Konfederale stelsel - Geskiedenis Podcasts - 2022
Konfederale stelsel - Geskiedenis
Die konfederale regeringsvorm is 'n vereniging van onafhanklike state. Die sentrale regering kry sy gesag van die onafhanklike state. Die mag berus in elke individuele staat, wie se verteenwoordigers ontmoet om aan die behoeftes van die groep te voldoen.
Wat was die nadele van die statute van die konfederasie?
Dit het lank geneem voordat dit volledig geïmplementeer is.
Dit het geen gesag gehad om handel te reguleer nie.
Dit was nie bevoeg om belasting te hef nie.
Dit het te veel onafhanklikheid gebied.
Dit heg waarde aan slawerny.
Dit het die vermoë om in 'n noodgeval op te tree, beperk.
Gedurende die eerste sewe weke van die burgeroorlog het die Amerikaanse poskantoor steeds pos van die afgesonderde state afgelewer. Pos wat na die datum van die toelating van 'n staat tot die Konfederasie tot 31 Mei 1861 en met die posgeld van die VSA (Unie) gedruk is, word beskou as 'Konfederale staatsgebruik van Amerikaanse seëls'. dit wil sê, Konfederale omslae wat met Union -seëls gefrankeer is.  Na hierdie tyd het private snelmaatskappye steeds daarin geslaag om die pos oor die vyandelike grense te vervoer. Die drie groot snelmaatskappye in die suide was Adams Express, American Letter Express en Whiteside's Express. Hulle was ongeveer twee maande lank vryelik besig toe die Amerikaanse poskantoor beveel dat sodanige verkeer beëindig moes word, met ingang van 26 Augustus 1861. Pos gestuur na state wat nie onder hul eie vakbonde was nie, moes nou gestuur word deur Vlag van wapenstilstand, hoewel sommige snelmaatskappye steeds onwettig hul posbedrywighede bedryf het, het Adams sy bedrywighede in die suide onder 'n nominaal aparte Southern Express-onderneming voortgesit, in werklikheid 'n filiaal. Pos is ook in en uit gesmokkel deur skepe wat deur blokkades hardloop-wat egter dikwels deur die skepe van die Unie op 'n blokkadepatrollie gevang of vernietig is. Omdat die konfederale poskantore slegs 'n paar jaar bestaan ​​en amptelike en informele rekords daarvan ontbreek, is relatief min bekend oor hul bedrywighede in baie streke van die Suide. Bestaande gegewens is bestudeer deur verskeie kundiges op die gebied, wat 'n verslag oor hul bestaan ​​en werking grotendeels gerekonstrueer het uit oorlewende Konfederale omslae (koeverte met gestempelde adresse), en deur navorsers wat spesialiseer in gevorderde studies van die Konfederale filatelie, veral kolonel Harvey E. Sheppard, Amerikaanse weermag, Fort Hood, Texas wyle Van Dyk MacBride, Newark, New Jersey George N. Malpass, St. Petersburg, Florida Earl Antrim, Nampa, Idaho David Kohn, Washington, DC, en 'n paar ander wat elk bydra materiaal in die gesamentlike poging om 'n algehele verslag van die Konfederale posgeskiedenis te skep.  
Een van die eerste ondernemings met die stigting van die Konfederale Poskantoor was die aanstelling van John H. Reagan (1818–1905) deur die posmeester -generaal, deur Jefferson Davis in 1861, wat hom die eerste posmeester -generaal van die nuutgestigte konfederale poskantoor maak. Reagan was 'n Demokratiese kongreslid uit Texas (baie jare na die Burgeroorlog sou Texas hom verkies tot 'n senaatsitplek). By aanstelling het Reagan 'n goeie vriend van Davis geword en was postmeester-generaal vir die duur van die oorlog, wat hom die enigste PMG van die kortstondige konfederasie maak.  Ter voorbereiding vir die aflewering van pos in die oorlog, was Reagan baie vindingryk. Hy het 'n agent na Washington gestuur met briewe waarin die verskillende hoofde van die Amerikaanse poskantoor gevra is om vir die nuwe konfederale poskantoor te kom werk. Dit was verbasend dat byna almal dit gedoen het en kopieë van rekords en rekeningboeke saamgebring het. 'Reagan het in werklikheid die Amerikaanse poskantoor gesteel', het die opvallende historikus William C. Davis geskryf. Reagan was duidelik 'n bekwame administrateur en was die voorsitter van die enigste CSA -kabinetsafdeling wat tydens die oorlog goed funksioneer. Dit het nuwe tariewe bepaal wat hoër was as dié in die Unie: 5 ¢ (gelyk aan $ 1,44 vandag) per half-ounce onder 800 km, 10 ¢ per half-ounce meer as 800 km, 2 ¢ vir drop briewe en omsendbriewe. Later is die koers van minder as 500 myl (800 km) ook verhoog tot 10 ¢. Daar was 'n tarief van 50 ¢ vir snelpos, en na 1863 'n tarief van 40 ¢ vir Trans-Mississippi-pos om die koste te dek om die pos te smokkel deur 'n federale blokkade wat oor die hele lengte van die onderste Mississippirivier werk. Aan die begin van die oorlog het die blokkades van die Unie verhoed dat voorraad hul bestemmings in die Suide bereik het, wat van tyd tot tyd 'n tekort aan posseëls, papier en ander basiese voorrade tot gevolg gehad het wat in die Konfederale state broodnodig was.
Alhoewel die Konfederale regering 'n kontrak aangegaan het vir die druk van sy eie seëls, was hulle nog nie op 1 Junie beskikbaar nie, wat postmeesters in die hele Suide genoodsaak het om te improviseer.  Die meeste van die tyd het hulle eenvoudig teruggegaan na die ou gebruik om kontantbetaling te aanvaar en 'n "BETALDE" handstempel op die koevert aan te bring. 'N Aantal posmeesters, veral dié in die groter stede, kon dit egter nie bekostig om lang rye kontantkliënte te hanteer nie, en het 'n verskeidenheid postmeestersvoorrade ontwikkel. Dit het verskillende vorme aanneem, van koeverte met 'n voorstempel met 'n posstempel met die naam 'betaald' of 'n bedrag, tot gewone seëls wat deur plaaslike drukkers vervaardig is. Sommige is vandag een van die groot rariteite van die filatelie. 
Binne 'n maand na sy aanstelling as posmeester -generaal het Reagan beveel dat advertensies in sowel die suidelike as die noordelike koerante geplaas moet word om verseëlde voorstelle van drukkerye vir die vervaardiging van konfederale posseëls te plaas. Biedings kom van maatskappye in New York, Baltimore, Philadelphia, Newark, New Orleans en Richmond. Nadat die oorlog begin het, het dit egter duidelik geword dat die kontrak vir die afdruk van konfederale seëls aan 'n konfederale firma moes gaan. Die Confederate Post Office Department het die kontrak dus toegeken aan litograwe Hoyer & Ludwig, 'n klein firma in Richmond. Die seëls wat hulle geproduseer het, het 'n laer beeldkwaliteit as die seëls wat deur die Amerikaanse poskantoor gedruk is, maar met watter hulpbronne hulle beskik, het hulle in baie opsigte mooi beelde gemaak. Die eerste konfederale poskwessies is in Oktober 1861 in omloop geplaas, vyf maande nadat die posdiens tussen die noorde en die suide beëindig is. Jefferson Davis word uitgebeeld in die eerste uitgawe van 1861. Die voorkoms van 'n lewende persoon op 'n posseël was 'n breuk met die tradisie wat deur die Amerikaanse poskantoor nagekom is, dat 'n persoon eers na die dood op 'n Amerikaanse posgeld of 'n geldeenheid uitgebeeld kan word.
Voorlopige seëls Redigeer
Gedurende die vyf maande tussen die onttrekking van die dienste van die Amerikaanse poskantoor aan die afgesonderde state en die eerste uitgawe van konfederale posseëls, gebruik posmeesters in die hele konfederasie tydelike plaasvervangers vir posbetaling. Posmeesters moes improviseer en het verskillende metodes gebruik om die posbevestiging op posomslag toe te pas, wat wissel van die skepping van hul eie kleefstempels tot die merk van letters met koersstempels of die handskrifaanduiding "Betaal". Die geïmproviseerde seëls en voorafbetaalde voorblaaie staan ​​onder versamelaars bekend as 'Postmaster Provisionals', sogenaamd omdat dit 'voorlopig' gebruik is totdat die eerste kwessies van die Konfederale algemene posseëls verskyn het. Sommige Konfederale poskantore sou later tekorte aan posseëls ondervind en sou terugkeer na die gebruik van voorlopige seëls en handseëls. Daar is baie dosyne tipes voorlopige seëls en handstempels uit verskillende dorpe en stede oor die Konfederasie. In sommige kringe word na Postmaster Provisionals 'plaaslike inwoners' verwys, aangesien dit slegs bedoel was vir gebruik uit die stad waarin dit uitgereik is. 
Aangesien die Konfederale State van Amerika slegs vier jaar bestaan ​​het, kon dit slegs 'n beskeie aantal posseëls uitreik, altesaam nege basistipes. Gedurende hierdie kort tydperk het die Konfederale Poskantoor 'n kontrak met vyf verskillende drukkerye aangegaan om posseëls te vervaardig: Archer & Daly van Richmond, Virginia Hoyer en Ludwig van Richmond, Virginia JT Paterson & amp. Van Augusta, Georgia Thomas de la Rue & amp Co. , Ltd., van Londen, Engeland en Keatinge & amp Ball of Columbia, South Carolina. Onder hulle het hierdie ondernemings al drie drukmetodes gebruik wat op daardie stadium algemeen gebruik is: litografie, tipografie en lyngravure. Die eerste konfederale seëls is op 16 Oktober 1861 uitgereik en in omloop gebring, vyf maande nadat die posdiens tussen die noorde en die suide opgeskort is. 
Die eerste posseël wat deur die Konfederale State uitgereik is (1861) was 'n 5 ¢ groen wat Jefferson Davis uitbeeld. Dit is gedruk deur die litografieproses deur Hoyer en Ludwig van Richmond, Virginia. Soos byna alle Konfederale kwessies, was hierdie seëls onvolmaak, en enkele seëls moes met 'n skeermes of 'n skêr uit die vel gesny word. Hierdie seël is in 1862 in blou herdruk.
'N 10 ¢ blou met Thomas Jefferson verskyn ook in 1861, ontwerp deur Charles Ludwig van Hoyer & Ludwig, Richmond, Virginia. Hierdie uitgawe is deur twee verskillende ondernemings gedruk: Hoyer & amp; Ludwig en later J. T. Paterson & amp. Co. van Augusta, Georgia. Die beeld van Thomas Jefferson wat op beide afdrukke gebruik is, het litografies dieselfde beeld weergegee wat in die Amerikaanse 5-sent uitgawe van 1856 gegraveer is. Geheime merke is deur die firma Paterson by die oordragstene gevoeg om die weergawe daarvan te onderskei van die Hoyer & Ludwig -afdrukke van dieselfde ontwerp. Die mees tipiese gebruik was die koers van tien sent na 1 Julie 1862. Hierdie stempel is, net soos die 5 ¢ Davis, in 1862 herdruk in 'n rooskleurige weergawe wat aansienlik skaarser is as die blou oorspronklike. 
