Verhoogde prikkelbaarheid - Simptome - 2022
Prikkelbaarheid beskryf reaksies van liggaam en gees in sosiale verhoudings en op stimuli uit die omgewing. Ons absorbeer stimuli deur die sintuie, die senuwees stuur dit na die brein, wat dit verwerk. Dit is nie 'n bewuste, maar 'n onbewuste proses. Verhoogde prikkelbaarheid en aggressiwiteit is die reaksies as die brein oorlaai word omdat dit te veel stimuli absorbeer.
Af en toe is prikkelbaarheid normaal: bewolkte weer, 'n paar glase te veel, 'n leë maag of woede, 'n gebrek aan slaap of broei oor 'n probleem maak ons ​​meer sensitief vir stimuli as gewoonlik, en die lui van die telefoon lyk soos 'n hamer.
Hierdie verhoogde prikkelbaarheid in normale gevalle het soms suiwer fisieke redes, soos die tekort aan vitamiene in die koue seisoen, wat ons maklik kan voorkom met broccoli, suurkool en vars vrugte - of ons oorlaai die brein terselfdertyd met verskillende take: as ek aan is konsentreer 'n teks en terselfdertyd vra die kinders my aandag, ek wil die trap skoonmaak en ook 'n afspraak met my verhuurder hê; die brein stel terselfdertyd verskillende patrone in werking. Dit kos nie net energie nie, dit lei tot dissonansie. Dit is waar organisasie en struktuur die beste help, d.w.s. om die verskillende dinge een na die ander te doen of, indien moontlik, te kombineer.
Die verhoogde prikkelbaarheid dien as 'n "gids". In plaas daarvan om ons breine te inspan met wat ons hier en nou moet "doen", kalmeer ons ons senuwees as ons doen wat ons kan en wil doen hier en nou. Om jouself onder druk te plaas, plaas nie net ons bui nie, maar hou ons ook daarvan om die take wat ons onder druk plaas om te doen.
Fisiese en sielkundige redes vir hierdie nie-patologiese prikkelbaarheid werk hand aan hand: ons werk die hele nag deur en word toenemend onproduktief; ons liggame het nie slaap nie. In plaas van 'n joga-oefening om te ontspan, werk ons ​​'n halfuur voor ontbyt; In plaas daarvan om die oggend met 'n glas lemoensap en 'n wandeling in die natuur te begin, gaan ons voort om te werk, net om twee uur later 'alles' te gee.
Die brein ontvang die boodskap: die alarm is aan. Dit is gereed om te veg, aanval of te vlug. Selfs met ons voorvaders in die Steentydperk, was hierdie gevaarprogram belangrik om 'n sabertandige tier te laat vlug, maar om nie ingewikkelde take uit te voer nie, byvoorbeeld om 'n werktuig te vervaardig.
Die hormoonverandering tydens menopouse kan baie vroue maklik prikkelbaar maak, net soos die dae voor die menstruasie. Dit is alles normale reaksies op 'n verandering in hormoonvlakke.
Prikkelbaarheid kan egter ook voorkom as 'n newe-effek van gevaarlike siektes, soos ontsteking van die brein of brein, beroerte, brein-abses, bloedvergiftiging en vergiftiging deur alkohol of ander dwelms. Dan is dit dikwels 'n samesmelting van erger simptome: verlies aan geheue en beheer, breinskade, beperkte oordeel en selfs selfmoord. Dit help net om die siekte hier te behandel.
Prikkelbaarheid is nie 'n siekte nie, maar dikwels 'n simptoom van siektes, sielkundige afwykings soos depressie of grenslyn, asook psigosomatiese siektes, byvoorbeeld bulemie of anorexia soos aandagafleibaarheid, maar ook fisieke soos polio, sirrose van die lewer, diabetes, hondsdolheid of griep. infeksies.
Prikkelbaarheid manifesteer in onvoldoende aggressiwiteit, vinnige hartklop, bewing van die hande, onsekerheid, sweet, gebrek aan konsentrasie, trekkende oë en angsaanvalle. Die stem en liggaamstaal verander.
