Bier in 'n teekoppie | Oudtshoorn Courant
Bier in 'n teekoppie
Cornelle Carstens | 30 January 2020
So verkwikkend as wat dit is om vakansie te hou, so goor is die gedagte aan huiswaarts keer. Die enigste ligpunt daarin is gewoonlik die hereniging met jou troeteldiere wat moes tuisbly. Maar dat onheil jou inwag met die tuiskoms, is ook nie uitgesluit nie.
Ek is seker daar is 'n paar siele wat kan saampraat. As dit nie 'n geyser is wat gebars het in jou afwesigheid nie, dan is dit 'n vrieskas volgelaai met 'n vorige jagtrippie se wildsvleis wat na beurtkrag die gees gegee het.
Sulke belewenisse maak 'n mens se wiele summier pap. Vakansierus vergete.
Min dinge versteur die idille van vakansie hou meer as teenspoed.
'n Kollega vertel na die afgelope Desembervakansie van hoe hy ure lank gestrand was op die kale, haaie Karoovlakte vanweë 'n pap wiel. Sy vertelling herinner my aan 'n destydse Karookuiertjie met die Breedts van Roodepoort.
In my opsitkersdae destyds, reken ek en my kêrel dat die een manier om uit te vind of ons die langpad saam gaan kan loop, is om 'n langnaweek saam in die Karoo deur te bring. Nie alleen nie, natuurlik, met ons gesinne en aanhangsels saam. Dít was dalk die eerste fout.
Nege siele in totaal, huur hy, toe 'n jong prokureurtjie, sy baas se VW Caravelle-minibus en op 'n vierdag-langnaweek in September, vat ons die pad. My pa se geoefende oog, gedagtig aan die grondpaaie wat op ons roete lê, merk egter die laeprofielbande op. Maar ter wille van die vakansievrede, rep hy g'n woord.
Vir presies hoe swaar ons wiele gelaai was, het mens nie juis 'n weegbruguitslag nodig gehad nie. Boonop het my kêrel se broer Wimpie Breedt, die familienaam gestand gedoen. Swaar van lyf, is 'n mooi beskrywing. Aan vrolikheid in die bus was daar geen tekort nie. Maar van lekker lag, kom lekker huil.
Kort duskant Vosburg, tref ons die grondpad na Carnarvon. Vandag, vanweë die vele papwielskipbreukelinge op dié stukkie aarde, is dit geteer. Enkele kilometer buite die dorp, sak die kombi se gat ná 'n klapgeluid, hoeka daar waar broer Wimpie hom sitgemaak.
Ons kom in 'n stofwolk tot stilstand. Een van die hoekige klippers wat die padoppervlak besaai, het mooitjies dwarsdeur die band gesteek.
Kyk, jy moet 'n besonderse begrip hê vir klein dorpies om te kan waardeer presies hóé landelik Vosburg, veral in die 1990s was. Telefoonnommers was nog aangedui in drie syfers en oral had mense hanslammers in hulle erwe.
Maar dis 'n oase op die Karoovlakte. Terwyl die vyf mans handewringend om die gestrande minibus sirkel, slaan ons vier vroue solank voet om te gaan hulp soek in die dorpie. Of tee, tee kan ook as hulp beskou word veral in 'n krisis soos hierdie, aldus my moeder.
So loop ons ons trompop in die Vosburg Hotel, waarvan net een deur oop is en dié lei na die kroeg. Dis so goed soos 'n klein dorpie se Google as jy enigiets sou wou te wete kom, maar Moeder steek viervoet vas met 'n onversetlike "ek sit nie my voete in 'n bar nie". In die skemerte van die vertrek, is twee figure sigbaar. Dié van kroegman en 'n stowwerige ou boer wat by die toonbank met 'n bier sit. "Nee mevrou," uiter die boer droog. "Jy kyk ons lig. Hierdie is g'n 'n bar nie. Dis 'n familiesitkamer."
Toe bestel ons vir Moeder 'n bier. In 'n teekoppie. En loop soek na die enigste mechanic op Vosburg.