Spoorwam-sampioen: beskrywing, groeiplekke, gewone, eetbare spesies, soortgelyke sampioene, primêre verwerking en voorbereiding - Stealth - 2020
Spoorwam-sampioene is nog nie so gewild onder sampioen plukkers nie. Nietemin het sommige variëteite vlesige en smaaklike pulp, en sommige giftige spesies word as medisyne gebruik.
Hoe lyk 'n spinneweb-sampioen en waar groei dit?
Onder die naam spinnerakke beteken hulle die geslag van die swamme van dieselfde familie. Onder die sampioenplukkers is die volksnaam bogbillot baie algemeen, wat die eienskappe van die groei van die swam weerspieël. Die swam het sy belangrikste naam gekry vanweë die feit dat dit by die kruising van die bene en hoede 'n soort spinneweb het, wat prakties verdwyn namate hy ouer word. Spinnerakke groei hoofsaaklik in bladwisselende of gemengde woude, maar beslis - op baie nat grond: beide naby die moeras, sowel as in die laaglande en klowe.
Hierdie sampioene word byna oral versprei in die gematigde klimaat van ons land - van die Europese deel en die Oeral tot Siberië en die Verre Ooste. Minder gereeld kan hulle in die taiga aangetref word, aangesien die meeste soorte nie van skaduagtige plekke hou nie.
Interessantdat verskillende soorte spinnerakke baie goed verskil, en die sampioen plukkers kan dit vir verskillende families gebruik. Daar is vrugteliggame van klassieke vorm en sampioene met sferiese en keëlvormige hoede. Die oppervlak kan droog of slymagtig wees, met 'n gladde of skubberige tekstuur. Die kleur van die hoede is ook baie uiteenlopend: geel, oranje, bruin-rooi, bordeaux en selfs wit-pers.
Gossamers groei ook individueel, maar meer gereeld - in gesinne van 10 tot 30 stukke. Daar moet in die laaglande gesoek word, maar dit word hoofsaaklik aan die einde van die somer en tot by die aanvang van die eerste herfsreste (einde Oktober in die Europese deel van die land en die tweede helfte van September in Siberië) versamel.
Voedingswaarde en smaak van die spinnerak
Sommige spesies spinnerakke is eetbare sampioene. Wat aroma betref, is hulle minderwaardig as die klassieke verteenwoordigers - porcini-sampioene, champignons en vele ander, omdat dit prakties reukloos is. nietemin, die smaak van hierdie verteenwoordigers is taamlik uitgesproke. Aangesien baie variëteite groot is (15-17 cm in deursnee van die hoed en tot 10 cm in die hoogte van die stam), samel die sampioenplukkers dit gewillig in om te kook en te bewaar.
Daarbenewens bestaan ​​die spinnerak, soos baie ander sampioene, hoofsaaklik uit water, en 100 g lewendige gewig gee nie meer as 30 kcal nie.
Sommige soorte spinnerakke, wat rooi en oranje kleure het, word steeds gebruik om die ooreenstemmende kleurstowwe voor te berei.
Waar die spinnerakke groei
Is die swam eetbare sampioen
Verskillende soorte spinnerakke is eetbare en eetbare sampioene. Terselfdertyd word 3 soorte as die waardevolste in terme van smaak beskou:
Die klassifikasie van verskillende spesies, afhangende van hul eetbaarheid, word in die tabel gegee.
Antibiotika word verkry uit die giftige soorte swamme, en dit word as medisyne met antibakteriese en antiseptiese effekte gebruik.
Beskrywing van die soorte spinnerakke
Die Spider Web-familie bevat 'n paar dosyn sampioene, en die meeste van hulle groei op die gebied van Rusland. Die mees algemene word hieronder bespreek.
Hierdie verteenwoordiger word ook triomfantelik genoem. Dit vorm taamlike groot vrugliggame met 'n hoeddiameter van tot 12 cm, en by jong verteenwoordigers lyk dit soos 'n bol en word dan plat. Per kleur - van geel tot bruin kleure.
Die pulp van hierdie spesie het nie 'n spesiale reuk nie en droog vinnig op 'n pouse. Aan die ander kant is dit die gewildste verteenwoordiger van die gesin onder sampioene-plukkers, omdat die smaak daarvan gebruik kan word as basis vir eerste, tweede gedeeltes, sowel as vir bakkies en bakkies.
Hierdie verteenwoordiger word ook rooi genoem. Dit het 'n klassieke vorm - 'n bolvormige hoed van oranje, rooierige en rooierige kleure (ongeveer 10 cm in deursnee). Die been is wit, vlesig en kan tot 'n aansienlike hoogte groei (tot 20 cm).
Die sampioen is volledig eetbaar, en buitendien het dit 'n onmiskenbare voordeel - dit lyk nie na nouverwante giftige of dodelike verteenwoordigers nie. Nietemin, onder sampioenklukkers is dit nie gewild genoeg nie. Dit is interessant dat dit slegs onder berkbome groei.
Spinneweb is uitstekend
Dit is 'n redelik seldsame soort wat hoofsaaklik in Sentraal-Europa voorkom, en in Rusland, net in die woude van Basjkirië versprei. Byna bykans altyd in groot gesinne groei, sodat sampioenplukkers dadelik groot oeste oes.