Uitsonderlike prikkelbaarheid is meestal te wyte aan senuwee-oorlading as gevolg van negatiewe spanning of negatiewe stimulerings in die omgewing. Die klassieke uitbranding het byvoorbeeld 'n senuwee-ineenstorting genoem.
Die senuwees kan oorlaai word deur suiwer omgewingsstimulasies, byvoorbeeld permanente geraas, helder lig of 'n druppende kraan: 'n Beproefde martelingsmetode is byvoorbeeld om 'n gevangene ure lank op dieselfde gebied van sy vel te laat drup. Honger, hitte, koue, meestal alle onaangename sensasies van die liggaam, veroorsaak verhoogde prikkelbaarheid.
Maar geestelike toestande lei ook tot verhoogde prikkelbaarheid: angs, onsekerheid, emosionele druk op die werk, in verhoudings, deur sterftes, skeidings en ander persoonlike rampe. Geaarmeerde mense is hipersensitief, veral in situasies wat herinner aan die traumatiese gebeurtenis. Depressie manifesteer ook in prikkelbaarheid.
Fisiese prikkelbaarheid is meestal as gevolg van 'n infeksie. Die besmette deel van die liggaam reageer meer sensitief op die stimuli van die omgewing: ontsteekte oë water met lig, 'n besmette wond is seer as dit aangeraak word, en die vel is veral sensitief vir griepinfeksies.
Fisiese pyn word gewoonlik geassosieer met erge prikkelbaarheid: as iemand sy skouers draai, sy enkels uitspuit, hoofpyn of tandpyn het, gedra hulle hulle dikwels te veel, en tweedens is die ooreenstemmende liggaamsdele hipersensitief.
Versteurings van die skildklier en 'n lae serotonienvlak lei tot 'n wanbalans van die hormone, en dit word uitgedruk in 'n hoë prikkelbaarheid.
Stres manifesteer hom in slaapstoornisse, innerlike rusteloosheid, 'n gebrek aan dryfkrag, konsentrasieprobleme, en ook by kardiovaskulêre siektes.
Mense wat aan negatiewe spanning ly, word te veel opgewonde: hulle beskou self die stresfaktore as 'n buitensporige las. Die aanleiding tot sulke negatiewe spanning is eensaamheid, onbevredigende verhoudings met ander mense, sosiale onsekerheid, vrees vir die verlies van werk of woonstel, maar veral die eise van die sogenaamde prestasiegenootskap.
Mense word voorgestel dat hulle nie genoeg is soos hulle is nie. Terselfdertyd moet hulle altyd in 'n goeie bui wees, goeie geld verdien, dit wil sê harder en harder werk, en terselfdertyd 'n voorbeeldige gesinsman of 'n omgee-moeder wees.
As hulle 50 uur per week werk, voel hulle skuldig daaroor dat hulle nie genoeg daar is vir die gesin nie. As hulle na die kinders omsien, is die druk op hul nek, en doen hulle nie genoeg vir hul professionele ontwikkeling nie. Selfs die vakansie word 'n taak om die maat en die kinders so veel as moontlik op die kortste tyd aan te bied.
Geïnokuleerde beperkings hou die brein oplettend, want iets ontbreek altyd aan die veronderstelde noodsaaklike volmaaktheid. Enigiemand wat die beste doen om te ontspan, naamlik om op die bank te lê, word deur 'n skuldige gewete bekommerd: ek moet meer sport doen, ek moet minder sjokolade eet, ek moet gewig verloor, ek moet geld verdien, ek kan myself nie laat gaan nie. .
Onvulbare eise op alle gebiede beteken dat die identifikasie met homself gedefinieer word: diegene wat deur ander bepaal word, meet hul intrinsieke waarde teen die veronderstelde sukses van ander, die gefluister van die reklamebedryf; mense ly aan fluister wat hulle nie meer as sodanig beskou nie. Lewensafrigter Martin Wehrle skryf: "Ons lewe krimp in 'n projek wat daarop gemik is om die onvolmaakte self te optimaliseer."
