Hoeveel persent van die verplaasde Armeniërs het gesterf? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoeveel persent van die verplaasde Armeniërs het gesterf?
Watter persentasie van diegene wat gedwing is om te verhuis, het werklik gesterf as gevolg van die hervestiging?
In "Armenië: die saak vir 'n vergete volksmoord", 1972, haal Dickran H. Boyajian die adjunk -direkteur van die skikking van vlugtelinge aan, wat in 1916 gesê het dat 10% van die vlugtelinge by hul bestemming aangekom het.
Die Amerikaanse advokaat Jesse B. Jackson het berig dat 85% van die gedeporteerdes in een van sy amptelike verslae gesterf het.
Johannes Lepsius het twee verslae geskryf waarin hy verklaar dat 90% van die gedeporteerdes gesterf het.
Hierdie getalle kan verhoog word. As ons kyk na die 'ander kant' hiervan, een van die organiseerders van die volksmoord, gebruik Djemal Pasha die getal 600.000 in sy memoires.
Talaat Pasha se amptelike verslag oor die volksmoord bevat nie syfers oor die verhuising nie, net 'n sensus oor Armeniërs, en sê dat daar in 1914 1,256,403 Armeniërs en 284,157 in 1917 was. Dit gee 'n totale sterftesyfer van 75%. Nie alle Armeniërs is op doodsmars gedwing nie, en baie Armeniërs is op ander maniere vermoor, so dit sê nie veel oor die sterftesyfer vir die verhuisings nie, maar dit is duidelik dat dit redelik hoog is.
Mark haal Arnold Toynbee aan deur te sê dat dit so is ten minste 50%.
Skatings oor die persentasie dooies wissel dus tussen die baie konserwatiewe 50% en tot 90%.
Volgens Arnold Toynbee sou minstens 50 persent [500,000 - 700,000] die deportasies wees. 
Wikipedia, waarna verwys word Arnold Toynbee, ''n Opsomming van die Armeense geskiedenis tot en met die jaar 1915', in Viscount Bryce, voorwoord, Die behandeling van Armeniërs in die Ottomaanse Ryk 1915-16: Dokumente aan Viscount Gray van Fallodon, minister van buitelandse sake, voorgelê Deur Viscount Bryce (New York en Londen: GPPutnam's Sons, for His Majesty's Stationary Office, Londen, 1916), pp. 637-653.
Hoeveel persent van die verplaasde Armeniërs het gesterf? - Geskiedenis
Tydens die Balkanoorloë van 1912 en 1913 het die multinasionale en 'n multietniese Ottomaanse Ryk groot dele van sy gebied verloor. Die groep aan bewind, die Jong Turke, was ontevrede oor hoe om die ryk se beloftes van 1908 van gelykheid vir alle volke in stand te hou, terwyl verdere grondverlies gestuit word.
Binne die Jong Turke was 'n klein groepie ultranasionaliste wat nie die beleid van gelykheid ondersteun nie. Die enigste manier waarop die Ryk sy krag kon handhaaf in die lig van toekomstige bedreigings, was om 'n Moslem -Turkse meerderheid te bevorder. In Oktober 1913 het hierdie klein groepie die regering in 'n staatsgreep omvergewerp.
Vanaf 1913 word die Ottomaanse Ryk dus beheer deur hierdie groep jong Turke wat gelei word deur, maar nie beperk nie tot, drie individue waarna verwys word as die triumviraat, waaronder die minister van oorlog, Enver Bey, die minister van die Binnelandse sake, Talaat, en die derde was die Minister van die Vloot of Marine, Djemal Pasha.
En dit is hierdie groep wat besluit, namate die oorlogswolke in Europa vergader, dat Duitsland in die geval van 'n groot wêreldkonflik waarby Duitsland betrokke is, beslis die oorwinnaar sal wees. En dit is dus die land om aan te sluit, veral as die land oorlog gaan voer met Rusland, 'n tradisionele vyand. Omdat uiterste en uitgebreide gebiede verlore gegaan het vir Rusland en sy surrogate, die Serwiërs, die Bulgare, die Roemeniërs, die Grieke. En as ons ons by die Duitsers bevind, is dit hierdie gulde geleentheid om baie van hierdie gebiede terug te wen wat ons eens gehad het en verlore was.
Selfs voordat die Ottomaanse Ryk, of Turkye, die Eerste Wêreldoorlog aangegaan het, het die regering 'n algemene mobilisering vir alle burgers aangekondig. Voor 1908 is die Armeniërs werklik vrygestel van militêre diens omdat hulle 'n onbetroubare minderheid was. En dus is 'n deel van hul gelykheid en simbole van hul gelykheid dat hulle nou aan die konsep onderwerp sou word. Armeniërs was dus nou deel van die militêre struktuur. En duisende Armeniërs is aangewys en was inderdaad besig met die vroegste van die militêre konflikte teen Rusland in die Turkse leër.
