Derde Ryk - GESKIEDENIS - Inligting
Die sewe berugste Nazi's wat na Suid -Amerika ontsnap het
Nadat die geallieerde magte Duitsland in die Tweede Wêreldoorlog verslaan het, het Europa 'n moeilike plek geword om geassosieer te word met Adolph Hitler se Derde Ryk. Duisende Nazi-offisiere, hooggeplaaste partylede en medewerkers-waaronder talle berugte oorlogsmisdadigers-het oor die Atlantiese Oseaan ontsnap, ...lees meer
Die Derde Ryk - Deel 2
Die Weimarer -republiek was naby die eindfase in 'n ernstige toestand, en daarom het Hindenburg 'n stelsel van presidensiële kabinette gebruik, omdat die parlementêre demokrasie nie in staat was om die kwessies op te los nie. Na 3 mislukte pogings met Brüning, von Papen en von Schleicher, het Hindenburg Hitler toe die kans gegee om die orde te herstel.
Na jare se baklei en mekaar doodmaak, het Hitler onmiddellik begin om die kommuniste met die SA uit te roei, nadat hy verkies is, sodat 'n aanvanklike fase van terreur begin het, waar hulle in die sogenaamde wilde kampe gearresteer is, en in sommige gevalle geslaan en doodgeskiet.
Die wreedste voorval was die & quotKöpenicker Blutwoche & quot; waarvandaan ongeveer 500 gearresteer is, met 24 slagoffers volgens nuwer akademici, 91 volgens DDR -historici.
Die aanvanklike fase van geweld stop omstreeks 1933 en Hitler het, terwyl hy genadelose metodes gebruik het, bereik waarvoor hy in die oë van die Duitse publiek verkies is, as die herinnering aan die November -rewolusie, en die volgende kommunistiese opstande het nog geleef, dus die Die nasionale rewolusie, 'die bloedigste revolusie' in Hitlers se woorde, het tot 'n einde gekom. Hierdie metodes is goedgekeur deur die oorgrote meerderheid van die Duitse publiek, veral die polisie en die weermag, wat moderne akademiese historici bevestig:
En die Duitsers het inderdaad tot vandag toe positiewe herinneringe terugskouend van hul pogings aangaande die herinnering aan sosiale waardes, die herstel van ordeen sosiale stuk teweegbring. & quot
Net soos Lenin, het Hitler onmiddellik terreur begin gebruik teen sy vyande nadat hy die mag oorgeneem het, met die deurslaggewende verskil, dat Lenin se vyande waar die Russiese volk en terreur die kern was om hulle te onderwerp.
1933, wat deesdae in die Duitse skoolboeke weggelaat is, is die jaar van die Holodomor met ongeveer 3 tot 12 miljoen mense in die Oekraïne, waar lyke die strate begin strooi het en ouers uiteindelik hul kinders geëet het weens die konfisasie van koring wat Stalin beveel het .
Dit het selfs die vreeslike hongersnood van 1921/22 onder Lenin oortref, waar soortgelyke gevalle van kannibalisme plaasgevind het, in sommige gevalle Russiese kleinboere, wat menslike liggaamsdele verkoop het.
Terwyl Lenin en Stalin die mees treffende gruweldade teen die Russiese volk gepleeg het, het die internasionale kartel, onder die naam Judea, oorlog teen Duitsland verklaar:
Met inagneming van die internasionale reg vanuit 'n moderne oogpunt, was al die misdade wat Hitler tydens die Nasionale Revolusie teen die Kommuniste gepleeg het, steeds dade van 'n soewereine nasie. Geen nasie is uitgelok nie, daar is geen wette teen Jode aangeneem nie.
Die presiese dag waarop die magtigingshandeling op 24 Januarie van krag geword het, nadat dit 'n dag tevore op die Reichtstag aangeneem is, is hierdie oorlogsverklaring uitgereik en gevolg deur 'n mediale veldtog teen Hitler en 'n boikotveldtog van Duitse goedere. die Ryk geïsoleer. Moderne historici redeneer ietwat regverdig dat dit bloot sensasionele joernalistiek was en geen werklike bewys van 'n werklike oorlogsverklaring nie, maar die boikotte en mediale veldtogte het steeds plaasgevind en was 'n groot probleem vir die vroeë Derde Ryk, wat die finansiële ramp, was dit uiteindelik die Weimarer -republiek.
Hierdie historiese gebeurtenis is uniek en ongekend.
Die PTB het besef dat hul aanvanklike plan vir die installering van 'n kommunistiese regime misluk het, en Hitler sou nie so maklik wees om te beheer as wat hy wou nie, aangesien hy 'n vinnige optrede met die Magtigingswet bewys het, en daarmee die interne beheer oor Duitsland verloor het, soos almal die mag het aan Hitler gegaan, wettiglik verby die Reichstag, daarom moes hulle hul agente toevlug.
Vanaf hierdie dag was alle kaarte op die dek. Die volgende groot oorlog teen Duitsland is beslis. Dus, óf Hitler was van plan om volgens akademiese historici die hele tyd aan te val, óf hy is in die oorlog gedwing, toe die antisionistiese teorie van die revisioniste gevolg word, sou die volgende oorlog in elk geval gebeur, en het hulle reeds hul sleutelfiguur in plek gehad om te verseker dat Duitsland vir oorlog toegerus sou wees.
Nadat hy internasionaal geïsoleer was, bied Hitler in 1933 steeds die wêreld vrede deur ontwapening, met sy sogenaamde & quotFriedensrede & quot (vredestoespraak):
& quotTog is Duitsland te eniger tyd gereed om verdere veiligheidsverpligtinge van internasionale aard aan te gaan, as alle nasies bereid is om dit te doen en as dit Duitsland baat.
Duitsland sou ook sonder verdere vertraging bereid wees om in die eerste plek sy hele militêre instelling te ontbind en die klein oorblywende wapens wat dit oor het, te vernietig, as die buurlande dieselfde sou doen sonder om te oorbly.
Maar as die ander nasies nie bereid is om aan die ontwapeningbepalings in die Vredesverdrag van Versailles te voldoen nie, moet Duitsland ten minste aandring op die eis om sy gelyke regte. & Quot
Of hierdie aanbod nou werklik was of nie, die vraag waarom die ander nasies nie ontwapen het nie, nadat daar ooreengekom is in die Versaille -verdrag, nadat Duitsland eenmaal ontwapen was tot 100.000 man infanterie, is nog steeds die vraag. Moderne historici redeneer graag oor die SA Hitler -oprig, maar dit was nog steeds 'n interne paramilitêre mag, saam met die Reichswehr was dit 400 000 man, die Franse weermag het meer as 4 miljoen reserviste alleen, en die meeste artillerie, vliegtuie en oorlogskepe is deur die bondgenote afgebreek of geneem.
Die rede hiervoor is dat dit nooit bedoel was dat die ander nasie sou ontwapen nie; op hierdie manier het die Illuminati verseker dat Hitler weer definitief sou oprig, aangesien hy omring was deur vyande, met groter leërs, sodat voorbereidings getref is om vir oorlog toe te rus op die lange duur, met 'n 2 -jaarplan, die eerste hoofsaaklik vir die herontwikkeling van die staat, die tweede vir die herbewapening van die Wehrmacht.
Die sleutelfiguur agter die eerste was die vrymesselaar Hjalmar Schacht.
Hy was president van die Reichsbank in die Weimarer -republiek vanaf 1921. Hy ontmoet Hitler eers saam met Göring en Göbbels in 1931 en later weer in Görings -woonstel by Thyssen en Hitler. Is hierdie werklike vergaderings tussen die Nazi's en die vrymesselaarsbankier Schacht die wortel, waarom het later die mite geword oor geheime bankiervergaderings? (Warburg)
In 1932 begin hy die NSDAP ondersteun, en stel voor aan 20 lede van die bedryf en Hindenburg Hitler moet kanselier word voor Van Schleichers se presidensiële kabinet, en hy het later die erekenteken verwerf, maar was nooit 'n werklike lid van die NSDAP nie.
Hy het die MEFO-Wechsel uitgevind en was verantwoordelik vir die eerste vierjaarplan om die staat te herbou en die Wehrmacht op te bou as 'n geskikte mag.
(Die eerste vierjaarplan was in daardie opsig nie 'n werklike plan nie; dit was die algemene poging van 33-36 om die staat te herstel, en verwys na Hitlers se verklaring: "Gee my vier jaar". Die werklike vierjaarplan is die tweede vanaf 36 word daar steeds na beide die twee vierjaarplanne verwys.)
Die MEFO-Wechsel was 'n slim stelsel, maar uit nood gebore sedert die internasionale boikotte en die afwesigheid van enige goudreserwes.
Hulle gebruik die Ektallurgische Forschungsgesellschaft GmbH, gesteun deur 4 firmas, Siemens, Krupp, Gutehoffnungshütte en Rheinmetall, waar die staatsuitgawes gedek word en die borg die borg was. Op hierdie manier word alle ekonomiese bedrywighede in die staat vermeld, en word ondersteun deur die Duitse arbeidsmag.
As gevolg van 'n tekort aan hulpbronne in die eerste vierjaarplan, moes Schacht soms geld inbring. Vir die toerusting van die Wehrmacht moes die NSDAP unieke oplossings vind, soos die vervaardiging van rubber en die optimalisering van die produksie van sintetiese petrol deur steenkoolvloeistof.
Maar ten spyte van probleme en tekorte aan hulpbronne, het hierdie stelsel oor die algemeen baie gewerk, en die NSDAP het baie dinge geïmplementeer wat die lewe van die algemene Duitse publiek verbeter het; die belangrikste was die Winterhilfswerk en Kraft durch Freude, dus in die algemeen was die Duitsers tevrede die maatreëls van die nasionale sosialiste.
Teen die tyd dat die eerste vierjaarplan klaar was, was Duitsland 'n vooruitstrewende nasie, en die kwessie van werkloosheid is opgelos, selfs later het vyande van Duits dit bevestig:
& quotSê wat u vandag daaroor wil sê: Duitsland was in 1936 'n welvarende, gelukkige land. Op sy gesig was die glans van 'n verliefde vrou. En die Duitsers was verlief - verlief op Hitler. (.) En hulle het alle rede om dankbaar te wees. Hitler het werkloosheid oorwin en vir hulle 'n nuwe ekonomiese voorspoed gebring. Hy het die Duitsers 'n nuwe bewussyn gegee van hul nasionale krag en hul nasionale taak. & Quot
Die tweede plan is teen 1936 saam met Göring uitgewerk, maar nou lyk dit of Schacht 'n ander agenda speel, aangesien hy meer en meer verset het teen die tweede plan en Görings se uiteindelike doel van outarkie, veral deur die bou van die landboere.
Göring het met Schacht ooreengekom om te onderskei tussen 'n onmiddellike oplossing en 'n langtermynprogram. Vir Schacht en die amptenare van die Reich Ministry of Economics het die langtermynprogram bestaan ​​uit toenemende uitvoer. Göring en Keppler was die voorstander van die outarkisering van die ekonomie as die langtermynprogram.
Die langtermyndoelwit van die Reich Ministry of Economics was dit: die toename in uitvoere, impliseer 'n verlangsaming in bewapening. Dit was presies wat Hitler verwerp het, en daarom het hy die memorandum vir 'n kwartaallikse plan geskryf. Hierdie plan het die ekonomie ondergeskik gestel aan militêre doelwitte. Duitsland moes vier jaar later gereed wees om oorlog te voer. & Quot
Schacht was bekommerd dat 'n ander stelsel soos die MEFO 'n inflasie sou veroorsaak, en wou nie die verdere bewapening ondersteun nie, wat blykbaar in stryd is met die tesis van die agent, sou hy nie meer geld toedien of Duitsland bankrot laat gaan om dit te verseker nie nodig om 'n oorlog te begin, soos moderne historici (Tooze) beweer?
Waarom was Schacht ewe skielik daarteen gekant om die Wehrmacht toe te rus? Het die Duitsers geleer om sy stelsel tot hul voordeel te gebruik, sodat teen die tyd dat die tweede plan voltooi is, Duitsland te sterk sou wees? As Duitsland ook heeltemal outomaties sou word teen die tyd dat die tweede plan voltooi is, was die risiko dat ander lande die Duitse stelsel sou aanpas?
Die werklike rede waarom Schach toe in 1939 ontslaan en vervang word deur 'n vroeë NSDAP -lid kan slegs bespiegel word, maar dit spreek teen die tesis dat die nasionale sosialiste deur die vrymesselaars/illuminati as geheel gestig is. Hulle het Schacht gebruik om Duitsland op te bou vir oorlog, wat hul plan was vir 'n kommunistiese regime, maar weer het Hitler en die NSDAP hul planne oorgesteek, omdat die Schachts -stelsel te goed gewerk het, het hulle die werksetos en die vermoë om aan te pas en te improviseer onderskat. die Duitse volk, moes dit nou verseker word dat Duitsland in die oorlog gedwing word.
Die geskiedenis van die Derde Ryk kan nie ondersoek word sonder om die rol van die Jode te noem nie. Eerstens is dit 'n bekende feit dat Hitler of die NSDAP in die algemeen gekant was teen die & quotinternasionale, vrymesselaars of finansies Joodse, wat hulle destyds as die wêreldelite beskou het.
Hierdie konsep van 'n Joodse elite word bevestig deur Coudenhove-Calergi in Praktischer Idealismus (1925):
Die stryd tussen kapitalisme en kommunisme om die erfenis van die verslane bloedadel is 'n broederboodskaplike oorlog van die seëvierende breinadel, 'n stryd tussen individualisties en sosialisties, egoïsties en altruïsties, heidens en Christelik. Die algemene personeel van beide partye word gewerf uit die geestelike leierras van Europa: Jood.
Kapitalisme en kommunisme is beide rasionalisties, beide meganisties, beide abstrak, beide stedelik. Die swaardadel het uiteindelik afgespeel. Die effek van die gees, die krag van die gees, die geloof in die gees, die hoop in die gees word groter: en saam met hulle 'n nuwe adel. & Quot
Daar is dus ten minste twee groepe wat binne die Joodse elite geïdentifiseer moet word, die Marxiste en die Plutokrate.
Verder is daar die Sioniste en moontlik baie oorvleueling tussen hierdie 3 groepe.
Dan is daar die gereelde Joodse volk wat niks te doen het met die elite se gedagtes nie, soos die normale Duitser niks met die NSDAP te doen gehad het nie. Baie patriotiese Jode, wat in die Eerste Wêreldoorlog vir die Duitse Ryk geveg het, was baie teleurgesteld oor die algehele anti-Joodse standpunt van die NSDAP.
Aan die Duitse moeders! Christelike en Joodse helde het saam geveg en saam op vreemde grond rus. 12000 Jode het in die geveg geval! Blinde partyhaat hou nie op vir die grafte van die dooies nie.
Duitse vrou, moenie duld dat die Joodse ma gespot word in haar pyn nie! Reichsbund Joodse soldate E.V. (die graf lui: 12000 Joodse soldate het op die ereveld vir die vaderland geval)​
Omdat die NSDAP die internasionale Jood verantwoordelik gehou het vir die ondergang van die Duitse ryk en die opkoms van die kommunisme, wou die nasionale sosialiste die algemene Joodse bevolking sowel as die Elites in burokrasie en media uit Duitsland verdryf.
Dit is eers afgehandel met die Haavara -verdrag in 1933, gevolg deur die Neurenbergwette in 1935, en die meeste Sioniste soos Georg Kareski het die skeiding tussen die Jode en die Ariërs goedgekeur.
Die ooreenkoms werk in beide rigtings, aangesien die Sioniste immigrasie nodig gehad het en die NSDAP emigrasie wou hê.
Tog beskou sommige Jode dit as 'n verraad van die oorsaak van die internasionale Jood, soos Schalom Asch.
Dit toon aan dat die Joodse elite nie 'n homogene massa is nie en soms teenoor mekaar staan.
Die NSDAP maak uitsonderings vir sommige Jode wat in Duitsland kan bly, hulle word ere -Ariërs genoem, meestal geassimileerde Jode van gemengde erfenis soos Hitler se vroeë chauffeur Emil Maurice of die pianis Wilhelm Backhaus.
Na die boikot deur die internasionale Jode, is 'n Duitse teenboikot van stapel gestuur, waar individuele SA man Joodse winkeleienaars aangerand het.
Dit was unieke gebeurtenisse van SA -lede, maar nie die amptelike beleid van die Ryk nie, veral teen die tyd van die verdrag. Geweld teen hulle was nie deur die NSDAP verlang nie.
Na die sluipmoord op Wilhelm Gustloff deur die Jood David Frankfurter, was die NSDAP baie bekommerd oor die handhawing van orde, en verbied veral weerwraak of pogings met betrekking tot die moord.
& quot Oor die voorkoming van onluste by die moord op groepleier Switserland van die NSDAP Gustloff.
Met verwysing na my dekreet vir die voorkoming van onluste van 20. 8. 1935 III P 3710/59, beveel ek in oorleg met die adjunk van die Führer Rudolf Hess dat individuele optrede teen Jode by die moord op die leier van die Die Switserse nasionale groep van die NSDAP Wilhelm Gustloff in Davos moet ten alle koste vermy word. Ek vra dat daar maatreëls getref word teen sulke optrede en dat die openbare veiligheid en orde gehandhaaf word. & Quot
Die eerste regte porselein was die Reichskristallnacht in 1938. Volgens die amptelike vertelling het Goebbels 'n landwye veldtog van geweld teen die Jode beveel om Joodse mense en hul eiendom te vernietig en dood te maak.
Hierdie gebeurtenis word steeds swaar bespreek onder akademiese historici, aangesien daar geen werklike bewys is dat Göbbels die aanvalle gelas het nie en baie boonste NSDAP -lede die optrede veroordeel het.
Die revisionis Ingrid Weckert voer aan dat 'n groep agentprovokateurs, na die moord op Ernst Rath deur die Jood Grynszpan, die mense aangespoor het om die Jode aan te val, wat in sommige gevalle gebeur het, maar die boonste vlak van die NSDAP was nie betrokke nie, aangesien hulle het 'n partytjievergadering gehou en het geen kennis gehad van die bevele wat deur valse NSDAP -lede gegee is nie.
