Helderende modernistiese sandkastele deur Calvin Seibert - Ontwerp - 2021
Calvin Seibert, 'n boorling van Colorado, het op 'n bouperseel grootgeword en na-ure uitgetrek om te speel met die groot hope sand wat agterbly. Sy eksperimentering met sandkastele het honderde en honderde kilometers ver van 'n oseaan af begin, maar die liefde vir die vaartuig het by hom gebly. Nou reis hy na verskillende strande om impermanente beeldhouwerke te skep wat die verbeelding aangryp - geïnspireer deur die vorms en vorme van die Brutalistiese argitektuur, buig hulle die gees met hul skerp rande en swaartekrag-uitdagende rangskikkings. Seibert werk met 'n eenvoudige werktuigkissie met emmers en stopverfmesse, maar die resultate dui op die kompleksiteit van geboue wat ten volle gerealiseer is.
Baie van die beelde is saamgestel uit eenvoudige vorms, baie soos die Brutalistiese styl van geboue wat hulle geïnspireer het. Hier lyk dit asof reghoeke swaartekrag trotseer ondanks die swaar voorkoms.
Seibert sorg dat hy wys dat sy grillige sandkastele nie op dieselfde manier gebou is as sommige van die sandkasteel wat die kompetisie-graad het nie. Terwyl kompetisie-inskrywings dikwels van soliede vorms gekerf word, word dit met die hand gepak en gevorm.
Die kunstenaar begin nie eintlik met 'n deeglike plan in gedagte nie. Sketse en studies help om elke beeld te beïnvloed, maar slegs op 'n abstrakte manier: as Seibert die sand tref, kry die sand die aandag.
Die bou van kastele soos hierdie is 'n wedloop teen tyd. Hoogwater, wind, seemeeue en strandloopkinders is slegs enkele van die moontlike hindernisse wat die kunstenaar moet oorweeg.
Met meer as 30 jaar se bou van sandkasteel onder sy gordel het Calvin Seibert natuurlik 'n goeie intuïsie as dit kom by die keuse van die perfekte plek vir sy skeppings.
Ongelukkig het die Brutalistiese strukture wat hierdie styl help inlig het, net so kortstondig geblyk soos die sandkastele self. Veelvuldige organisasies werk om die historiese styl te bewaar wat hom gereeld aanval.
Vorms wissel van styf tot organies. As die son bokant beweeg, is die strukture geneig om te verander en te ontwikkel.
As die kunstenaar opbou van die een vliegtuig na die volgende, kan hy komposisies skep wat soos surrealistiese landskappe lyk. Binnehowe en argitektoniese kenmerke is algemene temas.
Sommige van hulle lyk soos volwaardige stede met snaakse paaie wat 'n idee gee vir die daaglikse lewens van die inwoners wat die verbeelding kan aanneem.
Kastele soos hierdie lyk swaartekrag uitdagend en onbeweeglik tegelyk.
Skeppende hoeke en krommes dra by tot 'n gevoel van gewigloosheid in sommige beelde. Kykers verwag dat sand swaar en dig is, wat die visuele ervaring nog interessanter maak.
Sommige van die beeldhouwerke is so argitektonies geïnspireer dat dit amper 'n konseptuele model kan wees. Hier is inligting oor die struktuur verwant aan verskillende boumateriaal.
Dystopiese struktuur of net 'n ingewikkelde meetkundige vorm? Elke stuk laat genoeg dubbelsinnigheid om die verbeelding vas te vat.
Die kleur en tekstuur van sand maak dit 'n briljante materiaal vir beeldhouwerke wat geïnspireer is deur Brutalisme, 'n beweging wat altyd betonkonstruksie beklemtoon.
Seibert het naby die Eero Saarinen TWA-terminal grootgeword. Die dramatiese krommes en die afwykende vorms van die gebou bly 'n belangrike deel van die kunstenaar se repertoire. Kyk of u hierdie inspirasie in die res van die beelde uit die reeks kan identifiseer: