Wat belangrik is, is dat Verplaetse nie sy verklaring tot ’n geneigdheid tot rassisme gebruik om die manifestasie goed te praat nie. Hy beklemtoon dat die mens die geneigdheid tot onbewustelike rassisme kan beheer en regstel.
Hy is in die kol dat daar ook ’n rol toegeken moet word aan kultuur. Kultuur, anders as ras, beskik immers in terme van die internasionale reg oor positiewe regte, soos minderheidsregte. Ras, daarenteen, beskik eintlik net oor negatiewe regte soos ’n verbod op diskriminasie, haatspraak en so meer.
Die artikel oor Verplaetse se opvattings is dalk ook ’n tydige oproep dat die voorgestelde wet teen rassisme, waarop nou kommentaar gelewer kan word, gefynkam word dat dit geen ruimte laat vir onewehandigheid in die bedoeling of toepassing nie.
Uit eie ervaring was daar ’n besondere rasseharmonie tydens ’n onlangse judotoernooi in Bloemfontein. Die uwe se outisties-gestremde seun sou, as hy die geveg waarvoor hy ingeskryf was, wen, ’n brons medalje kry, maar toe hy wel wen, materialiseer die medalje nie, iets wat die gestremde nie sou verstaan nie. ’n Jong swart man kom gee toe sy eie bronsmedalje aan die gestremde jong man. ’n Spesiale medalje is toe wel later aan die gestremde oorhandig.
Geen mens kan afsydig staan, of gevoelloos wees, teenoor ‘n ander, van watter ras ook al se trauma of teenspoed nie. Ek ken nie sodanige gevoel nie, ek huil saam met hulle, maar die realiteit van waarmee ons in die land “opgeskeep” sit, ja dit laat my die woord, “opgeskeep” uiter, soos in ‘n oorlas, laat die negatiewe in my oorkook. Ek is waar ek nie wil wees nie, dit laat my omdraai en wegloop. Ek kan nie glo dat ‘n hele nasie (die ANC, noem ons hulle maar) dit mis het oor waarom die mens op aarde is nie. Dan vra ek, waar is hul barometer in die lewe? Waar is hul moreel, hul sin vir waardes?