Waarom het die Merowingers en Pippiniede die Christendom so vurig aangeneem? - Inligting
Die Westerse Kerk het oor die algemeen gedaal van, byvoorbeeld, 400 tot 700 nC. Tog het Clovis tot bekering gekom, en meer tot die punt, so ook baie ander hertogte. Uiteindelik het die Pippiniede verskillende oorloë met die Frise en Sakse gevoer om hul heidendom te verpletter. Hulle het selfs biskoppe van buite hul koninkryk aangestel. Dit wil amper voorkom asof hulle doel was om 'n 'Christelike' land te hê. Hoe waar is dit alles, en waarom was hulle so vurig om 'n godsdiens te ondersteun wie se leier teen die dekade swakker geword het?
Colin McEvedy het in sy Penguin Atlas of Medieval History aangevoer dat bekering 'n goeie politieke stap vir die Franke was.
Die ding wat u van Frankryk moet besef, is dat alhoewel dit in wese deur die Franken (Duitsers) verower is, dit nooit veel meer was as 'n heersende klas nie. Die gewone mense het steeds Latyn gepraat, wat oor die millennium stadig die taal geword het wat ons vandag Frans noem. Ons kan aanvaar dat hulle ook ander aspekte van hul kultuur sou behou, en dit sluit hul godsdienstige oortuigings in.
Op die oomblik het die meeste van die groter Duitse stamme ook tot bekering gekom, maar hulle sou oor die algemeen oorgaan na die kettersweergawe genaamd Arianisme*. Dit het hulle gerieflik toegelaat om hulself Christen te noem, maar sonder om die gesag van die pous te erken. Colin se argument was dat deur die omskakeling na die standaardweergawe van die geloof, die Franken 'n beter beroep op hul onderdane, die gewone mense van Frankryk, as hul beskermers kon vind. Dit sou hul politieke steun van die voetsoolvlak versterk het.
* - Nee, dit het niks te doen met Nazi's "Aryiansim" nie. Dit was 'n geringe verskil oor die meganika van die Drie -eenheid, wat uiteindelik polities belangriker as teologies was.
Organisering van vroeë Frankryk en Duitsland: die Merowingers en Karolingers
Gedurende die eerste paar eeue na die val van die Romeinse Ryk in die jaar 476 het byna al die Europese gebiede nuwe heersers en groot bevolkingsbewegings beleef. In Sentraal -Europa - die ou Romeinse provinsie Gallië en die tuiste van die hedendaagse Frankryk en Duitsland - het groot dele van die gebied geleidelik onder die beheer van die Franke gekom (gaan na Hoofstuk 2 vir meer besonderhede), wat onlangs tot die Christendom oorgegaan het.
In die volgende paar eeue het die Frankiese oorheersing toegeneem onder twee dinastieë - die Merovingers en Karolingers. In hierdie hoofstuk ondersoek ek die mense wat uit hierdie dinastieë bestaan ​​het en hoe hulle aan bewind gekom het.
Die tydperk waaroor ek in hierdie hoofstuk handel, is moeilik vir moderne historici om oor te skryf vanweë die groot leemtes in kennis, een van die redes waarom daar gereeld na verwys is as The Dark Ages, maar navorsers het 'n raamwerk saamgestel wat verduidelik hoe een gesin die helfte van Europa regeer het. So hier gaan!
Maak groot bewegings: die Merovingiërs
Die Merowingers was afstammelinge van 'n volk genaamd die Saliaanse Franken, wat gewoon het in die gebied wat nou die hedendaagse, suidelike Nederland vorm, noord van die rivier die Ryn. Gedurende die vyfde eeu het hulle weswaarts beweeg en hulle begin vestig in die huidige Frankryk, soos figuur 4-1 toon. Die geskiedenis van die Merowing is taamlik moeilik om op te spoor, omdat hulle altyd in burgeroorloë met mekaar uitval en teen mekaar veg - 'n weerspieëling van hul oorsprong as stamvolk. Tog het hulle dit nog reggekry om die mag in hierdie gebied vas te hou tot in die middel van die agtste eeu.
Figuur 4-1: The Frankish Kingdoms 511-751
Merovingiaans is 'n wonderlike woord, en dit kom blykbaar van 'n man genaamd Merovech, wat hierdie mense die eerste keer op die reis wes in die vroeë vyfde eeu gelei het. Hy was die oupa van Clovis, wat die eerste een was wat die heerskappy gevestig het en ook die Christendom aangeneem het (blaai na Hoofstuk 2 vir meer besonderhede oor Clovis). Geskiedkundiges weet regtig niks van Merovech self nie, hy was een van die byna mitiese figure wat in die donker eeue redelik algemeen was, maar 'n werklike historiese figuur sou bestaan ​​het.
Die term Merovingiaans is slegs gepas om die heersende klas van hierdie volk te beskryf. Geskiedkundiges verwys gewoonlik na die mense in die algemeen as Franks. Destyds was hulle ook bekend as die & lsquolong-hare en rsquo-Franken vanweë hul manier om hare oor die kraag te dra, wat veral verskil van hul Romeinse voorgangers.
Die Merovingiërs het vinnig bygedra tot hul gebied. Toe Clovis I in 511 sterf, het hulle beheer oor die hele ou Romeinse provinsie Gallië verkry, behalwe Bourgondië, en teen die middel van die sesde eeu het hulle die Provence -streek by hul gebied gevoeg.
Gedurende hierdie tyd is die Frankiese lande verdeel in twee verskillende gebiede:
● In die ooste was Austrasia (East Land), wat Oos -Frankryk, Duitsland, België en Suid -Nederland opgeneem het.
● In die weste was Neustria (West Land), wat die meerderheid van die weste van Frankryk opgeneem het.
Op verskillende plekke het gebiede weggebreek of probeer skei, maar hierdie pogings het nooit geslaag nie. Austrasië en Neustria het gedurende die Merovingiese tydperk geduur.
Die Merovingiërs kon baie gebiede verower, maar om dit suksesvol te regeer, het meer 'n probleem geword omdat hulle nie kon ophou veg nie.
Afstammelinge van Clovis en hul seuns regeer die hele gebied, maar oorloë tussen die familielede was redelik konstant. 'N Kort tydperk van eenheid is onmiddellik gevolg deur 'n burgeroorlog toe 'n heerser gesterf het, omdat sy gebied tussen sy seuns verdeel sou word. Dit lyk asof die normale tradisie was om jaarliks ​​teen u broers te veg en omdat al die heersers uit dieselfde familie kom, het griewe en die begeerte om wraak te neem, geslagte lank voortgeduur. Familie -etes moes lekker gewees het!
Een van die grootste oorsake van ontevredenheid in die Merowingiese wêreld was 'n vrou met die naam Brunhilda, wat van ongeveer 543 tot 613 geleef het. Haar lewe is selfs te veel gebeurtenisse vir 'n rolprent - dit sou 'n minireeks verg! Sy is 'n fassinerende karakter en 'n goeie voorbeeld van hoe verraderlik die Merowingiese koninkryke was.
Brunhilda was 'n Visigotiese prinses wat grootgeword het in die Visigoth -koninkryk in Spanje. Sy is getroud met koning Sigebert I van Austrasië en was die eerste buitelandse edelman wat met 'n Merovingier getroud is. Sigebert se broer Chilperic hou natuurlik van die idee omdat hy met Brunhilda se suster Galswintha getroud is, wat binne 'n jaar vermoor is, waarskynlik deur Chilperic en sy minnares.
Brunhilda was verpletter oor haar suster se dood en het Sigebert oorreed om daaroor met Chilperic oorlog te voer. Sigebert het die oorlog gewen, maar is gou vermoor deur sy broer se agente, en Brunhilda is gevange geneem en in Rouen opgesluit. Ondanks haar gevangenisstraf het sy haar vermoë om Merovingiese mans te betower duidelik behou, want kort daarna trou sy met Merovech (nie die semi-legendariese figuur wat sy naam aan die Merowingers gegee het nie), die seun van haar bitter vyand Chilperic! Die twee is dadelik van plan om Merovech koning te maak. As gevolg hiervan het Chilperic die huwelik ongeldig verklaar en sy seun gedwing om in 'n klooster te gaan. Merovech het gevlug en uiteindelik selfmoord gepleeg.
Intussen het Brunhilda vir haarself die troon van Austrasia ingeneem en beweer dat sy as regent optree vir haar oudste seun uit haar eerste huwelik! In die volgende 30 jaar het die regerings en moorde woedend voortgegaan toe Brunhilda allerhande Merovingiese mans bly manipuleer om te doen wat sy wil en selfs troepe self in die geveg gelei het.
Brunhilda is uiteindelik in 613 gevange geneem deur 'n koning genaamd Clotaire II, wat die enigste heerser van die Merowingiese koninkryke geword het. Sy is tereggestel en beskuldig van die moord op tien Merovingiese konings. Hierdie nommer druk dit 'n bietjie, maar waarskynlik nie te ver van die punt af nie! Sy is skuldig bevind en gestraf deur tussen twee laaiperde geskeur te word as 'n simbool van hoe haar dade die koninkryke uitmekaar geskeur het.
Voortdurende oorlog tussen die konings het 'n geweldige prys opgelewer. Die mededingende Merowingers het hulle altyd beywer vir die ondersteuning van die adel, wat die adel uiters kragtig gemaak het en die koninklike lyn verswak het. Die meeste historici is dit eens dat die laaste werklik onafhanklike Merowingiese koning Dagobert I was, wat in 639 gesterf het.
In die daaropvolgende tydperk het die konings meer soos seremoniële figure gelyk, met die ware mag by hul baronne, edeles en generaals. Nuwe magsposisies het ontwikkel, veral die rol van & lsquoMayor of the Palace & rsquo - 'n hoofadministrateur van die Merowingiese koning wat die koninkryk effektief beheer het (sien die latere afdeling & lsquoMaak die meeste van die burgemeester & rsquo). Onder hierdie omstandighede het 'n hele nuwe lyn van heersers ontwikkel - die Karolingers. Ek praat oor hoe hierdie oorgang plaasgevind het in die latere afdeling & lsquoRising to Power: The Carolingians & rsquo.
Oorweeg Merovingiese mag
Die Merowingiese tydperk het nie baie lank geduur nie, slegs 'n paar eeue, maar dit was nog steeds ryk en interessant. Dit was immers die eerste mense wat aan die bewind gekom het op die vasteland van Europa na die val van die Romeinse Ryk, wat beteken het dat hulle eintlik met 'n leë doek begin het.
Die Merowingers was oorspronklik 'n stamvolk, 'n feit wat blyk uit die manier waarop hulle hul samelewing georganiseer het. Die koning was, net soos 'n stamhoof, 'n absolute heerser met totale gesag. Alle gebied en rykdom wat verkry is, was ook syne, en dit is een van die redes waarom mense so graag probeer om hulself as koning te stel!
Konings kon hul opvolgers aanwys en alle grondgebied en eiendom aan hul kinders oordra. Hierdie besluite is natuurlik selde gerespekteer en burgeroorlog was gewoonlik die gevolg. Maar die Merovingers het die bloedlyn en die verhouding tot die troon bo enige ander kwaliteit gestel.
Die Merowingiese konings het hulle ook van die administrasie van hul koninkryk afgesonder, soos ek in die volgende afdeling bespreek. Op hierdie manier het hulle soos die Bisantynse keisers gelyk (kyk hoofstuk 2 vir meer besonderhede oor hierdie heersers), losgemaak van gewone mense en gesien as nader aan God (sien ook die latere sybalk & lsquoKings na die dood & rsquo).
Die vervanging van die Romeine: die opkoms van komiete
Die feit dat Merowingiese konings hulself van die administrasie van hul koninkryke afgesonder het, beteken dat hulle 'n aristokratiese klas nodig gehad het om hulle te bestuur. Die Merowingiese ryk was groot en beslaan 'n groot landmassa. Onder die Romeine is dit bestuur en georganiseer deur 'n kombinasie van die staatsdiens, die weermag en die kerk - en die leidings- en bestuursgaping was dus enorm.
Die Merovingiese oplossing was om 'n hele nuwe klas mense te skep om die administrasie van die koninkryke uit te voer. Hierdie mense het die titel comites (tellings) gekry, 'n ou Romeinse militêre term. Hul rolle was ongelooflik wydlopend en het ingesluit om belasting in te vorder, die howe en geregtigheid te organiseer, en selfs die werwing en administrasie van die weermag.
Mettertyd het die komiete gegroei tot ongelooflike kragtige en invloedryke mense. Die Merowingiese konings kon soveel besluite neem as wat hulle wou, maar hulle kon nie een van hulle uitvoer sonder die komiete nie.
Die Merowingers het hulle gedurende die sesde eeu tot die Christendom bekeer, en hulle geloof het baie bygedra tot hul mistiek. Merowingiese geld en beskerming was verantwoordelik vir die verspreiding van die Christelike geloof in Austrasië, Neustria en verder. Baie Merowingiese konings het kerke en kloosters gestig, en 'n aantal daarvan is daarna tot heiliges verander. Hierdie nuwe heiliges was geweldig gewild in hul plaaslike gebiede, en as gevolg hiervan het kultusse ontstaan ​​wat aan hulle gewy is. Hierdie kultusse het ook beteken dat baie van die daaropvolgende burgeroorloë ook streeks- en godsdienstige elemente aangeneem het.