In die voorkoms lyk dit soos regte sampioene vanaf die poskaarte: 'n groot hoed met 'n halfrond met 'n ryk bruin, bruin en bordeauxkleurige skakerings, sowel as 'n blink oppervlak (15-20 cm in deursnee). Bene word tot 14 cm lank, dig, vlesig, wit.
In die Gossamer-familie word hierdie spesie as die waardevolste beskou wat smaak betref. Dit is egter uiters skaars, daarom is dit in die meeste Europese lande in die plaaslike Rooi Boeke gelys.
Dit is 'n voorwaardelik eetbare verteenwoordiger, wat nie van spesiale smaakwaarde verskil nie, maar dit kan nietemin geëet word sonder om te vrees vir die gesondheid. Afmetings is nie baie groot nie - die deursnee van die hoed is binne 8 cm, die hoogte van die bene is tot 10 cm. Die kleur is taamlik atipies: van wit tot lila en vuil skakerings. Dit groei hoofsaaklik in groepe van tot 10 sampioene, wat hoofsaaklik in berkwoude en eikebome voorkom.
Hierdie variëteit is soortgelyk aan die eetbare bokkoekweb. Die ligte violet voorkoms word gekenmerk deur 'n onaangename reuk en 'n dunner, lang been.
Hierdie spesie behoort ook tot die voorwaardelik eetbare. Dit het 'n ligte bruin, taamlike groot hoed (tot 15 cm) wat prakties met 'n dik (1-1,5 cm in omtrek) gesplit is. Interessant genoeg het die vleis aan die snit 'n ligblou kleur en word dit vinnig rooi in die lug.
En 'n ander interessante eienskap - ondanks die feit dat die vleis van hierdie variëteit 'n redelike sterk aroma het (anders as die meeste ander spesies), is dit neutraal in die smaak, daarom onder die sampioenplukkers is hierdie spesie nie baie gewild nie.
Eetbare vorm, waarvan die gebruik vergiftiging kan veroorsaak. Die hoed is tot 10-12 cm in deursnee, die oppervlak is slymig aan die aanraking, bolvormig.
Die kleur van die been is interessant - as dit bo-op pers is, kry dit in die onderste helfte rooi kleure. Die vleis smaak buitengewoon bitter, en op die snit het dit olyf- en pers kleure, Danksy het die uitsig sy naam gekry.
Giftige verteenwoordiger waarvan die gebruik gevaarlik is vir die gesondheid. Dit lyk baie mooi - dit het bruin hoede met 'n blink oppervlak. Die pulp, selfs in hittebehandelde vorm, veroorsaak egter ernstige vergiftiging en kan in groot dosisse tot die dood lei.
Dit is die gevaarlikste verteenwoordiger, wat selfs in klein hoeveelhede streng verbode is. Die kleur is lig, room en geelagtig. 'N Interessante eienskap - die pulp ruik na radyse of rou aartappels. Die hoed bereik 'n deursnee van 12 cm, die been is tot 10 cm hoog.
Wat die toksisiteit betref, val hierdie sampioen amper saam met 'n ligte bol, Dit is egter redelik maklik om te bepaal volgens die voorkoms van die voorkoms. Daarbenewens is nie een van die eetbare verteenwoordigers van die Pautinnikov-familie en ander families soortgelyk aan hierdie spesie nie.
Kenmerke van die oorwinningsweb
Soortgelyke sampioen spesies
Die wit-violet spinnerak word gereeld verwar met 'n ry viooltjie, maar in teenstelling daarmee behoort dit tot die klas vol eetbare sampioene. Die ry kan onderskei word deur aroma - as u die borde onder die hoed ruik, voel u 'n duidelike vrugtige reuk.
Sommige soorte spinnerakke lyk baie soos mekaar, so hulle kan slegs deur ervare sampioenplukkers of selfs wetenskaplikes onderskei word. Byvoorbeeld, 'n tweewring-spinnerak lyk baie soos 'n bolvormige en wollerige. Wat die eetbare verteenwoordigers betref, dan Slegs diegene waarteen vertroue vertrou word, moet ingesamel word.
Aanvanklike verwerking en voorbereidingsfunksies van die spinnerak
Met die eetbare spesies van hierdie sampioene, kan u al die kulinêre prosedures maak: braai, stamp, kook en bewaar vir toekomstige gebruik. Sommige spesies, byvoorbeeld, is die spinnerak uitstekend, geskik vir droging.
Hierdie sampioene benodig nie spesiale voorbereidingsmetodes nie, maar nie alle soorte is geskik vir alle verwerkingsmetodes nie, byvoorbeeld:
geel word slegs gesout en gedroog;
wit-pers word hoofsaaklik gebraai en gekook;
grysblou benodig langdurige kook, waarna dit gepek kan word;
vlok eet slegs gekook.
Is dit die moeite werd om die pers spinnerak te versamel?
Spinnekoppe is volledige verteenwoordigers van die koninkryk van sampioene. Om dus te leer onderskei tussen eetbare spesies, is elke sampioenplukker die moeite werd. Dan kan u nuwe resepte leer en u somerspyskaart diversifiseer.