Truffelbedrog maak die Franse produsente kwaad - Nuwe resepte
Truffelbedrog maak die Franse produsente kwaad
Franse truffelkwekers sê sjefs gee goedkoper truffels af as Perigords
Franse truffelkwekers beywer hulle vir beter etiketteringsregulasies om te verhoed dat goedkoper truffels as 'n hoë-gehalte Franse Perigord-truffel oorgedra word.
Franse Perigord -truffels is een van die duurste en hoogs gewaardeerde voedsel ter wêreld, maar produsente sê dat die restaurantgeregte met 'n stukkie geur 'n knol kan wees, en hulle is woedend daaroor.
Volgens The Local sê die Franse truffelkwekers dat gewetenlose sjefs baie goedkoper Chinese truffels afgestaan ​​het as die hoë Perigords, wat vir ongeveer $ 309 per pond verkoop word. Die ligter Chinese truffels verkoop vir ongeveer $ 18,60 per pond. Die Franse truffels word gewaardeer vir hul subtiele geur en aardse geur, maar hierdie eienskappe kan vervals word deur geure en aromatiese bespuitings op goedkoper truffels te gebruik, wat volgens sommige produsente met 'n kommerwekkende frekwensie gedoen word.
"Ons ding mee met oneerlike sjefs wat Chinese truffels gebruik en dit met geure bespuit sonder om dit aan hul kliënte te vertel," het Michel Santinelli van die Franse Federasie van Trufficulteurs (FTT) gesê.
Jean-Charles Savignac, hoof van die FTT, het gesê dat 10 tot 15 persent van die "Perigord" truffels as 'n vermomming Chinese truffels is.
Die FTT beywer hom vir nuwe regulasies vir die etikettering van truffels, wat kliënte sal laat weet of hulle regte Perigord -truffels koop of 'n kleiner verskeidenheid truffels wat met toevoegings behandel is, om meer fancy te lyk.
'Ons het 'n meganisme nodig wat Perigord -truffels en ander duidelik identifiseer, sodat die koper weet wat hy kry,' het Savignac gesê.
Is die klimaat besig om te knou met die temperamentele truffel?
Tuis / Truffel geniet / Is die klimaat besig om te knou met die temperamentele truffel?
Of u dit nou ken deur skaduwee, seisoen, sig of reuk, hierdie gevoelige swamme ly aan die gevolge van klimaatsverandering, of is dit nie? Dit is 'n kontroversiële onderwerp, en of u dit as sekerheid of aanname beskou, dit lyk asof klimaatsverandering 'n impak het op die streng en noodsaaklike omgewingstoestande wat hierdie seldsame, maar eetbare edelgesteentes nodig het om te kan ontwikkel tot 'n lekkerny wat beter bekend staan ​​as die truffel.
Truffels is die vrugliggame van 'n swam wat op die beboste gebiede groei.
'N Nuwe woord definieer die Israelies-Palestynse konflik in Washington
Die les oor elektriese motors wat China vir Amerika bedien
Europa wil Amerikaners terug
Afhangende van kwaliteit en beskikbaarheid, bevat Fiola van September tot Januarie wit truffels op spyskaarte, ongeveer wanneer die jagseisoen in Italië klaar is. Tussen Oktober en Maart bied Trabocchi swart wintertruffels aan wat in die natuur groei en op plantasies in Italië en veral bekend naby Périgord, Frankryk, verbou kan word. Gedurende die kort seisoene kompeteer 'n groep van die wêreld se fynproewers -sjefs, bekendes en sakemagsmanne oor 'n beperkte aanbod, wat oor die jare skaarser geword het as gevolg van die toename in temperatuur en die vermindering van reënval wat klimaatsverandering tot die beste in die wêreld gebring het. truffelverbouende streke.
Trabocchi werk uitsluitlik met verskaffers met wie hy deur die jare 'n verhouding ontwikkel het, en selfs dan onderwerp hy hulle aan 'n sekere mate van ondervraging. 'Ek vra altyd die bron van die truffels. Ek vra altyd wanneer hulle in die Verenigde State beland het, "het Trabocchi gesê.
Maar beide produsente en kopers wat nie dieselfde versigtigheid uitoefen nie, is kwesbaar. Die hoëbedryf het 'n skaduryke onderwêreld veroorsaak, waar belastingontduiking, nagaanvalle, namaaksels en sabotasie nie ongewoon is nie. Die skemas strek oor kontinente en truffelsoorte, maar almal kom neer op skaarsheid en kontant. 'U weet, dit is 'n kort seisoen. En vir sommige mense wat wins maak binne 'n baie klein venster binne 'n tydperk van 'n hele 12 maande, is dit baie belangrik dat hulle die beste daarvan kan maak, 'het Trabocchi gesê. 'Daarom kan [kontant] mense soms soms motiveer om dinge te doen wat nie heeltemal wettig is nie.
