“Toe ek en Lien hier weg is, het ons regtig nie ‘n idéé gehad waarheen ons nou eintlik wil gaan nie. Ons het by Jasmyn gestop vir ontbyt toe Lien sê sy wil Laeveld toe. Maar ek het gesê nee, daar is óók te veel mense. Ek soek stilte.
“‘Nou maar dan moet jy woestyn toe,’ sê sy toe half op rukkerig. ‘Die kans is goed dat dit net ek en jy sal wees’, en sy skud haar hare. As sy so maak moet ek weet: sy is nou krapperig.’
“Ons plan was om op Van Zylsrus te gaan slaap soos wat die ou op Vryburg vir ons beduie het, maar skielik het dit na ‘n bitter skrale moontlikheid gelyk. Ons was in ons kanon in verdwaal. Die son was besig om te sak. Dit was Oukersdagaand, en ons was in die middel van nêrens, maar vreemd genoeg, dit was asof daar ‘n groot kalmte oor my gekom het. Ek het vir Lien gekyk.
“‘Ek sê vir die vrou ek moet loop kyk. Ek dink ek hoor iets,’ sê die oompie op die bankie toe die karretjie langs ons tot stilstand kom.
“‘Kom, meneer-hulle kan nie hier in die vlak slaap nie. Die vrou het al klaar julle kamer reggemaak.’ Dis duidelik dat die oom nie nee vir ‘n antwoord gaan vat nie.
“‘Alte seker Mevrou. Wag ek help vir Mevrou,’ sê die oom en help vir Lien tot op die bankie. Stadig kruie ons daar met die slingerpaadjie aan tot by die huisie. Lien waai vir my van die bankie af. Sy is so opgewonde soos ‘n skoolkind.
“Later, toe ons aan tafel sit, merk ek dat die tante nie net vir twee gekook het nie. Dit lyk asof sy ons verwag het. ‘Hoe is dit dan dat dit vir my lyk asof tante ons hier verwag het’, vra ek nuuskierig.
“‘Nee meneer sien ons is eintlik afstammelinge van die Griekwas wat vroeër jare hier deurgetrek het en onse kinders het nooit die liefde vir die wêreld gehad soos ons dit het nie en jare terug het hulle besluit hulle is moeg vir die wêreld met sy hitte en droogtes en goed en op ‘n dag het hulle net besluit om weg te trek en tot nou toe het ons nog nie weer ‘n woord van hulle gehoor nie dis vanjaar al vyftien jaar dat hulle weg is.’
“Die tante skep asem. Die oom vat oor. ‘Net voor die eerste Kersfees nadat die kinders hier weg is, sê ek vir die vrou, ek sê Ma, ek kan nie hierdie jaar Kersfees hou nie. Die kinders is weg en dis net ons twee en my hart is seer en sal net seerder word hier oor die Groot Dae. Wat gaan ons maak?’
“‘Sy sê toe, Hennerik, moet nou nie daaroor wakker lê nie ek het reeds vir onse Hemelse Vader gevra om vir ons mense te stuur vir Kersfees more gaan ek die spaarkamer begin regmaak en jy moet kom hjelp.’
“Nadat ons geëet het, het die oompie die dankgebed gedoen en toe strammerig opgestaan. ‘Sit julle net so. Ek gaan net die Bybel haal.’
“Terwyl ek rondblaai, kry ek die reuk van mottegif. Hier en daar is ‘n foto’tjie tussen die blaaie gebêre. Ek begin lees.
“Die kombuis het amper ‘n heilige plek geword. ‘n Katedraal. Ek lees van Maria en die Kind. Van die stal en die krip. Van die herders en die wyse manne. Die stil toe ek die Boek toemaak.
“Die oom sit met sy hande in eerbied gevou. Deur die kombuisvenster het die volmaan groot en wit oor die kameeldorings gelê. Saggies begin die tante Stille Nag te sing. Haar oumensstem is krakerig, maar vir ons het dit die klank van ‘n nagtegaal gehad. Dis asof van iewers af die engele saamgesing het. Die oom het met sy dreunstem ingeval en Lien kort na hom.
“‘Ek wens daar was iets wat ons vir die twee oues kon doen,’ sê ek later vir Lien toe ons in die bed lê.
“Oujaarsdag middag, toe ons terugkom van die veld af, sien ons die vreemde kar onder die kameeldoring staan.
“Dis toe die figuur om die hoek van die huis kom dat die oom die teuels styf pluk. Die donkies het nog nie eers behoorlik stilgestaan nie, of die oom spring af en storm vooruit.
“Die oom sak daar op die warm kalaharisand op sy knieë neer en bid ‘n dank- en lofgebed waarvan ek die gelyke nog nie gehoor het nie. Soos ‘n Abraham van ouds. Op sy knieë met sy hande na bo uitgestrek.