Michael Psellos tydlyn - Geskiedenis Podcasts - 2021
Michael Psellos tydlyn
SOWAT drie jaar gelede het ek 'n uitstekende bundel wat deur professor Norman Baynes geskryf is, beoordeel, Die Hellenistiese beskawing en Oos -Rome. Daarin noem hy Michael Psellus se beroemde staaltjie oor die Bisantynse Sclerena en Konstantyn IX. Omdat ek nuuskierig was om meer van Psellus te weet, het ek die Bude -uitgawe gekoop en die Chronografie tenvolle. Dit is hoe hierdie vertaling gebore is, want dit was vir my jammer dat Engelse geleerdes wat geen Grieks ken nie, die geleentheid ontneem word om hierdie bewonderenswaardige werk in hul eie taal te lees. Studente uit die Middeleeuse geskiedenis moet veral daarby baat vind. Geen ander hedendaagse skrywer gee beslis so 'n lewendige weergawe van die elfde-eeuse Bisantium nie. Ek hoop dat hierdie pionierpoging ander kan aanspoor om hom te lees en te geniet.
Ek wil hier my skuld erken aan M. Emile Renauld, wat die geskiedenis eers in 'n moderne taal vertaal het. Alhoewel hierdie interpretasie op baie punte van die Franse weergawe verskil, sal sy invloed duidelik wees. Ek is ook dankbaar vir die vriendelike belangstelling en voortdurende aanmoediging van die heer R. H. Barrow, C.B.E., en van die heer W. F. Jackson Knight, wie se geleerdheid veel verder strek as die Virgiliaanse veld waarin hy veral skitter. Toe ek die eerste keer die werk onderneem, het wyle dr W. H. D. Rouse my goeie advies gegee, en toe ek die einde nader, het professor Arthur E. Gordon, van die Universiteit van Kalifornië, waardevolle kritiek gelewer. Aan hulle twee is ek baie dank verskuldig. Nodeloos om te sê dat nie een van hierdie here verantwoordelik gehou kan word vir die onvolmaakthede wat in so 'n lang werk moet kruip nie.
Bo alles is ek dankbaar vir professor J. M. Hussey, wat nie net ingestem het om die inleiding tot hierdie boek te skryf nie, maar tyd gekry het om my aantekeninge te hersien, die kort bibliografie by te voeg en 'n paar nuttige voorstelle te maak wat die teks verbeter het.
GIBBON se legende van 'n dekadente Oos -Romeinse Ryk sterf hard in gewone Engelse kringe. Maar navorsing van die afgelope halfeeu moes nou al duidelik gemaak het dat die Bisantynse beskawing sy eie kan hou in die Middeleeuse wêreld. Dit is nie te ontken dat dit sy ups en downs gehad het en in die loop van meer as duisend jaar baie van karakter verander het nie. Die elfde eeu, waarin Michael Psellus geleef het, was 'n deurslaggewende tyd, nie vanweë die akute politieke moeilikhede nie - die Ryk het immers keer op keer in die gesig gestaar - maar omdat dit nou opgedaag is teen sekere nuwe en onheilspellende verwikkelinge binne en sonder waarteen dit nie beheer het nie, en daarom kan die totale ondergang daarvan in die vyftiende eeu teruggevoer word na hierdie tydperk. Af en toe toon Psellus 'n gedeeltelike begrip van sulke gevare, soos byvoorbeeld wanneer hy kommentaar lewer oor die noodsaaklikheid van Konstantinopel se militêre verdediging, maar hy kon nie die versamelingsimpuls van die westerse kruisbeweging voorspel wat die Bisantynse lewe in die Egeïese wêreld so hewig ontwrig het nie, Hy het ook nie besef dat die Seljuk -Turke die weg voorberei vir die byna volledige verlies van die groot pakhuis van die Ryk, Klein -Asië, of dat die gedreun op die Balkan die groei en emansipasie van die jong Slawiese nasies sou inlig nie. Hy het immers geleef en geskryf in die bloeitydperk van die elfde eeu toe die rampspoedige omwenteling in keiserlike lotgevalle amper nie waarneembaar was nie, en toe Konstantinopel nog tot 'n sekere mate kon koester in die opgehoopte heerlikhede van die groot dae van die tiende eeu met sy klassieke herlewing en die uitbreiding van die grense. En inderdaad, ongeag watter swakhede in die daaropvolgende jare 'n kieskeurige oog sou laat skrik het, kon daar altyd tevredenheid gevind word in die konstante instandhouding en ontwikkeling van kulturele aktiwiteite, waarvan sekere aspekte hartstogtelik na aan die hart van Psellus was.