Hitler was woedend toe hy van die aanvalle hoor:
& quotOp uitdruklike bevel van die hoogste gesag mag brandstigting teen Joodse ondernemings of ander eiendom in geen geval en onder geen omstandighede plaasvind nie.& quot
Sy verduidelik selfs verder dat die Duitsers en die Jode in sommige gevalle teen die provokateurs verenig het:
& quotGeskiedenisskrywers vertel ons dat tydens die Kristalnag alle Jode bang was, gedwee aanvaar het wat met hulle gebeur het en die vernietiging van hul eiendom sonder verset aanskou het. Die teendeel is waar. Terwyl ek deur die lêers oor hierdie onderwerp gegaan het, het ek baie dokumente gevind wat presies die teenoorgestelde is van wat beweer word. Die feit is dat Jode en hul Duitse bure in baie gevalle saam teen die aanvallers geveg het en hulle teen trappe afgedruk het. Straatbendes is in meer as een geval geslaan en weggejaag. Polisie- en partyamptenare was oor die algemeen aan die Jode se kant. Sommige Joodse gemeenskapsleiers het die volgende oggend na polisiestasies gegaan en die polisie gevra om die skade aan hul sinagoges te ondersoek. Die gevolglike polisieverslae is vandag nog in die lêers beskikbaar.& quot
Tot op hede is daar geen bewyse dat hierdie aanvalle die NSDAP gelas het nie, aangesien hulle gemoeid was met die handhawing van die openbare orde, soortgelyk aan die gedrag na die moord op Gustloff in 1936.
Uiteindelik was hierdie vooruitgang nie in die belang van die Ryk nie, maar het dit die kabaal gehelp, aangesien dit nou hul propaganda teen die Derde Ryk kon verhoog om dit as 'n bedreiging vir die beskawing te stel en dit in die oorlog te dwing, omdat die internasionale reputasie swaar beskadig.
Benewens die uitdrywing van die Jode uit Duitsland vanaf 33, het die NSDAP en voorgangergroepe groot pogings aangewend om die Vrymesselary te verlig, aangesien baie boeke in daardie tyd geskryf is. Hulle het die Joodse vrymesselary gesien as die ewige vyand van die Ariese volk.
So, waar kom hierdie absolute vyandskap tussen die Ariërs en die Jode vandaan? Was dit bloot 'n obsessie deur die Nazi's, hoe moderne historici redeneer, of is daar meer agter die verheerliking van die Ariërs?
Die wortels van die ideologie van die nasionale sosialiste is ouer as die NSDAP en Hitler; Moderne historici bevestig dit as die & quotVölkische Bewegung & quot (volksbeweging) of die Pangermanismus. Dit is die werklike wortels van die Thule Society en die kragte agter die NSDAP, en alles wat deesdae met die Nasionaal -Sosialisme verband hou, dateer uit die era van die Duitse ryk.
Dit sal ondersoek word na die volgende deel oor die Tweede Wêreldoorlog.
Waarom is Nazi -Duitsland die Derde Ryk genoem?
Die Nazi -leier Adolf Hitler het sy diktatoriale regime voorgestel as die historiese opvolger van twee groot Duitse ryke. Deur vir sy regering die mantel van die Derde Ryk te eis, het Hitler probeer om hom binne die groter konteks van die Duitse en Europese geskiedenis te plaas. In sy gedagtes sou Hitler se "duisendjarige Ryk" die natuurlike afsluiting wees van 'n proses wat hy teruggevoer het na die kroning van Karel die Grote in 800. Die konsep van so 'n opvolging van "Rye" het sy oorsprong gehad net tien jaar voor Hitler se kom egter aan bewind, en diegene wat in die terugwerkende naam "Eerste Ryk" (die Heilige Romeinse Ryk) of "Tweede Ryk" (die Duitse Ryk) woon, sou nie die geldigheid van so 'n benaming erken het nie.
In 1923 publiseer die Duitse kultuurkritikus Arthur Moeller van den Bruck Das Dritte Reich (1923 "The Third Empire", of "Reich"). Geskryf in 'n tyd toe die Weimarrepubliek sukkel om revolusionêre magte van regs en links te bevat, het Moeller se verhandeling 'n konserwatiewe leerstelling voorgestaan ​​wat die Duitse intellektualisme en nasionalisme sou verhoog. Beide die marxisme en die demokrasie in die Westerse styl is beskou as 'n belemmering vir die regmatige styging van Duitsland in Europa, en Moeller het voorgestel dat die verwesenliking van die Derde, of laaste, die harmonieuse samesmelting van die sosialistiese en konserwatiewe bewegings van Duitsland sou plaasvind. Om sy teoretiese Ryk as die derde in 'n reeks te plaas, was moontlik 'n poging om die Hegeliaanse konsep van sintese of 'n beroep op Joachim van Fiore se Trinitariese geskiedenisfilosofie op te wek. Moeller se Derde Ryk was egter nie openlik nasionaal -sosialisties van aard nie.
Terwyl Hitler nie die Derde Ryk uitdruklik in sy politieke manifes genoem het nie Mein Kampf, het die vroeë Nazi -leier Otto Strasser beweer dat Hitler bewus was van Moeller se werk en die frase Derde Ryk het in Duitsland algemeen gebruik geword nadat Hitler in 1933 kanselier geword het. Hoewel Moeller die naam van een van die mees gevreesde en beledigde regimes in die geskiedenis van die mensdom geskep het, het hy nie die skepping daarvan beleef nie. Hy pleeg selfmoord in 1925. In die inleiding tot Das Dritte Reich, Waarsku Moeller:
Die Eerste Ryk: Die Heilige Romeinse Ryk (800/962–1806 CE)
Alhoewel die naam "Heilige Romeinse Ryk" dateer uit die twaalfde-eeuse bewind van Frederick Barbarossa (ongeveer 1123–1190), het die ryk meer as 300 jaar vroeër sy oorsprong gehad. In 800 nC is Karel die Grote (742–814 nC) as keiser gekroon van 'n gebied wat 'n groot deel van Wes- en Sentraal -Europa beslaan, wat 'n instelling geskep het wat in die een of ander vorm vir meer as duisend jaar sou bly. Otto I (912–973) het die Ryk in die tiende eeu herleef, en sy keiserlike kroning in 962 is ook gebruik om die begin van die Heilige Romeinse Ryk en die Eerste Ryk te definieer. Teen hierdie stadium was die ryk van Karel die Grote verdeel, en die res was gebaseer op 'n stel kerngebiede wat ongeveer dieselfde gebied beslaan as die moderne Duitsland.
Die aardrykskunde, politiek en sterkte van hierdie ryk het gedurende die volgende agt honderd jaar massaal gewissel, maar die keiserlike ideaal en die Duitse hartland het gebly. In 1806 is die Ryk deur die destydse keiser Francis II afgeskaf, deels as reaksie op die Napoleontiese bedreiging. Met inagneming van die probleme met die opsomming van die Heilige Romeinse Ryk-watter dele van 'n vloeibare duisendjarige geskiedenis kies u?-dit was oor die algemeen 'n los konfederasie van baie kleiner, byna onafhanklike gebiede, met min begeerte om oor die hele Europa uit te brei. Dit word op hierdie stadium nie as die eerste beskou nie, maar 'n opvolging van die Romeinse Ryk van die klassieke wêreld was inderdaad dat Karel die Grote 'n nuwe Romeinse leier moes wees.
Die Gestapo Research Roundup, Deel 1
Ek is pas klaar met die redigering van 'n komende episode van die podcast wat tot die middel van die negentigerjare van belang sou wees vir almal wat 'n breër oorsig van navorsing oor die Gestapo wil hê. Ons kyk na die hoofstuk van Gerhard Paul in Die Gestapo: Mythos und Realität oor kontinuïteite en vertrek met die politieke polisie van Weimar in die ontwikkeling van Würzburg Gestapo. Die hoofstuk gebruik die Würzburg -stasie as 'n mikrokosmos om verskillende navorsingsdrade saam te vleg wat gespin is deur ander historici wat die beeld van 'n alwetende en almagtige geheime polisie uitgedaag het. In plaas van die mite van skaduryke organisasie wat deur vurige nazi's beman word, werk 'n netwerk van spioene wat op elke hoek skuil, kry ons 'n idee van die burokratiese roetines van die speurders van die kriminele polisie wat die organisasie beman het deur die beskuldigingsbriewe van die publiek te sorteer. Soos Chris dit gestel het, dit klink amper enger. Ek dink ek sal eerder in 'n samelewing woon waar ek my bekommer oor geheime polisie -spioene, as in 'n samelewing waar ek my oor almal hoef te bekommer. "
Die NSDAP, wat algemeen deur die Weste die Nazi-party genoem word, was 'n ultra-regse politieke party. Hulle het hard gewerk om die Weimar -republiek te ondermyn. Hulle het 'n beroep op alle Duitsers gedoen om die Verdrag van Versailles tereg te verwerp.
In 1928 verseker die NSDAP 'n minimale 2,6% tydens die federale verkiesing. Twee jaar later, in 1930, het die NSDAP -verkiesingswins tot ongeveer 18%gestyg. Op hierdie tydstip het NSDP 'n krag geword om mee rekening te hou. Hulle was die tweede grootste party in die Reichstag.
Algemene Engelse terme vir die Duitse staat in die Nazi -era is "Nazi -Duitsland" en "Derde Ryk". Laasgenoemde, 'n vertaling van die Nazi -propagandaterm Drittes Ryk, is die eerste keer gebruik in Das Dritte Reich, 'n boek van 1923 deur Arthur Moeller van den Bruck. Die boek het die Heilige Romeinse Ryk (962–1806) as die eerste Ryk en die Duitse Ryk (1871–1918) as die tweede beskou. 
Duitsland was bekend as die Weimarrepubliek gedurende die jare 1919 tot 1933. Dit was 'n republiek met 'n semi-presidensiële stelsel. Die Weimar-republiek het te kampe gehad met talle probleme, waaronder hiperinflasie, politieke ekstremisme (insluitend geweld van links en regs paramilitaries), omstrede verhoudings met die geallieerde oorwinnaars van die Eerste Wêreldoorlog en 'n reeks mislukte pogings tot koalisieregering deur verdeelde politieke partye.  Ernstige terugslae vir die Duitse ekonomie het begin nadat die Eerste Wêreldoorlog geëindig het, deels as gevolg van herstelbetalings wat ingevolge die Verdrag van Versailles van 1919 vereis is. Die regering het geld gedruk om die betalings te doen en om die land se oorlogskuld terug te betaal, maar die gevolglike hiperinflasie het gelei tot verhoogde pryse vir verbruikersgoedere, ekonomiese chaos en voedseloproer.  Toe die regering in Januarie 1923 in gebreke bly met hul herstelbetalings, het Franse troepe Duitse nywerheidsgebiede langs die Ruhr beset en wydverspreide burgerlike onrus het gevolg. 
Die Nasionaal -Sosialistiese Duitse Arbeidersparty (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei), algemeen bekend as die Nazi Party, is in 1920 gestig.  Die Nazi Party-platform het onder meer die vernietiging van die Weimar-republiek, verwerping van die bepalings van die Verdrag van Versailles, radikale antisemitisme en anti-Bolsjewisme ingesluit.  Hulle belowe 'n sterk sentrale regering, verhoog Lebensraum ("leefruimte") vir Germaanse volke, die vorming van 'n nasionale gemeenskap wat op ras gebaseer is, en rasse -suiwering deur die aktiewe onderdrukking van Jode, wat van hul burgerskap en burgerregte ontneem sou word.  Die Nazi's het nasionale en kulturele vernuwing voorgestel op grond van die Völkisch beweging.  Die party, veral sy paramilitêre organisasie Sturmabteilung (SA Storm Detachment), oftewel Brownshirts, het fisieke geweld gebruik om hul politieke posisie te bevorder, die vergaderings van mededingende organisasies te ontwrig en hul lede sowel as Joodse mense op straat aan te val.  Sulke verregse gewapende groepe was algemeen in Beiere, en is geduld deur die simpatieke verregse staatsregering van Gustav Ritter von Kahr. 
Toe die aandelemark in die Verenigde State op 24 Oktober 1929 neerstort, was die uitwerking in Duitsland erg.  Miljoene is sonder werk gesmyt en verskeie groot banke het in duie gestort. Hitler en die Nazi's was bereid om voordeel te trek uit die noodgeval om steun vir hul party te kry. Hulle het belowe om die ekonomie te versterk en werk te verskaf.  Baie kiesers het besluit dat die Nazi -party die orde kan herstel, burgerlike onrus kan onderdruk en die internasionale reputasie van Duitsland kan verbeter. Na die federale verkiesing van 1932 was die party die grootste in die Reichstag, met 230 setels met 37,4 persent van die algemene stemme. 
Alhoewel die Nazi's die grootste deel van die algemene stemme gewen het tydens die twee Reichstag algemene verkiesings van 1932, het hulle nie 'n meerderheid gehad nie. Hitler het dus 'n kortstondige koalisieregering gelei wat saam met die Duitse National People's Party gevorm is.  Onder druk van politici, nyweraars en die sakegemeenskap het president Paul von Hindenburg Hitler op 30 Januarie 1933 as kanselier van Duitsland aangestel. Hierdie gebeurtenis staan ​​bekend as die Machtergreifung ("beslaglegging op mag"). 
Die nag van 27 Februarie 1933 het die Reichstag -gebou aan die brand gesteek. Marinus van der Lubbe, 'n Nederlandse kommunis, is skuldig bevind aan die ontstaan ​​van die brand. Hitler het verklaar dat die brandstigting die begin van 'n kommunistiese opstand was. Die Reichstag -brandbesluit, wat op 28 Februarie 1933 opgelê is, het die meeste burgerlike vryhede, insluitend vergaderingsregte en persvryheid, herroep. Die besluit het die polisie ook toegelaat om mense vir 'n onbepaalde tyd sonder aanklagte aan te hou. Die wetgewing het gepaard gegaan met 'n propaganda -veldtog wat tot openbare steun vir die maatreël gelei het. Die SA het gewelddadige onderdrukking van kommuniste onderneem en 4 000 lede van die Kommunistiese Party van Duitsland is in hegtenis geneem. 
In Maart 1933 het die bemagtigingswet, 'n wysiging van die Weimar -grondwet, in die Reichstag aangeneem met 'n stemming van 444 teen 94.  Hierdie wysiging het Hitler en sy kabinet in staat gestel om wette - selfs wette wat die grondwet oortree het - sonder die toestemming van die president of die Reichstag.  Aangesien die wetsontwerp 'n tweederde meerderheid vereis het om te slaag, het die Nazi's intimidasie taktiek sowel as die bepalings van die Reichstag Brandbesluit gebruik om verskeie sosiaal-demokratiese afgevaardigdes te weerhou, en die kommuniste was reeds verbied.   Op 10 Mei het die regering beslag gelê op die bates van die Sosiaal -Demokrate, en dit is op 22 Junie verbied.  Op 21 Junie het die SA toegeslaan op die kantore van die Duitse National People's Party - hul voormalige koalisievennote - wat op 29 Junie ontbind het. Die oorblywende groot politieke partye het gevolg. Op 14 Julie 1933 word Duitsland 'n eenpartystaat met die aanvaarding van 'n wet waarin die Nazi-party die enigste regsparty in Duitsland is. Die stigting van nuwe partye is ook onwettig gemaak, en alle oorblywende politieke partye wat nog nie ontbind is nie, is verbied.  Die Magtigingswet sou daarna dien as die regsgrondslag vir die diktatuur wat die Nazi's gestig het.  Verdere verkiesings in November 1933, 1936 en 1938 is deur Nazi's beheer, met slegs lede van die Party en 'n klein aantal onafhanklikes. 
Nazifikasie van Duitsland
Die Hitler -kabinet het die bepalings van die Reichstag -brandbesluit en later die bemagtigingswet gebruik om die proses van Gleichschaltung ("koördinasie"), wat alle aspekte van die lewe onder party se beheer gebring het.  Individuele state wat nie deur gekose Nazi-regerings of koalisies onder leiding van Nazi's beheer word nie, moes noodgedwonge instem met die aanstelling van Rykskommissars om die state in ooreenstemming te bring met die beleid van die sentrale regering. Hierdie kommissarisse het die mag gehad om plaaslike regerings, staatsparlemente, amptenare en regters aan te stel en te verwyder. Op hierdie manier het Duitsland 'n de facto eenheidstaat, met alle staatsregerings wat deur die sentrale regering onder die Nazi's beheer word.   Die staatsparlemente en die Reichsrat (federale hoërhuis) is in Januarie 1934 afgeskaf,  met alle staatsbevoegdhede aan die sentrale regering oorgedra. 
Alle burgerlike organisasies, insluitend landbougroepe, vrywilligersorganisasies en sportklubs, het hul leierskap vervang met Nazi -simpatiseerders of partylede, hierdie burgerlike organisasies het óf saamgesmelt met die Nazi -party óf ontbinding.  Die Nazi -regering het vir Mei 1933 'n 'Dag van Nasionale Arbeid' verklaar en baie vakbondafgevaardigdes na Berlyn genooi vir vieringe. Die dag daarna het SA stormtroopers vakbondkantore regoor die land gesloop en alle vakbonde moes ontbind en hul leiers is gearresteer.  Die Wet op die Herstel van die Professionele Staatsdiens, wat in April aangeneem is, het alle onderwysers, professore, regters, landdroste en regeringsamptenare wat Joods was of wie se toewyding aan die party was, uit hul werk verwyder.  Dit het beteken dat die kerke slegs die nie-politieke instellings was wat nie onder die beheer van die Nazi's was nie. 
Die Nazi -regime het die simbole van die Weimar -republiek - insluitend die swart, rooi en goue driekleurvlag - afgeskaf en herwerkte simboliek aangeneem. Die vorige keiserlike swart, wit en rooi driekleur is herstel as een van Duitsland se twee amptelike vlae; die tweede was die hakekorsvlag van die Nazi-party, wat in 1935 die enigste nasionale vlag geword het. Die partylied "Horst-Wessel-Lied" ( "Horst Wessel Song") het 'n tweede volkslied geword. 