Hagiografie (die skryf van heiliges se lewens) was die gewildste vorm van Merovingiese literatuur, en dit beklemtoon gewoonlik die genesende kragte wat die grafte van die heiliges besit. Gevolglik het die grafte van die Merowingiese konings die eerste werklike pelgrimstogte van die Middeleeuse wêreld geword. Die Merovingiërs was moontlik nie geïnteresseerd in die administrasie van hul koninkryke nie, maar hulle het daarin geslaag om 'n toerismebedryf op te wek!
In die agtste eeu het iets betekenisvol verander in die Frankiese wêreld. Geleidelik, jaar na jaar, het die praktiese krag van die Merowingiese koning al hoe minder geword, terwyl dié van sy adviseurs toegeneem het (soos ek in die vorige afdeling & lsquoPondering Merovingian power & rsquo) noem. Binne 100 jaar het die Merovingiese koninklike geslag nie meer bestaan ​​nie, en 'n nuwe en magtiger gesin het die Frankiese Ryk bestuur - die Karolingers.
Die Karolingers het nie sommer uit die niet gekom nie. Hulle was nog altyd 'n belangrike aristokratiese familie in die Frankiese wêreld. Hulle naam in die Middeleeuse Latyn was kairolingi, wat beteken dat hulle die afstammelinge van Charles kan beskryf. Die betrokke Charles was Charles Martell (c. 688-741) (blaai na die latere afdeling & lsquoHammering the Merovingians: Charles Martell & rsquo for more on Charles).
Maak die meeste van die burgemeester
Die Karolingers was al geslagte lank deel van die Merowingiese administrasie, beklee poste as komitees en hanteer finansiële en militêre aangeleenthede (die vorige afdeling & lsquoReplacing the Romans: The rise of comites & rsquo praat meer oor comites). Gedurende die agtste eeu het hulle die kragtigste taak van almal in die hande gekry.
Die sleutelposisie wat die Karolingers in staat gestel het om aan bewind te kom, was die burgemeester van die paleis, in Latyn bekend as major domus waaruit die term & lsquomajor-domo & rsquo afkomstig is. Alhoewel hierdie titel dalk nie veel klink nie, amper soos 'n soort butler, was die burgemeester van die paleis die lynchpin -posisie in die ou Merowingiese koninkryke:
● Die burgemeester beheer die toegang tot die koning en almal wat met die koning wil praat, moet deur die burgemeester van die paleis gaan.
● Die burgemeester was die belangrikste besluitnemer oor beleid. Al die komitees in beheer van finansies, justisie en die weermag het hom aangemeld.
Eenvoudig gestel, die burgemeester was die mag agter die troon en die man wat die koninkryk aan die gang gehou het. Die wydverspreide mag van die burgemeester was een van die belangrikste redes waarom die koning as 'n taamlik eteriese, mistieke figuur beskou word.
Gedurende die laat sewende en vroeë agtste eeu het een gesin die posisie van burgemeester in Austrasia oorheers. Destyds was hierdie familie bekend as die & lsquoPippinids & rsquo, omdat die meeste mans in die familie die naam Pippin gekry het. Vir die grootste deel van 'n eeu het vaders en seuns van die Pippinid -stam die rol van burgemeester aangeneem en dit oorgegee, terwyl hulle hul magsbasis massief opgebou het en uiteindelik hulself die titel van hertog verleen. Hierdie titel kom van dux, 'n ou Romeinse titel wat gebruik is om wydverspreide militêre magte te verleen. By die aanvaarding van hierdie titel het die burgemeesters aanspraak gemaak op die totale bevel van die weermag in die Merowingiese koninkryk.
Alles verander in 714 toe die dienende burgemeester, hertog Pippin II, sonder 'n wettige erfgenaam sterf. In plaas daarvan is die mag oorgedra aan 'n buite -egtelike seun wat deur 'n byvrou aan hom gebore is. Die naam van die kind was Charles Martell.
Charles Martell was 'n ongelooflike sukses as burgemeester van Austrasia. Soos dié voor hom, aanvaar hy die titel Hertog van die Franke en blyk dit 'n ongelooflike suksesvolle generaal te wees - so suksesvol dat hy die bynaam van & lsquoThe Hammer & rsquo verdien het. Hy en rsquos het na bewering slegs een geveg verloor en is waarskynlik die bekendste vir die verslaan van 'n groot Moslem -leër in die Slag van Tours in 732, 'n oorwinning waaroor u in hoofstuk 7 kan lees.
Een van die eerste gebeure wat getoon het hoe kragtig die burgemeesters geword het, was die slag van Tertry in die jaar 687. Die geveg in die Somme -streek in die noorde van Frankryk was die hoogtepunt van 'n kort burgeroorlog tussen Neustria en Austrasia en hul onderskeie burgemeesters. . Die konflik het plaasgevind ondanks die feit dat 'n Merowingiese koning, Theuderic III, steeds aan bewind was.
Die Australiese burgemeester is Pippin van Herstal genoem (sien die volgende afdeling 'Hardloop in die gesin'), wat sy Neustriese eweknie Berthar verslaan en hom as burgemeester vervang het met een van sy eie ondersteuners. Hierdie aanstelling het die mag van die Australiese burgemeester verhoog en ook die invloed van die koning verminder.
Charles het nie maklik dinge gehad om mee te begin nie. Binne 'n jaar nadat hy sy vader se titel gekry het, is hy uitgedaag as burgemeester van Austrasia deur 'n voorgee uit Neustria genaamd Ragenfrid: 'n burgeroorlog van drie jaar het gevolg. Charles het dit gemaklik gewen, maar het genade aan sy vyande bewys. Hy verenig ook Austrasia en Neustria onder sy beheer.
Op hierdie punt was Charles eintlik die absolute heerser van die Frankiese wêreld. 'N Merowingiese koning was nog steeds in plek, maar die posisie was suiwer seremonieel. Die leërs was onder bevel van Charles, wat beteken het dat hy in beheer was. Hy gebruik sy mag om Frankiese belange en gebied uit te brei deur 'n reeks suksesvolle buitelandse oorloë in die ooste en weste, sowel as in die Saksiese gebied in die noorde, te beveg. Charles het hierdie uitbreiding uitgevoer terwyl hy nog net die titel van hertog van die Franke geëis het.
Na die Slag om Tours, wat in 732 teen die Moslems geveg is, het Charles voortgegaan met sy veldtog tot 737 toe die Merovingiese koning, Theuderic IV, sonder 'n ooglopende opvolger gesterf het. Charles gryp egter nie die troon nie, en in plaas daarvan lê hy leeg. Alhoewel die feit dat Charles nie so 'n voor die hand liggende geleentheid gehad het om homself koning te maak nie, vreemd lyk, het hy al die nodige krag gehad.
Speel met krag na Charles: Pippin
Toe Charles in 741 sterf, kon hy die Frankiese lande verdeel asof hy 'n koning was en dit aan sy seuns gee. Hy verdeel die koninkryk in twee en gee Austrasia aan sy oudste seun Carloman en Neustria aan sy ander seun Pippin. Elke seun het ook die titel van burgemeester van die paleis in hul onderskeie koninkryke geneem.
Gewoonlik het so 'n skeuring tussen broers 'n burgeroorlog beteken, maar hierdie keer het dinge nie so uitgewerk nie. Om nie te sê dat alles broekskeur was nie, maar die broers het nog 'n halfbroer genaamd Grifo, wat onmiddellik in die tronk was toe hulle die bewind oorneem. Dit is die manier om dit te doen!
Werk as 'n poppemeester
Toe die broers die bewind oorneem, was die posisie van die Merowingiese koning leeg. Een van die eerste optredes van Carloman & rsquos was om 'n Merovingiese edelman, Childeric, aan te wys om die troon te beklee. Kort daarna, in 747, besluit Carloman om te abdikeer en die res van sy dae in 'n klooster deur te bring.
Al hierdie maneuver was ongetwyfeld tot Pippin III. Hy is gereeld bekend as Pippin en The Short & rsquo. Ons weet nie of hy buitengewoon klein was nie, maar as dit so was, het hy beslis sy gebrek aan gestalte vergoed met sy impak op die geskiedenis.
Pippin was nou die enigste burgemeester en het ook die titel Hertog van die Franke behou. Om hom nog meer wettig te laat lyk, het Pippin Childeric op die troon behou, maar die mense was van mening dat 'n koning wat Pippin en Carloman sy bestaan ​​te danke was, 'n bietjie grap was. Pippin was nou in totale beheer van die Franke en hy het die meeste daarvan gemaak.
Dit is byna onmoontlik om die gedagtes van Pippin en sy motivering te verstaan, maar die meeste historici glo dat hy, nog voordat hy die bewind oorgeneem het, vasbeslote was om die eerste Karolingiese koning te word. Sy optrede dra beslis hierdie idee na vore.
Nadat hy in Austrasia en Neustria die oppermag was, het Pippin sy veldtog begin om koning te word. Sy eerste daad was om aan pous Zachary te skryf en hom te vra wie volgens hom werklik koninklike mag in die Frankiese lande het. Hierdie vraag was moeilik vir die pous, hy was bewus daarvan dat hy die hulp van die Frankiese koning in die nabye toekoms moontlik nodig sou hê. Die Langobarde in Noord -Italië het aanspraak gemaak op sommige van die pouslike boedels daar, en die pous sou militêre ondersteuning nodig hê om dit te keer. Met hierdie situasie in gedagte, het Zachary geantwoord dat die man met werklike mag wat nie ook koninklike mag het nie, ongewoon lyk - hy gee Pippin basies toestemming om homself koning te maak.
Pippin het nie rondgehang nie en aangekondig dat die troon tans leeg is. In plaas daarvan om homself as koning te verklaar, roep hy in 751 'n raad van Frankiese edeles en komiete op en vra hulle om 'n koning te kies. Of daar nog ander kandidate betrokke was, is onduidelik, maar historici weet wel dat die Pippin & rsquos -leër teenwoordig was om mense aan te moedig om die regte keuse te maak!
Die aartsbiskop van Mainz het Pippin in die stad Soissons in 751 gekroon. Sy kroning het 'n belangrike presedent geskep - 'n groep edeles wat tegnies met hom meegeding het, het hom tot koning van die Franke verkies. Hierdie belangrike beginsel bly geslagte lank in plek, dwarsdeur die Middeleeue, en het getoon dat die koning van die Franke ware militêre en politieke mag verteenwoordig. Hierdie keuringsproses was 'n wêreld weg van die ou Merovingiese stelsel van kwasi-mistieke heersers.
Kroning van Pippin & rsquos is soos volg in 'n kontemporêre kroniek opgeteken:
751 - In hierdie jaar word Pipin aangewys as koning van die Franken met die sanksie van die pous, en in die stad Soissons is hy gesalf met die heilige olie deur die hande van Boniface, aartsbiskop en martelaar van geseënde nagedagtenis, en is opgewek tot die troon na die gewoonte van die Franke. Maar Childerich, met die naam van die koning, is van sy slotte afgesny en na 'n klooster gestuur.
Pippin het sy nuwe mag grootliks gebruik en het begin om die grense te beveilig en die gebied uit te brei van wat nou amptelik sy koninkryk geword het. Sy eerste pogings was gerig op Noord -Italië en die Lombards. Hy was die pous 'n guns verskuldig vir hul ondersteuning, en hy het dit nie vergeet nie. Attacking the Lombards betaal vir hom nog meer dividende toe pous Stephen II hom nog 'n titel toeken - Patriciaan van die Romeine, wat hom effektief die amptelike militêre beskermer van die pousdom en Christelike belange in Europa gemaak het. Hierdie titel was regtig die eerste stap op die pad na die wording van die Heilige Romeinse keiser, wat Pippin en Charles se seun Charles in die jaar 800 bereik het (kyk na hoofstuk 5 vir meer inligting oor die man wat Karel die Grote sou word).
Pippin het sy verantwoordelikhede ernstig opgeneem en die werk van Charles Martell voortgesit met veldtogte teen die Islamitiese leërs in Spanje en in die suidweste van Frankryk. Hy het hulle in 759 uit die Narbonne -streek verdryf en kon gevolglik Aquitaine toevoeg tot die groeiende Karolingiese ryk. Teen die tyd van sy dood was byna die hele hedendaagse Frankryk onder sy beheer.
Wip af en plaas Karel die Grote
Pippin sterf in 768, 54 jaar oud, nadat hy tydens die veldtog siek geword het. As die eerste Frankiese koning het die reëlings vir sy opvolging 'n presedent geskep. Hy het verklaar dat die ou Saliese wet (die wet van die Saliaanse franke) van toepassing sou wees, sodat sy gebiede verdeel was tussen sy twee seuns, Charles en Carloman. Terwyl die Merowingers altyd erfenis soos hierdie verdeel het, het Pippyn as die eerste Karolingiese koning 'n nuwe presedent geskep wat verreikende gevolge vir die ontwikkeling van Europa sou hê (sien hoofstuk 6).
Binne 50 jaar het sy oudste seun, Charles, dinge nog verder geneem, as die Heilige Romeinse keiser gekroon en die grense van Frankiese gebied uitgebrei tot ver bo wat Clovis en die vroeë Merovingiese konings moontlik sou geglo het (u kan die opkoms van Charles in hoofstuk volg 5).
