Ui - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
ui is die algemene naam vir die kruidagtige, koue seisoenplant Allium cepa, wat gekenmerk word deur 'n eetbare, afgeronde gloeilamp wat bestaan ​​uit konsentriese, vlesige, dig gepakte en vergrote blaarbasisse. Uie is ook die naam van hierdie eetbare gloeilamp, wat kommersieel waardevol is en bekend is vir die skerp olie wat 'n sterk smaak het.
Plante van dieselfde geslag sluit in grasuie (Allium schoenoprasum), knoffel (A. sativum en A. skordoprasum) en prei (A. pap). Daar is ander plante in die genus Allium dit het ook die gewone ui, soos die Walliese ui (A. fistulosum), maar as u sonder kwalifiseerders gebruik word, verwys uie gewoonlik Allium cepa. Dit staan ​​ook bekend as die tuin ui.
Uie bied 'n unieke (skerp) geur en geur wat hulle waardeer vir 'n menigte geregte. Verder het die kreatiwiteit van die mens die spesie verbeter deur 'n groot aantal kultivars met verskillende, wenslike eienskappe te maak.
Die uitdrukking "lae van die ui" word gebruik om 'n situasie te beskryf waarin dit moontlik is om dieper en dieper te gaan, en skynbaar soortgelyke lae te openbaar totdat 'n sentrale kern bereik word. Dit is gebruik as 'n metafoor in die mistiek om die veronderstelde lae van die werklikheid te beskryf.
Uie word op verskillende plekke in die blomplantfamilie Alliaceae of Liliales geplaas. Alliaceae, 'n familie van kruidagtige plante, is monokotte en deel van die orde Asparagales. Die familie is wyd, maar nie universeel erken nie; In die verlede is die betrokke plante dikwels behandel as aan die familie Liliaceae, en is dit steeds deur sommige plantkundiges. Die Liliaceae, of die leliefamilie, is 'n familie van monocots in die orde Liliales. Plante in hierdie familie het lineêre blare, meestal met parallelle are, en blomdele in drieë. Die leliefamilie was tradisioneel 'n parafiletiese "catch-all" -groep wat 'n groot aantal genera insluit wat nou in ander families opgeneem is, soos dié wat nou in Alliaceae geplaas word.
Die ui, Allium cepa, is slegs in verbouing bekend; dit word nie meer in die natuur aangetref nie. Verwante wilde spesies kom egter in Sentraal-Asië voor. Die mees verwante spesies sluit in Allium vavilovii Popov & Vved. en Allium asarense R.M. Fritsch & Matin uit Iran (Grubben en Denton 2004). Zohary en Hopf (2000) waarsku egter dat "daar twyfel bestaan ​​of die vavilovii getoetste versamelings verteenwoordig egte wilde materiaal of slegs wilde afgeleides van die gewas. "
Blomkop van 'n geel ui
Allim cepa word geglo dat dit van Asiatiese oorsprong is. Dit is 'n geharde tuingroente. Die ondergrondse blaarbasisse wat in voedselopberging gebruik word, swel en vorm 'n dig gepakte, konsentriese, vlesige gloeilamp. Namate die gloeilamp ontwikkel, droog die buitenste blaarbasis droog en word dit skubberig, terwyl die binnebladbasis verdik (UGA 2007). Die gloeilamp is ryk aan koolhidrate en 'n swaelryke vlugtige olie. Uie word hoofsaaklik gekweek vir hierdie eetbare bol, wat 'n skerp geur en smaak het, maar die bogrondse blare word ook geëet.
Bult (blom) word begin wanneer gematigde temperatuur onder 50 ° F val (UGA 2007). Die blomme is 'n saamgestelde umbel, saamgestel uit klein, groenerige wit blomme, wat vorm op 'n langwerpige stingel wat uit die middel van die bol ontstaan ​​(UGA 2007). Die ui-wortelstelsel is veselagtig en vlak en versprei van 12 tot 18 duim onder die grond (UGA 2007). Die ui is 'n meerjarige, maar die gekweekte vorme vrek dikwels na blom in hul tweede jaar (PFAF).
