The Kiss deur Gustav Klimt.
Waarom hou ons van? Op sy beste is dit 'n gemengde seën, in die ergste geval, 'n vloek. Liefde laat anders intelligente mense soos dwase optree; dit veroorsaak hartseer en hartseer. Liefhebbers breek ons ​​harte, familie maak ons ​​soms kwaad, vriende kan ons in die steek laat.
Maar ons is moeilik verbind met mekaar. Dit dui daarop dat die vermoë tot liefde ontwikkel het, dat natuurlike seleksie die voorkeur gegee het aan mekaar. Fossiele vertel dat liefde honderde miljoene jare gelede ontwikkel het, wat ons voorouers van soogdiere help oorleef in die tyd van die dinosourusse.
Mense is hard bedraad vir liefde. GOLFX / Shuttestock
Mense het 'n eienaardige ingewikkelde emosionele lewe. Romantiese liefde, die langtermynbinding tussen mans en vrouens, is ongewoon onder soogdiere. Ons is ook ongewoon in die vorming van langtermynverhoudings met nie-verwante individue (vriendskappe).
Maar die mens en alle ander soogdiere het een soort liefde, die band tussen 'n moeder en haar nageslag. Die universaliteit van hierdie gehegtheid dui daarop dat dit die oorspronklike, voorouerlike vorm van binding is - die eerste soort liefde, waaruit alle ander ontwikkel het.
Liefde tussen moeders en hul kinders is universeel vir soogdiere. Orhan Cam / Shutterstock
Bewyse van die band tussen ouers en nasate verskyn ongeveer 200 miljoen jaar gelede, in die jongste Trias- en vroegste Jurassiese tydperke. Fossiele van Kayentatherium, 'n Juras-protosoogdier uit Arizona, bewaar 'n moeder wat dood is haar 38 klein babatjies te beskerm. Vir hierdie gedrag om te bestaan, moes die moeder en die nageslag se instink eers ontwikkel.
By primitiewe diere, soos akkedisse, is ouers nie presies ouerlik nie. 'N Ma-komodo-draak laat haar eiers weg en laat broei lot vir hulself. As sy haar kleintjie ooit ontmoet, sal sy dit waarskynlik probeer eet: komodo jakkalse is kannibale. Die kleintjies sal instinktief hardloop na hul lewens - en moet.
Ons voorouers van die reptiel was nie baie omgee nie. Anna Kucherova / Shutterstock
Die beskerming van broeiplekke vereis dat die moeder instink ontwikkel om haar klein, hulpelose nageslag te sien as dinge om te beskerm, nie maklik om te prooi nie. Intussen moet die nageslag ontwikkel om mamma te sien as 'n bron van veiligheid en warmte, nie vrees nie.
KayentatheriumDie gefossileerde moeder-kind-vereniging impliseer dat hierdie instinktiewe evolusie al plaasgevind het. maar Kayentatherium was waarskynlik nie 'n dapper moeder nie. Met 38 kinders kon sy hulle waarskynlik nie voed of baie tyd aan hulle spandeer nie.
Kayentatherium en klein jonk. Universiteit van Texas
In Walliese gesteentes wat in die Laat Trias neergelê is, vind ons bewyse van meer gevorderde ouerlike sorg. Hier is die prototoogdier Morganucodon shows tandvervanging van soogdiere-styl. In plaas daarvan om tande van geboorte tot die dood eindeloos te vervang - soos in akkedisse en haaie - Morganucodon was as baba tandloos, ontwikkel babatande en gooi dit dan vir volwasse tande.
Hierdie vervangingspatroon hou verband met laktasie. Babas wat melk suig, het nie tande nodig nie. so Morganucodon moeders het melk gemaak. Versorging van haar kleintjies, Morganucodon waarskynlik swaar belê in 'n paar nakomelinge, soos moderne soogdiere, en sou 'n ooreenstemmend sterker band met hulle ontwikkel het. Die jong, wat heeltemal van die moeder afhanklik is vir kos, sou ook 'n sterker emosionele gehegtheid ontwikkel het.
'N Killerwalvis peul 'n familiegroep. Elise Lefran / Shutterstock
Dit is op hierdie punt in die geskiedenis van soogdiere dat ons soogdiere se voorouers opgehou het om mekaar te sien soos akkedisse, uitsluitlik wat gevaar, voedsel en seks betref, en slegs die primitiewe emosies van vrees, honger en wellus gevoel het. In plaas daarvan het hulle vir mekaar begin sorg. Oor miljoene jare het hulle toenemend begin bind, beskerming soek en beskerming verkry, liggaamlike warmte uitruil, mekaar versorg, speel, leer en van mekaar leer.
Soogdiere ontwikkel die vermoë om verhoudings te vorm. Sodra hulle dit gedoen het, kan hierdie aanpassing in ander kontekste gebruik word. Soogdiere kan verhoudings vorm as familie en vriende in gesofistikeerde sosiale groepe: olifantkuddes, aap troepe, moordenaar walvis peule, hondepakkies, menslike stamme. En by sommige spesies het mans en wyfies paarbande gevorm.
Olifante woon in gesofistikeerde sosiale groepe. Johan Swanepoel / Shutterstock
Romantiese liefde tussen mans en vroue is 'n onlangse evolusionêre ontwikkeling wat geassosieer word met mans wat vroue help om kinders te versorg. By die meeste soogdiere is mans vaders wat afwesig is, wat gene bydra en niks meer tot hul nageslag bydra nie. By ons naaste familielede, sjimpansees, vadersorg is minimaal.
By enkele spesies, insluitend bevers, wolwe, sommige vlermuise, sommige VOLES en Homo sapiens, vorm pare langtermynverbande om kinders saam te werk. Paarbinding het ontwikkel iewers nadat ons voorouers 6 miljoen tot 7 miljoen jaar gelede van sjimpansees gesplit het - waarskynlik voor die skeuring tussen mense en Neanderdalmense.
Liefde in ons DNA
Ons kan raai dat Neanderthalers langtermynverhoudings gevorm het, omdat hul DNA in ons is. Dit impliseer dat Neanderdalmense en mense nie net eenparig was nie. Ons het kinders gehad wat self ouers geword het, grootouers en so meer. Die gevolge van die vakbonde om nie net te oorleef nie, maar om te floreer en in hul stam te integreer, is waarskynlik gemengde kinders gebore vir ouers wat vir hulle - en mekaar versorg het.
Nie alle ontmoetings tussen ons spesies was nie rustig of mooimaar hulle was ook nie heeltemal gewelddadig nie. Neandertalers was anders as Homo sapiens, maar genoeg soos ons dat ons hulle kan liefhê, en hulle, ons - selfs uit verskillende stamme kom. 'N Liefdesverhaal waardig vir Jane Austen, letterlik in die DNA van ons spesie geskryf.
Baie spesies het ouerlike sorg en langtermynverbande ontwikkel. Julia Kuznetsova / Shutterstock
Daar is 'n aanpasbare voordeel vir liefde. Vandag word die ekosisteem oorheers deur diere met ouerlike sorg. Soogdiere en voëls, en sosiale insekte, insluitend miere, wespe, bye en termiete, wat almal vir hul kleintjies sorg, oorheers die landelike ekosisteme. Mense is die dominante landdiere op aarde.
Ouerlike sorg lei tot die evolusie van sosialiteit by bye, miere en termiete. rtbilder / Shutter
Ouersorg is op sigself aanpasbaar, maar deur diere te leer om verhoudings te vorm, het dit ook die weg gebaan vir die evolusie van sosialiteit en samewerking op groter skaal. Ouersorg in houtroaches het byvoorbeeld daartoe gelei dat een geslag, termiete, groot familiegroepe (kolonies) ontwikkel wat letterlik hervorm die landskap.
Miere, vorm tot 25% van die biomassa van sommige habitatte, het kolonialiteit waarskynlik op dieselfde manier ontwikkel. Evolusie kan geweldig mededingend wees, maar die vermoë om samewerkingsgroepe te versorg en verhoudings te vorm, het effektiewe mededingers teen ander groepe en spesies geword.
Liefde het gehelp om menslike samelewings op te bou. Trouwfoto / Shutterstock
Omgee help ons om saam te werk en samewerking help ons om mee te ding. Mense kan selfsugtig en vernietigend wees. Maar ons het die planeet slegs oorheers omdat 'n ongeëwenaarde vermoë om vir mekaar te sorg - vir vennote, kinders, gesinne, vriende, medemense - samewerking op 'n skaal wat nog nooit tevore in die lewensgeskiedenis gesien is nie, moontlik gemaak het.