Niks daarvan sou bereik gewees het sonder Pippin nie. Die Karolingiese geslag heers tot 1122 as konings en keisers. Nie sleg vir 'n klein outjie nie!
In die onderhandelingsperiode tussen Pippyn en pous Stephen II het een van die berugste dokumente in die geskiedenis ontstaan. Die 'skenking van Konstantyn' was na bewering 'n keiserlike besluit wat deur die Romeinse keiser Konstantyn I (272-337) geskryf is. In die dokument gee Konstantyn (wat in Konstantinopel woonagtig was) beheer oor 'n groot deel van die gebied in die Romeinse weste aan die pous - veral lande in Italië en die stad Rome self. Pous Stephen sou hierdie besluit gebruik het om Pippin te help oortuig om die lande wat hy van die Lombarde gewen het, terug te gee aan die pous, wat Pippin gedoen het, aangesien hy dit eintlik net aan hul vorige eienaar sou teruggee. Hierdie lande het toe vir die volgende 1 000 jaar groot inkomste aan die pousdom gebring.
Die enigste probleem? Die skenking van Konstantyn was vals! Selfs toe was mense agterdogtig oor die skielike verskyning van so 'n nuttige 400-jarige dokument. Teen die Renaissance is daar opgeteken dat verskillende mense sê dat die dokument vals is en die hoofrede is waarom die pousdom so korrup geword het (hoofstuk 19 het meer oor hierdie tydperk in die pousgeskiedenis).
Moderne historici is byna algemeen dit eens dat die dokument vervals is, maar oor wanneer en deur wie hulle verlore gaan. Waar dit ook al vandaan kom, het die dokument sy werk gedoen Pippin het die lande teruggegee aan die pousdom, en 'n belangrike presedent is daargestel.
Legende van oorsprong en vraag oor die heilige koningskap
Die naam "Merovingiaan" verskyn - in die vorm van Mervengus - vir die eerste keer omstreeks 640 in Jonas von Bobbio, 'n bietjie later in die Fredegar Chronicle en eers weer in die 8ste eeu.
Die vrae wat lank bespreek is oor die oorsprong en legitimasie van die Merovingiese aanspraak op heerskappy, is moeilik om te verduidelik. Die vrae is soos volg:
Was daar 'n antieke Merowingiese koningskap wat in voor-Christelike tye gelegitimeer is deur 'n mite wat 'n goddelike afkoms van die geslag beweer het? Watter betekenis het hierdie legende gehad?
Het die Christelike Merovingers steeds baat by die reputasie wat die mite van oorsprong moontlik aan hul voorouers gegee het? Het hulle om hierdie rede so 'n mite versprei, ondanks die onverenigbaarheid daarvan met die Christelike leer?
In watter mate kan ons blywende oorblyfsels van 'n moontlike voor-Christelike heilige tradisie van die Merowingiese monargie aflei uit individuele bronne uit die Merowingiese en Karolingiese tyd? Laat hierdie bewyse toe dat hierdie koningskap geklassifiseer kan word in die konteks van 'n antieke Germaanse heilige koningskap?
In navorsing is daar twee uiterste standpunte, dié van Karl Hauck en dié van Alexander C. Murray. Hauck was die mees konsekwente voorstander van die moderne teorie van die Frankiese heilige koninkryk. Sy siening, waarvolgens die tradisie van 'n ou Germaanse heilige koninkryk onder die Merowingers waargeneem kan word, het navorsing lank gevorm sedert die publikasie van 'n seminale opstel in 1955. Alexander Murray weerspreek hierdie siening dan sterk in 1998. Ander navorsers soos Ian Wood versigtiger was. Onlangs het egter 'n posisie goedgekeur wat die 'Germaanse koninkryk' as 'n geheel as 'n mite beskou, en daarom bestaan ​​daar geen ooreenstemmende tradisie onder die Merovingiërs nie: dit was eers in die loop van die keiserlike tydperk dat dit is onder die Teutone uitgedruk in navolging van monargiese stelsels van Romeinse vorme.
In die middel van die twis is die legende van oorsprong ( Origo gentis ), soos dit oorgedra word in die Latynse Fredegar -kroniek (7de eeu). Dit vertel van Chlodio, die eerste rex van die Salf Franks wat as 'n historiese persoonlikheid beskou kan word, wat Frankiese krygers in die tweede kwart van die 5de eeu gelei het en ook uit ander bronne bekend is. Volgens die legende, toe sy die vrou van Chlodio see toe gaan om te bad, ontmoet sy 'n seemonster ( bestia Neptuni , "dier van Neptunus") wat soortgelyk was aan die Quinotaur . Daarna het sy geboorte gegee aan 'n seun, die toekomstige koning Merowech, oupa van Clovis I (ongetwyfeld 'n historiese figuur). Die naam Quinotaurus herinner aan die antieke Griekse sage van Minotauros, 'n baster van mens en bul, miskien is die Qu net 'n skriffout. Die bewoording in die kroniek laat die vraag oop of die monster self Merowech se vader was, en of die ontmoeting van die koningin met hom slegs as 'n voorteken en Chlodio die vader was. Die kroniekskrywer voeg by dat ná hierdie Merowech sy afstammelinge, die Frankiese konings, later geroep is Merohingii .
Karl Hauck, wat hier gewerk het met metodes van vergelykende godsdiensstudies, vertolk die vertelling konsekwent in die sin van 'n heilige koninklike idee. Hy verstaan ​​die teks so dat Merowech nie deur die monster of deur Chlodio bedink is nie, maar beide tegelyk: out. out ("Óf - óf") beteken ook "beide - en" in vulgêre Latyn, en die monster was dus niemand anders nie as Chlodio self, wat tydelik as 'n teriomorfe (diervormige) wese verskyn het en sodoende sy goddelike aard bewys het. Dus, deur die voortplantingsdaad, is die 'werking van die voortplantings- en skeppende krag van die hoofgod' getoon, wat die stamvader van die geslag tot stand gebring het wat die stiervorm staan ​​vir die 'elementêre krag van die goddelike skeppende krag' van 'n vrugbaarheidsgod. Die legende moet verstaan ​​word in die sin van die konsep van die "heilige troue" (hiërogamie). In hierdie konteks verwys Hauck na die spesiale belangrikheid van die bul vir die Merowingiese stam, sodat 'n goue bul se kop gevind is in die graf van Merowech se seun en opvolger Childerich I. 'n Ritueel wat herkonstrueer kan word, stem ook ooreen met die mite wat dit lank gelede bestaan die vyfde eeu en is dan oorgedra aan jonger verteenwoordigers van die ou, heilige koninklike geslag.
Hierdie interpretasie, wat uit die teks van die kroniek afgelei het van die bestaan ​​van 'n ou Germaanse, oorspronklik mondelings oorgedra legende, het dekades lank breë aanvaarding gevind in navorsing. Die vergelyking van die kwasi -goddelike monster met Chlodio is egter meestal nie aanvaar nie, maar die vertaling "óf - óf" is behou. Die feit dat die kroniek twee relatief onbeduidende historiese "klein konings" of federale leiers van die 5de eeu tot die protagoniste van die mite maak, het altyd aanstoot gegee. As gevolg van hierdie en taalkundige oorwegings het die mening gegeld dat die legende in sy oorspronklike weergawe nie na Merowech verwys nie, maar na 'n veel ouer legendariese figuur met die naam Mero as die stamvader van die destydse sogenaamde "Merohinger". Slegs in 'n meer onlangse weergawe is dit na Chlodio en Merowech oorgedra vanweë die ooreenkoms van name. Dit het gelei tot die fout dat die Merowingiese naam afgelei is van die historiese koning Merowech.
Murray het gedetailleerde redes gegee vir sy radikale opposisie teen hierdie siening. Hy meen dat afbeeldings van bulle wydverspreid voorkom in laat antieke kuns en dat dit nie noodwendig godsdienstig geïnterpreteer moet word nie; die vondste uit die graf van Childerich kan Keltiese ingevoerde goedere wees. Die beweerde legendariese figuur Mero is suiwer spekulatief en het nie 'n basis in die bronne nie, naamlik die naam Merovingiaans gaan terug na die historiese Merowech. Die verhaal in die Fredegar Chronicle het nie 'n heidense agtergrond nie, maar het eers in die sesde of sewende eeu ontstaan. Dit is nie 'n ware legende nie, maar slegs 'n poging van 'n opgevoede Christen om die naam Merowech etimologies te verduidelik volgens 'n gebruik wat destyds wydverspreid was. Hierdie geleerde Frankenaar het die naam Merowech as 'seevee' geïnterpreteer en het dus 'n verbinding met die Neptunus -monster gevind. Hy het die Minotaur -mite geken, omdat dit deur gewilde skrywers soos Virgil, Ovidius en Apuleius behandel of genoem is en nog steeds in die laat oudheid bekend was. Volgens die Minotauros -legende was Minotauros die seun van 'n bul wat die god Poseidon (Neptunus) uit die see laat opstaan ​​het. Geïnspireer deur hierdie idee, het die Christen -Frankenaar die idee gehad om die Minotaur -legende vir sy eie doel te herontwerp.
Ian Wood beskou die moontlikheid dat die verhaal in sy tradisionele vorm bedoel was as 'n bespotting van mitiese interpretasies van 'n heilige oorsprong van die Merovingiese familie.
Die situasie word ingewikkelder deur die feit dat geleerdes soos Patrick J. Geary en Guy Halsall in onlangse tye al hoe meer gepleit het dat ten minste Childerich I hoofsaaklik gesien moet word as 'n laat -Romeinse huursoldaatleier wat 'n uiters heterogene vereniging van mense beveel het uit die mees uiteenlopende oorsprong. Aangesien die Merovingiane in werklikheid nie 'n ou gesin was nie, maar moontlik 'n prominente posisie by Childerich gehad het, as daar werklik 'n heilige legitimasie was, ten minste nie hul ou wortels nie. Dit word ook aanvaar deur die navorsers wat, soos genoem, van mening is dat daar geen "ou Germaanse" koningskap was nie, maar dat dit slegs in die post-Christelike tyd onder Romeinse invloed tot uiting gekom het.
Die voorkoms van die Merowingers word gekenmerk deur hul lang hare, wat reeds op die seël Childerich I herkenbaar is en ook deur verskeie laat kroniekskrywers bevestig word. Dit is egter onduidelik hoe hierdie funksie presies geïnterpreteer moet word: Terwyl Eugen Ewig en John Michael Wallace-Hadrill haarstyl wou kombineer met 'n ou militêre koninklike en 'n edele sfeer, beskou navorsers soos Reinhard Schneider dit meer as 'n teken van toebehoren aan die regerende familie.
In onlangse tye verkies baie navorsers egter 'n heeltemal ander verduideliking vir die oorsprong van die Merovingiese haarstyl: In die 5de / 6de eeu. In die 19de eeu het baie krygers skouerlengte hare gedra In die laat oudheid was dit deel van die habitus barbarus , die tipiese voorkoms van 'n oorlogsugtige aristokraat, ongeag of dit Romeins of barbaars is. Die Merowinger reges kon eenvoudig tot die einde by hierdie toenemend verouderde gebruik gehou het. In die laaste fase van die dinastie, toe die Merowingers vermoedelik slegs skadukonings was, en nadat hul koningskap afgeskaf is, word hulle verteenwoordig as bewaarders van antieke gebruike, dit kon ook van toepassing gewees het op haar haarstyl. Verklarings uit die Karolingiese era, wat die tradisionele gedrag van die laaste Merovingiërs vreemd, belaglik en verouderd laat lyk, sal waarskynlik doelbewus verdraai word, omdat dit die verandering van die dinastie vanaf 751/2 sou regverdig (sien hierbo).
Einhard, wat byvoorbeeld 'n biografie van Karel die Grote in die Karolingiese tyd geskryf het, het geskryf dat die laaste Merovingiërs hulle op 'n wa laat rondry ( carpentum ) deur osse getrek. In ouer navorsing is hierdie kar dikwels teruggevoer na 'n heidense kultuskar en is dit genoem as 'n addisionele aanduiding van die vermoedelik heilige karakter van die Merovingiese koninkryk. Aan die ander kant het Murray beswaar gemaak dat Einhard die ossewa slegs met die laaste Merowingers verbind en dit nie as 'n heerskappy of voorreg identifiseer nie, en dat nie een van die ouer bronne sulke karre noem as voertuie van die Merowingiese konings nie. Maar wat die Karolingiese skrywer as 'n belaglike nuuskierigheid beskryf, was eintlik 'n ou element van die voorstelling van laat antieke heersers: Ammianus Marcellinus berig dat keiser Constantius II 'n carpentum in Rome in 357, en Romeinse prefekte en vicarii was nog op reis hardop in die 6de eeu aan die geleerde en politikus Cassiodorus meestal in karre wat 'n teken was van hul hoë waardigheid.
Een ding is seker: die laaste Merovingiërs, ondanks hul magteloosheid, word in die algemeen nie as belaglike figure beskou nie, anders sou die Karolingiërs die dinastie makliker en vroeër kon verander en sou hulle nie op die gesag van die pous moes staatmaak nie . Vir 'n lang tyd moes die Hausmeier die diepgewortelde tradisie in ag neem, volgens wat slegs Merowingers gelegitimeer is om konings te word. Julius von Pflugk-Harttung het reeds gepraat van 'n "beplande speen" van die regerende familie vir die jare na 687. Hierdie kwasi-godsdienstige skaamheid teenoor die dinastie dien dikwels as 'n argument dat 'n heilige karakter daaraan toegeskryf is tot die einde, die wortels van wat in argaïese heidense idees te vinde is. Aangesien daar egter nog geen bewys hiervan gelewer is nie, bly die vraag oop. Dinastiese denke, dit wil sê die idee dat die reg om te heers net aan een gesin gekoppel is, was alomteenwoordig in die laat oudheid en die vroeë Middeleeue. hoef nie gewortel te wees in 'n heilige koningskap nie.
