Met die ANC se beleidskonferensie agter die rug is dit ’n goeie oomblik om te besin oor waar die Suid-Afrikaanse demokrasie tans staan.
Die kort antwoord is: Ons demokrasie is gewond deur al die aanslae teen hom, maar sy veerkragtigheid blyk op beslissende oomblikke verrassend groot te wees. Hy is ver van dood.
Ter inleiding: Die aanname hier is dat die demokrasie, soos gereël in die Grondwet, in beginsel ’n goeie saak is wat verdedig behoort te word.
Daar is tans, oorkoepelend gesproke, twee bedreigings vir die demokrasie. Die een is ’n groot deel van die regerende ANC; die tweede is die ongedissiplineerdheid van ’n beduidende deel van die bevolking.
Die val van die Berlynse muur, die ineenstorting van die kommunisme as internasionale magsfaktor en die verkrummeling van die Sowjetunie het daartoe bygedra dat dié mat ná 1990 onder die ANC se voete uitgepluk is. Wat goed was vir die demokrasie, want dit het die ruimte gebied vir die opstel van ’n brawe liberaal-demokratiese Grondwet – verreweg nie volmaak nie, maar veel beter as wat die ANC aanvanklik wou hê.