Die betekenis van die opstandingsverhaal
Geskryf deur Dr Piet van Staden (Mei 2016)
Die kerk het sewe Sondae toegewys vir nadenke oor die opstanding, want die opstanding is die groot nuus, die unieke van daardie gebeure. Baie mense het gesterf, vele deur kruisiging. Niemand het opgestaan nie, behalwe Jesus. Daarom, sê Paulus, is die opstanding eintlik die kern van die boodskap oor Jesus.
Die inligting wat ons uit die Evangelies kry oor die opstanding van Jesus is teenstrydig. Daar was engele wat eerste berig het van die opstanding toe die vroue die leë graf vind en die doeke waarmee Jesus toegedraai was. Maria het vir Jesus in die tuin gesien, maar Hom nie herken nie; so ook het die dissipels wat visgevang het Hom nie herken nie. Die Emmausgangers het ure lank op die pad saam met Hom gestap, maar Hom nie herken nie. Die dissipels het die berig gehoor, maar wou dit aanvanklik nie glo nie. Tomas wou aan Jesus se wonde vat voor hy sou glo.
Ons mitologiese bestaan
Geskryf deur Dr Piet van Staden (Maart 2016)
Dit kom voor asof mense nie kan bestaan sonder mites nie. Daar is ’n direkte verband tussen die sinvolheid van lewe en die reikwydte en diepte van die lokale mitologie. Selfs rasionele denke word dikwels oorwoeker deur mitologiese aannames.
Waarom is dit dat mense wat soek na vaste grond vir hul lewe dikwels die logiese bevindinge en feite van die alledaagse lewe verontagsaam en hulle eerder verlaat op die mites uit die verre verlede?
Geskryf deur Dr Gafie van Wyk (Januarie/Februarie 2016)
Antwoord 21 van die Heidelbergse Kategismus lui: ŉ Ware geloof is nie alleen ’n vasstaande kennis waardeur ek alles wat God in sy Woord aan ons geopenbaar het vir waar aanvaar nie, maar ook ’n vaste vertroue wat die Heilige Gees deur die evangelie in my hart werk, naamlik dat God nie net aan ander nie, maar ook aan my uit loutere genade, slegs op grond van die verdienste van Christus, vergewing van sondes, ewige geregtigheid en saligheid geskenk het. Aan die hand van verskeie bydraes van Gerhard Ebeling word hier verder oor geloof besin.
Geloof is nie net ’n menslike idee of ’n moontlikheid nie, maar ’n gegewenheid. Geloof is nie ’n subjektiewe veronderstelling van mense wat oor geloof nadink of rekenskap daarvan gee nie, maar ’n gegewenheid wat nie ontken kan word nie en veral as godsdienstige fenomeen uitdrukking vind. Geloof is in alle gevalle waar dit ter sprake kom ’n aantoonbare verskynsel van die lewe – dan egter nie net as ’n fenomeen wat op die lewe betrekking het nie, maar ook as dié een wat aanspraak maak om aan die lig te bring wat ware lewe eintlik behels. Geloof gaan oor niks anders nie as die werklikheid self. Wie rekenskap van geloof wil gee, moet daarom die verband tussen geloof en lewe deurlopend in die oog hou. Geloof kan egter eers met betrekking tot die lewe bespreek word, wanneer uitgeklaar is wat geloof beteken.
Geskryf deur Dr Piet van Staden (Desember 2015)
Die heilige koepel
Geskryf deur Dr Piet van Staden (November 2015)
Nee, die titel verwys nie na die Sistynse Kapel nie. Ook nie na die blou hemel bedags of die gewelf vol flonkerende sterre snags nie.
Dit verwys na ’n term wat die sosioloog Peter Berger gebruik wanneer hy verduidelik hoe mense hul lewe verskans teen chaos en willekeur deur die konstruksie van ’n denkbeeldige koepel wat deur God self onderskryf en in stand gehou word. Hierdie gestruktureerde ruimte, wat Berger aanvanklik ’n simboliese universum en later ’n heilige koepel noem, is iets wat mense skep om die verskillende instellings van die samelewing te integreer en te legitimeer deur die bestaan en orde daarvan te begrond in God. Baie eenvoudig gestel, beteken dit dat mense hul leefruimte bestendig met ŉ stelling wat só kan lui: God het die wêreld gemaak soos dit is, daarom moet almal dit so aanvaar en onderhou.
Die herontdekking van spiritualiteit