Soos die gebruik met sy Merovingiese voorgangers was, het die eerste Karolingiese koning sy koninkryk tussen sy seuns, Charles en Carloman, verdeel. Hulle heerskappy word gekenmerk deur toenemende wedywering wat die interne eenheid wat Pepyn tot stand gebring het, bedreig het en die ooreenkoms wat hy gemaak het om die pousdom en die pouslike state te beskerm, veral nadat Karel die Grote voordeel uit Carloman gesoek het deur 'n Lombardse bruid te aanvaar in ruil vir 'n alliansie met Desiderius , die Lombard -koning. Toe sterf Carloman in 771. Karel die Grote het onmiddellik die erfenis van sy broer in beslag geneem, het die enigste beheer oor die hele koninkryk geneem en sy Lombard -alliansie en sy onlangse bruid verwerp. So begin 'n merkwaardige heerskappy wat die Karolingiese dinastie tot die hoogte gebring het van sy mag en invloed en daartoe gelei het dat tydgenote die koning Karel die Grote Karel die Grote noem.
Veroweraar, diplomaat, goewerneur. Karel die Grote was eerstens 'n suksesvolle oorlogsleier, 'n belangrike faktor in die trou van sy volgelinge. Gedurende die eerste 30 jaar van sy regering het daar baie min seisoene verloop sonder 'n veldtog iewers. Alhoewel Frankiese leërs soms nederlaag gely het, was hulle gewoonlik oorwinnaars, deels vanweë Karel die Grote se vaardigheid om sy troepe te werf, te voorsien en te maneuver. Een gevolg van sy veldtogte was die versterking van die Frankiese beheer oor gebiede wat die Franken al lank beweer het, veral Aquitanië en Beiere. Ander triomfe het gelei tot die onderwerping van uitgebreide nuwe gebiede aan die Frankiese bewind, waaronder Frisië, Sakse, Lombard Italië, die Avar -ryk en 'n deel van die Moslem -Spanje wat tussen die Pireneë en die Ebro -rivier lê.'N Administratiewe struktuur wat deur vertroude Frankiese aristokrate beman word, is op hierdie verowerde gebiede opgelê as 'n manier om hul assimilasie in die Frankiese koninkryk te verseker. En dieselfde triomfe het buit en hulde gebring wat Karel die Grote in staat gestel het om sy aanspraak op die trou van sy volgelinge, sowel leke as kerklik, te versterk deur ryk belonings aan hulle te verleen. Die oorwinnings oor die heidense Sakse en Avars het gepaard gegaan met hul bekering tot die Christendom, wat dikwels behaal is deur geweld te gebruik, veral in Sakse. Die kerstening was 'n effektiewe hulpmiddel om verowerde mense in die Frankiese koninkryk op te neem.
Namate die grense van sy koninkryk uitgebrei is, het Karel die Grote probeer om hul verdediging te verseker deur swaar gemilitariseerde gebiede, optogte genoem, op strategiese punte rondom die periferie van sy koninkryk te vestig. Hy het ook 'n suksesvolle poging aangewend om militêre optrede en diplomasie te kombineer wat daarop gemik was om bondgenote te wen en moontlike bedreigings vir sy koninkryk te neutraliseer deur bure soos die Denen, verskillende Slawiese stamme, die Bisantynse keisers, die Lombard -hertogte van Benevento in die suide van Italië, die pouslike state , die Moslem-kaliefe wat in Bagdad en Cordoba regeer het, die Christelike heersers van die koninkryk van die Asturië in Noordwes-Spanje, die Gascons en Bretons in Gallië, en die Angelsaksiese konings van Mercia en Noord-Umbrië. Teen die einde van sy bewind het sy militêre en diplomatieke suksesse die erkenning van die Frankiese koninkryk as 'n groot wêreldmoondheid gewen.
Te midde van sy militêre en diplomatieke aktiwiteite het Karel die Grote tyd gekry om hom te bekommer oor die bestuur van sy uitbreidende koninkryk. Oor die algemeen was hy nie 'n politieke vernuwer nie, hy regeer binne die institusionele raamwerk wat die Merovingers geërf het. Sy grootste besorgdheid was om die tradisionele politieke instellings en tegnieke meer effektief te gebruik om orde te bewerkstellig en ooreenstemming tussen sy onderdane te handhaaf. Die gesag van die koning word steeds op plaaslike vlak verteenwoordig deur grawe en biskoppe, wat belas is met optrede in die naam van die koning om geregtigheid te beoefen, belasting in te samel, gewapende magte in te samel en die vrede te behou in elk van die meer as 400 provinsies en 200 bisdomme waarin die koninkryk verdeel is. Soos lank reeds die geval was, het die sentrale regering bestaan ​​uit die koning en sy persoonlike gevolg, genaamd die palatium (paleis). Benewens die koninklike familie, was die paleis saamgestel uit betroubare leke en kerklike metgeselle van die koning wat 'n verskeidenheid funksies vervul het, waaronder die bestuur van die koninklike hulpbronne, leiding van leërs, die uitvoer van diplomatieke missies, die opstel van geskrewe dokumente wat verband hou met die koninklike administrasie, die berading van die koning oor beleidskwessies, die bestuur van die godsdienstige lewe en deelname aan aktiwiteite wat die koning en sy gesin vermaak het. Karel die Grote se kragtige persoonlikheid was 'n belangrike faktor om hierdie taamlik primitiewe administratiewe struktuur effektief te maak. Net so belangrik was sy sukses in die vervulling van ampte op alle vlakke met bekwame individue uit 'n beperkte aantal magtige aristokratiese gesinne, veral uit Austrasië, wat gretig was om die koning te dien in ruil vir die aansien, die mag en die materiële belonings uit die ampstermyn. .
Karel die Grote was die mees vernuwende as politieke leier in die versterking van skakels tussen sy persoon en syne palatium en die plaaslike magsentrums versprei oor sy enorme ryk. Hy gebruik verskeie maniere om hierdie doel te bereik: beweer invloed deur 'n netwerk van ampsdraers wat uit 'n beperkte aantal gesinne met gedeelde belange kom, wat magsmagte van die koninkryk na jaarlikse byeenkomste roep vir konsultasie en goedkeuring van koninklike beleide wat die gebruik van missi dominici, koninklike agente in pare uitgestuur om spesifiek gedefinieerde territoriale entiteite te besoek om die koninklike testament aan te kondig en in te stel om die kommunikasie tussen die sentrale regering en plaaslike regeringsorgane lokaal te verbeter deur die gebruik van geskrewe dokumente, veral hoofstukke, koninklike bevele wat oor die hele koninkryk gestuur is, uit te brei na stel alle betrokkenes in kennis van wat die koning wou hê en hoe sy bevele bereik sou word, en brei die gebruik van vasalage uit om persoonlike bande te skep wat belangrike onderdane met hom verbind en van voordele om materiële voordele te bied op 'n basis wat die vasal aangemoedig het om lojaal te bly aan sy koninklike heer en vereis dat alle vrymanne in sy koninkryk 'n eed moet sweer wat hulle verplig om getrou te wees in gehoorsaamheid en diens aan die heerser.
Karel die Grote se pogings om tradisionele politieke instellings meer effektief te maak, het gepaard gegaan met 'n subtiele verandering in die konsepte wat die doel van die regering en die rol van die koning definieer. By die tradisionele siening van koning as krygsheer is 'n godsdienstige dimensie toegevoeg, gedefinieer deur idees uit Ou -Testamentiese koningsmodelle en uit die visie van die stad God wat deur Sint Augustinus verwoord is. Die ontwikkelende konsep van bestuur het die koning opgelê wat "deur die genade van God" 'n verpligting gehad het om die geestelike en materiële lewens van sy onderdane te vorm volgens die bevele van God. Koningskap het 'n bedieningsdimensie aangeneem wat vereis dat 'n heerser priester en koning moet wees, en sodoende die onderskeid tussen die heilige en die sekulêre, tussen die kerk en die staat vervaag en die verantwoordelikhede en die politieke prioriteite van die heerser aansienlik uitbrei, nie net in godsdienstige aangeleenthede, maar ook in 'n wye verskeidenheid sosiale aangeleenthede wat verband hou met die uitwissing van sonde, die handhawing van orde, die beskerming van die swakkes en geregtigheid vir almal.
Godsdienshervormer en kulturele beskermheer. Die veranderende konsepte van die funksie van koningskap en die eindes van bestuur het stukrag gegee aan twee verwante verwikkelinge wat verband hou met die Karolingiese dinastie: 'n godsdienstige hervorming en 'n kulturele vernuwing. Die poging om die godsdienstige lewe te hervorm, wat reeds onder Pepyn III en Carloman begin is, is uitgebrei en nuwe impuls gegee deur Karel die Grote, wie se pogings ten minste gedeeltelik aangespoor is deur sy persoonlike oortuiging dat hy as heerser verantwoordelik was vir die geestelike welstand van sy vakke. Sy hervormingsprogram was ingewikkeld, uitgewerk deur die koning en sy nabye raadgewers, uitgevaardig in 'n opeenvolging van kerkrade, bekend gemaak deur hoofstukke wat die wet dra, en toegepas deur koninklike agente, veral biskoppe, wat die regstelling van die godsdienstige lewe ondersteun . Hervorming fokus op sekere sleutelprobleme: die oplegging van 'n hiërargiese struktuur op die kerklike stelsel, veral deur die biskoplike gesag te versterk en die organisasie uit te brei na die landelike gebiede van die koninkryk in die vorm van 'n gemeentestruktuur wat beter opleiding vir die geestelikes vereis om die intellektuele en morele vermoëns wat nodig is om hul ampte te ontslaan, verbetering van pastorale sorg om die begrip van die ware geloof en sy gedragsnorme te versterk om die materiële hulpbronne van die Kerk te beskerm en uit te brei, insluitend die oplegging van tiendes wat liturgiese praktyke reël en standaardiseer en alle spore uitroei heidendom en onderdrukking van afwykings van die ortodokse geloof. Die soeke na norme wat die regte manier om Christelik te wees gedefinieer het, het daartoe gelei dat die Christelike tradisie die kerkreg, teologie, kultuspraktyke en moraliteit kragtig ondersoek het. Die hervormers het vinnig na die pousdom gegaan vir leiding, veral op die gebied van liturgie en kerkreg. Gevolglik is Karel die Grote godsdienstig reformatio het 'n sterk Romeinse gelaat aangeneem en was 'n belangrike stap in die vestiging van die Rooms -Katolisisme as 'n verenigende krag in Wes -Europa. Namate die hervorming van Karel die Grote ontvou het, het dit die koning in 'n steeds sterker rol gesit om die godsdienstige lewe te beheer, veral wat betref die vervulling van belangrike kerklike ampte, die bestuur van kerklike hulpbronne en die besluit oor die regte manier om 'n Christen te wees en die Christelike gemeenskap te bestuur.
Karel die Grote se pogings om die koninklike regering en die godsdienstige establishment te verbeter, het 'n behoefte aan beter opgeleide individue veroorsaak om die monargie en die kerk te dien. Die reaksie op die behoefte het 'n kulturele vernuwing tot gevolg gehad, bekend as die Karolingiese Renaissance, wat sy volle krag bereik het na die bewind van Karel die Grote, maar wat in die begin baie te danke was aan sy inisiatief en wat een van die blywendste bydraes van die Karolingiese dinastie was. Die kulturele herlewing van Karel die Grote het sy oorspronklike stukrag en vorm gekry deur 'n kring van geleerdes wat hy by hom byeengekom het uit Italië, Spanje, Ierland en Engeland, die belangrikste van hierdie buitelanders was alcuin van York. Hul intellektuele interaksies by die koninklike hof waarby die koning persoonlik betrokke was, het uiteindelik gelei tot maatreëls wat met koninklike steun getref is om die basiese doelwitte van die koning se kulturele program te bereik: die vestiging van 'n onderwysstelsel wat toegerus is om Latynse geletterdheid te verbeter as 'n manier om die prestasie van diegene wat beskuldig word van die oplegging van die orde op die Frankiese samelewing en die begeleiding van die siele van gelowiges tot redding.
Net soos sy godsdienstige hervorming, was die kulturele program van Karel die Grote in wese korrektief, bedoel om kulturele norme wat in die Frankiese koninkryk verwaarloos is, te hernu. Hofgeleerdes het spoedig begin om handboeke te vervaardig om te dien as hulpmiddels vir die onderrig van Latyn en om tekste te soek wat nodig is om vaardigheid te verseker in die interpretasie van die Skrif, verduideliking van leerstellige beginsels, die toepassing van kerkreg, die uitvoering van die liturgie en die onderrig van Christelike moraliteit. Daar is aandag gegee aan die verhoging van die boekproduksie en -versameling om afskrifte van die tekste wyd beskikbaar te stel. Die antwoord was die vestiging by die koninklike hof van 'n kopiesentrum, genaamd a scriptorium, en 'n biblioteek. Die klem op boekproduksie het gelei tot die aanneming van 'n handskrifstelsel wat bekend staan ​​as die Karolingiese minusule, wat makliker was om te skryf en te lees, en om te soek na tegnieke en motiewe wat nuttig is om boeke te versier.
