Emosionele lyding – houvanblou
Kategorie: Emosionele lyding
Desember 5, 2018 Desember 5, 2018 Nena Dreyer5 Kommentaar
Ek hou van die afslagrakke in winkels. Baie winkels het hulle – ek begin graag sommer daar rondsnuffel. Daar is verskeidenheid, soms interessante verrassings maar wel soms ook beskadigde goedere.
Dit is vir my tog hartseer wanneer mense na hulself verwys as stukkend of "damaged goods". Onlangs het 'n inteligente hardwerkende man homself ook in my teenwoordigheid so geklassifiseer tot my opregte verbasing. Laat ek nou nie myself hoogheilig hier voordoen nie – ek doen dit ook. Ek het onlangs oorweeg om 'n poging aan te wend om weer te "date" maar kan nie help om te wonder (en meer as een maal hardop te sê nie) of mense wat so oud en oorgewig soos ek is hoegenaamd 'n kans staan nie?
Ons verwys na onsself amper soos die produkte wat hulself op die uitverkopingrak bevind: produkte waarvan die prys verminder is vir 'n voor-die-hand-liggende tekort of soms verbeelde tekort: niemand sou dit wou hê nie.
Die sielkundiges meen dat hierdie tendens om jouself as gekwes of gebroke te ervaar spruit uit een of ander vorm van misbruik of trauma. Iewers het ons in die lewe gehoor dat ons onbelangrik, onminbaar, stukkend, gebrekkig is of net te kort skiet en dit geglo. Dit lei tot 'n aanvaarding in so persoon se waardesisteem dat hulle beskadig, stukkend of ontoereikend is. Nog 'n voorbeeld wat die sielkundige navorsers bevind het is dat waar iemand op 'n jong ouderdom verwerp gevoel het, dit dikwels in ons waardesisteme gekodeer word dat ons onbemind of waardeloos is. Dit is ook nie net op fisiese of selfs werklike verwerping van toepassing nie. Dikwels voel kinders emosioneel afgeskeep of geignoreer en nie omdat hulle ouers dit so bedoel of beplan nie – dit is dalk 'n slegte tyd by die werk, 'n ernstige siekte in die familie of sommer die allerdaagse jakkalse wat in die wingerde plunder.
Dit is belangrik om te besef dat hierdie negatiewe wesenswaardes 'n leuen is. Ons leer dit uit ons omgewing, lewenservarings, ondervindinge en ou wonde. Ja, mense maak foute, ek het ook maar maak my geskiedenis, foute, wonde of die nommertjies in my ID Boek of op my skaal my nutteloos?
Ekself en my mede gebokenes MOET onsself dwing om sagter op onsself te wees en beter met onsself te praat. Die pas afgelope naweek sê ek op 'n punt hardop vir myself: Ek het 'n fokkop van my huwelik gemaak, van my enigste kind se grootmaak, van my loopbaan en my finansies. Ongelukkig is dit vir my 'n patroon – hoe swaarder ek kry hoe harder is ek op myself en hoe aakliger praat ek met myself!
Ek kan vandag wens dinge het nie uitgeloop soos dit het nie. Ek lieg egter vir myself as ek meen dat ek dit doelbewus veroorsaak het. Ek het die beste gedoen met wat ek gehad het. Ek het onder groot emosionele en finansiele druk nie elke keer die beste besluit gemaak nie. Ek het mense geglo en vertrou wat ek nie moes nie, nie omdat ek domastrant of stupid was nie, omdat ek regtig ongegee het en lief was vir hulle. Ek het in desperaatheid, en meestal uit liefde, my tyd, energie en aandag nie altyd in my eie loopbaankeuses belê nie. Ek wil soms op 'n hopie gaan sit en wens ek gaan dood maar ek het nog nie, ek hou nog aan, ek probeer nog beter doen. Ek probeer nog plan maak. Ek stoei nog voort . . .
Ek besef my geskiedenis, die samelewing en selfs onwetende vriende en familie dalk, my eie desperate geswoeg en gestoei het oor die jare hierdie leuens diep in my psige ingewortel en vasgemessel. Dit gaan baie waaksaamheid en 'n doelbewuste en goed gerigte poging neem om dinge om te draai. Ekself sal ook myself daagliks (of uurliks) moet herinner dat hierdie omkeer van denkwyse 'n proses is en nie 'n towerstaffie nie. Hierdie negatiewe selfwaardes is vir jare om en om in my kop gedraai, styf opgewen soos 'n garetolletjie op 'n masjien, deurgevleg en geweef in my dink en doen – dit gaan werk vat en tyd neem om aan te spreek.