Maar sodra die Jong -Turkse leierskap besluit het dat spesiale aksie geneem moet word teen die Armeense element in die Ottomaanse Ryk, het hulle begin deur eers al die Armeense mans te skei. Hulle is daarna ontwapen en in arbeidsbataljons geplaas. Trouens, hulle is óf so mishandel en sleg behandel dat baie van hulle aan honger, honger, dors en siektes gesterf het. En ander van hulle in 'n spesifieke stadium, toe hulle hul werk gedoen het, is toe doodgemaak.
Deporteer van Armeniërs het reeds in Maart 1915 begin. Maar eers na April, en in werklikheid in Mei, word die plan in volle gang. En dit is 'n werklike beweging, want die manlike bevolking word in byna alle gevalle baie vinnig geskei. Dit verwyder die mense wat moontlik kan weerstaan ​​en laat die res van die bevolking heeltemal kwesbaar en hulpeloos. Die manlike bevolking word uit die stad opgeruk na 'n onbekende plek, maar nie ver nie, waar hulle - slagtersgroepe reeds bereid is om dit te stuur.
En so het ons hierdie uiters bloedige bad wat plaasvind, waarin een of twee of drie individue normaalweg onder die lyke van 200 of 300 of 400 mans leef en kan uitkruip en dit is wat ons kan vertel wat gebeur het aan die manne van hierdie spesifieke dorp en hoe hulle vernietig is of wat met hulle gebeur het.
Op 'n manier is dit miskien wreed om te sê, maar die mans was die gelukkiges omdat hulle vermoor is.
Die grootste deel van die volksmoord val op die oorblywende burgerlike bevolking, wat oorwegend uit vroue en kinders en bejaardes bestaan. Hulle het in sensitiewe oorlogsgebiede gewoon. Hulle is meegedeel dat daar 'n tydelike verhuising was. Hulle kon binne een of twee dae voorberei om te verhuis, dat hulle onderweg beskerm sou word en dat hulle uiteindelik huis toe kon kom. Dit het duidelik enorme paniek veroorsaak en begin dan met die opmars.
Hierdie optogte vind in 'n aantal woonwaens plaas. Karavane van 500 mense, 800 mense, 1 000 mense uit elke dorp, wat uiteindelik saamgesmelt het. En op 'n slag kry u dus 4000 of 5000 mense wat suidwaarts marsjeer, altyd suidwaarts, na die woestyne van Sirië. En dan smelt daardie 5 000 mense weer tot 800 mense en 500 mense omdat die ander onderweg sterf. En diegene wat wel hierdie week- en maande-lange optogte oorleef, gaan die jonges wees-óf boonste tieners, óf jong bruid-vroue.
En dan word hulle weer onderwerp aan werklik vernederende omstandighede tydens die doodsmars. Hulle het al baie wreedheid gesien. Dit was 'n tyd toe moeders die hare van hul dogters sou sny en hul gesigte met modder besmeer, sodat hulle nie aantreklik was en nie weggeneem sou word nie. Maar verkragting was steeds aanhoudend. Vir die vroue wat in die woestyn aangekom het, het dit net oorleef deur óf getroud te wees óf in Moslem -huishoudings, in die van die bedoeïnes, veral in die woestyne, en het twee jaar, drie jaar, vyf jaar geleef, sommige van hulle permanent, vir ewig, vir die res van hul lewens.
Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog in 1918 was daar pogings om hierdie vroue en kinders te red. Maar een van die moeilikste keuses vir hierdie jong vroue was wat om te doen, want in hul gevangenskap het hulle een of twee kinders vir die mans gebring by wie hulle gewoon het. Sommige van die mans was selfs die moordenaars van hul familie. En toe die tyd vir redding aanbreek, moes hulle 'n uiters moeilike keuse in die gesig staar, en as dit 'n keuse was. Hulle moes óf teruggaan na hul mense sonder hul babas, óf hulle moes hul mense verlaat en by hul babas bly. Hulle kon nie albei doen nie.
As ons dus praat oor keuselose keuses, was dit wat die vroue oorgebly het na die oorlog ten tyde van die redding.
Omdat Duitsland die senior bondgenoot was van die Sentrale Alliansie wat die Ottomaanse Ryk insluit, het hulle eerstehands getuies geword van wat gebeur. Armin Wegner, 'n mediese beampte in die Duitse weermag, het heimlik foto's geneem van wat gebeur het.