Wat ook al sy pa se aansprake op aristokratiese voorouers het, Michael Psellus het grootgeword in die omgewing van 'n middelklasgesin. Sy geskrifte,  en veral sy begrafnisrede vir sy ma, onthul 'n redelike hoeveelheid oor sy kinderjare en sy eie persoonlike voorkoms en kaste. In die liggaam lyk hy soos sy pa wat vrolike oë en goed gedefinieerde wenkbroue gehad het en mooi was as 'n 'goed gegroeide sipres'. Maar sy pa se ewe temperament en stil lewenswyse, wat van dag tot dag so stil en glad 'soos vloeiende olie' beweeg het, is nie deur die seun geërf nie. In uitkyk en temperament was hy meer soos sy ma, wat duidelik die hoofbron van die gesin was. Psellus sê dat sy aantreklik was en 'soos die roos nie meer nodig was nie', sy was ook energiek, vinnig en veral 'n vroom Christen. Sy het haar dinamiese eienskappe beslis aan haar seun bemaak, hoewel sy subtiliteit van benadering in kontras was met haar eenvoudiger aanhang van die Christelike geloof, en sy prestasies op intellektuele gebiede, hoe baie hulle ook al te danke was aan haar vroeë pogings en aanmoediging, was in wese sy alleen.
Hy word in 1018 in Konstantinopel gebore en het uitgegroei tot 'n uiters waakzame, intelligente kind, en hy is grootgemaak op Homeros soos Griekse kinders was en is. Sy ma het daarin geslaag om sy opvoeding te verleng totdat hy in sy tienerjare was, en toe het die behoefte om 'n bruidskat vir sy suster te voorsien, dit moeilik gemaak om hom langer te onderhou. Hy word klerk by 'n provinsiale regter, maar na die onverwagte dood van sy suster keer hy terug na Konstantinopel en gaan voort met sy studies. Hy is geleer deur John Mauropous, daarna aartsbiskop van Euchaita, maar daarna 'n privaat tutor in Konstantinopel. Johannes, beide uit Psellus en uit ander bronne, word geopenbaar as 'n eensgesinde geleerde en 'n man met groot integriteit. Hy het klaarblyklik 'n aantal slim jongmanne afgerig, wat almal later hul stempel afdruk en vaste vriende met mekaar en met hul tutor gebly het. John Xiphilinus het hoof geword van die fakulteit in die regte aan die Universiteit van Konstantinopel, toe monnik en abt van 'n klooster in Klein -Asië, en uiteindelik patriarg van Konstantinopel. Konstantyn Ducas, nog 'n bekende lid van die groep, het uiteindelik die troon opgevolg as Konstantyn X. Konstantyn Psellus - hy het later die naam van Konstantyn verander vir die van Michael waarmee hy gewoonlik bekend is - het daarin geslaag om sy weg in hofkringe te maak en die verhaal van sy opkoms tot mag kan in syne gelees word Chronografie en ingevul uit ander hedendaagse bronne.*
* Vir 'n onlangse kort opsomming van Psellus se loopbaan, sien P. Joannou, Psellos et le monastère Ta Narsoà, Byzantinische Zeitschrift vol. 44 (1951), pp. 283-90.
Die twee oorheersende passies van Psellus se lewe was om in  die wêreld aan te gaan en om geleerdheid en leer te bevorder. Hierdie eerste eienskap is waarskynlik die duidelikste uit syne Chronografie. Met herhaalde verskonings beskryf hy altyd die belangrikheid van sy eie posisie, die mate waarin keiserlike persoonlikhede van hom afhanklik is, en voeg hy graag afwykings by om sy eie private gevoelens te openbaar en om die belangrikheid van sy pogings om meer effektiewe onderwys. Dit kan betwyfel word hoe betroubaar 'n adviseur hy oor staatsaangeleenthede gemaak het, maar die feit dat hy 'n lang reeks heersers uit die elfde eeu gedien het tot 1077, is 'n huldeblyk aan sy persoonlikheid sowel as sy aanpasbaarheid. Psellus moet erken dat hy ten minste een ongelukkige episode in sy politieke loopbaan beleef het, wat hy in die verslag verduidelik Chronografie so goed as wat hy kan. Gedreig met 'n omkering by die hof teen die einde van Konstantyn IX se bewind, het hy dit verstandig geag om homself 'n tyd lank afwesig te wees. Die natuurlike ding vir 'n Bisantynse in sulke omstandighede was kloosteraftrede wat al dan nie permanent sou wees. Psellus besef gou sy totale gebrek aan roeping en keer terug na die sekulêre wêreld sodra dit veilig was. Heel anders met sy vriend en metgesel Xiphilinus, wat inderdaad sy lewenswyse gevind het. Hulle ervarings word elders in Psellus se geskrifte meer breedvoerig beskryf. Psellus het klaarblyklik aan die klooster gedink bloot in terme van 'n gemaklike agtergrond vir 'n reeks Sokratiese dialoë in die kloosters tussen hom en sy mede -geleerde, en word half geterg, half deur Xiphilinus verwyt oor sy fout.