Die logiese gaping tussen die huidige toestand van die individu en die vereistes om perfek te wees, dit wil sê om op elke gebied anders te wees as u, is om mense uitmekaar te skeur. Die brein beskou hierdie dissonansie as spanning. Slegs diegene wat hulself martel, sal uiteindelik die paradys vind in die vorm van 'n huis en 'n volledige rekening.
Die neo-liberale belofte gee voor dat elkeen wat 'n poging aanwend, die groot deurbraak kan maak, en miljoene stres sal skep wat na hierdie misleiding hardloop. In globalisering word ons ook gekonfronteer met onhanteerbare geleenthede, sodat ons op elke hoek en hoek kan misluk en na alle waarskynlikheid dit kan doen, want eerstens hang sukses grootliks van die kans af, tweedens beteken dit nie noodwendig materiële welvaart en die aantal miljardêrs nie derde, is buitengewoon laag.
Blykbaar eindelose moontlikhede, gekombineer met die gevoel van mislukking as u nie die rykste, mooiste en huidige in alle media is nie, skep konstante spanning. Omdat die brein oorweldig is deur die oormaat wat dit veronderstel is om te doen.
Hierdie negatiewe spanning ontstaan ​​nie, soos dikwels aanvaar word, uit "oorwerk" nie, maar uit sinneloosheid. As u nie in staat is om nee te sê nie en dinge doen wat u nie regtig wil nie, wys die oormatige prikkelbaarheid dat u die verkeerde ding doen. Oordrewe en vreemde doelstellings en die krampagtige begeerte om hierdie hallusinasies te bereik, lei noodwendig tot spanning, mislukking en dus nog groter spanning om die volgende doel te bereik net so spasmodies omdat die persoon wat misluk het weens verkeerde aansprake soos 'n mislukking voel.
Mense wat doen wat hulle pas, kom egter selfs in die sogenaamde 'stroom'. Hulle vergeet tyd tydens hul werk; Hulle werk dag en nag aan hul projekte sonder om moeg of geïrriteerd te voel.
Wehrle skryf: "Hoe groter die koppelvlak tussen u begeertes en optrede, hoe meer sal u in die hede u geluk kan geniet - in plaas daarvan om uself voor of na die dood in 'n onsekere 'hiernamaals' te mislei."
Psig en liggaam gaan hand aan hand met negatiewe spanning. Ruis word byvoorbeeld beskou as 'n tipiese bron van senuwee-spanning. Daar is mense wat meer geneig is tot geraas deur hul ingesteldheid, maar die geestelike toestand is in baie gevalle die deurslaggewende faktor. Die eensame ou man wat die polisie bel elke keer as die studente in die buurhuis snags die musiek opdaag, ly waarskynlik hoofsaaklik aan sy eensaamheid en beny die jongmense dat hulle lekker is.
Studies toon dat dieselfde snellers as geraas vanaf 'n konstruksieterrein, van mense wat by hul werk betrokke is, minder of glad nie as irriterend beskou word as van mense wat ontevrede is met hul werk in die algemeen en hul lewensituasie in die algemeen nie.
Sielkundige druk en spanning veroorsaak spanning. Die prikkelbaarheid is 'n waarskuwingsein in geval van negatiewe spanning. Aanhoudende negatiewe spanning kan mense uitbrand; hierdie totale uitputting word uitbranding genoem.
In evolusie is stres lewensonderhoudend. Die streshormoon kortisol verhoog die metabolisme, die liggaam gee meer energie in die vorm van glukose, ons kan vinniger sielkundig reageer. Kortisol versterk ook die immuunstelsel en inhibeer inflammasie. Cortisol is dus 'n hormoon vir gevare: dit hou ons oplettend wanneer 'n roofdier ons teen beserings aanval en beskerm.
Ongelukkig produseer ons liggaam ook kortisol vir stresfaktore wat niks met sulke stryd te doen het nie: emosionele druk, te min oefening, 'n gebrek aan slaap en sielkundige probleme - dit alles beteken dat die hormoon ons voorberei op 'n noodgeval.