In 1862 verskyn 'n 2 ¢ seël van Andrew Jackson, in groen, en word onvoltooid uitgereik. Hierdie uitgawe is weer gebitografeer deur Hoyer en Ludwig van Richmond, Virginia. Slegs een oordragsteen wat in hierdie drukwerk gebruik is. Die vroegste bekende gebruik van hierdie seël was 21 Maart 1862. Velle van hierdie uitgawe bestaan ​​uit twee ruite van 100 seëls wat elk in twee blokke van vyftig (10X5) gerangskik is uit die 50-onderwerp-klip met 'n wye vertikale geut tussen ruite.  Dit was die laaste litografiese seël wat deur die Konfederale Poskantoor vervaardig is.
Ook in 1862 is 'n nuwe 5 ¢ seël van Davis, hierdie keer met behulp van tipografie, in groot hoeveelhede uitgereik. Vervaardig deur die firma De La Rue in Londen (wat sedert 1855 posseëls vir Engeland verskaf het), gebruik dit 'n gravure van Davis deur Ferdinand Joubert (1810–1884). De La Rue het 12 000 000 eksemplare van hierdie uitgawe na die Konfederasie gestuur, vergesel van 'n stel drukplate en 'n voorraad Engelse papier sodat ekstra eksemplare plaaslik geproduseer kon word. Meer as 36,000,000 van die 5 ¢ Davis -seëls is daarna deur Archer en Daly in Richmond uit die De La Rue -borde gedruk. Archer en Daly het uiteindelik die Engelse papier opraak, en hul latere afdrukke op konfederale papier was geneig om al hoe growwer te word, met individuele voorbeelde wat leë gebiede in die ontwerp vertoon as gevolg van plaatskade of ingevulde gebiede as gevolg van plaatverlies. (Afhangend van die toestand, kan hulle vandag teen ongeveer $ 10 gekoop word.)
De La Rue het ook 'n tipografiese 1 ¢ oranje stempel gedruk en gestuur wat John C. Calhoun uitbeeld. Die Konfederale Poskantoor het beplan om die koers na een sent te verlaag, maar dit was onprakties en gevolglik is die stempel van 1 ¢ nooit in gebruik geneem nie. Joubert De La Ferte het weer die sentrale beeld van Calhoun gegraveer en in dieselfde raamwerk ontwerp as die Jefferson Davis 5-sent-uitgawe geplaas, 'n duidelike poging om aan te toon dat die twee seëls deel uitmaak van dieselfde reeks. (Later het De La Rue gewysigde plate van beide getikte stempels na die Konfederasie gestuur met hersiene denominasies, bedoel vir 2-sent Calhoun en 10-sent Davis-uitgawes, maar geen seël is in produksie geplaas nie. Die gedrukte weergawes hiervan wat soms gesien word almal dateer uit die 20ste eeu en kan nie as ware konfederale seëls beskou word nie.)
In 1863 verskyn 'n nuwe 2 ¢ Jackson -ontwerp, gegraveer in staal deur Frederick Halpin en gedruk deur Archer & amp; Daly in ligrooi. 'N Tweede druk verskyn in bruinrooi. By alle daaropvolgende Konfederale seëls sal lyngravure gebruik word.
Ook in 1863 word 'n seël van 10 sent vrygestel met die profiel van Jefferson Davis in blou. Hierdie uitgawe is ontwerp en gegraveer op staal deur John Archer en oorgedra na óf koperplate óf staalplate. Daar bestaan ​​baie skakerings vir hierdie seëls, wat wissel van ligte melkblou en donkerblou tot skakerings wat neig na groenblou en groen. Daar is vier soortgelyke ontwerpe van gegraveerde seëls van tien sent.
Die maklikste om van die ander drie te onderskei, het die waarde uitgedruk as "TIEN". Die portret van Jefferson Davis is ontwerp en in lyn gegraveer deur John Archer, en dan oorgeplaas na 'n koperplaat. Hierdie uitgawe was onvoldoende en is gedruk op sagte, poreuse papier van verskillende dikte en met kleurlose gom. Die vroegste aangetekende gebruik is 23 April 1863. Kleurvariasies kom van donkerblou tot grysblou voor. 
Die volgende maklikste om te onderskei (waarop die waarde uitgedruk word as "10") het reguit lyne wat die ontwerp in 'n reghoek omsluit. Verskeie duidelike skakerings van blou kom in hierdie druk voor. Die vroegste gebruik wat aangeteken is, is 23 April 1863. Dit is almal gedruk deur Archer en Daly van Richmond. Hierdie "frame-line" variëteit is verreweg die skaarsste van die seëls wat deur die Konfederale Poskantoor uitgereik is. Selfs swak kopieë wat die grootste deel van die raamwerk afgesny het, kan pryse van meer as $ 1000 beloop.
Tipe I, wat aanvanklik gedruk is deur Archer & amp; Daly, banknootgraveurs, Richmond, Virginia, gebruik dieselfde gravure as die "Frame Line" -uitgawe, maar sonder die raamlyne. Daar is ongeveer 23 800 000 seëls van twee plate gedruk, elk met twee ruitjies van honderd. Die vroegste aangetekende gebruik is 21 April 1863.
Tipe II, ook aanvanklik gedruk deur Archer & Daly, is baie soortgelyk aan tipe I. Frederick Halpin het die beeld van Davis ontwerp en gegraveer. Die hoekversierings is gevul, en 'n flou streep volg die buitekant van die ontwerp en omhul dit. Die Archer & amp; Daly -plate vir beide tipe I en tipe II is van Richmond na Columbia, Suid -Carolina, verskuif toe die val van Richmond aan die einde van 1864 dreigend geword het. Die maatskappy van Keatinge & amp Ball het daarna die twee seëls gedruk. 'N Klein aantal soorte I en II in die afdrukke van Archer & amp; Daly is in 1864 geperforeer en vir gebruik deur die konfederale poskantoor vrygestel. en vervalsings is volop, waarvan baie hulself verraai deur gate in die verkeerde meter of te skerp gesny word.
'N 20 ¢ seël met George Washington verskyn ook in 1863, weer met 'n ontwerp gegraveer in staal deur Halpin en gedruk deur Archer & amp; Daly. Hierdie uitgawe is slegs beperk, met die gevolg dat oorspronklike gebruikte kopieë vandag tien keer meer werd is as voorbeelde van kruisement. 
'N Aansienlike aantal Konfederale omslae (dit wil sê, gestempelde koevert) het die burgeroorlog oorleef en deur die jare sedert dit gestuur is, is dit baie gewild en bewaar deur historici en versamelaars. Die oorlog het gesinslede en vriende oor die hele land verdeel, en die skryf van briewe het natuurlik dramaties toegeneem, veral na en van die mans wat weg was in 'n leër. Briewe wat deur soldate geskryf is, onthul hoe hulle gereeld ouers, vrouens en familielede sou vra om gereeld te skryf en om ook ander te vra om briewe terug te skryf. Namate pos na en van die soldate meer algemeen geword het in die posstrome van die verdeelde state, het verskillende Christelike liefdadigheidsgroepe penne, papier en koeverte vir die soldate voorsien in reaksie op hul konstante behoefte aan hierdie items, aangesien soldate in oorlogstyd aktief was selde die geleentheid gehad om hierdie goed te koop. Die verskeidenheid e-posse uit hierdie tydperk bied 'n uitstekende kruisverwysing aan die student van die burgeroorloggeskiedenis van die destydse geskiedenis.  Spesiale kategorieë belangstellings sluit dekking van en van soldate in, patriotiese deksels, krygsgevangenesdekking, Flag of Truce en e-pos, pos wat deur blokkade hardlopers na en van Europa vervoer word, en 'n verskeidenheid ander tipes. Al hierdie spesialiteite is intensief bestudeer. Alhoewel hedendaagse amptelike rekords dikwels fragmentêr of ontbreek, en baie besonderhede onduidelik bly, het die voorblaaie met hul adresse, gedateerde posmerke, spesiale merke en die briewe self baie insig gebied vir historici en versamelaars in hul studies oor die geskiedenis van die burgeroorlog. In die laat 19de eeu het 'n mate van smee van materiaal plaasgevind, en verifikasie is 'n uitdaging vir kundiges. As 'n duimreël moet 'n versamelaar versigtig wees vir die kansellasie van konfederale pos, aangesien die CSA -poskantoor nooit 'n spesiale kansellasie gebruik het nie. Ander algemene soorte vervalsings sluit seëls by op 'n omslag en gesmee posstempels. 'N Ander algemene toesig oor die vervalser is posstempels met datums voordat die seël uitgereik is.  Baie versamelaars het deur die jare heen vervalsings en vervalsings gemerk of vernietig in 'n poging om die versamelbad teen sulke materiaal te beskerm. Dit is 'n praktyk wat die meeste van die filatelie gebruik. 
Tydens die Amerikaanse burgeroorlog sou die aantal Unie- en Konfederale soldate in krygsgevangenisse en kampe 'n verstommende een en 'n half miljoen mans bereik. Die gevangenisbevolking in die Andersonville Konfederale krygsgevangenekamp alleen bereik 45 000 man teen die einde van die oorlog. By die aanvang van die oorlog het die Verenigde State nie die legitimiteit van die Konfederale State erken nie en geweier om 'n stelsel in te stel wat 'n formele gevangene- en posuitruil moontlik maak. Teen die somer van 1862, meer as 'n jaar in die oorlog, was die gevangenisbevolking in die noorde in skrikwekkende omvang en het die Amerikaanse regering die noodsaaklikheid van 'n gevangene- en posuitruilstelsel begin besef. Op 2 Julie 1862 onderteken dit wat na verwys is as 'n Uitwisselingskartel van gevangenes, en teen September van daardie jaar is gevangenisbevolkings amper leeggemaak. Namate die oorlog egter verder gesleep het, het die Amerikaanse regering toenemende wantroue vir die Konfederale regering gehad en die gevangenis- en posuitruilings in Junie 1863 gestaak, minder as 'n jaar nadat dit die ruilooreenkoms onderteken het.
Vlag van Wapenstilstand posuitruilings het 'n maand later hervat en is tot die einde van die oorlog gebruik. Gevangenispos wat deur Flag-of-Truce gedra is, moes in 'n onverseelde koevert met adres en posgeld vir aflewering aan die ander kant gesit word, en dan in 'n buiteblad geplaas word vir aflewering na die uitruilpunt waar die buitenste koevert vernietig sou word en die binneste koevert met die brief van die gevangene is ondersoek.Die brief word dan ingeplaas en verseël in die gestempelde koevert en met die hand gestempel, wat aandui dat die item geïnspekteer is. Dikwels het korrespondente nie die twee-koevert-regulasie nagekom nie, dus is daar voorbeelde van omslae waar in plaas van 'n binne- en buitenste koevertreëling beide die Amerikaanse en die Konfederale posgeld aangebring is op die brief van die gevangene en waar beide Amerikaanse en Konfederale merke aangebring is. Daar word gereeld na hierdie omslae verwys as posdeksels vir dubbele gebruik. Die poswisseling tussen die verdeelde state is slegs toegelaat om die lyne oor te steek by spesifieke uitruilpunte. Die pos wat van die noorde af na die punte in die suide gegaan het, het hoofsaaklik by City Point, Virginia, gegaan, terwyl die meeste posse van die suide na die noorde by Fort Monroe, Virginia, gegaan het en gewoonlik 'n Old Point Comfort -posstempel het.
