Geskryf deur Lee McIntyre
Griekse filosoof Sokrates. Nice_Media_PRO / Shutterstock.com
Die lewenskeuses wat my gelei het om in 'n stand te sit onder 'n banier wat 'n Filosoof 'lees - by die ingang van die New York City-metro by 57th en 8th - was miskien ewekansig maar onvermydelik.
Ek was 'n "Openbare filosoof" vir 15 jaar, so ek het gou ooreengekom om by my kollega aan te sluit Ian Olasov toe hy gevra het om vrywilligers by hom aan te sluit by die "Ask a Philosopher" stand. Dit was deel van die jongste openbare uitreikpoging deur die Amerikaanse Filosofiese Vereniging, wat sy jaarlikse Januarie-vergadering op die straat gehad het.
Ek het voorheen geleer - selfs gegewe toesprake - maar dit was raar. Sal iemand ophou? Sal hulle ons 'n harde tyd gee?
Ek het tussen Ian en 'n pragtige vrou gesit wat die filosofie in die stad geleer het en gedink het dat selfs al het ons die hele tyd met mekaar gepraat, dit 'n uur lank goed gaan spandeer.
Toe het iemand gestop.
By die eerste oogopslag was dit moeilik om te sê of sy 'n onbenullige nomad of emeritusprofessor was, maar toe het sy haar hoed en psychedeliese serp afgehaal en na die lessenaar gekom en aangekondig: "Ek het 'n vraag. Ek is in my laat 60s. Ek het pas 'n lewensbedreigende operasie gehad, maar ek het dit gekry. '
Sy het vir ons die gevlekte litteken op haar nek gewys. "Ek weet nie wat om te doen met die res van my lewe nie," het sy gesê. "Ek het 'n meestersgraad. Ek is gelukkig afgetree en geskei. Maar ek wil nie meer tyd mors nie. Kan jy help?"
Sjoe. Een vir een, ons het almal gevra om haar uit te brei oor haar situasie en advies te gee. Sy het gedink dat sy net kon besluit wat haar lewe beteken het. Ek het voorgestel dat sy kan uitreik na ander wat ook soek, toe het sy vir 'n lang gesprek met Ian gereël.
En toe het dit gebeur: 'n Skare het bymekaargekom.
Aanvanklik het ek gedink hulle is daar om afluister te word, maar soos dit blyk, het hulle hul eie eksistensiële bekommernisse gehad. 'N Groep tieners het die filosoof aan my regterkant betrek. Een jong vrou, wat in die kollege se skoolhoof blyk te wees, het met 'n ernstige bekommernis van die groep weggestap. "Hoekom kan ek nie gelukkiger wees in my lewe nie? Ek is net 20. Ek moet so gelukkig wees as wat ek ooit gaan wees, maar ek is nie. Is dit dit?"
Dit was my beurt. "Navorsing het getoon dat wat ons gelukkig maak bereik klein doelwitte een na die ander, "het ek gesê. "As jy die lotery wen, sal jy binne ses maande waarskynlik terug wees na jou basislyn van geluk. Dieselfde as jy in 'n ongeluk ingeval het. Jy kan nie net geluk bereik en daar bly nie, jy moet dit nastreef. "
"So ek sit vas?" Het sy gesê.
"Nee ..." het ek verduidelik. "Jou rol in hierdie is groot. Jy moet die dinge kies wat jou gelukkig maak een vir een. Dit is getoon uit Aristoteles al die pad af na voorpunt-sielkundige navorsing. Geluk is 'n reis, nie 'n bestemming nie."
Sy het 'n bietjie gekleur, terwyl haar vriende nog steeds raaisel oor die vraag of kleur 'n primêre of sekondêre eiendom was. Hulle het ons bedank en aangemoedig.
Skielik was die ouer vrou wat gestop het aanvanklik tevrede met wat Ian haar vertel het, en het gesê dat sy ook op pad moes wees.
Weer was dit stil. Sommige wat verbygaan, was aan die wys en glimlag. 'N Paar het foto's geneem. Dit moes vreemd gewees het om drie filosowe in 'n ry te sien met 'Vra 'n Filosoof' oor ons koppe, te midde van die bagelkarre en juweliersware.
Tydens die stilte het ek vir 'n oomblik nagedink oor wat pas gebeur het. 'N Groep vreemdelinge het op ons neergedaal om nie pret te maak nie, maar omdat hulle 'n ware filosofiese bagasie gehad het wat lankal onbeantwoord was. As jy in 'n geestelike krisis is, gaan jy na jou predikant of rabbi. As jy sielkundige probleme het, kan jy 'n terapeut soek. Maar wat om te doen as jy nie heeltemal weet waar jy in hierdie wêreld pas nie en jy is moeg om daardie las alleen te dra?
En toe het ek haar gesien ... 'n gesprek wat my moeilikste vraagster van die dag sou wees. Sy was omtrent 6 jaar oud en het haar ma se hand vasgeklem terwyl sy haar nek gekran het om na ons te kyk. Haar ma het gestop, maar die meisie aarsel. "Dit is goed," het ek aangebied. "Het jy 'n filosofiese vraag?" Die meisie het by haar ma geglimlag en laat haar hand los om na die stalletjie toe te stap. Sy het my dood in die oë gekyk en gesê: "Hoe weet ek ek is regtig?"
Skielik was ek terug in die nagraadse skool. Moet ek praat oor die Franse filosoof Ren Descartes, wat die bewering van skeptisisme self self as bewys van ons bestaan ​​gebruik het, met die frase "Ek dink, daarom is ek?" Of noem Engelse filosoof GE Moore en sy beroemde "hier is een hand, hier is die ander", as bewys van die bestaan ​​van die eksterne wêreld?
Of, maak 'n verwysing na die film "The Matrix, "Wat ek aanvaar het, gegewe haar ouderdom, sou sy nie gesien het nie? Maar toe het die antwoord vir my gekom. Ek het onthou dat die belangrikste deel van die filosofie ons gevoel van wonder gevoed het. "Maak jou oë toe," het ek gesê. Sy het. 'Wel, het jy verdwyn?' Sy glimlag en skud haar kop en open haar oë toe. "Baie geluk, jy is regtig."
Sy glimlag breed en stap na haar ma toe, wat na ons teruggekyk en geglimlag het. My kollegas het my op die skouer geplaas en ek het besef dat my tyd op was. Terug na die konferensie om 'n paar maklike vrae oor onderwerpe soos "Academic Philosophy and its Responsibilities in a Post-Truth World."
Lee McIntyre, Navorsingsgenoot vir Filosofie en Geskiedenis van Wetenskap, Boston Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Intuïsie & Bewustheid > Orakels en Modelle: Ou en Moderne Maniere om die Toekoms te vertel