Karaoke sing in Japan - Versamelings
Karaoke sing in Japan
Met net die regte hoeveelheid Jack Daniels, is alles moontlik ...
Weg terug voor Karaoke die Westerse wêreld getref, waar dit op die een of ander manier in Carry-O-Key verander het, was daar nie 5 of 6 monitors op die muur van die tralies gemonteer nie.
Daar was geen video's wat die musiek vergesel het nie en geen woorde wat oor die onderkant van die skerm gestroom het nie.
Kroeë was om te drink en te sing. TV's was vir die nuus, spotprente, seepopera en kookklasse.
Op 'n 17-jarige bachelorstudie, tussen vrouens nommer twee en drie, vind ek myself baie besig om te spring.
Op 'n sekere punt gedurende die nag, waar ek ook al was, sou ek gevra word om karaoke te sing deur watter sjarmante gasvrou ek destyds drank koop.
'Nee, ek sing nie' nie, was my standaard antwoord en as hulle my aanhou pla, sou ek weggaan, 'n ander kroeg vind en verlief raak op 'n ander gasvrou; een wat saam met my Jack on the Rocks kon drink en nie 'n pyn in die esel kon wees nie.
Karaoke het destyds bestaan ​​uit 'n kassettspeler, mikrofoon en 'n boek oor die grootte van 'n bybel. U weet dat hotelle met 'n dik boek op koffietafels sit om u drankies aan te sit.
Ek het gehoor dat genoeg Japanese sakemanne My Way opskerp. Ek het gedink ek kan nie slegter gaan nie.
O ja, die regtig groot karaoke bars het 'n telbord, 'n groot, swart bord met helder LED-nommers.
'N Applousmeter gee elke sanger 'n telling gebaseer op hoeveel geraas die skare maak toe die liedjie verby was.
Sowat elke karaoke-gewrig het dieselfde drie liedjies in Engels gehad, My Way, Sixteen Tons en You Are My Sunshine. Selfs al sou ek weet hoe om te sing, sou nie een van hulle die top-tien-lys gewees het nie.
Hel, ek is uit die Boy's Choir geskop vir oefen; wat sou ek weet van sang?
Wel, een aand het ek hierdie kroeg getref met tientalle mooi gasvrouens en net die regte hoeveelheid Jack Daniels in my om dit te probeer.
Waarskynlik, niemand in die plek het genoeg Engels geken om my te verstaan ​​nie, wat de hel, as 'n gal my vra of ek kan sing, sou ek dit die beste keer op my gee.
Seker genoeg, voordat ek my eerste drankie kon klaarmaak, het 'n gasvrou my gevra om te sing.
'OK, laat ek my weg probeer,' het ek haar gesê.
Ek het gestruikel en deur die lied gestruikel, na die boek geknip en probeer om geluide te maak met die musiek. Frank Sinatra het waarskynlik 'n paar keer in sy graf (of hospitaalbed, nie seker waar hy was nie) omgerol.
Selfs half gepleister, was ek selfbewus; sweet drup van my voorkop af. Dit lyk asof die liedjie ongeveer twee uur lank was.
Ek het die laaste "my pad" lekker en hard gordel, die mikrofoon op die toonbank neergesit, die res van my drankie toegemaak en na die deur gesoek, in die geval dat ek vinnig moes uitkom.
Die skare het wild geraak, die applousmeter het "98" getref en die eienaar van die kroeg het 'n bottel whisky, so half so lank soos die meisie langs my, gebring; my prys vir die hoogste telling daardie aand.