Aangevoer deur koninklike bevel en gelei deur literêre en artistieke aktiwiteite by die hof, het die kultuurlewe oor die koninkryke van Karel die Grote versnel. Bestaande katedraal- en kloosterskole, scriptoria (sien scriptorium) en biblioteke is weer opgewek en nuwes het ontstaan. In sommige van hierdie skole het vaardige meesters die kurrikulum uitgebrei tot 'n punt waar 'n volskaalse opleiding in die liberale kunste beskikbaar was, vergelykbaar met dié van die laat-klassieke wêreld. Biblioteekversamelings het nie net geskrifte van kerkvaders ingesluit nie, maar ook die werke van klassieke Latynse outeurs, baie klassieke tekste het slegs oorleef in manuskripte wat in die Karolingiese scriptoria vervaardig is. Die impak van kulturele herlewing het op baie gebiede duidelik geword: die toenemende aantal skole, scriptoria en biblioteke die toenemende eer aan meesters in hierdie skole gewy aan die verduideliking van die Skrif en die oplossing van komplekse teologiese kwessies, innovasies in kuns en argitektuur, aangespoor deur die poging om godsdienstige fasiliteite te verbeter en vroom stilistiese kreatiwiteit te verdiep, gemanifesteer in skryf, geskiedenis, hagiografie en poësie; bestuur, die struktuur en praktyk van die Christelike lewe en die verantwoordelikhede van diegene wat mag het.
Keiser. Hierdie indrukwekkende lys prestasies gedurende die eerste 30 jaar van Karel die Grote se regering het die agtergrond gebied vir die hoogtepunt van sy loopbaan, sy verheffing tot die amp van keiser op Kersdag, 800. 'n Beslissende faktor wat gelei het tot hierdie gebeurtenis was 'n groeiende bewussyn onder Karel die Grote se raadgewers, en miskien in die koning se eie gedagtes, dat 'n nuwe gemeenskap onder die bewind van die Karolingiese dinastie ontwikkel het. Daar word toenemend na verwys as die imperium christianum, was die bedoeling dat die gemeenskap sou bestaan ​​uit almal wat die ortodokse geloof bely wat deur die Roomse kerk en sy Karolingiese beskermers verkondig is. Die vorming en welsyn daarvan was baie te danke aan Karel die Grote, wie se tradisionele titels vir baie mense die ware rol van die "nuwe Dawid" en die "nuwe Konstantyn" as leier van die samelewing van ware gelowiges onvoldoende oorgedra het. En dit word toenemend waargeneem dat die toekoms van die Christelike gemeenskap afhang van leierskap deur iemand wat vertrou kan word om prioriteit te gee aan die voogdyskap van die ortodokse Christendom. Die kommer oor die welsyn van die imperium christianum is in die oë van baie vererger deur die bewys van ongeskiktheid van die ketterske keisers in Konstantinopel om die Christelike gemeenskap te lei dat ongeskiktheid veral vir baie geopenbaar is toe 'n vrou, irene, in 797 keiser geword het.
Die kommer oor die rigting van die Christelike gemeenskap bereik krisisafmetings toe die pouslike leierskap van die imperium christianum het onder aanranding gekom. In 799 het 'n faksie van Romeinse aristokrate in opstand gekom teen pous leo iii en probeer om hom af te sit op grond van tirannie en persoonlike wangedrag. Leo III het met sy lewe ontsnap deur na die hof van Karel die Grote te vlug. Karel die Grote was lankal gewoond daaraan om die pousdom en die pouslike state teen eksterne vyande te beskerm, en is nou versoek om interne vyande van die pous te hanteer in 'n situasie waarin die regte van die koning om aksie te neem by die oordeel van die opvolger van Petrus nog nie duidelik was nie. Kreatiewe aksie was in orde. Deur die afgevaardigdes het Karel die Grote aan die einde van 799 sy leerstoel herstel en daarna 'n uitgebreide rondleiding deur sy koninkryk gemaak om met verskeie adviseurs te konsulteer, en eindig eind 800 in Rome om sake te besleg. Na uitgebreide besprekings gedurende Desember van 800, is reëlings getref om die oordeel van pous Leo III te vermy deur hom voor 'n vergadering van hooggeplaastes toe te laat deur onder eed te sweer dat hy onskuldig is aan die beskuldigings teen hom. Twee dae later, op Kersdag, terwyl Karel die Grote voorberei het om die mis in die basiliek van Sint -Petrus te vier, het pous Leo III 'n kroon op sy kop gesit terwyl die saamgestelde menigte hom tot keiser uitgeroep het. Toe voer die pous die rituele daad van gehoorsaamheid as gevolg van 'n keiser uit.
Alhoewel die getuienis rondom die kroning verwarrend is, is daar min twyfel dat Karel die Grote en Leo III saamgewerk het om die belangrike besluit te neem om die Romeinse Ryk in die Weste te laat herleef. 'N Paar bewyse dui daarop dat planne vir die geleentheid reeds begin het tydens die ontmoeting van Karel die Grote en Leo onmiddellik na die aanval op die pous, terwyl die koning die hoofrol speel. Elkeen het baat by die herstel van die ryk. Behalwe dat hy van sy vyande ontslae geraak het, het Leo III hom in die skuld van Karel die Grote gelê deur egtheid te verleen aan nog 'n nuwe titel wat die Karolingers verder verhef het, maar nie deur al die onderdane van die nuwe keiser geesdriftig aanvaar is nie. Pouslike deelname aan die keiserlike kroning was nog 'n stap in die vestiging van pouslike betrokkenheid as 'n konstituerende faktor by die bevestiging van die verkiesing van sekulêre heersers. Karel die Grote se status is onder sy onderdane verhoog deur 'n titel wat rekening hou met die uiteenlopende mense wat hy verower het, sy pogings om vrede en ooreenstemming te bewerkstellig, en sy dienste namens die Christendom. En hy kon nou aanspraak maak op gelykheid met die keisers in Konstantinopel. Sy posisie as keiser het sy regstatus in Rome en die pouslike state groter duidelikheid gegee, veral wat betref regstappe teen diegene wat saamgesweer het om Leo III af te sit.
Minder duidelik is wat die nuwe titel vir Karel die Grote beteken het in die beheer van sy eie koninkryk gedurende die laaste jare van sy bewind. Sommige bewyse dui daarop dat keiserwees min of geen invloed op sy politieke program gehad het nie. Hy het byvoorbeeld sy ou titels behou as koning van die Franken en van die Lombards, waarby 'n raaiselagtige frase gevoeg is dat hy 'keiser was wat die Romeinse Ryk' beheer, en in 806 het hy voorsiening gemaak vir sy eie opvolging wat sy koninkryk in drie dele sonder enige verwysing na sy keiserlike titel of die idee van politieke eenheid wat in daardie titel impliseer. Ander getuienis dui aan dat die keiserlike titel nuwe dimensies toegevoeg het tot sy konsep van sy rol as leier van die imperium christianum. Hy verskerp byvoorbeeld sy pogings om die Kerk te hervorm in terme wat eenheid, vrede en ooreenstemming beklemtoon, stappe neem om groter eenvormigheid in 'n regstelsel te bring wat gekenmerk word deur oormatige diversiteit, besig met 'n suksesvolle militêre en diplomatieke veldtog om sy aanvaarding te verkry keiserlike titel van die keiser in Konstantinopel, en in 813 met sy eie hande die keiserlike kroon aan sy enigste oorlewende seun, Lodewyk I die Vroom, toegeken. Miskien sal dit nie verkeerd wees om aan te dui dat Karel die Grote nie heeltemal seker was wat sy nuwe amp beteken nie. Uiteindelik lyk dit asof hy die keiserlike amp as 'n eer beskou het wat hy erkenning gee aan sy persoonlike prestasies, 'n toekenning wat hy wil gebruik, maar nie liggies opsy gesit nie, aangesien dit sy gesag kan verhoog as 'n Christelike heerser en sy status onder ander regeerders in sy wêreld. Wat op Kersdag van 800 gebeur het, het die Karolingiese dinastie in elk geval die eer verleen om die Romeinse Ryk in die Weste te vernuwe en sodoende 'n instelling te skep wat nog eeue lank 'n belangrike rol in die Wes -Europese geskiedenis sou speel.
Regering en reg
Die Merowingiese koning herverdeel die verowerde rykdom onder sy volgelinge, beide materiële rykdom en die land, met inbegrip van sy boerdery, alhoewel hierdie magte nie absoluut was nie. Soos Rouche daarop wys: "Toe hy sterf, is sy eiendom gelykop onder sy erfgename verdeel asof dit privaat eiendom was: die koninkryk was 'n vorm van erfenis."  Sommige geleerdes skryf dit toe aan die gebrek aan gevoel van die Merovingiërs res publica, maar ander historici het hierdie siening as 'n oorvereenvoudiging gekritiseer.
Die konings het magnate aangestel om te wees komitees (tellings) en hulle beskuldig van verdediging, administrasie en die beoordeling van geskille. Dit gebeur teen die agtergrond van 'n nuut geïsoleerde Europa sonder sy Romeinse belastingstelsels en burokrasie, terwyl die Franke die administrasie oorgeneem het toe hulle geleidelik in die wyd en suid van Gallië deurgedring het. Die grawe moes leërs voorsien en hulle inroep miliete en gee hulle grond in ruil daarvoor. Hierdie leërs was onderhewig aan die oproep van die koning om militêre ondersteuning. Jaarlikse nasionale vergaderings van die edeles en hul gewapende bewakers het 'n belangrike beleid van oorlogvoering besluit. Die weermag het ook nuwe konings geprys deur hulle op sy skilde te sit, en 'n ou praktyk voort te sit wat die koning leier van die krygsband gemaak het. Verder word van die koning verwag om homself te ondersteun met die produkte van sy privaat domein (royal demesne), wat die fisk. Hierdie stelsel het mettertyd ontwikkel tot feodalisme, en die verwagtinge van koninklike selfvoorsiening het tot die honderdjarige oorlog geduur.Handel het gedaal met die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk, en landbougoedere was meestal selfonderhoudend. Die oorblywende internasionale handel is oorheers deur handelaars uit die Midde -Ooste, dikwels Joodse Radaniete.
Die Merowingiese reg was nie universele wet nie, net so van toepassing op almal; dit is op elke man toegepas volgens sy oorsprong: Ripuarian Franks was onderhewig aan hul eie Lex Ripuaria, op 'n laat datum gekodifiseer,  terwyl die sg Lex Salica (Saliese wet) van die Saliese stamme, wat eers in 511  eers voorlopig gekodifiseer is, is tot laat in die Valois -era onder middeleeuse beroepe opgeroep. Hierin het die Franken agtergebly by die Boergondiërs en die Visigote, dat hulle geen universele Romeinse wet gehad het nie. In die Merowingiese tyd was die wet steeds in die geheue van die memorisering rachimburgs, wat al die presedente waarop dit gegrond was gememoriseer het, want die Merovingiese reg het nie die konsep van skepping erken nie nuut wet, slegs om tradisie te handhaaf. Die Germaanse tradisies bied ook geen burgerlike regskode wat van die verstedelikte samelewing vereis word nie, soos wat Justinianus I in die Bisantynse Ryk laat vergader en afgekondig het. Die paar Merovingiese bevele wat oorleef het, is byna geheel en al gemoeid met die afhandeling van boedelverdelings onder erfgename.
Op 24. Juni 2020 is daar 250. Geburtstag gefeiert - ein ebenso genialer wie risikoofreudiger Erfinder: Albrecht Ludwig Berblinger. Besser bekend as "Schneider von Ulm" wat met sy Flugversuch im Jahr 1811 in die Geschichte ein. Im Rahmen der Jubiläumsfeierlichkeiten unter the Titel "Berblinger 2020" wird nicht nur sein Wirken gewürdigt, sondern vor allem auch die Themen Innovation, Erfindergeist, Mut sowie eine offene Stadtgesellschaft in den Fokus gerückt.
Den Flugversuch Albrecht Ludwig Berblingers kennt heute nahezu jeder. Weitgehend unbekannt ist jedoch eine other Erfindung des berühmten Erfinders: Albrecht Ludwig Berblinger entwickelte bewegliche Prothesen für die vershrten Soldaten der napoleonischen Kriege and erfand somit denit Grundentwurf for modern Beinprothesen.
Diese medizinhistorische Erfolgsgeschichte ist für das Museum Ulm im Rahmen des 250 Geburtstagsjubiläums von Albrecht Ludwig Berblinger Anlass, sich in einer kunst-, culture- and technologygeschichtlichen Ausstellung der Komplementierung, Imitation und Verbesserung der menschlichen Natur, dem Wunschkörper und dem zuüchenlichen.
Historische Prothesen en bildliche Darstellungen ihrer Anwendungen werden zeitgenössischen Interpretationen und Visionen zur Überwindung unserer physiologischen Einschränkungen durch wissenschaftliche, technologische and gestalterische Disziplinen gegenübergestellt.
Michael J. Kelly - Voorwoord: Iberiese wedywerings
Lisa Kaaren Bailey - "The Innocence of the Dead Crowned You, the Glory of the Triumphant Crowned Me": The Strange Rivalry between Bethlehem and Lyon in Eusebius Gallicanus Preek 11
Michael Burrows-Tours vs. Bourges: The Secular and Churchles Discourse of Inter-City Relationships in the Accounts of Gregory of Tours
Ann Christys - Het alle paaie onder die Umayyads na Córdoba gelei?
Dimitris J. Kyrtatas - Godsdienskonflik in Romeinse Nicomedia
Javier Martínez Jiménez - Reccopolitani en ander stadsbewoners in die suidelike Meseta gedurende die Visigotiese tydperk van staatsvorming
Pedro Mateos Cruz - Augusta Emerita in die laat oudheid: die transformasie van sy stedelike uitleg gedurende die vierde en vyfde eeu nC
Michael Mulryan-Die sogenaamde 'Oosterse wyk' van Ostia: Streke III.XVI – VII, 'n woonbuurt in die laat oudheid
Isabel Sánchez Ramos - Kyk deur landskappe: Ideologie en mag in die Visigotiese koninkryk Toledo
Mark Lewis Tizzoni - Die opspoor van Kartago in die vandaaltydperk
Douglas Underwood - Goeie bure en goeie mure: stedelike ontwikkeling en handelsnetwerke in die laat -antieke Suid -Gallië
Diem, Albrecht, 'Merovingian Monasticism: Voices of Dissent', in: Bonnie Effros en Isabel Moreira (reds.), The Oxford Handbook of the Merovingian World, Oxford: Oxford University Press 2020, pp. 320-343.
Kontak my as u belangstel in hierdie hoofstuk: [email protected]
Hierdie hoofstuk bespreek die opkoms van Westerse monastiek krities deur 'n aantal stille keerpunte en gevalle van konflik te identifiseer wat nog nie 'n groot rol speel in 'n kloosterverhaal wat grootliks gesentreer is op individue, instellings en die impak van spesifieke tekste nie. . Ek verskaf ses gevallestudies: die stigting van Saint-Maurice d'Agaune en die Jura-kloosters, die oordrag van die Rule of Caesarius na die stigting van koningin Radegund in Poitiers, die vernietiging van die kolom van die Frankiese styliet Vulfilaic, die dramatiese konflik tussen Brunhild en Columbanus en Eligius van Noyon se weiering om begrawe te word in 'n klooster na sy dood. Al hierdie gevallestudies werp lig op die stille, deurslaggewende en dikwels betwiste transformasies wat die middeleeuse monastiek gevorm het. Hulle demonstreer hoe barbaarse heersers en aristokrate opsies toegepas het vir die ideale Christelike lewe wat diep gewortel was in die Romeinse kultuur. Hulle beskryf ook die impak van kloosterideale op leketiek, die proses waardeur asketiese stryd omskep is in 'n gereëlde kloosterlewe en hoe kloosters heilige ruimtes geword het. Nie een van hierdie ontwikkelings het organies en sonder konflik plaasgevind nie. Hierdie konflikte bied unieke toegang tot die 'Transformasie van die Romeinse wêreld', ver buite die omvang van kloosterstudies.
Louis IX word opgevolg deur sy seun, Filips III (regeer 1270–85), sy kleinseun, Filips IV (die Skone 1285–1314) en drie agterkleinseuns, Louis X (1314–16), Filip V (1316–22), en Karel IV (1322–28). Die belangrikste van hierdie laaste Kapenaars -heerskappye was dié van Filips die Skone. Wêrelds en ambisieus, maar vroom en intelligent, was hy minder tegemoetkomend as sy voorvaders en meer toegewyd aan sy mag as aan sy reputasie. Hy het die monargie tot 'n mate van gekoördineerde krag gebring wat dit in die Middeleeue nie weer sou hê nie. Maar sodoende het hy die hulpbronne en geduld van sy onderdane gespan. Sy seuns moes toegee aan die eise van 'n land wat begin ly onder die natuurrampe, soos die groot hongersnood en die Swart Dood, wat die 14de eeu sou merk. Hulle het dit egter gedoen sonder om hul pa se doelwitte te laat vaar. Toe Karel IV in 1328 sonder 'n manlike erfgenaam sterf, soos sy broers voor hom gedoen het, word die koninklike opvolging deur 'n onderlinge Kapenaarse familie geëis.
Die bewind van die latere Kapenaanse konings is gekenmerk deur verdere territoriale konsolidasie. Deur sy seun in 1284 met die erfgenaam van Champagne en Navarra te trou, berei Philip III die weg voor vir 'n omkering wat nie minder belangrik is as dié van Toulouse (1271). Philip the Fair verseker die erfgenaam van die graafskap Bourgondië vir sy seun Philip in 1295 en annekseer Suid -Vlaandere en Lyon in 1312. Kleiner verkrygings, wat kumulatief van groot belang was, was die gevolg van die aankoop: die graafskappe Guînes (1281), Chartres (1286) , en La Marche en Saintonge (1308) die viscounties van Lomagne en Auvillars (1302) en La Soule (1306) en 'n aantal onbenoemde heerskappye.
Deur verdrae het Philip the Fair sy jurisdiksie uitgebrei tot die kerklike owerhede Viviers, Cahors, Mende en Le Puy. Met sy sterk uitgebreide domein kon die koning oral in Frankryk ongekende gesag uitoefen. Tog blyk dit nie dat territoriale beleid as sodanig verander het nie. Appanades moes nog toegestaan ​​word en deur die latere Kapenaars verhaal word. Die vorste het voortgegaan sonder Bretagne, Bourgondië en baie minder heerskappye, wat hulle nie verhinder het om saam met die ander vir hierdie lande te wetgewing nie.
Die regering het meer boeiend, gespesialiseerd en doeltreffender geword. Alhoewel die koninklike curia steeds bestaan ​​as 'n groep gunstelinge, magnate, prelate en adviseurs, funksioneer die ministeriële element daarvan - wat uit loonoffisiere bestaan ​​wat na die koning se plesier dien - toenemend in departemente. Die klein raad het 'n definisie gekry van 'n eed wat die eerste keer in 1269 genoem is. Met die vergroot sessies onder 'n toenemende las van sake, is die parlement ingedeel in kamers van pleidooie, versoeke en ondersoeke (1278), en die samestelling en jurisdiksie daarvan is gereguleer. Ouer provinsiale tribunale, soos die Normandiese staatskas en die reis van Troyes, het kommissies van parlement geword. Terwyl die rigting van finansies by die raad oorgelaat is, is die Chambre des Comptes (Kamer van Rekeninge), afgesien van die tesourie, georganiseer om rekeninge te kontroleer. Raad en kamer sowel as parlement het gepaste jurisdiksie ontwikkel, en al drie liggame het argiewe gehou. Die kanselary, wat alle departemente bedien, het in die hande van minder funksionarisse gebly tot 1315, toe Louis X die eretitel herleef.
Plaaslike administrasie is gekenmerk deur die vermeerdering van beamptes ondergeskik aan die balju en seneschals. Die hoofregter ( juge-mage) aanvaar dat die geregtelike funksies van die seneschal in die suide ontvangers van inkomste, wat eers in Languedoc verskyn het, aan die einde van die 13de eeu in die borgtog ingestel is. Kommissies van ondersoek het voortgegaan om die provinsies onder die latere Kapenaars te deurkruis, maar al te dikwels het hulle nou as fiskale agente eerder as as hervormers gefunksioneer.
Baie van die offisiere wat Philip the Fair gedien het, was leke, en baie was advokate. Onder die indruk van die mag wat hulle uitoefen, bevorder hulle lojaliteit aan die kroon en 'n opvatting van die koninklike gesag wat die soewereiniteit nader. Sonder om absolute mag vir die koning op te eis, het hulle gedink in terme van sy 'meerderwaardigheid' oor alle mense binne die nasionale grense wat nou (vir die eerste keer) streng bepaal is, en hulle het nie geskroom om uit die Romeinse reg aan te voer dat, toe die 'toestand van die koninkryk "bedreig is, het die monarg 'n oorheersende reg op die hulp van al sy onderdane ter verdediging. Alhoewel hierdie leerstelling, in 'n berugte geval, 'n regverdiging was om die geestelikes af te dwing, het die latere Kapenaars nie die godsdienstige mistiek verloor wat hulle van hul voorgangers se pogings in Christelike sake geërf het nie. Selfs terwyl politieke lojaliteite deur die leekstaat verswelg is, het die 'godsdiens van die monargie' die dryfveer gekry van die vurige uitspraak van diegene wat in Filippus die Skone 'n tipe Christus of die heerser van 'n uitverkore en bevoorregte volk gesien het.
Dit was in die vereistes van oorlog en finansies dat die aansprake van die monargie die mees konkrete uitdrukking gevind het. In die 1270's, vir sy veldtogte in die suide, versoek Filips III militêre hulp van mans wat daarvoor vrygestel was. Philip the Fair, wat hierdie eise vir sy oorloë in Gascogne en Vlaandere hernu, het so ver gegaan as om die militêre verpligting van alle vrymanne as die grondslag vir die belasting op persoonlike eiendom te eis. Die mees volgehoue ​​en winsgewendste belasting na 1285 was die wat die geestelikes opgelê het, gewoonlik in die vorm van tiendes (belasting op inkomste) en annates (belasting op eiendom) verkoopsbelasting, doeane, groothede op Jode en buitelandse sakelui, en gedwonge lenings ook aangevul ouer inkomste van die domein om verhoogde administratiewe uitgawes sowel as oorlogskoste te ondersteun. Die mees ongewilde fiskale hulpmiddels was die herwaardering van muntstukke na 1295, waardeur die koning die wins van sy muntstukke verskeie kere verhoog het tot die verwarring van handelaars en bankiers. Die wanbalans tussen gewone hulpbronne en die behoeftes van 'n groeiende regering het aan die einde van die 13de eeu chronies geword. Tog, ten spyte van die statistiese argumente van hul prokureurs, het nie een van die latere Kapenaars beweeg om belasting as 'n gevestigde en geregverdigde vereiste van 'n nasionale regering te beskou nie.
Sulke terughoudendheid is een van die redes waarom die sterkste van die latere Kapenaars met 'n kortstondige verval nie as 'n willekeurige heerser beskou is nie. Philip the Fair eerbiedig St. Louis (Louis IX) net soos sy mense soos Louis; hy het advies geneem van 'n relatief paar nie -verteenwoordigende persone. Maar toe Philip se eie beleid met die verlede breek, het hy tot groot rade en vergaderings gegaan, nie soveel om die land te verbind as om sy weg te regverdig nie. Of 'n belasting deur die gewoonte goedgekeur is al dan nie, selfs al is dit goedgekeur deur gemengde magnate of stedelinge, het hy dit in die provinsies en lokaliteite laat onderhandel-weer verduidelik en ingesamel-. Groot sentrale vergaderings in 1302, 1303, 1308 en 1312 het vergader om die koning en sy predikante in staat te stel om politieke steun te wek vir sy maatreëls teen die pous of die Tempeliers.
Onder hierdie byeenkomste was die vroegste nasionale vergaderings met verteenwoordigers van dorpe en dorpe, wat veroorsaak het dat historici dit as vroeë weergawes van die Boedel-generaal beskou het, vergaderings van afgevaardigdes wat die geestelikes, die adel en die gewone mense van die hele koninkryk wat in die 14de eeu opgeroep is. Onder Philip the Fair en sy seuns was hierdie konvokasies egter nog nie veronderstel om die boedels van die samelewing te verteenwoordig nie, net toe Philip V noordelike en suidelike manne afsonderlik begin roep het om oor fiskale aangeleenthede te beraadslaag. -Algemene) op enige manier verwag. Byna gelyktydig is die provinsiale boedels in die versoekskrifte van grootmanne en dorpe in verskeie streke voorskadu vir die verligting van administratiewe skendings van tradisionele voorregte, maar die gevolglike handveste van 1314-15 was swak gekoördineer. Hulle het min gedoen om die koninklike mag te beperk, hoewel die fiskale regte wat later deur die Estates of Normandy geëis is, teruggevoer kan word na die Normandiese Handves van 1315.
As die beleid van Philip the Fair die klagte van alle klasse mense ontlok, was dit omdat hy in die besonder veral niemand in die guns was nie, behalwe in oorlog en finansies, kan gesê word dat die latere Kapenaars 'n tradisionele politiek teenoor beide die edeles gehandhaaf het en die dorpe. Met die kerk was dit egter anders. Die aandrang van Philip the Fair om die geestelikes te belas vir verdediging, het onmiddellik tot sy konflik met pous Boniface VIII gelei. Laasgenoemde, in die bul Clericis laicos (1296), verbied die betaling van belasting deur geestelikes aan heersers sonder pauslike toestemming. Boniface het 'n mate van steun in die suide, maar Philip het die pous outmaneuver deur die uitvoer van goud uit Frankryk te verbied. Die jaar daarna het die pous sy posisie laat vaar en aan die konings die reg toegestaan ​​om die predikant te belas sonder pouslike goedkeuring op tyd.
