Die bundel sluit verse in oor die digkuns en digterlike aktiwiteite. Die leser ervaar die wêreld van die digter deur sy oë en ore, sy sintuie, maar ook deur sy taal. Die spel-element is ook opvallend in baie verse, iets wat Hugo virtuoos met humor saamdig. Hiermee saam is ook die vernufsverse wat al sinoniem met Hugo se digterskap geword het. Talle verse staan uit vanweë die fyn ontginning van klank, woordspel en die ontplooiing van metafoor.
Die verse spreek van ’n belewenis van die wêreld vasgevang tussen carpe diem & memento mori, verse oor landskappe en die heimwee van landskappe, oor natuurdinge en die mens (én die digter) se plek in die groter bestel. Dikwels word die landskappe ook bínneskappe, word hulle ingeskape.
Moenie bang wees nie, sê die Here in Jesaja 43:1. Dit is altyd sy eerste opdrag as ons in die nood is. Ons moet Hom vertrou, Hy sal ons verlos. Hoe en wanneer Hy dit doen, is sy saak en dis deel van ons vertroue om daardie aspekte aan Hom te oorhandig. Die Here motiveer sy opdrag deur te sê dat Hy ons goed ken, dat Hy ons by die naam roep. Hierdie verse is aan “Israel” geskryf, die naam wat God self aan die Jode se aartsvader Jakob gegee het. God was intens by sy volk betrokke sedert Hy Abraham, Jakob se oupa, geroep het om Hom te volg.
God ken jou ook so goed – Hy het jou naam geken lank voor jou ouers dit uitgedink het! Dalk het Hy jou naam in jou ouers se gedagtes geplaas, of – wie weet – dalk het Hy ook nog sy eie naam vir jou? Die Here sê ook vir jou: “Jy is Myne,” want Hy het jou gemaak. Verstaan jy hoekom jy nie bang behoort te wees nie? God is so intens, intens betrokke by jou!