Ek het onlangs 'n Sony Wêreld Band Radio-ontvanger gekoop. Dit is 'n pragtige masjien met sowat twintig frekwensie bande en alle vorme van slotte en truuks om te grendel op te ver radiostasies. Ek het dit gekoop vir my pa, wat lief is vir die luister na sy radio laat in die nag.
Twee dae nadat ek gekoop het die radio, my pa het 'n ernstige hartversaking. 'N kongestiewe hartversaking (CHF) is nie met 'n hart aanval verwar. Die simptome van 'n CHF is misleidend soortgelyk is aan 'n asma-aanval, wat kan dubbel verraderlike indien die pasiënt reeds respiratoriese probleme, want die vroeë sorg kan gerig te raak aan die longe, terwyl die ontsteld hart kan geïgnoreer word. So het ek gedink ek sou die simptome hier bespreek in die hoop dat dit sal help om diegene met veroudering familielede wat anders kan misidentify 'n potensiële CHF. Veel meer inligting is beskikbaar op die Internet; probeer om Googlen “kongestiewe hartversaking.”
Die prognose vir CHF is nie goed nie. Dit is 'n chroniese toestand, progressiewe en terminale. Met ander woorde, dit is nie iets wat ons vang soos die griep en beter gou. Afhangende van die stadium van die pasiënt, ons hoef te bekommer oor die kwaliteit van die lewe, palliatiewe sorg of selfs die einde van die lewe sorg. Sodra 'n hart het begin ingee, dit is moeilik om die vordering van die aanslag te keer. Daar is geen maklike oplossings, geen silwer koeëls. Wat ons kan konsentreer op, regtig, is die kwaliteit van hul lewe. En die genade en waardigheid waarmee hulle dit laat. Vir die meeste van hulle, dit is hulle laaste daad. Kom ons maak dit 'n goeie een.
Die Sony radio speel op, ondeurdringbare aan hierdie droewe musings, met jong gelukkig stemme dishing liedjies en grappe vir die voordeel van 'n nuwe generasie van yuppie pendelaars vol oorgawe en gretigheid 'n wêreld te verower. Min weet hulle — dit is al baie keer oor in die somer van Yester jaar met dieselfde oorgawe en passie verower. Die ou Vanguards stap eenkant gewillig en plek te maak vir die kinders van nuwe somers.
Miskien niks en niemand werklik gaan op. Ons het almal agter 'n bietjie van onsself, klein eggo's van ons oorwinnings, herinneringe in daardie liewe ons, en minuskule toevoegings tot die mythos wat woon op. Soos teardrops in die reën.