Maar afgesien van die Armin Wegners was die offisiere wat deelgeneem het aan die volksmoord op die spoorweg Berlyn na Bagdad. Hulle het hul Armeense werkers beskerm totdat die werk klaar was, waarna hulle afgeteken het op die deportasie en die moord op hul eie werkers.
Op die meeste plekke was die Armeniërs hulpeloos. Almal wat moontlik 'n persoon was wat selfverdediging kon beoefen-die oorgrote meerderheid van hierdie mense is reeds weggeneem.
Op 'n paar gebiede het hulle wel probeer om versperrings op te sit en hulself te verdedig. Die bekendste hiervan is die verhaal van Musa Dagh, die verhaal van ses dorpe naby die Middellandse See, wat besluit het om hulself te verdedig eerder as om die gedeporteerde opdrag te volg. En hulle was in 'n bergagtige posisie waar hulle kon.
Van Julie tot September 1915 het die Armeniërs 53 dae lank op die berg gehou met min wapens, en kos en water het afgeneem. Oorlewendes is deur Franse en Britse skepe gered en na veiligheid gebring in Port Said, Egipte.
Maar die meeste van die bevolking het eenvoudig opdragte gevolg en sonder verset na hul dood gegaan. En op 'n manier, in hierdie oomblikke van uiterste angs, is daar miskien 'n begeerte na selfbedrog, 'n begeerte om te glo wat hulle ons vertel, 'n begeerte om te glo dat ons slegs vervoer sal word n rukkie. Ons gaan hervestig word, sodat ons uiteindelik weer huis toe kan kom.
En op die ergste, op die ergste, sal sommige van ons sterf. Maar die res sal lewe soos ons altyd het en sal terugkeer. Die konsep van totale uitwissing, van volksmoord, was vreemd vir die Armeense, hulle kon dit nie voorstel nie. Nou kan ons ons dit voorstel. Maar destyds was dit ondenkbaar.
Armeense volksmoord: wat u moet weet oor die gruweldade van 1915
President Biden erken formeel die Armeense volksmoord, wat meer as 'n miljoen lewens geëis het tydens die opskudding van die Eerste Wêreldoorlog toe Ottomaanse magte etniese Armeniërs verdryf of vermoor het tydens die ontknoping van die ryk. Die slagtings wek vandag nog vyandskap in die Midde -Ooste op.
Waarom het die VSA die Armeense volksmoord nog nie erken nie?
Washington was versigtig om die volksmoord te erken uit vrees vir die skade aan die betrekkinge met Turkye. Die hedendaagse Turkye is lid van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie en 'n belangrike vennoot in die Midde-Ooste. Die kongres het in 'n onverbindende besluit gestem om die moorde as volksmoord in 2019 te erken. Voorheen het president Ronald Reagan, wat sy politieke loopbaan onder 'n groot Armeens-Amerikaanse bevolking in Kalifornië begin het, na die slagtings verwys as 'n volksmoord in kommentaar oor die Holocaust en ander gruweldade. Ander presidente het egter tydens hul ampstermyn opgehou om die terminologie te gebruik.
Wanneer was die Armeense volksmoord?
Die moorde het plaasgevind toe die Ottomaanse Ryk begin ineenstort het. Sy magte het 'n reeks verpletterende nederlae gely nadat hulle die Eerste Wêreldoorlog aan die kant van Duitsland binnegegaan het, en die land se leiers het gereageer deur dit te hervorm as 'n etno-nasionalistiese staat wat later Turkye sou word. Hulle het Armeniërs en ander minderhede geteiken vir uitsetting of erger. Armeniërs begin die volksmoord as 24 April 1915, die dag toe die Ottomaanse regering Armeense intellektuele en leiers gearresteer het. Hulle is daarna tereggestel, terwyl Armeniërs wat in die Ottomaanse weermag dien, ontwapen en vermoor is.
Paramilitêre magte het hele dorpe van Armeniërs, wat oorwegend Christelik is, uitgeroei. Ander Armeniërs moes hulle tot Islam bekeer, en ander het gesien hoe hulle beslag gelê het voordat hulle gedeporteer is. Daar word vermoed dat honderde duisende Armeniërs in 1915 en 1916 gesterf het toe hulle uit hul huise in die oostelike Anatolië -gebied na die Siriese woestyn opgeruk is, waar hulle tereggestel is of weens hongersnood of siektes gesterf het. Die International Association of Genocide Scholars beraam dat die totale dodetal meer as 'n miljoen mense was. Die Verenigde Nasies se konvensie oor volksmoord van 1948 definieer volksmoord as dade wat bedoel is om 'n spesifieke nasionale, etniese, rasse- of godsdienstige groep in geheel of gedeeltelik te vernietig.
