Saru moet snoei, en sal behóórlik moet snoei om te oorleefDaar wag ŉ groot ontnugtering op 530 van ons land se heeltydse rugbyspelers. Die mat kan binnekort onder hulle uitgepluk word as Rassie Erasmus se radikale finansieringsplan vir die Suid-Afrikaanse Rugbyunie (Saru)om finansieel te oorleef, aanvaar word. Erasmus, in sy hoedanigheid as Saru se direkteur van afrigting, sou Woensdag die plan aan die franchise-hoofde voorgelê het. SA rugby is in ŉ finansiële knyptang waaruit hy, soos die res van die land, nie kan ontsnap nie. Daar is geen ander uitweg nie, maar daar is tot nou toe ander kant toe gekyk en gewag op die geldskip wat nooit opgedaag het nie. As daar nie genoeg inkomste gegenereer word nie, die TV-uitsaairegte en borgskappe nie meer al die gate kan toestop nie en daar nie meer nuwe borge na vore kom nie en die toeskouersgetalle boonop kwyn, kan jy nie 989 spelers onderhou nie ‒ veral nie as jou laaste uitkomkans die Wêreldbekerbod van 2023 was wat ook nie aan jou toegeken is nie. Die spelerspens was gans te vol. Daar was te veel onnodige uitgawes en te veel geld is verkwis. Baie bonde is reeds bankrot; ander se uitvoerende hoofde lê sekerlik snags wakker om planne te beraam om te oorleef. Dis hoekom ŉ gesiene afrigter soos Peter Engledow van Griekwas eerder ŉ pos by die Hoër Jongenskool Paarl (Boishaai) aanvaar het om die eerste span af te rig. (Dis nóg ŉ onding, skole wat miljoene betaal om bo te bly en om aan ŉ wenspan te klou, maar dis vir ŉ ander dag.) Die plan om die heeltydse spelersgetal tot 459 te verminder, kan tot ŉ ongekende uittog oorsee lei. Was dit werklik nodig om byvoorbeeld 8 tot 12 skrumskakels te hê terwyl net twee kan speel? Sommige spelers het maande lank ledig gesit (en is daarvoor betaal) wagtende op ŉ speelkans wat in gevalle nie gekom het nie. Die geldkrane is leeg getap en nou wag donker dae.