'N Gevangene se dekking het gewoonlik die naam, rang en geselskap van die gevangene gehad. Die opskrif op die voorblad, gewoonlik in 'n manuskrip, het aangedui dat die deksel oopgemaak en ondersoek is deur die tronkbeamptes. By die uitruilpunt is die buitenste koevert verwyder en weggegooi terwyl die binneste omslag met die brief van die gevangene deur militêre amptenare ondersoek en afgelewer is. Daar bestaan ​​ook deksels wat deur uitruilde gevangenes na die oordragpunte vervoer is en gevolglik geen gemerkte eksamensmerk het nie. Pos van en na die verskillende militêre gevangenisse en gevangeniskampe is een van die mees interessante en uitdagende gebiede in die geskiedenis van die burgeroorlog. Briewe aangespreek aan die verskillende krygsgevangenisse is in die meeste gevalle baie skaarser as briewe wat gestuur is van hierdie fasiliteite. Die suide het 'n tekort aan papier, en omdat die konfederale gevangenisse beperk is, is die hoeveelheid korrespondensiepos uit die konfederale gevangenisse baie skaarser as pos uit die gevangenisse van die Unie.   
Krygsgevangenisse en kampe Bewerk
Toe die burgeroorlog aan die gang was, was beide kante swak voorbereid om die baie getalle gevange troepe te hanteer. 'N Tyd lank is 'n program vir gevangenes en posuitruilings gebruik wat tot Junie 1863 geduur het, toe die Amerikaanse regering enige verdere samewerking beëindig het weens toenemende oorlogspanning en toenemende wantroue.  Die poststempels en stempels wat tydens oorlog tydens militêre gevangenisse uit militêre gevangenisse en kampe gevind is, is gesog deur historici en versamelaars, nie net vanweë hul aandenkingswaarde nie, maar ook as 'n bevestiging dat verskillende mense, gebeure en plekke bestaan ​​tydens die pos. aangedui deur die naam, adres, posstempel en ander amptelike merke. Die posdeksels bevat dikwels die posstempel van die naaste dorp of stad waarvandaan die gevangenis of kamp geleë was. Die studie van die burgeroorlog se militêre posgeskiedenis en posmerke is 'n gebied van die filatelie wat 'n groot hoeveelheid materiaal behels wat dorpsname, geskiedenis, rariteit, posmerke en ander amptelike merke op pos na en van krygsgevangenes bevat. In die nav-bokse hieronder is twee gedeeltelike lyste van sommige van die groter gevangenisgeriewe, Unie en Konfederasie, wat tydens 'n hele of die hele oorlog in werking was. Nommers vir totale gevangenes word ingesluit om insig te gee in die hoeveelheid e -pos wat bestaan ​​of moontlik bestaan. Daar was ook gevangenisgeriewe wat ook 'n baie kleiner aantal gevangenes bevat het ('n paar wat hier genoem word). Rekords vir sommige gevangenisgeriewe ontbreek heeltemal; die totale aantal gevangenes wat aangehou word, die hoogste aantal gevangenes, ontsnappings en sterftes is tans onbekend. Oorlewing van krygsgevangenepos na of van sommige van hierdie plekke is uiters skaars, en in sommige gevalle is daar geen dekking nie. 
Alton Militêre Gevangenis - Alton, Illinois- 12,000
Kamp jaag - Columbus, Ohio- 10,000
Kasteel Williams - Governors Island, New York- 1,500
Davids 'eiland - New York Stad- 2,500
Elmira -gevangenis - Elmira, New York- 12,000
Fort Lafayette - New York Stad- 163
Gratiotstraat gevangenis - St. Louis, Missouri- 2,000
Hart -eilandNew York Stad- 3,400
Johnson's Island - Lake Erie, Sandusky, Ohio- 10,000
Ohio Boete - Columbus, Ohio- 360
Ou Capitol -gevangenis - Washington DC.- 300
Rock Island gevangenis - Rock Island, Illinois- 12,000
Blackshear -gevangenis - Blackshear, Georgia- 5,000
Cahaba -gevangenis (Castle Morgan) - Selma, Alabama- 600
Kamp Ford - naby Tyler, Texas- 5,300
Camp Groce, Camp Gillespie en Camp Felder - Camp Groce 2 myl oos van Hempstead, Texas, Camp Gillespie naby Burleigh, Texas, en Camp Felder 6.5 myl noordoos van Chappell Hill, Texas- 1 110 aangehoue ​​waarvan 220 dood is of vermis word
Kasteel Pinckney - Charleston, Suid -Carolina- 300
Kasteel Sorghum - Columbia, Suid -Carolina- 1,400
Castle Thunder - Richmond, Virginia- 1,400
Danville gevangenis - Danville, Virginia- 4,000
Florence Stockade - Florence, Suid -Carolina- 18,000
Fort Pulaski - Savannah, Georgia- 600
Libby gevangenis - Richmond, Virginia- 50,000
Salisbury gevangenis - Salisbury, Noord -Carolina- 1,700
Blokkade -pos wysig
Met die aanvang van die Amerikaanse burgeroorlog was dit noodsaaklik dat die konfederasie belangrike korrespondensie met verskaffers en ander pos na en uit die land moes kry. Op 19 April 1861 kondig president Lincoln 'n blokkade aan langs die hele kuslyn van die Konfederasie uit om te verhoed dat dit voorrade kry en om te verhoed dat dit per pos met die res van die wêreld kommunikeer. Twaalf groot hawens en ongeveer 5600 myl kuslyn langs die Konfederale State is deur ongeveer 500 skepe gepatrolleer  wat in opdrag van die Amerikaanse vloot was, maar sommige rekeninge verskil aansienlik en plaas die aantal opdragte vir die blokkadepatrollie by ongeveer 200, met inagneming van die groot aantal Unie -skepe wat aan herstelwerk onttrek is.  Die blokkade speel 'n groot rol in die oorwinning van die Unie oor die Konfederale state. Teen die einde van die burgeroorlog het die Unie -vloot meer as 1100 blokkade -hardlopers gevang en nog 355 vaartuie vernietig of gestrand. Die blokkade van die Unie het 'n belangrike bron van inkomste vir die suide, katoenuitvoer, verminder tot 'n fraksie van wat dit voor die oorlog was, sowel as om te voorkom dat baie van die pos gestuur of ontvang word. (Sien ook: Anaconda -plan) In reaksie op die blokkade is verskillende spesiaal geboude stoomwaens gebou en in gebruik geneem deur Britse beleggers wat baie belê het in die handel in katoen en tabak. Hierdie vaartuie was tipies kleiner en ligter in gewig, wat hulle dikwels 'n voordeel van wendbaarheid en rekordsnelhede van tot 17 knope gegee het, wat hulle in staat gestel het om Unie -skepe tydens patrollie te ontduik of te verbygaan. Hulle vragte was gewoonlik klein, liggewig en bevat dikwels pos. 
Blockade hardlopers Wysig
Gedurende die begin van die burgeroorlog was dit 'n probleem om konfederale pos in en uit die konfederasie van en na buitelandse verskaffers en ander belangstellendes oorsee te kry. Aanvanklik was dit makliker om 'n skip deur die Unie-blokkade te kry, maar namate die oorlog vorder, het die aantal skepe van die Unie op blokkadepatrollie toegeneem, terwyl veteraanspanne meer ervare en wyser word oor die ontwykende taktiek wat deur blokkade-hardlopers gebruik word. Om opsporing te ontduik, sou blokkade hardlopers dikwels probeer om die pos en vrag deur te haal deur nagritte te maak, veral as die maan nuut was. Baie van die vaartuie is ook 'n donkergrys kleur geverf om hulle te help om in te meng met die agtergrond van die nagsee, 'n gebruik wat hierdie vaartuie die bynaam van Windhonde. Sommige van die stoomwaens het ook 'n rooklose antrasietkool verbrand wat hul profiel aansienlik teen die horison verminder het. Namate die oorlog aangegaan het, het die vooruitsig om 'n skip deur te kry, egter aansienlik verminder en baie van hierdie skepe het gevang of vernietig, terwyl hul vragte en pos nooit by die bestemming kom nie. Aangesien baie van die vaartuie wat as blokkade-hardlopers gebruik is, in Engeland vir Britse beleggers gebou is, was die bemanne bemanning en passasiers gewoonlik ook Britte. Die vrag aan boord is beloon aan die kaptein en bemanning van die vangende vaartuig; dit word aangeneem as 'n ekstra aansporing vir kapteins en bemannings op blokkade -patrolleerende skepe om ekstra waaksaam te wees. Pos is ook gekonfiskeer en soms gebruik as bewys teen die partye wat by die skip en sy vrag betrokke was. ( figuur 2 ) Inkomende dekkings wat deur expediteurs opgestel is vir die oordrag na en aflewering binne die Konfederasie, het gevolglik nooit verskillende posstempels of ander merktekens van die Konfederale poskantoor ontvang nie.  
Onder die opvallendste blokkade hardlopers was stoomwaens soos die SS Siren, 'n sywieltuigstoomboot van 52 m van staal met 'n rekord van 33 suksesvolle lopies deur die Unie-blokkade. 'N Ander stoomboot het die Alice, 'n vaartuig van 54 m van staal met 'n omhulsel van 177 voet, het 24 suksesvolle lopies gemaak, terwyl die Kate, 'n stoomboot met houtskep, het 20 suksesvolle lopies gemaak voordat dit in November 1862 gestrand is. waarvan per pos gestuur is. Die verskillende vragte sal waarskynlik pos by hulle hê om aan verskillende partye in kennis te stel dat hul aflewering by die hawe aangekom het. Vandag, [ wanneer? ] Konfederale blokkade-omslag is baie gesog deur versamelaars en historici wat hierdie posse dikwels as figuurlike tydstempels en historiese bevestiging beskou dat verskillende mense, skepe en poskantore in en tussen hierdie tye en plekke bestaan.  
Die belangrikste oordragpunte vir pos wat van of na Europa en ander plekke gekom het, was Nassau in die Bahamas, Bermuda en Kuba. Skepe met briewe wat na punte in die Konfederasie gerig is, sal hul vrag pos by een van hierdie oordragpunte deponeer. Hier is die inkomende pos hanteer deur 'n aanstuur agent wie sou die pos of binneblad verwyder en dit voorberei vir oordrag op 'n blokkade -hardloper. Dikwels het die afstuuragente hul eie merke op die voorblad van die pos aangebring. Die pos wat aan boord van 'n blokkade -hardloper geplaas is, sou dan, miskien met 'n bietjie geluk, na die hawens van New Orleans, Charleston of Wilmington, waar dit deur die konfederale posoperateurs ontvang is, wat dit dan by die gewone konfederale pos vir aflewering sou insluit.
