George S. Patton Jr. - Inligting
Een van die mees komplekse militêre manne uit die Amerikaanse geskiedenis, generaal George Smith Patton Jr.
Patton se jeug
As jeug besluit Patton dat sy doel in die lewe was om 'n held te word. Sy voorouers het in die grootste oorloë van Amerika geveg: die Onafhanklikheidsoorlog, Mexikaanse Oorlog en Burgeroorlog, en hy was betower deur die verhale van hul dapper en oorwinnende dade. Patton was 'n jaar lank by die Virginia Military Institute en studeer op 11 Junie 1909 aan die United States Military Academy in West Point.
Patton trou op 26 Mei 1910 met Beatrice Ayer, met wie hy uitgegaan het terwyl hy in West Point was. Toe hulle beloof het om lief te hê, te eer en te gehoorsaam, bedoel hulle albei dit. Beatrice en George het mekaar vir die eerste keer ontmoet toe hulle kinders was, op Catalina -eiland aan die Kaliforniese kus. 'N Familielid het gesê: "Nie een van hulle het ooit nog 'n geliefde gehad nie." Beatrice het die potensiaal van grootheid in George raakgesien en was toegewyd aan hom. Vroeg het sy besluit dat sy 'n soldaat se vrou sou wees en haar lewe aan hom en sy loopbaan sou toewy. Geïnspireer deur Beatrice, moes George bewys dat hy haar liefde waardig is en dat sy 'n man verdien wat die hoogste doelwitte kan bereik.
Patton verteenwoordig die Verenigde State op die Olimpiese Spele in Stockholm tydens die eerste Modern Pentathlon in 1912, en vaar oor die algemeen goed en veral goed tydens die skietbyeenkoms. Na die Olimpiese Spele het Patton lesse by die French Cavalry School geneem en Franse swaardoefeninge bestudeer. In die somer van 1913 het Patton bevele ontvang om aan te meld by die kommandant van die Mounted Service School in Fort Riley, Kansas. Patton het die skool se eerste meester van die swaard geword. Patton het 'n kursus in swaardmanskap ontwerp en geleer terwyl hy nog 'n student was.
Patton se eerste blootstelling aan die geveg het plaasgevind terwyl hy tydens generaal John J. Pershing in Mexiko tydens 'n ekspedisie in 1915 ontplooi is. In 1916 vergesel hy Pershing as assistent op sy ekspedisie teen Francisco "Pancho" Villa na Mexiko. Patton het vinnig in die geledere gestyg. Pershing was beïndruk deur Patton se vasberadenheid. Hy is bevorder tot kaptein en onder bevel van Pershing se hoofkwartier by hul terugkeer uit Mexiko.
Uit sy eerstehandse kennis van die wapen, het Patton die Amerikaanse tenkskool in Bourg, Frankryk, georganiseer en die eerste 500 Amerikaanse tenkwaens opgelei. Die korps het 345 tenks by die Meuse-Argonne-operasie in September 1918 gelewer. Op kommando uit die voorste linies het hy kommunikasie onderhou met die agterste bevelpos met duiwe en 'n groep hardlopers. Patton is drie keer in die been geskiet nadat hy hom voortdurend blootgestel het aan skietery, wat hom die Distinguished Service Cross for Heroism, een van sy vele medaljes, besorg het.
Patton beskou tenks as die toekoms van moderne grondgevegte en was 'n uitgesproke advokaat. Die kongres was egter nie bereid om fondse te bestee om 'n groot pantsermag op te bou nie. Patton het verder studeer en uitgebrei daaroor geskryf. Hy het eksperimente gedoen om radiokommunikasie tussen tenks te verbeter. Hy het ook gehelp om die koaksiale tenkhouer vir kanonne en masjiengewere uit te vind. Na die Eerste Wêreldoorlog beklee Patton 'n verskeidenheid personeellede in Hawaii en Washington, DC. Tweede WereldoorlogToe die Duitse Blitzkrieg Pole in 1939 tref, was Patton vasbeslote om die kongres te oortuig dat Amerika gepantserde en mobiele tenks nodig het. Hy het daarin geslaag, en die Pantsermag is in 1940 geskep. Patton is op 11 April 1941 na die Tweede Pantserdivisie in Fort Benning, Georgia, oorgeplaas en as kommandant -generaal benoem. Twee maande later verskyn Patton op die voorblad van Lewe tydskrif. Gedurende daardie tyd het Patton ook sy beroemde toesprake van "Blood and Guts" begin lewer in 'n spesiaal geboude amfiteater.
'N Jaar na die Pearl Harbor -aanval beveel Patton die Western Task Force vir Operation Torch, die geallieerde inval in Noord -Afrika. Tydens die inval van Sicilië in Julie 1943, het Patton saam met die Britse agtste leër die bevel oor die sewende leër in die Italiaanse veldtog, wat Sicilië en Italië aan sy burgers herstel het.
Onder generaal Dwight D. Eisenhower het Patton bevel gekry oor die Derde Leër in Frankryk, waarvandaan Patton en sy troepe na die Slag van Normandië deur Europa gestorm het en die Duitse swakhede met groot verbasing en sukses uitgebuit het. Die Derde Leër het ook uitstekend gevaar in die Slag van die Bulge en die beleërde Bastogne gered. Hulle het 600 myl afgelê en die Duitsers in Frankryk, België, Luxemburg, Duitsland, Oostenryk en Tsjeggo -Slowakye agtervolg. Patton vertraag toe die Derde Leër die konsentrasiekamp Buchenwald bevry. Hy het 'n beleid ingestel, wat later deur ander bevelvoerders nagevolg is, om plaaslike Duitse burgers te dwing om deur die kampe te loop om te sien wat in hulle gebeur het. Teen die tyd dat die Tweede Wêreldoorlog verby was, het die Derde Leër 81.522 vierkante kilometer grond bevry of verower.
Patton het in Oktober 1945 die bevel oor die 15de leër in die Amerikaans besette Duitsland oorgeneem. Op 9 Desember is hy beseer in 'n motorongeluk en sterf hy 12 dae later. Patton se oorskot word begrawe onder die soldate wat gesterf het in die Slag van die Bulge, in Hamm, Luxemburg.
Patton word nou beskou as een van die grootste militêre figure in die geskiedenis. Die 1970 -rolprent, "Patton", met George C. Scott in die hoofrol, wek nuwe belangstelling by hom. Die fliek het sewe Oscar -toekennings gewen, waaronder die beste akteur en die beste prent, en die generaal George Smith Patton Jr. verewig as een van die wêreld se mees intrigerende militêre manne.
'N Bevoorregte kinderjare
Patton, gebore uit 'n welgestelde gesin in Kalifornië, was afstammelinge van 'n lang rits soldate en presteerders, en hy het altyd gevoel dat hulle gees kyk wat hy doen. Een van sy voorouers het geveg vir die rebelleheld, Bonnie Prince Charlie, wat in 1746 'n opstand in Skotland gelei het, en ander het in die Burgeroorlog (1861-1865) saam met die Konfederale Weermag gedien. Patton se oupa, Benjamin Davis Wilson, was burgemeester van Los Angeles en het later die suksesvolle Lake Vineyard gestig. Patton se pa het sy pos as distriksprokureur van Los Angeles opgegee om die familie wynmakery te bestuur.
Alhoewel hy op 'n vroeë ouderdom leer praat het en 'n lewendige verbeelding gehad het, het Patton 'n leergestremdheid gehad wat lees en skryf vir hom uiters moeilik gemaak het. Sy gesin wou hom beskerm teen bespotting, en daarom is hy tuis opgelei deur sy liefdevolle tante Nannie. Sy lees voortdurend vir hom en kies mites en volksverhale, asook gedeeltes uit die Bybel en selfs militêre geskiedenis. Die jong Patton was lief daarvoor om die groot gevegte van die geskiedenis uit te voer, en sy bewerings dat hy teenwoordig was in hierdie konflikte was so oortuigend dat sy gesin gedink het dat hy 'n soort bonatuurlike gawe het.
Toe hy twaalf jaar oud was, het Patton begin skoolgaan. Sy klasmaats het hom bespot omdat hy steeds nie kon lees of skryf nie. Tog kon hy vorder deur 'n kombinasie van sterk vasberadenheid en 'n goeie geheue. Op hierdie tydstip het Patton sy onsekerhede onder 'n taai, wankelrige beeld begin wegsteek. Hy was 'n avontuurlustige seuntjie wat geniet het van ry, skiet, visvang en jag, hy was so avontuurlustig dat hy baie risiko's geneem het en baie ongelukke gehad het.
Kevin M. Hymel is 'n historikus vir die Amerikaanse weermag. Hy is die skrywer van Patton se foto's: oorlog soos hy dit gesien het en Patton: legendariese bevelvoerder van die Tweede Wêreldoorlog (saam met Martin Blumenson). Hy is ook 'n historikus/toergids vir Stephen Ambrose Historical Tours, waar hy toere na Patton se Europese slagvelde lei. Mnr. Hymel het ook gewerk as die navorsingsdirekteur vir WO II geskiedenis en Tweede Wêreldoorlog tydskrifte, sowel as die mede -redakteur van die tydskrif ARMY. Hy behaal 'n meestersgraad in Amerikaanse geskiedenis aan die Villanova Universiteit en woon in Arlington, Virginia.
Personeelsersant Vernon McGarity, Amerikaanse weermag: Medal of Honor -reeks
In die openingslae van die Slag om die Bulge het pelotonleier Vernon McGarity hom in die geveg onderskei, sy manne geïnspireer en lewens gered terwyl hy die aanslag van Duitse magte vertraag het.
Hierdie artikel is deel van 'n reeks ter herdenking van die 75ste herdenking van die einde van die Tweede Wêreldoorlog wat deur die Departement van Verdediging moontlik gemaak is.
George S. Patton, Jr. - Prent
Bynaam: Bandito, Old Blood en Guts
Geboorteplek: San Gabriel Township, Kalifornië
Sterfplek: Heidelberg, Duitsland
Begrafnisplek: American Cemetery and Memorial Luxembourg City, Luxemburg
Getrouheid: Verenigde State
Diens/tak: Amerikaanse weermag
Opdragte gehou: Machinegun peloton/3/15th Cavalry Regiment
HQs Troop/Amerikaanse ekspedisiemag
1ste ligte tenkbataljon
1ste ligte tenkregiment
2de gepantserde afdeling
Amerikaanse 1ste pantserkorps
Amerikaanse II Korps
Amerikaanse sewende leër
Amerikaanse Derde Weermag
Amerikaanse vyftiende leër
Gevegte/oorloë: Mexikaanse rewolusie
Slag van San Miguelito
Saint Mihiel -veldtog
Toekennings: Distinguished Service Cross (2)
Uitnemende diensmedalje (3)
Orde van die bad
Verhoudings: generaal -majoor George Patton IV (seun)
Generaal John K. Waters (skoonseun)
George Smith Patton Jr. (11 November 1885 - 21 Desember 1945) was 'n Amerikaanse weermagoffisier wat veral bekend was vir sy leierskap terwyl hy tydens die Tweede Wêreldoorlog as generaal kommandeer. Hy was ook bekend vir sy eksentrisiteit en omstrede openhartigheid.
Patton was in diens van die Amerikaanse weermag ná sy gradeplegtigheid aan die Amerikaanse militêre akademie in West Point in 1909. In 1916-17 het hy deelgeneem aan die onsuksesvolle Pancho Villa-ekspedisie, 'n Amerikaanse operasie wat probeer het om die Mexikaanse rewolusionêr te verower. In die Eerste Wêreldoorlog was hy die eerste offisier wat by die nuwe Tanks Corps van die Verenigde State aangewys is en het aksie in Frankryk plaasgevind. In die Tweede Wêreldoorlog was hy bevelvoerder oor korpse en leërs in Noord -Afrika, Sicilië en die European Theatre of Operations. In 1944 neem Patton die bevel oor die Amerikaanse Derde Leër, wat onder sy leiding verder gevorder het, meer vyandelike gevangenes gevange geneem het en meer gebied in minder tyd bevry het as enige ander leër in die militêre geskiedenis.
George Smith Patton is gebore in San Gabriel Township, Kalifornië in 1885 (in die huidige stad San Marino), aan George Smith Patton Sr. (1856-1927) en sy vrou Ruth Wilson (1861-1928). Alhoewel hy eintlik die derde George Smith Patton was, is hy Junior genoem. Die Pattons was 'n welgestelde familie van Ierse en Skotse afkoms.
As 'n seuntjie het Patton wyd gelees in die klassieke en militêre geskiedenis. Sy pa was 'n vriend van John Singleton Mosby, die bekende kavallerieleier van die Konfederale Weermag in die Amerikaanse Burgeroorlog wat eers onder J.E.B. Stuart en daarna as 'n guerrilla -vegter. Patton het grootgeword om Mosby se verhale van sy avonture te hoor, en wou self graag 'n generaal word.
Patton kom uit 'n militêre familie, sy voorouers, waaronder generaal Hugh Mercer van die Amerikaanse Revolusie. Sy groot oom, Waller T. Patton, is dood aan wonde wat tydens die Slag van Gettysburg in Pickett's Charge opgedoen is. John M. Patton en Isaac Patton, ook sy groot ooms, was kolonels in die Confederate States Army. Sy groot oom William T. Glassell was 'n offisier van die Vloot van die Konfederale State. Hugh Weedon Mercer, 'n Konfederale generaal, was sy naaste familielid. John M. Patton, 'n oupagrootjie, was 'n prokureur en politikus wat as waarnemende goewerneur van Virginia gedien het.
Patton se grootouers aan vaderskant was kolonel George Smith Patton en Susan Thornton Glassell. Sy oupa, gebore in Fredericksburg, Virginia, studeer aan die Virginia Military Institute (VMI), Klas van 1852, tweede in 'n klas van 24. Na die gradeplegtigheid studeer George Smith Patton regte en praktiseer in Charleston, Virginia (nou West Virginia). Toe die Amerikaanse burgeroorlog uitbreek, dien hy in die 22ste Virginia Infanterie van die Konfederale State van Amerika. Kolonel George S. Patton, sy oupa, is tydens die Slag van Opequon dood. Die Konfederale Kongres het kolonel Patton tot brigadier -generaal bevorder, maar destyds is hy reeds dood aan strydwonde, sodat bevordering nooit amptelik was nie.
Foto - 'n Jonger Benjamin Davis Wilson ca. 1850.
Patton se oupa het 'n naamgenoot agtergelaat, gebore in Charleston, Virginia (nou West Virginia). Die tweede George Smith Patton (gebore George William Patton in 1856, wat sy naam verander het om sy oorlede vader in 1868 te vereer) was een van vier kinders. Na afloop van die Virginia Military Institute in 1877, dien Patton se pa as Los Angeles County, Kalifornië, distriksprokureur en die eerste stadsprokureur vir die stad Pasadena, Kalifornië en die eerste burgemeester van San Marino, Kalifornië. Hy was 'n Wilsoniaanse demokraat.
Sy grootouers aan moederskant was Benjamin Davis Wilson (1 Desember 1811 tot 11 Maart 1878), burgemeester van Los Angeles in 1851-1852 en die naamgenoot van Mount Wilson in Suid-Kalifornië, en sy tweede vrou, Margaret Hereford. Wilson was 'n selfgemaakte man wat wees gelaat is in Nashville, Tennessee, as 'n bontvanger en avonturier in Alta Kalifornië gekom het voordat hy met Ramona Yorba, die dogter van 'n Kaliforniese landbaron, Bernardo Yorba, getrou het en sy fortuin verdien het. deur die bruidskat, ontvang Rancho Jurupa, wat die San Gabriel -vallei van Kalifornië na die Mexikaanse Amerikaanse oorlog sal regmaak.
Patton trou op 26 Mei 1910 met Beatrice Banning Ayer (12 Januarie 1886-30 September 1953), die dogter van die welgestelde tekstielbaron Frederick Ayer. Hulle het drie kinders, Beatrice Smith (19 Maart 1911-24 Oktober 1952). , Ruth Ellen Patton Totten (28 Februarie 1915-25 November 1993), wat The Button Box: A Loving Daughter's Memoir van mev. George S. Patton geskryf het, en George Patton III (hoewel hy George Patton IV gedoop is) (24 Desember, 1923-27 Junie 2004), wat in sy pa se voetspore gevolg het, West Point bygewoon en uiteindelik tot die rang van generaal-majoor gestyg het as 'n pantseroffisier in die Amerikaanse weermag.
Onderwys en vroeë militêre diens
Beeld - Patton by Virginia Military Institute
Patton het 'n jaar lank die Virginia Military Institute bygewoon, waar hy die hoofstuk van die Kappa Alpha Order met VMI gehaas het. Daarna verlaat hy VMI en skryf hy in by die United States Military Academy. Die Akademie het vereis dat hy sy eerste "plebe" -jaar herhaal weens sy swak wiskundeprestasie. Hy het dit egter met eer gedoen en is aangestel as kadet -adjudant (die tweede hoogste posisie vir 'n kadet), studeer in 1909 in plaas van 1908 en ontvang sy kommissie as kavalerie -offisier.
Patton het aan die eerste moderne vyfkamp ooit deelgeneem aan die Somerspele 1912 in Stockholm. Hy eindig algeheel vyfde. Hy het die sewende plek uit 37 deelnemers in die 300 meter vryslag swem geplaas. Hy was vierde uit 29 skermers. In die perdry-langlaufbaan was hy een van die ruiters wat uitstekende prestasies gelewer het, maar hy het sesde plek behaal vanweë sy tyd. Patton het die muur 46 meter van die eindstreep van die vier kilometer lange baan afgeloop en daarna flou geword nadat hy die lyn oorgesteek het tydens 'n staptog, eindig hy derde uit 15 deelnemers. Hy het die Amerikaanse Modern Pentathlon -span gehaal vir die Somer -Olimpiese Spele van 1916, wat vir Berlyn, Duitsland, geskeduleer was, maar die Spele is weens die Eerste Wêreldoorlog gekanselleer.