Die twee aantreklikste eienskappe van Psellus is sy lojaliteit teenoor sy vriende en sy toewyding aan geleerdheid. Sy hele lewe lank het Psellus vasgehou aan sy vroeëre vriende, manne van karakter en prestasie wat baie anders was as sy eie. John, sy ou leermeester, is byna tot keiserlike kennisgewing gesleep en het daarna 'n tyd lank 'n dosentskap aan die Universiteit gehou op die nominasie van Psellus. Xiphilinus en Psellus het in noue kontak gebly, alhoewel hul paaie na die kloosterepisode gekantel het en hul sieningsverskille duideliker geword het, maar dit het Psellus klaarblyklik vinnig laat beskuldig deur Xiphilinus van onverstandige konsentrasie op Platoniese studies, en hy was vinnig daaraan toe bewys sy ortodoksie en herstel hom in die goeie mening van sy ou vriend. Konstantyn Ducas, toe hy in 1059 keiser geword het, het nie kontak met die vriend van veertig jaar gelede verloor nie en uiteindelik het hy sy vertroue in Psellus getoon deur hom sy seun se onderwyser te maak - ongelukkig vir die Ryk, soos die jong man opgelei het op die manier van 'n  filosoof-koning, soos dit deur Psellus voorgestel is, was nutteloos om grense te verdedig teen indringende Turke of Normane en moes abdikeer.
Psellus se vrugbaarste pogings was om hoër onderwys te bevorder en die invloed van sy eie geskrewe werke. Syne was die dryfveer agter die herorganisasie van die Staatsuniversiteit van Konstantinopel in 1045, en in hierdie verband is sy invloed in keiserlike kringe ten goede gebruik. Daar was klaarblyklik 'n aantal opgeleide mans beskikbaar om as dosente op te tree en 'n studentekorps wat sulke geleenthede wil gebruik, sodat Psellus se uitspattige opmerkings in die Chronografie oor sy opdraande taak en Anna Comnena se bytende kommentaar in die Alexiad op die lae eb waarheen leer in die elfde eeu gesink het, kan nie heeltemal op hul nominale waarde geneem word nie. Nie dat die effek van Psellus se dinamiese persoonlikheid ontken kan word nie, en sy werk om belangstelling in Platoniese studies te stimuleer, moet ook nie onderskat word nie. Dit was nie verniet dat Xiphilinus impliseer dat hy 'n god van sy Plato maak nie '. Die filosofiese neigings van Psellus kan hier en daar in die Chronografie, maar dit is slegs uit die geheel korpus van sy werke dat sy aktiwiteite en akademiese belange volledig gerekonstrueer kan word. Filosofie, met spesiale klem op platonisme, is beskou as die kroon en die top van die geleerde se lewe. Tog was Psellus, toe hy uitgedaag was, die eerste om toe te gee dat sulke aktiwiteite slegs binne, en dus tot 'n mate beperk is, deur die aanvaarde Christelike raamwerk. Dit sou boonop onakkuraat wees om te dink dat Psellus geïnteresseerd was in filosofiese, met uitsluiting van alle ander strewes. Hy was gemoeid met die Christelike teologie, die Christelike interpretasie van die heelal, hy het byvoorbeeld die byna universele geloof in wonderwerke gedeel, hoe baie hy ook al teen magiese praktyke protesteer, en blykbaar goed vertroud met die hedendaagse opvattings oor die demoonwêreld. Hy het sy gedagtes dikwels geklee in wat vir ons 'n vloed van retoriek lyk, veral in sy toesprake en briewe. Maar hy het 'n oog vir detail, hy was 'n skerp beoordelaar van die menslike natuur en hy kon fyn, gebalanseerde, akkurate prosaportrette van sy tydgenote lewer. Die Chronografie spreek vanself en kan meer as sy eie hou met soortgelyke hedendaagse literatuur van die Latynse wêreld.
In sy inleiding tot die Chronografie Psellus verduidelik dat hy dikwels gedruk is om 'n geskiedenis van sy eie tyd te skryf en dat hy uiteindelik ingestem het om 'n kort skets op spesiale versoek van 'n  groot vriend te maak. Hierdie vriend, 'die mees geliefde van alle mense', soos Psellus hom noem, bly naamloos, maar was moontlik Konstantyn Lichudes, 'n metgesel van sy studentedae wat onder Konstantyn IX tot hoë amp gestyg het en in 1059 patriarg van Konstantinopel geword het. Lichudes as patriarg is oorgehaal om diegene te ondersteun wat Psellus daarvan beskuldig het dat hy sy gelofte nie nagekom het nie en hom in die klooster van Narsou naby die westelike mure van die stad aangehou het. Psellus wou hom dalk versoen deur die geskiedenis te skryf waarna hy gevra het. Die Chronografie gaan egter verder as 1063, die jaar van Lichudes se dood.*
* Vgl. Chronografie, VIIa, 5 (bl. 254) en VIIc, II (bl. 285).