As die liggaam kortisol voortdurend vrystel, word die hormonale balans uit balans. Die organisme neem 'n permanente noodtoestand aan, daar is kettingreaksies van noradrenalien, adrenalien en serotonien en uiteindelik is daar 'n tekort aan serotonien. Dit lei tot moegheid, 'n gebrek aan motivering, migraine, slaapstoornisse, angs, eetversteurings en depressie.
As u te opgewonde reageer omdat u ontevrede is met u lewe, sal duidelikheid oor u frustrasie u help om hierdie lewe self stap vir stap te verander.
Prikkelbaarheid vir depressie
Diegene wat aan kliniese depressie ly, is nie noodwendig maklik prikkelbaar nie. Depressie manifesteer in te swak reaksies op eksterne stimuli. As mense met eenmalige depressie egter buitensporig prikkelbaar reageer, is dit 'n alarmsignaal omdat dit 'n chroniese verloop van die siekte is.
Psigiaters van die Universiteit van Kalifornië het meer as 536 pasiënte ondersoek en soms tot 31 jaar waargeneem. Aan die begin van die studie was 292 van die kliënte geïrriteerd. Die fase van die eerste ernstige depressie het byna twee keer so lank geduur as dié van die minder prikkelbare.
Gevolglik het die prikkelbare pasiënte onvoldoende impulsbeheer getoon, en een uit tien het selfs anti-sosiaal opgetree. Die geïrriteerde proefpersone het newe-effekte aansienlik meer gereeld getoon as die minder prikkelbare. 53% van die prikkelbare medisyne wat alkohol misbruik of die slagoffer van alkohol geword het, vergeleke met 37% van die 'stil'. 40% van die geïrriteerdes het aan angsversteurings gely, maar slegs 26% van die minder prikkelbare. 88% van die prikkelbare mense het ten minste een geestesversteuring gehad, maar slegs 73% van die ander mense wat erg depressief was.
Kaliforniese psigiaters glo dat dit noodsaaklik is om woede en aggressiwiteit in episodes van ernstige depressie te identifiseer en diegene wat geraak word, te identifiseer. Omdat die terapie spesifiek gerig moet wees op die hantering van aggressie.
Verhoogde prikkelbaarheid is 'n vroeë waarskuwingsimptoom vir bipolêre versteurings, in 'n maniese sowel as 'n depressiewe fase.
Depressie kondig homself aan deur 'n gebrek aan energie, 'n gebrek aan vreugde en 'n gebrek aan vreugde, lae selfbeeld en self-twyfel, broei rond, slaapstoornisse, konsentrasieprobleme, seksuele lusteloosheid, maar ook deur spanning, rusteloosheid en prikkelbaarheid.
'N Manie kondig homself aan deur die teendeel: wedvluggedagtes, euforie, skerper persepsie, groter bereidwilligheid om kontak te maak en verhoogde selfvertroue. Spanning, rusteloosheid en verhoogde prikkelbaarheid tot gewelddadige konflikte is ook die eerste tekens hier.
Bipolêre versteurings word geassosieer met psigotiese toestande. Maar ander wat aan psigose ly, is ook maklik prikkelbaar. Onrustigheid, senuweeagtigheid en prikkelbaarheid is gewoonlik 'n vroeë waarskuwingsteken van 'n stygende psigose. Diegene wat geraak word, is baie sensitief en is effens geïrriteerd; hulle verloor hul eetlus, verwaarloos hulself, verloor hul belangstellings en energie; gevoelens verander, hulle verdof of verander vinnig.
Die konsentrasie word versteur, psigotika word maklik afgelei, die opvoering daal; hulle onttrek sosiaal, hulle het probleme in verhoudings en verbreek kontak; hulle verander hul belangstellings, hul persepsie verander sowel as hul ervaring.
Hulle sien byvoorbeeld reuke anders as voorheen, net soos kleure; hulle glo dat die omgewing en hulself verander het; dit bedoel om dinge te sien, te hoor en te proe wat ander nie kan sien nie.
Hulle voel dopgehou en hou verband met wat in die buitewêreld gebeur, en hulle dink ander beïnvloed hul gedagtes.