Turke vra om verskoning vir Armeense slagtings
ANKARA, Turkye - 'n Groep van ongeveer 200 Turkse intellektuele het Maandag op die internet om verskoning gevra vir die massamoorde op die Eerste Wêreldoorlog op Armeniërs in Turkye.
Die groep prominente akademici, joernaliste, skrywers en kunstenaars vermy die omstrede term "genocide" in die verskoning, en gebruik eerder die minder plofbare "Great Catastrophe".
& quotMy gewete aanvaar nie dat (ons) ongevoelig bly teenoor en ontken die Groot Katastrofe wat die Ottomaanse Armeniërs in 1915 onderwerp het nie, & quot lees die verskoning. Ek verwerp hierdie onreg, deel in die gevoelens en pyn van my Armeense broers en vra hulle om verskoning.
Die verskoning is 'n teken dat baie in Turkye gereed is om 'n lang taboe te verbreek om Turkse skuld vir die sterftes te erken.
Geskiedkundiges skat dat in die laaste dae van die Ottomaanse Ryk tot 1,5 miljoen Armeniërs deur Ottomaanse Turke vermoor is in wat algemeen beskou word as die eerste volksmoord van die 20ste eeu. Armeniërs dring al lank daarop aan dat die sterftes as volksmoord erken moet word.
Terwyl Turkye nie ontken dat baie in daardie era gesterf het nie, het die land die term volksmoord verwerp en gesê dat die dodetal verhoog is en dat die sterftes voortspruit uit burgerlike onrus tydens die ineenstorting van die Ottomaanse Ryk.
Byna 2500 lede van die publiek het ook die aanlyn -verskoning onderteken en hul intellektuele steun verleen.
Lees dit klaar by: MSNBC
Bykomende plekke wat u kan ondersoek:
Jerusalem Post, 27 Augustus 07:
Turkye: 'Israel moet Amerikaanse Jode terugtrek'
Turkye verwag van Israel om Amerikaanse Joodse organisasies te "lewer" en te verseker dat die Amerikaanse kongres nie 'n resolusie aanvaar wat die slagting van Armeniërs tydens die Eerste Wêreldoorlog as 'n volksmoord beskryf nie, het die Turkse ambassadeur in Israel, Namik Tan, gesê. Die Jerusalem Post Sondag. Tan het 'n vakansie ingekort en Donderdag teruggekeer na Israel om te gaan met die terugkeer van die langdurige standpunt oor die kwessie verlede week deur die Anti-Defamation League. Die kommer van Turkye is dat die besluit van verlede week deur die nasionale direkteur van ADL, Abe Foxman, die digte sou oopmaak en 'n nie -bindende resolusie in die kongres sou moontlik maak waarin die optrede van die Ottomaanse Turkye teen die Armeniërs geroep word. werklik & quotteeth, & quot die sielkundige belangrikheid was enorm. Hy het die resolusie aanvaar, en sê dat u die verlede ontken, dit beteken dat u sê dat my voorouers iets ondenkliks gedoen het. En die mense wat hierdeur aangemoedig sal word, sal dit gebruik om 'n veldtog teen Turkye en die Turkse mense op te stel. & Quot
Die Armeense en Roma -volksmoord, Universiteit van die Weste van Engeland
Verwysing na die verklaring van Adolph Hitler & quot Wie spreek tog vandag van die uitwissing van die Armeniërs? & Quot
Kevork B. Bardakjian, Hitler en die Armeense volksmoord (Cambridge, Massachusetts: The Zoryan Institute, 1985).
Armeens 'genocide ': Wat het gebeur, hoeveel mense is dood en waarom veroorsaak dit steeds debat?
Namate die 100ste herdenking van die Armeense "volksmoord" op 24 April nader kom, veroorsaak die dood van honderdduisende mense steeds internasionale spanning.
Massamoorde deur die Ottomaanse Ryk se soldate tydens die Eerste Wêreldoorlog word nie betwis nie, maar historici redeneer steeds of die gruweldade 'n stelselmatige poging was om etniese Armeniërs te vernietig.
Die Ottomaanse Ryk, gebaseer in die huidige Turkye, veg teen die Geallieerdes as deel van die Viervoudige Alliansie in die Midde-Oosterse teater van die Eerste Wêreldoorlog.
Enver Pasha, die minister van oorlog, het die militêre nederlae in die openbaar die skuld gebring op Armeniërs wat saam met die Russe staan ​​en propaganda het hulle uitgebeeld as 'n 'vyfde kolom' wat teen die staat werk.
Op bevel van die regering in 1915 is Armeense soldate in die Ottomaanse leër gedemobiliseer en oorgeplaas na 'arbeidsbataljons', waar sommige tereggestel of gesterf het.