So as jy weer op die punt is om na jouself te verwys as beskadig, tweede rangs of stukkend: STOP! Dink bietjie na oor wat die boodskap is wat jy vir jouself het. (Oukei ek praat hard en duidelik met myself hierso maar dalk wou julle ook hoor.) Onthou om jouself op die skouer te klop want ontberinge, pyn en verwerping maak ons beter en sterker mense. Ons pyn en trauma het ons nie beskadig of gebreek nie maar beter emosioneel aangepas vir die lewe en sy potholes. Ek wil nie mense se pyn en trauma afmaak as iets ligs nie – dit is nie. Daar is wel die moontlikheid dat ons wat eers onsself as stukkend wou klassifiseer ook tog waarde uit ons pyn kan vind.
Soos ek onlangs 'n wyse ouer man hoor sê het: "As long as there is breath there is hope."
Uit die mond van die ekspert: https://wordpress.com/read/blogs/106156040/posts/33487
Posted in Eensaamheid, Emosionele lyding, SelfwaardeTagged Stukkende mense
Die opdraande stryd teen verslawing
Januarie 31, 2017 Nena Dreyer17 Kommentaar
Ek was gisteraand 'n gas by ons plaaslike rehabilitasiesentrum waar tans 18 mense tuisgaan wat almal in verskillende stadia is in hulle stryd teen verslawing en alkoholafhanklikheid. Daar is baie vreugde en dankbaarheid tussen die mense wat gelukkig genoeg was om recovery te vind. Daar is ook tog 'n donkerte in mense se oë en gemoed. Dit is 'n bitter moeilike stryd wat hulle stry, met ontsaglike vooroordele wat teen hulle tel en die swaarste ding wat ek ervaar het – in die gemoed van die verslaafde – die eensaamheid van die verwerping van familielede maar selfs nog erger hulle eie twyfel aan die pyn wat hulle hul geliefdes reeds aangedoen het maar nog kan aandoen in die toekoms.
Die storie oor Van Gogh wat geel verf geëet het in 'n poging om bietjie gelukkiger te voel is oral oor die internet maar die Van Gogh museum ontken dit. Hulle is wel bereid om te erken dat hy verf, gif en terpentyn geëet en gedrink het in herhaalde pogings tot selfdood – dalk is dit nie so vergesog nie en die verduideliking maak tog bietjie sin. Ons het inderdaad almal ons geel verf – gelukkig nie alles onwettig of skadelik nie.
Ek is so dankbaar dat daar sagte liewe mense is wat tog braaf genoeg is om te volhard in die stryd teen verslawing. Ek dink dit verg onuitspreekbare dapperheid. My bors swel van die trots om te kan sê dat een van hulle my dogter is!
Posted in Die gedagtes van die verslaafde, Die gevolge van verslawing, Emosionele lyding
Mense kry swaar
November 29, 2016 November 29, 2016 Nena Dreyer13 Kommentaar
Sjoe daar is baie mense wat swaar kry. Ja ons sien baie fisiese armoede maar ek wonder of dit nie die maklikste tipe swaarkry is nie? Die ander swaarkry. Die diep binnekant jou diepste binneste swaarkry. En hoe nader ons aan die kersgety kom hoe meer mense is daar wat regtig swaarkry.
Ekmyselff se hartseer briefie het my so aangeraak en hierdie week het ek soveel mense raakgesien om my wie se fut en go ook uit is.
Vandag ontmoet ek 'n vriendin vir koffie. Ek bewonder haar. Sy is hoogsintelligent, baie suksesvol, kunstig, maak tuin, oefen elke dag, eet gesond, is prentjiemooi maar sy kry regtig swaar. Sy is onder erge werksdruk, haar kinders wat studeer skryf eksamen en kry swaar na al die stakings en min klasse, haar man is onder uiterste groot druk met projekte in sy besigheid. Dit kom net van alle kante af en voel of dit nooit kan ophou nie. As jy nog nie self daar was nie sal ek verbaas wees.
'n Ander vriendin op wie se knoppie ek al baie gedruk het in my uur van nood sê vannaand dat sy bloot probeer "survive" op hierdie stadium. Ook druk uit 360 grade.
Nog 'n vriendin kry chemo vir kanker, probeer haar huis verkoop,haar boorgat is foutief en sy wag al 5 weke vir die span wat dit moet kom fix, haar swembad is groen en sy kan hom nie voltap om die pomp aan die gang te kry nie (waterbeperkings) en voornemende kopers skud hulle koppe. Boonop maak haar nuwe besigheidsvennoot haar reeds moeilike bestaan feitlik onmoontlik. Sy is 'n weduwee en moet alleen die mas opkom.
My dogter het die week 21 jaar oud geword en deel met my hoe erg sy na haar pappa verlang op sulke dae. My skoonma bel haar op haar verjaarsdag en die verlange na die twee kinders wat sy al moes begrawe hang swaar in die lug na die oproep.