Sommige geestesversteurings gaan gepaard met geweldige prikkelbaarheid, wat manifesteer as aggressie teen jouself en ander. Dit sluit in grenssindroom, paranoïese skisofrenie en dissosiale persoonlikheid.
Grenslyne het nie 'n stabiele selfbeeld nie. Daarom projekteer hulle hul eie aandele op ander mense, maar voel terselfdertyd een met hulle. Vir die doel van die projeksie beteken dit dat die grensvoering dit absoluut moet beheer en aanval. Die Borderliner onderdanig sy eie haat aan die ander persoon en beskou homself as sy slagoffer.
Paranoïese skisofrenie beskou hul omgewing as verwronge en voel vervolg deur magte wat hulle vermoedelik net waarneem. By ander mense sien hulle dus donker magte waarteen hulle hulself met alle middele beskerm; Aggressie tot openlike geweld is die resultaat.
Dissosiale mense het nie empatie nie. Hulle ly dus nie aan verhoogde prikkelbaarheid nie, maar word inteendeel stomp in vergelyking met stimuli. Die resultaat is egter soortgelyk: elkeen wat effens te veel opgewonde is, spreek dit ook uit deur aggressie. Dissosiale mense raak ook baie vinnig aggressief, maar hulle wil hul oorheersing bevestig.
Getraumatiseerde mense reageer uiters op stimuli wat die trauma heraktiveer. Die ontluikende ervaring word sterk in die herinneringe verbrand, en assosiasies stel die patroon in werking. Byvoorbeeld, vlugtelinge uit Sirië het angsaanvalle gekry omdat hulle gedink het dat hulle hul martelaars van IS in Duitsland herken het; Mense wat byvoorbeeld verkeerd verkeer het, het paniekbevange geraak toe hulle 'n vragmotor op die snelweg inhaal; Oorlede getraumatiseerde mense wat 'n bomontploffing oorleef het, het op Oujaarsaand 'n wedrennehart gekry tydens die vuurwerke.
Vir alle geestesiektes wat met verhoogde prikkelbaarheid gepaard gaan, is dit van min nut om die prikkelbaarheid te behandel. Psigoterapie en medikasie wat die siekte verlig, is hier nuttig.
By al hierdie siektes, behels gedragsterapie egter stimuli om die betrokke persoon in 'n noodtoestand te plaas of om hierdie stimuli te vermy.
Baie sensitief is makliker geïrriteerd as die gemiddelde sensitief omdat dit meer stimuli moet verwerk. Hulle ervaar stimuli dieper as ander, hulle voel meer gemoedelik in sosiale verhoudings, ontleed hulle meer deeglik en dink op 'n meer ingewikkelde manier. Hul pynsensasie word verhoog, hulle is maklik entoesiasties en het baie belangstellings; haar langtermyngeheue oorskry die gemiddelde. Hulle dink baie intuïtief, hulle voel ervarings lank en intens, hulle ervaar kuns en musiek intens.
Die feit dat hulle intensiewe stimuli absorbeer, laat hulle dikwels introverts lyk, hulle sluit hulself maklik aan ander, reageer sterk op medikasie, alkohol en kafeïen, en ly tot 'n groot mate aan eksterne bepalings, soos om uit te oefen.
Onder tyddruk en eksterne beperkings, is hul geestelike herinneringe effens oorlaai omdat dit 'n hoë inligtingdigtheid moet verwerk.
Hoë sensitiwiteit is nie 'n siekte wat behandel moet word nie - inteendeel. Baie sensitiewe mense het vaardighede wat minder sensitiewe mense nie het nie en daarom 'n werk en 'n sosiale omgewing nodig het waarin hulle dit kan ontwikkel. Dit is veral kreatiewe aktiwiteite waarin hulle 'n sperdatum beywer, maar hul werkstruktuur self organiseer. Nog belangriker as vir 'normaal sensitief' is 'n omgewing waarin die stimuli hulle nie oorweldig nie en begripsvennote wat aanvaar dat die hoogs sensitiewe 'n paar uur in sy kamer verdwyn.
