Maar ’n jaar of vyf gelede het ek tot die onrusbarende besef gekom dat als nie pluis was met my pÃªrels nie. My agt-en-twintig staatmakers was ooglopend aan’t verweer en spoedig het alle definisie onder my individuele tande verdwyn. Ek was die eienaar van die tand-weergawe van die monobrow.
Met ’n swaar gemoed het ek ’n afspraak by ’n ortodontis gemaak en die diagnose was verdoemend: ek is inderdÃ¡Ã¡d besig om my eie tande af te vreet en sonder professionele ingryping sal ek oor tien jaar geen tande meer oorhÃª nie. Ja, hulle sal my kan help, was die uitspraak, maar nie alvorens ek ’n langdurige proses deurmaak om die hoek te verander waarteen my bo- en ondertande op mekaar neerkom nie.
En nou het ek draadjies. En nou het ek draadjies. Ja, ek moet dit twee keer sÃª, net om die realiteit van hierdie amper ondenkbare feit te beklemtoon. En dis nie sommer net ’n plaatjie met ’n tingerige ou draadjie hier oor die botande langs nie. Dis treinspore. Bo en onder. Met rekkies en al. Wanneer ek praat klink dit of ek te lank op die wynkar gery het, wanneer ek eet klink ek soos ’n brandsiek hond wat aan sy Epol verstik en wanneer ek glimlag lyk ek soos Buck Rogers se robot, Twiki. Biedie-biedie, Ã´-Ã´.
Maar dis darem nie als ’n geween en ’n gekners van tande nie (see what I did there?) ’n Positiewe uitkoms is dat ek deesdae spog met ’n ingeboude Halloween-kostuum. Ek hoef immers net te glimlag vir die mees vreesaanjaende gedrog om sy verskyning te maak. Boonop kan ek die volgende oggend nog aan die vorige aand se biefstuk peusel, en om alles te kroon voorspel die ortodontis dat die ganse profiel van my gesig uiteindelik anders daar sal uitsien. Wat net ’n goeie ding kan wees.