Toe die Russiese Kaukasus -leër na Anatolië optrek, het die Ottomaanse owerhede begin om etniese Armeniërs uit die streek te deporteer, wat hulle as 'n bedreiging vir die nasionale veiligheid beskou.
Volgens baie uiteenlopende ramings het die slagting, hongersnood en dood wat gevolg het tussen 300,000 en 1,5 miljoen Armeense lewens geëis.
Hedendaagse verslae bevat talle gruweldade wat deur Ottomaanse Turke gepleeg is, waaronder bloedbad deur skietery, steek, hang, brand, verdrink en beweerde oordosis van dwelms.
Honderde duisende Armeniërs sterf in gedwonge optogte na die Siriese woestyn waar hulle honger ly en sterf as gevolg van dors of siektes.
Baie van diegene wat die reis oorleef het, is in 'n netwerk van 25 kampe geplaas, waarna massagrafte gevind is.
Die verkragting en seksuele verslawing van Armeense vroue was ook algemeen en selfs aktief aangemoedig deur sommige militêre bevelvoerders.
Wat word betwis?
Baie hedendaagse argumente oor die moorde fokus op die term "volksmoord", en Turkye weier om dit te gebruik en beweer dat die sterftes nie stelselmatig was nie en dat die term na die Tweede Wêreldoorlog geskep is en nie terugwerkend toegepas kan word nie.
Die VN -konvensie oor volksmoord beskryf dit as die uitvoer van dade wat bedoel is "om 'n nasionale, etniese, rasse- of godsdienstige groep in geheel of gedeeltelik te vernietig" en Raphael Lemkin, wat die term in 1943 geskep het, noem ook gruweldade teen die Armeniërs as die Nazi -slagting in sy ondersoeke.
Turkye het die moorde uitgebeeld as deel van die chaos van oorlog en beweer dat daar geen georganiseerde poging was om Christen -Armeniërs te vernietig nie, hoewel ander state aangevoer het dat die sterftes veroorsaak is deur beleid wat deur die Jong Turke -regering georkestreer is.
Volgens die International Association of Genocide Scholars toon bewyse dat die "regering van die Ottomaanse Ryk met' n stelselmatige volksmoord op sy Armeense burgers en ongewapende Christelike minderheidsbevolking begin het ".
'Meer as 'n miljoen Armeniërs is uitgeroei deur direkte moord, hongersnood, marteling en optogte met gedwonge dood,' het die groep gesê.
Wie erken die sterftes as volksmoord?
Die regerings van 24 lande, waaronder Frankryk, Italië, Rusland en Kanada, erken die gebeure as 'volksmoord'.
Die Britse regering doen dit nie, hoewel die plaaslike parlemente en gemeentes van Wallis, Noord -Ierland en Skotland dit doen.
Duitsland sal die term op 24 April gebruik, ondanks die ingryping van die Turkse premier, en Oostenryk het dit hierdie week gedoen.
Pous Francis het die slagtings vroeër hierdie maand 'n volksmoord genoem, wat Turkye genoop het om die gesant van die Vatikaan te ontbied en sy eie te herroep.
Lande, waaronder die VSA en Israel wat nog nie die term gebruik het nie, word versoek om dit aan te neem namate die 100 -jarige bestaan ​​nader.
Waarom word dit op 24 April gemerk?
Alhoewel die sterftes gedurende die Eerste Wêreldoorlog voortduur, is 24 April 1915 gekies as die begindatum van die 'volksmoord'.
Dit was die dag toe die Ottomaanse regering ongeveer 250 Armeense intellektuele en gemeenskapsleiers in Konstantinopel gearresteer het, wat later tereggestel is.
Is iemand gestraf?
Verskeie senior Ottomaanse amptenare is in 1919 in Turkye tereggestel in verband met die gruweldade, maar die voorste drietal van die Jong Turke het reeds na die buiteland gevlug en is ter dood ter dood veroordeel.
Geskiedkundiges het sedertdien die geregtelike proses bevraagteken toe Turkse owerhede daarvan beskuldig word dat hulle probeer het om die seëvierende bondgenote te paai.
'N Eeu na die Armeense volksmoord, word die ontkenning van Turkye net verdiep
CUNGUS, Turkye - Die verbrokkelde klip wat op die heuwel ingebou is, staan ​​as 'n verlate monument vir 'n aaklige verlede. So ook die vervalle kerk aan die ander kant van hierdie bergdorpie. Verder uit word 'n spleet in die aarde gesny, so diep dat 'n mens net swart kan sien as jy daarin kyk. Spogend oor sy geskiedenis, was dit daar dat 'n eeu gelede 'n ongekende aantal Armeniërs doodgemaak is.
'Hulle het hulle in die gat gegooi, al die mans,' sê Vahit Sahin (78) wat by 'n kafee in die middel van die dorp sit en die verhale voorlees wat deur geslagte heen is.
Mnr Sahin draai in sy stoel om en wys na die klooster. 'Die kant was Armeens.' Hy draai terug. 'Hierdie kant was Moslem. Aanvanklik was hulle baie vriendelik met mekaar. "
Honderd jaar gelede, te midde van die omwenteling van die Eerste Wêreldoorlog, het hierdie dorpie en talle ander mense in die ooste van Anatolië veld doodgemaak, want die desperate leierskap van die Ottomaanse Ryk, nadat hulle die Balkan verloor het en ook die vooruitsig was om sy Arabiese gebiede te verloor, sien 'n bedreiging nader aan die huis.
Die amptenare was bekommerd dat die Christen -Armeense bevolking van plan was om in lyn te kom met Rusland, 'n primêre vyand van die Ottomaanse Turke, en wat historici die eerste volksmoord van die 20ste eeu genoem het: Byna 1,5 miljoen Armeniërs is dood, sommige in slagtings soos dié hier , ander in gedwonge optogte na die Siriese woestyn wat hulle van honger laat sterf het.
Die volksmoord was die grootste gruweldaad van die Groot Oorlog. Dit bly ook die ergste betwiste erfenis van konflik, nadat die Turkse owerhede met 100 jaar stilte en ontkenning die hoof gebied het. Vir oorlewende Armeniërs en hul afstammelinge het die volksmoord 'n sentrale merker van hul identiteit geword, die psigiese wonde wat deur geslagte geslaag is.
"Armeniërs het 'n hele eeu verbygegaan en vir die wêreld geskreeu dat dit gebeur het," sê Gaffur Turkay, wie se oupa as 'n jong seun die volksmoord oorleef het en deur 'n Moslem -gesin opgeneem is. Turkay het die afgelope paar jaar, nadat hy sy erfenis ontdek het, hom as 'n Armeenaar begin identifiseer en tot die Christendom bekeer. 'Ons wil deel wees van hierdie land met ons oorspronklike identiteit, net soos 'n eeu gelede,' het hy gesê.
Die 100 -jarige herdenking word op 24 April herdenk, die datum waarop die Ottomane 'n groep Armeense noemenswaardige persone in 1915 in Istanboel bymekaargemaak het, as die eerste stap in die geskiedenis wat geskiedkundiges nou saamstem, was 'n breër plan van vernietiging. Armeniërs uit Turkye en die diaspora berei hulle voor om bymekaar te kom op die sentrale Taksim -plein in Istanbul om die dooies te vereer. Hulle hou ook 'n konsert met Armeense en Turkse musikante.
Soortgelyke seremonies sal in hoofstede regoor die wêreld gehou word, insluitend in Jerevan, die hoofstad van Armenië, waar Kim Kardashian, wat van Armeense afkoms is, onlangs saam met haar man, die rapper Kanye West, besoek het om die volksmoord uit te lig. Dat die Europese Parlement en pous Francis die slagtings onlangs as 'n volksmoord beskryf het, dra by tot die druk op Ankara.
Die Turkse regering erken dat gruweldade gepleeg is, maar sê dat dit in oorlogstyd gebeur het toe baie ander mense gesterf het. Amptenare ontken ten sterkste dat daar ooit 'n plan was om die Armeense bevolking stelselmatig uit te wis - die algemeen aanvaarde definisie van volksmoord.
Ankara neem nie deel aan enige van die gedenktekens nie, en dit lyk ook nie gereed om aan die Armeense eise om verskoning te voldoen nie. Op dieselfde dag van die volksmoordherdenking het die Turkse owerhede in plaas daarvan 'n honderdjarige herdenking van die Slag van Gallipoli beplan, 'n gebeurtenis wat gehelp het om die grondslag van die moderne Turkse identiteit te lê.
Die herdenking kom na 'n paar jaar waarin die Turkse regering blykbaar sy posisie versag het. Met die opbloei van nuwe organisasies in die burgerlike samelewing, het die regering meer verdraagsaam geraak teenoor die geskiedenisbeskouings wat verskil van die amptelike. Verlede jaar het president Recep Tayyip Erdogan, met die meegevoel met die Armeniërs, verder gegaan as wat enige Turkse leier ooit gehad het om die pynlike geskiedenis te erken.
Maar namate die herdenking nader gekom het, het die situasie teruggeval in gevestigde patrone: Turkse ontkenning, Armeense woede en min tekens van versoening. Erdogan het strydlustig geword en die tradisionele verhaal aangeneem.
