Ek is toe dadelik na die wolstalletjie toe. Mens kan dit nie ‘n winkeltjie noem nie. Dit is eerder ‘n stalletjie in ‘n winkelsentrum. En het met dik wol in die sak huis toe gestap om mussies en serpe te brei. Ek wat beide verpes.
En ons het gehoor dat ons seun en sy vroulief vir ons ‘n kleinkind van sy kant af gaan gee, maar ons moes eers stil bly.
Die dunner wol met blommetjies het my aan baba Van Staden herinner. Wit vir my, kon vir baba ook werk. As sy ‘n dogtertjie was.
Die idee vir die serp het ek uitgedink. Ek hou nie van serpe met punte nie, hulle waai af, verloor en is die hele tyd soek. Hier word serpe nie vir die mooi gedra nie, dit is funksioneel. Noodsaaklik. En hierdie een beloof om alles wat uitsteek warm te hou.
Die breigogga wou aanvanklik nie so lekker aan die wol vat as mens in die huis sit en sweet nie. Want die sentrale verhitting is na die eerste koue aangeskakel. Om ons vir die winter voor te berei.
Sag. Mens sien die druppels skaars. Ek ken dit as keiza, manlief as geelperskereën. Jy word sopnat daarvan.
Ons word ook sommer gou daaraan herinner dat hierdie tyd van die jaar, net soos in Maart, April en Mei en Junie gevaarlike tyd van die jaar is. Water vries en lyk soos teer. Motors maak van die ys slush puppies in die oggende.
Ek het gisteroggend weer die skrik gekry. Op die onderste trappie van die trappe na ons woonstel. Die skrik sit nou nog in my keel, ek is seker mens sal ‘n nek kan breek.
Hulle het so pas die onderste trappie met ‘n staalraam omarm om dit teen die weer wat kom te beskerm. En ek moet ‘n groot tree gee om daar af te klim.
Ek moet die skuifelstap weer bemeester. Kort treetjies, langes is vir diegene wat waaghalsig is. En ka ski. As ek nie hoor nie, gaan ek voel. En wie wil daai koue nat aan jou lyf dra? Tot jy kan verklee?