Die kaptein van die blokkade sal gewoonlik twee sent kry vir elke brief wat hy in die hawe afgelewer het, wat 'n nominale bedrag was, aangesien sy hoofinkomste die bron was van die aflewering van sy vrag. Die gemiddelde aantal suksesvolle lopies deur 'n blokkade -hardloper was slegs ongeveer vier, baie van hulle het 'n noodlottige einde op hul eerste lopie behaal. Verskeie hawens langs die kuslyn van die Konfederasie het die meeste verkeer van hardlopers gekry. Charleston in Suid -Carolina was veral goed geleë as 'n hawe vir hardlopers met hul vlak trek, net soos die hawe in Wilmington in Noord -Carolina met die meeste verkeer. Omdat die onderste Mississippirivier geblokkeer is, wat die Westelike Konfederale state effektief van die ooste skei, het New Orleans een van die besigste hawens geword. Gevolglik het baie blokkadebedekkings posmerke van hierdie plekke.  
Patriotiese voorblaaie Edit
Die jare tydens die Amerikaanse burgeroorlog was 'n tydperk gekenmerk deur sterk sentimente en lojaliteit teenoor die betrokke partye, en hierdie sentiment word duidelik vertoon oor verskillende korrespondensie van die burgeroorlog wat versamelaars en historici bekend staan ​​as Patriotiese omslae. Burgers, van wie baie familielede en vriende in die oorlog laat veg het, of wat in die geveg gesterf het, het dikwels hul lojaliteit uitgespreek met koeverte geïllustreer met vlae, portrette, slagspreuke en allegoriese figure soos dié van Vryheid, wat die gevoelens van daardie tyd duidelik vasgevang het. Hierdie praktyk was die duidelikste in die noorde, waar daar baie drukkers was, veral in die groter stede, wat 'n verskeidenheid koeverte vervaardig het wat hierdie ontwerpe met trots vertoon het en wat vinnig gewild geword het onder die burgers. Die situasie in die suide was heel anders. Die vraag na drukkers in die landbou -suide was baie minder, en gevolglik bestaan ​​gevestigde en gekwalifiseerde drukkers oor die algemeen in die grootste deel van die Konfederasie. Die suide ontbreek ook aan die noorde se geïndustrialiseerde voordele en voorrade, en daarom is die verskillende konfederale patriotiese dekkings wat die jare oorleef het skaars en skaars en het gewoonlik 'n aansienlike waarde.  
Die Davis -administrasie wend hom tot lenings om die aanvanklike grootste deel van die oorlogskuld te finansier. Deur 'n golf van patriotiese entoesiasme in 1861 het die tesourie $ 15 miljoen verdien om hul eerste uitgifte uit te verkoop. Die tweede uitgawe, wat bestaan ​​uit $ 100 miljoen in opbrengskoerse van 8 persent, word egter stadig verkoop. Min Suid-Afrikaners het die geld om dit te koop, maar die inflasiekoers aan die einde van die jaar dreig ook om enige belofte van werklike finansiële opbrengs te ontken. Dit het beleggers oorgekom om die res van die 8 persent -effekte, wat hulle met nuut gemuntte konfederate tesourie -note gekoop het, op te koop.
Deur die noodsaaklikheid eerder as die keuse, het die Suide hulle tot die drukpers gewend om die meeste van sy rekeninge te betaal. In die eerste jaar het die Konfederale regering 75 persent van sy totale inkomste uit skatkisbriewe verkry, minder as 25 persent uit obligasies (natuurlik gekoop met die note) en minder as 2 persent uit belasting. Terwyl die aandeel van laasgenoemde twee in die latere jare effens sou toeneem, het die fondament van die Konfederale oorlogsfinansiering bestaan ​​uit meer as $ 1,5 miljard se dollar wat begin verswak het voordat die ink droog kon word. Deur te weier om die note as 'n verpligte wettige betaalmiddel te vestig, het amptenare van die tesourie gehoop om vertroue in die geldeenheid te ondermyn. Hulle het verkies dat die geldeenheid gesteun word deur die vertroue van die publiek in die voortbestaan ​​van die Konfederasie (note moet binne twee jaar na die einde van die oorlog in 'n spesie op nommerwaarde aflosbaar wees).
In hierdie opsig het verskillende staats-, provinsie- en stadsnotas ook wyd versprei, wat die medium verder verdun het; die feit dat hierdie swak gedrukte rekeninge maklik vervals is, het niks gehelp nie. Ironies genoeg het die Konfederale besluit om na papiergeld te gaan in plaas van 'n stelsel van interne belasting, die mees afskuwelike, regressiewe vorm van de facto -belasting wat die suidelike samelewing verduur het: wegholinflasie, wat verskyn in die nasleep van militêre terugskrywings in 1862 en 'n hoogtepunt van 9 000 persent teen die einde van die oorlog.
Teen die lente van 1863 het Richmond die verpletterende las van inflasie gemotiveer om 'n alternatief vir fiat -geld te vind. In April het hulle die leiding van die Unie gevolg en omvattende wetgewing uitgevaardig wat 'n progressiewe inkomstebelasting, 'n heffing van 8 persent op sekere goedere vir verkoop, aksyns en lisensieregte en 'n winsbelasting van 10 persent op groothandelaars insluit. Hierdie bepalings het ook 'n 10 % -belasting in natura op landbouprodukte ingesluit. Laasgenoemde belas meer as die progressiewe inkomstebelasting wat stedelike werknemers belemmer, aangesien arbeiders 'n afgeskrewe geldeenheid kan betaal om hul verpligtinge na te kom. Bygevoeg tot die ongelykheid, het die wet sommige van die winsgewendste eiendom van ryk planters wat hul slawe besit, vrygestel van aanslag. Wetgewers beskou 'n belasting op slawe as 'n direkte belasting, grondwetlik toelaatbaar slegs na 'n verdeling op grond van die bevolking. Aangesien die oorlog enige geleentheid om koppe te tel verhinder het, het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat geen direkte belasting moontlik was nie. Die ophoop van oorlogskulde en die groter veroordeling van 'n oorlog van 'n mens, die stryd van 'n arm man, het gelei tot 'n hersiening van die belastingwet in Februarie 1864, wat die vereiste vir 'n sensusverdeling van direkte belasting opgeskort het en 'n heffing van 5 persent op grond en slawe opgelê het. Hierdie veranderinge het egter te laat gekom om 'n volgehoue ​​impak op die Konfederale oorlogspoging te hê.
Benewens sy ontwikkelde industriële basis, het die Noorde die oorlog betree met verskeie oënskynlike institusionele voordele, waaronder 'n gevestigde tesourie en tariefstruktuur. Met die uittog van suidelike verteenwoordigers, het die Republikein-gedomineerde kongres die tariewe gedurende die hele oorlog verhoog, begin in 1862 met die Morill -tariefwet, wat die afwaartse neiging wat deur die Demokrate tussen 1846 en 1857 ingestel is, omgekeer het. Latere tariefwetgewing, veral die wet van 1864, het die tariewe verder verhoog. Beskermingstariewe was polities gewild onder vervaardigers, noordelike arbeiders en selfs sommige kommersiële boere. Maar doeaneregte beloop jaarliks ​​ongeveer $ 75 miljoen, slegs nominaal meer, na aanpassing vir inflasie, as die waarde van die invorderings gedurende die 1850's.Tog sou die hoë koersstruktuur wat in die burgeroorlog gevestig was, 'n kenmerk bly van die na-oorlogse politieke ekonomie van die Republikeinse party.
Ideologiese bedenkinge het sommige van die vermeende institusionele voordele van die tesourie gedemp. Sekretaris van die Tesourie Salmon Chase, soos baie noordelike beleidmakers, het oor die algemeen enige ander vorm van uitruil as spesies wantrou. Hulle het verkies om staatskuld te betaal deur goud fisies uit die tesourie te skuif in plaas van om geld uit aanvraagdeposito's via tjek oor te plaas. Hulle het ook geweier om gevestigde private banke in New York, Boston en Philadelphia te gebruik as bewaarplekke vir federale fondse, wat finansiële transaksies verder bemoeilik. Chase het gehoop om Albert Gallatin se model vir die finansiering van die oorlog van 1812 te volg, wat (aanvanklik) klem gelê het op belasting. Uiteindelik het toenemende skuld, 'n tekort aan spesies en die bedreiging van inflasie daartoe gelei dat die Unie innoverende planne vir lenings en interne belasting aangeneem het.
In teenstelling met die Konfederasie, wat vir ongeveer 35 persent van sy oorlogsfinansiering op lenings staatgemaak het, het die Unie meer as 65 persent van sy inkomste op hierdie manier ingesamel. Met min persoonlike ervaring, het Chase hom tot die bankier van Philadelphia, Jay Cooke, gewend om die verkoop van oorlogsobligasies te bestuur. Alhoewel hy verwag het dat banke en welgestelde burgers die meeste sou koop, het Cooke 'n gesofistikeerde propagandaveldtog gebruik om die effekte ook aan die middelklasse te bemark. Patriotiese koerantadvertensies en 'n leër van 2 500 agente het byna 'n miljoen noordelike mense (ongeveer 25 persent van die gewone gesinne) oorreed om te belê in die oorlogspogings van $ 3 miljard. Op hierdie manier het Cooke 'n voorskou gegee van die tegnieke waarmee regerings in die 20ste eeu moderne oorloë sou finansier.
Om die verbandprogram suksesvol te maak, het die Noorde 'n onbeperkte geldeenheidstoevoer nodig vir die burgers om daarvoor te betaal en 'n bron van inkomste om die rente te waarborg. Die Wet op Wetlike Tender het aan die eerste vereiste voldoen. Die wet het in Februarie 1862 goedgekeur en die uitreiking van $ 150 miljoen aan tesouriebriewe, bekend as Greenbacks, gemagtig. In teenstelling met die Konfederale koerant, het die Kongres egter van burgers, banke en regerings vereis om Greenbacks as wettige betaalmiddel vir openbare en private skuld te aanvaar, behalwe rente op federale effekte en doeaneregte. Hierdie polis het kopers in staat gestel om skuldbriewe met greenbacks aan te koop terwyl die rente wat hulle toekom, in goud betaal is (gedeeltelik gefinansier deur spesies van doeaneregte). Beleggers het 'n groot meevaller geniet, aangesien staatseffekte wat met waardevermindering gekoop is, afgelos is met goud wat op die vooroorlogse vlak gewaardeer is. Belastingbetalers het in wese die verskil gemaak. Omdat die meeste effekte deur die rykes of deur finansiële instellings verkry is, konsentreer die program beleggingskapitaal in die hande van diegene wat dit waarskynlik sal gebruik, net soos Alexander Hamilton se skuldplan wou doen.