Duitsland was steeds in 'n haglike ekonomiese situasie, want ses miljoen mense was werkloos en die balans van die handelstekort was skrikwekkend.  Deur gebruik te maak van tekortbesteding, is projekte vir openbare werke begin in 1934, wat teen die einde van daardie jaar 1,7 miljoen nuwe werkgeleenthede geskep het.  Die gemiddelde lone het begin styg. 
Die SA leierskap het steeds druk uitgeoefen vir groter politieke en militêre mag. In reaksie hierop gebruik Hitler die Schutzstaffel (SS) en Gestapo om die hele SA leierskap te suiwer.  Hitler het SA geteiken Stabschef (Stafhoof) Ernst Röhm en ander SA leiers wat - saam met 'n aantal Hitler se politieke teëstanders (soos Gregor Strasser en voormalige kanselier Kurt von Schleicher) - gearresteer en geskiet is.  Tot 30 mense is van 30 Junie tot 2 Julie 1934 dood in 'n gebeurtenis wat bekend geword het as die Night of the Long Messes. 
Op 2 Augustus 1934 sterf Hindenburg. Die vorige dag het die kabinet die 'wet aangaande die hoogste staatskantoor van die Ryk' uitgevaardig, wat verklaar dat by die dood van Hindenburg die amp van president sou afgeskaf word en sy magte saamgevoeg sou word met die van die kanselier.  Hitler word dus staatshoof sowel as regeringshoof en word formeel genoem as Führer und Reichskanzler ("Leier en Kanselier"), hoewel uiteindelik Reichskanzler is laat val.  Duitsland was nou 'n totalitêre staat met Hitler aan die hoof.  As staatshoof het Hitler die opperbevelhebber van die gewapende magte geword. Die nuwe wet bied 'n gewysigde lojaliteitseed aan dienspligtiges sodat hulle lojaliteit aan Hitler persoonlik bevestig eerder as die amp van die opperbevelhebber of die staat.  Op 19 Augustus is die samesmelting van die presidensie met die kanselier deur 'n volksraad goedgekeur deur 90 persent van die kiesers. 
Die meeste Duitsers was verlig dat die konflikte en straatgevegte van die Weimar -era geëindig het. Hulle was deurdrenk met propaganda georkestreer deur Minister van Openbare Verligting en Propaganda Joseph Goebbels, wat vrede en oorvloed vir almal beloof het in 'n verenigde, marxistiese land sonder die beperkings van die Versailles-verdrag.  ​​Die Nazi -party het mag verkry en gelegitimeer deur sy aanvanklike revolusionêre aktiwiteite, dan deur manipulering van regsmeganismes, die gebruik van polisiemagte en deur die beheer van die staat en federale instellings te neem.   Die eerste groot Nazi -konsentrasiekamp, ​​aanvanklik vir politieke gevangenes, is in 1933 in Dachau geopen.  Honderde kampe van verskillende grootte en funksie is aan die einde van die oorlog geskep. 
Vanaf April 1933 is talle maatreëls ingestel om die status van Jode en hul regte te bepaal.  Hierdie maatreëls het uitgeloop op die totstandkoming van die Neurenbergwette van 1935, wat hulle van hul basiese regte ontneem het.  Die Nazi's sou die rykdom, die reg om met nie-Jode te trou, van die Jode neem, en hul reg om baie arbeidsvelde te beoefen (soos wet, medisyne of onderwys). Uiteindelik het die Nazi's die Jode as ongewens verklaar om onder die Duitse burgers en die samelewing te bly. 
In die beginjare van die regime was Duitsland sonder bondgenote, en sy weermag is drasties verswak deur die Versailles -verdrag. Frankryk, Pole, Italië en die Sowjetunie het elkeen redes om beswaar te maak teen Hitler se bewind. Pole het aan Frankryk voorgestel dat die twee lande in Maart 1933 'n voorkomende oorlog teen Duitsland voer. Fascistiese Italië het beswaar aangeteken teen Duitse aansprake op die Balkan en op Oostenryk, wat Benito Mussolini beskou het as 'n invloedssfeer van Italië. 
Reeds in Februarie 1933 kondig Hitler aan dat herbewapening moet begin, al was dit eers klandestien, omdat dit in stryd was met die Versailles -verdrag. Op 17 Mei 1933 het Hitler 'n toespraak gehou voor die Reichstag waarin hy sy begeerte na wêreldvrede uiteensit en 'n aanbod van die Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt aanvaar vir militêre ontwapening, mits die ander nasies van Europa dit ook doen.  Toe die ander Europese moondhede hierdie aanbod nie aanvaar het nie, het Hitler Duitsland in Oktober uit die Wêreldontwapeningskonferensie en die Volkebond getrek en beweer dat die ontwapeningsklousules daarvan onbillik was as dit slegs op Duitsland van toepassing was.  In 'n referendum wat in November gehou is, ondersteun 95 persent van die kiesers die terugtrekking van Duitsland. 
In 1934 het Hitler vir sy militêre leiers gesê dat 'n oorlog in die ooste in 1942 moet begin. deel van Duitsland word.  In Maart 1935 kondig Hitler die oprigting van 'n lugmag aan, en dat die Reichswehr sou verhoog word tot 550 000 man.  Brittanje het ingestem dat Duitsland 'n vloot bou met die ondertekening van die Anglo-Duitse vlootooreenkoms op 18 Junie 1935. 
Toe die Italiaanse inval in Ethiopië slegs tot milde protesoptredes deur die Britse en Franse regerings gelei het, het Hitler op 7 Maart 1936 die Frans-Sowjet-verdrag van wedersydse hulp as voorwendsel gebruik om die weermag te beveel om 3000 troepe na die gedemilitariseerde gebied in die Rynland te marsjeer. in stryd met die Versailles -verdrag. Aangesien die gebied deel uitmaak van Duitsland, het die Britse en Franse regerings nie gevoel dat die oorlogsrisiko die moeite werd was om die verdrag af te dwing nie.  In die eenpartyverkiesing wat op 29 Maart gehou is, het die Nazi's 98,9 persent steun gekry.  In 1936 onderteken Hitler 'n Anti-Komintern-verdrag met Japan en 'n nie-aggressiewe ooreenkoms met Mussolini, wat spoedig verwys na 'n "Rome-Berlyn-as". 
Hitler het militêre voorrade en hulp aan die nasionalistiese magte van generaal Francisco Franco gestuur tydens die Spaanse Burgeroorlog, wat in Julie 1936 begin het. Die Duitse Condor -legioen het 'n reeks vliegtuie en hul bemannings ingesluit, sowel as 'n tenkkontingent. Die vliegtuie van die Legioen vernietig die stad Guernica in 1937.  Die nasionaliste het in 1939 seëvier en word 'n informele bondgenoot van Nazi -Duitsland. 
Oostenryk en Tsjeggo -Slowakye
In Februarie 1938 beklemtoon Hitler aan die Oostenrykse kanselier Kurt Schuschnigg dat Duitsland sy grense moet beveilig. Schuschnigg het 'n volksraad oor Oostenrykse onafhanklikheid vir 13 Maart beplan, maar Hitler het op 11 Maart 'n ultimatum aan Schuschnigg gestuur om te eis dat hy alle mag aan die Oostenrykse Nazi -party moet oorhandig of 'n inval moet ondergaan. Duitse troepe het die volgende dag Oostenryk binnegegaan om met entoesiasme deur die bevolking begroet te word. 
Die Republiek Tsjeggo -Slowakye was die tuiste van 'n aansienlike minderheid Duitsers, wat meestal in die Sudetenland gewoon het. Onder druk van separatistiese groepe binne die Duitse Sudete -party, het die Tsjeggo -Slowaakse regering ekonomiese toegewings aan die streek gebied.  Hitler besluit nie net om die Sudetenland in die Ryk op te neem nie, maar om die land Tsjeggo -Slowakye heeltemal te vernietig.  Die Nazi's het 'n propagandaveldtog onderneem om ondersteuning vir 'n inval te probeer genereer.  Duitse militêre leiers het die plan teëgestaan, aangesien Duitsland nog nie gereed was vir oorlog nie. 
Die krisis het gelei tot oorlogsvoorbereidings deur Brittanje, Tsjeggo -Slowakye en Frankryk (die bondgenoot van Tsjeggo -Slowakye). In 'n poging om oorlog te vermy, het die Britse premier, Neville Chamberlain, 'n reeks vergaderings gereël, waarvan die München -ooreenkoms onderteken is, wat op 29 September 1938 onderteken is. Die Tsjeggo -Slowaakse regering moes die anneksasie van die Sudetenland in Duitsland aanvaar. Chamberlain is met 'n gejuig begroet toe hy in Londen beland en sê dat die ooreenkoms 'vrede vir ons tyd' meebring.  Benewens die Duitse anneksasie, het Pole op 2 Oktober beslag gelê op 'n smal stuk grond naby Cieszyn, terwyl Hongarije as gevolg van die München -ooreenkoms 12 000 vierkante kilometer langs hul noordelike grens in die Eerste Weense toekenning op 2 November.  Na onderhandelinge met president Emil Hácha neem Hitler op 15 Maart 1939 die res van die Tsjeggiese helfte van die land in beslag en stig die Protektoraat Bohemen en Morawië, een dag na die afkondiging van die Slowaakse Republiek in die Slowaakse helfte.  Ook op 15 Maart het Hongarye die onlangs geproklameerde en onbekende Karpaten-Oekraïne beset en geannekseer en 'n ekstra stuk grond wat met Slowakye betwis is.  
Die Nazi's het beslag gelê op Oostenrykse en Tsjeggiese valutareserwes, asook voorraad grondstowwe soos metale en voltooide goedere, soos wapens en vliegtuie, wat na Duitsland gestuur is. Die Reichswerke Hermann Göring industriële konglomeraat het beheer oor staal- en steenkoolproduksiefasiliteite in beide lande oorgeneem. 
In Januarie 1934 het Duitsland 'n nie-aggressiewe ooreenkoms met Pole onderteken.  In Maart 1939 eis Hitler die terugkeer van die Vrystad Danzig en die Poolse gang, 'n strook grond wat Oos -Pruise van die res van Duitsland geskei het. Die Britte het aangekondig dat hulle Pole sou help as dit aangeval word. Hitler, wat van mening was dat die Britte nie daadwerklik sou optree nie, beveel dat 'n invalsplan vir September 1939 gereed moet word.  Op 23 Mei beskryf Hitler sy generaals sy algemene plan om nie net die Poolse Korridor in beslag te neem nie, maar ook om die Duitse grondgebied oostelik uit te brei. ten koste van Pole. Hy het verwag dat hierdie keer hulle met geweld sou ontmoet. 
Die Duitsers herbevestig hul alliansie met Italië en sluit nie-aggressie-ooreenkomste met Denemarke, Estland en Letland, terwyl handelsbande met Roemenië, Noorweë en Swede geformaliseer word.  Joachim von Ribbentrop, minister van buitelandse sake, het in onderhandelinge met die Sowjetunie 'n nie-aggressie-ooreenkoms gereël, die Molotov-Ribbentrop-verdrag, wat in Augustus 1939 onderteken is.  Die verdrag bevat ook geheime protokolle wat Pole en die Baltiese state in Duits en Sowjetiese invloedsfere. 
Duitsland se buitelandse beleid in die oorlogstyd behels die skepping van geallieerde regerings wat direk of indirek vanuit Berlyn beheer word. Hulle was van plan om soldate van bondgenote soos Italië en Hongarye en werkers en voedselvoorrade van bondgenote soos Vichy France te bekom.  Hongarye was die vierde land wat by die as aangesluit het, en onderteken die Tripartite -pakt op 27 September 1940. Bulgarye onderteken die verdrag op 17 November. Duitse pogings om olie te bekom, sluit in die onderhandeling oor 'n voorraad van hul nuwe bondgenoot, Roemenië, wat die verdrag op 23 November onderteken het saam met die Slowaakse Republiek.    Teen laat 1942 was daar 24 afdelings van Roemenië aan die Oosfront, 10 van Italië en 10 van Hongarye.  Duitsland het die volle beheer in Frankryk in 1942, Italië in 1943 en Hongarye in 1944. Hoewel Japan 'n kragtige bondgenoot was, was die verhouding ver, met min koördinasie of samewerking. Duitsland het byvoorbeeld geweier om tot laat in die oorlog hul formule vir sintetiese olie uit steenkool te deel. 
Uitbreking van oorlog
Duitsland val Pole binne en verower die Vrystad Danzig op 1 September 1939, met die begin van die Tweede Wêreldoorlog in Europa.  Deur hul verdragsverpligtinge na te kom, verklaar Brittanje en Frankryk twee dae later oorlog teen Duitsland.  Pole het vinnig geval, toe die Sowjetunie op 17 September vanuit die ooste aangeval het.  Reinhard Heydrich, hoof van die Sicherheitspolizei (SiPo -veiligheidspolisie) en Sicherheitsdienst (SD -veiligheidsdiens), het op 21 September beveel dat Poolse Jode afgerond en gekonsentreer moet word in stede met goeie spoorverbindings. Aanvanklik was die bedoeling om hulle verder ooswaarts, of moontlik na Madagaskar, te deporteer.  Deur gebruik te maak van lyste wat vooraf voorberei is, is ongeveer 65 000 Poolse intelligentsia, edelmanne, geestelikes en onderwysers dood aan die einde van 1939 in 'n poging om die identiteit van Pole as 'n nasie te vernietig.   Sowjetmagte het in die Winteroorlog na Finland gevorder, en Duitse magte het aksie op see gesien. Maar min ander aktiwiteite het tot in Mei plaasgevind, sodat die tydperk bekend gestaan ​​het as die 'Phoney War'. 
Sedert die begin van die oorlog het 'n Britse blokkade op verskepings na Duitsland sy ekonomie beïnvloed. Duitsland was veral afhanklik van buitelandse voorraad olie, steenkool en graan.  Danksy handelsembargo's en die blokkade het die invoer na Duitsland met 80 persent gedaal.  Om die Sweedse ystererts -verskeping na Duitsland te beskerm, beveel Hitler die inval van Denemarke en Noorweë, wat op 9 April begin het. Denemarke het na minder as 'n dag geval, terwyl die grootste deel van Noorweë gevolg deur die einde van die maand.   Begin Junie het Duitsland die hele Noorweë beset. 
Verowering van Europa
Teen die advies van baie van sy senior militêre offisiere, beveel Hitler in Mei 1940 'n aanval op Frankryk en die Lae Lande.   Hulle het Luxemburg en Nederland vinnig verower en die Geallieerdes in België uitgemanoeuvreer, wat die ontruiming van baie Britse en Franse troepe in Dunkirk genoodsaak het.  Frankryk het ook geval en oorgegee aan Duitsland op 22 Junie.  Die oorwinning in Frankryk het gelei tot 'n oplewing in Hitler se gewildheid en 'n toename in oorlogskoors in Duitsland. 
In stryd met die bepalings van die Haagse Konvensie is industriële ondernemings in Nederland, Frankryk en België aan die gang gesit om oorlogsmateriaal vir Duitsland te vervaardig. 
Die Nazi's het beslag gelê op die Franse duisende lokomotiewe en rolmateriaal, voorraad wapens en grondstowwe soos koper, tin, olie en nikkel.  Betalings vir okkupasiekoste is op Frankryk, België en Noorweë gehef.  Handelshindernisse het gelei tot ophoping, swart markte en onsekerheid oor die toekoms.  Voedselvoorraad was 'n bedenklike produksie wat in die grootste deel van Europa gedaal het.  Hongersnood is in baie besette lande ervaar. 
Hitler se vredesooreenkomste met die nuwe Britse premier, Winston Churchill, is in Julie 1940 verwerp. Groot-admiraal Erich Raeder het Hitler in Junie meegedeel dat lug superioriteit 'n voorwaarde is vir 'n suksesvolle inval in Brittanje, en daarom beveel Hitler 'n reeks lugaanvalle op Royal Air Force (RAF) se lugbase en radarstasies, asook nagaanvalle op Britse stede, waaronder Londen, Plymouth en Coventry. Die Duitse Luftwaffe het nie daarin geslaag om die RAF te verslaan in wat bekend gestaan ​​het as die Slag om Brittanje nie, en teen einde Oktober het Hitler besef dat lug superioriteit nie bereik sou word nie. Hy het die inval permanent uitgestel, 'n plan wat die bevelvoerders van die Duitse weermag nog nooit heeltemal ernstig geneem het nie.   [k] Verskeie historici, waaronder Andrew Gordon, meen die primêre rede vir die mislukking van die invalplan was die superioriteit van die Royal Navy, nie die optrede van die RAF nie. 
In Februarie 1941 het die Duitser Afrika Korps het in Libië aangekom om die Italianers in die Noord -Afrikaanse veldtog te help.  Op 6 April het Duitsland 'n inval in Joegoslavië en Griekeland geloods.   Die hele Joego -Slawië en dele van Griekeland is daarna verdeel tussen Duitsland, Hongarye, Italië en Bulgarye.  
Inval op die Sowjetunie
Op 22 Junie 1941, in stryd met die Molotov – Ribbentrop -verdrag, val ongeveer 3,8 miljoen as -troepe die Sowjetunie aan.  Benewens Hitler se verklaarde doel om te verkry Lebensraum, hierdie grootskaalse offensief-met die kodenaam Operasie Barbarossa-was bedoel om die Sowjetunie te vernietig en sy natuurlike hulpbronne te gryp vir daaropvolgende aggressie teen die Westerse moondhede.  Die reaksie onder Duitsers was 'n verrassing en ontsteltenis, want baie was bekommerd oor hoe lank die oorlog sou duur of vermoed dat Duitsland nie 'n oorlog op twee fronte kon wen nie. 
Die inval het 'n groot gebied verower, waaronder die Baltiese state, Wit -Rusland en Wes -Oekraïne. Na die suksesvolle Slag van Smolensk in September 1941, beveel Hitler Army Group Center om sy opmars na Moskou te stop en sy Panzer -groepe tydelik af te lei om te help met die omsingeling van Leningrad en Kiev.  Hierdie pouse het die Rooi Leër die geleentheid gebied om vars reserwes te mobiliseer. Die offensief van Moskou, wat in Oktober 1941 hervat is, het in Desember rampspoedig geëindig.  Op 7 Desember 1941 val Japan Pearl Harbor, Hawaii, aan. Vier dae later verklaar Duitsland oorlog teen die Verenigde State. 
