Het die "Ariërs" bestaan ​​en het hulle die Indus beskawings vernietig?
Een van die interessantste legkaarte in die argeologie en een wat nog nie heeltemal opgelos is nie, het betrekking op die verhaal van die vermeende Ariese inval van die Indiese subkontinent. Die verhaal gaan soos volg: Die Ariërs was een van die stamme van Indo-Europese-sprekende, perdry-nomades wat in die dorre steppe van Eurasië woon . Sowat 1700 vC het die Ariërs die antieke stedelike beskawings van die Indusvallei binnegeval en daardie kultuur vernietig.
Die Indusvallei-beskawings (bekend as Harappa of Sarasvati) was baie meer beskaafd as enige perde-agter-nomad, met 'n geskrewe taal, boerdery vermoëns en 'n werklike stedelike bestaan. Sowat 1200 jaar na die vermeende inval het die afstammelinge van die Ariërs, soos hulle sê, die klassieke Indiese literatuur geskryf wat die Vediese manuskripte genoem word.
Adolf Hitler en die Aryan / Dravidiaanse Mite
Adolf Hitler het die teorieë van die argeoloog Gustaf Kossinna (1858-1931) verdraai om die Ariërs as 'n meesterras van Indo-Europeërs voor te stel, wat Noord- Amerika moes lyk en direk voorouers van die Duitsers was. Hierdie nordiese indringers is gedefinieer as direk teenoorgestelde van inheemse Suid-Asiatiese mense, genoem Dravidians, wat veronderstel was om donkerder te wees.
Die probleem is die meeste, indien nie al hierdie storie, "Ariërs" as 'n kulturele groep, die inval van die dorre steppe, die Nordiese voorkoms, die Indus-beskawing vernietig word en beslis nie die Duitsers van hulle afstam nie - Miskien is dit glad nie waar nie.
Ariërs en die geskiedenis van argeologie
Die groei en ontwikkeling van die Ariese mite was lank, en die historikus David Allen Harvey (2014) bied 'n goeie opsomming van die wortels van die mite. Harvey se navorsing dui daarop dat die idees van die inval uit die werk van die 18de eeuse Franse polimaat Jean-Sylvain Bailly (1736-1793) gegroei het.
Bailly was een van die wetenskaplikes van die " Verligting ", wat gesukkel het om die toenemende heuwel van getuienis te hanteer in stryd met die Bybelse skeppingsmite. Harvey beskou die Aryse mite as 'n uitworteling van die stryd.
In die 19de eeu het baie Europese sendelinge en imperialiste die wêreld op soek na veroweringe en bekeerlinge. Een land wat baie van hierdie soort eksplorasie gesien het, was Indië (insluitend wat nou Pakistan is). Sommige van die sendelinge was ook 'n teenstander, en een van hulle was die Franse sendeling Abbe Dubois (1770-1848). Sy manuskrip oor die Indiese kultuur maak vandag nog ongewone leeswerk; die goeie Abbe het probeer om in te pas wat hy van Noag en die Groot Vloed verstaan ​​het met wat hy in die groot literatuur van Indië gelees het. Dit was nie 'n goeie pas nie, maar hy het destyds die Indiese beskawing beskryf en het 'n paar slegte vertalings van die literatuur verskaf.
Dit was die werk van Abbe, wat in 1897 deur die Britse Oos-Indiese Kompanjie in Engels vertaal is en met 'n luiende voorwoord deur die Duitse argeoloog Friedrich Max Müller, wat die basis van die Aryse invalverhaal gevorm het - nie die Vediese manuskripte self nie. Geleerdes het lankal kennis geneem van die ooreenkomste tussen Sanskrit, die antieke taal waarin die klassieke Vediese tekste geskryf word, en ander Latynse tale soos Frans en Italiaans.
En toe die eerste opgrawings by die groot Indusvallei- terrein van Mohenjo Daro vroeg in die 20ste eeu voltooi is, en dit as 'n ware gevorderde beskawing erken is, 'n beskawing wat nie in die Vediese manuskripte genoem word nie, is dit in sommige kringe as voldoende bewyse beskou dat 'n inval van mense wat verband hou met die volke van Europa het plaasgevind, die destydse beskawing vernietig en die tweede groot beskawing van Indië geskep.
Gebrekkige Argumente en Onlangse Ondersoeke
Daar is ernstige probleme met hierdie argument. Daar is geen verwysings na 'n inval in die Vediese manuskripte nie; en die Sanskrit woord "Arias" beteken "edel", nie 'n beter kulturele groep nie. Tweedens dui onlangse argeologiese bewyse daarop dat die Indus-beskawing deur droogtes gesluit is, gekombineer met 'n verwoestende vloed, nie 'n gewelddadige konfrontasie nie.
Onlangse argeologiese bewyse toon ook dat baie van die sogenaamde "Indusrivier" -vallei mense in die Sarasvati-rivier gewoon het, wat in die Vediese manuskripte as 'n tuisland genoem word. Daar is geen biologiese of argeologiese bewyse van 'n massiewe inval van mense van 'n ander ras nie.