Siektes van die skildklier kondig hulself onder meer aan deur prikkelbaarheid. Siekte beteken 'n oor- of onderfunksie van die skildklier: die nekgrootte neem toe, die aangetaste persoon voel dat hy 'n 'vreemde liggaam' in die keel het; hy het 'n hart en 'n versnelde polsslag. Hy verloor gewig of kry gewig sonder om sy eetgewoontes te verander; hare val uit; sy vel droog uit, die hare word bros en die vingernaels breek. Hy voel moeg en sonder ry. Sy spiere is seer en hy voel swak. Hy het hardlywigheid of diarree. Hy is senuweeagtig en rusteloos van binne. Hy kan nie lekker slaap nie. Dit vries maklik. Sy seksuele belangstelling neem af. Sy hande bewe.
'N Onderaktiewe skildklier kan met hormoontablette behandel word. Die betrokke persoon neem hierdie L-tiroksien met 'n daaglikse dosis van tussen 100 en 200 mg. Die dokter begin met 'n lae dosis en verhoog dit stadig, want die liggaam moet weer aan 'n normale hormoonvlak gewoond raak, en 'n hoë dosis kan tot 'n ooraktiewe skildklier lei. Diegene wat geraak word, neem hierdie hormone die res van hul lewens in.
Eet in die maag voorkom dat die maag L-tiroksien opneem. Daarom neem die pasiënt die hormoon minstens 'n halfuur voor ontbyt in.
Dit neem 'n paar maande voordat die behandeling begin. Die kunsmatig vervaardigde hormoon het geen newe-effekte nie.
Jodiumtekort is dikwels die begin van 'n onderaktiewe skildklier, maar dit kan ook lei tot probleme sonder hierdie langtermyngevolge. Die skildklier verkry tiroksien uit jodium, wat die liggaam nie self kan produseer nie. Jodiumtekort laat die tiroïed vergroot; die slagoffer het 'n goiter.
Die jodiumbevattende hormone T 3 en T 4 (tiroksien) is baie belangrik vir die ontwikkeling van die brein. 'N Baba met 'n tekort aan hierdie hormone ly aan intellektuele gestremdheid tot kretinisme. As die moeder tydens swangerskap te min jodium verbruik, ly die pasgeborene aan jodiumtekort. Chroniese jodiumtekort verminder die intelligensiekwosiënt volgens verskeie onafhanklike studies. Jodiumtekort is die grootste oorsaak van voorkombare breinskade wêreldwyd.
Volgens ramings verbruik die Duitsers gemiddeld net die helfte soveel jodium per dag as wat korrek sou wees uit 'n mediese oogpunt. Duitsland is 'n land met 'n tekort aan jodium. Die bewerkbare grond in Sentraal-Europa ontvang min jodium, aangesien dit in die loop van die aarde se geskiedenis uit die grond gegroei het. 'N Swak funksionerende skildklier was dus 'n kenmerk van die landelike bevolking in historiese tye, en in die negentigerjare was daar steeds 100.000 skildklieroperasies per jaar.
Die belangrikste voedsel om jodium in hierdie land voldoende te kry, is seevisse, omdat dit die meeste jodium onder ons voedsel bevat. Geodiseerde sout word ook aanbeveel; daar is ook alge-produkte en jodiumtablette; hulle moet egter matig gebruik word, anders word die tiroïedklier oorgeproduseer.
Serotonien tekort en serotonien sindroom
Serotonin is 'n boodskapper wat ons bui verlig. Dit stuur seine na die brein en werk in die kardiovaskulêre en dermstelsels. Serotonien werk op die bloedvate in die kardiovaskulêre stelsel en beheer die derm perstalsis.
'N Tekort aan serotonien word getoon deur depressie, vrees en drange, maar ook deur verhoogde prikkelbaarheid en aggressiwiteit. As daar geen serotonien is nie, kom die balans tussen slaap en wakkerheid uit die gewrig, en is daar ook migraine.
Depressie kan behandel word met heropname-remmers vir serotonien. Dus kan die serotonien in die brein langer en beter werk. Dit verhoog die vlak van serotonien in die brein. Hierdie remmers werk ook teen angs en obsessiewe-kompulsiewe afwykings.