Daar was 'n tekort aan voedsel in die verowerde gebiede van die Sowjetunie en Pole, aangesien die terugtrekkende leërs die gewasse in sommige gebiede verbrand het, en 'n groot deel van die res na die Ryk teruggestuur is.  In Duitsland is rantsoene in 1942 verminder. In sy rol as gevolmagtigde van die vierjaarplan eis Hermann Göring groter graanvervoer uit Frankryk en vis uit Noorweë. Die oes van 1942 was goed, en voedselvoorrade was in Wes -Europa voldoende. 
Duitsland en Europa as geheel was byna heeltemal afhanklik van die invoer van buitelandse olie.  In 'n poging om die tekort op te los, het Duitsland in Junie 1942 begin Val Blau ("Case Blue"), 'n offensief teen die Kaukasiese olievelde.  Die Rooi Leër het op 19 November 'n teenaanval begin en omsingel die magte van die as, wat op 23 November in Stalingrad vasgekeer was.  Göring het Hitler verseker dat die 6de weermag per lug voorsien kan word, maar dit was onuitvoerbaar.  Hitler se weiering om toevlug toe te laat, het gelei tot die dood van 200 000 Duitse en Roemeense soldate van die 91 000 mans wat op 31 Januarie 1943 in die stad oorgegee het, maar slegs 6 000 oorlewendes het na die oorlog na Duitsland teruggekeer. 
Verliese het ná Stalingrad toegeneem, wat gelei het tot 'n skerp afname in die gewildheid van die Nazi -party en verslegtende moraal.  Sowjetmagte het in die somer van 1943 steeds weswaarts gestoot na die mislukte Duitse offensief in die Slag van Koersk in die somer van 1943. Teen die einde van 1943 het die Duitsers die grootste deel van hul oostelike territoriale winste verloor.  In Egipte, veldmarskalk Erwin Rommel Afrika Korps is in Oktober 1942 deur die Britse magte onder veldmaarskalk Bernard Montgomery verslaan.  Die Geallieerdes het in Julie 1943 op Sicilië geland en in September in Italië.  Intussen het Amerikaanse en Britse bomwerpervlote gebaseer in Brittanje met operasies teen Duitsland begin. Baie soorte is doelbewus burgerlike teikens gegee om die Duitse moraal te vernietig.  Die bombardement van vliegtuigfabrieke sowel as die Peenemünde Army Research Center, waar V-1 en V-2 vuurpyle ontwikkel en vervaardig word, is ook as besonder belangrik geag.   Duitse vliegtuigproduksie kon nie tred hou met verliese nie, en sonder lugbedekking het die geallieerde bombardement nog verwoestender geword. Deur te fokus op olieraffinaderye en fabrieke, het hulle die Duitse oorlogspoging teen laat 1944 lamgelê. 
Op 6 Junie 1944 het Amerikaanse, Britse en Kanadese magte 'n front in Frankryk gevestig met die D-Day-landings in Normandië.  Op 20 Julie 1944 het Hitler 'n sluipmoordpoging oorleef.  Hy beveel brutale vergelding, wat lei tot 7 000 arrestasies en die teregstelling van meer as 4 900 mense.  Die mislukte Ardennenoffensief (16 Desember 1944 - 25 Januarie 1945) was die laaste groot Duitse offensief aan die westelike front, en Sowjet -magte het Duitsland op 27 Januarie binnegekom.  Hitler se weiering om nederlaag te erken en sy aandrang dat die oorlog tot die laaste man gevoer moet word, het in die laaste maande van die oorlog tot onnodige dood en vernietiging gelei.  Deur sy minister van justisie, Otto Georg Thierack, het Hitler beveel dat enigiemand wat nie bereid was om te veg nie, 'n krygsraad moet wees, en duisende mense moet doodgemaak word.  Op baie gebiede het mense hulle oorgegee aan die naderende bondgenote, ondanks die vermaning van plaaslike leiers om aan te hou veg. Hitler beveel die vernietiging van vervoer, brûe, nywerhede en ander infrastruktuur - 'n verskroeide aardbevel - maar minister van bewapening, Albert Speer, het verhoed dat hierdie bevel volledig uitgevoer word. 
Tydens die Slag van Berlyn (16 April 1945 - 2 Mei 1945) woon Hitler en sy personeel in die ondergrondse Führerbunker terwyl die Rooi Leër nader kom.  Op 30 April, toe Sowjet -troepe binne twee blokke van die Rykskanselaar was, het Hitler saam met sy vriendin en toe vrou Eva Braun selfmoord gepleeg.  Op 2 Mei het generaal Helmuth Weidling Berlyn onvoorwaardelik oorgegee aan die Sowjet -generaal Vasily Chuikov.  Hitler word opgevolg deur groot -admiraal Karl Dönitz as Rykspresident en Goebbels as Rykskanselier.  Goebbels en sy vrou Magda het die volgende dag selfmoord gepleeg nadat hulle hul ses kinders vermoor het.  Tussen 4 en 8 Mei 1945 het die meeste van die oorblywende Duitse weermag onvoorwaardelik oorgegee. Die Duitse instrument van oorgawe is op 8 Mei onderteken, wat die einde van die Nazi -regime en die einde van die Tweede Wêreldoorlog in Europa aandui. 
Gewilde steun vir Hitler het byna heeltemal verdwyn toe die oorlog tot 'n einde gekom het.  Selfmoordsyfer in Duitsland het toegeneem, veral in gebiede waar die Rooi Leër gevorder het. Onder soldate en partytjiepersoneel word selfmoord dikwels as 'n eerbare en heroïese alternatief vir oorgawe beskou. Eerstehandse verslae en propaganda oor die onbeskaafde gedrag van die opkomende Sowjet-troepe het paniek veroorsaak onder burgerlikes aan die Oosfront, veral vroue, wat bang was dat hulle verkrag sou word.  Meer as 'n duisend mense (uit 'n bevolking van ongeveer 16,000) het op en omstreeks 1 Mei 1945 in Demmin selfmoord gepleeg toe die 65ste leër van die 2de Wit -Russiese front eers by 'n distilleerdery ingebreek het en daarna deur die stad geplunder het, en massaverkragtings gepleeg het , willekeurig teregstelling van burgerlikes en die bou van geboue. 'N Groot aantal selfmoorde het op baie ander plekke plaasgevind, waaronder Neubrandenburg (600 dood), Stolp in Pommern (1 000 dood),  en Berlyn, waar minstens 7 057 mense in 1945 selfmoord gepleeg het. 
Skattings van die totale Duitse oorlogssterftes wissel van 5,5 tot 6,9 miljoen mense.  'n Studie deur die Duitse historikus Rüdiger Overmans stel die aantal Duitse militêre dooies en vermistes op 5,3 miljoen, waaronder 900 000 mans wat buite Duitsland se 1937 -grense ingeroep is.  Richard Overy het in 2014 geraam dat ongeveer 353,000 burgerlikes in geallieerde lugaanvalle gesterf het.  Ander burgerlike sterftes sluit in 300 000 Duitsers (insluitend Jode) wat slagoffers was van Nazi -politieke, rasse- en godsdienstige vervolging  en 200 000 wat in die Nazi -genadedoodprogram vermoor is.  Politieke howe ontbied Sondergerichte het ongeveer 12 000 lede van die Duitse weerstand tot die dood veroordeel, en burgerlike howe het nog 40 000 Duitsers gevonnis.  Massaverkragtings van Duitse vroue het ook plaasgevind. 
As gevolg van hul nederlaag in die Eerste Wêreldoorlog en die gevolglike Verdrag van Versailles, het Duitsland Elsas-Lorraine, Noord-Sleeswyk en Memel verloor. Die Saarland word 'n protektoraat van Frankryk op voorwaarde dat sy inwoners later deur 'n referendum sal besluit by watter land hulle wil aansluit, en Pole word 'n aparte nasie en kry toegang tot die see deur die oprigting van die Poolse gang, wat Pruise van die res geskei het van Duitsland, terwyl Danzig 'n vrystad gemaak is. 
Duitsland het weer beheer oor die Saarland gekry deur middel van 'n referendum wat in 1935 gehou is en Oostenryk geannekseer in die Anschluss van 1938.  Die München -ooreenkoms van 1938 het Duitsland beheer oor die Sudetenland gegee, en hulle het die res van Tsjeggo -Slowakye ses maande later in beslag geneem.  Onder bedreiging van inval deur die see, het Litaue in Maart 1939 die distrik Memel oorgegee. 
Sommige van die verowerde gebiede is in Duitsland opgeneem as deel van Hitler se langtermyndoelwit om 'n Groter Germaanse Ryk te skep. Verskeie gebiede, soos Elsas-Lorraine, is onder die gesag van 'n aangrensende geplaas Gau (streeksdistrik). Die Rykskommissariaat (Rykskommissariate), kwasi-koloniale regimes, is in sommige besette lande gestig. Gebiede wat onder die Duitse administrasie geplaas is, sluit in die Protektoraat Bohemen en Morawië, Reichskommissariat Ostland (wat die Baltiese state en Wit -Rusland insluit), en Reichskommissariat Oekraïne. Verowerde gebiede van België en Frankryk is onder beheer van die Militêre Administrasie in België en Noord -Frankryk geplaas. Die Belgiese Eupen-Malmedy, wat tot 1919 deel van Duitsland was, is geannekseer. 'N Gedeelte van Pole is opgeneem in die Ryk, en die algemene regering is gevestig in die besette sentrale Pole.  Die regerings van Denemarke, Noorweë (Reichskommissariat Norwegen), en Nederland (Reichskommissariat Niederlande) is onder burgerlike administrasies geplaas wat hoofsaaklik deur inboorlinge beman is.  [l] Hitler was van plan om uiteindelik baie van hierdie gebiede in die Ryk op te neem.  Duitsland beset die Italiaanse protektoraat Albanië en die Italiaanse goewerneur Montenegro in 1943  en installeer 'n marionetregering in beset Serwië in 1941. 
Die Nazi's was 'n verregse fascistiese politieke party wat ontstaan ​​het tydens die sosiale en finansiële omwentelinge wat plaasgevind het na die einde van die Eerste Wêreldoorlog.  Die party bly klein en gemarginaliseer en ontvang 2,6% van die federale stemme in 1928, voor die aanvang van die Groot Depressie in 1929.  Teen 1930 wen die Party 18,3% van die federale stemme, wat dit die tweede grootste politieke party van die Reichstag maak.  Terwyl hy in die tronk was ná die mislukte Beer Hall Putsch van 1923, het Hitler geskryf Mein Kampf, wat sy plan uiteengesit het om die Duitse samelewing in ras te verander.  Nazi-ideologie het elemente van antisemitisme, rassehigiëne en eugenetika saamgevoeg en dit gekombineer met pan-Germanisme en territoriale ekspansionisme met die doel om meer te verkry Lebensraum vir die Germaanse volk.  Die regime het probeer om hierdie nuwe gebied te verkry deur Pole en die Sowjetunie aan te val, met die bedoeling om die Jode en Slawiërs wat daar woon, te deporteer of dood te maak, wat as minderwaardig beskou is as die Ariese meesterras en deel was van 'n Joods-Bolsjewistiese sameswering .   Die Nazi -regime het geglo dat slegs Duitsland die magte van Bolsjewisme kon verslaan en die mensdom kon red van wêreldoorheersing deur Internasionale Jood.  Ander mense wat deur die Nazi's die lewe as lewenswaardig geag is, sluit in verstandelik en liggaamlik gestremdes, Romani -mense, homoseksuele, Jehovah se Getuies en sosiale wanpassings.  ​​
Beïnvloed deur die Völkisch beweging, was die regime teen kulturele modernisme en het die ontwikkeling van 'n uitgebreide weermag ten koste van intellektualisme ondersteun.   Kreatiwiteit en kuns is versmoor, behalwe waar dit as propagandamedia kon dien.  Die party gebruik simbole soos die Bloedvlag en rituele soos die Nazi Party -byeenkomste om eenheid te bevorder en die gewildheid van die regime te versterk. 
Hitler regeer Duitsland outokraties deur te beweer dat Führerprinzip ('leiersbeginsel'), wat alle ondergeskiktes tot absolute gehoorsaamheid gevra het. Hy beskou die regeringstruktuur as 'n piramide, met homself - die onfeilbare leier - op die top. Party rang is nie deur verkiesings bepaal nie, en poste is gevul deur aanstelling deur diegene van hoër rang.  Die party gebruik propaganda om 'n persoonlikheidskultus rondom Hitler te ontwikkel.  Geskiedkundiges soos Kershaw beklemtoon die sielkundige impak van Hitler se vaardigheid as redenaar.  Roger Gill sê: "Sy aangrypende toesprake het die gedagtes en harte van 'n groot aantal Duitse mense verower: hy het sy gehore feitlik gehypnotiseer". 
Terwyl topamptenare by Hitler aangemeld en sy beleid gevolg het, het hulle aansienlike outonomie gehad.  Hy het verwag dat amptenare 'in die rigting van die Führer' sou werk-om die inisiatief te neem om beleid en optrede te bevorder in ooreenstemming met die partydoelwitte en Hitler se wense, sonder sy betrokkenheid by die daaglikse besluitneming.  Die regering was 'n ongeorganiseerde versameling faksies onder leiding van die party -elite, wat gesukkel het om die mag bymekaar te kry en die Führer se guns te verkry.  Hitler se leierskapstyl was om teenstrydige bevele aan sy ondergeskiktes te gee en hulle in posisies te plaas waar hul pligte en verantwoordelikhede oorvleuel.  Op hierdie manier bevorder hy wantroue, mededinging en binnegevegte onder sy ondergeskiktes om sy eie mag te konsolideer en te maksimeer. 
Opeenvolgend Reichsstatthalter dekrete tussen 1933 en 1935 het die bestaande afgeskaf Lande (samestellende state) van Duitsland en vervang met nuwe administratiewe afdelings, die Gaue, beheer deur Nazi -leiers (Gauleiters).  Die verandering is nooit ten volle geïmplementeer nie, aangesien die deelstate nog steeds as administratiewe afdelings vir sommige regeringsdepartemente soos onderwys gebruik is. Dit het gelei tot 'n burokratiese warboel van oorvleuelende jurisdiksies en verantwoordelikhede wat tipies is vir die administratiewe styl van die Nazi -regime. 
Joodse staatsamptenare het hul werk in 1933 verloor, behalwe diegene wat militêre diens in die Eerste Wêreldoorlog gesien het. Lede van die Party of party -ondersteuners is in hul plek aangestel.  As deel van die proses van Gleichschaltung, het die Reich Local Government Law van 1935 plaaslike verkiesings afgeskaf, en burgemeesters is deur die Ministerie van Binnelandse Sake aangestel. 
In Augustus 1934 moes staatsamptenare en lede van die weermag 'n eed van onvoorwaardelike gehoorsaamheid aan Hitler sweer. Hierdie wette het die basis geword van die Führerprinzip, die konsep dat Hitler se woord alle bestaande wette oortref het.  Enige dade wat deur Hitler goedgekeur is - selfs moord - het dus wettig geword.  Alle wetgewing wat deur kabinetsministers voorgestel is, moet deur die kantoor van adjunk -Führer Rudolf Hess goedgekeur word, wat ook 'n veto teen vooraanstaande staatsdiensaanstellings kon maak. 
Die grootste deel van die regstelsel en regskodes van die Weimar-republiek bly in plek om nie-politieke misdade te hanteer.  Die howe het baie meer doodsvonnisse uitgevaardig en uitgevoer as voordat die Nazi's aan bewind gekom het.  Mense wat skuldig bevind is aan drie of meer oortredings - selfs kleinlik - kan as gewone oortreders beskou word en vir onbepaalde tronkstraf opgelê word.  Mense soos prostitute en sakelui word as krimineel beskou en 'n bedreiging vir die gemeenskap. Duisende is gearresteer en vir 'n onbepaalde tyd sonder verhoor opgesluit. 
'N Nuwe tipe hof, die Volksgerichtshof ("People's Court"), is in 1934 gestig om politieke sake te hanteer.  Hierdie hof het 5 000 doodsvonnisse uitgedeel tot die ontbinding daarvan in 1945.  Die doodstraf kan uitgereik word vir oortredings soos om 'n kommunis te wees, oproerige pamflette te druk of selfs grappe te maak oor Hitler of ander amptenare.  Die Gestapo was in beheer van ondersoekende polisiëring om die Nazi -ideologie af te dwing, aangesien hulle politieke oortreders, Jode en ander wat as ongewens geag is, opgespoor en beperk het.  Politieke oortreders wat uit die gevangenis vrygelaat is, is dikwels onmiddellik deur die Gestapo weer in hegtenis geneem en in 'n konsentrasiekamp opgesluit. 
Die Nazi's het propaganda gebruik om die konsep van Rassenschande ("rasseverontreiniging") om die behoefte aan rassewette te regverdig.  In September 1935 is die Neurenbergwette uitgevaardig. Hierdie wette het aanvanklik seksuele verhoudings en huwelike tussen Ariërs en Jode verbied en is later uitgebrei tot "Sigeuners, negers of hul bastard -nageslag".  Die wet verbied ook die aanstelling van Duitse vroue onder die ouderdom van 45 as huishulpe in Joodse huishoudings.  Die Reich -burgerskapwet verklaar dat slegs dié van 'Duitse of verwante bloed' burgers kan wees.  So is Jode en ander nie-Ariërs van hul Duitse burgerskap gestroop. Die wet het die Nazi's ook toegelaat om burgerskap te weier vir almal wat nie die regime ondersteun nie.  'n Aanvullende dekreet wat in November uitgereik is, word gedefinieer as Joodse enigiemand met drie Joodse grootouers, of twee grootouers as die Joodse geloof gevolg word. 