Die werk val in twee afsonderlike afdelings, waarvan die eerste die verhaal opneem waar die tiende-eeuse historikus Leo die diaken gestop het by die toetrede tot Basil II in 976 en strek tot die abdikasie van Isaac Comnenus in 1059. Dit is meer belangrike en meer onpartydige afdeling. Die tweede deel, waarskynlik laat in die bewind van Michael VII geskryf - want Psellus sê daarin dat hy die seuntjie van Michael, wat in 1075 gebore is, gesien het, is minder krities van toon en vol waardering vir die familie en regime van Ducas. Dit is betreurenswaardig, maar dit is begryplik, want Psellus skryf die hedendaagse politiek waarin hy self betrokke was. Hy kan byvoorbeeld nie onthef word van 'n ernstige oordeelsfout om die ongelukkige omverwerping van keiser Romanus IV Diogenes in 1071 te ondersteun nie, maar hy sou byna bomenslik gewees het as hy die nageslag 'n kritiese weergawe van sy eie optrede en dié van die imperiale Ducas -familie met wie hy sulke intieme assosiasies gehad het.
Ten spyte van hierdie ongelyke behandeling tussen die twee afdelings, het die Chronografie bly geskiedenis van hoë orde. Psellus het duidelike sienings oor die funksie van 'n historikus. Sy doel moet die aanbieding van die waarheid wees, hetsy uit die bewys van betroubare rekords en getuies of uit sy eie eerstehandse ervarings. Daarom probeer Psellus onpartydig rekenskap gee, in elk geval in die eerste afdeling van sy werk, en daaropvolgende gebeure in die geskiedenis van die Ryk bevestig dikwels sy skerp kritiek en voorspellings. Maar geen gevoel van die hoë roeping en noodsaaklike onpartydigheid van die historikus kan die rasistiese individualisme van Psellus se benadering of die delikate kunstenaarskap van sy styl en taal demp nie. Sy lewendige toestelle, sy literêre bronne, sy ryk en gevarieerde woordeskat, word alles geopenbaar in die elegante glans en vinnige beweging van sy beeld van die Bisantynse lewe. Sy beskrywings van sonaliteite het beroemd geword, en in elk geval is sy akkuraatheid en detail volledig bevestig deur die onlangse onthulling van die keiserlike portrette in mosaïekwerk wat St Sophia, die katedraal van Konstantinopel, versier. Hier in die suidelike galery, toe die lae Turkse gips verwyder is, word die bejaarde keiserin Zoe onthul met haar ongerimpelde vel en mollige wange, haar potloodwenkbroue en opgemaakte kenmerke, net soos Psellus haar geken het. Aan die ander kant van die bekroonde Christus was haar derde eggenoot, Konstantyn IX Monomachus, wat ook baie ooreenstem met Psellus se beskrywing van die vriendelike, liefdevolle en soms ligsinnige heerser wat sy hoof beskermheer was.
Daar kan nog baie meer gevind word in die Chronografie behalwe lewensgetroue portrette van individue (waaronder een van die skrywer self). Daar is baie direkte en indirekte inligting oor die Bisantynse opvatting van die keiserlike amp, en daar is 'n paar wenke oor die verhouding tussen keiser en aartsvader (alhoewel Psellus by hierdie geleentheid baie diskreet is oor die patriarg Michael Cerularius wat die stryd aangesê het) die aanvaarde interafhanklikheid van kerk en staat). Daar word aanvaar dat die Christelike agtergrond en die werking van 'n goddelike voorsienigheid groot klem gelê word op goeie opvoeding en 'n regte waardering van die intellektuele erfenis van die Helleense wêreld. Baie word weggelaat. Dit geld veral die politieke en administratiewe geskiedenis, veral die buitelandse beleid, maar sulke inligting kan dikwels in ander en minder lewendige geskiedenis van die tydperk gevind word en moet in elk geval aangevul word uit bronne van 'n ander aard. Die prent kan ingevul word uit rekords soos dokumente, gewoonlik óf keiserlik óf monasties, uit literêre geskrifte, beide sekulêr en kerklik, en bowenal uit die monumente van die tydperk, hetsy mosaïek in St. Sophia of die meer afgeleë, maar niet minder indrukwekkende werk wat oorleef in monastieke kerke soos die van Sint Lukas in Phocis.
Maar ongeag die gebreke en tekortkominge daarvan, kan daar geen plaasvervanger vir die wees nie Chronografie self. 'N Twaalfde-eeuse satirikus wat die afkoms van Psellus voorgestel het na die koninkryk van die onderwêreld, beskryf die warmte waarmee hy deur ander geleerdes wat reeds daar was, verwelkom is. En met goeie rede. Michael Psellus moes 'n eersteklas metgesel gewees het (hetsy in hierdie wêreld of die volgende) en hy was beslis 'n vermaaklike skrywer.
Hierdie outeursreg op hierdie teks is nie hernu nie. Uitgebreide navrae is gedoen in die rekords van hernuwing van outeursreg, en daarna het 'n korrespondensie met Yale University Press (op lêer) die situasie bevestig.
Let daarop dat daar 'n latere en hersiene uitgawe van die vertaling is, uitgegee deur Penguin, en waarna verwys moet word vir wetenskaplike doeleindes.
Hierdie teks verander die organisasie en die tipografie van die gedrukte uitgawe effens.
Bladsynommers van die gedrukte uitgawe word in die tekste aangedui deur syfers tussen hakies, bv. .
'N Paar kort aantekeninge word tussen hakies in die teks geplaas [*soos hierdie].
Langer notas word in die teks met twee sterretjies ** gemerk en aan die einde van elke hoofstuk geplaas
Teks geskandeer deur Hanna Orr.
Op 5 Junie verskyn 'Pneumocystis Pneumonia-Los Angeles', deur dr Michael Gottlieb en kollegas van die Universiteit van Kalifornië in Los Angeles, in Morbidity and Mortality Weekly Report (vol. 30, bl. 250-52), 'n Centers for Disease Beheer en voorkoming (CDC) publikasie. Dit was die eerste artikel oor vigs in die mediese literatuur.
Op 16 Junie is die eerste VIGS -pasiënt wat by die NIH gesien is, opgeneem onder doktor Thomas Waldmann se National Cancer Institute (NCI) Omnibus Metabolism Branch -protokol.
'N Taakspan oor Kaposi se sarkoom en opportunistiese infeksies is by die CDC gestig onder leiding van dr. James Curran.
Die CDC het 108 gevalle van die nuwe siekte in die Verenigde State aangemeld.
Op 15 September het NCI 'n konferensie geborg in Bethesda, MD, oor Kaposi se sarkoom en opportunistiese infeksies. Vyftig vooraanstaande klinici het dit bygewoon.
Simian -verworwe immuungebreksindroom (simiaan VIGS) is in makakies geïdentifiseer in twee van die NIH se plaaslike primaatsentrums.
Somer en herfs
Die hoof van die agentskap vir die openbare gesondheidsdiens (PHS) het die nuwe sindroom tydens gereelde vergaderings bespreek.
Op 15 Januarie - tydens 'n sneeustorm wat die regering gesluit het - is die tweede vigs -pasiënt wat by NIH gesien is, opgeneem in die National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID) en is deur dr. Anthony S. Fauci gesien.
Op 3 Maart is 'n konferensie oor die nuwe siekte gehou deur die Amerikaanse Public Health Service (PHS) by die CDC in Atlanta. Die debat het gegaan oor die vraag of die siekte deur 'n oordraagbare of immuunonderdrukkende middel (s) veroorsaak is.
NIAID binnemuurse wetenskaplikes het 'n studie gedoen van adenovirus by pasiënte met die nuwe siekte.
NCI het 'n werkgroep vir epidemiologie gestig oor Kaposi se sarkoom.
Intramurale navorsers van NCI het 'n veldstudie gedoen om die immunologiese status van gesonde homoseksuele mans te bepaal.
Intramurale wetenskaplikes van NIAID het immuunregulerende defekte, herpesvirus-isolate en Epstein-Barr-virus en sitomegalovirus bestudeer by pasiënte met die nuwe siekte.
Rep. Henry Waxman, kongreslid van Los Angeles, het die eerste kongresverhoor oor die nuwe siekte gehou. Die CDC beraam dat tienduisende mense deur die siekte geraak sal word.
Die protokol van die NIH Clinical Center (CC) is goedgekeur om die etiologie van immunoregulatoriese defekte by die nuwe siekte te bestudeer as 'n gesamentlike poging tussen CC -afdelings, NIAID, NCI, National Institute of Neurological Diseases and Communicative Disorders and Stroke (NINCDS), National Institute of Dental Research ( NIDR), National Eye Institute (NEI) en die Food and Drug Administration (FDA).
'N NIH -werkgroep om die nuwe siekte te bestudeer, is saamgestel met verteenwoordigers van elke instituut en skakelaars van die CDC en FDA.
NINCDS -ondersoekers het kliniese beoordeling van neurologiese simptome in CC -protokolle verskaf.
NINCDS werk saam aan studies oor simiaanse vigs.
Die National Library of Medicine (NLM) het 'n bibliografie begin saamstel oor die manifestasies van die nuwe siekte.
Op 30 Junie is oortuigende bewyse dat die siekte deur 'n aansteeklike middel veroorsaak is, aangebied tydens 'n vergadering by die New Yorkse departement van gesondheid: gevalle is aangemeld by intraveneuse dwelmgebruikers, homoseksuele, hemofilieë en Haïtiane.
Die CDC het 413 gevalle van die nuwe siekte in die Verenigde State aangemeld met 155 sterftes.
Tydens 'n vergadering in Washington, DC, bygewoon deur federale amptenare, universiteitsnavorsers, gemeenskapsaktiviste en ander, is die naam "verworwe immuungebreksindroom", of vigs, gekies vir die nuwe siekte.
NCI het 'n versoek om aansoeke (RFA) uitgereik vir navorsingsprojekte wat verband hou met vigs. Ses toelaes vir hierdie RFA is in Mei 1983 deur NCI en NIAID toegeken.
Die CDC het 593 gevalle van vigs in die Verenigde State aangemeld met 243 sterftes.