'N Oormaat serotonien het ook 'n negatiewe effek. Ons noem dit serotonien sindroom. Dit manifesteer in angs, verhoogde spanning en trekking van die spiere, bewing en ook in verhoogde prikkelbaarheid.
Hondsdolheid is 'n virusinfeksie wat van diere na mense oorgedra word. Die belangrikste oordragers van hierdie Lyssavirus aan mense is kanide in Eurasië, dit wil sê honde, wolwe en jakkalse, en in Suid-Amerika is die vampiervlermuise.
Hondsdolheid kom wêreldwyd voor, behalwe op sommige eilande. In Duitsland word sy as verslaan beskou. Dit is hoofsaaklik danksy aas vir jakkalse wat entstofpreparate bevat.
Die algemeenste vampiervlermuis is die algemene vampier, Desodus rotundus. Sy prooi wissel van soogdiere en mense tot voëls. Diaemus youngi, die witvlerkvampier, verkies voëls, val ook soogdiere aan. Die kam-tand-vampier, Diphylla ecaudata, spesialiseer in voëls as prooi. "
Vampiervlermuise verkies gebiede van die liggaam wat maklik deur hulle bereik kan word. By beeste hang hulle aan die skof en byt aan die nek; as hulle van die grond af aanval, verkies hulle die gebied bo die hoewe, met leuenagtige diere vulva of uier. Voor die byt word die vel ingeneem deur te lek. Dan word 'n velvou tussen die skeermes skerp snye vasgeklem en 'n velklep word skielik van mekaar geskei.
Die skade wat 'n groter prooi aan die byt ly, en bloedverlies is gering. Vlieë lê egter graag hul eiers in die wonde, wat kan lei tot maagsere. Daar is 'n risiko vir infeksies as u bloed byt en lek. In Suid-Amerika is die vampiervlermuise die belangrikste oordrag van hondsdolheid
Die hondsdolheidvirus migreer deur die senuweestelsel. Dit eet drie sentimeter per dag en bereik die brein na 'n paar dae. Dit vernietig die gees en liggaam van die slagoffer.
Die siekte het drie fases. Die eerste fase word gekenmerk deur skaamheid, senuweeagtigheid en prikkelbaarheid. Ligte, aanraking, warmte en koue veroorsaak pyn vir die besmette. Sieke kan nie sluk nie en speeksel vloei uit die mond. Siek mense reageer aggressief as hulle water sien en wanhoop omdat hulle dit nie kan drink nie. Hulle kan dit nie doen nie as gevolg van hul slukverlamming.
Die pyn is ondraaglik, die organisme stort ineen, die siekes raak dikwels aggressief. Skop en spoeg, byt en brul. Daar is ook hallusinasies, die nek is verlam, die lyer dwaal rusteloos rond. In die oë van getuies uit die verlede het die sieke hulle soos wilde diere gedra.
Hierdie tweede fase noem dokters woedende woede. Laastens word die ledemate en gesigspiere van die pasiënt styf. Dikwels huil diegene soos honde, omdat hul stembande verlam is.
Die siekte lei vandag nog tot die dood as dit nie in die inkubasiefase gestop word nie. 'N Kinderarts het egter vermoed dat die liggaam van die virus 'n meester kan word. Die plaag het net te vinnig daarvoor verloop. Hy het pasiënte in 'n kunsmatige koma geplaas sodat die organisme teenliggaampies kon ontwikkel. Die eerste vier proefpersone het met groot neurologiese skade oorleef. In 2013 het 'n meisie egter hondsdolheid ongeskonde oorleef.
Die verhoogde prikkelbaarheid is 'n vroeë waarskuwingsimptoom by baie siektes en help om die toestand wat vroegtydig erken word, te behandel. Nie so met hondsdolheid nie! Die eerste fase word gekenmerk deur prikkelbaarheid; die siekte het reeds uitgebreek en kan nie meer bevat word nie.
Voorkoming help slegs teen hondsdolheid. Die virus woed steeds in dele van Afrika en Asië, en ongeveer 20.000 mense word elke jaar alleen in Indië besmet. In die meeste gevalle raak hulle besmet omdat hulle 'n siek dier byt - meestal is dit straathonde, selde jakkalse, jakkalse of katte.
