"Ek was een keer die toekoms." Betacam-SP
As onlangs tendense bly vir nog twee jaar, sal die globale aandeel van elektrisiteit uit hernubare energie uitgesluit hidrokrag vir die eerste keer kern oorneem. Selfs 20 jaar gelede sou hierdie kernafname baie mense verras het - veral nou dat die vermindering van koolstofvrystellings bo-aan die politieke agenda is.
Op een vlak is dit 'n storie oor veranderinge in relatiewe koste. Die koste van son en wind het gedaal terwyl die kern amper verstommend duur geword het. Maar dit laat die vraag ontstaan ​​hoekom dit gebeur het. Soos ek in my nuwe boek stry, Lae Koolstofpolitiek, dit help om te verdiep in kulturele teorie.
BP Statistiese oorsig van Wêreld Energie, Junie 2017.
Die oorspronklike teks in hierdie veld, Risiko en Kultuur (1982), deur die Britse antropoloog Mary Douglas en Amerikaanse politieke wetenskaplike Aaron Wildavsky, beweer die gedrag van individue en instellings kan deur vier verskillende vooroordeel verklaar word:
individualiste: mense bevoordeel uitkomste wat voortspruit uit mededingende reëlings;
Hierarchists: diegene wat verkies om besluite geneem te word deur leiers en gevolg deur ander;
Egalitarians: mense wat gelykheid en voetsoolvlak besluitneming bevorder en 'n gemeenskaplike oorsaak najaag;
fatalists: diegene wat besluitneming as wispelturig beskou en nie die uitkomste kan beïnvloed nie.
Die eerste drie kategorieë help om verskillende akteurs in die elektrisiteitsbedryf te verduidelik. Vir regerings en sentrale monopolieë wat dikwels deur die staat besit word, lees hiërargiste. Vir groen veldtog organisasies, lees egalitariërs, terwyl vryemark-verstandige private maatskappye die individualistiese vooroordeel pas.
Die prioriteite van hierdie groepe het die afgelope jare nie grootliks verander nie. Hiërarchiërs is geneig om kernkrag te bevoordeel, aangesien groot kragstasies vir meer eenvoudige roosterbeplanning voorsiening maak en kernkrag komplementeer kernwapenvermoëns wat belangrik vir nasionale veiligheid beskou word.
Egalitariërs soos Greenpeace en Vriende van die Aarde het gewoonlik 'n nuwe kernkragsentrale gekant teen hernubare energie. Tradisioneel is hulle bekommerd oor radioaktiewe omgewingskade en kernverspreiding. Individue, intussen, gun watter tegnologie die koste verminder.
Hierdie kulturele realiteite lê agter die probleme wat deur kernkrag ondervind word. Om saamgestelde groen opposisie saam te vat, is baie van die kernkrag se sterkste ondersteuners konserwatiewe hiërargiste wat sleg is oor die behoefte om koolstofvrystellings te verminder of dit as lae prioriteit te behandel. Daarom is hulle dikwels nie in staat of onwillig om klimaatsverandering argumente te mobiliseer om kern te ondersteun nie, wat dit moeiliker gemaak het om egalitariërs te oortuig om aan boord te kom.
Dit het verskeie gevolge gehad. Groene groepe het subsidies vir hernieubare tegnologieë gewen deur meer liberale hiërargiste te oortuig dat hulle klimaatsverandering moes aanpak - getuie van die groot druk deur Greenpeace en Friends of the Earth vir die invoer-tariewe wat byvoorbeeld sonopopname in die laat-2000'e gedryf het. Op sy beurt is beide wind en son geoptimaliseer en hul koste het afgekom.
Kern het grootliks gemis op hierdie koolstofverminderende subsidies. Erger, groentegroepe het regerings so ver terug as die 1970s oortuig dat die veiligheidsnorme rondom kernkragstasies nodig het om te verbeter. Dit is meer as enigiets het opgery koste.
Wat die individualiste betref, was hulle oor die algemeen nie oortuig van hernubare energie en skepties oor omgewingsbeweging teen kernkrag. Maar aangesien relatiewe koste verander het, het hulle al hoe meer posisies oorgeskakel.
Die hiërargiste is steeds in staat om monopolie-elektrisiteitsorganisasies te gebruik om kernkrag te ondersteun, maar individue druk hulle toenemend om hierdie markte mededingend te maak sodat hulle makliker in hernieubare belê kan word. In werklikheid sien ons nou 'n egalitaristiese-individualistiese alliansie teen die konserwatiewe hiërargiste.
Beide kante van die dam
Donald Trump se administrasie in die VSA, byvoorbeeld, het gesoek subsidies om bestaande steenkool- en kernkragstasies te hou. Dit is beide buite besorgdheid vir nasionale veiligheid en om tradisionele sentrale industriële korporasies te ondersteun - klassieke hiërargiese denke.
Tog het dit sleg gespeel met individualistiese korporasies wat hernieubare stoot. Trump se planne was selfs verwerp deur sommige van sy eie aanstellings op die Federale Energie Regulerende Kommissie.
Op soortgelyke hiërargistiese wyse het elektrisiteitsvoorsieningsmonopolieë in Georgië en Suid-Carolina begin met die oprigting van nuwe kernkragsentrales nadat regulerende agentskappe hulle toegelaat het om verpligte betalings van elektrisiteitsverbruikers te versamel om terselfdertyd koste te dek.
Tog kan selfs hiërargiste nie die ekonomiese werklikheid heeltemal ignoreer nie. Die Suid-Carolina projek was verlate en die Georgië-projek oorleef net deur 'n baie groot federale lening bailout.
Kontras dit met casino komplekse in Nevada soos MGM Resorts nie net die installering van hul eie sonfotovoltaïese skikkings nie, maar om baie miljoene dollars te betaal om van die plaaslike monopolie-elektrisiteitsverskaffer af te kies. Hulle het suksesvol veldtog gevoer om 'n staats referendum te wen wat die liberalisering van elektrisiteit ondersteun.
Die Verenigde Koninkryk is intussen 'n voorbeeld van hoe verskillende vooroordele kan meeding. Beleid is tradisioneel in hiërargiese styl gevorm, met groot maatskappye wat beleidsvoorstelle vervaardig wat tot wyer konsultasie gaan. Dit is 'n kulturele vooroordeel wat kernkrag bevoordeel, maar dit strydig met 'n sleutelprioriteit wat teruggekom het na Thatcher dat tegnologiese wenners deur die mark gekies word.
Dit het daartoe gelei dat beleidsmakers in Whitehall beide hernieubare en kernkrag het, maar die private elektrisiteitsmaatskappye het meestal geweier om in kernkrag te belê, aangesien dit te riskant en duur is. Die enigste maatskappye wat bereid is om die gaping te produseer, was meer hiërargiste - EDF, wat deur Frankryk in meerderheid besit word, en Chinese staatskernkorporasies.
Selfs dan, kry Hinkley C In Suidwes-Engeland onderweg - die eerste nuwe kernaanleg sedert die 1990s - het die Britse tesourie 'n groot verbintenis vereis om banklenings te onderskryf. Daar is ook 'n verleentheid vir die elektrisiteit oor 'n baie lang 35-jaar. Sulke is die slegte publisiteit dat dit moeilik is om 'n politikus te verbeel wat op meer as een plant instem.
Waar verlaat hierdie werklikheid hiërargiste? Verhoging van verbode kernkoste aan hul kiesers - ten minste in demokrasieë. Die alternatief, soos hernieubare energie die nuwe ortodoksie word, is om dit te omhels.
In Australië byvoorbeeld, probeer 'n grootmaatskappy, genaamd AGL, huiseienaars te mislei om hul sonpanele te koppel aan die maatskappy se stelsels om kragversending te sentraliseer in 'n sogenaamde 'virtuele kragsentrale".
Wanneer die feite verander, om John Maynard Keynes te misquote, kan jy altyd gedagtes verander.
David Toke, Leesbundel in Energiebeleid, Universiteit van Aberdeen
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Die onheilige alliansie wat verduidelik waarom hernieubare energie kernbesering veroorsaak