Kontroversie oor die skietery
In pistoolskiet het Patton die 20de plek uit 32 deelnemers behaal. Hy het 'n 0,38 kaliber pistool gebruik, terwyl die meeste ander mededingers 0,22 kaliber vuurwapens gekies het. Hy beweer dat die gate in die koerant van vroeë skote so groot was dat sommige van sy latere koeëls daardeur gegaan het, maar die beoordelaars het besluit dat hy die teiken een keer heeltemal misgeloop het. Moderne kompetisies op hierdie vlak gebruik gereeld 'n bewegende agtergrond om spesifiek meer skote deur dieselfde gat te volg. Daar was baie twis, maar die regters se beslissing is gehandhaaf. Patton het nie gekla of verskonings gemaak nie. Patton se enigste opmerking was
Meester van die swaard en die Patton Sabre
Na die Olimpiese Spele van 1912 reis Patton saam met sy gesin na Dresden, Berlyn en Neurenberg. Op soek na die grootste swaardvegter in Europa om mee te studeer, is aan Patton gesê die 'beau sabreur' van die Franse leër sou die een wees. Adjudant M. Clx ry was 'n Franse "meester van die wapen" en instrukteur van omheining aan die Cavalry School in Saumur. Patton is na Saumur vir intense studie by die meester. By sy terugkeer het Patton 'n verslag geskryf wat hersien is vir die Army and Navy Journal. Patton se eerste artikel vir die Cavalry Journal verskyn in die uitgawe van Maart 1913. In die somer van 1913, nadat hy die Ordnance Department aangeraai het oor die herontwerp van swaarde, mag Patton terugkeer na Saumur om weer onder Clx ry te studeer.
Luitenant Patton is in die Mounted Service School in Fort Riley, Kansas, die jongste ooit "Master of the Sword" van die weermag gemaak. Terwyl Master of the Sword, het Patton 'n instrukteur by Fort Riley geword en die weermag se kavalerie -sabelheiningstegnieke verbeter en gemoderniseer.
Vroeër die jaar het hy gehelp met die ontwerp van die Model 1913 Cavalry Saber. Dit het 'n groot, mandjievormige vashou wat 'n reguit, tweesnydende, stukkende lem bevat wat ontwerp is vir gebruik deur ligte kavalerie. Patton se handleiding "Saber Exercise" uit 1914 het 'n stelsel van opleiding uiteengesit vir die gebruik van die sabel, beide gemonteer en te voet. Die wapen staan ​​bekend as die 'Patton Sabre'. Daar is nie een swaard waarna hierdie sabel gemodelleer is nie. Patton stel die hersiening voor van 'n geboë swaard en rand- en snytegniek na 'n duwelike aanvalstyl, na sy uitgebreide opleiding in Frankryk.Patton se gedagtes kom tot uiting in sy verslag "The Form and Use of the Sabre" uit 1913:
Die wapen is nooit gebruik soos bedoel nie. Aan die begin van die Amerikaanse betrokkenheid by die Eerste Wêreldoorlog is verskeie Amerikaanse kavalerie -eenhede gewapen met sabel na die voorkant gestuur, maar dit is teruggehou. Die aard van die oorlog het verander, wat perdegemonteerde troepe 'n maklike prooi maak vir vyandelike troepe wat toegerus is met Gewehr 98-gewere en MG08-masjiengewere. Die ruiters wat gevegte gesien het, het dit afgeklim en hul perde net gebruik om te reis. Patton het eerder sy styl van vorentoe en aanvalstegniek aangepas by sy gebruik van tenks in die geveg. Dit het sy handelsmerkgevegstyl in die Tweede Wêreldoorlog geword.
Strafekspedisie na Mexiko
Beeld - Generaals Obregx n, Villa en Pershing na ontmoeting in Fort Bliss, Texas. Patton is onmiddellik agter Pershing [aanhaling nodig].
Tydens die strafekspedisie van 1916 is Patton aangewys by die 8ste Kavalerieregiment in Fort Bliss, Texas. Hy dien as assistent van die destydse brigadier-generaal John J. Pershing in sy strewe na Pancho Villa, nadat Villa se magte New Mexico binnegedring het, die stad Columbus toegeval en geplunder en verskeie Amerikaners doodgemaak het. Patton, vergesel deur tien soldate van die 6de Infanterieregiment, en met behulp van drie gepantserde motors, het die Verenigde State se eerste pantservoertuigaanval uitgevoer en in die proses twee Mexikaanse leiers doodgemaak, waaronder 'generaal' Julio Cardenas, bevelvoerder van die persoonlike lyfwag van Villa. Die lyke is van San Miguelito na Pershing se hoofkwartier teruggebring, vasgemaak aan die kappies van die voertuie op 'n manier soortgelyk aan wilddiere wat deur jagters teruggebring is. Vir hierdie aksie, sowel as Patton se affiniteit met die Colt Peacemaker, het Pershing Patton sy 'Bandido' genoem. Die sukses van Patton in hierdie verband het hom 'n roem in die Verenigde State besorg, en hy verskyn in koerante regoor die land.
Beeld - Patton in Frankryk in 1918
Aan die begin van die Amerikaanse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog het destydse generaal-majoor Pershing Patton tot kaptein bevorder. Terwyl hy in Frankryk was, het Patton 'n gevegsbevel aangevra. Pershing het hom gevra om die oprigting van 'n Light Tank Training School vir Amerikaanse troepe te onderneem, waarop hy ingestem het. In November 1917 verlaat Patton Parys en rapporteer aan generaal Garrard van die Franse leër. By Champlieu het Patton met 'n Renault char d'assault-tenk gery, die vermoë om dit te kruis, getoets en 'n Renault-fabriek besoek om te sien hoe die tenks vervaardig word. Kort na sy aankoms by Champlieu het die Britte die destydse grootste gepantserde aanval van die oorlog in die Slag van Cambrai geloods, en aan die einde van sy toer, op 1 Desember, het Patton na Albert, 30 myl van Cambrai, gegaan om ingelig oor die onlangse aanval deur die stafhoof van die British Tank Corps, kolonel JFC Fuller. Patton ontvang sy eerste tien tenks op 23 Maart 1918 by die Tank School and Center, wat hy beveel het, by Langres, departement Haute-Marne. Die enigste met ervaring in tenkbestuur, het Patton self sewe van die ligte tweemans Renault FT-tenks uit die trein gerugsteun.
Vir sy suksesse en sy organisasie van die opleidingskool is Patton bevorder tot majoor, luitenant -kolonel en daarna kolonel, Amerikaanse nasionale leër. In Augustus 1918 is hy in beheer van die 1st Provisional Tank Brigade, wat op 6 November 1918 die 304ste Tank Brigade aangewys is. Patton's Light Tank Brigade was deel van kolonel Samuel Rockenbach se Tank Corps, wat op sy beurt deel was van die Amerikaanse Ekspedisiemag. (Patton was nie in beheer van die Tank Corps nie, soos dikwels verkeerdelik gerapporteer is.) Die 304th Tank Brigade het geveg as deel van die Eerste Amerikaanse weermag.
Patton was bevelvoerder van die Franse Renault-tenks met 'n Amerikaanse bemanning tydens die Slag van Saint-Mihiel en in die Meuse-Argonne-offensief. Op 26 September 1918 is Patton in die linkerbeen gewond terwyl hy ses mans en tenks tydens 'n aanval op Duitse masjiengewere naby die stad Cheppy tydens die Meuse-Argonne-offensief gelei het. Die enigste oorlewendes was die tenkspan, Patton en sy ordelike privaat eersteklas Joe Angelo, wat Patton gered het en met die Distinguished Service Cross bekroon is. Terwyl Patton van sy wonde herstel, eindig vyandelikhede met die wapenstilstand van 11 November 1918 (wat Patton se 33ste verjaardag was).
Vir sy diens in die Meuse-Argonne-operasies, ontvang Patton die Distinguished Service Cross en die Distinguished Service Medal, en word die volledige kolonel bekroon. Vir sy gevegswonde het hy die Purple Heart ontvang.
Terwyl hy in 1919 diens gedoen het in Washington, DC, ontmoet Patton (hy het teruggekeer van sy tydelike rang van kolonel in die oorlog) Dwight D. Eisenhower, wat 'n enorme rol in Patton se toekomstige loopbaan sou speel. Tydens hul toewysing in Fort Riley het Kansas, Patton en Eisenhower die gepantserde leer ontwikkel wat deur die Amerikaanse leër in die Tweede Wêreldoorlog gebruik sou word. In die vroeë 1920's het Patton 'n versoekskrif aan die Amerikaanse kongres gedoen om befondsing vir 'n gepantserde mag te kry, maar het min geluk gehad. Patton het ook professionele artikels oor tenk- en pantsermotortaktieke geskryf, wat nuwe metodes voorstel vir die gebruik daarvan. Hy het ook voortgegaan met die verbetering van tenks, met innovasies in radiokommunikasie en tenkhouers. Die gebrek aan belangstelling in wapenrusting het egter 'n swak atmosfeer vir bevordering en loopbaanontwikkeling veroorsaak, sodat Patton teruggekeer het na die perdekavallerie.
Patton het in Hawaii gedien voordat hy weer na Washington teruggekeer het om die kongres te vra vir befondsing vir gepantserde eenhede. Gedurende sy tyd in Hawaii was Patton deel van die militêre eenhede wat verantwoordelik was vir die verdediging van die eilande, en het hy spesifiek 'n verdedigingsplan opgestel wat 'n lugaanval op Pearl Harbor verwag-tien jaar voor die aanval deur die keiserlike Japannese vloot op 7 Desember 1941 By die troue van Patton se dogter, Ruth Ellen (1940), het 'n egpaar wat Patton van Hawaii ken (Restarick en Eleanor Jones Withington) die troue verongeluk en verduidelik dat hulle in die omgewing was toe hulle die aankondiging van die troue sien en hoop dat Patton dit nie doen nie let op dat hulle ongenooid opdaag. Hierop het Patton sy swaard losgemaak en geantwoord: 'Herbegin, as ek uitgevind het dat u binne 'n honderd kilometer was en nie gekom het nie, sou ek hierdie swaard agter u gestoot het.' Die opmerking was tipies van Patton.
In Julie 1932 dien Patton onder stafhoof van die weermag, Douglas MacArthur, as 'n groot bevelvoerder van 600 troepe, waaronder die 3de Pantserkavallerieregiment. Op 28 Julie het MacArthur hierdie troepe beveel om met traangas en bajonette op te tree teen protesterende veterane, bekend as die 'Bonus Army', in Washington, DC. Een van die veterane wat deur die kavallerie versprei is, was Joe Angelo, wat Patton se lewe gered het in die Eerste Wêreldoorlog. om die veterane uiteen te jaag. (Bron: De Este en Farago biografieë)
Aan die einde van die dertigerjare het Patton die bevel oor Fort Myer, Virginia, gekry. Kort na Duitsland se blitzkrieg-aanvalle in Europa, kon generaal-majoor Adna Chaffee, die eerste hoof van die nuutgeskepte gepantserde mag van die Amerikaanse weermag, uiteindelik die kongres oortuig van die behoefte aan gepantserde afdelings. Dit het gelei tot die aktivering van die 1ste en 2de gepantserde afdelings in 1940. Kolonel Patton het bevel gekry oor die 2de gepantserde brigade, die Amerikaanse 2de pantserdivisie in Julie 1940. Hy word die volgende Oktober die assistent -afdelingsbevelvoerder en word bevorder tot brigadier -generaal op die tweede dag van die maand. Patton was die waarnemende afdelingsbevelvoerder van November 1940 tot April 1941. Hy word op 4 April bevorder tot generaal -majoor en word sewe dae later kommandant -generaal van die 2de Pantserdivisie.
Tydens die opbou van die Amerikaanse weermag voor sy toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog, was Patton bevelvoerder oor die 2de Pantserdivisie, wat in 1941 met gemengde resultate in beide die Louisiana -maneuvers en Carolina -maneuvers presteer het. Die 2nd Armoured was gestasioneer in Fort Benning, Georgia, totdat die eenheid, saam met sy bevelvoerder, deur die hoof van die gepantserde mag, generaal -majoor Jacob L. Devers, na die nuutgestigte Desert Training Center in Indio, Kalifornië, beveel is. Patton is daarna deur Devers aangestel as bevelvoerder van die nuut geaktiveerde I Armored Corps, en hy was in hierdie posisie toe die korps aan Operation Torch, die inval in Noord -Afrika, toegewys is. Ter voorbereiding het Patton sy troepe in die Imperial Valley opgelei. Hy het aan die einde van 1941 met hierdie oefeninge begin en dit tot in die somer van 1942 voortgesit. Patton het 'n uitgestrekte woestyn van 10 000 hektaar gekies, bekend vir sy blasende temperature, sanderige arroyo's en absolute verlatenheid. Dit was 'n noue wedstryd vir die terrein wat Patton en sy manne sou teëkom tydens die veldtogte in Noord -Afrika. Tankspore, jakkalsgate en afgedopte omhulsel kan nog steeds gevind word in 'n gebied ongeveer 80 kilometer suidoos van Palm Springs.
Sedert sy eerste dae as 'n gepantserde afdelingsbevelvoerder, beklemtoon Patton die noodsaaklikheid van gepantserde magte om voortdurend in kontak met die vyand te bly, en kom tot die gevolgtrekking dat aggressiewe, vinnig bewegende gemeganiseerde en gepantserde magte die verdedigingsvoorbereidings van die vyand ontwrig terwyl hy minder 'n doelwit aan die vyand voorstel skutters. Sy instinktiewe voorkeur vir meedoënlose aanvallende beweging word gekenmerk deur 'n antwoord wat Patton tydens 'n perskonferensie in 1944 aan oorlogskorrespondente gegee het. In reaksie op 'n vraag of die vinnige offensief van die Derde Leër in Frankryk vertraag moet word om die aantal Amerikaanse ongevalle te verminder, het Patton geantwoord: "As u iets vertraag, mors u menselewens."
In November 1942 het generaal-majoor Patton bevel gegee oor die Westelike Taakspan van die Amerikaanse weermag, wat aan die kus van Vichy in Marokko in Frankryk beland het in Operation Torch vir die Noord-Afrikaanse veldtog. Patton en sy personeel het in Marokko aangekom aan boord van die swaar vaartuig USS Augusta, wat onder skoot gekom het van die Franse slagskip Vichy Jean Bart terwyl hulle die hawe van Casablanca binnegegaan het. Casablanca het geval ná twee dae se geveg. Die sultan van Marokko was so beïndruk dat hy aan Patton die spesiale Orde van Ouissam Alaouite gegee het, met die aanhaling: "Les Lions dans leurs tanix res tremblent en le voyant approcher" (Die leeus in hul digte bewe by sy nader).
Patton was een van die eerste Amerikaanse bevelvoerders in die Tweede Wêreldoorlog wat ten volle gebruik gemaak het van ligte weermagwaarnemingsvliegtuie om vriendelike troepemagte te besoek, sowel as om onafhanklike vyandelike posisies te herken. Met 'n weermagvlieënier in 'n Taylorcraft L-2 of 'n Stinson L-5, kon Patton binne 'n dag baie meer troeposisies en hoofkwartiere inspekteer as wat met 'n motorvoertuig bereik kon word.
In 1943, na die nederlaag van die US II Corps (toe deel van die Britse 1ste leër) deur die Duitse Afrika Korps, eers tydens die Slag van Sidi Bou Zid en weer tydens die Slag van die Kasserine -pas, stuur generaal Dwight D. Eisenhower majoor Generaal Ernest Harmon om die II Korps te beoordeel.
Op 6 Maart 1943, as gevolg van Harmon se verslag, vervang Patton generaal -majoor Lloyd Fredendall as bevelvoerder van die II Korps. Patton is ook bevorder tot luitenant -generaal. Kort daarna het Patton Omar Bradley as adjunk -bevelvoerder na sy korps laat toewys. So het 'n lang oorlogstyd verbintenis tussen die twee verskillende persoonlikhede begin.
Daar word gesê dat sy troepe verkies om saam met hom te dien eerder as met sy voorganger, omdat hulle gedink het dat hulle oorlewingskans onder Patton groter was. Patton het byvoorbeeld van alle personeellede vereis om staalhelms te dra (selfs dokters in die operasiesale) en van sy troepe vereis dat hulle die ongewilde, vasgemaakte doekbande en stropdas dra, aangesien die leggings beserings van skerpioene, spinnekoppe en rotte voorkom wat onder sou klim. soldate se broek. 'N Boetestelsel is ingestel om te verseker dat alle personeel daagliks geskeer word en ander uniforme vereistes nagekom word. Alhoewel hierdie maatreëls Patton moontlik nie gewild gemaak het nie, was hulle geneig om 'n gevoel van dissipline en eenheidstrots te herstel wat moontlik ontbreek het toe Fredendall nog in bevel was. In 'n toneelstuk oor sy bynaam, 'Old Blood and Guts', het troepe 'n grap gemaak dat dit 'ons bloed en sy ingewande' is. Hierdie bynaam kom egter nie af van sy ongevalle -syfers wat deurgaans laer was as die van Bradley nie, maar uit sy dae as meester van swaard toe sy kleurvolle taal oor 'bloed en ingewande' 'n indruk op junior offisiere gemaak het.
Die dissipline wat Patton ingeboesem het, het vinnig vrugte afgewerp. Patton het die oorwinning behaal tydens die Slag van El Guettar. Teen middel Maart 1943 het die teenoffensief van die US II Corps, saam met die res van die Britse 1ste leër, die Duitsers en Italianers ooswaarts gedruk. Intussen het die Britse agtste leër, onder bevel van generaal sir Bernard Law Montgomery, hulle gelyktydig weswaarts gedruk, en die Duitsers en Italianers in middel-Mei effektief in 'n kleiner en kleiner deel van Tunisië en uit Noord-Afrika uitgedruk.
Beeld - Naby Brolo, Sicilië. 1943
As gevolg van sy optrede in Noord -Afrika het Patton die bevel oor die sewende leër ontvang ter voorbereiding op die inval van Sicilië in 1943. Die missie van die sewende leër was om die linker (westelike) flank van die Britse agtste leër te beskerm terwyl albei noordwaarts na Messina gevorder het.
