Norman Allen, JA! Tydskrif
JA! Illustrasie deur Julie Notarianni
Daar was 'n tyd toe ons dae deur die son gevorm is. Ons het opgestaan ​​met sy opkoms, opgehou om te eet op sy hoogtepunt, en het geslaap toe sy lig weg was. Ons kamers is nie verlig deur die gloed van digitale horlosies nie, en ons het nie deur Facebook-plasings blaai voordat ons ons selfone op die bedtafel geplaas het nie, waar hulle 'n paar uur later wakker gemaak het.
Ek het so vyf keer teruggekeer vir vyf vroeë herfsdae in die rol van Kentucky-landbougrond. Die Abdij van Gethsemani, naby Louisville, staan ​​bekend as die huis van Thomas Merton, die Cistercian monnik wat bekend staan ​​vir sy geestelike outobiografie. Die Sewe Storey Mountain. In sy latere jare het Merton die gemeenskaplike drade tussen Katolisisme en Boeddhisme ondersoek en gehelp om kernkloosterwaardes aan die algemene publiek te bring.
Vandag bied die abdij deur die loop van die jaar stil, selfgerigte retraites. Die meeste gaste bly in die toevlugsoord, wat eenvoudige kamers bied met privaat bad. Mans kan die klooster se Suid-vleuel kies. Nie meer gebruik deur die verswakkende bevolking van broers nie, die een lang, lang gang het 'n gedeelde bad aan die een kant en maak oop op rye selagtige kamers. Alle ontspanningsmiddels spandeer hul tyd in stilte, sonder televisie of radio.
Dit sou 'n radikale verandering van my lewe in Washington, DC wees, waar dit nooit donker en nooit stil is nie. Soos alle stede, Washington spog op spoed, sy burgers oënskynlik van plan om hul dae met aktiwiteit te vul. By die Abdij van Gethsemani het ek gehoop om die teenoorgestelde te vind. My doel was eenvoudig om te stop, om stil te bly. Ek het gereël om vry te wees van sperdatums. Net my maat het geweet hoe om my te bereik, en hy sal dit net in nood doen. Ek was gereed om in die stilte te kom.
En tog het ek vinnig ontdek dat die lewe in die abdij gevorm word deur klank en woord as die monnike sewe keer per dag vergader om die Liturgie van die Ure te sing. Dienste duur net 15 na 30 minute, en die teks word amper heeltemal uit die boek Psalms geneem. Nie-Katolieke self, ek het die geleentheid om my dag te struktureer omring deur sommige van die mees resonante poësiegeskiedenis wat bekend is.
My gunsteling diens was Compline, wat die dag eindig by 7: 30. Op my eerste aand het ek geleer dat ek kon sit op 'n heuwel net buite die parkeerterrein van die abdij, kyk na die son agter die Kentucky heuwels. En as ek haastig was, was ek betyds in die kerk se balkon om die broers te hoor sing die wispelturige lullaby Dien as die lig van die gebrandskilderde vensters vervaag. Teen 8 pm was ek terug in my kamer. Teen 9 pm was ek in my smal bed.
'N Vroeë slaaptyd was verstandig, want ek het elke oggend om 3 om 15 minute voor Vigils die dag begin. Wakker na die diep klanke van die abdijklokkies, trek ek broek en hoodie aan, stamp die saal af en vind my sitplek in die balkon. Hieronder het die monnike alleen en in stilte ingegaan. Toe die diens verby was, het sommige na die altaar verskuif na die verre, skaduwee kant van die kerk, terwyl ander deur sy deure verdwyn het. Een van die oudste het by sy sitplek gebly, 'n boek oop op sy klein lessenaar. Namate die ligte afgeskakel is, bly ek, die bejaarde monnik se leeslamp die enigste lig in die groot ruimte.
Selfs in die midde van sy stille, kloosterlewe het hierdie meesterlike monnik selfs groter eensaamheid gesoek. In teenstelling met my het hy 'n spesifieke naam genaamd god om te aanbid en duisende jare van ingewikkelde teologie om sy meditasies te ondersteun. Ek het die donker self bedink, noukeurig bewus daarvan dat dit met die komende sonsopkoms sou vervaag, 'n gebeurtenis wat ek as 'n soort wonderwerk sou ervaar. Beide van ons was op ons eie maniere in die kamer om saam met 'n raaisel buite ons begrip te kom.
Gedurende die dag het ontsnappingsmiddels in tuine en op staproetes verdwyn, maar in die voorportaal vergader om drie stil maaltye te deel. Daar is genoeg tafels versprei dwarsdeur die kamer wat byna almal alleen kan eet, maar die laaste wat onvermydelik moet kom, moet by 'n vreemdeling aansluit.
"Vreemdeling" is nie heeltemal akkuraat nie. Veertig van ons het kortliks op ons eerste aand ontmoet vir 'n voorlegging deur Broeder Seamus, wat ons gevra het om stilte lank genoeg te breek om onsself voor te stel en dan 'n kort les oor die kloosterlewe te bied. Ek het geleer dat die meeste van ons Katoliek was, baie was jaarlikse besoekers, en sommige was die tweede of derde generasie om by te woon. Ek het geleer dat twee mans vader en seun was, alhoewel hulle uitmekaar gehou het, net soos 'n egpaar. Daar was ook 'n bejaarde, Hobbit-agtige Jesuit, wie se blink oë het my verlang om met hom te praat.