Die CDC het 'n geval van vigs gedefinieer as 'n siekte, ten minste matig voorspellend vir 'n gebrek in selgemedieerde immuniteit, wat voorkom by 'n persoon met geen bekende oorsaak vir verminderde weerstand teen die siekte nie.
Die CDC het formele aanbevelings gepubliseer vir die beskerming van laboratorium- en kliniese personeel wat kontak het met VIGS -pasiënte en kliniese monsters. Die aanbevelings is gebaseer op dié vir hepatitis B.
Die National Heart, Lung, and Blood Institute (NHLBI) het 'n intra-agentskap ooreenkoms met CDC onderteken om immunologiese veranderinge te evalueer na transfusie met bloed of bloedprodukte by mense met hemofilie, sekelselle en thalassemie.
Die CDC meld 'n geval van vigs wat veroorsaak word deur bloedoortapping by 'n voorheen gesonde baba.
NIH se intramurale studie van die natuurlike geskiedenis van die immuungebrek en gevolglike opportunistiese infeksies het 25 pasiënte met VIGS ingeskryf
Die CDC het met bloedbankorganisasies in Atlanta vergader om voorstelle te bespreek om individue met 'n hoë risiko vir vigs uit die bloedskenkerspoel te verwyder. Selfidentifikasie deur middel van vraelyste of onderhoude is voorgestel.
Die CDC het gevalle van VIGS aangemeld by die vroulike seksmaats van mans met VIGS.
NHLBI het 'n vergadering van wetenskaplike deskundiges belê om navorsingsaanbevelings vir studies oor vigs en bloedoortapping te formuleer.
Epidemiologiese bewyse het getoon dat vigs veral gay mans in San Francisco en New York geraak het. In New Jersey was VIGS -pasiënte hoofsaaklik intraveneuse dwelmgebruikers en Haïtiane, en 68 persent van die gevalle was by Afro -Amerikaners of Latino's.
Die CDC het riglyne wat deur die PHS aangeneem is, gepubliseer waarin lede van groepe wat 'n groter risiko vir vigs het, versoek word om nie bloed te skenk nie.
Op uitnodiging van die Haïtiaanse ministerie van gesondheid het dr. Richard Krause, direkteur van die NIAID, 'n klein afvaardiging van NIAID- en CDC -wetenskaplikes na Haïti gelei om die vigs -epidemie daar te bestudeer en hul klinici te help.
NIAID het 'n groot vergadering van kundiges in Bethesda, Maryland, aangebied om moontlike etiologieë van vigs te bespreek. Dr Albert Sabin het die vergadering opgesom en navorsers aangespoor om ''n wye net te gooi'.
Dr Luc Montagnier en sy medewerkers van die Pasteur -instituut het in Science berig dat 'n nuwe retrovirus, LAV, wat met vigs geassosieer word, geïsoleer word, wat hulle nie beweer het dat LAV vigs veroorsaak het nie.
Die CDC het 1 641 gevalle van vigs in die Verenigde State aangemeld met 644 sterftes.
Die NIH Clinical Center het voorsorgmaatreëls uitgereik vir gesondheidsorgwerkers wat vir VIGS -pasiënte sorg.
NIAID het kontrakte toegeken aan die New York Blood Center en die Memorial Sloan Kettering Cancer Center om monsters van VIGS -pasiënte te versamel om die etiologiese middel te soek.
Die Amerikaanse departement van gesondheid en menslike dienste (DHHS) het verskeie verklarings uitgereik om die vrees vir die publiek te besweer dat vigs toevallig opgedoen kan word.
NIAID het 'n informele nuusbrief, die AIDS Memorandum, begin publiseer waardeur wetenskaplikes ongepubliseerde navorsingsbevindinge kon deel. Hierdie publikasie het twee jaar geduur totdat VIGS -artikels vinnig deur die hoofblaaie gepubliseer is.
Die CDC het 1 972 gevalle van vigs in die Verenigde State aangemeld met 759 sterftes.
NIDR het aanbevelings aan praktiserende tandartse uitgereik oor die voorsorgmaatreëls wat hulle moet tref om hul pasiënte met VIGS te bestuur.
Die CDC het 2 259 gevalle van vigs in die Verenigde State aangemeld met 917 sterftes.
Op 12-13 September is die NIH Workshop on the Epidemiology of AIDS gehou in die Holiday Inn Crowne Plaza in Rockville, Maryland.
NIAID en NCI het die Multicenter AIDS Cohort Study (MACS) en die San Francisco Men's Health Study (SFMHS) van stapel gestuur om groot, omvattende, longitudinale studies van populasies te ontwikkel wat blykbaar 'n risiko vir vigs het. Kort daarna het NIAID die volledige verantwoordelikheid vir die program aanvaar.
Projet SIDA, 'n multidissiplinêre studie in Kinshasa, Zaïre, is gesamentlik begin deur NIAID, CDC, die Belgiese Instituut vir Tropiese Geneeskunde en die Zairese Ministerie van Gesondheid.
Die CDC het 3000 gevalle van VIGS in die Verenigde State met 1,283 sterftes aangemeld.
