Desember 4, 2019 in Uncategorized
Die biblioteekk aan die einde van die wêreld, deur Etienne van Heerden. Resensie: Johann Rossouw. (Boek24)
Die biblioteek aan die einde van die wêreld, deur Etienne van Heerden. Resensie: Deborah Steinmair (Vrye Weekblad)
Johann Rossouw maak een verstommende erkenning, naamlik dat Etienne van Heerden se vorige vier romans vir hom moeilik verteerbaar was. Nie 'n goeie woordkeuse nie. Ek is ook nie heeltemal oortuig deur sy stelling oor die postmodernisme nie. Suid-Afrikaanse skrywers het dit anders benader. Die outeur duik voortdurend in hul tekste op. Maar hy sê ook dat hierdie nuweling met sy Borgesiaanse titel die roman van Van Heerden se lewe is. Ek sal hom die mistasting oor Biblioteek se vier voorgangers vergewe. Oor smaak val daar nie te redeneer nie. Hy is 'n filosoof en sy benadering is anders as dié waaraan ons in die muwwe wêreld der lettere gewoond is. Daardie knal-samevatting gaan nog baie aangehaal word. Dit verwyder enige twyfel wat 'n resensieleser dalk oor die aankoop en lees van die boek gehad het. Ek vermoed hy sal nog in die blogosfeer daaroor aangespreek word.
Mens kry twee soorte resensente: Dié wat aansluit by die uitgewer se reklamemateriaal, en dié wat reageer op die boek self. Deborah Steinmair se resensie is 'n sublieme voorbeeld van laasgenoemde. Die roman het talle gewaarwordinge by haar wakkergemaak, en sy maak al resenserend sin daaruit. Sy probeer nie soos Rossouw die boek inpas by 'n raamwerk van eie opvattings nie, maar reageer reguit en skerp, uit die hart uit, vanuit die krop van haar maag. Sy maak die wydse visie van die roman sigbaar, voel mens met die lees, sonder om die mikrodetail te vergeet. Maar nes Rossouw stuur sy af op 'n oordeel wat nog lank sal resoneer: "'n kragtoer. Niks minder nie."
Sushi en Shosholoza, deur Erns Grundling. Resensie: Marian van Wyk. (Rapport Boeke)
Marian van Wyk se naam duik nie gereeld op as resensent nie. Ook maar goed so. Sy begaan een van die groot sondes van die resensiekunde. Span 1269 woorde in om iets te sê wat in 100 afgehandel kon gewees het. Teen paragraaf vier begin mens wonder hoekom sy so heftig reageer, en haar slotopmerking in parentese laat jou besef presies wat makeer aan haar bespreking. Vlieë-afvangery in die gedaante van kritiek. Mens snap dat Van Wyk au fait is met Japan en Japanse kultuur; die doel van die resensie is egter om aan te toon of Sushi en Shoshaloza 'n goeie, leesbare boek is of nie, en nie om te bewys dat die resensent die boek beter sou geskryf het en ook beter toegerus is om 'n projek soos hierdie aan te pak as Grundling nie.
Die wolkversamelaars, deur Nadia de Kock. Resensie: JB Roux. (Boeke24)
Ek laat JB Roux se resensies gewoonlik aan my verbygaan, maar 'n kollega vestig my aandag op hierdie juweeltjie: "Die wolkversamelaars lees so vlot soos 'n populistiese roman …"
Klikbek, deur Sidney Gilroy. Resensie: Francois Bekker. (Boeke24)
Die moderne speurverhaal werp allerhande nuwe dinge op, maar in wese bly die elemente dieselfde. Bekker gee dit toe, maar voel Gilroy verdien aandag danksy die gehalte en aard van sy skryfwerk. 'n Vars oog op Ace se kontrei.
Seks, leuens en die internet, deur Erla Diedericks. Resensie: Riette Rust. (LitNet)
'n Resensie wat my nogal moed gee vir die lewe. Dit is moontlik om intelligent te skryf oor die wasige onderwerp van die seksuele lewe ná 50, en 'n resensent kan sonder gemaakte vroomheid daarop reageer.