Die besluit van die Unie -regering om 'n breë stelsel van interne belasting in te stel, verseker nie net 'n waardevolle bron van inkomste nie, maar beskerm ook die noordelike ekonomie teen die verwoestende inflasie wat die Suide ondervind. Ondanks nog 'n Greenback -uitgawe van $ 150 miljoen, bereik die algehele noordelike inflasiekoers slegs 80 persent, vergelykbaar met die binnelandse koerse tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorloë. Die Internal Revenue Act van 1862, wat in Julie 1862 deur die kongres uitgevaardig is, het 'n groot deel van die inflasiedruk wat Greenbacks veroorsaak het, opgeneem. Dit het dit gedoen omdat die wet aksyns op omtrent alles geplaas het, insluitend sonde en luukse items soos drank, tabak, speelkaarte, waens, seiljagte, biljarttafels en juweliersware. Dit het patentmedisyne en koerantadvertensies belas. Dit het lisensiebelasting opgelê op feitlik elke beroep of diens behalwe die geestelikes. Dit het seëlbelasting, belasting op toegevoegde waarde op vervaardigde goedere en verwerkte vleis ingestel, erfbelasting, belasting op die bruto ontvangste van korporasies, banke en versekeringsmaatskappye, asook belasting op dividende of rente wat hulle aan beleggers betaal het. Om hierdie aksyns te administreer, tesame met die tariefstelsel, het die Internal Revenue Act ook 'n Buro vir Interne Inkomste, wie se eerste kommissaris, George Boutwell, dit beskryf as "die grootste staatsdepartement wat ooit georganiseer is."
Die meerderheid van die interne belasting en tariewe was regressiewe, verbruiksgerigte maatreëls wat Amerikaners met 'n laer inkomste erger geraak het as Amerikaners met 'n hoër inkomste. In reaksie daarop wou Republikeine die regverdigheid van die stelsel versterk deur 'n aanvullende belastingstelsel in werking te stel wat die belastingbetalers se kwotasie meer akkuraat weerspieël.
Die eerste federale inkomstebelasting in die Amerikaanse geskiedenis het eintlik die Internal Revenue Act van 1862 voorafgegaan. Dit is in Augustus 1861 geslaag en het gehelp om die finansiële gemeenskap te verseker dat die regering 'n betroubare bron van inkomste sou hê om rente op oorlogsobligasies te betaal. Aanvanklik wou Salmon Chase en Thaddeus Stevens, voorsitter van die House Ways and Means Committee, 'n noodbelasting implementeer soortgelyk aan die wat tydens die oorlog van 1812 aangeneem is. Op hierdie manier kan die regering die administratiewe stelsel wat die staat en plaaslike regerings aanpas, aanpas. ontwikkel vir hul eie eiendomsbelasting. Maar wetgewers verstaan ​​so 'n eiendomsbelasting as 'n direkte belasting. Artikel 1, afdeling 9 van die Grondwet, vereis dat die federale regering die las onder state moet verdeel op grond van bevolking eerder as eiendomswaardes. Deur die bevolking te beklemtoon bo die eiendomswaarde, sou die belasting eintlik baie agteruitgaan. Inwoners van westelike state, grensstate en arm noordoostelike state met 'n laer digtheid dra 'n groter las as dié van stedelike state met 'n baie bevolking, ondanks laasgenoemde se gewaardeerde eiendom. Hulle verteenwoordigers het ook gekla dat 'n eiendomsbelasting nie aansienlike en ontasbare eiendomme soos aandele, effekte, verbande of kontant sal raak nie.
Die eerste inkomstebelasting was matig progressief en ongegradueerd en het 'n belasting van 3 persent opgelê op die jaarlikse inkomste van meer as $ 800 wat die meeste loonverdieners vrygestel het. Hierdie belasting is eers in 1862 ingesamel, wat alternatiewe finansieringskemas soos die Wet op Wetlike Tender in die tussentyd kritiek gemaak het. Die Internal Revenue Act van 1862 het die progressiewe aard van die vroeëre wet uitgebrei met die toevoeging van gradeplegtighede: dit het die eerste $ 600 vrygestel, 'n koers van 3 persent opgelê op inkomste tussen $ 600 en $ 10,000, en 'n 5 persent -tarief op diegene wat meer as $ 10,000 was. Die wet het besighede ter waarde van minder as $ 600 vrygestel van belasting op toegevoegde waarde en kwitansies. Belasting is teruggehou van die salarisse van staatsamptenare sowel as uit dividende wat aan korporasies betaal is (dieselfde metode van invordering wat later tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is). Boonop is die & quotsin & quot aksynsbelasting wat in die 1862 -wet opgelê is, daarop gemik om die sterkste te val op produkte wat deur die welgestelde gekoop is. Thaddeus Stevens het die progressiwiteit van die belastingstelsel geprys:
Terwyl die rykes en die spaarsamiges verplig is om grootliks by te dra uit die oorvloed van hul middele. . . geen laste is op die vlytige arbeider en werktuigkundige gelê nie. . . Die voedsel van die armes is onbelasbaar en niemand sal geraak word deur die bepalings van hierdie wetsontwerp waarvan die lewensduur uitsluitlik van sy handewerk afhang nie. & Quot
Maar die oorlog het toenemend duurder geword (in die laaste stadiums $ 2 miljoen per dag) en moeilik om te finansier. Die regering se vermoë om te leen, het gewissel met lotgevalle op die slagveld. Die Konfederale vloot het die noordelike skeepvaart geteister en die doeane -ontvangste verminder. En onvermydelike administratiewe probleme verminder die verwagte ontvangste uit inkomste en invordering van aksyns.
In reaksie daarop het die Kongres in 1864 twee nuwe wette goedgekeur wat die belastingkoerse verhoog en die progressiwiteit van inkomstebelasting uitbrei. Die eerste wetsontwerp wat in Junie aangeneem is, verhoog die erfenis-, aksyns-, lisensie- en bruto kwitansiesbelasting, tesame met seëlregte en waardes vir vervaardigingsbelasting. Dieselfde handeling het die inkomste tussen $ 600 en $ 5,000 met 5 persent, tussen $ 5 000 en $ 10 000 teen 7,5 persent bepaal, en 'n maksimumkoers van 10 persent vasgestel. Ten spyte van protes deur sekere wetgewers oor die onbillikheid van gegradueerde tariewe, bevestig die wet van 1864 hierdie metode om inkomste te belas volgens 'betaalbaarheid'. ' , bo die tariewe wat deur vorige inkomstebelastingrekeninge vasgestel is. Die kongres het ontdek dat die inkomstebelasting, benewens die retoriese waarde, ook 'n buigsame en winsgewende bron van inkomste bied. Die kwitansies het toegeneem van meer as $ 20 miljoen in 1864 (toe invorderings ingevolge die inkomstebelasting van 1862 gemaak is) na bykans $ 61 miljoen in 1865 (toe die invorderings ingevolge die wet van 1864 en die aanvulling op noodgevalle gemaak is).
Die welgestelde hoër middelklasse van die land se kommersiële en industriële sentrums voldoen wyd aan die inkomstebelasting. 10 persent van alle huishoudings in die Unie het 'n vorm van inkomstebelasting betaal deur die eindbewoners van die oorlog in die noordooste, wat 15 persent van die totaal uitgemaak het. Trouens, die noordooste, 'n sektor van die Amerikaanse samelewing wat in 1860 70 persent van die land se rykdom besit het, was die mees kritieke belastingbasis, wat 75 persent van die inkomste vergoed. In totaal het die noorde 21 % van sy oorlogsinkomste deur belasting verhoog, in teenstelling met die suide, wat slegs 5 persent op hierdie manier verhoog het.
Die Konfederale regering was nou gemodelleer op die van die federale Unie. Die opvallendste verskille was die enkele termyn van ses jaar vir die president en vise-president, en die versuim om 'n Konfederale hooggeregshof te vestig, waarvoor in die nuwe grondwet voorsiening gemaak is. In November 1861 is Jefferson Davis en Alexander Stephens onder die permanente grondwet tot president en vise -president verkies. As voorlopige president het Davis sy kabinet aanvanklik gekies op grond van staatsverteenwoordiging. Die belangrikste poste was Robert Toombs van Georgië as minister van buitelandse sake, Christopher G. Memminger van Suid -Carolina as sekretaris van die tesourie, en Leroy P. Walker van Alabama as oorlogsekretaris. Toombs, wat angstig was om sy militêre en politieke ambisies na te streef, bedank in Julie 1861 en word vervang deur Robert MT Hunter van Virginia, die eerste van vele kabinetsveranderinge wat Davis gedwing is om aan te bring. In totaal het die Konfederasie vier staatsekretarisse, vyf prokureur -generaals, twee sekretarisse van die tesourie en ses oorlogsekretarisse gehad. Waarskynlik die bekwaamste kabinetslid was Juda P. Benjamin van Louisiana, wie se prominente rol in die Davis -administrasie wrok wek weens sy Joodse agtergrond. Benjamin het die Konfederasie tussen 1861 en 1865 gedien as prokureur -generaal, oorlogsekretaris en minister van buitelandse sake.
Die Konfederale kongres was gedurende die eerste jaar van die republiek 'n voorlopige eenkamer -liggaam en is in Februarie 1862 vervang deur 'n permanente senaat en huis. van 1861 tot 1865, met baie van die suide se planter-politici wat verkies om in die weermag te dien eerder as in die wetgewer. Onder die toesig van die senaat was die vise -president Alexander Stephens, wat na vore gekom het as een van Davis se mees passievolle kritici. Politieke opposisie teen Davis was reeds vroeg in die oorlog duidelik, maar dit het verskerp na die kongresverkiesings van 1863, wat, ondanks hul lae opkoms, 'n oordeel oor die uitvoering van die oorlog van die Konfederale regering verteenwoordig het, inderdaad oor die Konfederasie self. Die tweede Konfederale kongres, wat in Mei 1864 byeengeroep is, het 'n aansienlike toename in die aantal lede teen administrasie gehad. Ten spyte van konstante meningsverskil het die Konfederale president egter hoofsaaklik beheer oor beleid geneem en word hy oor die algemeen deur die wetgewer ondersteun oor belangrike aangeleenthede. Jefferson Davis het sy nege-en-dertig keer sy vetoreg uitgeoefen, en by elke geleentheid behalwe een keer 'n rekening om gratis posgeld op soldate se koerante toe te laat, het die kongres sy optrede ondersteun. Toe die nederlaag in die oorlog vroeg in 1865 nader kom, het die wetgewer, onder leiding van die onbestendige senator Louis Wigfall van Texas, probeer om sy gesag oor die president te bevestig deur aan te dring op veranderinge aan die burgerlike en militêre administrasie. Die eise was onder meer die bedanking van die kabinet, wat Davis weerstaan ​​het, selfs toe hy die vertrek van James A. Seddon, die sekretaris van die oorlog, aanvaar het en die toekenning van ekstra mag aan die generaal-generaal, Robert E. Lee, waaraan die president toegetree het.
Verreweg die belangrikste afwyking van die konfederasie van die vorige Amerikaanse praktyk was die afwesigheid van 'n tweepartstelsel. Session en Konfederale stigting was in baie opsigte 'n reaksie teen partypolitiek, wat Davis en ander leiers, wat terugkeer na 'n vroeëre ideologie, as korrup en antipaties beskou het teenoor hul visie op suidelike eenheid. Maar politieke opposisie teen die Davis -regering kon nie stilgemaak word nie, en van die begin af het daar ernstige verskille ontstaan ​​oor belangrike aspekte van oorlogsbeleid, insluitend diensplig en indruk. By gebrek aan politieke partye was die opposisie gefragmenteerd, individualisties en dikwels baie persoonlik. Baie van die openbare opposisie teen die Davis -administrasie was afkomstig van goewerneurs, wat gretig was om staatsvoorregte te beskerm teen die aantasting van die konfederale nasionalisme, en verreweg die hardnekkigste van die gubernatoriale kritici was goewerneur Joseph E. Brown van Georgië, wat die beleid beskou het van diensplig as vernietigend van beide die regte van die state en die volksvryheid. Alhoewel die opposisie van die regte moontlik gehelp het om die vertroue van die publiek in Davis se optrede in die oorlog te ondermyn, kon dit nie die president, wie se optrede deur die kongres onderskryf is, en deur die hoogste regshowe wat altyd die grondwetlike grondwet gevind het, afwyk nie.
