Om Kobus te ken – Madelie Human
“Sureta Brink, die meisie met die maanlig in haar oë,” kom dit onverwags in ’n baie diep stem voor dokter Malan kan reageer. Hy vat haar hand en maak ’n effense buiging.
Toe sy in daardie onmoontlike paar blou oë opkyk, voel dit vir haar asof sy skerp blik haar deurboor. Sureta se hart struikel, huiwer, en spring dan weg op ’n wilde galop. Die man kry dit steeds reg om haar hart op loop te sit, dis vir seker.
Sy raak skielik bewus daarvan dat die ander twee hulle geamuseerd dophou terwyl Kobus steeds haar hand in sy warm greep vashou. Dan stoot ’n witwarm woede in haar op. Hoe durf hy hier staan en maak asof dit wat tussen hulle was, niks meer as ’n ligte flirtasie was nie? Hy het vir byna ses jaar haar bestaan en dié van sy seun geïgnoreer en hier staan hy en flankeer met haar asof niks ooit gebeur het nie!
Sy ruk haar hand uit syne en vee dit aan haar baadjie af asof hy pes onder lede het.
“Verskoon my, ek het baie werk.”
Sonder ’n verdere woord stap sy haar kantoortjie binne en maak die deur agter haar toe. Sy leun teen die deur en blaas haar asem stadig uit. Dan knyp sy haar oë styf toe en laat toe dat die warboel emosies wat in haar kop spartel, deur haar hele lyf spoel. Skrik, verbasing, verontwaardiging, woede, hartseer, en uiteindelik ’n ysige vasberadenheid, gee sy erkenning aan elkeen. Skrik, want sy het nie verwag om hom ooit weer te sien nie.
Verbasing omdat hy steeds die vermoë het om haar knieë met ’n enkele blik lam te maak, al het hy haar in die verlede soveel hartseer besorg.
Verontwaardiging omdat hy maak asof hulle verbintenis van ses jaar gelede maar net ’n ligte flirtasie was, asof hulle maar net kan voortgaan waar hulle al die jare gelede opgehou het.
Woede omdat hy dit durf waag om dieselfde woorde wat hy daardie een volmaakte aand met hartstog in haar oor gefluister het, hier te staan en aanhaal asof dit net ’n gedeelde grappie tussen ou vriende was.
Hartseer oor die vyf jaar dat haar kind sonder ’n pa moes grootword terwyl sy pa sonder ’n snars verantwoordelikheid ’n eie lewe gelei het, vry van die onwelkome las van kind grootmaak.
Lank staan sy so. Uiteindelik beur sy regop en staan met ’n ysige vasberadenheid weg van die deur af. Op een of ander manier sal sy sorg dat hy sy plig teenoor haar kind nakom, maar s’y wil niks met hom te doen hê nie. Sy kan sonder hom klaarkom.
Sy kan dit skaars glo. Die man wat sy liewer nooit weer sou wou sien nie, is die nuwe chirurg met wie sy voortaan baie nou sal moet saamwerk. Sy sal ’n plan van aksie moet uitdink. ’n Paar minute in sy teenwoordigheid was genoeg om haar te verseker dat sy nie onverskillig teenoor hom staan nie en sekerlik nooit sal nie, maar hy het haar hart gebreek en haar kind ’n onreg aangedoen, en daarvoor sal sy hom nooit vergewe nie.
Sy sal ’n sterk pantser om haar hart moet oprig om haarself teen die bekoring van die smeulende blik in sy hemelse blou oë en sy lui glimlag te beskerm, maar belangriker nog, sy moet haar kind teen ’n gevoellose pa beskerm wat sy bestaan die afgelope vyf jaar misken het.
Koop nou Wilde hawer: http://bit.ly/2ff2ERY
Posted in: Proestukkies, RomanzaOmnibus | Tagged: Proestukkie, Romanza