"Die Armeense diaspora probeer haat teen Turkye inboesem deur middel van 'n wêreldwye veldtog oor volksmoordaansprake voor die eeufeesherdenking van 1915," het mnr. Erdogan onlangs gesê. 'As ons ondersoek wat ons land in die afgelope 100 tot 150 jaar moes deurmaak, sou ons baie meer lyding vind as wat die Armeniërs deurgemaak het.
In 'n land wat deur sy verdeeldheid, tussen die sekulêre en die godsdienstige, ryk en arm, liberaal en konserwatief gedefinieer word, is die nalatenskap van die Armeense volksmoord 'n verenigende kwessie vir Turke. 'N Onlangse peiling wat deur die Center for Economics and Foreign Policy Studies, 'n navorsingsorganisasie in Istanbul, gedoen is, het bevind dat slegs 9 persent van die Turke dink dat die regering die gruweldade as 'n volksmoord moet bestempel en om verskoning daarvoor vra.
Die versteekte posisie van Turkye, wat in stryd is met die historiese geleerdheid, is 'n erfenis van hoe die Turkse republiek tot stand gebring is na die Eerste Wêreldoorlog. Onder die stigter daarvan, Mustafa Kemal Ataturk, het die samelewing hier 'n proses van Turkifikasie ondergaan: 'n prestasie van sosiale ingenieurswese gebaseer op 'n verwydering van die verlede en die ontkenning van 'n multietniese geskiedenis. Die Armeense slagtings is uit die geskiedenis van die land gevee, eers in die sewentigerjare vir gewone Turke na 'n Armeense terreurveldtog teen Turkse diplomate.
Selfs nou beskryf Turkse handboeke die Armeniërs as verraaiers, noem die Armeense volksmoord 'n leuen en sê dat die Ottomaanse Turke 'nodige maatreëls' getref het om Armeense separatisme teë te werk. 'N Kamer in die Militêre Museum van Istanbul is gewy aan die lyding van Moslems deur die Armeense militante.
"Daar was duidelik Armeense rewolusionêres en rebelle wat van plan was om 'n kant met Rusland te wees," sê Thomas de Waal, 'n historikus van die Carnegie Endowment for International Peace wat onlangs 'n boek oor die volksmoord met die titel "The Great Catastrophe" geskryf het. 'Dit is 'n geval om die geheel te straf vir die vermeende ontrouheid van 'n paar.'
De Waal beskryf die volksmoord as 'kollektiewe straf op groot skaal'.
Baie van die leiers van die nuwe Turkse republiek - maar nie Ataturk nie - was die belangrikste argitekte van die volksmoord, en sommige het ryk geword uit die konfiskering van Armeense eiendomme.
"Dit is nie maklik vir 'n nasie om sy stigters moordenaars en diewe te noem nie," het Taner Akcam, 'n prominente Turkse historikus van die volksmoord, gesê.
Die Turkse regering het voor die herdenking teruggekeer na die standpunt dat die aangeleentheid aan verdere ondersoek deur historici onderwerp moet word, wat die webwerf lethistorydecide.org borg.
Armeniërs beskou dit as 'n belediging en 'n afleiding, omdat dit daarop dui dat die historiese rekord onrustig is. Die feite is egter gedokumenteer deur middel van 'n eeu van geleerdheid, gebaseer op Ottomaanse argiewe, getuienis in verhore wat kortliks in die geallieerde besetting in Istanbul uitgevoer is na die Eerste Wêreldoorlog, en getuienisverslae uit die tyd.
"Dit is verkeerd om te beweer dat daar 'n historiese geskil is," het mnr. De Waal gesê. "Die historiese feite is goed gevestig."
Die feite was ook grootliks bekend omdat die gebeure besig was om te ontvou. 'N New York Times -opskrif van 18 Augustus 1915 lui: "Armeniërs word in die woestyn omkom." 'N Opskrif van Desember lui: "Miljoen Armeniërs gedood of in ballingskap."
Maar selfs toe het die Turke die taal van ontkenning vasgestel. 'N Turk skryf in 'n brief aan die redakteur wat in The Times in Oktober 1915 gepubliseer is, oor' sogenaamde 'Armeense slagtings. Dit is dieselfde beskrywing van die slagting wat vandag deur regeringskoerante in Turkye gebruik word.
Die nalatenskap van die volksmoord het ook lank reeds in die Amerikaanse politiek gedink, deur die pogings van Armeense organisasies in die Verenigde State wat al dekades lank strewe na erkenning van die volksmoord. Die Huis het twee keer naby gekom, in 2007 en 2009, om te stem oor wetsontwerpe om die moorde as volksmoord te veroordeel, maar is afgeweer deur presidente George W. Bush en Obama, wat gevrees het dat die maatreëls die Amerikaanse betrekkinge met Turkye sou beskadig.