Beamptes haal generaal Patton se toespraak aan hulle voor die inval van Sicilië aan met verwysing na Italianers en Duitsers:
As ons teen die vyand beland, moenie vergeet om hom te slaan en hom hard te slaan nie. As ons die vyand ontmoet, sal ons hom doodmaak. Ons sal hom geen genade bewys nie. Hy het duisende van jou kamerade vermoor en hy moet sterf. As u mede-offisiere u manne teen die vyand lei, vind u dat hy op u skiet en as u binne tweehonderd meter van hom af kom, wil hy oorgee-nee! Die bastard sal doodgaan! Jy sal hom doodmaak. Steek hom tussen die derde en vierde ribbes. Jy sal dit vir jou manne vertel. Hulle moet die moordenaarinstink hê. Sê vir hulle om hom vas te hou. Steek hom in die lewer. Ons sal die naam kry van moordenaars en moordenaars is onsterflik. As die boodskap hom bereik dat hy deur 'n moordenaarsbataljon gekonfronteer word, sal hy minder veg. Ons moet die naam as moordenaars opbou. - George S. Patton
As ons teen die vyand beland, moenie vergeet om hom te slaan en hom hard te slaan nie. As ons die vyand ontmoet, sal ons hom doodmaak. Ons sal hom geen genade bewys nie. Hy het duisende van jou kamerade vermoor en hy moet sterf. As u mede-offisiere u manne teen die vyand lei, vind u dat hy op u skiet en as u binne tweehonderd meter van hom af kom, wil hy oorgee-nee! Die bastard sal doodgaan! Jy sal hom doodmaak. Steek hom tussen die derde en vierde ribbes. Jy sal dit vir jou manne vertel. Hulle moet die moordenaarinstink hê. Sê vir hulle om hom vas te hou. Steek hom in die lewer. Ons sal die naam kry van moordenaars en moordenaars is onsterflik. As die boodskap hom bereik dat hy deur 'n moordenaarsbataljon gekonfronteer word, sal hy minder veg. Ons moet die naam as moordenaars opbou.
Die Sewende Weermag het verskeie Duitse teenaanvalle in die strandkopgebied afgeweer voordat hy begin druk het noordwaarts. Intussen het die agtste weermag suid van die berg Etna vasgesteek te midde van sterk Duitse verdediging. Die bevelvoerder van die Army Group, Harold Alexander, het slegs die losste beheer oor sy twee bevelvoerders uitgeoefen. Montgomery het dus die inisiatief geneem om Patton te ontmoet in 'n poging om 'n gekoördineerde veldtog uit te werk.
Patton het 'n voorlopige korps gevorm onder sy stafhoof, en het vinnig deur die westelike Sicilië gestroom en die hoofstad Palermo bevry en daarna vinnig ooswaarts na Messina gedraai. Amerikaanse magte het die hawestad bevry in ooreenstemming met die plan wat Montgomery en Patton saam bedink het. Die Italianers en Duitsers ontruim egter al hul soldate en baie van hul swaar toerusting oor die Straat van Messina na die Italiaanse vasteland onder die dekking van lugafweerartillerie.
Die 'klapvoorval' van privaat Charles H. Kuhl van 3 Augustus 1943 het Patton se loopbaan amper beëindig.
Op 3 Augustus besoek generaal Patton gewonde pasiënte uit die onlangse Siciliaanse veldtog in die 15de Evakueringshospitaal naby Nicosia toe hy die 27-jarige privaat Charles H. Kuhl van die 26ste Infanterieregiment, 1ste Infanteriedivisie, op 'n kruk halfpad teëkom. deur 'n tentafdeling vol beseerde soldate. Jare later sou Kuhl hierdie weergawe van sy aanvanklike ontmoeting met generaal Patton bevestig, en onthou dat, toe Patton die hospitaaltent binnekom, "al die soldate onder my aandag gekom het, behalwe ek. Ek het gesukkel en ek het net nie geweet wat om te doen nie. . " Toe Patton vir Kuhl vra waar hy seergemaak het, het Kuhl sy skouers opgetrek en geantwoord dat hy eerder 'senuweeagtig' as gewond was, en het bygevoeg 'Ek dink ek kan dit nie' nie. In reaksie hierop klap Patton vir Kuhl met sy handskoene oor die ken, gryp hom dan aan die kraag en sleep hom na die tentingang en stoot hom uit die tent met 'n laaste skop na Kuhl se agterkant. Patton het geskreeu: "Moenie hierdie tofkind toelaat nie" en het geëis dat Kuhl onmiddellik na die voorkant teruggestuur word, en voeg by: "Hoor jy my, 'n teef? Jy gaan terug na die voorkant . " Patton hervat kortliks die besoek van die ander pasiënte, keer dan terug en berou Kuhl weer.
Alhoewel die Kuhl -voorval die meeste publisiteit gekry het, is 'n tweede soldaat, privaat Paul G. Bennett van C Battery, 17th Field Artillery, 1st Infantry Division, onder soortgelyke omstandighede op 10 Augustus 1943 in die 93ste Evakueringshospitaal geklap.
Patton se optrede by die ontruimingshospitale is moontlik gedeeltelik gemotiveer deur 'n ontmoeting met genl Clarence R. Huebner, die nuut aangestelde bevelvoerder van die 1ste Infanteriedivisie waarin Privates Kuhl en Bennett albei gedien het. Patton het Huebner gevra hoe dit aan die voorkant gaan. Heubner het geantwoord: "Dit lyk asof die voorste linies besig is om uit te daal. Dit lyk asof daar 'n baie groot aantal" kwaaddoeners "by die hospitale is om siekte te vermy om gevegte te vermy."
'N Groep nuusverslaggewers het 'n verslag oor die Kuhl -voorval by Bedell Smith, stafhoof van Eisenhower, ingedien. Toe generaal Eisenhower van die saak te wete kom, beveel hy Patton om reg te stel, waarna berig word: "Patton se optrede word toe so vrygewig as woedend," en hy vra die soldaat om verskoning "en aan al die aanwesiges by die tyd, "het die nuusverslaggewers wat hul verslag aan Bedell Smith gestuur het, geëis dat Patton afgedank word in ruil vir die moord op die verhaal, 'n eis wat Eisenhower geweier het. In teenstelling met die algemene indruk, het Eisenhower nooit ernstig oorweeg om Patton uit diens te verwyder in die ETO: "As hierdie ding ooit uitkom, huil hulle oor die kopvel van Patton, en dit sal die einde van Georgie se diens in hierdie oorlog wees. Ek kan eenvoudig nie laat dit gebeur. Patton is onontbeerlik vir die oorlogspoging - een van die waarborge van ons oorwinning. "
Privaat Kuhl se ouers het melding van die saak vermy "omdat hulle nie probleme vir generaal Patton wou maak nie." Uiteindelik is die verhaal van Kuhl se klap in die V.S.A. gebreeknadat die gekke koerantskrywer Drew Pearson dit op sy radioprogram op 21 November onthul het, het die weergawe van Pearson nie net die besonderhede van albei klapvoorvalle met mekaar in verband gebring nie, maar valslik berig dat die betrokke privaat sigbaar 'uit sy kop' was, en het aan generaal Patton gesê om 'neer te duik of die doppe sou hom tref "en dat in reaksie" Patton die soldaat geslaan het en hom neergeslaan het. " Pearson het verder gesê dat generaal Patton as gevolg van sy optrede 'ernstig berispe' is. Pearson het sy uitsending onderstreep deur twee keer die stelling dat Patton nooit weer in gevegte gebruik sou word nie, te herhaal, ondanks die feit dat Pearson geen feitelike grondslag gehad het om so 'n voorspelling te maak nie. In reaksie hierop ontken die geallieerde hoofkwartier dat Patton 'n amptelike teregwysing ontvang het, maar bevestig dat Patton ten minste een soldaat geklap het. In die kongres en in nuusartikels en hoofartikels regoor die land word versoek dat Patton verlig en huis toe gestuur word. Die openbare reaksie was egter grotendeels simpatiek vir Patton, en Herman F. Kuhl, pa van Private Kuhl, het selfs sy eie kongreslid geskryf waarin hy verklaar dat hy Patton vergewe het vir die voorval en versoek dat hy nie gedissiplineer word nie.
Nadat die film Patton in 1970 vrygestel is, vertel Charles H. Kuhl die voorval en verklaar dat Patton hom oor die gesig geslaan het en hom toe geskop het toe hy wegstap. 'Nadat hy weg is, het hulle my opgeneem en in die hospitaal opgeneem en uitgevind dat ek malaria het,' het Kuhl opgemerk en bygevoeg dat toe Patton persoonlik (by Patton se hoofkwartier) om verskoning vra, 'sê hy dat hy nie weet dat ek so is nie ek was siek. " Kuhl, wat later as veegmachine vir Bendix Corporation in Mishawaka, Indiana, gewerk het, het bygevoeg dat Patton ''n goeie generaal' was en het bygevoeg dat 'ek dink toe hy gebeur het, hy self redelik verslete was'. Kuhl is op 24 Januarie 1971 oorlede.
Na raadpleging van die weermaghoof van die weermag, George Marshall, oorlogsekretaris Henry L. Stimson en assistent -oorlogssekretaris John J. McCloy, het Eisenhower Patton in die Europese teater behou, maar sonder 'n groot bevel. Generaal Marshall en sekretaris Stimson ondersteun nie net Eisenhower se besluit nie, maar verdedig dit. In 'n brief aan die senaat het sekretaris Stimson gesê dat Patton behoue ​​moet bly vanweë die behoefte aan sy "aggressiewe, wenende leierskap in die bittere gevegte wat voor die finale oorwinning moet kom."
In plaas daarvan is generaal Omar Bradley bevorder tot luitenant -generaal. Aan die einde van 1943 verhuis Bradley na Londen as opperbevelhebber van die Amerikaanse grondmagte wat voorberei het om Frankryk in 1944 binne te val. Bradley is later gekies om die Amerikaanse 1ste leër na D-Day te beveel. Hierdie besluit was nie slegs gebaseer op die klapvoorval nie, maar ook op bevestigde intelligensie dat die Duitsers geglo het dat Patton die geallieerde aanval na Nazi-gebied sou lei. Eisenhower het Patton se "verloop" as 'n truuk gebruik om die Duitsers te mislei oor waar die volgende aanval sou wees, aangesien Patton die generaal was wat volgens die Duitse hoëkommando die aanval sou lei. Gedurende die tien maande wat Patton van diens onthef is, is sy langdurige verblyf in Sicilië deur die Duitsers geïnterpreteer as 'n aanduiding van 'n komende inval in Suid -Frankryk. Later word 'n verblyf in Kaïro beskou as 'n inval deur die Balkan. Duitse intelligensie het Patton se bewegings behoorlik verkeerd vertolk en kragte verskuif in reaksie op die van Patton.
In die maande voor die inval in Normandië in Junie 1944 het Patton openbare gesprekke gehou as bevelvoerder van die fiktiewe First U.S. Army Group (FUSAG), wat vermoedelik van plan was om Frankryk binne Calais binne te val. Dit was deel van 'n gesofistikeerde Geallieerde veldtog van militêre disinformasie, Operation Fortitude. Die Duitsers het hul magte as gevolg daarvan verkeerd toegewys en was traag om te reageer op die werklike landings in Normandië.
In 'n verhaal wat deur professor Richard Holmes vertel is, net drie dae voor D-Day, tydens 'n onthaal in die London Ritz Hotel, skreeu Patton oor 'n stampvol onthaal in die rigting van die valskermbevelvoerder generaal Jim Gavin, "Ek sien jou in die Pas De Calais, Gavin! " (bron: De Este en Farago biografieë), tot groot ontsteltenis van almal rondom hom. Dit lyk asof die foefie gewerk het omdat berigte oor troepebewegings noord van Normandië oornag opgespoor is deur die kode van Bletchley Park -kode.
Na die inval in Normandië, is Patton onder bevel van die Amerikaanse Derde Leër, wat regs (wes) van die Geallieerde landmagte was. Sy goeie vriend Gilbert R. Cook was adjunk -bevelvoerder wat Patton later moes verlig weens 'n siekte, 'n besluit wat 'hom tot in sy wiele geruk het'. Patton se Derde Leër het op 1 Augustus 1944 om 12 uur in werking getree. Patton sou die Derde lei tydens die laat stadiums van Operasie Cobra, die veldtog om uit die Normandiese heinings te breek. Die Derde Weermag val gelyktydig wes (in Bretagne), suid, ooswaarts in die rigting van die Seine en noord aan, en help om 'n paar honderdduisend Duitse soldate in die Chambois -sak vas te vang, tussen Falaise en Argentan, Orne.
Die Derde Leër het tipies voorwaartse verkenners -eenhede gebruik om die vyand se sterkte en posisies te bepaal. Elke kolom is beskerm deur 'n staande patrollie van drie tot vier P-47 vegvliegtuie as 'n gevegspatrollie (CAP). Selfaangedrewe artillerie het met die spietkopseenhede beweeg en was goed vorentoe, gereed om beskermde Duitse posisies met indirekte vuur te beklee. Ligte vliegtuie soos die L-4 Piper Cub het gedien as artillerie-spotters en het verkenning in die lug verskaf. Sodra dit gevind is, sal die gepantserde infanterie aanval met behulp van tenks as infanterieondersteuning. Ander gepantserde eenhede sou dan deur die vyandelike linies breek en die daaropvolgende oortreding ontgin, en voortdurend druk op die terugtrek van vyandelike magte om te voorkom dat hulle 'n samehangende verdedigingslinie hergroepeer en hervorm. Gepantserde voertuie sou dikwels deur verkenning deur vuur vorder. Elke voertuig sou sy masjiengewere en/of kanonne onderskeidelik na links of regs afwissel en voortdurend skiet om die flanke aan beide kante van die kolom te bedek en die vyandelike vuur te onderdruk. Die U.S. In sy opmars van Avranches na Argentan vorder die Derde Leër onbestrede oor groot afstande, wat in slegs twee weke 97 myl afgelê het. Die spoed van die opmars het Patton se eenhede gedwing om grootliks op lugverkenning en taktiese lugsteun staat te maak. Patton se gepantserde afdelings het gereeld gebruik gemaak van taktiese vegvliegtuie van die XIX Tactical Air Command van die negende lugmag om sy regter (suidelike) flank te beskerm tydens sy opmars na die Seine.
Net so belangrik vir die bevordering van kolomme van die Derde Leër in Noord -Frankryk was die vinnige vooruitgang van die voorraad. Derde weermag logistiek is onder toesig van kolonel Walter J. Muller, Patton se G-4, wat 'n belangrike rol gespeel het in die modernisering van logistieke reëlings om by die tempo van die opmars in Frankryk te pas. Buigsaamheid, improvisasie en aanpassing was kardinale vereistes vir die derde weermag se verskaffers van 'n gepantserde afdeling wat 'n deurbraak wou benut. Die Seinafdeling het die vereiste radionette, gekarteerde stroombane geïdentifiseer en toepaslike voorraad verkry. Die Combat Engineers het ontledings gedoen van brugvereistes, padingenieurswese -studies, verkeersirkulasieplanne, verskaffingsvereistes, en opname- en kaartdekking vir die voorgestelde voorskot. Patton lees selfs The Norman Conquest deur Edward A. Freeman, "met spesiale aandag aan die paaie wat William the Conqueror in sy bedrywighede in Normandië en Bretagne gebruik het."
Patton se magte was deel van die geallieerde magte wat Noord -Frankryk bevry het, om Parys te omseil. Die stad self is bevry deur die Franse 2de Pantserdivisie onder Franse generaal Leclerc, opstandelinge wat in die stad geveg het, en die Amerikaanse 4de Infanteriedivisie. Die Franse 2de pantserdivisie is onlangs van die 3de leër oorgeplaas, en baie van die soldate van die eenheid het geglo dat hulle nog steeds deel was van laasgenoemde.
Die aanval van generaal Patton het egter op 31 Augustus 1944 tot stilstand gekom toe die Derde Weermag letterlik sonder gas naby die Moselrivier, net buite Metz, Frankryk, opraak. Een verklaring hiervoor was dat Patton se ambisie was om Duitsland te verower en hy wou nie erken dat hy besig was met 'n sekondêre aanval nie. Ander stel voor dat generaal John C.H. Lee, bevelvoerder van die Sone van Kommunikasie, het daardie tyd gekies om sy hoofkwartier na die gemakliker omgewing van Parys te skuif. Sowat 30 vragmotormaatskappye is daartoe herlei, eerder as om die vegtende leërs te ondersteun.
Patton het verwag dat die teaterbevelvoerder brandstof en voorrade sou laat vloei om suksesvolle vordering te ondersteun. Eisenhower was egter 'n "breë front" -benadering ten opsigte van die grondoorlogse poging, en glo dat 'n enkele stoot die flankbeskerming moet laat vaar, en vinnig sy stempel sal verloor. Tog, binne die beperkings van 'n baie groot poging in die algemeen, het Eisenhower aan Montgomery en sy 21ste weermaggroep 'n sterk prioriteit gegee vir die voorraad vir Operation Market Garden. Die kombinasie van Montgomery wat voorrang geniet by voorraad, en die afleiding van hulpbronne vir die verskuiwing van die kommunikasiesone, het daartoe gelei dat die Derde Weermag gas in Elsas-Lorraine opraak, terwyl hy Duitse swakheid benut het. Einde September is 'n groot Duitse wapenaanval wat uitdruklik gestuur is om die opmars van die derde leër van Patton te stop, deur die 4de Pantserdivisie verslaan tydens die Slag van Arracourt. Ten spyte van die oorwinning, het die Derde Leër in plek gebly as gevolg van die bevel van Eisenhower. Ironies genoeg het die Duitsers geglo dit was omdat hul teenaanval suksesvol was.
Patton se vinnige rit deur die Lorraine toon sy groot waardering vir die tegnologiese voordele van die Amerikaanse weermag. Die belangrikste voordele van die VSA en die Geallieerde was die mobiliteit en lug superioriteit. Die Amerikaanse weermag het 'n groter aantal vragmotors, meer betroubare tenks en beter radiokommunikasie gehad, wat alles bygedra het tot 'n beter vermoë om teen 'n hoë tempo te werk. Waarskynlik egter die sleutel tot die sukses van Patton in vergelyking met al die ander Amerikaanse en Britse magte, wat soortgelyke voordele gehad het, was sy intensiewe gebruik van nabye lugondersteuning wat die Derde Weermag met baie meer G-2-offisiere by die hoofkwartier spesifiek aangewys het om lug te koördineer. aanvalle as enige ander weermag. Die derde lugmagsteungroep van die derde weermag was XIX Tactical Air Command, onder bevel van genl Otto P. Weyland. Oorspronklik ontwikkel deur genl Elwood Quesada van IX TAC vir die Eerste Weermag by Operasie Cobra, die tegniek van 'gepantserde kolombedekking', waardeur 'n lugverkeersleier in een van die aanvallende tenks op groot skaal gebruik is deur die Derde Leër. Aangesien Patton se vinnige dryfkrag 'n opvallendheid veroorsaak het wat kwesbaar was vir flanke -aanvalle en deur die Duitsers vasgevang was, het Weyland en Patton die idee ontwikkel om intensiewe gewapende verkenning te gebruik om die flanke van hierdie opvallende plek te beskerm. Mikrogolf -vroeë waarskuwing (MEW) radar, 'n ander tegniek wat Quesada begin het, is ook deur XIX TAC gebruik om te beskerm teen Luftwaffe -aanvalle en vir vektorvlugte wat reeds in die lug is na nuwe webwerwe as 'n lugverkeersbeheerradar. As gevolg van die noue samewerking tussen Patton en Weyland, sou XIX TAC uiteindelik meer luguitstappies vir grondsteun vir die Derde Weermag bied as wat die ander aangehegte taktiese lugopdragte vir die Eerste en Negende Leërs sou bied. Ten spyte van hul sukses, het Eisenhower egter slegs vertroue in die tradisionele metode om oor 'n breë front te vorder om die probleem van flankaanvalle te vermy, wat die meeste verantwoordelik is vir die besluit om die Derde Leër te stop.
