Nijinsky se Middag van 'n Faun - Inligting
Middag vir 'n faun.
BAKST Lev Samoïlevitch Rosenberg, bekend as Leon (1866 - 1924)
Nijinsky in die rol van die Faun.
Titel: Nijinsky in die rol van die Faun.
Afmetings: Hoogte 18.2 - Breedte 14.1
Tegniek en ander aanduidings: Album "The afternoon of a faun", geredigeer deur Iribe, 1914.
Prentverwysing: 94-018324 / PHO1988-13-13
Afmetings: Hoogte 14,8 - Breedte 14
Prentverwysing: 94-018319 / PHO1988-13-8
Nijinsky en die Russiese ballette
In die beginjare van die XXe Die Ballets Russes van Serge de Diaghilev, wat die belangrikste kunstenaars (Bakst, Fokine, Nijinsky, Benois, Stravinsky, ens.) bymekaarbring, het die kuns van dans diep opgeknap. Op 29 Mei 1912 bied hy dus sy eerste choreografie aan die gehoor van die Théâtre du Châtelet, Middag vir 'n faun, geïnspireer deur die Voorspel tot die middag van 'n faun deur Claude Debussy (1894), self gekomponeer uit die gedig van Stéphane Mallarmé "The Afternoon of a Faun" (1876).
Die Ballet Russes-seisoen in 1912 is gekenmerk deur mislukkings en dawerende skandale: Thamar, Die blou god en Daphnis en Chloe koud ontvang, maar veral die choreografie van Nijinsky het vyandigheid by sommige toeskouers gewek. Die plot, baie eenvoudig, was suggestief: ''n Faun sluimer. / Die nimfe mislei hom. / 'N Vergete sjaal bevredig sy droom. Nijinsky boots dan 'n orgasme na, vandaar die verontwaardigde reaksies van die direkteur van Figaro, wat deur Rodin se entoesiasme gekompenseer word.
Stelle, kostuums en choreografie van die Natuurlewe
Die eerste beeld is die agtergrond wat ontwerp is deur Léon Bakst (1866-1924), hoofskilder verbonde aan die Ballets Russes. Die twee foto's is in Junie-Julie 1912 geneem deur Baron de Meyer (1868-1949), 'n piktoristiese fotograaf wat aan die begin van die eeu talle portrette van beroemde persoonlikhede gemaak het.
Léon Bakst se skildery onthul Nijinsky se vooroordele: dit is 'n landelike landskap, met fonteine, bome en rotse. Regs onder, naby die waterval, verskyn die nimfe, terwyl die fauna in die middel op 'n tapyt van mos lê en lyk asof dit een is met die natuur. Bakst bied soos gewoonlik 'n doek aan in ryk en glinsterende kleure, hoofsaaklik geel en blou. Die groot plat kleure roep Gauguin en Matisse op. Hierdie dekor is veral opvallend vir die afwesigheid van perspektief, 'n indruk wat versterk word deur die nouheid van die ruimte (skaars twee meter) tussen die doek en die verhoog: die karakters beweeg op dieselfde vlak.
Die eerste foto van baron de Meyer wys Nijinsky in die fauna, opgekrul op homself. Sy kostuum, wat deur Bakst uitgevind is, het destyds sensasie veroorsaak: die swart kolle op die taai trui en op die kaal arms van die danser wek die dierlike natuur van die fauna, asook sy horings, stert en spits ore. Bakst het ook die kostuums, pruike en grimering vir die nimfe ontwerp. Soos op die tweede foto aangetoon, dra hulle groot antieke peplos, versier met geometriese figure of gestileerde blomme en blare. Hierdie foto identifiseer die tweede opskrif van die show: Lydia Nelidova, wat die hoof nimf speel.
Hierdie twee foto's dui ook die bewegings aan wat deur Nijinsky uitgevind is. Die publiek was verbaas oor die afwesigheid van enige virtuositeit in sy choreografie en die "kubistiese" aspek daarvan: die karakters beweeg in profiel in 'n ruimte sonder diepte, en hul rukkerige bewegings volg reguit en gebroke lyne in plaas van die tradisionele arabeske van ballet. Nijinsky het probeer om Griekse danse op argaïese vase uit te lok, waar die perspektief sketsagtig is. Ten slotte was die belangrikheid van die arms, die hande en die borstbeeld in verhouding tot die bene 'n rewolusie: soos ons op die tweede foto kan sien, wil Nijinsky die sielkunde van die fauna en die van die nimf in die posisie van hul hande uitdruk en van hul vingers.
Sukses van die choreografie van Nijinsky
In 1914 het Debussy gepraat van 'dissonansie' tussen sy musiek en die danse wat Nijinsky voorgestel het. Hierdie verklaring deur die musikant weerspieël 'n redelik algemene misverstand van 'n choreografie, wat 'n duidelike breuk met akademiese konvensies aandui en die balletkuns ontstel. Hierdie onbegrip sal ook na vore kom tydens die skepping van Speletjies, nog 'n baie nuwe werk waarvoor Debussy die musiek gekomponeer het ondanks sy skeptisisme oor die dans van Nijinsky. Die skandaal van 1912 kondig bowenal die nog groter skandaal van Rite of Spring in 1913, waarvoor Nijinsky ook die choreografie onderteken het. Maar, anders as hierdie twee ballette, is die choreografie van Middag vir 'n faun het sedert die skepping in 1912 'n merkwaardige lang lewe gehad, soos blyk uit die herlewings in die volgende dekades op verhoë regoor die wêreld, van Wene tot New York tot Berlyn en Buenos Aires.
Serge DIATCHENKO, Leon Bakst, Leningrad, Aurora Art Ed., 1986. Jean-Michel NECTOUX (red.), Nijinsky, "Voorspel tot die middag van 'n faun", Parys, Adam Biro, 1989. Roland HUESCA, Triomfasies en skandale. Die Belle Epoque of the Ballets Russes, Parys, Hermann, 2001. Pascal CARON, Fauns. Poësie, liggaam, dans van Mallarmé tot Nijinsky, Parys, Kampioen, 2006.