My lewe is totale chaos. Dit is een moerse afdraand van die een dag na die volgende. Een dag nader aan my einde. Ek lewe met die afwagting dat die dag van m�re meer gaan lewer as die dag van vandag. Net om te besef dat dit weer eens nie vandag was nie.
En so begin die dieet m�re. Begin die oefenprogram m�re. Die 'versorg myself' m�re.
Maar daar is nog steeds geen verandering nie. Geen stap vorentoe nie. Geen oplossing nie.
Wat ek doen, werk nie. Wag, werk nie.
En so loop ek weer tydens nog 'n seisoen rond in 'n klerewinkel sonder die vermo� om die mooi nuwe modes te kan aanskaf. Hulle maak nie my grootte nie. Net Penny C maak klere vir my. Oumensklere, lelike klere. Klere sonder lewe, sonder fleur. Sonder visie.
En so wens ek dat hierdie neerskryf van my ewige verdriet en selfverwerping moontlik wel 'n verandering sal bring. 'n Nuwe m�re, anders as al die ander.
Of gaan dit net weer na niks lei? 'n Ewige niks, geen toekoms, geen vreugde. Net 'n ewige hoop op m�re, wat nooit kom nie.
Mense om my trou, kry al kinders en ek wag. Wag op m�re om my lewe te begin leef. Vir nou eet ek maar myself in 'n dooie toestand in. Dood vir m�re, dood vir vandag.
Maar ek wil nie meer so leef nie. Ek wil nou ophou bang wees. Bang vir m�re, bang vir die wellus in mans se o�. Die wellus wat my gemaak het soos ek is. Vet, onvroulik. Nie meer vrou nie en ook nie man nie. Ek weeg al so veel soos 'n oorgewig man. 105 kg op 27. Hoe het dit gebeur? Al wat ek het om te wys, is my ewige kloof in my siel in om te kyk, te hoop dat dit 'n verandering teweeg sal bring. Maar dit doen nie. Ek is nog steeds vieslik vet en het nog steeds nie orde geskep in my chaos nie.
Ek is al so moeg vir wegkruip wanneer ek buite my huis eet. Ek weet hoe om die donkerste, mees verlate hoekies in restaurante op te spoor. Weet dat dit makliker is om maar net weer 'n Woollies-ete te koop en stillig in my kar te sit en eet, daar waar mense nie na my kyk nie. Ek ken die veroordeling in hulle o�. Maar my verdriet is te diep om te stop. Die behoefte aan slaai so laag.
En so gaan my lewe voort, van dag tot dag. Maar dalk sal m�re beter wees?
My waarheid is soos volg:
Ek is Daisy en ek weeg 105 kg. Ek het vetrolle orals en 'n hitte-uitslag plek-plek. Ek kan maklik R100 se sjokolade en pasteie op een slag eet, wat ek gewoonlik skelm in my kar doen, of by die huis voor die huismense tuiskom. Ek huil ten minste een keer per dag en het al 'n paar keer amper drain cleaner gedrink om dood te gaan. Ek haat myself en ek verafsku myself wanneer ek wakker is en wanneer ek slaap. Die manier waarop jy na my kyk wanneer ek weer eens kos koop vir my daaglikse binge het nie naastenby dieselfde hoeveelheid veragting in as wat ek elke sekonde van elke dag vir myself het nie. Die waarheid is dat ek heel moontlik nie m�re gaan begin dieet nie, of dalk? Die marteling waarmee ek leef, is dat ek werklik glo dat ek m�re sal begin dieet, m�re sal begin oefen en m�re sal begin leef. Maar vandag ... dis 'n ander storie.