Hoe die geskiedenis van Dixie witgekalk is
Die United Daughters of the Confederacy was eens 'n kragtige krag in openbare onderwys in die suide, tot by die herskrywing van die geskiedenis: slawe was gelukkig.
Met vergunning van Christopher Dickey
Vanderbilt Universiteit het vroeër vandeesweek aangekondig dat hy die woord "Konfederasie" uit die klipkant by die ingang van 'n kampusslaapkamer, bekend as Memorial Hall, sou verwyder. Die besluit bring 'n jarelange geskil tussen die universiteit en die Tennessee-afdeling van die United Daughters of the Confederacy tot 'n einde, wat die fondse vir die bou van die gebou voorsien en naamregte in 1933 opgeëis het. As deel van die ooreenkoms het die skool betaal die UDC $ 1,2 miljoen of die huidige waarde van hul aanvanklike donasie van $ 50,000. Hierdie besluit is die nuutste in 'n reeks hoëprofielbewegings om die Konfederale ikonografie van openbare en private plekke te verwyder, sowel as 'n weerspieëling van die UDC se lang agteruitgang.
Die vroue wat die UDC in 1894 gestig het, was daartoe verbind om die geheue van die Konfederale soldate en hul saak te bewaar en te verdedig. Teen die Eerste Wêreldoorlog het die lidmaatskap van die UDC ongeveer 100,000 bereik. Terwyl hoofstukke uiteindelik in die hele land gevestig is, was dit steeds die invloedrykste in die Suide, waar hulle seremonies vir die versieringsdag, monumentwydings gereël en geld ingesamel het om veterane op hul oudag te ondersteun. Hulle belangrikste funksie was egter die toesig oor hoe geskiedenis aan die volgende generasie op hoërskool- en universiteitsvlak geleer word. Daar word van studente verwag om die verantwoordelikheid te aanvaar om hul voorouers te verdedig nadat die geslag wat deur die oorlog geleef het, gesterf het. Hulle het dit hoofsaaklik gedoen deur handboeke vir klasgebruik te magtig en die wat hulle as 'n bedreiging vir die geheue van die Konfederale soldaat beskou, te verwerp.
Die UDC bevorder geskiedenisse wat die Konfederale saak gevier het deur leiers soos Robert E. Lee en Stonewall Jackson te prys en die sentrale oorsaak van die oorlog, naamlik slawerny, te ignoreer of te herinterpreteer. Beskou Susan Pendleton Lee se handboek uit 1895, 'N Skoolgeskiedenis van die Verenigde Statewaarin sy verklaar dat hoewel abolitioniste slawerny as 'n 'morele onreg' verklaar het, die meeste Suidlanders geglo het dat 'die euwels wat daarmee gepaard gaan, minder is as dié van enige ander stelsel van arbeid'. 'Honderdduisende Afrikaanse woeste', volgens die skrywer, 'is onder sy invloed gekersten - die vriendelikste verhoudings tussen die slawe en hul eienaars was daar.' Dit hoef geen verrassing te wees dat die Ku Klux Klan in haar verslag oor heropbou nodig was "vir beskerming teen. . . vergrype gepleeg deur misleide negers. "
Teen die eerste dekade van die 20ste eeu en met aanmoediging van die UDC het die meeste suidelike state handboekkommissies ingestel om toesig te hou oor en boeke aan te beveel vir alle openbare skole wat 'n 'billike en onpartydige' interpretasie bied. Hierdie komitees het ywerig daaraan gewerk om uitgewers uit te daag wat die suide se voorkeurverhaal van die oorlog bedreig: "Suider -skole en suidelike onderwysers het boeke voorberei wat kinders in die suide mag lees sonder om hul vaders te beledig of te beledig. Drukperse in die hele Suidland - en oor die hele Noordland - stuur duisende persone wat die ware karakter van die heroïese stryd vertel. Die invloed. . . van die Suide verbied [die] langer die verdraaiing van die waarheid en die vervalsing van die geskiedenis. "
Miskien is die beste voorbeeld van die toesig wat die UDC uitoefen, deur die pogings van Mildred L. Rutherford van Georgia, wat as die "Historikus -generaal" van die organisasie gedien het. In 1919 verskyn Rutherford 'N Meetstok om teksboeke en naslaanboeke in skole, kolleges en biblioteke te toets. Die boek is aanbeveel vir "alle owerhede wat verantwoordelik is vir die keuse van handboeke vir kolleges, skole en alle skolastiese instellings" en het aanbeveel dat "alle biblioteekowerhede in die suidelike state alle boeke in hul versamelings wat nie by die dieselfde maat, op die titelblad, 'Onregverdig in die suide'. "
Rutherford se aanbevelings sluit in die afwysing van boeke wat oor die Grondwet praat as iets anders as 'n kompak tussen soewereine state.Handboeke is ook verwerp wat nie die inmenging met die regte wat deur die Grondwet gewaarborg is, duidelik uiteensit nie, wat volgens hom direk tot afskeiding gelei het. Enige boek wat daarop dui dat die Konfederasie geveg het om slawerny te beskerm, is verwerp. Dit geld ook vir enige boek wat slawehouers van die Suide as wreed en onregverdig teenoor hul geselsies gekenmerk het. Uiteindelik moes Abraham Lincoln nie verheerlik word nie, en Jefferson Davis sou nie beledig word nie.
In reaksie op sommige van die ernstigste oortredings wat met die geskiedenis van slawerny te doen het, bied Rutherford 'n aantal regstellings aan. Sy het voorgestel dat "Suidelike mans angstig was dat die slawe vry sou wees. Hulle het die probleem van vryheid ernstig bestudeer, toe noordelike fanatiese afskaffers die saak in eie hande geneem het. " En in 'n bewering wat vandag nog steeds wyd herhaal word, het Rutherford aangevoer dat "genl. Lee het sy slawe bevry voordat die oorlog begin het en genl Ulysses S. Grant het syne eers bevry totdat die oorlog geëindig het. "
Die poging wat die UDC aangewend het om geskiedenisboeke te beheer, het ontsaglik vrugte afgewerp en het voortgegaan om te vorm hoe Amerikaners die burgeroorlog tot in die 20ste eeu onthou het. In die 70's het die staat Virginia nog steeds die gewilde handboek gebruik Virginia: Geskiedenis, regering, aardrykskunde deur Francis B. Simkins, Spotswood H. Jones en Sidman P. Poole, die eerste keer gepubliseer in 1957. Sy hoofstuk oor slawerny-"Hoe die negers onder slawerny geleef het"-het 'n goed geklede Afro-Amerikaanse gesin aan boord van 'n skip geskud hande met 'n wit man, wat vermoedelik die nuwe eienaar van die gesin is. Hier is hoe dit slawerny beskryf:
Daar was 'n gevoel van sterk liefde tussen meesters en slawe in die meeste huise in Virginia. . . Die huisknegte het byna net so deel geword van die planter se familiekring as sy blanke lede. . . Die negers was altyd teenwoordig by familie troues. Hulle is toegelaat om na danse en ander vermaaklikhede te kyk. . . Daar was 'n sterk band tussen slaaf en meester omdat elkeen van die ander afhanklik was ... Die slawestelsel het van die meester vereis dat die meester in die kinderjare, in siekte en op ouderdom na die slaaf omsien. Die respek wat meester en slawe vir mekaar gehad het, het die plantelewe gelukkig en voorspoedig gemaak. Die lewe onder die negers van Virginia in slawerny was oor die algemeen gelukkig. Die negers het vrolik rondgegaan en vir hulself en vir die mense vir wie hulle gewerk het, 'n bestaan ​​gemaak. . . Maar hulle was nie bekommerd oor die woedende argumente tussen Noordelikes en Suidlanders oor wat met hulle gedoen moet word nie. Trouens, hulle het min aandag aan hierdie argumente gegee.
Dit is onduidelik wat die UDC met die betaling van $ 1,2 miljoen gaan doen, maar een ding is seker en dit is dat hulle dit nie sal kan gebruik om die agenda van hul voorouers te plaas nie. Hulle voorkeur historiese verhaal is die afgelope paar dekades grootliks in diskrediet gebring en die organisasie self is nou grotendeels seremonieel.
In die nasleep van die besluit van Vanderbilt het sommige hul kommer uitgespreek dat die universiteit die geskiedenis 'uitvee' deur die naam van die gebou te verander. Sulke aansprake is ironies gegewe die UDC se pogings om die geskiedenisonderrig wat op hoërskool- en universiteitskampusse elke dag regoor die land plaasvind, te beheer en te verdraai (vir hul eie diens).
Kevin M. Levin is 'n historikus en opvoeder in Boston. Hy is die skrywer van Remembering the Battle of the Crater: War as Murder (2012) en werk tans aan Searching For Black Confederate Soldiers: The Civil War's Most Persistent Myth. U kan hom aanlyn vind by Civil War Memory en Twitter @kevinlevin.
Die konfederasie is gestig aan die begin van die Amerikaanse burgeroorlog. In 1860, toe Abraham Lincoln die verkiesing wen, begin die suidelike state van die Unie afskei. Hulle het besluit om 'n konfederasie te stig en het dus 'n organisasie om besluite te neem. Die sterkte van die Konfederale Weermag was die helfte van die Unie -leër. Daar was net soveel soldate wat teen die federale magte en die sentrale regering was.
Daar was nie net weermagmanne van die Unie in die Konfederale Weermag nie, maar ook die gevangenes wat in verskillende oorlogskuddings in die oorlog gevange geneem is. Hulle het ook die inheemse Amerikaners ingesluit. Daar was ongeveer 28.693 inheemse Amerikaners wat in die Unie en die Konfederale Weermag gedien het. Die Konfederale Weermag het Afro -Amerikaners en Chinese gehad. Die onvolledige en vernietigde rekords gee 'n onakkurate getal van die getalle wat in die Konfederale Weermag gedien het, maar volgens die beste ramings het 1,5 miljoen soldate aan die burgeroorlog teen die Unie -leër deelgeneem.
Gevolge van die Konfederale Grondwet
Deur die mag van die sentrale regering te beperk, het die stigters van die Konfederasie ook sy vermoë om oorlog te voer, beperk. State kon die gebruik van hul milisie aan die Konfederale regering weier en het dit soms gedoen as hulle voel dat die mans tuis nodig is vir verdediging. Die grondwet het ook die regering se vermoë om geld in te samel ernstig beperk, 'n situasie wat skerper geword het as gevolg van oorlog. Inflasie het die hoogte ingeskiet, wat op baie plekke tot 'broodbrood' gelei het, insluitend die hoofstad van Richmond.
Op 2 April 1865 val die kapitaal op die magte van die Unie. President Davis en sy kabinet het gevlug met die tesourie wat hy van plan was om die regering wes van die Mississippi te herstel, maar op 10 Mei is hy gevange geneem naby Irwinville, Georgia.
