Sommige het nougeset by Maandae gehou, soos Philip de Vos in sy vermaaklike “Ek en ’n motorkar”. Ander het die opdrag verder geneem as die dag, soos Douwleen Bredenhann in “As die turksvybos lemoene dra”. Sy beskilder ’n groter doek as van die ander vertellinge en het dit oor verydelde liefde, of ten minste passie, wat eers in die dood volvoer word en selfs daarna in skinderstories voortgesit word. Dis ’n ryk verhaal, so reg uit die hart van ’n familie.
Ook Martie Retief-Meiring het ’n ryk stuk gelewer, uit haar dae as jong joernalis. Hier skryf sy oor ’n romantiese ontmoeting wat teen die agtergrond van werkdruk in Europa dalk nie sal plaasvind nie. Maar die onsekerheid dra só by tot die algemene avontuurgees wat die jong vrou se lewe deurspek dat dit (vir die leser, in elk geval) nie saak maak nie.
Herman Wasserman skryf ’n verhaal met ’n waarskuwing teen, of bedagmaking op, jongerige wit beroepslui se gemaksug, gefokaliseer deur die Kaapse prokureur Gerrit wat saam met twee maats gaan fuif en vreet het op Knysna. Die vertelling herinner aan ’n ander Wasserman-verhaal, “Small change”, waarin wit professionele protagoniste net so geld uitgee op duur kos en drank terwyl die nuwe Suid-Afrika soos hier onrustige skadu’s oor hulle gemaklike lewens werp.