Agt stellings wat mense dalk kwaad maak, maar nie rassisties kan wees nieGrafika: Mnn.com Deur Morné Malan Binne die hedendaagse konteks waar postmoderne idees en teorieë hoogty vier, veral binne die Suid-Afrikaanse onderriginstellings, is dit dikwels ŉ uitdaging om te bepaal wat enigiets beteken en hoe om selfs skynbaar eenvoudige konsepte te verduidelik. Een van die mees omstrede begrippe wat hieronder ly, is dié van rassisme. Voorheen, en dalk steeds onder die algemene publiek, was rassisme verstaan as iets soos “om te diskrimineer teen ŉ individu(e) op grond van die rassegroep waaraan dié persoon (persone) hoort.” (Bygesê, dit is ook die definisie wat jy in enige standaard woordeboek sal vind.) Hierdie definisie sluit die moontlikheid van rassisme deur enige rassegroep in. Tog hoor ons dikwels vandag dat rassisme bestaan uit “vooroordeel plus mag”. Dit wil sê dat slegs groepe wat relatief tot ander groepe in ŉ magsposisie is, kan rassisties wees. Eenvoudig gestel, in lande soos die VSA word minderhede as onderdruk beskou omdat hulle nie oor dieselfde politieke mag by die stembus beskik as die meerderheid nie. Natuurlik het ons in Suid-Afrika die eienaardige geval waar minderhede beskou word as die “magtiges” weens beweerde ekonomiese ongelykheid. Die lengte van hierdie artikel laat my ongelukkig nie toe om verder uit te brei oor die tekortkominge en onjuisthede betrokke by só ŉ postmoderne (dalk eerder postlogika), marxistiese definisie in Suid-Afrika nie. Ek wil egter net agt stellings maak wat dalk op die oog af aanstootlik mag lyk vir diegene wat met “maatskaplike geregtigheid” gemoeid is, en verduidelik dat hierdie stellings onder geen omstandighede, ongeag jou teoretiese begronding, deur enige redelike persoon as rassisties beskou kan word nie. Hier is hulle: Nou goed, hoe kan ek beweer dat hierdie standpunte nie as rassisties beskou kan word nie? Mense word immers dikwels van rassisme beskuldig wanneer hulle kritiek teen SEB, grondhervorming en talle ander beleide openbaar. Eerstens, die eenvoudige feit is dat meeste van hierdie menings geensins aan ras gekoppel is nie en dat hulle eintlik geldige punte vir debat is waaroor daar empiriese vrae (nie morele of ideologiese vrae nie) gevra kan word. Tweedens, en dalk meer belangrik, dit verteenwoordig die mening van swart mense in Suid-Afrika. Volgens die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudinge (SAIRV) se 2018-opname word bykans al hierdie punte oorweldigend deur swart mense binne Suid-Afrika gesteun. My basiese vertrekpunt is dus dat dit onder geen omstandighede enigsins as rassisties beskou kan word om dieselfde mening te huldig as die oorweldigende meerderheid van swart mense in Suid-Afrika nie. Kom ek ontleed bietjie die SAIRV se resultate. Wat kan ons dus uit hierdie data aflei? Eerstens, dat baie van die meer linksgesinde wit individue wat hulself as die verteenwoordigers van swart mense voorhou, se mening eintlik geheel en al uit voeling is met wat swart mense werklik oor sake dink. Trouens, soos hier aangedui, is die meeste swart Suid-Afrikaners oorweldigend gekant teen die radikale ingrepe wat baie van die “elite” namens hulle besluit het, vir hulle noodsaaklik is. Ten slotte moet ek net ter klaarheid verduidelik dat identiteitspolitiek eintlik geheel en al boos is. ŉ Mens hoef eintlik nie te kyk na wat sekere groepe dink voordat ŉ mens die geldigheid van jou mening kan bepaal nie. Trouens, om enigsins aan mense te dink ten opsigte van groepe in plaas van individue, is by uitstek ŉ ernstige morele misdryf. So ook kan ons elkeen aanvoel dat dit onregverdig is om kollektief skuldig gehou te word vir die sondes van sekere individue in ons groep of selfs in die verlede, terwyl ons as individue nooit aandadig daaraan was nie. Dit is maar net aangenaam wanneer dit duidelik word dat selfs binne die raamwerk van die onregverdige en ongeregtige reëls wat postmoderne denkers skep, daar steeds geen regverdiging is vir hul standpunte nie. Nog meer, as ons werklik ag geslaan het op die mening van swart Suid-Afrikaners, dan sou ons ŉ totaal ander morele, wetlike en ekonomiese werklikheid binne Suid-Afrika gesien het. Daar is dus nie reuse-onenigheid onder die meeste Suid-Afrikaners nie. Ons kom op voetsoolvlak redelik goed oor die weg. Dit is slegs in die gedagtes van die politieke elite en hul na-apers in die media waar daar groot verdeeldheid in die land is. “Racism is not dead, but it is on life support – kept alive by politicians, race hustlers and people who get a sense of superiority by denouncing others as racists.” – Thomas Sowell