Talle uie-variëteite is ontwikkel, met 'n verskeidenheid geure (sag of skerp), kleure (wit, geel, bruin, rooi), groottes en vorms. Twee hoofklassifikasies is groen uie (of lente-uie, dié wat onvolwasse geoes is) en droë uie (volwasse uie met 'n sappige vleis bedek met droë, papieragtige vel (Herbst 2001). Groen uie staan ​​ook bekend as scallions, wat 'n term is wat verband hou met verskillende lede van die genus Allium wat nie 'n volledig ontwikkelde gloeilamp het nie. (Die term scallion en groen ui word veral gebruik om na die Walliese ui te verwys, Allium fistulosum, wat gesê word dat dit nie droë gloeilampe produseer nie.)
Saam met garlics (Allium sativum), grasuie (A. schoenoprasum), en preie (A. pap), salotte is 'n nabye familielid van uie. Sjalot, soos die woord gereeld gebruik word, verwys eintlik na twee verskillende Allium spesies plant. Die Franse grys sjalot of griselle, wat deur baie as die "ware sjalot" beskou is, is Allium oschaninii, 'n spesie wat wild groei van Sentraal tot Suidwes-Asië. Ander soorte sjalot bevat Allium cepa var. aggregatum of vermenigvuldigingsuie, wat deur sommige as 'n verskeidenheid van uie beskou word, maar wat ander as die afsonderlike spesies noem A. ascalonicum.
Voortplanting en produksie
Uie- en sjalotopbrengs in 2005
Die ui word maklik voortgesit, vervoer en geberg.
Uie kan van saad of meestal uit stelle gekweek word. Uie-stelle word geproduseer deur een jaar baie dik saad te saai, wat lei tot 'n verdorde plant wat baie klein bolle lewer. Hierdie bolle is maklik om uit te sit en word die volgende jaar tot volwasse bolle, maar hulle het 'n reputasie om 'n minder duursame bol te produseer as uie wat direk uit saad en dunner word.
Beide plantmetodes kan gebruik word om lente-uie of groen uie te produseer.
Bruin en wit uie
Bolle uie, gekweek van sade of stelle, wissel van die skerp variëteite wat gebruik word vir droë sop en uie poeier tot die sagte en hartlike soet uie, soos die Vidalia van Georgia of Walla Walla uit Washington, wat in 'n toebroodjie gesny en geëet kan word in plaas van vleis. Vermenigvuldige uie word opgewek uit bolle wat veelvuldige lote lewer, wat elk 'n bol vorm. Boom uie of Egiptiese uie produseer bolle in die blomkop; 'n baster van Allium cepas.
Top tien uie produsente-2005
(1000 metrieke ton) Volksrepubliek China19.793 India5,500 Verenigde State.3346 Turkey2,220 Pakistan1,764 Russia1,758 Suid-Korea 1.750 Japan1,637 Egypt1,302 Spain1,149Wêreldtotaal64,101 Bron:
VN se Voedsel- en Landbou-organisasie (FAO)1
Uie velde naby Elba, New York
Daar word gedink dat bolle uit die uiefamilie al millennia as voedselbron gebruik word. In die Kaananitiese nedersettings in die Bronstydperk is spore van ui-oorblyfsels langs vy- en dadelstene gevind wat dateer uit 5000 B.C.E. Dit is egter nie duidelik of uie gekweek is nie. Argeologiese en literêre bewyse dui daarop dat die kultuur waarskynlik ongeveer tweeduisend jaar later in antieke Egipte plaasgevind het, terselfdertyd dat preie en knoffel verbou is. Werkers wat die Egiptiese piramides gebou het, is moontlik radyse en uie gevoer (SelfSufficientish 2007).
Egiptenare het die ui aanbid en geglo dat sy bolvormige vorm en konsentriese ringe die ewige lewe simboliseer. Uie is selfs in Egiptiese begrafnisse gebruik, soos blyk uit uierspore in die oogkaste van Ramesses IV. Hulle het geglo dat as hulle met die dooies begrawe word, die sterk geur van uie na die dooies sou terugsak.
In antieke Griekeland het atlete groot hoeveelhede ui geëet omdat daar geglo is dat dit die bloedbalans sou verlig. Romeinse gladiators is met ui afgevryf om hul spiere te versterk. In die Middeleeue was uie so 'n belangrike kos dat mense hul uie met uie sou betaal en dit selfs as geskenke kon gee. Dit was bekend dat dokters uie voorskryf om hoofpyn, slangbyt en haarverlies te verlig. Uie is ook in die vroeë 1500's deur dokters voorgeskryf om te help met die onvrugbaarheid by vroue, en selfs honde en beeste en baie ander huishoudelike troeteldiere.