Die stilstand van die Derde Leër gedurende September was genoeg om die Duitsers die vesting van Metz verder te versterk. In Oktober en November was die Derde Weermag vasgevang in 'n amper-dooiepunt met die Duitsers, met swaar ongevalle aan beide kante. Teen 23 November het Metz egter uiteindelik aan die Amerikaners geval, die eerste keer dat die stad sedert die Frans-Pruisiese oorlog ingeneem is.
Beeld - Bradley, Eisenhower en Patton
Aan die einde van 1944 het die Duitse weermag 'n laaste aanval begin in België, Luxemburg en noordoostelike Frankryk, in die volksmond bekend as die Slag om die Bulge, nominaal gelei deur die Duitse veldmaarskalk Gerd von Rundstedt. Op 16 Desember 1944 het die Duitse weermag 29 afdelings (met 'n totaal van ongeveer 250,000 man) op 'n swak punt in die geallieerde linies versamel en 'n groot vordering gemaak na die Maasrivier tydens een van die ergste winters wat Europa in jare gehad het. Generaal Eisenhower het die oggend van 19 Desember 'n vergadering van alle senior Geallieerde bevelvoerders aan die Westelike Front na 'n hoofkwartier naby Verdun, Frankryk, geroep om strategie en reaksie op die Duitse aanval te beplan.
Destyds was Patton se Derde Weermag besig met hewige gevegte naby Saarbrxcken. Met die idee van die bedoeling van die geallieerde bevelvergadering, het Patton sy personeel beveel om drie afsonderlike operasionele noodopdragte te maak om elemente van die Derde Leër uit sy huidige posisie te ontkoppel en aanstootlike operasies te begin vir verskeie doelwitte op die gebied van die Bulge wat deur Duitse magte beset is. Op die konferensie van die opperbevel het generaal Eisenhower die vergadering gelei, wat bygewoon is deur generaal Patton, generaal Bradley, generaal Jacob Devers, generaal -majoor Sir Kenneth Strong, adjunk -opperbevelvoerder Arthur Tedder, en 'n groot aantal stafoffisiere. Eisenhower het die vergadering begin deur aan te kondig dat die Duitse offensief as 'n geleentheid beskou moet word, nie as 'n ramp nie, en dat hy slegs 'vrolike gesigte' wil sien.
Toe Eisenhower vir Patton vra hoe lank dit hom sal neem om ses afdelings van sy Derde Leër te ontkoppel en 'n teenaanval in die noorde te begin om die 101ste Airborne te verlig, antwoord Patton 'Sodra jy klaar is met my'. Patton verduidelik toe dat hy reeds op 21 Desember 'n operasionele bevel vir 'n teenaanval deur drie volle afdelings opgestel het, dan slegs 48 uur weg. Eisenhower was ongelooflik: "Moenie moedeloos wees nie, George. As jy so vroeg probeer gaan, sal jy nie al drie afdelings gereed hê nie, en jy gaan stukkend." Patton het geantwoord dat sy personeel reeds 'n bevel vir gebeurlikheidsbedrywighede gereed het. Eisenhower was nog steeds nie oortuig nie en het Patton beveel om die oggend van 22 Desember aan te val deur minstens drie afdelings te gebruik. Patton stap uit die konferensiekamer, met 'n veldtelefoon, en kom by sy bevel en sê twee woorde: "Speel bal". Hierdie kodefrase het 'n vooraf gereëlde operasionele bevel met die personeel van Patton begin, wat drie afdelings - die Amerikaanse 4de pantserdivisie, die Amerikaanse 80ste infanteriedivisie en die Amerikaanse 26ste infanteriedivisie - vanuit die Derde leër gemobiliseer het en hulle noordwaarts na Bastogne beweeg het. Die operasiebevel het die slagorde, die ontplooiing van die pad, brandstof, hervoorsiening, veiligheid en opruiming van die padnet ingesluit. Altesaam sou Patton ses volledige afdelings (insluitend sy 3de en 12de leërkorps) van hul posisies aan die Saarfront herposisioneer langs 'n lyn wat strek van Bastogne tot Diekirch tot Echternach. Binne 'n paar dae is meer as 133,000 voertuie van die Derde Weermag herlei na 'n offensief wat 'n gesamentlike afstand van 1,5 miljoen myl afgelê het, gevolg deur verskaffers van ongeveer 62 000 ton voorraad.
Op 21 Desember ontmoet Patton generaal Bradley om die dreigende voorskot te bespreek: "Brad, hierdie keer steek die Kraut sy kop in die vleismolen, en ek het die handvatsel vasgehou." Patton het toe aangevoer dat sy Derde Leër teen Koblenz moet aanval, die Bulge by die basis afsny en die hele Duitse leërs wat by die offensief betrokke was, vasgevang het. Nadat hy dit kortliks oorweeg het, het Bradley 'n veto teen hierdie voorstel gemaak, aangesien hy minder bekommerd was oor die doodmaak van 'n groot aantal Duitsers as wat hy gereël het vir die verligting van Bastogne voordat dit oorskry word.
Met die begeerte om goeie weer vir sy opmars, wat nabye ondersteuning van die USAAF -taktiese vliegtuie moontlik sou maak, beveel Patton die kaptein van die Derde Leër, kolonel James O'Neill, om 'n geskikte gebed op te stel: "Almagtige en barmhartige Vader, ons smeek U nederig, van U groot goedheid, om hierdie matige reën waarmee ons te kampe gehad het, in toom te hou. Gee vir ons mooi weer vir die geveg. Luister ons genadiglik as soldate wat U aanroep dat ons, gewapend met u mag, van oorwinning tot oorwinning kan vorder en verpletter die onderdrukking en boosheid van ons vyande, en vestig u geregtigheid onder mense en nasies. Amen. " Toe die weer kort daarna opklaar, het Patton ter plaatse 'n Bronze Star aan O'Neill toegeken.
Tydens die opmars het Patton sy afdelings van voor gelei, en spring hy gereeld vorentoe in sy bevelwa en stop dan om die mans aan te spoor. Soos een tenksvernietiger sersant vertel: "Op pad na Bastogne sou ons Patton langs die pad sien waai." daar het dit opgebreek en dinge weer aan die gang gekry. Hy was 'n meedoënlose man. en 'n goeie generaal. Patton het 'n teorie gehad dat die Duitsers nie so goed op die vlug geskiet het nie. Daarom wou hy nooit ophou nie. Die enigste keer dat hy wat in die veld gestop is, was toe die gas opraak. "
Op 26 Desember 1944 het die eerste spietkopseenhede van die Derde Leër se Amerikaanse 4de Pantserdivisie Bastogne bereik en 'n gang oopgemaak vir verligting en hervoorsiening van die beleërde magte. Patton se vermoë om gedurende die middel van die winter ses afdelings van die voorste gevegte los te maak en dan noordwaarts te ry om die beleërde Bastogne te verlig, was een van sy merkwaardigste prestasies tydens die oorlog. Skrywer John MacDonald noem dit as een van die grootste voorbeelde van die bemeestering van militêre logistiek, en verklaar: "waarskynlik sy grootste militêre prestasie, destyds onoortreflik, was die logistieke herposisionering, binne vier en twintig uur, van 'n hele leërkorps in die Slag van die Bulge. " Patton het dit beslis gedink en beweer dat die verligting van Bastogne "die briljantste operasie was wat ons tot dusver uitgevoer het, en dit is na my mening die uitstaande prestasie van die oorlog. Dit is my grootste stryd."
Teen Februarie was die Duitsers besig om terug te trek en Patton het eenhede in die Saarland ingedruk. Maar weereens het Patton gevind dat ander opdragte voorrang geniet op petrol en voorrade. Veldmaarskalk Montgomery het op 'n afgryslike manier voorgestel dat die magte van Patton beperk sou word tot 'n verdedigingslinie by die Ryn. Patton was egter nie van plan om agter te bly nie, en het onmiddellik begin met 'n aantal 'geldende verkennings'. Die 5de Gemechaniseerde Infanteriedivisie van die Derde Leër het die Ryn in Oppenheim oorgesteek op 22 Maart 1945, ses en dertig uur voor Montgomery se Rynoorgang, Operation Varsity.Om petrol en voorrade te bekom, het die eenheid van die derde weermag hulself as personeellid van die eerste leër afgestaan, in een voorval wat duisende liter petrol van 'n eerste leër se petrolopslagplek beveilig het. Binne 'n dag het die magte van Patton 'n brughoof van ses myl diep gevestig nadat hulle 19.000 gedemoraliseerde Duitse troepe gevange geneem het.
Op 26 Maart 1945 stuur Patton Task Force Baum, bestaande uit 314 man, 16 tenks en ander voertuie, 80 myl (80 myl) agter vyandelike lyne om 'n geallieerde krygsgevangenekamp, ​​OFLAG XIII-B naby Hammelburg, te bevry, ongeveer 80 km (50 myl) agter die Duitse lyne. Een van die gevangenes was Patton se skoonseun, luitenant-kolonel John K. Waters. Die aanval was 'n volslae fiasko. Slegs 35 mans het teruggekeer, die res is doodgemaak of gevange geneem, en al 57 voertuie het verlore geraak. Waters self is geskiet en moes by die kamp gelaat word. Toe Eisenhower van die geheime sending verneem, was hy woedend.
Patton het later berig dat dit die enigste fout was wat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog gemaak het. Hy het gevoel dat die regte besluit was om 'n gevegsopdrag, ongeveer drie keer groter, te stuur.
Laaste aanvallende operasies
Op 14 April 1945 word Patton bevorder tot 'n volwaardige generaal met 'n vier-ster rang, 'n promosie wat lankal deur oorlogsekretaris Stimson voorgestaan ​​is ter erkenning van die strydprestasies van Patton gedurende 1944. Patton se operasionele personeel het planne opgestel om Praag te neem, toe Eisenhower, onder druk van die Sowjetunie, het Amerikaanse magte in Tsjeggo -Slowakye beveel om kort voor die stadsgrense te stop. Patton se troepe het Pilsen op 6 Mei 1945 en die grootste deel van Wes -Boheme bevry.
In sy opmars van die Ryn na die Elbe, het Patton se Derde Leër 32.763 vierkante kilometer vyandelike gebied ingeneem. Sy verliese was verreweg die ligste van enige operasie van die Derde Leër: 2 102 dood, 7 954 gewondes en 1 591 vermiste. Die vyand se verliese in die veldtog was 20 100 dood, 47 700 gewondes en 653 140 gevang.
Sedert hy op 1 Augustus 1944 tot 9 Mei 1945 in Normandië in werking getree het, was die Derde Leër 281 dae lank deurlopend in stryd. Dit het verder en vinniger gevorder as enige leër in die militêre geskiedenis, en het 24 groot riviere oorgesteek en 'n oppervlakte van 81.500 vierkante myl ingeneem, waaronder meer as 12.000 stede en dorpe. Met 'n normale sterkte van ongeveer 250,00-300,000 man, het die Derde ongeveer 1,811,388 vyandelike soldate doodgemaak, gewond of gevang, ses keer soveel as sy personeel. Ter vergelyking het die Derde Leër 16 596 gedood, 96 241 gewondes en 26 809 vermis in aksie vir 'n totaal van 139 646 mans, 'n verhouding van vyand tot Amerikaanse verliese van bykans dertien tot een.
Besoek aan Kalifornië in Junie 1945
Beeld - Patton tydens 'n parade in Los Angeles, Kalifornië.
Die warm ontvangs wat Patton op 9 Junie 1945 ontvang het, word grootliks oor die hoof gesien in die geskiedenis toe hy en Luitenant -generaal Jimmy Doolittle van die Army Air Forces met 'n parade deur Los Angeles en 'n onthaal by die Los Angeles Memorial Coliseum voor 'n skare van meer as 100,000 geëer is mense. Die volgende dag het Patton en Doolittle deur die metropolitaanse gebied in Los Angeles getoer. Patton het voor die Burbank -stadsaal en by die Rose Bowl in Pasadena gepraat. Hy het sy helm gedra met 'n reguit lyn van sterre, 'n bors vol medaljes en twee ivoorhande pistole (nie pêrel nie, soos dikwels verkeerdelik beweer). Hy het sy toespraak onderstreep met dieselfde vloekwoord wat hy met die troepe gebruik het. Hy het gepraat oor toestande in Europa en die Russiese bondgenote vir die aanbiddende skare. Dit is moontlik die enigste keer in Amerika dat burgerlikes in massa die beroemde kryger op die podium gehoor en sien het.
Tydens hierdie besoek het Patton stilweg 'n oorspronklike kopie van die Neurenbergwette van 1935, wat hy uit Duitsland gesmokkel het in stryd met JCS 1067, geskenk aan die Huntington Library, 'n bewaarplek van historiese oorspronklike koerante, boeke en kaarte van wêreldgehalte in San Marino. Patton het fisikus Robert Millikan, destyds die voorsitter van die kuratorium van die Huntington -biblioteek, opdrag gegee om geen amptelike rekord van die transaksie te maak nie, en om hul besit van die materiaal geheim te hou gedurende Patton se leeftyd. Die Huntington -biblioteek het die Neurenberg -wette in 'n keldergewel behou ten spyte van 'n regsopdrag in 1969 deur die familie van die generaal om al sy referate aan die Library of Congress oor te dra. Op 26 Junie 1999 het Robert Skotheim, destyds die president van die Huntington -biblioteek, aangekondig dat die biblioteek die Neurenbergwette permanent aan die Skirball Cultural Center in Los Angeles sou leen. Op 25 Augustus 2010 het die National Archives aangekondig dat die Neurenberg -wette van die Huntington -biblioteek na hul versameling oorgeplaas sou word.
Beeld - Patton, graf, in, Hamm, Luxemburg.
Op 9 Desember 1945 is Patton ernstig beseer in 'n padongeluk. Hy en sy stafhoof, generaal -majoor Hobart R. "Hap" Gay, was op 'n daguitstappie om fisante in die land buite Mannheim, Duitsland, te jag. Hul Cadillac Model 75 uit 1938 is bestuur deur Private First Class Horace L. Woodring (1926-2003), Patton sit op die agterste sitplek aan die regterkant, met General Gay aan sy linkerkant, soos gebruiklik. Om 11:45 naby Neckarstadt (Mannheim-Kx fertal) het 'n 2 ton GMC-vragmotor wat deur die tegniese sersant Robert L. Thompson bestuur is, 'n draai links voor Patton se Cadillac gemaak. Patton se motor het teen 'n lae spoed die voorkant van die vragmotor getref.
Aanvanklik lyk die ongeluk gering, die voertuie is skaars beskadig, niemand in die vragmotor het seergekry nie, en Gay en Woodring is ongedeerd. Patton leun egter terug met asemhalingsprobleme. Die generaal is vorentoe geslinger, wat veroorsaak het dat sy kop 'n metaalgedeelte van die skeiding tussen die voorste en agterste sitplekke raak. Hierdie impak het 'n ernstige servikale rugmurgbesering opgedoen. Hy is verlam van sy nek af en is na die militêre hospitaal in Heidelberg gehaas waar kwadriplegie gediagnoseer is. Patton sterf aan 'n longembolie op 21 Desember 1945. Die roudiens is by die Christ Church (Christuskirche) in Heidelberg-Sx dstadt gehou.
Hierdie voorval is gedramatiseer in die TV -film The Last Days of Patton in 1986, met George C. Scott wat sy rol as Patton herhaal.
Patton is begrawe by die Luxemburgse Amerikaanse begraafplaas en gedenkteken in Hamm, Luxemburg saam met ander lede van die Derde Leër, volgens Patton se versoek om 'saam met my mans begrawe te word'. Op 19 Maart 1947 is sy liggaam van die oorspronklike graf in die begraafplaas na die huidige prominente plek aan die hoof van sy voormalige troepe verskuif. 'N Senotaaf is op die perseel van die Wilson-Patton-familie op die San Gabriel-begraafplaas in San Gabriel, Kalifornië, geplaas, aangrensend aan die Church of Our Savior (Episcopal), waar Patton gedoop en bevestig is. In die narthex van die heiligdom van die kerk is 'n loodglasvenster wat onder meer die hoogtepunte van Patton se loopbaan bevat, 'n prentjie van hom wat in 'n tenk ry. 'N Standbeeld van generaal Patton is op die terrein van die kerk geplaas. Patton se motor is deur ander beamptes herstel en gebruik. Die motor word nou vertoon met ander Patton -artefakte in die General George Patton Museum in Fort Knox, Kentucky.
Patton se probleme met humor, sy beeld en die pers
Anders as Dwight D. Eisenhower, wat deels gewild was by troepe vanweë sy selfvernietigende humor, hou Patton nie van grappies wat op homself gerig is nie, en voel dat die aanvaarding van sulke grappies die respek wat hy voel dat troepe teenoor hul bevelvoerders sou hê, sou verminder.
Na bewering het Patton die grootste respek gehad vir die mans wat in sy bevel dien, veral die gewondes. Hy was egter geneig om gevalle van sielkundige ineenstorting op die slagveld as maling aan te dui. Baie van Patton se voorskrifte oor die versorging van die aangewese manne onder sy bevel, soos om te beveel dat gevangene van voedsel en drank by die voorste eenhede afgelewer moet word, is in die media oor die hoof gesien vir meer gewilde nuusberigte, soos sy stelsel van boetes vir beamptes en mans wat te alle tye versuim het om te skeer en altyd helms en leggings te dra. Die strydelemente van die derde leër van Patton het gewaarborgde posaflewering, prioriteit by warm koue en storte, gereelde uniformkwessies, plus liberale verspreiding van passe en eenheidsrotasies uit die lyn gewaarborg. Die spotprenttekenaar van die Stars and Stripes, sersant Bill Mauldin, wat gereeld die infanterie van die voorste linies uitgebeeld het, het die voetgangers Willie en Joe begin kry vir spesiale kritiek, en selfs Patton versoek om sersant Mauldin na sy hoofkwartier te ontbied, waar Patton tevergeefs probeer het om Mauldin te teken 'n skoongemaakte weergawe van die gewilde strokiesprent.
Patton was af en toe in staat om af en toe stomp geestelik te wees: "Die twee gevaarlikste wapens wat die Duitsers het, is ons eie gepantserde halftrack en jeep. Die halftrack omdat die seuns daarin heldhaftig is en dink dat hulle in 'n tenk is. Die jeep omdat ons so het baie goddelose bestuurders. " Tydens die Slag om die Bulge het hy beroemd opgemerk dat die Geallieerdes 'die seuns [Duitsers] tot in Parys moes laat gaan, dan sny ons hulle af en rond hulle op!' Hy het ook facetiously voorgestel dat sy Derde Leër die Britte [sy bondgenote] weer in die see kon dryf vir nog 'n Duinkerke.
Terwyl Patton vandag 'n reputasie het as 'n senior generaal wat ongeduldig en impulsief was, met min verdraagsaamheid vir offisiere wat nie op die slagveld kon slaag nie, is die waarheid ietwat anders. In vergelyking met Omar Bradley het Patton gedurende die hele oorlog eintlik slegs een generaal afgedank, Orlando Ward, en slegs na twee waarskuwings, terwyl Bradley tydens die oorlog talle generaals afgedank het.
Patton het doelbewus 'n spoggerige, kenmerkende beeld gekweek in die oortuiging dat dit sy troepe sou motiveer. Hy word gewoonlik gesien met 'n hoogs gepoleerde helm, 'n broek en hoë kavaleriestewels aan. Hy het flitsende ivoorhanteerde, vernikkelde rewolwers as sy bekendste sywapens gedra ('n Colt Single Action Army .45 "Peacemaker" en later ook 'n S & ampW Model 27 .357). Sy voertuie het groot tekens en sirenes gehad. Sy toespraak was deurspek met goddelooshede. Terwyl Patton baie teenstanders in die pers gehad het, het hy ook lof van ander ontvang, waaronder 'n huldeblyk van 'n UPI -skrywer wat geskryf het: "Genl. George S. Patton het geglo dat hy die grootste soldaat was wat ooit geleef het. Hy het homself laat glo dat hy nooit sou Hierdie absolute geloof in homself as 'n strateeg en 'n meester van waagmoed het sy hele leër besmet totdat die manne van die tweede Amerikaanse korps in Afrika, en later die derde leër in Frankryk, geglo het dat hulle nie onder sy leiding verslaan kon word nie. "
Na die Duitse oorgawe
Nadat die oorgawe van 8 Mei 1945 die bedreiging van Nazi -Duitsland uit die weg geruim het, het Patton vinnig beweer dat die Sowjetunie sou ophou om 'n bondgenoot van die Verenigde State te wees. Hy was bekommerd dat ongeveer 25 000 Amerikaanse krygsgevangenes deur die Sowjette bevry is uit krygsgevangenekampe, maar nooit na die VSA teruggekeer het nie. Trouens, het hy sy meerderes aangespoor om die Sowjets uit Sentraal- en Oos -Europa te verdryf. Patton het gedink dat die Rooi Leër swak, onvoldoende en kwesbaar was, en die Verenigde State moes op hierdie swakhede reageer voordat die Sowjets hul posisie kon konsolideer. In hierdie verband het hy aan die U. "Meneer die sekretaris, as u huis toe gaan, stop hierdie puntestelsel, hou op om hierdie leërs op te breek," het die generaal gesmeek. "Kom ons hou ons skoene stewig, bajonette geslyp en gee 'n beeld van krag en sterkte aan hierdie mense, die Sowjets. Dit is die enigste taal wat hulle verstaan." Op 'n vraag van Patterson-wat 'n paar maande later oorlogsekretaris geword het-wat hy sou doen, het Patton geantwoord: 'Ek wil hê dat u die Rooi Leër moet vertel waar hulle grens is, en hulle 'n beperkte tyd gee om weer oor die weg te kom. Waarsku hulle dat as hulle dit nie doen nie, sal ons hulle terugstoot. "
Op persoonlike vlak was Patton teleurgesteld oor die weiering van die weermag om hom 'n gevegsbevel in die Pacific Theatre of Operations te gee. Ongelukkig met sy rol as die militêre goewerneur van Beiere en bedruk deur sy oortuiging dat hy nooit in 'n ander oorlog sou veg nie, het Patton se gedrag en uitsprake toenemend wisselvallig geword. Verskeie verklarings buite sy teleurstellings is op hierdie stadium vir Patton se gedrag voorgestel. Carlo D'Este, in Patton: A Genius for War, skryf dat "dit feitlik onvermydelik lyk. Dat Patton 'n soort breinskade van te veel kopbeserings opgedoen het" uit 'n leeftyd van talle motor- en perdverwante ongelukke, veral een gely terwyl hy in 1936 polo gespeel het.
Baie van die omstrede menings wat hy uitgespreek het, was destyds algemeen (indien nie juis gewild nie) en sy uitgesproke teenkanting teen ontgelding ná oorgawe word vandag nog wyd gedebatteer. Baie loof nog steeds sy ruimhartige behandeling van sy voormalige Duitse vyande en sy vroeë erkenning van die Sowjet -bedreiging, terwyl afvalliges sê dat sy protes die standpunte van 'n kranige elitis weerspieël. Wat ook al die oorsaak was, Patton was weer in die moeilikheid met sy meerderes en die Amerikaanse volk. Terwyl hy met 'n groep verslaggewers gepraat het, vergelyk hy die Nazi's met verloorders tydens Amerikaanse politieke verkiesings, en dat 'n Nazi in Duitsland was, 'soos 'n demokraat in die Verenigde State' was. Patton is spoedig onthef van die bevel van die Derde Leër en oorgeplaas na die Vyftiende Leër, 'n papieropdrag wat 'n geskiedenis van die oorlog voorberei het.
Houdings oor ras en nasionaliteit
Met inagneming van die tydperk, was Patton se houding teenoor minderhede nie negatief of positief nie. Sy houdings was uiteenlopend, afhangende van tyd en omstandighede, met militêre noodsaaklikheid van besondere belang.
Oor swart soldate: "Individueel was dit goeie soldate, maar ek het destyds my oortuiging uitgespreek en het nog nooit die noodsaaklikheid gevind om dit te verander nie, dat 'n bruin soldaat nie vinnig genoeg kan dink om in pantser te veg nie."
Patton het gesê dat prestasie belangriker was as ras of godsdienstige affiliasie: "Ek gee nie 'n blik wie die man is nie. Hy kan 'n neger of 'n Jood wees, maar as hy die goed het en sy plig doen, kan hy alles hê Ek het. Deur God! Ek is lief vir hom. "
Later het Patton 'n groep Afro-Amerikaanse tenkwaens toegespreek en gesê:
Manne, julle is die eerste negertenkers wat ooit in die Amerikaanse weermag geveg het. Ek sou nooit vir jou gevra het as jy nie goed was nie. Ek het niks anders as die beste in my weermag nie. Ek gee nie om watter kleur jy het nie, solank jy daarheen gaan en die Kraut se tewe doodmaak. Almal het hul oë op jou en verwag groot dinge van jou. Jou ras sien veral uit na jou. Moenie hulle in die steek laat nie en verdoem jou, moenie my in die steek laat nie!
Manne, julle is die eerste negertenkers wat ooit in die Amerikaanse weermag geveg het. Ek sou nooit vir jou gevra het as jy nie goed was nie. Ek het niks anders as die beste in my leër nie. Ek gee nie om watter kleur jy het nie, solank jy daarheen gaan en die Kraut se tewe doodmaak. Almal het hul oë op jou en verwag groot dinge van jou. Jou ras sien veral uit na jou. Moenie hulle in die steek laat nie en verdoem jou, moenie my in die steek laat nie!
Patton het ook aangedring op die toewysing van sommige swart offisiere as beoordelaars in militêre tribunale waarby swart beskuldigdes betrokke was, en hy het meer tyd saam met sy Afro-Amerikaanse hulpverlener, sersant Meeks, as met byna almal anders in Europa deurgebring en 'n verhouding van wedersydse respek ontwikkel wat oortref dié van 'n generaal met sy valet. Patton hou nie van die Britte nie, maar waardeer Montgomery se organisatoriese vermoëns meer as wat Eisenhower óf Bradley gedoen het.
Patton was geskok oor wat hy gevind het toe sy derde leër die konsentrasiekamp Buchenwald bevry het. Plaaslike Duitse burgers beweer dat hulle nie weet wat aan die gang is nie, hoewel ten minste 'n paar mense erken dat hulle van die gruweldade geweet het, maar het volgehou dat hulle magteloos was om dit te stop. Hy het Amerikaanse troepe beveel om die ongeveer 2 000 plaaslike Duitsers bymekaar te maak en deur die kampe te marsjeer. Hy wou hê dat hulle die gruweldade eerstehands moes sien.
Alhoewel baie van sy gesindhede in sy dae algemeen was, soos met al sy opinies, was hy dikwels buitengewoon stomp in sy uitdrukking daarvan. Hy het eenkeer geskryf:
Die moeilikheid om die Rus te verstaan, is dat ons nie kennis neem van die feit dat hy nie 'n Europeër is nie, maar 'n Asiater, en daarom bedagsaam dink. Ons kan nie meer 'n Rus as 'n Chinese of 'n Japanner verstaan ​​nie, en uit wat ek van hulle gesien het, het ek geen besondere begeerte om hulle te verstaan ​​nie, behalwe om vas te stel hoeveel lood of yster dit verg om hulle dood te maak. Benewens sy ander vriendelike eienskappe, het die Rus geen agting vir die menslike lewe nie en is almal uit die teuns, barbare en chroniese dronkaards.
Nadat hy die Koran gelees en Noord-Afrikaners waargeneem het, skryf hy aan sy vrou: "Net klaar met die lees van die Koran-'n goeie boek en interessant." Patton het 'n skerp oog vir inheemse gebruike en metodes, het bewustelik geskryf oor die plaaslike argitektuur, en het selfs die vordering van mond-tot-mond gerugte in die Arabiese land op 40-60 myl per dag beoordeel. Ten spyte van sy respek vir die Koran, het hy tot die gevolgtrekking gekom: 'Vir my lyk dit seker dat die fatalistiese leerstellings van Mohammad en die totale agteruitgang van vroue die uitstaande oorsaak is vir die gearresteerde ontwikkeling van die Arabier ... Hier, dink ek, is 'n teks vir 'n welsprekende preek oor die deugde van die Christendom. "
Verhoudings met Eisenhower
Foto - Patton (sit, tweede van links) en Eisenhower (sit, middel) saam met ander Amerikaanse militêre amptenare, 1945.
Die verhouding tussen George S. Patton en Dwight Eisenhower was lank reeds vir historici van belang omdat die aanvang van die Tweede Wêreldoorlog die rolle van die twee mans binne net minder as twee jaar heeltemal omgekeer het. Toe Patton en Eisenhower mekaar in die middel van die twintigerjare ontmoet, was Patton ses jaar ouer as Eisenhower in die weermag en Eisenhower beskou Patton as 'n leidende gedagte in tenkoorlogvoering, aangesien albei mans sterk belangstelling in tenkoorlogvoering gehad het. Gedurende die tussenoorlogse tydperk het begrotingsbesnoeiings aan die Amerikaanse weermag as gevolg van die Groot Depressie gelei tot 'n aansienlike afname in die beskikbare befondsing vir tenkontwikkeling.
Tussen 1935 en 1940 het Patton en Eisenhower 'n baie hegte vriendskap ontwikkel tot die vlak waar die Patton- en Eisenhower -gesinne die somervakansies saam deurgebring het. In 1938 word Patton bevorder tot volle kolonel en Eisenhower, toe nog 'n luitenant -kolonel, het openlik erken dat hy Patton as 'n vriend, hoër offisier en mentor beskou het.
By die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog is Patton se kundigheid in gemeganiseerde oorlogvoering deur die weermag erken, en hy word vinnig 'n brigadier -generaal en, minder as 'n jaar later, 'n majoor -generaal. In 1940 het luitenant -kolonel Eisenhower 'n versoekskrif aan Brigadier -generaal Patton gedoen en aangebied om onder die bevelvoerder van die tenkkorps te dien. Patton aanvaar dit geredelik en verklaar dat hy niks beter wil hê as dat Eisenhower onder sy bevel geplaas word nie.
George Marshall, wat erken dat die komende konflik alle beskikbare militêre talent sou verg, het ander planne vir Eisenhower gehad. In 1941, na vyf jaar as 'n relatief onbekende luitenant -kolonel, word Eisenhower in slegs ses maande tot kolonel bevorder en daarna weer tot brigadier -generaal. Patton was nog steeds senior by Eisenhower in die gewone leër, maar dit was spoedig nie die geval in die groeiende dienspligter nie (bekend as die Army of the United States). In 1942 word Eisenhower bevorder tot generaal-majoor en slegs 'n paar maande later tot luitenant-generaal wat Patton oortref. Toe die Geallieerdes die inval in Noord -Afrika aankondig, bevind generaal -majoor Patton hom skielik onder bevel van sy voormalige ondergeskikte, nou een ster sy meerdere.
In 1943 word Patton 'n maand nadat Eisenhower tot volle generaal van vier sterre bevorder is, luitenant-generaal. Patton was ongewoon gereserveerd en het nooit in die openbaar kommentaar gelewer op Eisenhower se vinnige opkoms nie. Patton het Eisenhower ook gerusgestel dat die professionele verhouding van die twee mans nie geraak is nie. Persoonlik was Patton egter dikwels vinnig daaraan om Eisenhower daaraan te herinner dat sy permanente rang in die gewone leër-albei mans nog kolonels was gedurende die Eisenhower wat in 1943 was.
Toe Patton onder kritiek kom vir die 'Sicily slapping incident' (sien hierbo), ontmoet Eisenhower privaat met Patton en berispe hom.
Eisenhower word ook erkenning daaraan gegee dat Patton 'n bevel in Frankryk gegee het, nadat ander magte in die weermag Patton na verskillende onbelangrike pligte in Engeland verplaas het. Dit was in Frankryk dat Patton hom bevind in die geselskap van 'n ander voormalige ondergeskikte, Omar Bradley, wat ook sy meerdere geword het. Soos met Eisenhower, Patton gedra hom professioneel en dien onder leiding van Bradley met lof.
Na die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Patton (nou 'n volle generaal) die besettingsbevelvoerder van Beiere geword en reëlings getref om die wêreldberoemde Lipizzaner-hingste van Wene te red, uit vrees dat die Rooi Leër die perde vir kos sou slag. Patton is van diens onthef nadat hy openlik in opstand gekom het teen die besettingsreëls JCS 1067. Sy siening van die oorlog was dat as Hitler weg is, die Duitse leër herbou kan word in 'n bondgenoot in 'n moontlike oorlog teen die Russe, wat Patton berug verag en oorweeg het 'n groter bedreiging as die Duitsers. Gedurende hierdie tydperk het hy geskryf dat die geallieerde oorwinning tevergeefs sou wees as dit sou lei tot 'n tiran wat erger was as Hitler en 'n leër van "Mongoolse woeste" wat die helfte van Europa beheer. Eisenhower het uiteindelik genoeg gehad, Patton onthef van alle pligte en beveel dat hy terugkeer na die Verenigde State. Toe Patton Eisenhower openlik daarvan beskuldig dat hy meer omgee vir 'n politieke loopbaan as sy militêre pligte, het hul vriendskap effektief tot 'n einde gekom.
Boonop was Patton baie krities oor die seëvierende gebruik van Geallieerdes van Duitse dwangarbeid. Hy het in sy dagboek gesê: "Ek is ook gekant daarteen om PW's as slawe in vreemde lande (veral na Frankryk) te stuur, waar baie van die honger doodgaan." Hy het ook opgemerk "Dit is amusant om te onthou dat ons die revolusie gevoer het ter verdediging van die regte van die mens en die burgeroorlog om slawerny af te skaf en nou op beide beginsels teruggegaan het." (Sien ook Rheinwiesenlager).
Patton soos deur sy tydgenote beskou
Op 1 Februarie 1945 skryf generaal Eisenhower 'n memorandum waarin die militêre vermoëns van sy ondergeskikte Amerikaanse generaals in die ETO ingedeel is. Weermag -generaal Omar Bradley en Army Air Force -generaal Carl Spaatz het die nommer een posisie gedeel, terwyl Walter Bedell Smith, ('n stafoffisier sonder veldondervinding tydens die oorlog), op die tweede plek was. Dit was 'n eienaardige gevolgtrekking, want wat militêre suksesse betref, het Patton veel meer behaal as enige ander Amerikaanse grondmagbevelvoerder, veral in vergelyking met Bradley. Eisenhower onthul sy redenasie in 'n resensie van die boek Patton and his Third Army in 1946: "George Patton was die briljantste bevelvoerder van 'n leër in die oop veld wat ons of enige ander diens gelewer het. Maar sy leër was deel van 'n hele organisasie en sy bedrywighede is deel van 'n wonderlike veldtog. " Eisenhower het geglo dat ander generaals, soos Omar Bradley, die eer moet kry vir die beplanning van die suksesvolle geallieerde veldtogte in Europa waarin Patton bloot 'n 'briljante eksekuteur' was. Eisenhower het eenkeer opgemerk: "George, jy is 'n groot leier, maar 'n swak beplanner." Patton skiet terug: "Behalwe vir Operation Torch, wat ek beplan het en wat 'n groot sukses was, het ek nog nooit die kans gekry om te beplan nie."
Ondanks Eisenhower se skatting van Patton se vermoëns as 'n strategiese beplanner, kan sy algehele siening van Patton se militêre waarde om die geallieerde oorwinning in Europa te behaal, die beste gesien word in die weiering van Eisenhower om selfs te oorweeg om Patton huis toe te stuur na die 'klapvoorval' van 1943. As assistent -sekretaris van Oorlog John J. McCloy het aan Eisenhower gesê: "Lincoln se opmerking nadat hulle gekry het nadat Grant by my opgekom het as ek aan Patton dink - 'Ek kan hierdie man nie spaar nie, hy veg'." Na Patton se dood sou Eisenhower sy eie huldeblyk skryf: "Hy was een van die mans wat gebore is om 'n soldaat te wees, 'n ideale gevegsleier. Dit is geen oordrywing om te sê dat Patton se naam die vyand se harte skrik nie."
Generaal Bradley se siening van Patton was beslis negatief. Patton het skaars lof gekry in die herinneringe van Bradley, waar laasgenoemde dit duidelik gemaak het dat as hy Patton se opperhoof in Sicilië was in 1943, sou Patton nie net onmiddellik die bevel verlig het nie, maar 'niks meer met hom te doen gehad het nie'. Dit was algemeen bekend dat die twee mans persoonlik en teenoor mekaar was, en daar is aansienlike bewyse dat Bradley Patton persoonlik sowel as professioneel geminag het. Patton was op sy beurt ontsteld oor Bradley se gereelde "leen" van Patton se eie idees en operasionele konsepte om in oorlogsplanne om te skakel waarvoor Bradley die eer gekry het. Patton se dagboek lui: 'Ek wil nie meer van my idees gebruik maak sonder krediet aan my nie, soos dit gebeur as ek dit mondelings gee.'
President Franklin D. Roosevelt het Patton en sy vermoëns groot agting gehad en gesê: "Hy is ons grootste veggeneraal en pure vreugde." Aan die ander kant, blyk dit dat Roosevelt se opvolger, eenvoudige Harry S. Truman onmiddellik 'n afkeer van die flambojante Patton gehad het.
Die Britse bevelvoerders het Patton meestal nie hoog geag nie. Veldmaarskalk Alan Brooke het in Januarie 1943 opgemerk dat "ek van hom gehoor het, maar ek moet erken dat sy deurmekaar persoonlikheid my verwagting oortref het. Ek het geen hoë opinie oor hom gehad nie, en ek het ook geen rede gehad om hierdie siening later te verander nie 'n Dapper, moedige, wilde en ongebalanseerde leier, goed vir operasies wat stoot en stoot vereis, maar 'n verlies in elke operasie wat vaardigheid en oordeel verg. " Een moontlike uitsondering was niemand anders nie as veldmaarskalk Bernard Montgomery. Alhoewel laasgenoemde se wedywering met Patton bekend was, blyk Montgomery eintlik die vermoë van Patton om troepe in die veld te beoordeel, indien nie sy strategiese oordeel nie.
Ander Geallieerde bevelvoerders was meer beïndruk, veral die Vrye Franse. Generaal Henri Giraud was ongelooflik toe hy hoor van Patton se afdanking deur Eisenhower aan die einde van 1945, en nooi hom na Parys om deur president Charles de Gaulle tydens 'n staatsbanket versier te word. Tydens die banket het president de Gaulle 'n toespraak gehou waarin Patton se prestasies langs die van Napoleon geplaas is. Die Sowjet -leier Joseph Stalin was blykbaar 'n bewonderaar en verklaar dat die Rooi Leër Patton se vinnige gepantserde opmars in Frankryk nie kon beplan of uitvoer nie.
Patton soos deur die vyand beskou
Aan die Duitse kant van die konflik was daar min twyfel dat Patton vanaf 1943 die grootste bekommernis vir die senior bevel van Duitsland veroorsaak het. Adolf Hitler self was beïndruk deur Patton, wat hom na berig word "daardie mal cowboy -generaal" en "die gevaarlikste man [die Geallieerdes] het." Met verwysing na die ontsnapping van die Afrika Korps Panzerarmee na die slag van El Alamein, het generaal Fritz Bayerlein gemeen dat "ek dink nie dat generaal Patton ons so maklik sou laat wegkom nie." Oberstleutnant Horst Freiheer von Wangenheim, operasionele beampte van die 277ste Volksgrenadier -afdeling, verklaar dat "generaal Patton die mees gevreesde generaal op alle fronte is. [Sy] taktiek is gewaagd en onvoorspelbaar. Hy is die modernste generaal en die beste bevelvoerder van [gesamentlik] ] gepantserde en infanteriemagte. ". Na die oorlog het generaal der Infanterie Gxther Blumentritt onthul dat "ons Patton uiters hoog geag het as die aggressiefste Panzer-generaal van die Geallieerdes. 'N Man met ongelooflike inisiatief en weerligagtige optrede." Generaal der Panzertruppen Hasso von Manteuffel, wat teen beide Sowjet- en Anglo-Amerikaanse tenkbevelvoerders geveg het, was dit eens: "Patton! Geen twyfel hieroor nie. Hy was 'n briljante bevelvoerder van 'n panzer."
In 'n onderhoud wat vir Stars and Stripes gevoer is net na sy gevangenskap, het veldmaarskalk Gerd von Rundstedt die oorheersende Duitse siening van die Amerikaanse generaal opgesom: "Patton, Rundstedt het eenvoudig afgesluit," he is your best. "
Patton was die fokuspunt van die epiese 1970-bekroonde film Patton, met die titelrol wat George C. Scott gespeel het in 'n ikoniese, Oscar-bekroonde vertoning. Die film was 'n groot kommersiële sukses en het hewige kritieke debatte veroorsaak oor die akkuraatheid van die vertolking van generaal Patton.
Die draaiboekskrywers Francis Ford Coppola en Edmund H. North het die grootste deel van die film geskryf op grond van twee biografieë, General Bradley's A Soldier's Story en Ladislas Farago's Patton: Ordeal and Triumph. Generaal Bradley was ook 'n militêre adviseur en konsultant vir die filmprodusente. Aangesien die film gemaak is sonder toegang tot die dagboeke van generaal Patton of inligting van sy familie, was dit grootliks afhanklik van waarnemings deur Bradley en ander militêre tydgenote by die poging om Patton se gedagtes en motiewe te rekonstrueer. In 'n resensie van die film Patton het S.L.A. Marshall, wat Patton sowel as Bradley geken het, het gesê dat "die Bradley-naam swaar kry op 'n foto van 'n kameraad wat, hoewel dit nie karikatuur is nie, die gelykenis is van 'n oorwinnende, glorie-soekende buffoon. Patton in die vlees was 'n raaisel. Hy bly so in die film. Napoleon het eenkeer gesê dat die kuns van die generaal nie strategie is nie, maar om te weet hoe om die menslike natuur te vorm. " Bradley self het erken dat die twee mans persoonlik teenoorgesteldes was, en daar is min twyfel dat Bradley die methode van Patton om die mans onder sy bevel te lei, verag het. Bradley se rol in die film bly tot op hede kontroversieel.
Sommige historici het die film daarvan beskuldig dat dit Patton se negatiewe eienskappe oordryf, veral die herhaalde uitbeelding van Patton as 'n bevelvoerder wie se begeerte na militêre glorie op die slagveld die noodsaaklikheid om die onnodige slagoffers deur die mans onder sy bevel te beperk, oortref. Hierdie tonele word gekritiseer as kontemporêre revisionisme, 'n teken van die wydverspreide antiwar -sentiment van die tyd (dit is vrygestel tydens die toppunt van Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog). Ander beskou die film se behandeling van Patton as te eerbiedig en hagiografies. Hierdie kritici onderskei dikwels in die film 'n dun-vermomde poging om die weermag te verheerlik deur Patton as 'n inspirerende leier uit te beeld, 'n bevelvoerder wie se gewaagde planne om Duitsland te verower en die oorlog te beëindig, deur die hoër bevel sowel as sy militêre minderwaardiges voortdurend gesaboteer word. slagveld.
Baie tydgenote in Patton, insluitend diegene wat hom persoonlik geken het of saam met hom gedien het, het Scott se karakterisering van Patton toegejuig omdat hy die essensie van die man akkuraat vasgevang het - oorlogsgierig, egoïsties, aanmatigend, obsessief, in konflik en raaiselagtig, maar ongeëwenaard in sy vermoë. om groot troepe mense te inspireer en te lei in 'n desperate en uiteindelik oorwinnende stryd teen 'n vasberade vyand.
Miskien het ek ons ​​Verlosser gesteek
In Sy heilige hulpelose kant.
Tog het ek Sy naam in seën genoem
Toe ek in tye sterf.
Deur die swaarkry van die eeue,
Te midde van die gedruis en moeite van die oorlog,
Het ek geveg en gestry en vergaan
Ontelbare kere oor hierdie ster
Ek het gesondig en ek het gely
Speel die held en die knaaf
Veg vir maag, skaamte of land
En vir elkeen 'n graf gevind.
So soos deur 'n glas, en donker
Ek sien die eeue lange twis
Waar ek in baie gedaantes baklei het,
Baie name, maar altyd ek.
So vir ewig in die toekoms,
Sal ek veg soos vroeër,
Sterf om as 'n vegter gebore te word,
Maar om weer te sterf, weereens.
Beeld - General George S. Patton standbeeld Ettelbruck / Luxemburg 2007
Generaal George Patton Museum in Fort Knox, Kentucky.
Place du General Patton in Parys (langs Avenue de la Grande Armée) is vernoem na Patton. Sowat tien ander Franse dorpe, waaronder Avranches, Thionville, Troyes en Le Mans, het 'n 'Place du Général Patton' ter ere van hom.
'N Museum opgedra aan Patton, en sy pogings om duisende soldate op te lei vir woestyngevegte in Afrika, is geleë op die plek van die Desert Training Center in Chiriaco Summit, Kalifornië. 'N Standbeeld van Patton kan gesien word vanaf die nabygeleë Interstate 10. 
Twee aktiewe installasies van die Amerikaanse weermag word genoem ter nagedagtenis aan generaal Patton. Patton Barracks in Heidelberg, Duitsland, huisves die hoofkwartier van die Amerikaanse weermag Garrison Heidelberg.
Patton Army Air Field, geleë op Camp Arifjan, Koeweit, bied ondersteunende lugvaartondersteuning vir weermag-eenhede in die suide van Koeweit.
Patton United States Army Reserve Center, in Bell, Kalifornië, is vernoem na generaal Patton.
Patton Hall, geleë in Fort Riley, Kansas, huisves 'n groot deel van die Judge-Advocate General (JAG) Corps by die basis.
Die hoërskool Patton Junior in Fort Leavenworth, Kansas, is na hom vernoem.
Die Patton -reeks tenks is na hom vernoem.
'N Hoofstuk van die Sons of the American Revolution is vernoem na Patton.
Patton -monument (West Point)
Daar is 'n groot Patton -monument in Avranches, Frankryk.
By die Episcopal Church of Our Savior in San Gabriel, Kalifornië, is daar 'n loodglasvenster wat Patton uitbeeld as 'n weergawe van Saint George. Hy word vertoon in 'n tenk wat veg teen 'n draak wat met hakekors besaai is. Die letters in die venster lui: "Ek het 'n goeie stryd gevoer." Die familielede van Wilson-Patton word begrawe in die San Gabriel-begraafplaas ongeveer 120 meter wes van die kerk, insluitend die aartsvader, Benjamin (Don Benito) Wilson. Die uitsondering is generaal Patton, begrawe in Luxemburg.
Hamilton, Massachusetts, waar Patton se somerhuis geleë was, het sy sentrale park aan Patton toegewy, met 'n tenk uit die Tweede Wêreldoorlog in die middel van die stad, en die stad se skoolsportspanne speel onder die naam "generaals". Boonop het die Franse regering twee standbeelde aan die stad gegee ter herdenking van Patton se diens aan hul land. Hulle is in 2003 verbeter en sit by die ingang van Patton Park.
Patton is aangewys as die voorbeeld van die klas van die United States Air Force Academy in 2005, die enigste nie-vlieënier wat hierdie eerbewys ontvang het.
'N Straat in Arlon in die provinsie Luxemburg, België, is vernoem na generaal Patton, en 'n straat in die gemeente Ixelles, in Brussel.
Patton -monument, Lacy Park, San Marino, CA
1220 Patton Court, San Marino, CA, voormalige woning van die Patton -gesin. Die huis is 'n privaat woning en is nie oop vir die publiek nie.
Boston, Massachusetts - Die staande portretbeeld van generaal George Smith Patton, Jr., ontwerp deur die beeldhouer James Earle Fraser, is in 1953 op die Charles River Esplanade langs die Hatch Shell Circle geïnstalleer. Die 8 voet hoë bronsbeeld beeld 'n uniforme Patton uit met 'n verkyker teen sy oë, bo-op 'n pienk granietbasis van 4 voet.
Patton het baie materiaal geskryf, insluitend toesprake, lesings en poësie. Deur die Bybelse frase "Through a Glass, Darkly" op te neem, het hy 'n gedig saamgestel met sy persoonlike interpretasies van reïnkarnasie:
Beeld - General Patton's Lints soos dit vandag sou verskyn
Buitelandse en internasionale toekennings
George S. Patton, Jr., War As I Knew It Houghton Mifflin
ISBN 0-395-73529-7 (1947/1975) (sagte omslag) ISBN 0-395-08704-6 (1947/1975) (harde omslag)
George S. Patton, Jr., Die gedigte van generaal George S. Patton, Jr.: vuurreëls, onder redaksie van Carmine A. Prioli. Edwin Mellen Press, 1991.
Patton se foto's: Oorlog soos hy dit gesien het, geredigeer deur Kevin Hymel. Potomac Boeke,
ISBN 1-57488-871-4 (2006) (hardeband)
ISBN 1-57488-872-2 (2006) (sagte omslag alkali papier).
ISBN 0-395-12706-8 (hardeband) Houghton Mifflin Co., 1972. 996 pp.
ISBN 0-306-80717-3 (Soft Cover Alkali Paper) Da Capo Press 1998 996 pp.
Blumenson, Martin, The Patton Papers: Vol. 2, 1940-1945, ISBN 0-395-18498-3 (harde omslag) Houghton Mifflin, 1974. 889 bls ISBN 0-306-80717-3 (sagte omslag Alkali-papier) Da Capo Press, 1996. 889 pp.
Patton, Robert H., The Pattons: A Personal History of An American Family, ISBN 1-57488-127-2 (Soft Cover) Crown Publishers (1994) Brassey's (1996) 320 pp.
Platt, Anthony M. met O'Leary, Cecilia E., Bloodlines: Recovering Hitler's Nuremberg Laws, From Patton's Trophy To Public Memorial, ISBN 1-59451-140-3 (sagteband) Paradigm Publishers, 2006. 268 bls.
Axelrod, Alan, Patton: 'n biografie, Palgrave Macmillan, 2006.
Martin Blumenson, Patton: The Man Behind the Legend, 1885-1945 ISBN 0-688-06082-X 1985
Blumenson, Martin, The Battle of the Generals: The Untold Story of the Falaise Pocket-die veldtog wat die Tweede Wêreldoorlog 1993 moes gehad het.
Carlo D'Este, Eisenhower: A Soldier's Life, New York: Henry Holt & amp Co., ISBN 0805056874 (2002)
Dietrich, Steve E., "The Professional Reading of General George S. Patton, Jr.", Journal of Military History 1989 53 (4): 387-418. Issn: 0899-3718 Volteks in Jstor
Essame, H., Patton: A Study in Command, New York: Scribner & amp Sons, ISBN 9780684136714, 9780684136714, 1ste uitgawe. (1974)
Jordan, Jonathan W (2011). Oorwinnaars van mededingers: Eisenhower, Patton, Bradley en die vennootskap wat die geallieerde verowering in Europa verower het. NAL. ISBN 978-0451232120
Nye, Roger H., The Patton Mind: The Professional Development of an Extraordinary Leader, Avery 1993.
Pullen, John J. "'You Will Be Bang.'", American Heritage 2005 56 (3): 26-29. Issn: 0002-8738 Volteks in Ebsco. Patton se Maart 1945 is beroemd gemaak deur die film, wat dit ontsmet het. Patton het harde en vieslike taal en lafhartige lafaards, of 'psigoneurotika', gebruik en diegene wat self-toegediende wonde gebruik het om uit die geveg te kom. Die basiese boodskap was "skiet en hou aan skiet."
Rickard, John Nelson, Patton at Bay: The Lorraine Campaign, September tot Desember 1944, Praeger, 1999.
Dennis Showalter, Patton en Rommel: Men of War in the Twentieth Century (2005). ISBN 978-0-425-20663-8.
Sobel, Brian, The Fighting Pattons, ISBN 0-440-23572-2 (Soft Cover) Dell Publishing, 1997 Praeger Publishers Reprint, Julie 2000.
Spiers, David N., Patton se lugmag: 'n legendariese lug-grondspan, Smithsonian Inst. Pr., 2002.
von Mellenthin, F.W., Panzer Battles, Ballantine, 1971, die eerste keer gepubliseer deur die University of Oklahoma Press, 1956 ISBN 0-345-32158-8
Brenton G. Wallace, Patton & amp; His Third Army ISBN 0-8117-2896-X
Wilson, Dale Eldred, 'Treat' Em Rough '! Die United States Army Tank Corps in die Eerste Wêreldoorlog Tempel U. Press (1990).
'Ek word steeds bang onder vuur. Ek dink ek sal nooit daaraan gewoond raak nie … "
Die bekende Patton -geleerde Martin Blumenson het geskryf: 'Patton was altyd geïnteresseerd in glorie, aanbidding, erkenning en goedkeuring. Hy het hartstogtelik geglo in die deugde om bekend te word. Wat hy veral wou hê, was toejuiging. En vir hom beteken dit om te wen. Nie net oorloë, wedrenne en kompetisies van elke aard nie, maar ook om oor homself te wen en dit wat hy as sy gebreke en swakhede beskou het, te oorkom. "
Patton het eenkeer aan sy pa geskryf dat hy bang was om laf te wees. Jare later val hy weer 'n slegte val van 'n perd terwyl hy hekkies spring en op sy kop beland. Alhoewel hy duidelik geskud was, klim hy dadelik weer op die perd en lei hom weer vinnig oor die hekkies. 'Ek het dit gedoen net om vir myself te bewys dat ek nie 'n lafaard is nie,' het hy verduidelik.
Op 'n dag op die geweerbaan by West Point was dit sy beurt om in die kuipe te werk, die teikens te lig en te laat sak en op te teken waar die koeëls tref. Skielik klim hy op en staan ​​uit in die buitelug met koeëls wat rondom hom vlieg. Hy het sy moed getoets en aan homself bewys dat hy nie 'n lafaard is nie. Hy het die toets die dag geslaag, maar daar sou nog vele meer wees. In 1943 skryf hy aan sy vrou: 'Ek is nog steeds bang onder vuur. Ek dink ek sal nooit daaraan gewoond raak nie ... Ek hoop dat ek my volle plig sal doen en die nodige lef sal toon. "
Patton ontwikkel sy drome oor militêre glorie as 'n kind wat luister na heldhaftige verhale van die burgeroorlog, insluitend dié wat John Singleton Mosby, die beroemde Konfederale guerrilla -leier, aan hom vertel het, 'n gereelde gas in die Patton -huis. Patton se stiefpa vertel van sy eie prestasies in die rebelleër, en sy grootvader was 'n Konfederale held wat in aksie gedood is.
Teen die tyd dat hy 'n tiener was, het Patton alles gelees wat hy oor militêre helde deur die eeue kon vind. Hy het besluit dat 'n man se grootste glorie sou wees om op die slagveld te sterf, maar natuurlik slegs as 'n beroemde generaal. Hy het homself oortuig dat dit sy lot sou wees, iets wat al in sy vroeëre lewens met hom gebeur het.
George S. Patton Jr. - Geskiedenis
Klik op die omslag om 'n boek te bestel!
Die generaal George S. Patton, Jr. Reader's Compendium is 'n groot kompendium van opvallende
keuses uit tydskrifte en koerantartikels dagboeke, toesprake, briewe, proefskrifte en
opvoedkundige studies oor die lewe, loopbaan en legende van generaal George S.
Patton, Jr. Hierdie uitstaande literatuur onthul die verstand en
persoonlikheid van generaal Patton gedurende sy loopbaan as professionele persoon
studie en sy indrukwekkende militêre insig op die slagveld.
'N Sameswering teen generaal Patton:
Die ongeluk en die nadraai
'N Sameswering teen generaal Patton: 'N Ondersoek na die ware sameswering teen generaal
George S. Patton, Jr., die grootste Amerikaanse generaal in die Tweede Wêreldoorlog. Bewyse en bewys lewer a
ontstellende openbaring oor wie wat gedoen het en waarom hulle dit gedoen het. Dit is 'n boeiende verhaal.
Die 17-duim bofbalkolf
The 17-Inch Baseball Bat: Op 19 Augustus 1951 het Bill Veeck, die eienaar van die St.
Baseball Team het 'n 7-duim midget van 3 voet na Home Plate gestuur om teen die Detroit Tigers te kolf. Dit was Veeck s'n
die grootste, onvergeetlikste stunt, en dit was 'n historiese mylpaal wat nooit geëwenaar sal word nie. Dit is die storie
van Bill Veeck, Eddie Gaedel, en die enigste keer dat 'n dwerg op die tuisblad in 'n Major League gestaan ​​het
bofbalwedstryd met 'n 17-duim speelgoed-bofbalkolf. Die volgende dag, die president van die American League
het Eddie se kontrak gekanselleer, beveel dat sy naam uit die rekordboeke geskrap word en dat die dwergies verklaar word
sou nooit toegelaat word in die Amerikaanse liga -bofbal nie. Dit is die volledige verhaal van die fassinerende dag
in Sportsman's Park in St. Louis toe Veeck, Gaedel en die St. Louis Browns bofbalgeskiedenis gemaak het.
Helen is die verhaal van 'n vrou wat Cedar Rapids, Iowa, verlaat om slegte herinneringe aan haar verlede agter haar te plaas.
In 1951 reis Helen na San Diego, Kalifornië, waar sy in die vloot se "WAVES" gestasioneer was
tydens die Tweede Wêreldoorlog en sy begin 'n nuwe lewe saam met haar ma en haar ongebore kind. Dis 'n storie
van stryd, volharding, oorlewing en ontembare gees.
The Lead Belt News: Inspeksietoere van die St. Joe Mines in 1950
The Lead Belt News Inspection Tours of the St. Joe Mines: In 1950 het Wendell L. Bouchard (eienaar, uitgewer en redakteur)
van The Lead Belt News van Suidoos -Missouri) het 'n reeks toere onderneem na al die oppervlakte- en ondergrondse bedrywighede van die
St. Joseph Lead Company in die "Lead Belt". Daarna skryf hy 'n reeks artikels oor sy toere en die 'toestand'
van die myne in 1950. Charles M. Province het hierdie reeks of artikels geredigeer en herskryf in 'n enkele boek wat wys hoe
mynbedrywighede het in die veertiger- en vyftigerjare in die suidooste van Missouri gewerk. Meneer Provinsie het nuwe materiaal bygevoeg en
foto's, wat 'n paar verhale bevat oor sy kinderjare en jong volwassenheid in die hoofmyngemeenskap.
The Mineshaft in My Back Yard: In 1891 is Arthur Thacher se dogter, Theodora, gebore in St. Louis, Missouri. In 1894
toe Thacher 'n nuwe mynmaatskappy in Flat River, Missouri, reël, noem hy sy onderneming "The Theodora Lead"
Company, "en hy het begin myn op die 184 hektaar grond wat voorheen die George Williams -plaas was. In die laat veertigerjare het
Ek was 'n kind in Flat River, en totdat my oupa -provinsie my die storie vertel het, het ek geen idee gehad dat die groot klipstapel nie
Ek speel elke dag in my agterplaas die ingevulde 350-voet-as na die Theodora-myn. Hierdie boek verdiep die
Die geskiedenis van die Theodora Lead Company bied terselfdertyd 'n goeie beskrywing van die mynbouaktiwiteite in
Flat River (en die omliggende loodgordel) vanaf die laat 1890's tot die sluiting van die myne in 1973.
Dit is 'n bietjie geskiedenis wat nooit vergeet moet word nie.
Wallis Rigby Paper Model Monarch vertel die verhaal van hoe Rigby 'n klein ryk in die uitgewery geskep het
bedryf deur boeke van papiermodelle te ontwerp van vliegtuie, bote, motors, skepe, ruimteskepe en allerhande speelgoed.
In die 1940's en 1950's was die naam Wallis Rigby sinoniem met papier- en kaartmodelle
twee soorte papiermodelle destyds Rigby Paper Models en "almal anders." Hierdie boek maak lewe
die verhaal van Rigby se skerpsinnigheid, talent, kuns, ontwerp en modelkonstruksie met voorbeelde van alle soorte
die modelle waarvoor mnr. Rigby bekend was.
Adventures of the Flat River Kid die oudioboek weergawe.
(Beskikbaar op Audible en Amazon.com)
Adventures of the Flat River Kid is die volledige versameling verhale uit die reeks
deur Charles M. Province. Mnr. Provinsie herinner aan sy jare in 'n klein mynstad en verder
sy oupa se plaas en brei uit na die tyd toe hy sy tuisdorp verlaat het om in San te woon
Diego, Kalifornië. Die verhale is aantreklik en fassinerend en vertoon die formatiewe
jare van 'n klein kind uit 'n klein dorpie. Dit is die verhaal van Amerika.
Adventures of the Flat River Kid The Complete Anthology.
(All Four A Little Kid From Flat River -boeke in 'n enkele volume)
deur Charles M. Province. Mnr. Provinsie onthou sy jare in 'n klein myndorpie
Die bloedbevlekte buig meer kwaad as wat u weet.
Die vreeslike dade van die Bender -familie.
'N Geskiedenis van die Bender -gesin in Kansas, insluitend 'n' sent -roman 'van die gebeure wat gelei het
tot die slagting van niksvermoedende reisigers in die dae van die wilde weste. Ook ingesluit is
koerantrekeninge, die verhoorafskrif van die vervolging van "the Bender Women" en
getuienis van getuies wat teenwoordig was tydens die grusame moorde.
'N Geskiedenis van die St. Joseph Lead Company.
'N Geskiedenis van die St. Joseph Lead Company in die "Lead Belt" van Missouri van 1864 tot 1892.
'N Opsomming van die oorsprong van die hoofmynbedryf in die suidooste van Missouri
meer as honderd jaar.
'N Bokkie uit Flat River
Die oorspronklike reeks van 4 boeke.
Elke boek is nog steeds beskikbaar as u individueel verkies
volumes in plaas van die bloemlesing wat hierbo aangebied word.
A Little Kid From Flat River is 'n reeks wat die jeugherinneringe van die Charles M. -provinsie bevat.
'N Afwyking van sy gewone prys van militêre en geskiedenisboeke, delf die heer provinsie in sy verlede mee
verhale wat herinner aan sy jare grootword in 'n klein myndorpie en op sy oupa se plaas. Die verhale
wissel van hartseer tot snaaks, maar hulle is almal aantreklik en fassinerend en vertoon die vormingsjare van a
klein seuntjie uit 'n klein dorpie. Dit is waaroor Amerika gaan.
A Living History of Flat River, Elvins, Desloge, en Farmington, Missouri (1953).
A Living History of Flat River, Elvins, Desloge en Farmington, Missouri, is 'n momentopname van die klein dorpie
'n paar jaar na die Tweede Wêreldoorlog in Amerika. 'N Geskiedenis van die dorpe Flat River, Elvins, Desloge,
en Farmington, Missouri in 1953, insluitend 'n geskiedenis van die hoofmynbedryf in die gebied vanaf die
1720s tot 1953, die jaar toe die "ou man" van die provinsie burgemeester van die stad was.
'N Lang pad van Flat River
My koerantjare saam met die San Diego Union-Tribune
Thy oudioboek weergawe.
A Long Way From Flat River sluit die provinsie se koerantloopbaan van 36 jaar in
met die San Diego Union-Tribune. Die boek bied nie net 'n agtergrond van die
Copley -familie wat die koerant besit het, benewens baie ander koerante in die
Los Angeles en in Illinois gee dit 'n kykie agter die skerms na die koerant
en die persoonlike betrokkenheid en geskiedenis van die Provinsie by die Copley Press
vanaf 1969 tot met sy aftrede in 2005.
My koerantjare saam met die San Diego Union-Tribune.
'N Boodskap aan Garcia Die volledige verhaal
'N Boodskap aan Garcia het een van die gewildste verhale ter wêreld geword. Volg
Luitenant -kolonel Andrew S. Rowan se ongelooflike missie om 'n geheime boodskap aan die Kubaanse generaal te dra
Calixto Garcia aan die begin van die Spaans-Amerikaanse oorlog in 1898, skryf Elbert Hubbard 'n
opstel oor Rowan se avontuur na Kuba. Hubbard se oorspronklike boek word weergegee in 'n
presiese faksimilee in hierdie bundel sowel as Rowan se tydskrifartikel uit 1898 en boek uit 1922
hervertel van sy reis. Dit is 'n verhaal van inisiatief, deursettingsvermoë en plig.
Bushwhacker 'n ware verhaal van Bill Wilson,
Missouri se bekendste Desperado.
Die verhaal van Bill Wilson is regdeur die Ozarksberge vertel en hervertel
sedert hy sy bloedige loopbaan in 1861 begin het. Hy is 'n ware volksheld uit die tyd toe
die Ozarks was vol mans wat die bosse aangeval het en oorlog gevoer het teen die Yankees
wat hulle staat binnegeval het. In die somer van 1861 word Bill daarvan beskuldig dat hy gesteel het
perde van die Unie. Hy is ondervra en vrygelaat, maar 'n paar dae later
hy was weg van die huis af, 'n groep Yankees, Red Legs en Jawhawkers het uitgeslinger
sy gesin uit sy huis, alles gesteel wat die moeite werd is om te steel, en die huis verbrand,
skuur, en buitegeboue. Vanaf daardie dag het Bill 'n eenman-weermagopset geword
op die doodmaak van elke Yankee, of Yankee -simpatiseerder, kon hy vind. Hy het een van geword
die bekendste Bushwhackers in Missouri, saam met mans soos Sam Hildebrand,
'n ander legende van die struikwaentjie in Missouri. Na afloop van die oorlog, met 'n bedrag van $ 300
sy kop, Bill het Missouri verlaat. Net soos baie voormalige Konfederate, het hy na Texas vertrek.
Die einde van die Bill Wilson -verhaal het in Sherman, Texas, gekom. Twee van
sy ex-kamerade, voormalige Missouri Partisan Rangers, het blykbaar die val op hom gekry
en hom vermoor vir die kontant wat hy gedra het. Die mans, William O. Blackmore
en John Thompson, is aangekeer, verhoor en skuldig bevind aan die moord. Hulle
is op 26 Maart 1869 om 13:00 in Sherman, Texas, gehang
General Patton's Medals bevat alle beskikbare inligting rakende
al die toekennings wat aan generaal George S. Patton, Jr., tydens sy lang en roemryke toekenning gegee is
loopbaan by die Amerikaanse weermag. Daar is duidelike, skerp kleurfoto's van almal
van die medaljes, linte en toestelle wat hy tot aan die einde van sy lewe gedra het.
General Patton's Punch Cards.
General Patton's Punch Cards is 'n geskiedenis van Mobile Machine Records Units en IBM
Perskaartmasjiene in die Tweede Wêreldoorlog gebaseer op die aktiwiteite van die 44ste MRU (selfoon)
in die derde leër van Patton. Die boek bevat ook voorheen onbekende inligting oor
Neil H. Shreve, die skrywer van die beroemde Patton -toespraak. Shreve was een van die oorspronklike
lede van die 44ste MRU (M) en 'n koerantskrywer wat die bewegings geteken het
van The Mighty 44th.
Generaal Patton se Derde Leër in die Tweede Wêreldoorlog
Die derde leër van generaal Patton in die Tweede Wêreldoorlog is 'n kort geskiedenis van generaal Patton
bekendste vegeenheid - die Amerikaanse Derde Leër. Dek die stryd jare van
In die Tweede Wêreldoorlog is dit geskryf vir 'n gehoor van jongmense en hoërskole.
Generaal Die siektes en hul genesing.
'N Studie van die persoonlike faktor in beheer.
Hierdie herdruk van die klassieke J.F.C. 'N Vollediger boek oor generaalskap bevat 'n nuwe inleiding
deur Charles M. Provinsie besin oor die huidige probleme met generaals in die moderne tyd
Amerikaanse weermag. Dit was een van generaal Patton se gunsteling boeke. Hy het een keer 'n aantal gemaak
vyande deur 'n afskrif van hierdie boek te stuur na 'n paar generaals wat hy gedink het dit nodig gehad het.
Generaal Walton H. Walker
Die man wat Korea gered het.
Hierdie biografie van generaal Walton H. Walker beskryf die ondergang van die Koreaanse Oorlog en
hoe die Verenigde State daarin geslaag het om die oorlog te verloor. Dit wys hoe General Walker gebruik is
as 'n sondebok om die onbekwaamheid en onbekwaamheid van generaal MacArthur en syne te verberg
laphond Generaal "Ned" Almond. Na die Tweede Wêreldoorlog, Amerikaanse politieke en militêre leiers
het arrogant aangeneem dat die Verenigde State onoorwinlik was en niemand sou waag om teen te staan ​​nie
nasie met die atoombom. Hierdie boek vertel die aaklige verhaal van die politieke hubris en
militêre onbevoegdheid wat die Amerikaanse nederlaag veroorsaak het.
Fantasties, fantasties, filler-fiksie
Uit Golden Age Comics.
Great Comic Book Literature is 'n groot versameling vermaaklike kortverhale uit
Strokiesprente gepubliseer tydens die & ldquoGoue Eeu & rdquo van die Amerikaanse strokiesprent. Die
verhale in hierdie bundel is lukraak gekies om 'n algemene voorstelling van
talle soorte verhale van een en twee bladsye wat oorspronklik geskryf is as & ldquoComic Book
vulverhale. & rdquo Dit is 'n uitgebreide reeks verhale uit Superhero, Western,
Romantiek, wetenskapfiksie, gruwel, humor, avontuur, misdaad, spanning, oorlog, en
ander & ldquoone-shot & rdquo-strokiesprentpublikasies uit die veertigerjare en vroeë vyftigerjare. Komies
Book Filler Stories is 'n unieke vorm van Amerikaanse letterkunde - hierdie verhale bewys dit.
Dit is juwele van Great Comic Book Literature.
Hildebrand Missouri se gevaarlikste boswakker.
Die gevaarlikste bosluis van Hildebrand Missouri kom in drie dele voor. Deel een
is 'n inleiding deur Charles M. Province. Deel twee is 'n herdruk van die outobiografie
of & ldquoconfession & rdquo van Samuel S. Hildebrand soos saamgestel, geskryf en gepubliseer deur James
W. Evans en A. Wendell Keith. Omdat Sam ongeletterd was, het hy sy boek vertel
Evans en Keith wat die verhale getranskribeer en saamgestel het vir publikasie. Deel drie
is 'n faksbeeld van 'n uiters skaars DeWitt Dime -roman wat in New gepubliseer is
York City in 1869. Dis 'n Tien sent -romanse deur kolonel Cris Forrest. Die storie word vertel
van chronologiese volgorde, verwar baie besonderhede van Sam se lewe, en die & ldquoromance & rdquo is redelik
absurd, maar dit was die geval tydens die wilde weste. Uitgewers was meer bekommerd
met die verkoop van 'n krakende goeie gare as wat hulle was om die waarheid te vertel.
Ek was Patton se dokter
Die herinneringe aan kolonel Charles B. Odom, M.D.
Kolonel Charles B. Odom, M. D. was generaal George S. Patton se persoonlike dokter tydens
Tweede Wereldoorlog. Van Noord -Afrika tot Sicilië en Europa, kolonel Odom het 'n nabye en
persoonlike vriend van generaal Patton. Hy was betrokke by al die daaglikse bedrywighede van
die hoogste vlakke van generaal Patton se bevele gedurende die oorlog. Sy herinnerings
weerspieël sy vriendskap met Patton en sy betrokkenheid by die skepping van die mediese stelsel
wat duisende lewens tydens die oorlog gered het. Kolonel Odom was die mees versierde dokter
in die European Theatre of Operations en hy het die Purple Heart gewen omdat hy gewond is
'n skerpskutter se koeël tydens die slag van die Falaise Gap in 1944.
Japanese Aanvalraad, Sjanghai, 1937.
In 1937, terwyl hy by die 4de Marines in China gestasioneer was, het luitenant Victor H. Krulak geskryf
'n gespesialiseerde verslag oor die soorte landingsvaartuie wat die Japannese tydens hul inval gebruik het
van Sjanghai. Dit was hierdie verslag wat die kommandant van die Marine Corps aangespoor het om Krulak aan te stel
as die Marine Corps Boat Man. Krulak werk daarna nou saam met Andrew Higgins
ontwerp The Higgins Boat, wat dit moontlik gemaak het vir Amerikaanse militêre amfibiese landings oral
die wêreld tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Ma se eet-'n happie-'n-pastei-kookboek
Ou-tyd-tertresepte uit die Tweede Wêreldoorlog.
Ou resepte wat deur die generasies oorgedra is vir elke
soort heerlike tert. Sommige resepte dateer uit die laat 1800's.
Patton se boodskappe van een minuut
Taktiese leierskapsvaardighede vir sakebestuur.
Hierdie versameling van generaal Patton se "one liners" wys hoe sakebestuurders kan
slaag deur die beproefde beginsels van een van Amerika se grootste weermag toe te pas
leiers. Generaal Patton was 'n professionele soldaat wat sy lewe inspirerend deurgebring het
mense om die oënskynlik onmoontlike te bereik. Nou kan sakebestuurders dit gebruik
sy geheime om werknemers te motiveer. Die skrywer gebruik kort aanhalings van die generaal
om hul innerlike filosofie te verduidelik en om meer prestasie en produktiwiteit te verkry
van werknemers. Die boek bied ook verwysings na W. Edwards Deming en
Walter A. Shewhart, twee Amerikaanse kundiges oor statistiese kwaliteitskontrole. Dit is nie
verrassend as dit besef word dat die fundamentele beginsels van beide militêre leierskap
en sakebestuur is universeel.
Patton se derde leër
'N Kroniek van die vooruitgang van die derde leër van Augustus 1944 tot Mei 1945.
Vir die derde Amerikaanse leër onder generaal Patton, VE Day (die einde van die Tweede Wêreldoorlog in
Europa) was die einde van 281 dae van voortdurende stryd in die hartjie van Europa. Gedurende
hierdie keer was dit betrokke by elke soort geveg, behalwe defensief. Dit fyn
studie beskryf die daaglikse situasies wat ontwikkel het en die taktiek wat toegepas is
hul suksesvolle oplossing. Te midde van die chaos van oorlog, onthul die verhaal wat hier vertel word die
onwrikbare energie van ervare personeel, die uitstekende vermoë van die bevelvoerders in die
veld, en die veghart van die Amerikaanse soldaat. Die skrywer, Charles M. Province,
is president en stigter van The George S. Patton, Jr. Historical Society en die skrywer
van The Unknown Patton en Patton's One-Minute Messages.
Pure Patton 'n Versameling militêre opstelle, kommentare, artikels en kritiek
deur George S. Patton, Jr.
Hierdie versameling geskrewe materiaal dek die breedte van generaal George S. Patton, Jr.
die hele loopbaan in die weermag. Begin met materiaal wat geskryf is toe hy 'n luitenant was en
wat die jare tot en met sy bevel oor Derde Leër as vierster insluit
oor die algemeen toon hierdie stukke die belangrikste gedagtes, studies, opvoeding en filosofie van Patton
gedurende sy militêre loopbaan.
deur Lt. George S. Patton, Jr.
(Amerikaanse leërmeester van die swaard).
Hierdie boekie is 'n ware faksimile weergawe van die Saber Exercise Manual - 1914 gepubliseer
op 23 Maart 1914 deur die kantoor van die stafhoof, oorlogsdepartement. Hierdie handleiding was
geskryf deur Master of the Sword, luitenant George S. Patton, Jr., vir gebruik saam met die model
1913 Kavalerie -sabel wat ontwerp is deur luitenant Patton. Die tekeninge in hierdie boekie is
presiese weergawe van die oorspronklike.
Hoe 'n klein boekie
Dit het 'n groot knou veroorsaak
J. Edward Christie se boekie Steel Steeds Christie is van almal aangeval
kant van militêre geskiedenisskrywers, resensente en navorsers toe dit die eerste keer was
gepubliseer. Charles M. Provinsie bied die volledige verhaal oor die resensies
van die boek, die weerleggings en die laaste klagtes van die hele weermag
'kundiges' saam met sy klein betrokkenheid by die aaklige saak. Dit sorg vir
interessante leeswerk en stel die basiese vraag: 'Waarom moet kritici dit vertel?
mense wat om te lees en wat om nie te lees nie. "Met hierdie boek kan u besluit
jou eie gedagtes oor die onderwerp.
Tail Gunner Die Leonard E. Thompson -verhaal.
'N Kort geskiedenis van Leonard Thompson se diens as 'n B-17 Tail Gunner
met die 401ste bombardementgroep in Europa tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Thompson het twee bomwerpers onder hom laat uitskiet en hy het nog steeds gemaak
huis toe om die verhaal te vertel.
Tien grillerige, verdraaide en taai kortverhale oor die gruwel, die terreur en die kwaad wat
mense oor hulself bring. . . en op ander. Elke verhaal het 'n verdraaide, onverwagte en
aaklige einde wat hulle nooit beplan het nie. As jy grusame, aaklige verhale geniet, sal jy van hierdie boek hou.
Die Onbekende Patton.
The Unknown Patton is 'n geskiedenis en 'n studie van die lewe en loopbaan van generaal
George S. Patton, Jr. Hierdie boek bevat 'n magdom kennis oor gedeeltes
van Patton se lewe wat nie in vorige biografieë verduidelik is nie. Leer die waarheid
lees oor die klapvoorvalle oor Patton se persoonlike lewensfilosofie, oorlog,
en burgerskap, en vind uit hoekom die generaal van plan was om uit die
Amerikaanse weermag in plaas van net uittrede.
PATTON IN Wêreldoorlog 1: THE TANK CORPS
Patton wou gevegte hê en het geweet dat hy dit as personeelsbeampte by Pershing nie kon vind om aksie te sien wat hy moes doen om infanterie te lei of om op te lei om tenkoffisier te word nie. Hy kies laasgenoemde en dink dit is die vinnigste manier om te veg en verdere bevordering. Hy het aan Pershing geskryf en hom daaraan herinner dat hy 'die enigste Amerikaner was wat ooit 'n aanval in 'n motorvoertuig gemaak het' 8 (hy verwys na die gemotoriseerde hinderlaag wat hy in Mexiko gelei het), dat sy vlotheid in Frans beteken dat hy kan lees Franse tenkhandleidings en praat met en neem instruksies van Franse tenkbeamptes, dat hy goed met enjins was, en dat dit tenks die nuwe kavallerie was, 'n geskikte tak vir 'n ruitersbeampte soos hy. Privaat het hy vir sy pa gesê: "Daar sal honderd [s] hoofde van infanterie wees, maar slegs een van ligte t [anks]." Hy het sy vordering in kaart gebring: "1ste. Ek sal die skool bestuur. 2. dan sal hulle 'n bataljon organiseer en ek beveel dit. 3. As ek dan goedkom en die T. doen en die oorlog duur, kry ek die eerste regiment. 4. Met dieselfde 'AS' as voorheen sal hulle 'n brigade maak en ek kry die ster "(van 'n brigadier -generaal).
Dit het min of meer so uitgewerk, met Patton die eerste offisier - of soldaat van enige rang in die Amerikaanse weermag - wat by die Tank Corps aangewys is, waar hy belas is met die oprigting van die First Army Tank School. Voordat hy dit gedoen het, het Patton homself 'n ongelukskursus in Franse tenks gegee, wat onder meer die toetsbestuur, vuurwapens afvuur en selfs die lopende band loop om te sien hoe dit gemaak is. Hy het hierdie ervaring gebruik om 'n meesterlike opsomming te skryf van alles wat u moet weet oor tenks.
Sy nuwe bevelvoerder in die Tank Corps, vanaf Desember 1917, sou kolonel Samuel D. Rockenbach, 'n VMI -gegradueerde met 'n aristokratiese vrou, 'n taakmatige manier met ondergeskiktes, en die groot verantwoordelikheid om die Tank Corps van nuuts af te skep, insluitend die verkryging van tenks van die Franse en die Britte. Wat mans betref, was Patton van voorneme dat die norme van dissipline en deportasie van die Tanks Corps die van ander Amerikaanse eenhede sou oorskry, en hy het veral daaraan gedink om na sy manne om te sien en te verseker dat hulle die beste kos en geldjies kry wat hy kon opdoen. .
Patton se doeltreffendheid as tenkbevelvoerder het hom bevorder tot luitenant -kolonel, maar hy was bekommerd dat die oorlog sou eindig voordat hy die kans kry om sy tenkwaens in die geveg te lei. Die kans kom op Saint Mihiel op 12 September 1918. Dit was nie verbasend dat hy nie by sy bevelpos gebly het nie, maar deur die veld gewerp het, terwyl aanvalle op sy tenkwaens goed was en baie veggees getoon het.
Hy was tugtig omdat hy sy kommandopos verlaat het tydens die geveg by Saint-Mihiel, maar hy het dieselfde gedoen tydens die Meuse-Argonne-offensief. Hy het sy tenks in die geveg gevolg, selfs gehelp om 'n pad vir hulle deur twee loopgrawe te grawe (en 'n weerbarstige soldaat met 'n graaf oor die kop te slaan). Terwyl hy probeer het om 'n eenheid van vasgemaakte infanterie teen die Duitsers te lei, is hy deur die been geskiet, maar hy het voortgegaan met die aanval. Hy het op 12 Oktober 1918 uit sy hospitaalbed aan sy vrou geskryf en gesê: 'Vrede lyk moontlik, maar ek hoop nie dat ek nog 'n paar gevegte wil voer nie. Hulle is vreeslik opwindend soos 'n toring wat nog meer jaag. " Hy is bevorder tot kolonel. Die wapenstilstand kom op sy drie-en-dertigste verjaardag. Al met al het Patton 'n redelik bevredigende oorlog gehad.
Vrede was 'n ander saak. Daar was geen glorie daarin nie en geen kans vir hom om die grootheid te bereik wat hy gesoek het nie. Polo was sy plaasvervanger. Hy bestudeer militêre geskiedenis, sowel as die laaste oorlog en huidige ontwikkelings. Hy het sy eie standpunte in artikels geformuleer, insluitend sy gevolgtrekking dat "tenks nie gemotoriseerde kavallerie is nie dit is tenks, 'n nuwe hulparm wie se doel altyd en altyd is om die opmars van die meesterarm, die Infanterie, op die slagveld te vergemaklik. " Voor die volgende groot oorlog het hy die siening gewysig en erken dat tenks 'n eie aanvallende mag kan wees.
Op 1 Oktober 1919 het Patton 'n toespraak by die Tank Corps gehou oor 'The Obligation of Being a Officer'. Dit het Patton se groot beskouing van die wapenberoep aangeraak: "Kom dit nie op u, menere, dat ons. . . is ook die moderne verteenwoordigers van die halfgode en helde van die oudheid ?. . . In die dae van ridderlikheid, die goue eeu van ons beroep, is ridders (offisiere) ook opgemerk vir hoflikheid en vriendelike weldoeners van die swakkes en onderdruktes. . . . Laat ons saggeaard wees. Dit is hoflik en bedagsaam vir die regte van ander. Laat ons mans wees. Dit is vreesloos en onvermoeid om ons plig na te kom soos ons dit sien. " Patton het afgesluit met 'n lys aanbevelings vir goeie gedrag en dekor, hoofsaaklik as kolonel Manners. Patton kan, beroemd en gereeld, 'n storm sweer. Maar hy was nietemin stiptelik oor gentlemanly gedrag.
Patton se uitbuiting in die Tweede Wêreldoorlog, en sy aanhalings, is legendaries. Maar sy loopbaan in die Eerste Wêreldoorlog moet nie oor die hoof gesien word nie. Die gebeurtenisse van die oorlog het hom die res van sy lewe by hom gebly. In 1943, twee jaar voor sy dood, het Patton tydens 'n wapenstilstandsdiens gepraat ter ere van Amerikaanse dooies en gesê: 'Ek beskou dit as geen opoffering om vir my land te sterf nie. In my gedagtes het ons hier gekom om God te dank dat sulke mense geleef het eerder as om spyt te wees dat hulle gesterf het. "
Dit is woorde wat die mees dramatiese van toepassing is op die lewe van generaal George S. Patton.
In Desember 1945 het generaal Patton sy nek gebreek tydens 'n motorongeluk naby Mannheim, Duitsland. Hy sterf in die hospitaal in Heidelberg 12 dae later op 21 Desember 1945. In 1947 het sy memoires, Oorlog soos ek dit geweet het, is postuum gepubliseer.
In 1970, die film Patton het die komplekse karakter van Patton ondersoek, wat die spektrum van oënskynlik genadeloos tot verrassend sentimenteel geloop het. Die film het sewe Oscar -toekennings ingepalm. Tot vandag toe word Patton beskou as een van die suksesvolste veldkommandante in die Amerikaanse geskiedenis.
Die vroeë begin van Patton se lewe
Van vroeg af het George Patton geweet dat hy deel van die weermag wou wees. As jong seun was hy geïnspireer deur die vele verhale van sy voorouers en hul oorwinnings in die Amerikaanse rewolusie en die burgeroorlog. Omdat hy die tradisie in 1904 wou voortsit, het hy by Virginia Military Institute ingeskryf. Die volgende jaar gaan hy na die West Point Military Academy en studeer daar
Generaal George S. Patton erken die gejuig van die verwelkomende skare in Los Angeles, CA, tydens sy besoek op 9 Junie 1945
1909. 'n Jaar later trou hy met die kinderjare, Beatrice Ayer.
In 1913 word hy aangestel as die meester van die swaard aan die Mounted Service School, waar hy swaardleer onderrig het en as student bygewoon het. Ondanks die feit dat hy 'n bekwame skermer was, was dit bekend dat hy geneig was tot 'n ongeluk, maar sommige skryf sy latere handelsmerk en vloek toe aan 'n skedelbesering wat hy in die twintigerjare opgedoen het.
16 Beelde van George S. Patton wat u waarskynlik nog nooit gesien het nie
Hy word aangewys as een van die mees kompromislose leiers van die Tweede Wêreldoorlog, en begin sy militêre opleiding aan die gesogte West Point Academy, waar hy 'n belowende kandidaat was.
Die voornemende legendariese generaal sien die eerste keer aksie tydens die Pancho Villa-ekspedisie in 1915 in Mexiko. Hy het as persoonlike hulp van John J. Pershing gedien, wat later die opperbevel oor alle Amerikaanse magte in Europa tydens die Eerste Wêreldoorlog sou aanvaar.
George S. Patton, Jr., 1ste tenkbataljon, en 'n Franse Renault -tenk, somer 1918.
Dit was hierdie veldtog wat hom in staat gestel het om Pershing se assistent in Europa te bly en die rang van kaptein te ontvang. Tydens die Eerste Wêreldoorlog sou Patton die Light Tank School binne die American Expeditionary Corps stig.
Van toe af sou hy 'n vooraanstaande taktikus van gepantserde oorlogvoering word-'n eienskap wat hom in die middel van die daaropvolgende oorlog sou plaas.
Aangesien die Amerikaanse betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog 'n ongekende vertroue op tenks en ander gepantserde vegvoertuie gemaak het, het Patton se kennis op hierdie gebied hom die rol gegee om die eerste gepantserde afdelings van die Amerikaanse weermag te stig.
Langs Adna R. Chaffee Junior, het hy vinnig deur die geledere gestyg en teen 1941 'n bevelvoerende generaal van die 2de Pantserdivisie geword.
Generaal Patton kyk deur die verkyker.
Bradley, Eisenhower en Patton (regs) in Bastogne, België.
Patton het vinnig veld gewen in Afrika. Hy het naam gemaak, nie net onder sy eie troepe nie, maar ook onder vyandelike soldate.
Trouens, teen 1944, na groot sukses in die Siciliaanse veldtog, beskou die Duitse hoëkommando hom as 'n sleutelfiguur in die daaropvolgende inval in Europa wat uit Engeland sou plaasvind.
Generaal George S. Patton Jr. op Sicilië, Italië, 1943. Let op die rewolwer met ivoor.
Patton naby Brolo, Sicilië, in 1943.
Die Geallieerdes het dit tot hul voordeel gebruik en 'n ingewikkelde web van vals rubbertenks, wapens en verkeerde inligting gevorm om die sogenaamde "Phantom Army te skep. "
Die Duitsers het vals inligting ontvang dat hierdie groot troepebeweging onder bevel van niemand anders nie as Patton die invalsmag was.
Patton as luitenant -generaal.
As gevolg van hierdie onderonsie, het die Duitse 15de leër in Pas De Calais in plaas van Normandië opgesluit gebly, selfs nadat die aanvanklike landings die oggend van 6 Junie 1944 plaasgevind het.
Sodra hulle losgemaak is, was die tenks van Patton beslis deurslaggewend in die verligting van die Amerikaanse troepe wat by Bastogne beleër was tydens die Slag van die Bulge.
Bradley en Patton by Bastogne.
Generaal -majoor George Patton en die Franse generaal Auguste Nogues wat Amerikaanse en Franse troepe hersien tydens 'n saamgestelde parade in die Franse Marokkaanse stad.
Hy het hierdie prestasie persoonlik as die hoogtepunt van sy loopbaan beskou.
Patton sou die einde van die Tweede Wêreldoorlog in Duitsland sien, maar sou binnekort 'n motorongeluk kry wat tot sy dood op 21 Desember 1945 gelei het.
Generaal George S. Patton in bevel van die Amerikaanse magte op Sicilië, 1943.
George Patton se tuiskoms aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog.
Dit is interessant om kennis te neem van die dagboekinskrywing wat hy gemaak het toe hy geleer het oor die kapitulasie van Japan, aangesien dit sy merkwaardige prestasies in die geveg 'n koue afsluiting gee:
Nog 'n einde aan 'n ander oorlog, en daarmee saam my nut vir die wêreld. "
Generaal George S. Patton word vereer met 'n parade deur Los Angeles en 'n onthaal by die Memorial Coliseum voor 'n skare van meer as 100,000.
Luitenant -genl Patton saam met genl.maj Walter Robertson slaag in April 1944 die hersiening van die derde leërtroepe voor die inval in Normandië in Junie.
Generaal Patton met sy geliefde hond Willie.
Genl. George S. Patton jr. Inspekteer 'n tenk se helm terwyl hy oefen maneuvers in die woestyn in Kalifornië.
Amerikaanse generaals Theodore Roosevelt Jr., Terry Allen en George Patton. Patton het die Amerikaanse weermag tot sy eerste oorwinning teen Duitse magte by El Guettar gelei.