Wanneer ons die moderne samelewing ondersoek, is dit duidelik dat ons mees eerbare instellings afbreek. Ons nasionale infrastruktuur verval; ons jeug word in toenemende mate gevange geneem; ons ekonomie sorg van krisis tot krisis; ons regering ervaar die laagste goedkeuringsgraderings ooit; kerkbywoning is in dun afname; en ons skole versuim om ons kinders op te voed.
Oppervlakkig ten minste lyk hierdie uitdagings skrikwekkend. As ons egter nou genoeg onder ons verkrummelende sosio-ekonomiese fasade staar, kan ons 'n enkelvoud, wesenlike oorsaak wat hierdie veelvuldige stelselmislukking veroorsaak, uitsteek, en sodoende 'n geneesmiddel opstel wat ons veilig sal verby verby hierdie maatskaplike krisispunt.
Wanneer ons kollektiewe menslike gedrag ondersoek, is vandag se mees wydverspreide sosiale houdings en aktiwiteite (waarvoor ons almal onsself gelukkig beloon het) diegene wat tipies verband hou met die lewensfase wat ons in ons persoonlike sel as adolessensie beskryf. Individuele adolessensie kan tot tien jaar duur; Wat ouers se ouers kan verwys as hul tiener se "dekade van duisternis."
Ons Kollektiewe Adolessensie
As ons egter die evolusionêre tydsraamwerk van ons spesies oorweeg, blyk dit dat ons kollektiewe adolessensie ongeveer vyf honderd geslagte en soveel as tien duisend jaar gespandeer het. Die blote immensiteit van daardie tydskaal is 'n uitdaging vir ons. Dit beteken dat ons nie kan staatmaak op die historiese strukture en stelsels van wat jong jeugbeskawings het om suksesvolle bloudrukke te gee vir hoe om 'n toekomstige volwasse samelewing te bou nie.
Dit beteken ook dat waardevolle min individue ooit onder ons gewandel het wat die waardes en eienskappe van volwasse volwassenes ten volle beliggaam het, aangesien almal wat ooit geleef het, gehinder word deurdat hulle binne 'n adolessente samelewing moet funksioneer. Miskien verklaar dit waarom hoekom, met verloop van tyd, het verskeie kulture 'n klein deelversameling van individue tot 'n nabygeleë status (of werklike demi-god status) verhef.
Individue soos Boeddha, Jesus, Krishna, Gandhi, Martin Luther King, Moeder Teresa en Nelson Mandela illustreer, volgens hulle natuur, egte volwasse waardes. Dikwels in die verlede is hierdie ten volle self-aktualiseerde wesens deur hul eie samelewings vermoor, omdat hul ingebore adel hul jeugverenigings veroorsaak het om skamelik onwaardig te voel.
Weier om te resoneer op 'n adolessente energievlak
Omdat mense sosiale wesens is, is ons natuurlike neiging om ons interne energieveld aan te pas totdat dit op konsensusvlak (groep) resoneer. Echte volwassenes weier egter om op 'n adolessente energievlak te resoneer, ten spyte daarvan dat dit die resonante energie van die samelewing is. En hoewel dit wel moeilik is om soos 'n volwassene op te tree in 'n kamer vol vyandige tieners, word dit makliker as meer volwassenes besluit om die kamer te betree.
Ons weet ook dat 'n enkele, self-bemagtigde volwassene deur sy of haar teenwoordigheid 'n leër van kwaai jeugdiges kan onderdruk; oorweeg die student in die Tiananmenplein wat opgestaan ​​het op 'n indrukwekkende verskeidenheid tenks.
