Wanneer ’n mens om ’n tafel aansit en daar is geselskap en daar is kos, staan jy voor die oop deure van die feestelikheid, skryf FREDERIK DE JAGER.
TOE die eeu klaar omgeslaan en die stof gaan lê het en die lewe moes voortgaan, sit ek in die voorstede met ’n werk en ’n huis op my naam en ’n stukkie gras. Ek bou toe maar ’n tafel.
Dit was ’n rowwe affêre van afvalhout wat ek vir ’n ei en ’n appel by die hardeware gekoop het. Krom dik groenerig behandelde planke bedoel vir, weet ek veel, bouwerk of iets robuus. Vir pote jong pale wat nog nie hulle boomheid heeltemal afgeskud het nie.