Die rusie is hernu in 1301, toe die koning en die grootmanne die biskop van Pamiers van verraad en dwaalleer beskuldig het. Boniface herroep nie net die toegewings van 1297 nie, maar berispe Filip omdat hy beslag gelê het op onder meer die munisipaliteit, en hy ontbied Franse prelate na Rome om voort te gaan met 'n hervorming van die koninkryk. Weer was die geestelikes verdeel, en baie biskoppe en abte het in 1302 'n byeenkoms in Parys bygewoon, waar hulle saam met mans van die ander boedels 'n herinnering aan die pous gerig het. 'N Jaar later het die koning meer taktiek aangeneem: in Junie 1303 het baie prelate toegelaat om die pous voor 'n algemene raad te verhoor, en in September het die gesant van die koning, Guillaume de Nogaret en sy makkers, Boniface in Anagni in beslag geneem. Deur die Romeine gered, sterf die bejaarde pous 'n maand later. By sy dood het die pouslike monargie wat oor die voorafgaande twee eeue opgerig is, heeltemal in duie gestort. Die Gascon -pous Clement V (regeer 1305–14) het die Heilige Stoel na Avignon verskuif, en 'n massa van sy landgenote is as kardinale aangestel.
Met hierdie pittige pous is die weg gebaan vir die vreemdste daad van geweld van die regering van Filips die Skone - die vernietiging van die Tempeliers. Die Tempeliers, wat in die 12de eeu gestig is, was 'n belangrike kruistogorde waarvan die voorregte swak geregverdig was na die val van die laaste kruisvaarderspos in die Heilige Land. Die Tempeliers bly egter 'n invloedryke orde, wie se groot rykdom en mag Philip se aandag trek. In 1307 beveel Philip die arrestasie van elke Templar in Frankryk en die beslaglegging op hul goedere en eiendom weens beweerde dwaalleer en immoraliteit. Onder marteling bely die Tempeliers homoseksuele gebruike, spoeg aan die kruis, afgodsaanbidding en ander dinge. In 1310 het baie van die Tempeliers hulle belydenis teruggetrek, maar Philip het sy soektog teen hulle voortgesit en in 1312 die pous oorreed om die bevel formeel te onderdruk. Hulle laaste leiers is lewenslank gevange geneem, en die twee hooggeplaaste owerhede is op die brandstapel verbrand.
Die ouderdom van katedrale en skolastiek
Godsdienstige geloof het na 1000 'n nuwe kleur begin aanneem en het in die 11de en 12de eeu in hierdie rigting ontwikkel. Of dit nou op die platteland of in die stad is, 'n nuwe, meer evangeliese Christendom het ontstaan ​​wat die menslike Jesus beklemtoon het bo die transendente Here. Die kruisvaardingsimpuls is in Frankryk lewend gehou deur die begeerte om die ware geloof teen Moslem -ongelowiges en Bisantynse skeuringe te bevestig. Meer intense Christelike geloof word ook weerspieël in vyandigheid teenoor die Joodse gemeenskappe van Frankryk. Reeds in 1010 was Jode vervolg en moes hulle kies tussen bekering of ballingskap. Anti-Joodse sentiment het gedurende die volgende twee eeue gegroei en tot verdere oortredings gelei. Jode wat in 1182 uit die koninklike gebiede verdryf is, is in 1198 weer toegelaat, maar het verdere vervolging ondergaan, waaronder 'n formele veroordeling van die Talmoed onder Louis IX. Philip IV (die Beurs) het die beleid van uitsetting in 1306 hernu.
Die kerk was egter nie altyd in staat om aan die godsdienstige eise van die bevolking te voldoen nie. Daar kon nie meer op die gewone geestelikes staatgemaak word om standaarde van vroomheid en boet te stel nie; hulle nakoming was óf te ontspanne óf te streng om aan te pas by die nuwe toestande wat 'n toenemende bevolking en die groei van dorpe meebring. Die kanonieke beweging van die later 12de eeu het 'n sekulêre geestelikes opgelewer wat op die behoeftes van die leke kon reageer op 'n manier wat die tradisionele kloosterordes nie kon nie. Alhoewel dit steeds uitgebrei het, was die Cisterciënzer orde nie in staat om sy asketiese impuls heeltemal te handhaaf nie; sy huise sowel as die van die ouer Benediktyne was dikwels ver van die nuwe bevolkingsentrums. Die hoër sekulêre geestelikes was ook nie baie beter geleë om pastorale verpligtinge na te kom nie.Die biskop was nou ver van sy kudde af, en het gewoonlik as toesighouer van die bisdom, regter of heer sy ondergeskiktes - die aartsdiaken en die katedrale kanonne - ook hoofsaaklik as administrateurs gefunksioneer. Aartsbiskoppe moes deur die vierde Lateraanse Raad (1215) jaarlikse sinodes van provinsiale geestelikes hou, 'n uitspraak wat, hoewel onvolmaak, waargeneem het, waarskynlik bygedra het tot 'n versterking van die dissipline.
Versuim om die standaarde van gemeentebediening te verbeter of ten volle te reageer op veranderende sosiale toestande, het die deur oopgemaak vir die verspreiding van kettersektes. Die kritieke hervorming was dié van die gemeentebediening. Toe nadruklike maatreëls om die opvoeding en toesig van priesters te verbeter in die vierde Lateraanse Raad aangeneem is, was dit reeds te laat in Frankryk. Vir die grootste deel van die 12de eeu het dieselfde evangeliese impulse wat gelei het tot die hervormings van die kanons en monnike, ook bygedra tot antiklericalisme en leerstellige kettery, veral in die dorpe en dorpe van die ooste en suide. Daar was 'n vermoede dat sondige priesters nie vertrou kon word om God se genade effektief te bemiddel nie, en die deugde van armoede as 'n teenmiddel vir die wêreldse koppigheid van 'n vooruitstrewende samelewing was vir baie aantreklik.
Die handelaar Valdes (Peter Waldo), wat sy eiendom en familie in die 1170's prysgegee het, het dit op hom geneem om in die volksmond vir sy mede -inwoners van Lyon te preek. Alhoewel hy die pous se goedkeuring vir sy leefstyl gekry het, het Valdes nie die reg om te preek gekry nie. Nietemin het hy en sy volgelinge - "die armes" of "arme manne" - dit steeds aangehou en is hulle deur die kerk veroordeel, wat hulle tot meer ekstreme standpunte oor leer en praktyk gedryf het. Ten spyte van sterk teenkanting van die kerk, het die Waldensiese beweging na die suidelike dorpe versprei, en in die moderne tyd is klein groepies aanhangers in Europa gevind.
'N Ander ketterbeweging, die van die' Good Men ', of Cathars (Albigenses), het 'n nog groter bedreiging vir godsdienstige ortodoksie ingehou. Die bloei in die heuweldorpe en -dorpe tussen Toulouse en Béziers, die Katare was dualiste. Hulle het onder meer geleer dat die materiële wêreld deur die duiwel geskep is, dat Christus nie die vlees aangeneem het nie, maar slegs verskyn het en dat die kerk en sy sakramente die werk van die duiwel was. In skrille kontras met die dikwels onkundige en wêreldse Katolieke geestelikes, die Kataarse elite, die perfeksie, het streng asketiese lewens geleef.
Vir hierdie uitdaging was die sekulêre geestelikes van Languedoc nie gelyk nie. Om 'n effektiewe teenbediening van geleerde en eerbiedwaardige manne te vestig, het die pous die Cisterciënzers na Languedoc afgesit; hulle word gou opgevolg deur St. Dominicus, wat 'n dekade lank as predikant in Languedoc was. In 1217, met sy orde van predikers wat deur die biskop van Toulouse erken en deur die pous bevestig is, het Dominic saam met sy mede -broeders gaan werk "in woord en voorbeeld" in die wyer wêreld.
Intussen het die moord op die legaat Peter van Castelnau (1208) Innocentius III aangespoor om 'n kruistog te bevorder teen die ketters van Languedoc. Onder leiding van Simon de Montfort val die noordelike baronne met besondere woede dorpe in die viscounty van Béziers en later in die graafskap Toulouse aan. Die Albigensiaanse kruistog het die suide onder noordelike onderwerping gebring, aangesien bloedbad en die vestiging van 'n pouslike inkwisisie (1233) uiteindelik die Katare in ballingskap in Italië of terug na Katolisisme gedryf het. Die Inkwisisie, wat na baie dele van Frankryk versprei het, is gewoonlik aan die Dominikane toevertrou, dit berus op die aktiewe strewe na verdagtes, geheime getuienis en - in geval van skuldigbevinding en hardnekkigheid - die lewering van die ketter aan die 'sekulêre arm' vir doodstraf .
Net soos die Dominikane, het die Franciskane skouspelagtige sukses behaal in 'n verskeidenheid pogings. Beide bestellings het baie georganiseerd, met provinsiale en internasionale administratiewe instellings, huise in Parys teen 1220, en hul lede werk gou oral in Frankryk. Omdat hulle predikers en belydendes geword het, het hulle ook kapelanstes, inspekteurs- en professoraatskappe verkry, aangesien hul inisiatiewe in vroomheid, waarheid en leer erken is. Konflik met die sekulêre priesterskap het natuurlik daartoe gelei dat die sekulare tevergeefs probeer het om die mendikante uit die sakramentsbediening uit te sluit en teen konvensionele skenkinge te werk gegaan wat skynbaar die armoede se beroepe weerspreek. Ten spyte van hierdie konflik, het die broeders, vroue -bevele soos die Poor Clares en soortgelyke groepe soos die Beguines 'n meer aktiewe vroomheid onder leke gestimuleer deur liefdadigheidswerke en stigtings aan te moedig, private toewydings en boetelys.
Die Ou Testament het twee verskillende metodes om aanspraak te maak op koningskap. Die een is afkomstig van Dawid, en die ander is deur profetiese of goddelike aanstelling. Waar het Dawid self sy koningskap gekry? Dit was volgens profetiese afspraak, deur Samuel.
Die een was van toepassing op die suidelike koninkryk van Juda, met sy hoofstad in Jerusalem, terwyl die ander van toepassing was op die noordelike koninkryk van Israel, met sy hoofstad in Samaria. Die vereiste vir die troon van Juda was Dawidiese afstammelinge. Niemand mag op die troon van Dawid sit nie, tensy hy 'n lid van die huis van Dawid was. Toe daar dus 'n sameswering was om die huis van Dawid uit die weg te ruim (Jesaja 7: 2-6), het God gewaarsku dat hierdie sameswering tot mislukking gedoem is (Jesaja 8: 9-15).
Nou volg die geslagsregister van Matteus die lyn van Josef, die stiefvader van Jesus. Josef was 'n direkte afstammeling van Dawid deur Salomo, maar ook deur Jekonja (sien Matteus 1, verse 6-16). Nou hier, ons het 'n groot probleem, want Jeremia 22: 24-30 sê:
'So waar as ek leef', sê die Here, 'hoewel Conia, die seun van Jojakim, die koning van Juda, die seël aan my regterhand was, maar ek sou jou afpluk en jou in die hand gee van diegene wat jou lewe soek , en in die hand van diegene vir wie jy jou gesig vrees - die hand van Nebukadnesar, die koning van Babel en die hand van die Chaldeërs. Daarom sal ek jou en jou moeder wat jou gebaar het, uitdryf na 'n ander land waar jy nie gebore is nie en daar sal jy sterf. Maar na die land waarheen hulle wil terugkeer, daar sal hulle nie terugkeer nie. 'Is hierdie man Coniah 'n veragte, gebroke afgod - 'n vaartuig waarin geen plesier is nie? Waarom word hulle, hy en sy nageslag, uitgewerp en in 'n land gewerp wat hulle nie ken nie? O aarde, aarde, aarde, hoor die woord van die Here! So sê die Here: 'Skryf hierdie man neer as kinderloos, 'n man wat in sy dae nie voorspoedig sal wees nie, want nie een van sy nageslag sal voorspoedig wees as hy op die troon van Dawid sit en in Juda meer heers nie.' "
Hierdie gedeelte sê dat geen afstammeling van Jekonja die reg op die troon van Dawid sou hê nie. Tot en met Jeremia was die eerste vereiste vir die Messiaanse geslag die huis van Dawid. Die Messias moet dus nie net uit die geslag van Dawid kom nie, hy moet ook los van Jeconiah wees. Maar, soos ons in die genealogie van Matteus lees, is Josef van die afstammeling van Jeconiah - dit wil sê dat nie een van sy nageslag op Dawid se troon kon sit nie. Daarom moet 'n mens die vraag stel: hoe kan Jesus die Messias wees as die Messias uit die geslag van Dawid moet kom, maar ook nie uit die lyn van Jekonja nie?
Dit is waar die Maagdelike Geboorte ter sprake kom. Onthou, Jesus is nie die biologiese seun van Josef nie, dus is die vloek van Jeconiah nie op Hom van toepassing nie. Hy is egter die biologiese seun van Maria per maagdelike geboorte. Maar dit verklaar steeds nie hoe Jesus die afstammeling van Dawid is nie. Om dit te beantwoord, moet ons die geslagsregister van Lukas bespreek.
Anders as Matteus, volg Lukas 'n streng Joodse prosedure en gewoonte deurdat hy geen name weglaat nie en geen vroue noem nie. As 'n mens egter nie volgens Joodse gebruik die naam van 'n vrou kon noem nie, maar haar lyn wou volg, hoe sou 'n mens dit doen? Hy sou die naam van haar man gebruik (moontlike Ou -Testamentiese presedente vir hierdie praktyk is Esra 2:61 en Nehemia 7:63). Dit sou die tweede vraag laat ontstaan: as iemand 'n genealogie bestudeer het, hoe sou hy dan weet of die genealogie die van die man of die van die vrou was, aangesien die man se naam in elk geval sou word? Die antwoord is nie moeilik nie, die probleem lê by die Engelse taal.