Die Konfederasie het skaars vier jaar geduur. Of dit uiteindelik suksesvol sou gewees het as dit die oorlog gewen het of as daar geen oorlog was nie, is twyfelagtig. Selfs binne sy kort leeftyd het sommige state van die Konfederasie reeds gedreig om daarvan af te skei weens ontevredenheid met die Davis -administrasie.
Die aanhef van beide die VSA en die Konfederale Grondwette het 'n paar ooreenkomste, maar dit lyk asof die outeurs van die Konfederale Grondwet 'n ander aanvoeling vir die nuwe aanhef gee. Beide aanhef word hier verskaf. Die vetgedrukte teks toon die verskille tussen hulle. Die aanhef van die Konfederale Grondwet bevat verwysings na God, 'n ewige regering, en die soewereiniteit en die onafhanklikheid van elke staat.
Die aanhef tot die Amerikaanse grondwet: "We the People of the Verenigde State, om 'n meer volmaakte Unie, stel geregtigheid in, verseker huishoudelike rustigheid, voorsiening te maak vir die algemene verdediging, die bevordering van die algemene Welsyn, en die seëninge van die vryheid vir onsself en ons nageslag verseker, verorden en vestig hierdie Grondwet vir die Verenigde State van Amerika. "
Die aanhef tot die Konfederale Grondwet: "Ons, die mense van die Konfederasie State, elke staat wat in sy soewereine en onafhanklike karakter optree, om 'n permanente federale regering, geregtigheid tot stand bring, huishoudelike rustigheid verseker en die seëninge van vryheid vir onsself en ons nageslag verseker - die guns en leiding van die Almagtige God aanroep - hierdie Grondwet te bepaal en daar te stel vir die Konfederasie State van Amerika. "
Die Konfederale Grondwet het meestal die Amerikaanse grondwet in die hoofdeel van die teks gevolg, maar met 'n paar veranderinge:
Artikel I verskille Redigeer
Gewysig Artikel I Afdeling 2 (1) om persone "van buitelandse geboorte" wat "nie 'n burger van die Konfederale State was nie" te verbied om 'vir 'n amptenaar, burgerlik of polities, staat of federaal' te stem. 
Artikel I Afdeling 2 (3) is in wese dieselfde, en die klousule tel nog steeds slegs "drie-vyfdes van alle slawe"  vir die bevolkingstotaal van elke staat, net soos in die VSA met die drie-vyfde kompromie: "The number of Representatives shall nie meer as een vir elke vyftigduisend nie ".  in die Amerikaanse grondwet "Die aantal verteenwoordigers mag nie een vir elke dertigduisend oorskry nie."  'n Voorgestelde wysiging van die Amerikaanse grondwet wat op die bekragtiging van die state gewag het, sou die maksimum aantal verteenwoordigers na een vir elke vyftigduisend verander het.
Gewysig Artikel I Artikel 2 (5) om die staatswetgewers toe te laat om federale amptenare wat slegs binne hul staat woon en werk met 'n tweederde-stem van beide huise van die staatswetgewer, te beskuldig. 
Met betrekking tot die aanstelling van senatore, Artikel I Artikel 3 (1) voeg by "by die gewone sitting wat onmiddellik voorafgaan aan die aanvang van die dienstermyn."  Die staatswetgewer, wat toe verantwoordelik was vir die aanstelling van senatore, moes wag totdat die setel vakant was.
Artikel I Artikel 4 (1) handel oor verkiesings en voeg "onderhewig aan die bepalings van hierdie grondwet"  by die Amerikaanse grondwetklousule. Dit beteken dat elke staatswetgewer vry is om sy eie besluit te neem, behalwe as die grondwet ander reëls bevat. Bogenoemde Artikel I Afdeling 2 (1) en Artikel I Artikel 3 (1) klousules sou in daardie kategorie val.
Gewysig Artikel I Artikel 6 (2) om die Huis van Verteenwoordigers en die Senaat in staat te stel om die hoofde van elke uitvoerende departement sitplekke toe te staan ​​om kwessies rakende hul departemente met die kongres te bespreek. Die klousule is dieselfde as die uit die Amerikaanse grondwet en voeg by:
Gewysig Artikel I Artikel 7 (2) om die president van die Konfederale State van Amerika 'n veto van 'n reël te gee, maar het ook vereis dat enige wetsontwerp waarin die president die veto gebruik het, weer aan beide huise voorgelê word vir 'n moontlike negatiewe stemming deur twee derdes van beide huise.
In 'n poging om te verhoed dat die Konfederale Kongres die industrie beskerm, het die raamwerkers bygevoeg Artikel I Artikel 8 (1):
Artikel I Artikel 8 (3) het nogal bygevoeg tot die Amerikaanse grondwet in 'n poging om die Konfederale Kongres te verhinder om wette te aanvaar om handel te vergemaklik , met enkele uitsonderings wat die veiligheid en verbetering van waterweë moontlik maak.
Artikel I Afdeling 8 van die Amerikaanse grondwet.
Daar is veranderinge en toevoegings tot Artikel 1 Artikel 9 Klousules (1), (2), en (4) wat gedek word in die Slawerny afdeling hieronder.
Die eerste twaalf wysigings aan die Amerikaanse grondwet, insluitend die Handves van Regte, is direk in die Konfederale Grondwet opgeneem. Dit is hoofsaaklik gedoen in Artikel I Afdeling 9 van die Konfederale Grondwet, met die eerste agt wysigings aan die Amerikaanse Grondwet wat klousules word (12) aan (19). 
Daarbenewens was daar drie heeltemal nuwe klousules in die Konfederale Grondwet vir Artikel I, Afdeling 9.
Artikel I, afdeling 9 (9)
Wysigings I deur VIII is in dieselfde volgorde vervat in Artikel I, afdeling 9 (12) deur Artikel I, afdeling 9 (19) (die res van die Amerikaanse handves van regte is in artikel VI).
Artikel I, afdeling 9 (20) is bygevoeg om nuwe rekeninge te beperk tot slegs een onderwerp wat aangebied word.
Artikel I Artikel 10 (3): Konfederale state het nie die vermoë gehad om skepe te belas en verdragte oor waterweë met ander state te onderhandel sonder die toestemming van die kongres nie. Die klousule beperk die Konfederale State in hul vermoë om troepe aan te hou of om oorlog te voer, maar hulle sou die vermoë hê om kompakte te betree vir die verbetering van gedeelde riviere.
Artikel II Wysig
Die president van die Konfederale State van Amerika moet vir 'n enkele termyn van ses jaar gekies word deur kiesers, deur die individuele state gekies, eerder as 'n onbeperkte aantal termyn van vier jaar. Artikel 2 Artikel 1 (1) lees as: "Die uitvoerende gesag berus by 'n president van die Konfederale State van Amerika. Hy en die vise-president sal hul ampte vir ses jaar beklee, maar die president kom nie weer in aanmerking nie."
Wysiging XII van die Amerikaanse grondwet hier bygevoeg as Artikel II Artikel 1 (3), (4), en (5)
Artikel II Artikel 1 (7) van die Konfederale Grondwet vereis dat kandidate vir die President van die Konfederasie 14 jaar lank "binne die perke van die Konfederale State" gewoon het. 
Veranderinge aan Artikel III
Artikel III Afdeling 2 (1) van die Konfederale Grondwet kombineer die eerste klousule van Artikel III Afdeling 1 in die Amerikaanse grondwet met Wysiging XI. Die uitdrukking "burgers van dieselfde staat"  word weggelaat en "en buitelandse state, burgers of onderdane, maar geen staat word deur 'n burger of subjek van 'n vreemde staat gedagvaar nie"  word bygevoeg in die Konfederale Grondwet.
Veranderinge aan Artikel IV
Daar was veranderinge en toevoegings tot Artikel IV Afdeling 2 (1) en Artikel IV Afdeling 3 (3), wat gedek word in die Slawerny afdeling hieronder.
Artikel IV Artikel 3 (1) vereis dat twee derdes van beide kongreshuise stem vir 'n nuwe staat om by die Konfederasie aan te sluit.
Ander state kan tot hierdie konfederasie toegelaat word deur 'n stemming van twee derdes van die hele Huis van Verteenwoordigers en twee derdes van die Senaat, die Senaat stem deur state, maar geen nuwe staat mag gevorm of opgerig word binne die jurisdiksie van enige ander nie staat of enige staat gevorm word deur die aansluiting van twee of meer state, of dele van state, sonder die toestemming van die wetgewers van die betrokke state sowel as van die kongres. 
Veranderinge aan Artikel V
Anders as in die Amerikaanse grondwet, kon die Konfederale Kongres nie wysigings voorstel nie. In plaas daarvan moes wysigings deur grondwetlike konvensies in ten minste drie state voorgestel word.  Die Konfederale Grondwet het ook 'n onduidelikheid in die Amerikaanse Grondwet se artikel V duidelik gemaak deur te verklaar dat 'n nasionale konvensie slegs wysigings kan voorstel wat deur staatskonvensies voorgestel word, in teenstelling met die bevoegdheid om die hele Grondwet te wysig. Die wysigingsproses het makliker geword (Artikel V Artikel 1 (1)) deur slegs twee derdes van die state te vereis om te bekragtig, eerder as driekwart.
Veranderinge aan Artikel VI
Die Konfederale Grondwet het 'n klousule bygevoeg om te help met die oorgang van die voorlopige regering.
Artikel VI Afdeling 1 (1)
Die regering wat deur hierdie grondwet ingestel is, is die opvolger van die voorlopige regering van die Konfederale state van Amerika, en al die wette wat laasgenoemde aangeneem het, sal van krag bly totdat dieselfde herroep of verander word en al die amptenare wat deur dieselfde aangestel is, sal bly in die amp totdat hul opvolgers aangestel en gekwalifiseer is, of die ampte afgeskaf word. 
Wysigings IX en X van die Amerikaanse grondwet hier bygevoeg as Artikel VI Afdeling 1 (5), en (6)
Veranderinge aan Artikel VII
Artikel VII Artikel 1 (2), met instruksies vir die verkiesing van permanente amptenare na die bekragtiging van die Konfederale Grondwet, bygevoeg.
Wanneer vyf state hierdie Grondwet bekragtig het, op die voorheen gespesifiseerde wyse, stel die Kongres ingevolge die Voorlopige Grondwet die tyd voor om die verkiesing van president en vise -president te hou, en vir die vergadering van die kieskollege en om die stemme te tel , en die inhuldiging van die president. Hulle sal ook die tyd voorskryf vir die eerste verkiesing van lede van die Kongres ingevolge hierdie Grondwet, en die tyd vir die byeenkoms daarvan. Tot die byeenkoms van sodanige kongres, sal die kongres ingevolge die voorlopige grondwet voortgaan om die wetgewende bevoegdhede uit te oefen wat hulle toegestaan ​​is, en dit strek verder as die tyd beperk deur die grondwet van die voorlopige regering. 
Verskille per onderwerp Wysig
Daar was verskeie groot verskille tussen die grondwette rakende slawerny.
Terwyl die oorspronklike Amerikaanse grondwet nie die woord "slawerny" of die term "negerslawe"  gebruik het nie, maar eerder "Persoon [gehouden] in diens of arbeid", , wat blankes en inheemse Amerikaners ingesluit het in diensbaarheid , die Konfederale Grondwet spreek die wettigheid van slawerny direk en by die naam aan. 