NHLBI het 'n Ad Hoc -werkgroep oor vigs en bloedoortappings byeengeroep.
Op 23 April het DHHS 'n perskonferensie gehou waar HHS se sekretaris Margaret Heckler aangekondig het dat dr. Robert Gallo van NCI die oorsaak van vigs, die retrovirus HTLV-III, gevind het. Sy kondig ook die ontwikkeling van 'n diagnostiese bloedtoets aan om HTLV-III te identifiseer en hoop dat 'n entstof teen vigs binne twee jaar geproduseer kan word.
Vier artikels uit die laboratorium van dr. Gallo wat aantoon dat die HTLV-III-retrovirus die oorsaak van vigs is, is in Science gepubliseer.
NHLBI het 'n kontrak toegestaan ​​om 'n vrywillige bloedskenker serumopslagplek vir HTLV-III skenker/ontvangerstudies op te rig.
NHLBI, CDC en FDA het 'n VIGS -etiekonferensie ondersteun.
Intramurale ondersoekers van NIDR het getoon dat die VIGS -virus nie net T4 -limfosiete kan besmet nie, maar ook makrofage.
Drs. Robert Gallo en Luc Montagnier het 'n gesamentlike perskonferensie gehou om aan te kondig dat Gallo se HTLV-III-virus en Montagnier se LAV feitlik identies is.
Die CDC het 4,918 gevalle van vigs in die Verenigde State aangemeld met 2,221 sterftes.
Intensiewe studie van die VIGS -retrovirus is van stapel gestuur, wat gelei het tot bevindings soos: die CD4 -molekule op T4 helper limfosiete is geïdentifiseer as een reseptor waardeur die VIGS -virus selle binnedring. Genetiese rye van HTLV-III en LAV is bepaal.
'N Vergadering tussen NCI -ondersoekers en die farmaseutiese maatskappy Burroughs Wellcome is gehou om planne te bespreek om moontlike middels as retrovirus -remmers te toets. Die uitkoms van hierdie vergadering was navorsing en ontwikkeling van AZT, die eerste anti-retrovirale middel wat goedgekeur is om vigs te behandel.
Op 2 November is dr. Anthony S. Fauci aangewys as NIAID -direkteur.
Pasteur Instituut -ondersoekers het die genetiese volgorde van LAV gepubliseer.
Die CDC het 6 993 gevalle van vigs in die Verenigde State aangemeld met 3,342 sterftes.
NIAID het 'n konferensie by sy Rocky Mountain Laboratories in Hamilton, Montana, gehou oor moontlike dieremodelle vir retrovirusinfeksies en hul verwantskap met vigs.
Op 17 Januarie het NCI-wetenskaplikes en hul medewerkers die genoom van HTLV-III in Nature gepubliseer.
Op 7 Maart is die eerste VIGS-teenliggaamtoets, 'n ELISA-tipe toets, vrygestel.
Op 15-17 April is die eerste Internasionale VIGS-konferensie in Atlanta gehou, geborg deur NIH, CDC en FDA, die alkohol-, dwelmmisbruik- en geestesgesondheidsadministrasie, die Health Resources and Services Administration en die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO). 'N Internasionale netwerk van samewerkende sentrums oor vigs is gestig.
Die CDC het 10 000 gevalle van vigs in die Verenigde State aangemeld met 4,942 sterftes.
Die CDC het die omskrywing van VIGS hersien om addisionele spesifieke siektetoestande in te sluit en om mense as VIGS-gevalle uit te sluit as hulle 'n negatiewe uitslag het op die toets van serum-teenliggaampie teen HTLV-III/LAV.
United Press International berig dat die akteur Rock Hudson vigs het.
Die Indiana -tiener Ryan White, 'n hemofilie wat aan vigs ly, is toegang tot die skool geweier.
Die Amerikaanse militêre dienste het onder sy personeel begin toets vir die VIGS -virus.
Rock Hudson is op 2 Oktober dood. Hy was die eerste groot openbare persoon wat aan vigs gesterf het. Die vrees vir die publiek oor vigs het dramaties toegeneem.
Die publikasie van die bevinding dat die VIGS -virus in speeksel voorkom, het die openbare angs oor vigs verhoog.
Die CDC meld 16,458 gevalle van vigs in die Verenigde State met 8,361 sterftes aan.
NIAID het 'n afdeling vir vigs gestig.
Die naam van die VIGS -virus is op voorstel van 'n multinasionale komitee van wetenskaplikes verander na menslike immuniteitsgebreksvirus (MIV).
Tydens 'n PHS-geborgde konferensie in die Coolfont Conference Center in Wes-Virginia is 'n voorspelling gemaak dat in 2001 ongeveer 270 000 mense in die Verenigde State met VIGS gediagnoseer sou word en dat 179 000 mense gesterf het.
NIAID het AIDS Treatment Evaluation Units (ATEU's) gestig, wat later AIDS Clinical Trials Units (ACTU's) geword het.
