’n Kritikus,Katheryn McDonald, het van Roubaud se werk gesê dat dit tegelykertyd in twee rigtings beweeg. Dit is aan die een kant bewustelik gekompliseerd. Dit maak onder andere van wiskundige simbole gebruik. Hierdie soort poësie vra die leser om te fokus op die taal in die gedigte. Die digter nooi ook lesers uit om stukke van gedigte in ’n versameling rond te skuif en die samestelling van die boek te wysig soos hulle wil.
Jacques Roubaud, nou in sy tagtigerjare, is in 1932 gebore in Frankryk. Hy is ’n geëerde digter, essayis, romanskrywer en wiskundige. Hy het twee doktorsgrade, een in wiskunde en een in letterkunde. In 1966 is hy genooi om by die Oulipo-groep aan te sluit.
“Constrained” kan bv. beteken dat jy ’n gedig of selfs ’n roman skryf sonder dat die letter e ooit daarin voorkom. Dit klink taamlik eksentriek, nie waar nie!
In 1983 sterf Roubaud se jong vrou, Alix, op 31-jarige leeftyd. Die digter kon sy smart baie moeilik verwerk. Hy het kort na haar dood die gedig “niks” geskryf. Daarna het hy vir dertig maande niks geskryf nie. Uiteindelik het hy weer begin en ’n reeks prosa-gedigte geskryf wat geheel en al anders was as sy Oulipo-tipe gedigte. Hierdie gedigte was diep bepeinsinge van die doodservaring, die smart wat dit veroorsaak vir die minnaar wat agterbly en die liefde wat oorbly.
Sy skryf dat geen ander skrywer hom al ooit so onwrikbaar toegespits het op die ondersoek na en die beskrywing van die vele vorme van smart, verbystering, leegheid en die eensaamheid wat met ’n sterfte gepaard gaan. Geen ander skrywer, meen sy, het al ooit ’n soort troos gebied terwyl eerlik en indringend gekyk word na die ingewikkelde maniere waarop die agtergeblewene geaffekteer word deur so ’n verlies. Die gedig “Identiteit” is ’n goeie voorbeeld.
Daar is ook die speelse kant van die digter. Die Oulipo-digter “speel” met idees en wiskundige formules, maar die poësie waarin Roubaud se ander soort speelsheid uitkom is van ’n heel ander aard.
Hy vertel van die keer toe sy bundel kinderverse in Franse skole vesprei is. Op ’n dag kry hy ’n brief in ’n kind se handskrif. Dit is geskryf deur ’n sewejarige seun, Pierre, wat nie oortuig is dat Roubaud nog lewe nie, alhoewel sy pa hom verseker het dat dit wel die geval is. Pierre was onder die indruk dat daar geen lewende digters in die wêreld is nie.
Roubaud skakel toe die skool en hulle reël ’n besoek vir hom. Daar aangekom, word hy aan die klassie voorgestel en hy lees vir hulle van die kindergedigte wat hy geskryf het. Sommer gou is die kinders tuis met hom en hulle noem hom “Jacques”. Toe kom Jacques by die gedig “La vache: description”. Hier is die gedig:
En wanneer Roubaud in erns besin oor die wêreld en aard van die werkikheid, dink hy, tipies van ’n wiskundige, aan ’n “punt” en hoe oneindig klein dit is , maar ook oneindig groot – ’n punt waaruit alles ontstaan: