Geskryf deur Faisal Chaudhry
Voorstanders van laer dwelmpryse hou op 5 September 2019 'n waaksaamheid buite Eli Lilly in New York, en hou hulde aan diegene wat hul lewens verloor het weens die hoë insulienekoste. Eric McGregor / LightRocket via Getty Images
Die hoë prys van insulien, wat bereik is as soveel as US $ 450 per maand, het woede regoor die land gewek. Sen Bernie Sanders (I-Vt.) Noem dit 'n nasionale verleentheiden wonder waarom Amerikaanse inwoners na Kanada moet ry om goedkoper insulien te koop.
As 'n regsgeleerde wat fokus op die teenstrydige rol van eiendomsreg op ekonomiese welstand, onder meer deur die rol van intellektuele eiendomsreg, my navorsing maak dit duidelik dwelmpryse is baie ingewikkelder as wat enige kandidaat op die debatfase tyd het om te verduidelik.
Om hierdie kompleksiteite ten volle te begryp, is dit nodig om na 'n web van internasionale patentereg en handelsooreenkomste te kyk.
Insulien is bykans 100 jaar gelede ontdek en het die lewens van baie mense met diabetes gered. Die stygende koste in die afgelope jaar het gehuil van pasiënte en politici gebring. John Fredricks / NurPhoto via Getty Images
Waarom geen generiese insulien nie?
Wetenskaplikes werk in die openbare sektor in Kanada insulien ontdek byna 'n eeu gelede. Die eerste tegnieke om die verbinding te sintetiseer, wat makliker sou wees om generiese weergawes te vervaardig, het ongeveer vier dekades gelede ontstaan. Tog bly daar insulien nie beskikbaar in enige belangrike generiese weergawe nie.
Een van die drie maatskappye wat beheer 90% van die wêreldinsulienmark, Eli Lilly, het onlangs gebuk gegaan onder openbare druk deur die aankondiging van 'n komende "gemagtigde generiese" weergawe genaamd Lispro. Maar dit kan sommige mense steeds laat loop $ 140 per voorskrif.
Amerikaanse verbruikers is nie alleen besig met hoë pryse van insulien en ander lewensreddende medisyne nie. Die afgelope twee dekades heers daar intense kontroversie rondom multinasionale farmaseutiese reuse toegang te monopoliseer vir belangrike medisyne wêreldwyd. 'N Belangrike manier om dit te doen is deur die wettige mag van patente en die monopolistiese winste - of wat sommige kenners noem onverdiende ekonomiese huur - hulle waarborg.
Dink aan huur as 'n meevaller wat u verdien om min moeite te doen. As u 'onverdiende' is, word huurgeld gewoonlik onderskei van gewone bedryfswins. Op hierdie manier kan hulle vergelyk word met die gelde wat 'n Middeleeuse heer vir toegang tot gewasgrond op 'n groot landgoed sou vra.
Om die probleem van ekonomiese huurgeld en toegang tot medisyne volledig te verklaar, moet ons egter nog verder kyk: na die kontroversies wat rondom farmaseutiese patente gewikkel is in lande wat baie minder ryk is as die VSA
'N Wêreldwye probleem, maar nie sigbaar nie
In verskillende dele van Afrika, Asië en Latyns-Amerika het lande meer as 20 jaar geworstel met a globale stelsel van huur neem, of 'rentierism', kortom, wat Big Pharma buite verhouding bevoordeel.
Hierdie toedrag van sake kon nie bestaan ​​sonder die regeringsamptenare wat Big Pharma het nie suksesvol in welgestelde lande gewerk het. Patente en ander intellektuele eiendomsregte stel die multinasionale ondernemings in staat om huur te verhaal deur jare daarna mededinging te ontduik.
Hierdie wêreldwye stryd rondom farmaseutiese patente het in alle erns begin met die stigting van die Wêreldhandelsorganisasie (WTO) in 1994. Dit sluit 'n bylae-ooreenkoms oor intellektuele eiendomsreg in, wat bekend staan ​​as die handelsverwante aspekte van intellektuele eiendomsreg.
Baie lande het reeds voor 1994 patente toegelaat, maar slegs op "prosesse" van vervaardiging of sintese. Na 1994 moes lidlande van die WHO ook patente uitbrei op die belangrike eindprodukte van sulke prosesse.