Die verenigde gewapende magte van Duitsland van 1935 tot 1945 is die Wehrmacht (weermag). Dit het die Heer (weermag), Kriegsmarine (vloot), en die Luftwaffe (lugmag). Vanaf 2 Augustus 1934 moes lede van die weermag persoonlik 'n eed van onvoorwaardelike gehoorsaamheid aan Hitler aflê. In teenstelling met die vorige eed, wat trou aan die grondwet van die land en sy wettige instellings vereis, het hierdie nuwe eed vereis dat lede van die weermag Hitler gehoorsaam, selfs al word hulle beveel om iets onwettigs te doen.  Hitler het bepaal dat die weermag die Einsatzgruppen- die mobiele sterfgroepe wat verantwoordelik is vir miljoene sterftes in Oos -Europa - toe dit takties moontlik was.  Wehrmacht troepe het ook direk aan die Holocaust deelgeneem deur burgerlikes te skiet of volksmoord te pleeg onder die dekmantel van anti-partydige operasies.  Die partylyn was dat die Jode die aanstigters van die partydige stryd was en daarom uit die weg geruim moes word.  Op 8 Julie 1941 kondig Heydrich aan dat alle Jode in die oostelike verowerde gebiede as partydiges beskou moet word en het die bevel gegee dat alle manlike Jode tussen die ouderdomme van 15 en 45 jaar geskiet moet word.  Teen Augustus is dit uitgebrei tot die hele Joodse bevolking. 
Ondanks pogings om die land militêr voor te berei, kon die ekonomie nie 'n lang uitputtingsoorlog ondergaan nie. 'N Strategie is ontwikkel gebaseer op die taktiek van Blitzkrieg ("weerligoorlog"), wat behels die gebruik van vinnige gekoördineerde aanvalle wat vyand se sterkpunte vermy het. Aanvalle begin met artillerie -bombardement, gevolg deur bombardemente en lopies. Daarna sou die tenks aanval en uiteindelik sou die infanterie intrek om die gevange gebied te beveilig.  Oorwinnings duur voort tot middel 1940, maar die versuim om Brittanje te verslaan was die eerste groot keerpunt in die oorlog. Die besluit om die Sowjetunie aan te val en die beslissende nederlaag by Stalingrad het gelei tot die terugtrekking van die Duitse leërs en die uiteindelike verlies van die oorlog.  Die totale aantal soldate wat in die Wehrmacht van 1935 tot 1945 was ongeveer 18,2 miljoen, waarvan 5,3 miljoen gesterf het. 
Die SA en SS
Die Sturmabteilung (SA Storm Detachment), of Brownshirts, wat in 1921 gestig is, was die eerste paramilitêre vleuel van die Nazi -party wat hul aanvanklike opdrag was om Nazi -leiers te beskerm tydens byeenkomste en byeenkomste.  Hulle het ook deelgeneem aan straatgevegte teen die magte van mededingende politieke partye en gewelddadige optrede teen Jode en ander.  Onder Ernst Röhm se leiding het die SA teen 1934 gegroei tot meer as 'n halfmiljoen lede - 4,5 miljoen reserwes ingesluit - in 'n tyd toe die gewone weermag deur die Versailles -verdrag nog beperk was tot 100,000 man. 
Röhm het gehoop om die bevel oor die leër te aanvaar en dit in die geledere van die SA op te neem.  Hindenburg en minister van verdediging, Werner von Blomberg, dreig om krygswet op te lê as die bedrywighede van die SA nie beperk word nie.  Daarom, minder as anderhalf jaar nadat hy die mag oorgeneem het, beveel Hitler die dood van die SA leierskap, waaronder Rohm. Na die suiwering van 1934 was die SA nie meer 'n groot mag nie. 
Aanvanklik 'n klein lyfwag -eenheid onder die vaandel van die SA, die Schutzstaffel (SS Protection Squadron) het gegroei tot een van die grootste en magtigste groepe in Nazi -Duitsland.  Onder leiding van Reichsführer-SS Heinrich Himmler vanaf 1929, het die SS teen 1938 meer as 'n kwartmiljoen lede gehad.  Himmler het die SS aanvanklik as 'n elite groep wagte beskou, Hitler se laaste verdedigingslinie.  Die Waffen-SS, die militêre tak van die SS, het ontwikkel tot 'n tweede leër. Dit was afhanklik van die gewone weermag vir swaar wapens en toerusting, en die meeste eenhede was onder taktiese beheer van die hoë bevel van die gewapende magte (OKW).   Teen die einde van 1942 is die streng seleksie- en rasvereistes wat aanvanklik ingestel was, nie meer gevolg nie. Aangesien werwing en diensplig slegs op uitbreiding gebaseer was, kon die Waffen-SS teen 1943 nie meer beweer dat hy 'n elite-vegmag was nie. 
SS -formasies het baie oorlogsmisdade teen burgerlikes en geallieerde dienspligtiges gepleeg.  Vanaf 1935 was die SS aan die spits van die vervolging van Jode, wat in ghetto's en konsentrasiekampe saamgevoeg is.  Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het die SS Einsatzgruppen eenhede het die leër in Pole en die Sowjetunie gevolg, waar hulle van 1941 tot 1945 meer as twee miljoen mense doodgemaak het, waaronder 1,3 miljoen Jode.  'n Derde van die Einsatzgruppen lede is gewerf uit Waffen-SS-personeel.   Die SS-Totenkopfverbände (hoofdeenhede van die dood) het die konsentrasiekampe en uitwissingskampe bestuur, waar nog miljoene mense dood is.   Tot 60 000 Waffen-SS-manne het in die kampe gedien. 
In 1931 het Himmler 'n SS -intelligensiediens georganiseer wat bekend gestaan ​​het as die Sicherheitsdienst (SD -veiligheidsdiens) onder sy adjunk, Heydrich.  Hierdie organisasie het die taak om kommuniste en ander politieke teenstanders op te spoor en te arresteer.   Himmler het die begin van 'n parallelle ekonomie onder die vaandel van die SS -ekonomie en administrasiehoofkantoor gevestig. Hierdie beheermaatskappy het behuisingskorporasies, fabrieke en uitgewerye besit.  
Die mees dringende ekonomiese aangeleentheid waarmee die Nazi's aanvanklik te kampe gehad het, was die nasionale werkloosheidsyfer van 30 persent.  Ekonoom dr. Hjalmar Schacht, president van die Reichsbank en minister van ekonomie, het in Mei 1933 'n skema vir tekortfinansiering opgestel. Kapitaalprojekte is betaal met die uitreiking van skuldebriewe genaamd Mefo -rekeninge. Toe die note vir betaling voorgelê is, het die Reichsbank geld gedruk. Hitler en sy ekonomiese span het verwag dat die komende territoriale uitbreiding die manier sou bied om die stygende nasionale skuld terug te betaal.  Die administrasie van Schacht behaal 'n vinnige afname in die werkloosheidsyfer, die grootste van enige land tydens die Groot Depressie.  Ekonomiese herstel was ongelyk, met verminderde werksure en onreëlmatige beskikbaarheid van benodigdhede, wat al in 1934 tot ontnugtering van die regime gelei het. 
In Oktober 1933 is die Junkers Aircraft Works onteien. In samewerking met ander vliegtuigvervaardigers en onder leiding van minister van lugvaart, Göring, is die produksie verhoog. Uit 'n arbeidsmag van 3200 mense wat in 1932 100 eenhede per jaar vervaardig, het die bedryf minder as tien jaar later jaarliks ​​'n kwartmiljoen werkers in diens geneem wat meer as 10 000 tegnies gevorderde vliegtuie vervaardig. 
'N Uitgebreide burokrasie is geskep om die invoer van grondstowwe en afgewerkte goedere te reguleer met die doel om buitelandse mededinging op die Duitse mark uit te skakel en die land se betalingsbalans te verbeter. Die Nazi's het die ontwikkeling van sintetiese vervangings vir materiale soos olie en tekstiele aangemoedig.  Aangesien die mark sterk was en die pryse vir petroleum laag was, het die Nazi-regering in 1933 'n winsdelingooreenkoms met IG Farben aangegaan, wat hulle 'n opbrengs van 5 persent op kapitaal wat in hul sintetiese olie-aanleg in Leuna belê is, gewaarborg het. Enige wins wat die bedrag oorskry, sal aan die Ryk oorgedra word. Teen 1936 het Farben spyt gehad dat hy die ooreenkoms aangegaan het, aangesien daar toe 'n oormaat wins gemaak is.  In 'n ander poging om 'n voldoende petroleumvoorraad in die oorlog te verseker, het Duitsland Roemenië geïntimideer om 'n handelsooreenkoms in Maart 1939 te onderteken. 
Groot projekte vir openbare werke wat met 'n tekortbesteding gefinansier is, sluit in die bou van 'n netwerk van Autobahnen en befondsing vir programme wat deur die vorige regering begin is vir behuising en landbouverbeterings.  Om die boubedryf te stimuleer, is krediet aan private ondernemings gebied en subsidies is beskikbaar gestel vir huiskoop en herstelwerk.  Op voorwaarde dat die vrou die personeellid sou verlaat, kon jong paartjies van Ariese afkoms wat van voorneme was om te trou, toegang tot 'n lening van tot 1000 Reichsmarks kry, en die bedrag wat terugbetaal moes word, word met 25 persent verminder vir elke kind gebore.  Die voorbehoud dat die vrou buite die huis werkloos moes bly, is teen 1937 laat vaar weens 'n tekort aan geskoolde arbeiders. 
Met die oog op wydverspreide motorbesit as deel van die nuwe Duitsland, het Hitler gereël dat ontwerper Ferdinand Porsche planne opstel vir die KdF-wagen (Strength Through Joy -motor), bedoel om 'n motor te wees wat almal kan bekostig. 'N Prototipe is op die Internasionale Motorskou in Berlyn op 17 Februarie 1939 vertoon. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog is die fabriek omgeskakel om militêre voertuie te vervaardig. Nie een is verkoop ná die oorlog toe die voertuig die naam van die Volkswagen (volksmotor) gekry het nie. 
Ses miljoen mense was werkloos toe die Nazi's in 1933 die bewind oorgeneem het, en teen 1937 was daar minder as 'n miljoen.  Dit was deels te wyte aan die verwydering van vroue uit die arbeidsmag.  Reële lone het tussen 1933 en 1938 met 25 % gedaal. Nazi's.  'n Nuwe organisasie, die Duitse Arbeidsfront, is gestig en onder die funksionaris van die Nazi -party, Robert Ley, geplaas.  Die gemiddelde werksweek was 43 uur in 1933 teen 1939, dit het toegeneem tot 47 uur. 
Vroeg in 1934 het die fokus na herbewapening verskuif. Teen 1935 was militêre uitgawes verantwoordelik vir 73 persent van die regering se aankope van goedere en dienste.  Op 18 Oktober 1936 noem Hitler Göring as gevolmagtigde van die vierjaarplan, wat bedoel was om die herbewapening te bespoedig.  Benewens die oproep tot die vinnige bou van staalmeulens, sintetiese rubberaanlegte en ander fabrieke, het Göring loon- en prysbeheer ingestel en die uitreiking van aandele beperk.  Ten spyte van toenemende tekorte is groot uitgawes aan herbewaping gemaak.  Planne wat laat in 1938 onthul is vir massiewe verhogings aan die vloot en lugmag, was onmoontlik om te vervul, aangesien Duitsland nie die geld en materiële hulpbronne gehad het om die beplande eenhede te bou nie, asook die nodige brandstof wat nodig was om dit aan die gang te hou.  Met die instelling van verpligte militêre diens in 1935, het die Reichswehr, wat volgens die bepalings van die Versailles -verdrag tot 100,000 beperk was, het aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog uitgebrei tot 750,000 vir aktiewe diens, met nog 'n miljoen in die reservaat.  Teen Januarie 1939 was die werkloosheid tot 301 800 en dit het teen September tot slegs 77 500 gedaal. 
Oorlogsekonomie en dwangarbeid
Die Nazi -oorlogsekonomie was 'n gemengde ekonomie wat 'n vrye mark met sentrale beplanning gekombineer het. Historikus Richard Overy beskryf dit as iewers tussen die kommando -ekonomie van die Sowjetunie en die kapitalistiese stelsel van die Verenigde State. 
In 1942, na die dood van minister van bewapening Fritz Todt, het Hitler Albert Speer as sy plaasvervanger aangestel. Rantsoenering van verbruikersgoedere tydens die oorlog het gelei tot 'n toename in persoonlike besparings, fondse wat op hul beurt aan die regering geleen is om die oorlogspoging te ondersteun.  Teen 1944 verbruik die oorlog 75 persent van die bruto binnelandse produk van Duitsland, vergeleke met 60 persent in die Sowjetunie en 55 persent in Brittanje.  Speer het produksie verbeter deur beplanning en beheer te sentraliseer, produksie van verbruikersgoedere te verminder en dwangarbeid en slawerny te gebruik.   Die oorlogstydse ekonomie het uiteindelik sterk staatgemaak op die grootskaalse indiensneming van slawe-arbeid. Duitsland het ongeveer 12 miljoen mense uit 20 Europese lande ingevoer en verslaaf om in fabrieke en op plase te werk. Ongeveer 75 persent was Oos -Europees.  Baie was die slagoffers van geallieerde bomaanvalle, aangesien hulle swak lugaanvalbeskerming ontvang het. Swak lewensomstandighede het gelei tot hoë siektes, beserings en sterftes, asook sabotasie en kriminele aktiwiteite.  Die oorlogstydse ekonomie het ook staatgemaak op grootskaalse roof, aanvanklik deurdat die staat die eiendom van Joodse burgers in beslag geneem het en later deur die hulpbronne van besette gebiede te plunder. 
Buitelandse werkers wat na Duitsland gebring is, is in vier kategorieë ingedeel: gaswerkers, militêre geïnterneerdes, burgerlike werkers en Oosterse werkers. Elke groep was onderhewig aan verskillende regulasies. Die Nazi's het 'n verbod op seksuele omgang tussen Duitsers en buitelandse werkers uitgevaardig.  
Teen 1944 het meer as 'n halfmiljoen vroue as hulpdiens in die Duitse weermag gedien.  Die aantal vroue in betaalde indiensneming het van 1939 tot 1944 slegs met 271 000 (1,8 persent) toegeneem.  Aangesien die produksie van verbruikersgoedere verminder is, het vroue die bedrywe verlaat vir indiensneming in die oorlogsekonomie. Hulle het ook werk geneem wat voorheen deur mans beklee is, veral op plase en in winkels wat deur familie besit word. 
Baie swaar strategiese bombardemente deur die Geallieerdes was gemik op raffinaderye wat sintetiese olie en petrol vervaardig, asook die Duitse vervoerstelsel, veral spoorwerwe en kanale.  Die wapensbedryf het teen September 1944 begin afbreek. Teen November het brandstofsteenkool nie meer sy bestemmings bereik nie en was die vervaardiging van nuwe wapens nie meer moontlik nie.  Overy voer aan dat die bombardement die Duitse oorlogsekonomie onder druk gebring het en dit genoop het om tot 'n kwart van sy mannekrag en nywerheid oor te skakel in hulpmiddels teen vliegtuie, wat die oorlog heel waarskynlik verkort het. 
Finansiële ontginning van verowerde gebiede
Gedurende die oorlog het die Nazi's aansienlike plundering uit die besette Europa gehaal. Geskiedkundige en oorlogskorrespondent William L. Shirer skryf: "Die totale hoeveelheid [Nazi] buit sal nooit bekend wees nie, dit het bo die mens se vermoë bewys om akkuraat te bereken."  Goudreserwes en ander buitelandse besittings is in beslag geneem by die nasionale banke van besette lande, terwyl groot "besettingskoste" gewoonlik opgelê is. Teen die einde van die oorlog is die besettingskoste deur die Nazi's bereken op 60 miljard Reichsmarks, terwyl Frankryk alleen 31,5 miljard betaal het. Die Bank of France was genoodsaak om 4,5 miljard Reichsmarks in "krediete" aan Duitsland te verskaf, terwyl 'n verdere 500,000 Reichsmarks teen Vichy France deur die Nazi's beoordeel is in die vorm van 'fooie' en ander diverse aanklagte. Die Nazi's het ander verowerde nasies op dieselfde manier uitgebuit. Na die oorlog het die Amerikaanse strategiese bomaanvalopname tot die gevolgtrekking gekom dat Duitsland 104 miljard Reichsmarks verkry het in die vorm van besettingskoste en ander oordrag van welvaart uit besette Europa, waaronder twee derdes van die bruto binnelandse produk van België en Nederland. 
Nazi -plundering het private en openbare kunsversamelings, artefakte, edelmetale, boeke en persoonlike besittings ingesluit. Hitler en Göring was veral geïnteresseerd in die verkryging van geplunderde kunsskatte uit besette Europa,  eersgenoemde beplan om die gesteelde kuns te gebruik om die galerye van die beplande te vul Führermuseum (Leader's Museum),  en laasgenoemde vir sy persoonlike versameling. Göring, wat byna al die besette Pole van sy kunswerke gestroop het binne ses maande na die inval van Duitsland, het uiteindelik 'n versameling met 'n waarde van meer as 50 miljoen Reichsmarks laat groei.  In 1940 is die Reichsleiter Rosenberg Taskforce gestig om kunswerke en kulturele materiaal uit openbare en private versamelings, biblioteke en museums in Europa te plunder. Frankryk het die grootste omvang van Nazi -plundering beleef. Ongeveer 26 000 spoorwegwaens met kunsskatte, meubels en ander geplunderde items is uit Frankryk na Duitsland gestuur.  Teen Januarie 1941 het Rosenberg geraam dat die gebuitte skatte uit Frankryk meer as een miljard Reichsmarks gewaardeer het.  Boonop het soldate goedere soos produkte en klere geplunder of gekoop - items wat in Duitsland moeiliker geword het - om huis toe te gaan. 
Goedere en grondstowwe is ook geneem. In Frankryk is daar gedurende die oorlog na beslag op 9 000 000 ton (8 900 000 lang ton 9 900 000 kort ton) graan beslag gelê, waaronder 75 persent van die hawer. Daarbenewens is 80 persent van die land se olie en 74 persent van die staalproduksie daarvan geneem. Die waardasie van hierdie buit is na raming 184,5 miljard frank. In Pole het die Nazi -plundering van grondstowwe begin nog voordat die Duitse inval tot 'n einde gekom het. 
Na Operasie Barbarossa is die Sowjetunie ook geplunder. Net in 1943 is 9 000 000 ton graan, 2 000 000 ton (2 000 000 lang ton 2 200 000 kort ton) voer, 3 000 000 ton (3 000 000 lang ton 3 300 000 kort ton) aartappels en 662 000 ton (652 000 lang ton 730 000 kort ton) vleis gestuur terug Duitsland toe. Gedurende die Duitse besetting is ongeveer 12 miljoen varke en 13 miljoen skape geneem. Die waarde van hierdie plundering word op 4 miljard Reichsmarks geraam. Hierdie relatief lae getal in vergelyking met die besette nasies van Wes -Europa kan toegeskryf word aan die verwoestende gevegte aan die Oosfront. 
Rassisme en antisemitisme
Rassisme en antisemitisme was basiese beginsels van die Nazi -party en die Nazi -regime. Nazi -Duitsland se rassebeleid was gebaseer op hul geloof in die bestaan ​​van 'n superieure meesterras. Die Nazi's postuleer die bestaan ​​van 'n rassekonflik tussen die Ariese meesterras en minderwaardige rasse, veral Jode, wat beskou word as 'n gemengde ras wat die samelewing binnegedring het en verantwoordelik was vir die uitbuiting en onderdrukking van die Ariese ras. 
Vervolging van Jode
Diskriminasie teenoor Jode het onmiddellik begin nadat die mag ingeneem is. Na 'n maand lange reeks aanvalle deur lede van die SA op Joodse ondernemings en sinagoges, verklaar Hitler op 1 April 1933 'n nasionale boikot van Joodse ondernemings.  Die Wet op die Herstel van die Professionele Staatsdiens wat op 7 April aangeneem is, het alle nie-Ariese staatsamptenare gedwing om uit die regsberoep en staatsdiens te tree.  Soortgelyke wetgewing ontneem ander Joodse professionele persone spoedig hul reg om te praktiseer, en op 11 April word 'n bevel uitgevaardig waarin gesê word dat elkeen wat selfs 'n Joodse ouer of grootouer gehad het, as nie-Ariërs beskou word.  As deel van die strewe om die Joodse invloed uit die kulturele lewe te verwyder, het lede van die National Socialist German Students 'League alle boeke wat as nie-Duits beskou word, uit die biblioteke verwyder, en 'n landwye boekverbranding is op 10 Mei gehou. 
Die regime het geweld en ekonomiese druk gebruik om Jode aan te moedig om die land vrywillig te verlaat.  Joodse ondernemings is toegang tot markte geweier, advertensies verbied en toegang tot regeringskontrakte ontneem. Burgers is geteister en aan gewelddadige aanvalle blootgestel.  Baie dorpe het borde aangebring wat toegang tot Jode verbied het. 
Op 7 November 1938 het 'n jong Joodse man, Herschel Grynszpan, Ernst vom Rath, 'n sekretaris by die Duitse ambassade in Parys, doodgeskiet om sy gesin se behandeling in Duitsland te protesteer. Hierdie voorval was die voorwendsel vir 'n pogrom wat die Nazi's twee dae later teen die Jode aangehits het. Lede van die SA het sinagoges en Joodse eiendom in Duitsland beskadig of vernietig. Minstens 91 Duitse Jode is dood tydens hierdie pogrom, later geroep Kristallnacht, die nag van gebroke glas.   Verdere beperkings is in die komende maande op Jode ingestel - dit is verbied om besighede te besit of in kleinhandelwinkels te werk, motors te ry, na die bioskoop te gaan, die biblioteek te besoek of wapens te besit, en Joodse leerlinge is verwyder van skole. Die Joodse gemeenskap is 'n boete van een biljoen mark opgelê om te betaal vir die skade wat aangerig is Kristallnacht en gesê dat daar beslag gelê sal word op enige versekeringskoste.  Teen 1939 het ongeveer 250 000 van Duitsland se 437,000 Jode na die Verenigde State, Argentinië, Groot -Brittanje, Palestina en ander lande geëmigreer.   Baie het verkies om op die vasteland van Europa te bly. Emigrante na Palestina is toegelaat om eiendom daarheen oor te dra ingevolge die bepalings van die Haavara -ooreenkoms, maar diegene wat na ander lande verhuis, moes feitlik al hul eiendom agterlaat, en dit is deur die regering in beslag geneem. 
Net soos die Jode, is die Romani -mense van die begin van die regime af vervolg. Die Romani is verbied om met mense uit Duitse ekstraksie te trou. Hulle is vanaf 1935 na konsentrasiekampe gestuur en baie is dood.  ​​ Na die inval in Pole is 2,500 Roma en Sinti -mense uit Duitsland na die algemene regering gedeporteer, waar hulle in arbeidskampe opgesluit was. Die oorlewendes is waarskynlik in Bełżec, Sobibor of Treblinka uitgeroei. 'N Verdere 5000 Sinti- en Oostenrykse Lalleri -mense is laat in 1941 na die Łódź -getto gedeporteer, waar die helfte na raming gesterf het. Die Romani -oorlewendes van die ghetto is daarna vroeg in 1942 na die Chełmno -vernietigingskamp verplaas. 
Die Nazi's was van plan om alle Romani -mense uit Duitsland te deporteer, en hulle beperk tot Zigeunerlager (Sigeunerkampe) vir hierdie doel. Himmler het beveel dat hulle in Desember 1942 uit Duitsland gedeporteer moet word, met enkele uitsonderings. Altesaam 23 000 Romani is na die konsentrasiekamp Auschwitz gedeporteer, van wie 19 000 gesterf het. Buite Duitsland is die Romani -mense gereeld vir dwangarbeid gebruik, hoewel baie gedood is. In die Baltiese state en die Sowjetunie is 30 000 Romani deur die SS, die Duitse leër en Einsatzgruppen. In die besette Serwië is 1 000 tot 12 000 Romani dood, terwyl bykans alle 25 000 Romani wat in die Onafhanklike Staat Kroasië woon, dood is. Die ramings aan die einde van die oorlog stel die totale dodetal op ongeveer 220,000, wat gelyk was aan ongeveer 25 persent van die Romani -bevolking in Europa. 
Ander vervolgde groepe
Aksie T4 was 'n program van stelselmatige moord op liggaamlik en verstandelik gestremdes en pasiënte in psigiatriese hospitale, wat hoofsaaklik van 1939 tot 1941 plaasgevind het en tot die einde van die oorlog voortgeduur het. Aanvanklik is die slagoffers deur die Einsatzgruppen en ander gaskamers en gaswaens wat koolstofmonoksied gebruik, is vroeg in 1940 gebruik.   Ingevolge die Wet op die Voorkoming van Oorerflik Siek Nageslag, wat op 14 Julie 1933 verorden is, het meer as 400 000 individue verpligte sterilisasie ondergaan.  Meer as die helfte was diegene wat as verstandelik gebrekkig beskou is, wat nie net mense insluit wat swak op intelligensietoetse gevaar het nie, maar ook diegene wat afwyk van verwagte gedragstandaarde ten opsigte van spaarsaamheid, seksuele gedrag en netheid. Die meeste slagoffers kom uit agtergeblewe groepe soos prostitute, armes, haweloses en misdadigers.  Ander groepe wat vervolg en vermoor is, is onder meer Jehovah se Getuies, homoseksuele, sosiale misbruik en lede van die politieke en godsdienstige opposisie.  
Die oorlog in Duitsland in die Ooste was gebaseer op Hitler se jarelange siening dat Jode die groot vyand van die Duitse volk was en dit Lebensraum was nodig vir die uitbreiding van Duitsland. Hitler vestig sy aandag op Oos -Europa, met die doel om Pole en die Sowjetunie te verower.   Na die besetting van Pole in 1939 was alle Jode wat in die algemene regering woon, tot ghetto's beperk, en diegene wat fisiek geskik was, moes verpligte arbeid verrig.  In 1941 besluit Hitler om die Poolse nasie binne 15 tot 20 jaar heeltemal te vernietig, en die algemene regering sou van die etniese pole verwyder word en deur Duitse koloniste hervestig word.  Ongeveer 3,8 tot 4 miljoen Pole sou as slawe oorbly,  deel van 'n slawe -arbeidsmag van 14 miljoen wat die Nazi's beoog het om burgers van verowerde nasies te skep.  
Die Generalplan Ost ("Algemene plan vir die Ooste") het 'n beroep gedoen om die bevolking van die besette Oos -Europa en die Sowjetunie na Siberië te deporteer, om as slawe -arbeid te gebruik of om vermoor te word.  Om te bepaal wie vermoor moet word, het Himmler die Volksliste, 'n stelsel van klassifikasie van mense wat van Duitse bloed beskou word.  Hy het beveel dat diegene van Germaanse afkoms wat geweier het om as etniese Duitsers geklassifiseer te word, na konsentrasiekampe gedeporteer moet word, dat hulle kinders moet word weggeneem of gedwing moet word tot dwangarbeid.   Die plan bevat ook die ontvoering van kinders wat as Aries-Nordiese eienskappe beskou word, wat vermoedelik van Duitse afkoms was.  Die doel was om te implementeer Generalplan Ost na die verowering van die Sowjetunie, maar toe die inval misluk, moes Hitler ander opsies oorweeg.   Een voorstel was 'n massale gedwonge deportasie van Jode na Pole, Palestina of Madagaskar. 
Benewens die uitskakeling van Jode, was die Nazi's van plan om die bevolking van die verowerde gebiede met 30 miljoen mense te verminder deur middel van hongersnood in 'n aksie genaamd The Hunger Plan. Voedselvoorrade sou na die Duitse weermag en Duitse burgers oorgedra word. Stede sou vernietig word en die grond toegelaat word om na die bos terug te keer of deur Duitse koloniste hervestig te word.  Saam, die Hunger Plan en Generalplan Ost sou gelei het tot die honger van 80 miljoen mense in die Sowjetunie.  Hierdie gedeeltelik vervulde planne het gelei tot die democidale dood van 'n geskatte 19,3 miljoen burgerlikes en krygsgevangenes (krygsgevangenes) in die hele USSR en elders in Europa.  Gedurende die oorlog het die Sowjetunie altesaam 27 miljoen mense verloor, minder as nege miljoen hiervan was gevegssterftes.  Een uit elke vier van die Sowjet -bevolking is dood of gewond. 
Die Holocaust en die finale oplossing
Rondom die mislukte offensief teen Moskou in Desember 1941, besluit Hitler dat die Jode van Europa onmiddellik uitgeroei moet word.  Terwyl die moord op Joodse burgers aan die gang was in die besette gebiede van Pole en die Sowjetunie, is planne vir die totale uitwissing van die Joodse bevolking van Europa - elf miljoen mense - tydens die Wannsee -konferensie op 20 Januarie 1942 geformaliseer. Sommige sou tot die dood toe gewerk word en die res sou gedood word in die implementering van die finale oplossing vir die Joodse vraag.  Aanvanklik is die slagoffers vermoor deur Einsatzgruppen vuurwaens, dan deur stilstaande gaskamers of met gaswaens, maar hierdie metodes was onprakties vir 'n operasie van hierdie omvang.   Teen 1942 is daar in Auschwitz, Chełmno, Sobibor, Treblinka en elders uitroeiingskampe met gaskamers opgerig.  Die totale aantal Jode wat vermoor word, word op 5,5 tot ses miljoen geraam,  insluitend meer as 'n miljoen kinders. 
Die Geallieerdes het inligting ontvang oor die moorde van die Poolse regering in ballingskap en Poolse leierskap in Warskou, meestal gebaseer op intelligensie van die Poolse ondergrondse.   Duitse burgers het toegang tot inligting oor wat gebeur, terwyl soldate wat teruggekeer het uit die besette gebiede berig het oor wat hulle gesien en gedoen het.  Historikus Richard J. Evans verklaar dat die meeste Duitse burgers die volksmoord afgekeur het.  [m]
Onderdrukking van etniese Pole
Pole is deur Nazi's as submenslike nie-Ariërs beskou, en tydens die Duitse besetting van Pole is 2,7 miljoen etniese Pole doodgemaak.  Poolse burgerlikes was onderworpe aan dwangarbeid in die Duitse nywerheid, internering, grootskorsing om plek te maak vir Duitse koloniste en massale teregstellings. Die Duitse owerhede het 'n stelselmatige poging aangewend om die Poolse kultuur en nasionale identiteit te vernietig. Tydens operasie AB-Aktion is baie universiteitsprofessore en lede van die Poolse intelligentsia gearresteer, na konsentrasiekampe vervoer of tereggestel. Tydens die oorlog verloor Pole na raming 39 tot 45 persent van sy dokters en tandartse, 26 tot 57 persent van sy prokureurs, 15 tot 30 persent van sy onderwysers, 30 tot 40 persent van sy wetenskaplikes en universiteitsprofessore en 18 tot 28 persent van sy geestelikes. 
Mishandeling van Sowjet -krygsgevangenes
Die Nazi's het 5,75 miljoen Sowjet -krygsgevangenes gevange geneem, meer as wat hulle saamgeneem het van al die ander Geallieerde moondhede. Hiervan het hulle na raming 3,3 miljoen doodgemaak, , waarvan 2,8 miljoen tussen Junie 1941 en Januarie 1942 vermoor is.  Baie krygsgevangenes het honger gesterf of het tot kannibalisme gesterf terwyl hulle in die opelughokke in Auschwitz en elders. 
Vanaf 1942 word Sowjet -krygsgevangenes as 'n bron van dwangarbeid beskou en beter behandeling ontvang sodat hulle kon werk.  Teen Desember 1944 het 750 000 Sowjet -krygsgevangenes gewerk, insluitend in Duitse bewapensfabrieke (in stryd met die Haag- en Genève -konvensies), myne en plase. 
Antisemitiese wetgewing wat in 1933 aangeneem is, het daartoe gelei dat alle Joodse onderwysers, professore en amptenare uit die onderwysstelsel verwyder is. Die meeste onderwysers moes aan die Nationalsozialistischer Lehrerbund (NSLB National Socialist Teachers League) en universiteitsprofessore moes by die Nasionaal -Sosialistiese Duitse dosente aansluit.   Onderwysers moes 'n eed van lojaliteit en gehoorsaamheid aan Hitler aflê, en diegene wat nie genoegsame ooreenstemming met partyideale getoon het nie, is dikwels deur studente of mede -onderwysers aangemeld en ontslaan.   Gebrek aan geld vir salarisse het daartoe gelei dat baie onderwysers die beroep verlaat het. Die gemiddelde klasgrootte het toegeneem van 37 in 1927 tot 43 in 1938 weens die gevolglike onderwystekort. 
Minister van Binnelandse Sake, Wilhelm Frick, Bernhard Rust van die Rykse Ministerie van Wetenskap, Onderwys en Kultuur en ander instansies het gereeld en dikwels teenstrydige voorskrifte uitgereik oor die inhoud van lesse en aanvaarbare handboeke vir gebruik in laerskole en hoërskole.  Boeke wat vir die regime as onaanvaarbaar geag is, is uit skoolbiblioteke verwyder.  Indoktrinasie in die Nazi -ideologie is in Januarie 1934 verpligtend gemaak. Studente wat as toekomstige lede van die party -elite gekies is, is vanaf die ouderdom van 12 jaar by die Adolf Hitler -skole vir primêre onderwys en die National Political Institutes of Education vir sekondêre onderwys geïndoktrineer. Gedetailleerde indoktrinasie van toekomstige houers van elite militêre rang is onderneem by Order Castles. 
Primêre en sekondêre onderwys fokus op rassebiologie, bevolkingsbeleid, kultuur, aardrykskunde en fisieke fiksheid.  Die kurrikulum in die meeste vakke, insluitend biologie, aardrykskunde en selfs rekenkunde, is verander om die fokus na ras te verander.  Militêre opvoeding het die sentrale komponent van liggaamlike opvoeding geword, en opvoeding in fisika was gerig op vakke met militêre toepassings, soos ballistiek en aerodinamika.   Studente moes alle films kyk wat deur die skooldivisie van die Reich Ministry of Public Enlightenment and Propaganda voorberei is. 
By universiteite was aanstellings in die hoogste poste die onderwerp van magstryd tussen die ministerie van onderwys, die universiteitsrade en die National Socialist German Students 'League.  Ondanks die druk van die Bond en verskillende regeringsministeries, het die meeste universiteitsprofessore gedurende die Nazi -tydperk nie hul lesings of leerplanne verander nie.  Dit was veral die geval met universiteite in hoofsaaklik Katolieke streke.  Inskrywing by Duitse universiteite het gedaal van 104,000 studente in 1931 tot 41,000 in 1939, maar die inskrywing in mediese skole het skerp gestyg namate Joodse dokters gedwing was om die beroep te verlaat, sodat mediese gegradueerdes goeie werksvooruitsigte gehad het.  Vanaf 1934 moes universiteitstudente gereeld en tydrowende militêre opleidingsessies bywoon wat deur die SA aangebied is.  Eerstejaarstudente moes ook ses maande in 'n arbeidskamp vir die Reich Arbeidsdiens dien, 'n bykomende tien weke diens van tweedejaarstudente. 
Rol van vroue en familie
Vroue was 'n hoeksteen van die Nazi -sosiale beleid. Die Nazi's het die feministiese beweging gekant en beweer dat dit die skepping van Joodse intellektuele is, maar pleit eerder vir 'n patriargale samelewing waarin die Duitse vrou sou erken dat haar 'wêreld haar man, haar gesin, haar kinders en haar huis' is.  Feministiese groepe is gesluit of opgeneem in die National Socialist Women's League, wat groepe regoor die land gekoördineer het om moederskap en huishoudelike aktiwiteite te bevorder. Daar is kursusse aangebied oor kinderopvoeding, naaldwerk en kook. Bekende feministe, waaronder Anita Augspurg, Lida Gustava Heymann en Helene Stöcker, het gedwing om in ballingskap te lewe.  The League het die NS-Frauen-Warte, die enigste Nazi-goedgekeurde vrouetydskrif in Nazi-Duitsland  ondanks enkele propaganda-aspekte, was dit oorwegend 'n gewone vroueblad. 
Vroue is aangemoedig om die arbeidsmag te verlaat, en die skepping van groot gesinne deur rasgeskikte vroue is bevorder deur middel van 'n propagandaveldtog. Vroue het 'n bronsprys ontvang - bekend as die Ehrenkreuz der Deutschen Mutter (Ere -kruis van die Duitse moeder) - vir die geboorte van vier kinders, silwer vir ses en goud vir agt of meer.  Groot gesinne het subsidies ontvang om te help met uitgawes. Hoewel die maatreëls gelei het tot 'n toename in die geboortesyfer, het die aantal gesinne met vier of meer kinders tussen 1935 en 1940 met vyf persent gedaal.  Die verwydering van vroue uit die arbeidsmag het nie die bedoelde uitwerking gehad om werk vir mans vry te stel nie, aangesien vroue meestal as huishoudelike bediendes, wewers of in die voedsel- en drinkbedrywe werksaam was - werk wat nie vir mans interessant was nie.  Nazi-filosofie het verhoed dat 'n groot aantal vroue gehuur word om in die opbou van die oorlog in ammunisiefabrieke te werk, sodat buitelandse arbeiders ingebring is. Nadat die oorlog begin het, is slawe-arbeiders wyd gebruik.  In Januarie 1943 onderteken Hitler 'n dekreet wat vereis dat alle vroue jonger as vyftig jaar moet aanmeld vir werkopdragte om die oorlogspoging te help.  Daarna is vroue na landbou- en industriële werksgeleenthede gestuur, en teen September 1944 werk 14,9 miljoen vroue in die vervaardiging van ammunisie. 
Nazi -leiers onderskryf die idee dat rasionele en teoretiese werk vreemd is aan die aard van 'n vrou, en as sodanig vroue ontmoedig om hoër onderwys te soek.  'n Wet wat in April 1933 aangeneem is, het die aantal vroue wat tot die universiteit toegelaat is, beperk tot tien persent van die aantal manlike besoekers.  Dit het daartoe gelei dat vroulike inskrywings in sekondêre skole gedaal het van 437,000 in 1926 tot 205,000 in 1937. Die aantal vroue wat in post-sekondêre skole ingeskryf is, het gedaal van 128,000 in 1933 tot 51,000 in 1938. Maar met die vereiste dat mans ingeroep word tydens die oorlog by die gewapende magte uitgemaak het, was vroue teen 1944 die helfte van die inskrywing in die post-sekondêre stelsel. 
Daar word van vroue verwag om sterk, gesond en lewensnoodsaaklik te wees.  Die stewige boervrou wat die land bewerk het en sterk kinders gebaar het, is as ideaal geag, en vroue is geprys omdat hulle atleties en bruin was om buite te werk.  Organisasies is geskep vir die indoktrinasie van Nazi -waardes. Vanaf 25 Maart 1939 is lidmaatskap by die Hitler -jeug verpligtend gemaak vir alle kinders ouer as tien jaar.  Die Jungmädelbund (Young Girls League) -afdeling van die Hitler -jeug was vir meisies tussen 10 en 14 jaar oud Bund Deutscher Mädel (BDM League of German Girls) was vir jong vroue tussen die ouderdomme van 14 en 18. Die BDM se aktiwiteite was toegespits op liggaamlike opvoeding, met aktiwiteite soos hardloop, verspring, salto, kettingstrook, marsjeer en swem. 
Die Nazi -regime het 'n liberale gedragskode ten opsigte van seksuele aangeleenthede bevorder en was simpatiek teenoor vroue wat buite die eg gebore is.  Promiskuïteit het toegeneem namate die oorlog vorder, met ongetroude soldate wat dikwels intiem by verskeie vroue gelyktydig betrokke was. Soldate se vroue was gereeld betrokke by buite -egtelike verhoudings. Seks is soms gebruik as 'n handelsware om beter werk van 'n buitelandse arbeider te verkry.  Pamflette het Duitse vroue beveel om seksuele omgang met buitelandse werkers te vermy as 'n gevaar vir hul bloed. 
Met die goedkeuring van Hitler was Himmler van voorneme dat die nuwe samelewing van die Nazi -regime onwettige geboortes moet destigmatiseer, veral van kinders wat gebore is deur lede van die SS, wat getoets is vir rassuiwerheid.  Sy hoop was dat elke SS -gesin tussen vier en ses kinders sou hê.  Die Lebensborn (Fountain of Life) vereniging, gestig deur Himmler in 1935, het 'n reeks kraamhuise geskep om enkelma's tydens hul swangerskappe te huisves.  Albei ouers is ondersoek vir rasgeskiktheid voor aanvaarding.  Die gevolglike kinders is dikwels in SS -gesinne aangeneem.  Die huise is ook beskikbaar gestel aan die vroue van lede van die SS en die Nazi -party, wat vinnig die helfte van die beskikbare plekke gevul het. 
Bestaande wette wat aborsie verbied, behalwe om mediese redes, is streng deur die Nazi -regime toegepas. Die aantal aborsies het gedaal van 35 000 per jaar aan die begin van die dertigerjare tot minder as 2 000 per jaar aan die einde van die dekade, hoewel in 1935 'n wet aangeneem is wat aborsies om eugenetiese redes moontlik maak. 
Nazi-Duitsland het 'n sterk anti-tabakbeweging, aangesien baanbrekersnavorsing deur Franz H. Müller in 1939 'n oorsaaklike verband tussen rook en longkanker getoon het.  Die Ryksgesondheidskantoor het maatreëls getref om rook te beperk, insluitend die aanbied van lesings en pamflette.  Rook is verbied op baie werkplekke, op treine en onder dienspligtiges van die weermag.  Regeringsagentskappe het ook gewerk om ander kankerverwekkende stowwe soos asbes en plaagdoders te beheer.  As deel van 'n algemene veldtog vir openbare gesondheid is watertoevoer skoongemaak, lood en kwik uit verbruikersprodukte verwyder en vroue aangemoedig om gereeld borskanker te ondersoek. 
Gesondheidsversekeringsplanne wat deur die regering bestuur word, was beskikbaar, maar Jode is in 1933 dekking geweier. Dieselfde jaar is Joodse dokters verbied om deur staatsversekerde pasiënte te behandel. In 1937 is Joodse dokters verbied om nie-Joodse pasiënte te behandel, en in 1938 is hul reg om medisyne te beoefen heeltemal verwyder. 
Mediese eksperimente, waarvan baie pseudowetenskaplik, is vanaf 1941 in konsentrasiekampgevangenes uitgevoer.  Die mees berugte dokter wat mediese eksperimente uitgevoer het, was SS-Hauptsturmführer Dr. Josef Mengele, kampdokter in Auschwitz.  Baie van sy slagoffers het gesterf of is opsetlik vermoor.  Konsentrasiekampgevangenes is deur farmaseutiese ondernemings beskikbaar gestel vir die toets van dwelms en ander eksperimente. 
Die Nazi -samelewing het elemente wat diereregte ondersteun, en baie mense was lief vir dieretuine en wild.  Die regering het verskeie maatreëls getref om die beskerming van diere en die omgewing te verseker. In 1933 het die Nazi's 'n streng dierbeskermingswet uitgevaardig wat die mediese navorsing beïnvloed het.  Die wet is slegs losweg toegepas, en ten spyte van 'n verbod op lewenskragting, het die Ministerie van Binnelandse Sake geredelik permitte vir diere -eksperimente uitgedeel. 
Die Reich Forestry Office onder Göring het regulasies afgedwing wat van bosbouers vereis het om 'n verskeidenheid bome te plant om 'n geskikte habitat vir wild te verseker, en 'n nuwe Reich Animal Protection Act het in 1933 wet geword.  Die regime het die Reich Nature Protection Act in 1935 ingestel om beskerm die natuur teen buitensporige ekonomiese ontwikkeling. Dit het voorsiening gemaak vir die onteiening van grond in privaat besit om natuurreservate te skep en gehelp te word met langtermynbeplanning.  Perfekte pogings is aangewend om lugbesoedeling te bekamp, ​​maar min wetgewing is uitgevoer sodra die oorlog begin het. 
Toe die Nazi's die mag in 1933 oorneem, was ongeveer 67 persent van die Duitse bevolking protestant, 33 persent Rooms -Katoliek, terwyl Jode minder as 1 persent uitmaak.   Volgens die sensus van 1939 beskou 54 persent hulself as protestant, 40 persent Rooms -Katoliek, 3,5 persent Gottgläubig (Godgelowig 'n Nazi-godsdienstige beweging) en 1,5 persent nie-godsdienstig.  Nazi -Duitsland het baie Christelike beelde gebruik en 'n verskeidenheid nuwe Christelike vakansiedae en vieringe ingestel, soos 'n massiewe viering ter viering van die 1200ste herdenking van die geboorte van die Frankiese keiser Karel die Grote, wat die naburige kontinentale Germaanse volke met geweld tydens die Saksiese Oorloë gekerstend het.  Nazi-propaganda het Hitler gestileer as 'n Christusagtige messias, 'n "figuur van verlossing volgens die Christelike model", "wat die wêreld van die Antichris sou bevry". 
Onder die Gleichschaltung In die proses het Hitler probeer om 'n verenigde Protestantse Rykskerk te skep uit Duitsland se 28 bestaande Protestantse staatskerke.  Pro-Nazi Ludwig Müller is geïnstalleer as Rykbiskop en die pro-Nazi-drukgroep Duitse Christene het beheer oor die nuwe kerk verkry.  Hulle maak beswaar teen die Ou Testament vanweë die Joodse oorsprong daarvan en eis dat bekeerde Jode uit hul kerk belet word.  Pastoor Martin Niemöller reageer met die stigting van die Belydende Kerk, waaruit sommige geestelikes die Nazi -regime teëgestaan ​​het.  Toe die sinode van die Belydende Kerk in 1935 teen die Nazi -beleid oor godsdiens protesteer, is 700 van hulle predikante gearresteer.  Müller bedank en Hitler het Hanns Kerrl as minister van kerksake aangestel om voort te gaan met die pogings om die protestantisme te beheer.  In 1936 protesteer 'n gesant van die Belydende Kerk teen Hitler teen die godsdienstige vervolging en die skending van menseregte.  Nog honderde leraars is gearresteer.  Die kerk bly weerstaan ​​en teen die vroeë 1937 laat Hitler sy hoop om die Protestantse kerke te verenig, verlaat.  Niemöller is op 1 Julie 1937 gearresteer en het die grootste deel van die volgende sewe jaar in die konsentrasiekamp Sachsenhausen en Dachau deurgebring.  Teologiese universiteite is gesluit en pastore en teoloë van ander Protestantse denominasies is ook gearresteer. 
Vervolging van die Katolieke Kerk in Duitsland het gevolg op die oorname van die Nazi's.  Hitler het vinnig beweeg om die politieke katolisisme uit die weg te ruim, en funksionarisse van die Beierse Volksparty en die Katolieke Sentrumparty, wat saam met alle ander nie-Nazi-politieke partye was, opgehou om teen Julie te bestaan.  Die Reichskonkordat (Reich Concordat) -verdrag met die Vatikaan is in 1933 onderteken te midde van voortdurende teistering van die kerk in Duitsland.  Die verdrag vereis dat die regime die onafhanklikheid van Katolieke instellings eerbiedig en verbied geestelikes om by die politiek betrokke te raak.  Hitler het die Concordat gereeld verontagsaam en alle Katolieke instellings gesluit wie se funksies nie streng godsdienstig was nie.  Predikante, nonne en leiers is geteiken met duisende arrestasies gedurende die daaropvolgende jare, dikwels op aanklagte van valutasmokkel of immoraliteit.  Verskeie Katolieke leiers is geteiken tydens die moord op Night of the Long Messes in 1934.   Die meeste Katolieke jeuggroepe het geweier om hulself op te los en Hitler Jeugleier Baldur von Schirach het lede aangemoedig om Katolieke seuns in die strate aan te val.  Propaganda -veldtogte beweer dat die kerk korrup is, dat openbare vergaderings beperk is en dat katolieke publikasies sensuur ondervind. Katolieke skole moes godsdiensonderrig verminder en kruisigings is uit staatsgeboue verwyder. 
Pous Pius XI het die "Mit brennender Sorge" ("Met brandende besorgdheid") ensikliek gesmokkel na Duitsland vir passiesondag 1937 en lees van elke kansel af terwyl dit die sistematiese vyandigheid van die regime teenoor die kerk aan die kaak stel.   In reaksie hierop het Goebbels die regime se onderdrukking en propaganda teen Katolieke hernu. Inskrywings by konfessionele skole het skerp gedaal en teen 1939 is al hierdie skole ontbind of omgeskakel na openbare geriewe.  Later het Katolieke protesoptredes die pastorale brief van 22 Maart 1942 deur die Duitse biskoppe oor "The Struggle against Christianity and the Church" ingesluit.  Ongeveer 30 persent van die Katolieke priesters is gedurende die Nazi -era deur die polisie gedissiplineer.   'n Uitgebreide veiligheidsnetwerk wat oor die bedrywighede van geestelikes gekyk is, en priesters is gereeld veroordeel, gearresteer of na konsentrasiekampe gestuur - baie na die toegewyde geestelikebarakke in Dachau.  In die gebiede van Pole wat in 1939 geannekseer is, het die Nazi's 'n wrede onderdrukking en stelselmatige aftakeling van die Katolieke Kerk veroorsaak.  
Alfred Rosenberg, hoof van die Nazi Party Office of Foreign Affairs en Hitler se aangestelde kulturele en opvoedkundige leier vir Nazi -Duitsland, beskou Katolisisme as een van die belangrikste vyande van die Nazi's. Hy beplan die "uitwissing van die buitelandse Christelike gelowe wat in Duitsland ingevoer is", en dat die Bybel en die Christelike kruis in alle kerke, katedrale en kapelle vervang moet word met afskrifte van Mein Kampf en die hakekors. Ander sektes van die Christendom is ook geteiken, met die hoof van die Nazi Party kanselier Martin Bormann wat in 1941 in die openbaar verklaar het: "Nasionaal -sosialisme en Christendom is onversoenbaar." 
Weerstand teen die regime
Hoewel daar geen verenigde weerstandsbeweging teen die Nazi -regime bestaan ​​nie, het dade van uittarting soos sabotasie en vertraging in arbeid plaasgevind, asook pogings om die regime omver te werp of Hitler te vermoor.  Die verbode Kommunistiese en Sosiaal-Demokratiese partye het middel-1930's weerstandsnetwerke gestig. Hierdie netwerke het weinig bereik bo onrus en die aanvang van kortstondige stakings.  Carl Friedrich Goerdeler, wat aanvanklik Hitler gesteun het, het van mening verander in 1936 en was later 'n deelnemer aan die plot van 20 Julie.   Die spioenasieraad van die Rooi Orkes het inligting aan die Geallieerdes verskaf oor Nazi -oorlogsmisdade, gehelp om ontsnappings uit Duitsland te orkestreer en pamflette versprei. Die Gestapo het die groep opgespoor en meer as 50 lede is in 1942 verhoor en tereggestel. Die twee groepe beskou hulself as moontlike mededingende partye in die na-oorlogse Duitsland, en het hul aktiwiteite meestal nie gekoördineer nie.  Die weerstandsgroep White Rose was hoofsaaklik aktief in 1942–43, en baie van sy lede is gearresteer of tereggestel, met die laaste arrestasies wat in 1944 plaasgevind het.  'n Ander burgerlike versetgroep, die Kreisau Circle, het 'n paar verbindings gehad met die militêre samesweerders, en baie van sy lede is in hegtenis geneem ná die mislukte komplot van 20 Julie. 
Hoewel burgerlike pogings 'n uitwerking op die openbare mening gehad het, was die weermag die enigste organisasie met die vermoë om die regering omver te werp.   'n Belangrike komplot van mans in die opperklasse van die weermag het sy oorsprong in 1938. Hulle het geglo dat Brittanje sou oorlog voer oor Hitler se beplande inval in Tsjeggo -Slowakye, en Duitsland sou verloor. Die plan was om Hitler omver te werp of moontlik te vermoor. Deelnemers was onder meer Generaloberst Ludwig Beck, Generaloberst Walther von Brauchitsch, Generaloberst Franz Halder, admiraal Wilhelm Canaris en Generalleutnant Erwin von Witzleben, wat aangesluit het by 'n sameswering onder leiding van Oberstleutnant Hans Oster en majoor Helmuth Groscurth van die Abwehr. Die beplande staatsgreep is gekanselleer na die ondertekening van die München -ooreenkoms in September 1938.  Baie van dieselfde mense was betrokke by 'n staatsgreep wat vir 1940 beplan is, maar weer het die deelnemers van mening verander en teruggesak, deels vanweë die gewildheid van die regime na die vroeë oorwinnings in die oorlog.   Pogings om Hitler te vermoor, word in 1943 ernstig hervat, met Henning von Tresckow wat by Oster se groep aansluit en probeer om Hitler se vliegtuig in 1943 op te blaas. Nog 'n paar pogings het gevolg voor die mislukte plot van 20 Julie 1944, wat ten minste gedeeltelik was gemotiveer deur die toenemende vooruitsig op 'n Duitse nederlaag in die oorlog.   Die plot, deel van Operasie Valkyrie, behels dat Claus von Stauffenberg 'n bom in die konferensiekamer by Wolf's Lair in Rastenburg geplant het. Hitler, wat skaars oorleef het, het later bevel gegee oor wrede vergelding wat gelei het tot die teregstelling van meer as 4 900 mense. 
Rond 1940 het 'n versetgroep ontstaan ​​rondom die priester Heinrich Maier. Die groep het vanaf laat 1943 af produksiefasiliteite vir V-2-vuurpyle, Tiger-tenks en vliegtuie aan die Geallieerdes oorgedra. Geallieerde bomwerpers het hierdie inligting gebruik om lugaanvalle uit te voer. Die Maier -groep het baie vroeg inligting verskaf oor die massamoord op Jode, maar die geallieerdes het aanvanklik nie geglo dat hierdie berigte aanvanklik geglo het nie.Die versetgroep is ontbloot en die meeste van die lede is in die gevangenis, gemartel of vermoor.  