Alhoewel Artikel I, Afdeling 9 (1), van beide grondwette baie ooreenstem met die verbod op die invoer van slawe uit vreemde lande, kon die Konfederale Grondwet die Konfederale State toestemming gee om slawe uit die Verenigde State in te voer en het die 'Afrikaanse ras' as onderwerp aangegee . Die invoer van slawe in die Verenigde State, insluitend die Suide, was sedert 1808 onwettig. 
Die Konfederale Grondwet het toe 'n klousule bygevoeg wat die Kongres die bevoegdheid gegee het om die invoer van slawe uit 'n nie-Konfederale staat te verbied.
Die Amerikaanse grondwet bepaal in artikel IV, afdeling 2, "Die burgers van elke staat is geregtig op alle voorregte en immuniteite van burgers in die verskillende state." Die Konfederale Grondwet het bygevoeg dat 'n staatsregering nie die regte van slawe -eienaars kan verbied om saam met hul slawe uit 'n ander staat te reis of te besoek nie.
Die Konfederale Grondwet het 'n klousule bygevoeg oor die kwessie van slawerny in die gebiede, die belangrikste grondwetlike debat van die verkiesing in 1860, deur eksplisiet te verklaar dat slawerny wettig beskerm moet word in die gebiede.
State se regte Redigeer
Die aanhef van die Konfederale Grondwet bevat die frase "elke staat wat in sy soewereine en onafhanklike karakter optree", wat die nuwe grondwet op die regte van die individuele state fokus.
Die aanhef tot die Konfederale Grondwet begin: "Ons, die mense van die Konfederale State, elke staat wat in sy soewereine en onafhanklike karakter optree." 
State van die Konfederasie het verskeie regte gekry wat state van die Unie nie het nie, soos die reg om federale regters en ander federale beamptes te beskuldig as hulle uitsluitlik in hul staat gewerk of gewoon het.
Die Konfederale Grondwet het die uitdrukking 'emittasie van krediete' weggelaat uit artikel 1 afdeling 10 van die Amerikaanse grondwet, wat die state die reg ontken om sulke kredietbriewe uit te reik.
Die Konfederale Grondwet het state in staat gestel om skepe te belas deur die frase uit die Amerikaanse grondwet wat dit verbied, weg te laat.
Ook in Artikel I Artikel 10 (3), het die Konfederale State die bevoegdheid gehad om verdragte te sluit oor waterweë.
Die Konfederale State verlore 'n paar regte wat die Unie -state behou het.
State het die reg verloor om te bepaal of buitelanders in hul state kan stem: Artikel I Afdeling 2 (1) soos bogenoem.
State het ook die vermoë verloor om die regte van reis- en vreemdeling -slawe -eienaars te beperk: Artikel IV Afdeling 2 (1) soos bogenoem. (Baie Suid -Afrikaners was reeds van mening dat die Amerikaanse Grondwet reeds die regte van verblyf en reisende slawe -eienaars beskerm en dat die Konfederale Grondwet dit bloot uitdruklik gemaak het.)
Die Konfederale Kongres kan belasting tussen state bepaal.
Die Konfederale Grondwet bevat baie van die frases en klousules wat tot onenigheid tussen Amerikaanse state gelei het, waaronder 'n oppergesagsklousule, 'n handelsklousule en 'n nodige en korrekte klousule.Die oppergesagsklousule en die nodige en behoorlike klousule is in beide konstitusies byna identies.    
Die handelsklousule het soos volg verskil deurdat die Konfederale Kongres verhinder is om wette te aanvaar om die handel te vergemaklik , soos hierbo getoon.
Die ondertekenaars en die state wat hulle verteenwoordig het was:
, President van die kongres
Suid Carolina: R. Barnwell Rhett, C. G. Memminger, Wm. Porcher Miles, James Chesnut, Jr., R. W. Barnwell, William W. Boyce, Laurence Keitt, T. J. Withers
Georgië: R. Toombs, Francis S. Bartow, Martin J. Crawford, Alexander H. Stephens, Benjamin H. Hill, Thos. R. R. Cobb, E. A. Nisbet, Augustus R. Wright, A. H. Kenan
Alabama: Richard W. Walker, Robt. H. Smith, Colin J. McRae, William P. Chilton, Stephen F. Hale, David P. Lewis, Tho. Vrees, Jno. Gill Shorter, J. L. M. Curry
Die kongres het op 11 Maart 1861 begin om die bekragtiging van die Grondwet van die Konfederale State te bekragtig:
6 Suid Carolina 3 April 1861 
Alhoewel die Hooggeregshof van die Konfederale State nooit saamgestel is nie, het die hooggeregshowe van die verskillende Konfederale state talle besluite geneem oor die interpretasie van die Konfederale Grondwet. Nie verbasend nie, aangesien die Konfederale Grondwet op die Grondwet van die Verenigde State gebaseer was, het die Hooggeregshowe van die Konfederale Staat dikwels die presedente van die Hooggeregshof van die Verenigde State gebruik. Die regspraak van die Marshall -hof het dus die interpretasie van die Konfederale Grondwet beïnvloed. Die staatshowe het herhaaldelik die sterk magte van die Konfederale Kongres gehandhaaf, veral oor sake van militêre noodsaaklikheid. 
Hedendaagse historici is dit oorweldigend eens dat afskeiding gemotiveer is deur die behoud van slawerny. Daar was talle oorsake vir afstigting, maar die behoud en uitbreiding van slawerny was maklik die belangrikste daarvan. Die verwarring kan voortspruit uit die vermenging van die oorsake van afstigting met die oorsake van die oorlog, wat afsonderlike maar verwante kwessies is. (Lincoln het 'n militêre konflik aangegaan om nie die slawe te bevry nie, maar om 'n opstand te beëindig.) Volgens die historikus Kenneth M. Stampp het elke kant die regte van die staat of federale mag slegs ondersteun as dit gerieflik was.  Stampp noem ook die Konfederale vise -president Alexander Stephens 'N Grondwetlike siening van die laat oorlog tussen die state as 'n voorbeeld van 'n suidelike leier wat gesê het dat slawerny die "hoeksteen van die Konfederasie" was toe die oorlog begin, maar na die suidelike nederlaag het gesê dat die oorlog eerder gegaan het oor die regte van die staat. 
Volgens 'n toespraak van 1861 deur die Alabama -politikus Robert Hardy Smith, het die staat Alabama sy afskeiding van die Verenigde State verklaar om die slawernypraktyk te behou en voort te sit, die debat waarna hy verwys as die "neger -twis". In sy toespraak het Smith die Konfederale grondwet geprys vir sy gebrek aan eufemismes en sy bondige beskerming van die reg om "negerslawe" te besit:
Ons het wyle Unie ontbind, hoofsaaklik as gevolg van die neger -rusie. Is daar iemand wat die twis onder mekaar wou weergee? En tog sien hy, wat die slawehandel wou weglaat vir die optrede van die kongres, nie dat hy voorgestel het om 'n Pandora -boks onder ons oop te maak en ons politieke arena weer met hierdie bespreking te laat weerklink nie. As ons die vraag onrustig gelaat het, sou ons na my mening die saad van onenigheid en dood in ons Grondwet moes saai. Ek wens die land geluk dat die twis vir ewig tot rus gebring is en dat Amerikaanse slawerny voor die wêreld moet staan ​​soos dit is, en op eie meriete. Ons het nou ons huishoudelike instelling geplaas en sy regte onmiskenbaar in die Grondwet verseker. Ons het geen eufonie probeer om sy naam te verberg nie. Ons het ons negers 'slawe' genoem, en ons het hulle as persone erken en beskerm en ons regte daarop as eiendom.
Die Georgië -demokraat Alexander H. Stephens, wat die Konfederale vise -president sou word, verklaar binne sy hoeksteenrede dat die Konfederale grondwet "beslis beter is as" die Amerikaanse, soos eersgenoemde, vir ewig rus, al die opwindende vrae rakende Afrikaanse slawerny, soos dit onder ons bestaan, die regte status van die neger in ons vorm van beskawing. Dit was die onmiddellike oorsaak van die laat breuk en huidige revolusie. waarop die ou Unie sou skeur. ' Hy was reg. " 
In Februarie 1861 het baie van die state in die suidelike deel van die Verenigde State besluit om hul eie land te vorm. Hulle noem dit die Konfederale State van Amerika. Die noordelike state was dit egter nie eens dat hierdie state die reg het om te vertrek nie. Dit het die burgeroorlog begin.
Suid -Carolina skei af
Die eerste staat wat die Verenigde State verlaat het, was Suid -Carolina op 20 Desember 1860. As 'n staat 'n land verlaat, word dit afskeiding genoem. Dit beteken dat hulle nie meer 'n deel van die Verenigde State wou wees nie en hul eie regering wou maak. Teen Februarie 1861 het 'n aantal state afgeskei, waaronder Mississippi, Alabama, Georgia, Florida, Louisiana en Texas. Later sou Noord -Carolina, Tennessee, Virginia en Arkansas by hulle aansluit.
Toe die suidelike state eintlik hul eie land afskei en vorm, was Abraham Lincoln en vele ander geskok. Hulle het nie gedink dat die state regtig sou vertrek nie. Toe president Lincoln president word, was hy vasbeslote om al die state onder een regering te herenig.
Waarom het die suidelike state vertrek?
Staatsregte - Die leiers in die Suide wou hê dat die state hul eie wette moet maak. In die noorde wou mense 'n sterker nasionale regering hê wat dieselfde wette vir al die state sou maak.
Slawerny - Die meeste van die suidelike state het ekonomieë gebaseer op boerdery en het gevoel dat hulle slawe -arbeid nodig het om hulle te help boer. Die Noorde was meer geïndustrialiseerd en 'n groot deel van die Noorde het slawerny onwettig gemaak. Die Suide was bang dat die Noordelike state sou stem om slawerny onwettig te maak in al die state.
Westerse state - Aangesien daar steeds meer westerse state by die groeiende Verenigde State kom, was die suidelike state bekommerd dat dit minder mag en stemreg sou beteken.
Abraham Lincoln - Toe Abraham Lincoln tot president verkies is, was dit die laaste strooi vir die suidelike state. Lincoln was teen slawerny en wou 'n sterk federale regering hê, twee dinge waarmee die Suide nie saamgestem het nie.
Wie het die Konfederasie gelei?
Die president van die Konfederasie was Jefferson Davis van Mississippi. Die Konfederasie het sy eie stel wette genoem die Konfederale Grondwet. Militêre leiers vir die Konfederasie -weermag was Robert E. Lee, Stonewall Jackson en James Longstreet.
Die Konfederasie het soos 'n amptelike regering opgetree. Hulle het hul eie geld, hul eie hoofstad (dit was eers in Montgomery, Alabama en later in Richmond, Virginia), en hulle het probeer om alliansies te sluit met buitelandse lande soos Brittanje en Frankryk. Brittanje en Frankryk het die Konfederasie egter nie as 'n land erken nie. Ook geen ander vreemde land nie. Om nie bondgenote te hê nie, het die suidelike state uiteindelik benadeel.