Reisigers moet dus gebiede vermy waar sulke semi-wilde honde woon, maar versigtig wees buite stede as wilde diere soos jakkalse, jakkalse of hiënas sonder huiwering nader.
Die risiko om besmet te raak hang af van die soort reis. Diegene wat hoofsaaklik per motor reis en in hotelle oornag, kom selde in kontak met die diere wat die plaag oordra, maar rugsak toeriste wat die ope lug deel met honde, ape, rotte of varke. risiko's. Buitelugstappers kan die inwoners vra; Hulle weet gewoonlik baie goed of daar besmette diere in die omgewing is, want Indiërs leer hulself beskerm teen hondsdol honde as kinders. Dit is ook raadsaam om nie diere wat ronddwaal, te streel nie, selfs nie as hulle jammer is nie en 'n stok dra om besmette diere op 'n afstand te hou.
In Suid- en Sentraal-Amerika help dit om snags onder 'n muskietnet te slaap, sodat die vlermuise nie onbedekte dele van die liggaam bereik nie.
Inenting is in die eerste plek 'n moet: wanneer u na lande waar hondsdolheid voorkom, reis: dit geld vir Indië sowel as Nepal, Somalië en Tanzanië.
As u dit mis en deur 'n dier gebyt word, moet u onmiddellik na die dokter gaan en ingeënt word.
Wat help teen prikkelbaarheid?
Prikkelbaarheid kan anders behandel word, afhangende van wat die oorsaak is. Natuurlike middels soos St. John's wort, passieblom, valeriaan, hop, laventel, kamille of suurlemoenbalsem help teen effense prikkelbaarheid, asook lemoenolie, vinkelolie, bergamotolie, basiliekruidolie, palissanderolie, yrow olie of sandelhout.
Outogene opleiding, joga-oefeninge en sjamaniese oefeninge is ook nuttig. Bad met ontspannende olies is net so aan te beveel as sport: fietsry, stap, hardloop of gewig oefen. Dit hoef nie 'n mededingende sport te wees nie, maar oefen in die vars lug laat die prikkelbare tot rus kom. As daar 'n fisiese prikkelbaarheid is, is dit minder sinvol om te swem, want na die swem reageer die vel en slymvliese sensitief.
Prikkelbaarheid as gevolg van 'n gebrek aan slaap is nie patologies nie. Hier help slaap, gaan slaap vroeg en gaan slaap. Die prikkelbaarheid het 'n dag later verdwyn.
Al hierdie oefeninge verlig ook prikkelbaarheid, wat 'n uitdrukking is van meer ernstige siektes. Hier is dit egter belangrik om die oorsaak, naamlik die siekte, en nie die simptoom daarvan te genees nie. (Dr. Utz Anhalt)
John E. Greenlee: Enkefalitis, MSD Manual, (verkrygbaar op 11 September 2019), MSD
rb: Woede en woede: tekens van erge depressie, MMW - vooruitgang in medisyne (2013) 155: 22, (verkry 11.11.2019), doi
Keulen skildklier sentrum: skildklier en psige, (verkrygbaar 09/11/2019), schilddruesenzentrum-koeln.de
Duitse Ges. F. Kinder- en adolessente psigiatrie en psigoterapie ens. (Red.): Riglyne vir die diagnose en terapie van geestesversteurings in die kinderjare, kinderjare en adolessensie. Deutscher Ärzte Verlag, 3de hersiene uitgawe 2007 - ISBN: 978-3-7691-0492-9, pp. 141 - 152, (verkrygbaar op 11 september 2019), AWMF
Petra Isabel Schlerit, Susanne Antonie Fischer: Stresbestuur: jou pad na meer innerlike vrede, Haufe Verlag, 1ste uitgawe, 2018
Sylvia Harke: Hoogs sensitief is meer as delikaat, vianova Verlag, 2de druk, 2016
ICD-Codes für diese Krankheit:R45.4, F63.8ICD-Codes sind international gültige Verschlüsselungen für medizinische Diagnosen. U kan bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.