Party mense het gesê die enigste rede hoekom hy nog die peloton afrig, is omdat Ore, die hoof, hom jammer gekry het – Uil was vroeër ’n Stormjaer in die Ossewa-Brandwag en is glo destyds saam met John Vorster, die eerste minister, in ’n interneringskamp aangehou.
Of dit waar is, weet ek nie. Uil, ’n kort, seningrige man met botteldik brillense, het nie baie gepraat nie. Maar ondanks sy ouderdom en skete het hy nie toegelaat dat ons met hom mors nie. “Julle klink soos ’n klomp July-perde!” hoor ek hom nog skreeu. “Ek soek daai voete gelyk op die grond! Gelyk!”
Suid-Afrika was toe meer militaristies as nou: Ons weermag was in ’n grensoorlog in die ou Suidwes gewikkel, en elke Vrydagoggend het ons by ons skool in ’n Noord-Kaapse dorpie ’n uur lank kadetoefening gehad.
Ons, die sogenaamde elite-peloton, het net uit matrieks bestaan. Ons skool het net twee matriekklasse gehad en daar was skaars genoeg seuns om ’n peloton te vorm, dus was die vermoë om te kon marsjeer nie noodwendig ’n vereiste om in die drilpeloton te wees nie.
Stevie het ook so ’n leerklappie oor sy Lanco-horlosie gedra – dié het hy by sy ouer broer gekry wat in die army was. “Die klappie keer dat die vyand nie in die nag die weerkaatsing van die horlosie se fosforsyfertjies kan sien nie,” het hy gesê.