Februarie | 2012 | Slakkelak
Monthly Archives: Februarie 2012	‘n Ma se drukkie
Posted on 28 Februarie 2012 by Slakkelak	My ma is nie ‘n drukkie-ma nie. As ek net dink aan die jaloesie tussen my twee dogters wanneer ‘n mens begin drukkies uitdeel, kan ek nogal verstaan dat mens tussen agt woelwaters maar eerder nie druk nie. Party mense is doodeenvoudig nie aanraakmense nie.
Mý ma wys haar omgee en liefde deur koekies te bak, truie te brei en goeters vir jou te doen. Dis hoe ek grootgeword het, en dis wat ek ken. Dis hoe ek vir haar lief is.
In die tyd wat ek kompeterend booggeskiet het, het ek altyd by haar gaan bly tydens kompetisies. Alleen Ma-en-dogtertyd wat jare nie beskore was nie, is ingehaal. Ek mis daardie bietjie alleentyd met my ma noudat boogskiet vir ‘n tyd op die agtergrond moet bly.
Toe my groot huis afgebrand het, was ek twee dae daarna Pretoria toe om my kar te gaan haal. Natuurlik was ek ook na my ma toe. Natuurlik het die trane geloop. Natuurlik het sy my gedruk toe ons mekaar groet. Toe almal weg was en ek en sy alleen agtergebly het, kon ons eers regtig praat oor die vreeslike seer. Ek wou net by my ma wees. Alleen. Ek wou net ‘n dogtertjie wees en huil in my ma se arms. En my ma wat nie ‘n drukkie-ma is nie, het my laat huil en ons het meer as veertig jaar se vashou in ‘n paar minute gehou.
Vroeër vanjaar het sy begin teddies brei vir ‘n liefdadigheidsprojek. Altyd besig, altyd tyd vir iemand anders. Haar teddies het ‘n prys gewen en sy het vir my ook ‘n paartjie gebrei. Die teddies se kleertjies word vasgebrei, daar is geen los goetertjies nie. Twee weke voor die brand was ek by haar en het sy gevra of ek weer ‘n lekker bene-kombersie wil hê, want die ander liefdeskombersie het in die eerste brand omgekom. Asseblief, Ma, asseblief.
Gelukkig het ek ‘n fototjie van my beertjies met my selfoon geneem en dit is op die oomblik die muurpapiertjie op my foon. Toe Annerine dit die naweek sien, het sy my net aangekyk en saggies kom sê ek kan maar die kombers kry wat Ouma lankal terug vir haar gehekel het. Ai my kind… nee. Dis JOUNE wat Ouma gebrei het. My voetekombersie en my beertjies dra ek in my hart.
Is dit nie alte fraai nie? Sonder ‘n patroon uit my ma se kop gebrei
Gister toe ek my ma bel sê sy uit die bloute dat my kombersie klaar is. Toe begin sy huil en sê ‘n beertjie-seuntjie is al halfpad gebrei, sy wil die paartjie klaar hê teen die troue se tyd wanneer sy kom. So druk sy my oor afstand heen, stekie vir stekie wat sy brei druk sy haar hart en liefde uit.
Dankie Ma. Dankie vir my drukkie. Dankie vir Ma se onbaatsugtige en onvoorwaardelike liefde.
Categories: Familie, Slakgedagtes	| Sleutelwoordw: dankie	|
Posted on 27 Februarie 2012 by Slakkelak	Twee weke terug het ek geskryf dat Pietkat nog soek is. Hy is nie meer soek nie… hy is veilig in sy mensma se huis!
Categories: Plaaslewe	| Sleutelwoordw: brand,dankie,familie,hartseer,plaas,trauma	|
‘n Versoek van Ma
Posted on 19 Februarie 2012 by Slakkelak	‘n Paar weke gelede het ek vir ‘n middag by my ma gekuier, en sy het gevra ek moet asseblief iets skryf oor verlies, ons twee het ‘n hele ruk die onderwerp bepeins… min wetende dat twee weke later verlies weer my hele wese sou vul.
Ek dink ‘n mens sal vir altyd huil oor sekere goed wat uit jou lewe weggeruk is. Altyd. Op hierdie stadium blok ek my kop daaroor, want om daaraan te dink is net te pynlik. Ek DWING myself om aan dinge te dink wat NOU en MôRE is, want ek kan niks aan gister doen nie.
Nou bou ek huis en maak reg vir Annerine se troue wat oor sewe weke is. Sien uit na my kleinkind wat ek beplan om te bederf.
Uiteindelik gaan ons tog die wêreld uit sonder al die fisiese bagasie. Uiteindelik is dit tog net niks. Maar ons verknog ons aan hierdie niks. Want ons is net mense. Ons verknog ons siele aan aardse goed, en dis die laaste goed wat kan saamgaan eendag op ons ewige reis. Ek moet leer om my kop op hierdie reis te fokus.
Later, Ma. Later. Asseblief nie nou nie.
