‘Ons dogtertjie het verdrinking oorleef’Die Van Loggerenberg-gesin. (Foto: Verskaf) Deur Johanni Meiring Voel jy ook magteloos en onseker wanneer jy ŉ gesin met spesialebehoeftekinders teëkom? Dalk wonder jy: Hoe help ek, hoe vra ek uit? Die woorde “dra mekaar se laste…” (Galasiërs 6:2) was nog nooit so relevant soos vir omstandighede soos dié nie. Die Van Loggerenbergs was ŉ gewone Pretoriase egpaar met ŉ driejarige dogtertjie. Maar op 13 Januarie 2013 het hul lewens onherroeplik verander. Mamma Rhonel van Loggerenberg vertel: Dié dag het ons besluit om ŉ rustige braai saam met vriende ná kerk by ons huis te hou. Ons almal was so bly om mekaar weer te sien! Ons het saam besluit om eerder by die huis te kuier as by Spur, want dit was warm en almal wou swem. Let wel: Ons het elke dag ŉ soliede seil oor die swembad gehad, want ek was totaal en al paranoïes oor water. Teen middagete het ons die kos gereed gehad, en almal was reg om aan te sit vir ete. Tussendeur al die beweging en mense het ŉ skielike vrees my oorspoel. Ek het opgekyk na my man en gevra: Waar is Junélde? My oog het op die swembad geval, ek kon haar nie daar sien nie, maar het steeds vir hom gevra om by die swembad te gaan kyk. Hy het haar eers nie daar gesien nie. Vir een of ander rede het hy weer omgedraai en gaan kyk in die hoek van die swembad en geskreeu: Nee! Hy het ingespring om haar uit te haal. Dit is hoe sy verdrink het. Dit was ŉ baie moeilike dag. Sy was vir 40 minute klinies dood. Ons was by die Unitas-hospitaal toe hulle laat weet het dat hulle haar hartkloppie teruggekry het. Sy moes wel na die Garden City-hospitaal in Johannesburg oorgeplaas word. Op daardie oomblik was die verligting so groot om net weer my kind se lyfie daar te sien lê. Die werklikheid van haar toekoms, aangesien sy in ŉ mediese koma was, was onmoontlik om te begryp of voor te stel. Vir die eerste twee jaar van haar lewe ná die ongeluk was ons in ŉ daaglikse stryd om oorlewing gewikkel. Junélde is nou 11 jaar oud. Ná ŉ klomp jare van veg en liefhê is ons gesin se werklikheid met haar kondisie soos volg: Sy is ŉ kwadrupleeg met serebrale gestremdheid. Sy het geen intensionele motoriese beweging nie. Junélde neem waar, maar kan nie uiting gee nie (locked-in syndrome). Sy word met ŉ voedingsbuis gevoed en het onwillekeurige spastiese spierbewegings. Juneldé kry verskeie epileptiese aanvalle en benodig 24 uur-sorg. Daar is ŉ Baclofen-pomp in haar maag vir spierspastisiteitsbehandeling. Sy het skoliose gehad en het onlangs rugchirurgie ondergaan. Haar doeke word natuurlik nog geruil. Ons het nog nooit moed opgegee nie, en sal ook nie, maar elke dag leef ons in ŉ wêreld met iemand wat baie uitdagende behoeftes het. Luister hier na ŉ podsending van die onderhoud met Rhonel. Johanni Meiring (Foto: Verskaf) Hierdie rubriek is deel van ŉ reeks rubrieke deur Johanni Meiring in samewerking met Solidariteit Helpende Hand se Ere-ondersteunersnetwerk om bewusmaking te skep oor ouers van kinders met spesiale behoeftes en om dié ouers te bemagtig en by te staan. Klik hier om ŉ ere-ondersteuner van Helpende Hand te word of om ŉ bydrae te maak om dié ouers deur die Spesialebehoefte-ouerfonds te help.