Indië onlangs probeer om die gebruik van kontant in sy ekonomie te verminder deur oornag twee van sy mees gebruikte wissels in wat genoem word demonetisering te elimineer.
Terwyl die poging - aanvanklik verduidelik as 'n poging om "swart geld" te bekamp - was in baie opsigte 'n mislukking, dit was deel van 'n deurlopende en globale stoot na kontantloosheid.
Wat Indië en ander regerings nie daarin geslaag het nie, is egter die negatiewe uitwerking wat so 'n ernstige beleid op die armes het, wat selde banke gebruik.
Indië se werkende arm maak bykans uitsluitlik geld op, met ongeveer 97 persent van alle transaksies wat 'n ruil uitruil. Met 93-persentasie van die land wat in informele afboeke werk werk, behels die meeste transaksies persoonlike verhoudings eerder as gestandaardiseerde vorms van regskontrakte of korporatiewe instellings.
My eie navorsing oor die volharding van Delhi se informele herwinningsekonomie wys net hoe belangrik kontant aan lae-inkomste-arbeiders is.
Hoe Delhi se informele herwinningsekonomie werk
Die afgelope paar jaar het my werk gefokus op informele vullisversamelaars in 'n noordwestelike deel van Delhi wat versamel afval vir middelklas inwoners regoor die stad.
Beyond die versameling van asblik, hierdie werkers vorm ook Die stad se enigste herwinningsdiens deur plastiek, papier, metaal en ander waardevolle afval te skei en te verkoop - insluitende menslike hare verkoop vir pruime en ou brood wat vir koeivoer gebruik word. Die geld wat hulle verdien om hierdie materiaal te verkoop, is hoe hulle hul families ondersteun.
Terwyl my navorsingsfokus was om te verstaan ​​hoe 'n informele ekonomie soos hierdie voortduur wanneer dit met formele staatsondersteunde dienste gekonfronteer word, het ek ook geleer hoe die uitruil van kontant tussen kopers en versamelaars van afval die gemeenskapslewe help bou deur duursame sosiale verbande te skep wat soos kontrakte.
Meer as 20 maande van 2013 tot 2015 het ek meer as 100-vullisversamelaars, skrootkopers en beleidmakers gevoer en saam met versamelaars op hul vullisroetes gewerk, by hul huise waar hulle die afval en die herwinningsfabrieke gesorteer en verkoop het.
Op die terrein waar ek die grootste deel van my navorsing gedoen het, woon 100-afvalversamelaars en hul gesinne in huise gebou van bamboes en plastiekplate op privaat grond. Hierdie strukture bied nie net skuiling nie, maar ook ruimte vir die sortering van afval in ongeveer 10 verskillende kategorieë, waarna hul families gewoonlik help totdat die afval verkoop kan word.
'N Indiese vrou sorteer herbruikbare en herwinbare materiaal uit versamelde vullis in die noordooste van Delhi. Dana Kornberg, skrywer met dien verstande
Sodra dit in sakke gesorteer is, versamel hulle hulle op skubbe, terwyl kopers die gewigte afsny en dit vermenigvuldig teen die prys om by die prys te kom. Maar versamelaars betaal gewoonlik nie die totale bedrae ter plaatse nie. In plaas daarvan word klein betalings vir daaglikse uitgawes gemaak, en die res word aangeteken as 'n deposito teen die gereelde voorskotte wat aan versamelaars gegee word.
Met ander woorde, kopers optree amper as beskermhere wat verantwoordelik is vir die basiese behoeftes van hul afhanklike arbeiders. Die versamelaars is op hul beurt weer afhanklik van hul kopers vir kontant om hul daaglikse behoeftes te voorsien, asook om groter bedrae te betaal vir troues, mediese uitgawes en, in sommige gevalle, beter huise te bou en landbougrond in die dorp te koop.
dit voeg die kontant met ekstra betekenis in en vereis ook duursame verhoudings en onderhandelinge om te funksioneer. Fisiese valuta se buigsaamheid maak dit vatbaar vir onderhandeling in beide tydsberekening en hoeveelheid - 'n kenmerk wat meer persoonlike verhoudings vereis.
