Op die meriete van 'n kortstondige reisromans - Interessant
Op die meriete van 'n korttermyn reis-romanse
Voordat ek na my eerste vakansie in twee jaar vertrek het, het my vriende vir my gesê ek moet vir myself 'n vakansieganger kry. Hulle het gesê dit is wonderlik: 'n liefdesverhaal met 'n vervaldatum, 'n algehele vryheid om jouself in die slaapkamer uit te druk, 'n man wat oor jou rondswaai terwyl jy jou vrye tyd spandeer om alles te doen wat jy wil.
Dit het alles goed geklink, maar ek was nie van plan om hul raad te volg nie. Ek was nog altyd 'n soort meisie, en my konserwatiewe opvoeding ontmoedig selfs soen. So jy kan jou voorstel dat enige soort lovering is nie net van die tafel af nie, maar in die gang af, toegesluit in 'n stowwerige kamer en onder 'n emmer versteek.
Maar toe arriveer ek in die Berner Oberland en daar was hy - die berggids wat ek aanlyn ontmoet het, wat my binnekort op 'n oornag-rugsakreis na die wildernis sou lei - met sy bergfiets in die treinstasie. Sweterig, beitel en met 'n perfekte, dowwe glimlag.
Dit is dus 'n goeie ding dat ons baie vinnig alleen was. En met "alleen" bedoel ek "stap ure en ure reguit op in die Alpe totdat ons by 'n klein poel vrieswater kom."
Op pad boontoe het ons oor alles gepraat: sy werk met vlugtelinge, sy onlangse branderplankry langs die Wes-Afrikaanse kus, my staptogte in die Swartwoud van Duitsland. Hy het baie gepraat oor hoe hy die somer sy krag en tegniek kon bou as kajakmaker, met die doel om die volgende somer een van die moeilikste riviere in Switserland te kajak. Hy het ook vir my gesê dat hy ook al daarvan hou om na die Alpe huis toe te gaan, maak nie saak hoeveel hy deur die wêreld reis nie.
By die swembad het ons albei gestroop om te swem, 'n effense senuweeagtige afstand gehou - mekaar bewonder toe die ander nie kyk nie, beurte gemaak om ons in die yswater te dompel en dan uit te spring op die warm rotse, bewe en, in my geval , giggel.
Daar was geen hartsnare, geen verbrokkeling, geen onvriendelike woorde nie. Net twee mense wat vry van hulself gee.
Toe die son begin ondertoe gaan, gooi ek my jeans en stapstewels weer op en gaan verder vir 'n paar uur teen die berg op en eindig kamp op 'n mossie wat omring is deur rante. Ons kon een van die gewilde uitkykpunte op die bergtop in die verte sien en 'n handvol skape net 'n entjie verder in die vallei. Behalwe vir die skape, was ons egter uitsonderlik alleen, terwyl die landskap begin skuif en verander met die ondergang van die son.
Die lug skyn met blou en lemoene. 'N Mis het na ons oor die berge en op uit die vallei begin rol, op homself ingekrul en 'n dik grys oor alles geskilder. In die verte het weerlig van wolk na wolk geskiet. En so begin my eerste bergopkoms-bergtop.
Toe die reën begin, trek ons ​​terug na die tent, waar ons die nag deurgebring het om die dood te bedrieg met 'n weerligstorm wat om ons dun, metaalraam tent woed.
Ek het vir die eerste keer ooit gesê en gedoen wat ek wou. Ek was nie bekommerd oor more nie. Oor tien minute van nou af het ek my nie bekommer nie. Beskuldig dit op die Switserse Alpe, die donderstorm, die woestyn. Blameer dit op vakansie. Of blameer dit net op daardie klipharde boude. Maar ek het amptelik 'n vakansieganger saamgeneem.
Die volgende oggend word ek wakker tot koel, fris berglug met my gesig op sy warm bors vasgedruk. Ons het kamp opgeslaan, ondertoe geberg, die skaapkaas by die plaaslike boere gekoop en die aand sop geëet, die berguitsigte op sy balkon bewonder en soene gesteel. Wat nogal die res van ons vyf dae saam opsom.
Alhoewel dit 'n kortstondige romanse was, was daar geen hartseer, geen opbreek of onvriendelike woorde nie. Net twee mense gee vry van hulself, lag vir mekaar se grappies, wek mekaar met 'n soet soen op die voorkop. Ons kan weer ontmoet. Ons mag nie. Hoe dan ook, vir die dae het ons albei sexy, selfversekerd, wild gevoel. En niemand kan daardie bergtop van ons af wegneem nie.