Die ui is tydens sy ekspedisie na 1414 deur Christopher Columbus na Noord-Amerika voorgestel.
Uie word in salsa gebruik.
Uie is deesdae beskikbaar in vars, bevrore, ingemaakte, ingelegde, en ontwaterde vorms. Uie kan gebruik word, meestal gekap of in skywe gesny, in byna elke soort kos, insluitend gekookte kos en vars slaaie, en as 'n gekruide garnering. Dit word selde op hul eie geëet, maar dien gewoonlik as begeleiding vir die hoofgereg. Afhangend van die verskeidenheid, kan 'n ui skerp, gekruid en skerp of sag en soet wees.
Uie wat in asyn gepek word, word as versnapering geëet. Dit word dikwels as 'n kant bedien in vis- en spaanderwinkels in die hele Verenigde Koninkryk. Uie is 'n stapelvoedsel in Indië en is derhalwe van fundamentele belang vir die Indiese kookkuns. Dit word gereeld gebruik as basis vir kerrie, of om dit in 'n pasta te maak en as 'n hoofgereg of as 'n bygereg geëet te word.
Weefsel van uie word gereeld in wetenskaponderrig gebruik om mikroskoopgebruik te demonstreer, omdat dit veral groot selle het wat maklik by lae vergrotings waargeneem kan word.
Voedings- en medisinale eienskappe
Voedingswaarde per 100 gEnergie 40 kcal 170 kJ
Koolhidrate 9,34 g- Suikers 4,24 g- Dieetvesel 1,7 g
Vet0,1 g-versadigde 0,042 g- mono-onversadigde 0,013 g - meer-onversadigde 0,017 g
Proteïne1.1 gwater89,11 g Vitamien A 0 μg0% tiamien (Vit. B1) 0,046 mg 4% riboflavien (Vit. B2) 0,027 mg 2% niasien (Vit. B3) 0,166 mg 1% Vitamien B6 0,12 mg9% Folaat (Vit. B9) 19 μg 5 % Vitamien B12 0 μg 0% Vitamien C 7,4 mg12% Vitamien E 0,02 mg0% Vitamien K 0,4 μg0% Kalsium 23 mg2% Yster 0,21 mg2% Magnesium 0,149 mg0% Fosfor 29 mg4% Kalium 146 mg 3% Natrium 4 mg0% sink 0,17 mg2 % Persentasies is relatief tot die VSA
Alhoewel uie nie baie hoog is in die meeste voedingstowwe nie, bevat dit wel anti-inflammatoriese, anti-cholesterol-, anti-kanker- en antioksidantkomponente, soos quercetin (GMF 2007). Hulle is ook ryk aan vitamien C en in chroom, 'n spoormineraal wat aan insulienrespons gekoppel is (GMF 2007). Uie is, soos knoffel, ryk aan swaelbevattende verbindings wat die skerp geur en smaak oplewer en verantwoordelik is vir baie van die gesondheidseffekte daarvan (GMF 2007).
Bewyse dui daarop dat uie effektief kan wees teen gewone verkoue, hartsiektes, suikersiekte, osteoporose en ander siektes.
Daar is gevind dat uieverbruik omgekeerd eweredig is aan glukosevlakke in mondelinge of intraveneuse glukosetoleransietoetse - wat aanbeveel word om na die allylpropyldisulfied in uie te spoor, wat die bloedsuikervlakke verlaag deur die beskikbaarheid van gratis insulien te verhoog (GMF 2007). Chroom word ook beskou as om selle te help om op insulien toepaslik te reageer, met kliniese proewe wat toon dat chroom glukosetoleransie kan verbeter, insulienvlakke kan verlaag, die vastende bloedglukosevlakke kan verlaag en die totale cholesterolvlakke kan verlaag (GMF 2007). Die verbruik van uie is opgespoor tot laer cholesterolvlakke en hoë bloeddruk, waarskynlik as gevolg van chroom, swaelverbindings en vitamien B6 (GMF 2007).