Vir inwoners van ontwikkelende lande, wie se grootste gesondheidsprobleme destyds spruit uit siektes soos malaria, tuberkulose en MIV-vigs, het dit verskillende vrae van groot belang gekristalliseer. Moet die ooreenkomste Big Pharma se monopolie-agtige patenteregte in staat stel om die siekes en sterwendes se vermoë om generiese weergawes van medisyne vir lewensbesparing te bekom, te troef? En indien wel, in watter mate?
Teen 2001 is alle WTO-lidmate amptelik het die regte van ontwikkelende lande toegegee maatreëls tref om toegang tot lewensreddende medisyne te verhoog. Maar Big Pharma en sy bondgenote het nog nooit vertrou nie druk vir meer, nie minder nie, streng beskerming van intellektuele eiendom rondom die wêreld.
ICYMI: Almal is dit eens dat mense maklike en bekostigbare toegang tot 'n middel moet hê wat hulle letterlik lewendig hou.
Maar om die web van hindernisse wat deur 'n gesondheidsorgstelsel gegrond is op winsdoeleindes te ongedaan maak, is nie so maklik soos dit klink nie.https://t.co/GoXKOlLqaa- Kaitlyn Krasselt (@kaitlynkrasselt) 27 Januarie 2020
Sedert 1994 het Big Pharma ooit opgelê ernstiger vereistes rondom patentregte. Hulle het daarop aangedring dat patentregte nodig is om die beskikbaarheid van medisyne te "aanspoor" vir toestande soos tuberkulose en malaria wat geen markte in die ontwikkelde wêreld het nie, benodig gewaarborgde premies van watter lande hulle ook al verkoop.
Nogtans beweer kritici dat Big Pharma tipies gebruik opgeblaas, misleidend or anders ondeursigtige kostedata om die biljoene dollars wat hulle beweer aan dwelmontwikkeling te bestee, te bereken. Net so het kritici voortdurend aandag geskenk aan die manier waarop die meeste medisyne-ontwikkeling is in die openbaar gebou befondsde navorsing.
En ten slotte het kritici nooit opgehou om die feit te beklemtoon dat Big Pharma lank gelede lankal navorsing en ontwikkeling vir medisyne vir aansteeklike kwale in ontwikkelende lande grotendeels laat vaar het nie, en dat hulle toenemend oorgegaan het tot die besteding van blokraaisels medisyne wat nie besmet is nie.
Maar soos siektes soos kanker en hartsiektes begin neem 'n nog groter tol in die ontwikkelende wêreld, sal patente 'n steeds groter tol op pasiëntbevolking regoor die wêreld haal.
In 'n ontwikkelende wêreld waar openbare gesondheidsprobleme toenemend soortgelyk lyk aan die ontwikkelde wêreld, kan multinasionale farmaseutiese korporasies inderdaad beter word - en nie erger nie - om hul winste uit te brei deur nuwe markte vir medisyne soos insulien- en beta-blokkeerders te benut.
'N Konvergensie tussen siekes regoor die wêreld
'N Onverwagte les hieruit is dat gewone mense oor die hele wêreld toenemend in dieselfde bootjie sal kom as dit kom by die toegang tot medisyne wat hulle benodig.
Daarom, as lande in die ontwikkelende wêreld gedwing word om die stryd teen patenthuur te laat vaar, moet dit beide hul eie inwoners sowel as inwoners van welgestelde lande bekommerd wees.
Net die afgelope September, byvoorbeeld, het die Indiese premier, Narendra Modi, te kenne gegee dat sy land - wat 'n sterk generiese medisyne-industrie het wat lae koste medisyne aan mense regoor die wêreld lewer - gereed is om aan die eise van Big Pharma toe te gee deur na die uiters belangrike rol van sy land as "Die apteek van die wêreld. "Indië het nou 'n tussentydse handelsooreenkoms met die Trump-administrasie onderteken wat dit meer sal vereis die patentregte van farmaseutiese multinasionale ondernemings streng af te dwing, met die jongste nuusberigte wat daarop dui dat dit moontlik is selfs nou gefinaliseer word.
In die loop van die huidige stryd om die Demokratiese benoeming het baie mense gehoor van die situasie van die inwoners van Michigan wat oorbly en vra hoe insulien tien keer in die VSA kos wat dit tien minute van ons noordelike grens af kos.
Gegewe die groter gesprek oor die huur van patente en die toegang tot medisyne wat ons behoort te hê, is dit egter nodig dat diegene van ons wat in plekke soos die VSA woon nie net na Kanada kyk nie, maar ook wat daar gebeur. rondom die wêreld, waar die siek en sterwende toenemend soortgelyke kwale - en gevegte - as ons eie het.