Categories: Slakgedagtes, Slakverdriet	| Sleutelwoordw: trauma,verlies	|
Buig Jakoba, buig!
Posted on 16 Februarie 2012 by Slakkelak	Vrydagmiddag het die skool vroeg uitgekom omdat die atlete ‘n byeenkoms by Ermelo gehad het, en dit dan nie die moeite werd is om skool te hou vir die wat oorbly nie. Ek het eers gou ‘n pakkie vir Marina opgetel by haar veearts vriendin en toe vinnig klere vir die twee dae gegryp en my kamera vir die wis en die onwis vir die verrassing wat die kinders gereël het. My laptop het sommer in die kar gebly. Die katte en honde se bakke is volgemaak met genoeg vir die twee dae en so neergesit dat dit nie kan nat reën nie. Boesman die staffie het hom natuurlik gewip toe hy sien ek dra ‘n tas kar toe en op die vierwielmotorfiets gaan sit en geweier om my te groet.
By die Nelshoogte bergpas het ek deur die ergste storm gery waardeur ek nog ooit self moes bestuur. Ek het gehuil in die kar van banggeid. Dit het VERSKRIKLIK gehael en die wind het erg geruk. Op ‘n bergpas kan jy nie stilhou nie, jy moet net ry. Van die skielike afkoeling op die teerpad het mis opgewalm, en met die hael en vreeslike reën van bo af was die sig met tye heeltemal weg. Soos in niks. Heeltemal niks. Ek het maar net gehuil en gebid “Vader vat asseblief net die stuurwiel want ek weet nie waar om te ry nie.” Gewoonlik swets ek vreeslik wanneer daar ‘n groot trok voor my ry, maar Vrydag het ek gesê “Dankie Vader dat ek iets het om te probeer volg.” Daar was tye wat ek nie eers die trok se liggies voor my kon sien nie. Ek het letterlik op sy stert gaan ry, en die kar agter my het op my stert gery om my noodligte as baken te gebruik. Anderkant die berg was daar geen teken van reën nie, net lekker sonskyn.
Sondag voor ek weg is uit Pretoria het ek en Roelf vir oulaas gaan saam ontbyt eet. Toe Annerine bel om te sê ek het haar UNISA handboeke wat ek saamgebring het in die kar vergeet Saterdag, was dit ‘n ekstra geleentheid om ook vir oulaas met my kind te kuier. Ons het mekaar sommer by die winkelsentrum gekry en toe sommer vir haar skoene gekoop vir die troue en ‘n paar stukkies kraamdrag vir die ou lyfie wat een van die dae gaan uitsit.
Ek gee nie om dat ek alleen bly in die week nie, maar om alleen die lang pad van Pretoria af huistoe te ry is vir my alleraaklig. Ek verkort my rit so bietjie deur oppad eers ‘n bietjie in Middelburg by my broer aan tegaan en ‘n lekker teetjie te drink.
So kom ek toe by die huis en ry eerste op na my nuwe huis toe, sodat ek al die presente daar kan aflaai, want in my ou gastehuisie is nie plek vir ‘n muis nie. Ek kon sien die storm wat ek op die berg gekry het was ook hier deur, want ek het ‘n hele paar bome gesien wat afgebreek was. Nie omgewaai nie, afgebreek. Die honde het nie soos gewoonlik opgekom boontoe om te kom groet nie, maar omdat alles reg bo was, het ek gedink hulle het dalk nie gehoor toe ek ingery het nie. Op my tyd het ek alles netjies gepak en gou die reënmeter leeggemaak. Díé hang net aan een spykertjie en is nie regtig akkuraat as dit so skeef hang nie. Ek het 64mm uitgegooi, maar dit was verseker meer.
'n Boom naby die huis wat afgebreek is
Eers tóé het ek afgery ondertoe. Die gastehuisie is so amper in ‘n sloot gebou en toe ek naderkom het ek besef iets is verkeerd met die prentjie voor my. Ek het so gestop dat ek vinnig kan omdraai as ek moes en toe tref dit my wat verkeerd is met die prentjie. Ek sien nie die huis se dak nie…
Toe ek uitklim en afstap het my honde gekom en my amper omgespring en ek wou nie kyk nie. Ek wou nie. Ek wou nie. Maar ek moes. En dit was ‘n verskriklike skok. Ek was histeries toe ek vir Roelf bel en hy moes mooi paai voor ek kon uitkry wat aangaan.
Boesman pas getrou die murasie op
Die mure was nog warm en een van die groot hope gras. Ek was te geskok om verder aandag aan die honde te gee. My eerste gedagte was net dat hulle al die heel naweek sonder kos was en ek het blindelings weggery dorp toe om vir hulle te gaan kos koop. By die hek het ek eers die kinders, my ma, ousus en vriende gebel en gevra hulle moet almal laat weet. Oppad het my oom gebel en om te hoor waar ek is, my sus het hom toe reeds gebel. Die winkels was al toe en hulle het gesê ek kan daar kom kos kry. Hulle het getroos en tee aangedra tot Roelf ‘n paar uur later aangekom het van Pretoria af.