Uie is 'n belangrike bron van flavonoïede en fitochemikalieë, en dit blyk dat dit beskermende eienskappe het teen beide kardiovaskulêre siektes en kanker (GMF 2007). Uie kan waardevol wees om oormatige beenverlies by vroue met 'n verhoogde risiko vir osteoporose te voorkom, aangesien hulle deur die menopouse gaan, aangesien dit 'n chemikalie het wat die aktiwiteit van osteoklaste (die selle wat been afbreek) belemmer (GMF 2007).
In groot dele van die wêreld word uie gebruik om blase en kookpunte te genees. In homeopatie, Allium cepa word gebruik vir rhinorree en hooikoors (Morrison 1993). Navorsing dui daarop dat quercetin, wat by uie voorkom, die grootte en aantal voorkanker letsels in die dermkanaal van die mens verminder (GMF 2007).
Uie en oogirritasie
Terwyl uie in skywe gesny word, word selle gebreek, waardeur ensieme genaamd alliinases sulfiede kan afbreek en sulfeniensure (aminosuursulfoksiede) opwek. Sulfeenzure is onstabiel en ontbind in 'n vlugtige gas genaamd syn-propaan-S-oksied. Die gas diffundeer deur die lug en bereik uiteindelik die oog, waar dit met die water reageer om 'n verdunde oplossing van swaelsuur te vorm. Hierdie suur irriteer die senuwee-eindpunte in die oog, wat hulle laat steek. Skeurkliere produseer trane om die irritant te verdun en uit te spoel (Scott 1999).
Deur voldoende water aan die reaksie te lewer, verhoed dit dat die gas die oë bereik. Irritasie van die oë kan dus vermy word deur uie onder lopende water te sny of in 'n wasbak te dompel. Dit kan ook doeltreffend wees om die ui te spoel en nat te maak terwyl dit gekap word. 'N Ander manier om irritasie te voorkom, is deur nie die ui se wortel af te sny of dit laaste te doen nie, aangesien die ui se wortel 'n hoër konsentrasie ensieme het (NOA). Koue of vries van uie verhoed dat die ensieme inskakel, en beperk die hoeveelheid gas wat gegenereer word. As u 'n skerp lem gebruik om uie te kap, sal dit die beskadiging van die sel en die vrystelling van ensieme wat die irritasie kan veroorsaak, beperk. As u 'n vuur het, soos 'n kers of 'n brander, kan dit help, aangesien die hitte en vlamme uiegas in die lug uittrek, dit verbrand en dit dan saam met die res van die vlamuitlaat stuur. In die hitte verander die chemikalie sodanig dat dit nie meer die oë irriteer nie.
Die volume vrygestelde sulfensure en die irritasie-effek verskil tussen Allium spesies.
Fay, M. F., en M. W. Chase. 1996. Resurrection of Themidaceae vir die Brodiaea-alliansie, en die herhaling van Alliaceae, Amaryllidaceae en Agapanthoideae. takson 45: 441-451.
George Mateljan-stigting (GMF). 2007. Uie. Wêreld se gesondste kosse. 11 November 2007 herwin.
Grubben, G. J. H., en O. A. Denton. 2004. Planthulpbronne van Tropiese Afrika 2, groente. PROTA-stigting. Leiden, NL: Backhuys. ISBN 9057821486.
Morrison, R. 1993. Handleiding vir sleutelwoorde en bevestigende simptome. Grass Valley, CA: Hahnemann Clinic Publishing. ISBN 096353680X.
Nasionale uievereniging (NOA). n.d. Oor uie: Algemene vrae. Onions-USA.org. 11 November 2007 herwin.
Plante vir 'n toekoms (PFAF). n.d. Allium cepa. Plante vir 'n toekoms. 13 Mei 2008 herwin.
Scott, T. 1999. Wat is die chemiese proses wat my oë laat skeur as ek 'n ui skil? Wetenskaplike Amerikaner 1 Oktober 1999. 24 November 2007 onttrek.
SelfSufficientish. 2007. Uie: Allium cepa. Selfsufficientish.com. 11 November 2007 herwin.
Universiteit van Georgia (UGA). 2007. Uie: Allium cepa. Universiteit van Georgia. 24 November 2007 herwin.
Zohary, D., en M. Hopf. 2000. Domestisering van plante in die Ou Wêreld. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 0198503571.
Alle skakels is op 20 Desember 2018 opgespoor.
PROTAbase aan Allium cepa.
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Ui