Later in die week het ek my eensame aandete geniet toe 'n middeljarige vrou laat inkom met haar skinkbord om al die tafels te beset. Toe ek haar oog gevang het, het ek na die stoel oorkant my gestaar. Dit was minder ongemaklik as wat ek verwag het om iemand te ontmoet sonder om te praat of oogkontak te maak. Dit het 'n gevoel geskep om ongemerk te deel deur die behoefte om 'n persoon te projekteer of beleefde gesprek te skep. Toe sy haar ete voltooi het, het my gas 'n klein notaboek uitgehaal, 'n paar woorde geskryf en die papiergordel aan my oorhandig. Dit lees, "Dankie vir die uitnodiging. Ek het eintlik dood gegaan om hierdie eksperiment te probeer eet, in stilte saam! [Smiley Face]."
Maar ons konneksie was nie verby nie. Stap een van die vele roetes wat deur die abdijwoud meander, en ek het 'n ou Hermitage, 'n klein kliphuis onder die bome, gekry. Binne was 'n kruik vars water, 'n stapel papierkoppies, en 'n podium met 'n gasboek. Deur onlangse inskrywings te lees, het ek die kenmerkende skrif van my aandete metgesel herken. Sy het geskryf dat sy dors is op die stoffige pad en om verbaas te wees oor die geskenk van koel water - en van haar nuwe voorneme om gasvryheid aan ander te bied.
Getrou aan die Jesuïtiese tradisie van ondervragende gesag, dit was die Hobbit-agtige priester wat my gevra het om die reël van stilte te verbreek. Ons het gereeld geslaag in die sale, in die tuin en in die kamer. Ons het altyd geknik en geglimlag en mekaar herken as geesdriftige geeste onder gaste wat oënskynlik oogkontak ten alle koste vermy het. Tydens aandete het ons onsself bymekaar gestaan ​​terwyl ons gewag het vir ons self-bedien-toastjies om te bruin. Hy kyk na my en murmureer: "Was dit nie 'n heerlike dag nie?" Ek het net daarin geslaag, "Dit was."
Behalwe dat ons broers Seamus ontmoet het, het ons nooit met die hardwerkende monnike in aanraking gekom nie, maar ons kon hulle ook nie vreemdes noem nie. Hulle het deur waarneming alleen bekend geword. Een van die jonger mans, in sy 40's, het dalk 'n merkwaardige kinetiese energie, leun en skuif in sy koorstalletjie en skuins vorentoe om 'n bladsy te draai. Die jongste van die broers was die voorneme om na dienslewering te studeer en 'n teks te merk. Een van die oudste het gebuig oor tasbare ondervinding, sy hand het liggies hardloop langs 'n houthakkie of klipmuur terwyl hy sy pad na sy sitplek gesit het.
Die beste van alles, nie 'n enkele foon wat gesing of beeped is nie. Alhoewel daar geen beleid is nie, was tegnologie amper heeltemal afwesig, behalwe vir die af en toe gaste wat die gronde met oordopjes dwaal. 'N besoek aan die biblioteek kan 'n paar ontsnappings op laptops onthul, probeer om toegang tot 'n swak Wi-Fi-sein te kry, maar dit was die enigste skerms wat gevind kon word. Selfs sonder om die Psalms te hoor, word so 'n ervaring nader aan die godsdienstige. So dikwels is ons primêre beweging uitwaarts; ons voel dat ons onsself moet uitdruk, ons voorlê. Ons wil graag gesien en gehoor word. In onlangse dekades is ons ook herprogrammeer om konstante insette-nuwe inligting, nuwe kennis, nuwe bevestiging te soek.
In stilte en eensaamheid word die siklus aansienlik vertraag. Vry van die behoefte om uit te steek en in te neem, kom jy nader aan bloot om te wees. En as jy daardie punt bereik, begin jy om die dieper strome wat binne-in die onderbewussyn of die gees beweeg, te besef.
Op my vyfdaagse toevlug het ek 'n paar baba-stappe op die geestelike reis geslaag wat die lewenswerk van my monastiese leërskare is. Benewens die handhawing van die plaas wat hulle onderhou en musiek voorberei wat met die groter gemeenskap gedeel word, bied hulle tyd en ruimte vir mense soos ek om ons ontdekkings te maak. Hulle wy hulle ook aan om hul eie, innerlike stilte daagliks te verken. Ek het my lewe gekonfronteer met dié van vriende wat hul ure in motors toegesluit het, dan in hutte sit en toe weer in motors gesluit. Die broers het 'n baie vryer, miskien meer produktiewe bestaan ​​gehad.
Ek het in die middel van die oggend van die Abdij van Gethsemani weg gery. Ek was bang om die stilte te verloor wat ek opgedoen het, en ek was bang om die subtiele, herhalende patroon van die monniks se chant te vergeet. Ek het dit saggies vir myself gesing vir die eerste uur van my rit, voordat ek vir 'n laat ontbyt in Lexington gestop het. Teen die tyd dat ek my pecannabourbon pannekoeke klaar gemaak het en met die vriendelike kelnerin gesels het, was die musiek weg. Ek troos egter in die eenvoudige kennis dat die abdij daar is, dat die monnike die ure sang, en dat daar stilte tussenin is.
Norman Allen het hierdie artikel geskryf vir 50 Solutions, die Winter 2017-uitgawe van JA! Tydskrif. Norman is 'n bekroonde dramaturg. Sy werk verskyn in teaters wat wissel van die Kennedy Center in Washington, DC, tot die Karlín Music Theatre in Praag. Sy opstelle verskyn in The Washington Post en Smithsonian, en hy blog vir On Being en Tin House.