My slaapkamer. Die breekgoed op die vloer is goedjies wat op die plafon gebere was waarvoor ek nie plek gehad het nie. Dit was goedjies vir die nuwe huis...
Die arme honde het omtrent die kos verslind. Boesman was kwaad vir my en erg getraumatiseerd. Hy het vir my gegrom wanneer ek naderkom, iets wat hy nog nooit, ooit met enige persoon gedoen het nie. Ons het hom laat klaar eet en toe het hy toegelaat Roelf hom troos en daarna ek.My arme, arme hond. Na die vorige keer was hy vreesbevange as die weer net brom, en Pietkat wat laaskeer vir ‘n maand in die veld gebly het, het dan onder die bed ingekruip. Nou moes hulle weer alleen deur die trauma. Pietkat is op hierdie stadium nog weg, ek sit kos uit, en daar is van geëet, ons hoop maar dis hy. Ek het Oreo swartkat Maandag gekry.
Yskas met verkoolde inhoud
Die vierwielmotorfiets wat die vorige keer byna uitgebrand het, is hierdie keer amper platgeval deur een van die bome wat afgebreek het van die wind.
Millimeters... net genade. Net genade.
Wat is die KANS dat jou huis twee keer in ‘n jaar se tyd afbrand, wat is die kans?
Ons probeer maar net om die silwer wolkie om die donker wolk te sien soos my ma ons van kleins af geleer het. My nuwe huis is darem so dat ek nou daar kan bly, Roelf het slotte aan die deure gesit en hy kon die elektrisiteit so koppel dat ek lig en warm water het totdat Eskom volgende week amptelik sal kom. Daar is nog BAIE werk, maar ten minste het ons ‘n dak oor ons kop.
My badkamer is die volledigste. Net die spieel bokant die wasbak kort, 'n stortdeur en 'n kassie.
Vir ‘n jaar het ek in ‘n skottel gebad omdat ek van bad hou en die gastehuisie net ‘n stort gehad het, nou bad ek weer dat die borrels spat.
Ek sit maar die koppies en glase in 'n boksie, dis maklik om te skuif wanneer ons in die kombuis wil werk.
Ons het sommer ‘n staaltafel gaan koop wat Roelf weer later in die garage kan gebruik en ‘n tweeplaat gasstofie. Ek het ‘n ou lappie omgesoom sodat ek bietjie kleur kan verskaf. Roelf se gereedskap het oorleef en my nuwe naaimasjien en omkapper wat ons in die ons bo gebêre het. En ons het die kombuistee goed en nog ‘n paar goedjies wat ek by die lapa in ‘n kassie gehad het.
Net verlede week het ek my eerste bestelling gekry vir drie piouter juweledosies, en Roelf het Maandag by Mica gestop en gesê ek moet gaan benodighede koop. Hy weet hoe terapeuties dit is om te skep en ek sal gek word as ek niks het om te doen in die aande nie.
My wasbak het warm water! Die gastehuisie waar ek 'n jaar gebly het se opwasgeriewe was aan die buitekant, daar was nie plek binne nie.
My vriendin het blomme gebring om te troos.
'n Tikkie kleur doen wondere aan 'n vertrek, al staan die blompot op die vloer.
Roelf het die potplant wat in die lapa gestaan het gaan haal en dit skep sommer ook ‘n huislike atmosfeer.
Die meubels het ons gekry na die ander huis gebrand het, en dit het gelukkig nie in die gastehuisie gepas nie!
Ons fisiese nood is nie so groot hierde keer nie. Ek móét sê ek is OK, sodat ek dit self kan glo. Maar binnekant is ons maar rou. Dankie familie, vriende, Facebook- en Blogvriende vir julle gebede en onderskraging. Dankie dat ek vir jou kon vertel. Dit maak die verwerking bietjie makliker. Ons kyk net vorentoe, want ons kan nie die verlede verander nie.
Fil. 4:13 “Ek is tot alles in staat deur Hom wat my krag gee.”
Categories: Slakverdriet	| Sleutelwoordw: brand,hartseer,plaas,trauma,verlies	|
Posted on 15 Februarie 2012 by Slakkelak	‘n Paar weke gelede lig Annerine, my oudste dogter, my in dat ek die tweede naweek van Februarie Pretoria toe moet gaan. Vir ‘n verrassing. Presies wanneer oor die naweek die verrassing is, sal ‘n verrassing wees. Ongelukkig moes sy sê van die verrassing, sy het nie geweet wat anders om te maak om my daar te kry nie. Hulle ry spesiaal van Dundee af vir die okkasie.
Categories: Sommer maar net	| Sleutelwoordw: dankie,familie	|
Can you help to identify this caterpillar?
Posted on 5 Februarie 2012 by Slakkelak	Can you help to identify this caterpillar?.
Categories: Biodiversiteit op die plaas	|