Verder kry skrootkopers self krediet om hul besighede op dieselfde manier te bedryf, deur informele kanale Dit hang af van persoonlike verhoudings, eerder as banke.
'N 2015 verslag het opgemerk dat net 15 persent van volwassenes wêreldwyd Gebruik 'n bankrekening om betalings te maak of te ontvang oor 'n 12-maand tydperk.
Wanneer kontant verdwyn
So, wat gebeur as 86 persent van 'n land se geldeenheid skielik verdwyn?
Toe ek teruggekeer het in Desember 2016, 'n maand later Indiese premier Narendra Modi aangekondig dat al die 500- en 1,000-rupee-rekeninge ophou om wettiglik te wees, 'n versamelaar wat ek geweet het om sy ervaring te herleef. Net drie uur voor Modi se Nov. 8-aankondiging het Pintu 'n trein getrek vir 'n 24-uurreis na sy dorp naby Calcutta. Met hom was 11 1,000-rupee aantekeninge dat sy koper hom as 'n voorskot gegee het net voor hy weg is. Net soos hy op die trein was, is die aantekeninge waardeloos verklaar, en hy het skaars daarin geslaag om 'n enkele ete vir sy gesin langs die pad te koop.
Belangriker nog, dit was baie moeilik vir mense soos Pintu en selfs die kopkopers om die nuwe 500- en 2,000-rupee-rekeninge te kry wat uitgereik is om die uitgeskakelde notas te vervang. Die ketting is beskadig: Met kontant oor die algemeen kon skrappers nie die versamelaars betaal nie, wat op sy beurt meer probleme gehad het om hul gesinne te ondersteun. Om te sien hoe mense sukkel, het 'n koper retoriek gevra: "Hoekom het die regering nie meer gedoen om te verseker dat arm mense geld sou hê nie?"
Terwyl die middelklas-Indiërs hul geldeenheid in banke kon ruil, moes die onbetaalde arm dikwels op informele leners staatmaak wat net die ou rekeninge vir nuwelinge teen roofkoerse sou ruil. Sonder spaargeld, en met hoë ongeletterdheid, het hierdie arbeiders min kans om by te staan Modi se droom van 'n kontantlose, digitale ekonomie.
Sommige het aangevoer dat 'n kontantlose samelewing die armes sal help deur byvoorbeeld misdaad te verminder en arbeidspraktyke deursigtig te maak.
Die Verenigde Nasies lei 'n poging deur meer as 50 finansiële maatskappye, stigtings en regerings, insluitende Indië, om die oorgang van kontant na digitale betalings te versnel, spesifiek om "armoede te verminder en inklusiewe groei te dryf."
Daar is 'n paar waarheid hieroor, en terwyl kontantruilhandel wedersydse sorg en verantwoordelikheid kan vergemaklik, is die afwyking van die beskuldigdeverhouding wat ek hierbo beskryf het, dat kontant uitbuiting of roofwerk praktyke kan vergemaklik vanweë hoeveel kontrolemenaars en werkers oor arbeiders het. Dit kan dus verstandig wees om sommige vorme van uitruil na digitale transaksies geleidelik te beweeg.
Maar as daar so 'n toekoms bestaan, is dit nog lank ver weg, ten minste in Indië. Volgens 'n 2014-studie, net 10 persent van Indiërs oor 15 het ooit 'n digitale betaling gemaak. En in lande waar 'n groot deel van transaksies reeds digitaal gedoen word, is daar bewyse dat dit dien die armes nie goed nie.
As kontantloosheid 'n nuwe ekonomiese grens word, moet die gevolge van sodanige staatsbeleid op kontantafhanklike ekonomieë ernstig oorweeg word voordat hulle onbillik bekendgestel word. My werk in Indië lei my om te glo dat kontant 'n belangrike rol speel in ons moderne ekonomie, veral onder die armes, en diegene wat 'n kontantlose toekoms aanspoor, moet dit met groot omsigtigheid doen.
Dana Kornberg, Ph.D. Kandidaat in Sosiologie, Universiteit van Michigan
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > 'N Les uit Indië: Waarom maak 'n kontantlose samelewing die armes kwaad