Presidentskandidate, waaronder Obama, het die woord "volksmoord" op die veldtog gebruik. Maar geen sittende president het dit uitgespreek nie (president Ronald Reagan het in 1981 'n skriftelike proklamasie ter herdenking van die Holocaust uitgereik wat verwys na die 'volksmoord op die Armeniërs'.) Met die komende herdenking word mnr. Obama onder meer druk geplaas om te gebruik die woord "volksmoord" tydens sy gebruiklike, jaarlikse verklaring 24 April.
Kenners meen dat Obama se besluit vanjaar ingewikkeld sal wees deur die pogings van die Verenigde State om meer samewerking van Turkye te verseker in die stryd teen die ekstremiste van die Islamitiese Staat, ook bekend as ISIL of ISIS, in Irak en Sirië.
Verteenwoordiger Adam B. Schiff, demokraat van Kalifornië, wat saam met ander wetgewers 'n resolusie ingedien het om die volksmoord te erken, het gesê dat hy bekommerd is dat die "stryd teen ISIS en die noodsaaklikheid van Turkse steun" pogings tot erkenning van volksmoorde sal voorkom.
Hier in die grootliks Koerdiese suidooste van Turkye speel 'n ander verhaal - 'n verhaal van versoening, verskoning en 'n eerlike beoordeling van 'n pynlike verlede - af.
Die Koerde, sê Cengiz Aktar, 'n Turkse skrywer wat die amptelike Turkse verhaal oor die kwessie uitgedaag het, "was baie betrokke by die volksmoord."
'Hulle was die moordenaars,' het hy gesê.
En nou is dit hulle wat die geskiedenis wil konfronteer. In die afgelope jaar het die plaaslike Koerdiese owerhede in Diyarbakir, in die suidooste van Turkye, gehelp om die Sourp Giragos -kerk, die grootste Armeense kerk in die Midde -Ooste, te herstel. Dit het sedertdien 'n sentrum geword vir plaaslike Armeniërs, wat grootgemaak is om te glo dat hulle Moslem en Koerdies is en nou eers hul familiewortels herontdek.
'Ons probeer om terug te betaal wat ons skuld', het Abdullah Demirbas, die voormalige burgemeester van die ou stad van Diyarbakir, gesê.
By gebrek aan 'n volledige afrekening met die geskiedenis, het botsende narratiewe afsonderlike kollektiewe herinneringe gedefinieer.
Op 'n onlangse middag naby die ou klooster hier, het 'n Moslemvrou gepraat van "die aaklige dinge wat die Armeniërs hier aan die Moslems gedoen het", en gesê dat sy grootgeword het van verhale oor Armeniërs wat swanger Moslemvroue in kokende konfytdood vermoor het.
'N Jong skoolmeisie wat daar naby gestaan ​​het, Zisan Akmese, het gesê dat hulle in die klas nooit van die Armeniërs gehoor het nie. 'Hulle leer ons oor Gallipoli en die oorlog van die Ottomane in Libië,' het sy gesê.
Terwyl die mans die verhale van hul gemeenskap se verlede wat deur hul ouers vertel is, in die kafee gedeel het, het een man 'n kwessie geopper wat verband hou met die ontkenning van Turkye. Die erkenning van die volksmoord, het hy gesê, kan lei tot herstel of vergoeding vir die Armeense grond wat deur die Ottomane geneem is. Die man het vir sy vriende gesê om nie vir 'n besoekende verslaggewer te sê dat 'dit 'n nie-Moslem-gebied is nie'.
'Hulle sal ons grond kom vat,' het hy gesê.
The reason for our government's longstanding reluctance to describe the Ottoman Turk regime's actions as genocide (the word was literally invented to describe the Armenian Genocide) was the need to placate Turkey during the Cold War. Turkey so desperately clings to the lie that no genocide occurred (claiming, accurately but incompletely, that there was a war on and people died on all sides) because without the extermination of the Armenians, and the remaining Greeks and Assyrians in Anatolia, a Turkish national state could not really exist in its current form. In other words, while today's Turkish Republic did not perpetrate the genocide, it is the direct produk of genocide, in a way that is unique in the bloody, nasty course of human history — fundamentally different from Europeans overwhelming the Indians in the Americas, or the Romans in Gaul, or the Bantu in central and southern Africa, or even the Turks themselves pouring into what we now call "Turkey" after the Battle of Manzikert in 1071.
What's likely to be Turkey's response? Panjandrums like John Kerry told us for decades that moving our embassy to Israel's capital city would result in disaster. Dit het nie gedoen nie. The same people told us that describing a defunct regime's actions as genocide would likewise be disastrous. It won't.
What percentage of relocated Armenians died? - Geskiedenis
Senator in Paris, France says that he was against the French parliamentary resolution on the Armenian genocide. Hy sê: