“Wie ook al begeer om groot te wees onder julle moet julle dienaar wees. En wie ook al onder julle eerste wil wees, moet almal se slaaf wees”. - Markus 10:43 - 44 (Direkte vertaling).
“Om die Here te dien, is om onderrig te word in wysheid; nederigheid kom voor eer” - Spreuke 15:33 NAV.
'n Mens kan jou afvra hoe die mense gevoel het wat direkte kontak met Jesus gehad het. Sou dit wees dat hulle by Hom rus gevind het? Sou hulle gelukkig en veilig gevoel het? Markus het in twee bykans onvertaalbare woorde uitgedruk wat die dissipels ervaar het: hulle was “verbaas” en “bevrees” (Mark 10:32 OAV). Want by Hom word alle menslike maatstawwe omgekeer.
Voor die intog in Jerusalem het Jesus die twaalf opsy geneem en vir hulle vertel wat dáár op hulle wag: Die Seun van die mens sal ter dood veroordeel word, maar Hy sal weer opstaan (Mark 10:33-34). By die gedagte aan die komende verheerliking het twee van die dissipels vir Jesus genader (volgens Mattheus was dit hulle moeder - in elk geval wys dit dat die familie oorleg gepleeg het) met die vraag of hulle aan sy regterhand en linkerhand kon sit. Dit is 'n begryplike wens van menslike eersug. Maar Jesus vertel vir hulle dat hulle nie weet wat hulle vra nie. Dan vertolk Jesus die grondwet van sy koninkryk, wat teenoorgesteld is aan die wêreld se waardestelsel. Die maatstawwe in die koninkryk van God is anders: groot is klein en klein is groot. En grootheid bestaan alleen in nederige diens.
Wie in die koninkryk van Christus wil ingaan moet hulle gesindheid verander. Hulle moet goed begryp wat dit werklik beteken om te “dien”. Dit beteken nie om 'n diensbare houding aan te neem nie, maar om vir iets te dien. Om te dien is om jou bestemming te vind in 'n wyer verband.
Die verband waarin ons onsself diensbaar moet stel is die koninkryk van God. Dit wil sê, alle mense moet hul plek onder die heerskappy van God inneem. Hulle word, om die beeld van Paulus te gebruik, lede van één liggaam. Hulle is natuurlik nie almal dieselfde nie, maar tog is almal deel van 'n groter eenheid (1 Kor 12:12-27). Daartoe moet elke lid wil “dien”, soos die beeld wat Paulus gebruik van die voet, die hand, die oog ..... Hulle moet mekaar nie verag nie, omdat nie almal dieselfde funksie verrig nie. Ook kan nie een van hulle gemis word nie! Hieruit volg wat “dien” werklik beteken.
In 'n sekere sin beteken “om te dien” , om jouself te gee, maar so, dat dit nie gaan om jou eie bevrediging en geluk nie. Jy vul aan waar ander tekort skiet en verleen hulp waar dit nodig is. En jy doen dit met wat jy het. Daarom moet jy nie kla oor wat jy mis nie, afgunstig wees op wat ander doen nie, en erkenning en roem vir jouself soek nie. Thomas á Kempis skryf in sy “Navolging van Christus” dat 'n mens jou op die klein take moet toelê as jy in die grotes tekort skiet. 'n Mens moet bereid wees om ook nederige en onaangename werke te doen as dit op 'n spesifieke oomblik nodig is en op jou pad kom. Ons moet onsself nie te groot of te hoog ag om in die samehang van dinge, ook die geringste te doen as dit tot voordeel van die gemeenskap van Christus is nie. En dit is nie oordrewe om te sê dat jy jouself hierin moet oefen nie. 'n Mens is meer geneig tot woorde as dade. Daarom word die bestuursfunksie (organisering) soms eerder begeer as dié van die werkende lid. In die leër van die Christenheid is daar (verkeerdelik) soms meer generaals as soldate.
Die voorbeeld van wat "dien" beteken word deur Christus self gegee. Gedurende sy aardse lewe en dood het Hy gedien. Hy het vir iets gedien. Hy het Homself gestel in die groter samehang van God se plan met die mens. Hy het vir ons kom dien.
Wie God liefhet “moet graag die minste wees as 'n ander sou wens om die meeste te wees, ja, net so gelukkig en tevrede in die laaste as die eerste plek, net so bereid om verag te wees sonder enige naam of faam as om die mees geëerde in hierdie wêreld te wees” (Thomas á Kempis)
Uit: Overjarige postille – dr EL Smelik (verkort)