NHLBI ondersteun die FDA en die NIH Office on Medical Applications of Research 'n konferensie oor die 'impak van HTLV-III-teenliggaamtoetsing op die openbare gesondheid'.
Die CDC het berig dat hoewel die voorkoms van vigs vir alle rasse/etniese groepe en in alle geografiese streke van die land toeneem, die kumulatiewe voorkoms van vigs onder swartes en Spaans meer as drie keer die koers vir blankes was.
Resensies en vergoedings
1001-C.E.-1100 C.E. [wysig | wysig bron]
1001 [wysig | wysig bron]
1002 [wysig | wysig bron]
1003 [wysig | wysig bron]
1004 [wysig | wysig bron]
1005 [wysig | wysig bron]
1010 [wysig | wysig bron]
1011 [wysig | wysig bron]
1014 [wysig | wysig bron]
1015 [wysig | wysig bron]
V.I.L.E. agent Medeva arrives in this year and steals the first chapter of Die verhaal van Genji, giving Writer's Block to Murasaki Shikibu. ACME corrects the damage done to history and captures Medeva (Carmen Sandiego's Great Chase Through Time).
1018 [wysig | wysig bron]
1020 [wysig | wysig bron]
1023 [wysig | wysig bron]
Most classic fairy tales, including Snow White, Cinderella, Mother Goose, en Goldilocks and the Three Bears, take place in this year (Rudolph's Shiny New Year).
1027 [wysig | wysig bron]
1032 [wysig | wysig bron]
1034 [wysig | wysig bron]
1040 [wysig | wysig bron]
1040 to 1057 [wysig | wysig bron]
1041 [wysig | wysig bron]
1042 [wysig | wysig bron]
1045 [wysig | wysig bron]
1046 [wysig | wysig bron]
1050 [wysig | wysig bron]
Augustus: Thyra is scolded by the mayor of Collinet and a local lord for foraging for herbs on their land. She causes 'great sorrow' on them in return (The Rise and Fall of D.O.D.O.).
1054 [wysig | wysig bron]
1057 [wysig | wysig bron]
1058 [wysig | wysig bron]
1061 [wysig | wysig bron]
1062 [wysig | wysig bron]
1066 [wysig | wysig bron]
Before October 14: The First Doctor and his companions Steven Taylor and Vicki Pallister defeat the Meddling Monk's plan to avert the Norman conquest and let the Saxons win the Battle of Hastings(Dokter wie).
1068 [wysig | wysig bron]
1072 [wysig | wysig bron]
1073 [wysig | wysig bron]
1078 [wysig | wysig bron]
1080 [wysig | wysig bron]
1084 [wysig | wysig bron]
1086 [wysig | wysig bron]
1093 [wysig | wysig bron]
Na 1093 [wysig | wysig bron]
1094 [wysig | wysig bron]
1096 [wysig | wysig bron]
1099 [wysig | wysig bron]
11th century [wysig | wysig bron]
1100 [wysig | wysig bron]
Die Los Angeles Times reports that the LAPD has begun investigating Jackson based on allegations that he possibly molested four children, including a 13-year-old boy. (The boy is mentioned by name and in photos in Leaving Neverland.)
Other members of the family, including Katherine Jackson, rally to Michael's defense. Die Washington Post quotes Katherine as saying, "La Toya is lying and I'll tell her to her face she's lying," adding that her daughter was "trying to make money off of [Michael's] downfall."
In a follow-up interview with the Vandag show's Katie Couric, La Toya Jackson claims that their mother had shown her such checks as early as "around '84." However, she tells Couric she can't prove that the alleged checks were meant as hush money, nor has she ever seen him in bed with a boy herself.
After the documentary airs, Jackson issues a statement denying any wrongdoing, and says that he is "devastated" by Bashir's portrayal of him. Nietemin, Living with Michael Jackson sparks a criminal investigation.
The Santa Barbara County Sheriff's Office provided this mug shot after he was booked on multiple counts of child molestation in November 2003. Santa Barbara County Sheriff's Office/Getty Images steek onderskrif weg
They are described as "special friends" of Jackson who have slept with the singer in his bed. The men deny that Jackson has touched them or otherwise acted inappropriately. Volgens Die Washington Post, Robson's mother, Joy, says of the singer: "Unless you know him, it's hard to understand him. . He's not the boy next door."
I remember how exciting it was whenever a gay TV character A) existed, and B.) got into a relationship. My earliest memory was probably Doug and Clayton on Die Golden Girls. Blanche's gay brother Clayton was back in town and getting married to a hot, mustachioed cop named Doug. Blanche, who had previously dealt with Clayton's coming out a few seasons prior, still had trouble wrapping her head around the whole gay thing. Naturally, she came around by the end of the episode, and Doug and Clayton presumably lived happily ever after. And I wondered what they did after they left Miami, what their life was like, if they were happy, if Blanche and the girls ever visited. It was as much and as real a relationship for me as if I had experienced it myself. I waited in front of my TV for other same-sex couples to validate the feelings I had but could not vocalize, to show me that it was possible to find love and be happy as a gay man. But they were few and far between.