Hulle wys vir my ’n brosjure van ’n plaaslike supermark wat jou aanmoedig om “jou vriende te beïndruk” met hul braaipakke van €15 (sowat R220).
’n Hele paar Nederlandse kliën­te het bygekom nadat dié die kaneelplesier van outydse melktert ontdek het.
Maar vir talle Suid-Afrikaners bly hulle die verbintenis met hul wortels – met hul ou­mas wat soos kaneel ruik; van somermiddae gevul met die smaak van chloor in jou mond, wat jy wegsluk met grasgroen, bloedrooi of warmoranje koeldrank.
Die verbintenis tussen geur en emosie is dus nie iets wat D.J. Opperman in sy gedig “Sproeireën” uit sy duim gesuig het toe hy sy nooi met ’n nartjie en sy ouma met kaneel vergelyk het nie.
Wanneer jy byvoorbeeld kaneel ruik en jy dadelik aan jou ouma dink, is dit daardie spesifieke reuk wat na jou serebrale korteks gevoer word, waar ’n “katalogus” gestoor word van reuke en die emosies wat ons daarmee vereenselwig.
Kognitiewe herkenning vind plaas en daarom ervaar jy nie net die reuk nie, maar ook ’n gevoel van byvoorbeeld geborgenheid as jy dit daarmee vereenselwig.