Vandag word meer mense as ooit tevore gesosialiseer, wat dui op die kollektiewe verskuiwing wat nou in die menslike bewussyn voorkom. Oorweeg die irrasionele haat van president Obama, wat dikwels aan ras toegeskryf word. Trouens, daardie haat lyk meer gerig op die "vreemde" (dws: redelike, omgee en medelydende) manier waarop hy homself vergelyk, wat sy teenstanders volgens sy aard betref. Dit beveel hulle aan om te luister na iemand wat hulle aanmoedig om vriendelik, omgee en lief te hê, om langtermyn te dink en hul diepste kernwaardes te eerbiedig, wanneer dit wat hulle wil doen - en wat ons stelsels hulle gekondisioneer het - bevredig hul jeugdige materiaal verlang en verset hul emosionele onsekerhede.
Obama se demonisering is dan metafories vergelykbaar met die kruisiging van Jesus. Hy is 'n ander in 'n lang lyn van self-aktualiseerde volwassenes wat tot prominente opgewek is en gedwing is om uitgebreide sosiale misbruik te ly, bloot omdat hy geweier het om sy eie volwasse energieveld te laat herleef om te resoneer met die energie van die kollektiewe.
Ons Jeugvereniging is nou besig om spesies volwassenheid te betree
Die oomblik dat ons as individue aanvaar dat ons inderdaad deel is van 'n jeugvereniging wat pas nou volwassenes seëvier, moet ons ook erken dat die gedrag wat ons in ons jeugfase gedien het, sal nie wees dieselfde gedrag wat ons sal dien in daardie volwasse lewe. Ons individuele energieveld sal óf deel van die probleem wees of deel van die oplossing word. Dit beteken dat ons moet doen wat nodig is om ons persoonlike energieveld na die volwasse vlak te verskuif, ondanks die feit dat dit die adolessente kollektief kan irriteer.
Terselfdertyd - omdat ons nie 'n historiese samelewingsmodel het om as 'n bloudruk te dien nie - moet ons uitvind hoe om 'n volwasse samelewing te vervaardig uit die oorblyfsels van ons vervalle jeugdestelsels, op maniere wat die volgehoue ​​selfaktualisering van ons spesie.
Ons kan begin deur terug te dink oor ons persoonlike adolessensie, en onthou hoe ons ons eie oorgang tot jong volwassenheid gemaak het. Ons kan ook die natuurlike wêreld bestudeer (wat ouer en wyser is as die mens, alhoewel ons dit is om dit te erken) en let op hoe die natuur daarin geslaag het om te groei vir talle eons. (Ons kan 'n jeugdige spesie wees, maar ons leef binne 'n baie volwasse biosfeer.)
Die uitdagings van adolessensie
Ons weet dat ons tydens adolessensie moeilike persoonlike uitdagings moes oorkom. Enkele voorbeelde is:
Omgaan met vinnige en onbeheerbare fisiese groei
Leer om reg te onderskei reg van verkeerde
Leer om ons unieke talente, vaardighede en vermoëns uit te druk
Verstaan ​​die wêreld en ons regmatige plek daarin
Vind die nodige hulpbronne om ons toekomstige sukses te fasiliteer
Suksesvolle aanpak van onbekende probleme
Oorkom ons drang na eksterne belonings en ons vrees vir straf
Beweeg verby obsessiewe selfabsorptie en verleentheid van selfbewussyn
Oorkom gevoelens van onsekerheid, isolasie en vervreemding
Leer om verantwoordelikheid vir ons houdings en optrede te aanvaar
Leer om goed, lewensbevredigende besluite te neem
Omgaan met woedende hormone en seksuele obsessiwiteit
Om ons afhanklikheid van jeug, krag, skoonheid, krag en / of geestelike vaardigheid te verdeel om voordeel te trek bo ander
Oorlewing van ons eie brashness, roekeloosheid, selfvernietigendheid, kortvisigheid en arrogansie
Oorkom die behoefte om te wen teen enige koste
Afwysing van fisiese geweld en / of emosionele afknouery as 'n manier om ander te beheer
Verwerp klouheid en groep-dink as toepaslike maniere om te behoort
Bogenoemde is geensins 'n volledige lys van jong uitdagings nie, maar dit is beslis uitputtend om te oorweeg. Ons mense moet dus onsself vergewe as ons in hierdie stadium van ons spesie-evolusie 'n bietjie oorweldig voel, met inagneming van die omvang en breedte van wat ons reeds bereik het.