Die regime het die konsep van Volksgemeinschaft, 'n nasionale Duitse etniese gemeenskap. Die doel was om 'n klaslose samelewing te bou wat gebaseer is op rasse -suiwerheid en die behoefte om voor te berei op oorlogvoering, verowering en 'n stryd teen marxisme.   Die Duitse Arbeidsfront het die Kraft durch Freude (KdF Strength Through Joy) -organisasie in 1933. Behalwe die beheer van tienduisende privaat klubs, bied dit hoogs geregistreerde vakansies en vermaak, soos vaarte, vakansiebestemmings en konserte.  
Die Reichskulturkammer (Reichskamer van Kultuur) is in September 1933 onder die beheer van die Propaganda-bediening georganiseer. Subkamers is ingerig om aspekte van die kulturele lewe soos film, radio, koerante, beeldende kunste, musiek, teater en letterkunde te beheer. Lede van hierdie beroepe moes by hul onderskeie organisasies aansluit. Jode en mense wat as polities onbetroubaar beskou word, is verhinder om in die kunste te werk, en baie emigreer. Boeke en skrifte moes voor die publikasie deur die Propaganda Ministerie goedgekeur word. Standaarde het versleg namate die regime probeer om kulturele afsetpunte uitsluitlik as propagandamedia te gebruik. 
Radio het gedurende die dertigerjare in Duitsland gewild geraak, meer as 70 % van die huishoudings het in 1939 'n ontvanger besit, meer as in enige ander land. Teen Julie 1933 is die personeel van die radiostasie verwyder van linkses en ander wat as ongewens beskou word.  Propaganda en toesprake was tipiese radiogeld onmiddellik na die oorname van mag, maar met verloop van tyd het Goebbels aangedring dat meer musiek gespeel moet word sodat luisteraars nie na buitelandse uitsaaiers sou kyk vir vermaak nie. 
Koerante, net soos ander media, is beheer deur die staat wat die Reich Press Chamber gesluit het of koerante en uitgewerye gekoop het. Teen 1939 was meer as twee derdes van die koerante en tydskrifte regstreeks in besit van die Propaganda-bediening.  Die Nazi Party -koerant, die Völkischer Beobachter ("Ethnic Observer"), is geredigeer deur Rosenberg, wat ook geskryf het Die mite van die twintigste eeu, 'n boek van rasseteorieë wat Nordiese superioriteit voorstaan.  Goebbels beheer die draaddienste en dring daarop aan dat alle koerante in Duitsland slegs inhoud wat vir die regime gunstig is, publiseer. Onder Goebbels het die Propaganda Ministerie elke week twee dosyn riglyne uitgevaardig oor presies watter nuus gepubliseer moet word en watter invalshoeke om die tipiese koerant te gebruik, het die riglyne noukeurig gevolg, veral oor wat om weg te laat.  Koerantlesers het gedaal, deels as gevolg van die verminderde kwaliteit van die inhoud en deels as gevolg van die toename in gewildheid van radio.  Propaganda het teen die einde van die oorlog minder effektief geraak omdat mense inligting buite die amptelike kanale kon bekom. 
Skrywers van boeke het die land in groot hoeveelhede verlaat en sommige het kritiek op die regime geskryf terwyl hulle in ballingskap was. Goebbels het aanbeveel dat die oorblywende skrywers konsentreer op boeke met die tema Germaanse mites en die konsep van bloed en grond. Teen die einde van 1933 is meer as duisend boeke - die meeste deur Joodse skrywers of met Joodse karakters - deur die Nazi -regime verbied.  Nazi -boekverbrandings het negentien sulke geleenthede plaasgevind in die nag van 10 Mei 1933.  Tienduisende boeke van dosyne figure, waaronder Albert Einstein, Sigmund Freud, Helen Keller, Alfred Kerr, Marcel Proust, Erich Maria Remarque, Upton Sinclair, Jakob Wassermann, HG Wells en Émile Zola is in die openbaar verbrand. Pasifistiese werke en literatuur wat liberale, demokratiese waardes aanhang, was daarop gemik om te vernietig, sowel as geskrifte wat die Weimar -republiek ondersteun of dié wat deur Joodse skrywers geskryf is. 
Hitler het 'n persoonlike belangstelling in argitektuur gehad en werk nou saam met staatsargitekte Paul Troost en Albert Speer om openbare geboue in 'n neoklassieke styl te bou wat gebaseer is op Romeinse argitektuur.   Speer het indrukwekkende strukture gebou, soos die Nazi -party -byeenkomsgronde in Neurenberg en 'n nuwe gebou van die Rykskanselier in Berlyn.  Hitler se planne vir die heropbou van Berlyn bevat 'n reusagtige koepel gebaseer op die Pantheon in Rome en 'n triomfboog wat meer as dubbel die hoogte van die Arc de Triomphe in Parys was. Nie een van die strukture is gebou nie. 
Hitler se oortuiging dat abstrakte, dadaïstiese, ekspressionistiese en moderne kuns dekadent was, het die basis vir beleid geword.  Baie direkteure van die kunsmuseum verloor hul poste in 1933 en word vervang deur partylede.  Ongeveer 6.500 moderne kunswerke is uit museums verwyder en vervang met werke wat deur 'n Nazi -jurie gekies is.  Uitstallings van die verwerpte stukke, onder titels soos "Decadence in Art", is teen 1935 in sestien verskillende stede van stapel gestuur. gewild en lok meer as twee miljoen besoekers. 
Die komponis Richard Strauss is aangestel as president van die Reichsmusikkammer (Reich Music Chamber) met die stigting daarvan in November 1933.  Net soos met ander kunsvorme, het die Nazi's musikante uit die weg geruim wat as rasaanvaarbaar beskou is en meestal te modern of teonale musiek afgekeur het.  Jazz is veral as onvanpas beskou en buitelandse jazz -musikante het die land verlaat of is verdryf.  Hitler het die musiek van Richard Wagner bevoordeel, veral stukke gebaseer op Germaanse mites en heroïese verhale, en het elke jaar die Bayreuth -fees van 1933 tot 1942 bygewoon. 
Flieks was gewild in Duitsland in die 1930's en 1940's, met opnames van meer as 'n miljard mense in 1942, 1943 en 1944.   Teen 1934 het Duitse regulasies wat valuta -uitvoer beperk, dit vir Amerikaanse filmmakers onmoontlik gemaak om hul wins te neem terug na Amerika, sodat die groot filmstudio's hul Duitse takke gesluit het. Die uitvoer van Duitse films het gedaal, aangesien die antisemitiese inhoud daarvan in ander lande onmoontlik was om te wys. Die twee grootste filmondernemings, Universum Film AG en Tobis, is gekoop deur die Propaganda Ministry, wat teen 1939 die meeste Duitse films vervaardig het. Die produksies was nie altyd openlik propagandisties nie, maar het oor die algemeen 'n politieke subteks en het partylyne gevolg oor temas en inhoud. Skripte is vooraf gesensor. 
Leni Riefenstahl Triomf van die Wil (1935) —dokumenteer die Neurenberg -tydren van 1934 — en Olympia (1938) - wat die Somer -Olimpiese Spele in 1936 dek - was 'n pionier in tegnieke van kamera -beweging en -bewerking wat latere films beïnvloed het. Nuwe tegnieke soos telelense en kameras wat op spore gemonteer is, is gebruik. Beide films bly omstrede, aangesien hul estetiese verdienste onlosmaaklik is van die verspreiding van Nazi -ideale.  
Die Geallieerde moondhede het oorlogsmisdade georganiseer, begin met die Neurenberg -verhore, wat van November 1945 tot Oktober 1946 gehou is, van 23 top -Nazi -amptenare. Hulle is aangekla van vier aanklagte - sameswering om misdade te pleeg, misdade teen vrede, oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom - in stryd met internasionale wette oor oorlogvoering.  Almal behalwe drie van die beskuldigdes is skuldig bevind en twaalf is ter dood veroordeel.  Twaalf daaropvolgende Neurenberg -verhore van 184 beskuldigdes is tussen 1946 en 1949 gehou.  Tussen 1946 en 1949 het die Geallieerdes 3,887 sake ondersoek, waarvan 489 tereggestel is. Die gevolg was skuldigbevindings van 1,426 mense. 297 hiervan is ter dood veroordeel en 279 tot lewenslange tronkstraf, terwyl die res minder vonnisse opgelê het. Ongeveer 65 persent van die doodvonnisse is uitgevoer.  Pole was meer aktief as ander lande om oorlogsmisdade te ondersoek, byvoorbeeld 673 van die altesaam 789 personeel van Auschwitz wat tereggestel is. 
Die politieke program wat Hitler en die Nazi's voorgestaan ​​het, het 'n wêreldoorlog teweeggebring en 'n verwoeste en verarmde Europa agtergelaat. Duitsland self het groot vernietiging gely, gekenmerk as Stunde Null (Nul uur).  Die aantal burgerlikes wat tydens die Tweede Wêreldoorlog vermoor is, was ongekend in die geskiedenis van oorlogvoering.  As gevolg hiervan word Nazi -ideologie en die optrede van die regime byna universeel as ernstig immoreel beskou.  Geskiedkundiges, filosowe en politici gebruik dikwels die woord "boosheid" om Hitler en die Nazi -regime te beskryf.  Belangstelling in Nazi -Duitsland duur voort in die media en die akademiese wêreld. Terwyl Evans opmerk dat die era "'n byna universele aantrekkingskrag uitoefen omdat sy moorddadige rassisme 'n waarskuwing vir die hele mensdom is", geniet  jong neo-Nazi's die skokwaarde wat Nazi-simbole of slagspreuke bied.  Die vertoon of gebruik van Nazi -simboliek soos vlae, hakekors of groete is onwettig in Duitsland en Oostenryk. 
Nazi -Duitsland is opgevolg deur drie state: Wes -Duitsland (die Bondsrepubliek Duitsland of "FRG"), Oos -Duitsland (die Duitse Demokratiese Republiek of "GRD") en Oostenryk.  Die ontknopingsproses, wat deur die Geallieerdes begin is as 'n manier om lede van die Nazi -party te verwyder, was slegs gedeeltelik suksesvol, aangesien die behoefte aan kundiges op gebiede soos medisyne en ingenieurswese te groot was. Die uitdrukking van Nazi -sienings is egter afgekeur, en diegene wat sulke standpunte uitgespreek het, word gereeld uit hul werk ontslaan.  Vanaf die onmiddellike naoorlogse tydperk tot in die vyftigerjare het mense nie gepraat oor die Nazi-regime of oor hul eie oorlogservarings nie. Alhoewel feitlik elke gesin tydens die oorlog verliese gely het, het die Duitsers 'n verhaal te vertel, maar die Duitsers het stilgebly oor hul ervarings en 'n gevoel van gemeenskaplike skuldgevoelens gehad, selfs al was hulle nie direk betrokke by oorlogsmisdade nie. 
Die verhoor van Adolf Eichmann in 1961 en die uitsending van die TV -miniserie Holocaust in 1979 het die proses van Vergangenheitsbewältigung (die hantering van die verlede) op die voorgrond vir baie Duitsers.   Nadat die studie van Nazi -Duitsland vanaf die sewentigerjare in die skoolkurrikulum ingevoer is, het mense begin ondersoek instel na die ervarings van hul familielede. Studie van die era en die bereidwilligheid om die foute krities te ondersoek, het gelei tot die ontwikkeling van 'n sterk demokrasie in Duitsland, maar met langdurige onderstromings van antisemitisme en neo-Nazi-denke. 
In 2017 het 'n opname van die Körber Foundation bevind dat 40 persent van die 14-jariges in Duitsland nie weet wat Auschwitz is nie.  Die joernalis Alan Posener skryf die land se "groeiende historiese geheueverlies" deels toe aan die mislukking van die Duitse film- en televisiebedryf om die geskiedenis van die land akkuraat te weerspieël. 
Die opkoms van die Nazi -party en die Derde Ryk
Die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty-beter bekend as die Nazi-party-is in 1919 gestig. Met die opkoms van die Nazi's is antisemitiese en rassistiese idees wat sedert die laaste dekades van die 19de eeu in Europa gestyg het, geaktiveer. , uitgebrei en geïmplementeer in Duitsland.
Nazi-ideologie het gevra vir die daarstelling van sistematiese antisemitiese beleid, sterk opposisie teen kommunisme en demokrasie, en 'n besondere weergawe van sosiale Darwinisme wat 'n beroep op die superieure "Ariese ras" gehad het om sy regmatige rol te aanvaar om die wêreld te regeer.
Die gewildheid van die Nazi -party se retoriek word dikwels aan die begin van die dertigerjare ontleed binne die konteks van die politieke en sosiale klimaat in Duitsland. Die ekonomiese ineenstorting van 1929 en die gevolglike ekonomiese depressie het die land lamgelê en 'n groot deel van die bevolking in swaarkry gedompel. Die blywende gevolge van die nederlaag van Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog en die gevolge van die Verdrag van Versailles het ook die algemene begeerte vir uiterste nasionalisme in Duitsland bevorder.
Adolf Hitler gebruik direkte, populistiese taal en versigtige toneelstukke om 'n beroep op massahore te doen. © Duitse Bundesarchiv.
Adolf Hitler, 'n prominente leier van die Nazi -party, het homself voorgehou as die redder van die Duitse nasie en nasionale identiteit. Hy het belowe om nie net die vorige glorie te herstel nie, maar ook die 'Ariese ras' as die regmatige veroweraars van die wêreld te vestig. Populêre steun het gegroei vir Hitler se standpunte en ideologie - insluitend dat die Joodse volk hoofsaaklik verantwoordelik was vir die onverdiende ongelukke van die land. Die Nazi's het ook lede van ander minderheidsgroepe valslik blameer omdat hulle bygedra het tot die sameswering om Duitse suiwerheid, natuurlike meerderwaardigheid en grootheid te saboteer.
Hitler verloor die presidensiële verkiesing in 1932, maar hy en ander Nazi -kandidate het in Julie 1932 37,3% van die algemene stemme gewen. Die Nazi -party het die grootste politieke party in Duitsland geword en die meerderheidsparty in die Reichstag (parlement).
Deur 'n reeks politieke maneuvers is Hitler op 30 Januarie 1933 deur president Paul von Hindenburg as kanselier van Duitsland aangestel. Hy het begin om sy magte uit te brei en te konsolideer om te probeer om Duitsland 'wettig' in 'n diktatuur te omskep. In Februarie 1933 het die Reichstag -brandbesluit burgerregte opgeskort en 'n polisiestaat ingestel. Die genadelose Nazi SS (Schutzstaffel, "Beskermingseenheid" 'n paramilitêre organisasie) het die polisie toenemend beheer.
In 1934, namate die steun van die Nazi -party toegeneem het binne die regering, weermag en burgerskap, verklaar Hitler homself die Führer van die Duitse staat. Die transformasie van Duitsland in 'n totalitêre polisiestaat wat deur die Nazi -regime - die Derde Ryk - beheer word, was amptelik. Dit het minder as ses maande geneem.
Die Nazi's het antisemitisme geïnstitusionaliseer en diskriminerende en toenemend onderdrukkende wette en beleide ingestel. Vanaf 1933 is antisemitiese wetgewing uitgevaardig om Jode te skei, te isoleer en ekonomies te teiken. Jode is van hul regte ontneem, insluitend die reg om aan die burgerlike samelewing deel te neem, besighede te besit en hul kinders na Duitse skole te stuur. Die Neurenbergwette, wat in 1935 ingestel is, het die Nazi -rasseteorie geïnstitusionaliseer - wat byvoorbeeld Jode verbied om met mense van "Duitse of verwante bloed" te trou. Die owerhede, lede van die Nazi-party en burgerlikes het ook georganiseer en deelgeneem aan antisemitiese boikotte, boekverbrandings en ander dade van mishandeling en terreur.
In die besette Pole is Jode in gevangenisagtige ghetto's gedwing, geteister deur honger, siektes en ernstige oorbevolking. Savage SS -doodsgroepe het deur die Poolse en Sowjet -platteland rondgeswerf en Jode met tienduisende geskiet.
Wat is die betekenis van die Derde Ryk?
Die term "ryk" beteken "koninkryk" of "ryk", so Derde Ryk beteken Derde Koninkryk. Die Derde Ryk het gevolg op die eerste twee ryke in die Duitse geskiedenis.
Die Derde Ryk is gestig deur Adolf Hitler in 1933. Dit het gevolg op die Eerste Ryk, wat in 1806 geëindig het, en die Tweede Ryk, wat in 1871 tot stand gekom het en tot 1918 geduur het. Die Derde Ryk het in 1945 aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog verbrokkel. .
Voordat Hitler die Derde Ryk gestig het, moes die Weimarrepubliek, die demokratiese regering van Duitsland, vernietig word. Die einde van die Weimar -republiek het ontstaan ​​weens politieke dooiepunte en ekonomiese depressie. In 1933 het 'n verdagte brand in die Duitse parlement uitgebreek wat veroorsaak het dat die Duitse burgers die huidige regering omvergewerp het.
Nadat die regering verbrokkel het, het Hitler die geleentheid aangegryp om uit te reik na die Duitse volk wat bitter graag 'n nuwe, meer effektiewe regeringsvorm wou hê. Dit duur nie lank voordat Hitler sy regering die Derde Ryk begin noem het nie, en alles van wet tot onderwys was onder Nazi -beheer. Deur sorgvuldig georkestreerde openbare toesprake en propaganda was Duitsland spoedig onder Hitler se betowering, en hy was charismaties genoeg om almal van ryk, invloedryke mense tot haweloses bymekaar te bring.
19. Brandende gay -regte
Die jeugbrigades van Nazi -Duitsland het die Institut für Sexualwissenschaft, een van die vroegste moderne organisasies sonder winsbejag wat toegewy is aan die bevordering van gay -regte en gay kulturele verdraagsaamheid. In die vernietiging van die instelling en sy dokumente het die Derde Ryk name en adresse gekry van duisende individue wat vraelyste vir die instellings beantwoord het, wat gelei het tot doelgerigte gayreinigings in Duitsland.