In Engels is dit nie goeie grammatika om 'n bepaalde artikel ("die") voor 'n eienaam te gebruik nie ("die" Matteus, "die" Lukas en "die" Maria). Dit is egter redelik toelaatbaar in die Griekse grammatika. In die Griekse teks van Lukas se genealogie het elke genoemde naam die Griekse definitiewe artikel "die" met een uitsondering: die naam van Josef (Lukas 3:23). Iemand wat die oorspronklike lees, sou verstaan ​​deur die ontbrekende definitiewe artikel uit die naam van Josef dat dit nie eintlik Josef se geslagsregister was nie, maar sy vrou Maria.
Alhoewel baie vertalings van Lukas 3:23 lui: "... vermoedelik die seun van Josef, die seun van Heli ..." vanweë die ontbrekende Griekse definitiewe artikel voor die naam van Josef, kon dieselfde vers ook soos volg vertaal word: " Om die seun te wees (soos veronderstel) van Josef, die seun van Heli ... "Met ander woorde, die laaste haak kan uitgebrei word sodat die vers lui dat hoewel Jesus" veronderstel "was of aangeneem is dat hy die afstammeling van Josef was, die afstammeling van Heli. Heli was die vader van Maria. Uiteindelik was Joseph Heli se "skoonseun".
Onthou dan dat koning Dawid meer as een seun gehad het. Een van hulle was Nathan. Nie een van Nathan se afstammelinge het 'n "Jeconiah-agtige" vloek gehad nie. Maria was 'n afstammeling van Natan (Lukas 3:23 en vers 31-onthou, soos hierbo uiteengesit, hoewel die Engelse teks sê "die seun van Josef, die seun van Heli ...", aangesien die oorspronklike Grieks sê Heli is die vader-in- die wet van Josef, logies genoeg, is Heli die biologiese vader van Maria). Jesus is nou heeltemal veilig vir die probleem van die vloek van Jeconiah, terwyl hy uit die geslag van Dawid en uit die stam van Juda was.
Die Reformasie van Duitsland
Die Hervorming bied aan die historikus 'n akute voorbeeld van die algemene probleem van wetenskaplike interpretasie - naamlik of gebeure hoofsaaklik deur individue gevorm word of deur die net van historiese omstandighede wat dit omring. Die verskynsel wat die Protestantse Hervorming geword het, is ondenkbaar sonder die gevoel van sending en dwingende persoonlikheid van Martin Luther. Maar in sosiale en intellektuele omstandighede wat minder daartoe bydra om drastiese veranderinge teweeg te bring, sou Luther se stem ongehoord gewees het en sy optrede vergete was. Onder die voorvereistes - wat die dieper oorsake van die Reformasie is - val die volgende op: (1) Almal was dit eens dat die Rooms -Katolieke kerk regstelling nodig was. Die gebrek aan spiritualiteit op hoë plekke, die blatante fiskalisme, waarvan die onbeperkte smous van aflate - die eintlike sneller van die Hervorming - 'n treffende voorbeeld was, en die verwikkeling in politieke aangeleenthede was simptome van korrupsie wat lankal gesuiwer moes word. Terwyl die kerk steeds aanvaar is as die enigste wettige bemiddelaar van goddelike genade, het die verwerping van die misbruik daarvan, wat waargeneem of daadwerklik was, in die dekades voor 1517 sterker geword. en verwagtinge, wat lei tot eise vir 'n meer persoonlike ervaring van die goddelike. Die gebrek aan hierdie strewe, die kerk is wyd, indien diffus, berispe oor die reaksie daarvan. (3) Meer gefokusde kritiek kom van die Christelike humaniste, 'n invloedryke groep geleerdes wat daarop ingestel is om die fundamentele tekste van die Westerse Christendom te herstel. Onder leiding van Desiderius Erasmus, die bekendste Bybelse geleerde van die tyd, het hierdie manne die Katolieke kerk vasgehou aan die geestelike ideale waarvoor hulle beweer het dat hulle dit wil hê, en hulle het die beginsel van evangelisasie teen die gesekulariseerde ambisies van die kerk gestel. (4) Nog meer noodlottig, teen 1500 het die kerk onder aanval gekom van Europese heersers wie se administratiewe, regs- en finansiële hegemonie nie in hul onderskeie state voltooi kon word sonder die oorheersing van die kerklike sektor nie. In die ryk, soos elders, was die neiging in die kerklike politiek na staatskerke (Landeskirchen), waarin regerings, met behulp van 'hervorming' as 'n voorwendsel, geleidelik 'n groot mate van beheer oor kerklike eiendomme, personeel en funksies verkry het, terwyl kerklike owerhede verloor het. Die Reformasie was die hoogtepunt van hierdie proses, wat in die ryk in bykans alle prinslike gebiede en in die meeste onafhanklike stede plaasgevind het, waar regerings die administrasie van die kerk onder politieke leiding gebring het. (5) In Duitsland is hierdie ontwikkeling vergemaklik deur 'n ou feodale gebruik wat 'n verhuurder geregtig het om "beskerming" uit te brei na kerke op sy landgoed. Oor hierdie 'eienaarskerk' (Eigenkirche) hy het die reg op beskerming geniet, wat hom toelaat om posbekleërs aan te stel en eiendomme te bestuur. Tydens die uitbreiding van hul soewereiniteit het territoriale prinse hierdie reg op beskerming oorgeneem en die regsgrondslag gevorm waarop hulle in die Reformasie die volle beheer oor die administrasie van die kerk oorgeneem het. (6) In elke segment van die Duitse samelewing, maar veral onder die armes, is daar stemme teen onreg en uitbuiting. Groot verskille in inkomste en diskriminerende wette in stede sowel as die verslegtende lewenstandaard van kleinboere en landbouarbeiders het onluste en opstande veroorsaak, wat teen die vroeë 1500's endemies geword het.
Dit was dus die kragte wat die gebeure na 'n krisis gedryf het. In die eerste dekade van die 16de eeu het hulle saamgesmelt tot 'n sterk oplewing van godsdienstige, sosiale en politieke agitasie, waarvoor 'hervorming' (van kerk en samelewing) die kodewoord was. Ironies genoeg het Luther, wat hierdie opwinding in die Reformasie sou kanaliseer, niks gehad nie, totdat hy as 'n nasionale figuur in die 1520's ontstaan ​​het. Vir hom was slegs een saak belangrik: die noodsaaklikheid van geloof. Sy persoonlike pad na die Reformasie was 'n innerlike soeke na godsdienstige waarheid, waartoe sy gewete sy gids was.
Toe hy in Oktober 1517 sy vyf-en-negentig tesisse teen aflate skryf, was Luther 'n Augustinus-predikant, 'n prediker in die Saksiese stad Wittenberg en 'n professor in teologie aan die universiteit wat daar in 1502 gestig is deur die keurvorst van Sakse, Frederik III, genaamd "die wyse." Sy ambisieuse pa het hom gedryf na 'n loopbaan in die regte, maar in 1505 het die vroom vroom Martin 'n kloosterhuis binnegegaan. Sy orde, die van die Augustynse eremiete, was 'n streng hervormingsgemeente wat toegewy was aan gebed, studie en die asketiese lewe. Diep ontsteld oor die vraag na regverdiging - hoe 'n mens, 'n sondaar, in God se oë geregverdig (gered) kan word - vind Luther geen troos in die kloosterroetine nie en wend hom tot 'n verkenning van die bronne van die Christelike leer, veral die St. en Sint Augustinus. Nadat hy sy intellektuele belofte erken het, is hy gestuur deur sy bevel om teologie in Erfurt en Wittenberg te studeer. Hy het 'n doktorsgraad in 1512 ontvang en het dieselfde jaar in Wittenberg begin met die onderrig van die Bybel. Volgens sy eie verslag het hy tydens sy noukeurige lees van Paulus se brief aan die Romeine, terwyl hy hom voorberei het om 'n lesing oor die teks te gee, ontdek wat hom die oplossing vind vir die probleem wat die groot gaping tussen mense sonde en goddelike genade. Regverdiging word nie verdien as beloning vir menslike inspanning deur goeie werke nie ('n standpunt wat Luther nou toeskryf aan 'n misleide en misleidende Roomse kerk). Inteendeel, mense word sonder hul eie verdienste geregverdig deur God se vrygewige en vooraanstaande genade (dit wil sê, voor enige waardige menslike dade), deur geloof, wat 'n gawe van God is. Dit is die betekenis wat Luther gevind het in die deurslaggewende gedeelte in Romeine 1:17: "Want daarin [dws die Evangelie] word die geregtigheid van God geopenbaar deur geloof vir geloof: soos daar geskrywe is: Wie deur geloof regverdig is, sal lewe. '"" Geregtigheid " -justitia in Latyn - verwys Luther nie na God se aktiwiteit as regter nie, maar na die regverdigende regverdige toestand wat hy in die menslike sondaar uitoefen, 'n toestand wat hom as geloof uitdruk. Die belangrike gevolge van hierdie teologiese insig, wat Luther blykbaar as 'n unieke ontdekking geneem het, maar wat in werklikheid deur 'n aantal teoloë voor hom voorgehou is, was toe nie vir hom duidelik nie. Hulle het hulself egter kragtig laat geld toe hy eers oor die - vir hom - belangrikste temas van redding deur geloof alleen begin lesing en preek het (sola fide) en eksklusiewe vertroue in die Skrif (sola scriptura). Dit was die toegewydheidskonflik van Oktober 1517 wat dit alles in die openbaar gebring het.
Min ander kwessies sou die kloof wat hierdie vurige broeder van 'n stedelike en pragmatiese kerk geskei het, so duidelik kon blootstel. Die toegewing wat in 1517 in Sakse aangebied word, het sy oorsprong in twee suiwer finansiële reëlings. Eerstens het pouse Julius II en Leo X fondse nodig vir die heropbou van die Sint -Pietersbasiliek in Rome, tweede, biskop Albert van Hohenzollern, gedwing om pouslike bedelings te koop om die aartsbiskoppe van Mainz en Halberstadt te verkry, het ingestem om aflate in sy domeine te bevorder, half die inkomste waaruit Rome sou gaan, die ander helfte aan hom en sy bankiers. Vir Luther was die kwessie nie soseer gerig op die verregaande geldigheid van hierdie ooreenkoms nie, maar op die toegeeflikheid self. Werklik berouvolle sondaars verlang nie na verligting deur toegeeflikheid (dit is 'n vergifnis van die boete of tydelike straf wat die sondaar andersins aan skuld sou skuldig is nie), hulle verlang na boete. Dit is die kern van Luther se argument in die vyf-en-negentig stellings, wat hy aan sy kerklike meerderes gestuur het om hulle te oorreed om die verkoop van aflaat te laat vaar. (Die verhaal dat hy 'n afskrif van die proefskrifte aan die deur van die Kasteelkerk in Wittenberg vasgespyker het, is moontlik 'n uitvinding van 'n latere tyd. Sien Opmerking van navorser: Die plasing van die proefskrifte.)
Luther was nie van voorneme om hierdie optrede te weerstaan ​​nie. Hy tree op as priester namens sy kudde en as 'n pligsgetroue teoloog teen 'n korrupte kerk. Maar die openbare reaksie op die tesisse (hy het dit in Latyn geskryf, maar dit is gou vertaal en gedruk) het duidelik gemaak dat hy 'n senuwee geraak het. Aangemoedig deur uitdrukkings van steun en afgetakel deur teenstanders, het Luther meer uitgesproke geword, harder in sy kritiek op die kerk en meer gefokus in sy aanvalle op die pousdom. Teen 1520 was hy goed op pad om die woordvoerder te word van Duitsland se griewe teen Rome. 'N Pamflet wat hy daardie jaar gepubliseer het, Adres aan die Christelike adel van die Duitse nasie, het die sekulêre heersers van die ryk aangespoor om 'n kerk te hervorm wat nie sy eie huis in orde sou stel nie. Pope en prelate is nie heilig nie; hy het aangevoer dat dit voor die gereg kan kom. Aangesien elke Christen self die Bybel kan lees, is pouslike aansprake op interpretatiewe gesag tevergeefs. Luther het die Duitse vorste aangespoor om die toestand van die kerk in ag te neem en dit te hervorm ter wille van die geloof. Op hierdie manier trek Luther uit, al is dit teësinnig, die volle gevolge van sy beginsel van "redding deur geloof alleen". Geen kerk was nodig om op te tree nie, aangesien God se agentgenade sonder bemiddeling beskikbaar was. Geen priester, selfs nie die pous nie, het spesiale magte, want, so het Luther aangevoer, alle mense is priesters, so gemaak deur hul geloof. Dit is skaars verbasend dat 'n bul van ekskommunikasie teen hom (Exsurge domine) uitgereik uit Rome in Junie 1520.
Kyk die video: Waarom doen christenen altijd zo moeilijk over seks? RELIGIE
Copyright © salvadoryoscar.com | Waarom het die Merowingers en Pippiniede die Christendom so vurig aangeneem?...