Tot dusver het ons daarin geslaag om 'n hele planeet te verken en te koloniseer. Ons het die hulpbronne van ons planeet, geboude gereedskap en stede suksesvol benut en wonderlike tegnologie uitgevind. Ons het die binneste van atome en die grootheid van die buitenste ruimte ondersoek. Ons leer om vreedsaam met mekaar te leef, ten spyte van ons verskille, en om wysheid te deel en geloof te verken deur die vrye uitruil van idees - en tot dusver het ons daarin geslaag om ons eie uitwissing te vermy. Dit is 'n paar goeie prestasies.
Selfs as ons nou aandag skenk aan meer ingewikkelde uitdagings, verdien ons voorvaders ons respek en dankbaarheid omdat ons ons deur die rotsagtige stroomversnelling van die adolessensie van spesies bestuur het.
Van Soort Kinders tot Spesie Volwassenes
Ons veerkragtigheid, onstuimigheid, nuuskierigheid, fisiese vaardigheid en selfgeldigheid het ons gehelp om die gaping tussen spesies kinderjare te oorbrug, waartydens ons eenvoudige afhanklikes was in die groot tuin van die natuur en die volwassenheid van die spesies - die blink belofte wat net begin om die horison te koester. Tog weet ons dat die ruwe beteken dat kinders gebruik word om hul omgewing te manipuleer (temper tantrums, huilende jags, of hardloop na hul ma vir troos) raak minder effektief met die tyd. So ook die metodes wat jongmense gebruik om hul wêreld te beheer, verloor hul effektiwiteit.
Maar wat is die meer genuanseerde waardes en komplekse gedrag soos deur volwassenes voorgestel? En hoe kan ons op 'n transpersoonlike (maatskaplike) vlak begin om hulle te manifesteer en 'n volwasse samelewing word?
Die voor die hand liggende verskuiwing tussen adolessensie en volwassenheid is 'n beëindiging van vinnige fisiese groei. Dit beteken nie dat volwassenes ophou groei nie - hulle groei net meer wyser, meer medelydend en bekwaam oor tyd, met meer lewenservaring. Daar is natuurlik 'n beperkte boonste perk vir materiële fisiese groei, maar daar blyk nie 'n beperking te wees van hoe wys of medelydend 'n persoon of 'n spesie mag word nie. Dit lyk dus redelik om aan te neem dat ons as 'n volwasse samelewing ons ontkoppel om fisieke groei as ons primêre metrieke vir sukses te gebruik, en eerder sal fokus op hoe om wyser en meer medelydend te word, en om te dien as steeds beter bedienaars van die lewende wêreld wat ons ondersteun.
Van Narcissisme tot Volheid
Daarbenewens weet ons dat adolessente 'n nou, hoogs narcistiese wêreldbeskouing het. Vir 'n tiener lyk die belangrikste vraag: Hoe kry ek soveel as wat ek kan uit hierdie lewe? Volwassenes, aan die ander kant, kontekstualiseer hulself as lede van 'n groter lewende sisteem. Hulle beskou die werklikheid as 'n reeks klein groothandelaars wat in algehele groottes genesteer word, en erken dat hul oorlewing afhanklik is van die gesondheid van al die groter groothede waarin hulle genesteer word. Atome skep selle, wat organismes skep, wat spesies skep, wat ekosisteme skep, wat biosferes skep ... en verder gaan dit ewig en oneindig, beide innerlik en uiterlik.