Die mees onlangse studies oor die Ariër / Dravidiaanse mite sluit in taalstudies wat probeer het om die oorsprong van die Indus-skrif en die Vediese manuskripte te ontcijfer en sodoende die oorsprong van die Sanskrit waarin dit geskryf is te bepaal. Opgrawings by die terrein van Gola Dhoro in Gujarat stel voor dat die terrein skielik verlate geraak het, maar hoekom dit dalk plaasgevind het, is nog nie bepaal nie.
Rassisme en Wetenskap
Gebore uit 'n koloniale mentaliteit en beskadig deur 'n Nazi-propaganda-masjien , word die Arye-inval-teorie uiteindelik radikale herassessering deur Suid-Asiatiese argeoloë en hul kollegas ondergaan, met behulp van die Vediese dokumente self, addisionele taalstudies en fisiese bewyse wat deur argeologiese opgrawings onthul word. Die Indusvallei kultuurgeskiedenis is 'n ou en komplekse een. Slegs tyd sal ons leer watter rol as 'n Indo-Europese inval in die geskiedenis plaasgevind het: Prehistoriese kontak van die sogenaamde Steppe Society- groepe in Sentraal-Asië is nie uit die vraag nie, maar dit blyk duidelik dat 'n ineenstorting van die Indus-beskawing het nie as gevolg hiervan plaasgevind nie.
Dit is te algemeen dat die pogings van moderne argeologie en geskiedenis gebruik word om spesifieke partydige ideologieë en agendas te ondersteun, en dit maak nie saak wat die argeoloog self gesê het nie.
Daar is 'n risiko wanneer argeologiese studies deur staatsagentskappe befonds word, dat die werk self ontwerp kan word om politieke doelwitte te bereik. Selfs wanneer uitgrawings nie deur die staat betaal word nie, kan argeologiese bewyse gebruik word om allerhande rassistiese gedrag te regverdig. Die Aryan-mite is 'n werklik verskriklike voorbeeld hiervan, maar nie die enigste een met 'n langskoot nie.
Onlangse Boeke oor Nasionalisme en Argeologie
Diaz-Andreu M, en Kampioen TC, redakteurs. 1996. Nasionalisme en Argeologie in Europa. Londen: Routledge.
Graves-Brown P, Jones S, en Gamble C, redakteurs. 1996. Kulturele Identiteit en Argeologie: die Konstruksie van Europese Gemeenskappe. New York: Routledge.
Kohl PL, en Fawcett C, redakteurs. 1996. Nasionalisme, politiek en die praktyk van argeologie. Londen: Cambridge University Press.
Meskell L, redakteur. 1998. Argeologie onder vuur: nasionalisme, politiek en erfenis in die oostelike Middellandse See en die Midde-Ooste. New York: Routledge.
Dankie is aan Omar Khan van Harappa.com vir hulp met die ontwikkeling van hierdie kenmerk, maar Kris Hirst is verantwoordelik vir die inhoud.
Guha S. 2005. Onderhandeling Bewys: Geskiedenis, Argeologie en die Indus Civilization. Moderne Asiatiese Studies 39 (02): 399-426.
Harvey DA. 2014. Die verlore Kaukasiese beskawing: Jean-Sylvain Bailly en die wortels van die Ariese mite. Moderne Intellektuele Geskiedenis 11 (02): 279-306.
Kenoyer JM. 2006. Kulture en samelewings van die Indus-tradisie. In: Thapar R, redakteur. Historiese wortels in die maak van 'die Ariër'. Nieu-Delhi: Nasionale Boekstrust.
Kovtun IV. 2012. "Perdehoofde" Personeel en die Kudde van die Perdehoof in Noordwes-Asië in die 2de Millennium vC. Argeologie, Etnologie en Antropologie van Eurasië 40 (4): 95-105.
Lacoue-Labarthe P, Nancy JL, en Holmes B. 1990. Die Nazi-Mite. Kritiese Ondersoek 16 (2): 291-312.
Laruelle M. 2007. Die terugkeer van die Aryese Mite: Tajikistan op soek na 'n Sekulariseerde Nasionale Ideologie. Nationalities Papers 35 (1): 51-70.
Laruelle M. 2008. Alternatiewe identiteit, alternatiewe godsdiens? Neo-heidendom en die Ariese mite in kontemporêre Rusland. Nasies en Nasionalisme 14 (2): 283-301.
Sahoo S, Singh A, Himabindu G, Banerjee J, Sitalaximi T, Gaikwad S, Trivedi R, Endicott P, Kivisild T, Metspalu M et al. 2006. 'n Voorgeskiedenis van Indiese Y-chromosome: Evaluering van demiese diffusie scenario's. Verrigtinge van die Nasionale Akademie vir Wetenskappe 103 (4): 843-848.