Oor koffie vanmiddag vra my mooi vriendin "gee vir my raad?"
Wel al wat ek kan doen is deel uit my eie ervarings en wat ek uit anders se lewenspadjies geleer het. Daar is drie dinge wat vir my help as ek so swaarkry:
Dit moet uit – sê dit vir iemand
Gevoelens en emosies is soos gaste – hulle moet kom en gaan
Probeer deur die nag kom, as die son opkom en die voëls begin sing gaan jy nuwe krag kry.
1.Ek het al vertel dat my ma as enigste kind in 'n ouershuis van twee alkoholiste baie swaar gekry het en vir donkiejare daarna nog die gevolge daarvan in haar lewe en verhoudings ervaar het. Sy het my eenmaal vertel dat sy op 'n stadium ophou maats maak het by die skool want maats wou op een of ander stadium by jou huis kom kuier. Aanvanklik het sy maats gemaak maar as hulle vra: "Kan ons vanmiddag by jou huis speel?" het sy gewoonlik geantwoord nee ek hou nie so baie van jou nie, wil nie meer maats wees nie. Nie omdat sy geneem was nie, sy was skaam vir die chaos by haar huis. Later het sy ook daardie seer vermy deur eenvoudig net nie vriende te maak of uit te reik na ander nie.
My ma se beste vriendin vandag was bietjie erger daaraan toe. Haar ma het van een alkoholistiese gewelddadige boyfriend na die ander geval, soveel so, dat sy dele van haar kinderjare in die kinderhuis deurgebring het. Sy het 'n heel ander benadering tot die lewe gehad. As iemand vra om by haar te kom kuier het sy kliphard en dramaties gesê: "Ooooooh nee, my pa drink vreeslik en dan slaan hy ons verskriklik. Ons moet eerder by jou huis kuier." Dit is vir my ongelooflik hoe verskillend die uitwerking van die chaos op die twee se selfvertroue en lewens in die algemeen was. My ma se vriendin het nooit skaam of skuldig gevoel oor die situasie wat sy in elk geval glad nie kon beinvloed of beheer nie.
Ek kan nie tot 'n ander slotsom kom as om te sê dit moet uit nie. Sê jy kry swaar – selfs al is dit net vir iemand wat jy regtig vertrou.
2. Ervaar elke ene van jou gevoelens – regtig. As jy hartseer is, gaan sit onder 'n boom of op die leesstoel in jou kamer of maak jouself in die badkamer toe en huil jou oë uit. As jy kwaad is vat 'n vurk en vaar onder die bossies in die tuin in, gil en skreeu, gaan speel muurbal en voeter die bal met al jou krag en mag totdat jy vlou is of braak al die gal uit jou siel in 'n brief en verbrand dit. Watter gevoelens ookal moenie dit toesmeer, verdoesel,op die agterste brander skuif of mitigeer nie – laat dit toe om te kom en te gaan.
3. In Klaagliedere 3 is'n beskrywing van depressie. Nee ek weet ek is nie baie gelowig nie maar die Bybel is vir my 'n goeie spirituele gids. Vir my is daardie beskrywing baie raak. Maar aan die einde, ek dink so in vers 23 of so die woorde: "deur die genade van die Here het ons nie vergaan nie, dit is elke more nuut." Ek het in my lewe al deur menige nagte geworstel. Ek mag dalk nie my god 'n naam gee nie maar dat daar genade vir my van 'n mag buite en groter as ekself was kan ek nie ontken nie. Daardie genade word vir my elke oggend so spesiaal herbevestig. As ek die voëltjies hoor, gewoonlik lank voor ek die eerste sonstrale kan sien, dan weet ek, ek gaan dit maak.
Laastens herinner ek myself ook maar dat ek kan doen wat ek kan met wat ek het. Ek is toe ook maar mens. Ek maak foute. Ek word moeg. Ek verloor moed. Dit is sulke tye wat ek mooi moet konsentreer om goed te wees vir myself en mooi te praat met myself. Wat ek moet aanvaar dat alles is presies soos wat dit moet wees en berus.
Ek het die week toe ons in die Krugerwildtuin was 'n bietjie goedhartigheid bewys aan iemand wat ek daar ontmoet het. Dit het my niks meer gekos as bietjie van my tyd en bietjie omgee nie maar sy was so oorweldig en dankbaar. Weet jy, "A little bit of kindness goes a long way." Of jy ook swaar kry en of jy baie genade kry, as jy kan, luister so bietjie na die mense om jou en bewys 'n bietjie goedhartigheid. Nee, moenie goeters of geld gee nie, gee so klein bietjie van jouself.