Behoorlike kontekstualisering besluit die eeue-oue feod wat ons jeugdige spesies met homself gelei het. Ons het lankal gearresteer oor watter reëls opperste is: die individu of die samelewing. Wat vir volwassenes blyk, is dat die samelewing floreer wanneer die grootste deel van sy lede gelukkig is, en wanneer alle bestanddele hul geskenke floreer en vrylik uitruil as integrale dele van 'n gesonde, eenvormige stelsel. Hulle begryp dit ook, binne so 'n stelsel, kan individuering en spesialisering floreer en floreer.
Die vrees vir "gedwonge ooreenstemming" is 'n denkbeeldige monster onder die adolessente bed, want 'n lewende sisteem sal net floreer as dit sy uiteenlopende lede voed en ondersteun. 'N Jeugvereniging dra die vrees van gebrek soos 'n bludgeon. Dit vervaardig skaarste, verdeel goedere om gedrag te manipuleer, aangesien die adolessente (selfsugtige en narcissistiese) wêreldbeskouing hom nie aan koöperatiewe sosiale gedrag leen nie. Daarom skep kollektiewe oorvloed - waaraan almal teken soos nodig, en wat die meeste bydraes lewer vir die ondersteuning van die groter stelsel - as primêre doel vir 'n volwasse samelewing beskou word.
Volwassenes het hul lewensdoel gedefinieer
Ons weet ook dat tieners onnodige tyd en energie spandeer oor wie hulle is en hoekom hulle hier is. Volwassenes, aan die ander kant, het hul lewensdoel gedefinieer en hulle gedissiplineer om dit te vervul. Dit bevry hulle om enige oortollige geestelike en fisiese energie te rig om enige uitdagings op te los.
'N Volwasse samelewing sal dus 'n resonante gebied van ooreenkoms skep rondom sy waardes en gedeelde doeleindes. Dit sal voldoen aan elkeen se basiese behoeftes sonder om te vra dat sy lede sukkel om te oorleef. Dit sal kollektiewe aandag meer uitwaarts as inwaarts rig, en meet die gesondheid daarvan deur hoe goed dit inmeng met die natuurlike wêreld wat dit ondersteun. Dit beteken dat baie van sy energie bestee sal word om die natuurlike wêreld te bewaar, om groter oorvloed in die planetêre ekosisteem aan te moedig. Terwyl die behoeftes van sy eie spesie 'n integrale deel van sy fokus sal bly, sal die behoeftes van sy spesie nie meer voorkeur geniet oor die gesondheid en welsyn van die groter ekosisteem nie.
Dit is ook waar dat volwassenes outonomie, selfverwesenliking verkies en 'n hoër doel dien om cliquishness, pesten en geweld te gebruik om hul probleme op te los. Hulle het ook nie lof of materiële belonings nodig om hul selfbeeld te bekamp nie; hulle besluit self hoe om betekenis te onttrek uit - en waardeer hulle in hul lewens.
Die gee en neem van volwassenheid
Volwassenes skouer verantwoordelikheid as die prys betaal vir die vryheid om hul eie lot te bepaal. Dit is duidelik dat lede van 'n volwasse samelewing die dinamiese balans tussen gee en neem sal waardeer. Hulle sal die lewe se natuurlike ebbs respekteer en vloei, bewus daarvan dat wat elke persoon drasties verander oor tyd, gebaseer op ouderdom, gesondheid en algehele lewenservaring.
Die samelewing sou die jeugdige dwang oorgee om die uiteenlopende bydraes van sy lede te meet en hulle teen mekaar te weeg om te verseker dat alles regverdig was. Dit sou eerder die dinamiese balans in die hele stelsel monitor om sy sukses te meet en sou doen wat nodig was om deurlopende dinamiese balans te bevorder.
Die Verenigde State en Soort volwassenheid
Wat die Verenigde State betref, kan ons uitsien na 'n tyd wanneer hierdie nasie nie meer op brute mag staatmaak om ons volk bo alle ander te verhef nie. In plaas daarvan om Amerika die beste te skree! ons sal eerder gefokus wees om ons kernwaardes hier by die huis te implementeer. Ons sal ons uitdagings met optimisme aanspreek, en ons sal ons kollektiewe wysheid vertrou soos ons met ander kulture betrek.
Ons sal ons langdurige verslawing aan melodrama beëindig; bewus daarvan dat ons uitgestrekte, geheimsinnige heelal baie fassinerend is as die verhale wat ons herhaal het oor ons viktimisering deur ander. Ons sal ook ophou om op kundiges te staatmaak om ons te vertel hoe om op te tree wanneer onverwagte gebeurtenisse gemeenskaplike pyn veroorsaak. In plaas daarvan sal ons in kollektiewe stilte sink, die ruimte gee om die mees geredeneerde, medelydende reaksie te formuleer wat ons kan voorstel, ongeag wat dit is wat ons benadeel het.
Ons fokus, terwyl ons hierdie oorgang maak, moet nie Om uit te vind hoe om alles perfek dadelik te doen, of selfs om te besluit wat gedoen moet word. Ons word die beste bedien deur elkeen van ons wat 'n volwasse wêreldbeskouing in ons persoonlike psige veranker, en dan ander ondersteun om dieselfde vir hulself te doen.
Sodra genoeg van ons 'n volwasse perspektief as ons voorkeur wêreldbeskouing gegrond het, sal dit in die kollektiewe bewussyn saamsmelt en die adolessente wêreldbeskouing outomaties vervang word waarop ons ons beraadslagings in die verlede het. hierdie is Die belangrike eerste stap, want tot die tyd dat 'n volwasse wêreldbeskouing genoeg massa-resonansie genereer om ons hoogs verkalkte jeugdige wêreldbeskouing te oorkom, sal enige veranderinge wat ons aan ons stelsels maak, leun op bestaande adolessente houdings en gedrag om hul sosiale memes af te dwing. Dit sal ons vermoë om te ontwikkel, belemmer.
Verankering van 'n Volwasse Wêreldbeskouing binne ons eie
Gebaseer op jare van waarneming en sosiale betrokkenheid, is ek daarvan oortuig dat baie mense alreeds 'n volwasse wêreldbeskouing in hulself veranker. Hulle kom elke sosiale arena vorentoe om briljante, soms radikale voorstelle te bied oor hoe ons mislukte stelsels verbeter kan word. Ons bereidwilligheid om na ander te luister met respek, om vrae te vra en om te eksperimenteer met onbekende idees, sal noodsaaklik wees vir ons evolusionêre sukses.
Die goeie nuus is dat, wanneer ons in ons volwassenheid inkom, 'n kragtige golf van verligting moet oor ons almal wees. Ons sal gesamentlik die moeilikste oorgang van die lewe oorleef het, die een wat meestal lei tot 'n tragiese, onbeperkte dood. Hoe wonderlik dit sal wees om ons gevoelens van onbevoegdheid weg te gooi, tesame met die vrees dat ons nooit goed genoeg sal wees om te manifesteer wat die beste is met onsself nie.
Die mensdom begin 'n splinternuwe hoofstuk
As avontuurlustig en gevul met ontdekking as die mensdom se tiener-era, is daardie hoofstuk tot 'n einde. Ons is almal geseënd om hier te wees op die presiese oomblik wanneer die mensdom 'n splinternuwe hoofstuk begin, een wat ons met intimiteit, omgee en sosiale harmonie kan vul. Die vreugde wat in ons almal sal opduik wanneer ons die goddelike doel van ons spesie ontdek en dit vervul, sal die lang, moeilike adolessentiese soeke wat ons op die regte manier uit die lewe geroep het, vervang.
Wat 'n wonderwerk is dit om op hierdie oomblik lewendig te wees - om die uitdaging om die verandering te wees wat ons verlang om in hierdie wêreld te sien. Ek hou daarvan om te glo ons is daarvoor. Doen jy?