Volgens Bruno Capanna, die president van die truffelverassingsvereniging in Acqualagna (een van Italië se mees produktiewe gebiede vir truffelverbouing), verkoop wit truffels gewoonlik tussen € 2,000 en € 5,000 per kilogram (of tussen $ 2,753 en $ 6,883). Die beste swart truffels vir die winter kos tussen € 1.500 en € 3.000 per kilogram. Die vraag na truffels, wat veral hoog is gedurende die vakansieseisoen, is geneig om die aanbod te oorskry. En die mededinging om produkte uit bekende gebiede soos Alba, Italië (die mekka van wit truffels) en Périgord, Frankryk (die tuiste van die beste winterswartes) kan nog erger wees. "Dit is 'n baie gesogte bestanddeel [vir] 'n lekker eetplek oor die hele wêreld, selfs al is dit nie Italiaanse restaurante nie," het Trabocchi gesê. 'Dit is asof u koop, ek weet nie, die prys is kaviaar, maar dit is slegs van September tot Januarie beskikbaar,' het hy bygevoeg met verwysing na die blankes.
In November het 'n anonieme bieër uit Hong Kong - na bewering '' 'beroemde Chinese skrywer' ' - telefonies 'n oproep na 'n wit truffelveiling by 'n kasteel in die Piemonte -streek van Italië gebring en $ 120,000, of drie keer die prys van goud, opgedok. , vir twee stukke wat 'n totaal van net meer as twee pond weeg. Die burgemeester van New York, Bill de Blasio, het 'n eksemplaar van $ 8 000 uit dieselfde veiling ontvang, wat hy dadelik aan 'n plaaslike skool gegee het. In 2012, nadat Jay-Z meer as $ 20 000 by Alba se plaaslike truffelbesoeke laat val het, het handelaars bespiegel dat hy vir hul mark kon doen wat hy vir Cristal-sjampanje gedoen het. Die rapper P. Diddy het op 'n keer van die Franse sjef Daniel Boulud in New York geëis dat die teef op sy bord geskeer moet word. En in 2010 het die casino -magnaat van Macau, Stanley Ho, $ 330 000 bestee aan twee stukke wat 2,87 pond weeg.
Fotograwe neem foto's van twee truffels wat 2,09 pond weeg tydens 'n wit truffelveiling naby Alba, op 10 November 2013. (Reuters/Stefano Rellandini)
Verskeie pogings om die waarde van die swam te verduidelik, het na 'n versteeklike gebied gekom. Skryf in Tyd, het die kosskrywer Josh Ozersky sy geur eens beskryf as ''n kombinasie van nuut geploegde grond, reënval, erdwurms en die skerp herinnering aan verlore jeug en ou liefdesverhoudinge'. Die sjef van New York en die noemenswaardige Food Network, Alex Guarnaschelli, het aan Ozersky gesê: "Dit roep beelde van 'n kleedkamer op. Maar die aroma verberg bedrieglik hul komplekse, maar delikate smaak. Hulle is verhewe." Die geur is so uniek, het Trabocchi gesê, dat 'n paar snye wat oor 'n eenvoudige gereg gesprinkel is, 'n transendente, 'soort umami -ervaring' kan genereer. 'As u truffels in die algemeen gebruik, is my filosofie dat u niks anders nodig het nie,' het hy gesê. "Die truffel is die ster van die gereg. Alhoewel daar niks verkeerd is nie [met sny] van 'n swart truffel oor 'n pragtig gekookte stuk beesvleis of oor foie gras om 'n baie hoë vlak te geniet, dink ek dat veral as u wit truffel of winter swart truffel gebruik. hulle hoef net hulself ten toon te stel in 'n eenvoudige voorbereiding. "
By Fiola is dit presies wat hy aanbied, en teen 'n relatief praktiese prys van $ 85. Epikureërs kan dit geniet deur hul keuse van die klassieke piere in die Piemonte-streek: varsgemaakte Tajarin-noedels met groot botter, 'n eenvoudige Parmesan-risotto of 'n paar eiers wat uit die plaas gebring word. Kliënte kan ook ten minste met sekerheid sluk dat skaduryke truffelbandiete nie hul byt aangetas het nie.
Alhoewel sommige nuusorganisasies, insluitend CBS's 60 minute, het die donkerder akteurs in die truffelbedryf as lede van 'n Mafia-styl-organisasie geverf (dit is immers Italië), Federico Balestra, die president van een van die grootste Italiaanse truffelvervaardigers, Sabatino Tartufi, dink aan die idee dat daar is truffelbase wat sluipmoorde in die naam van swamme bestel. 'Almal praat graag oor 'n groot wêreldoorlog waar. vreemde dinge is aan die gang, "het Balestra gesê. Maar hy dring daarop aan dat die meeste misdade in die bedryf gepleeg word deur skelm truffeljagters wat probeer om hul winsmarges gedurende 'n kort seisoen te verhoog, eerder as 'n moorddadige kriminele netwerk met 'n wurggreep van bo na onder op die bedryf.
'N Verkoper wys 'n truffel vir kliënte op die truffelmark in Alba. (Reuters/Stefano Rellandini)
Balestra, wat oorspronklik uit Italië is en nou sy oupa se onderneming uit New York bestuur, het 'n nuttige analogie aangebied: 'n man het eens by sy skoonpa in die New Jersey Chevrolet-handelaar ingegaan en sy kollegas geskiet. Die ongelukkige voorval het nie 'beteken dat hulle 'n onderneming het wat vol skelms is of vol oortredings nie,' het hy gesê, dit dui eenvoudig daarop dat 'iemand mal is'. Dieselfde les geld vir die truffelbedryf. Maar te oordeel na sy en ander se beskrywings, ken die bedryf sy redelike deel van waansin.
Minstens een poging tot truffelroof het geëindig met 'n dodelike dood. In 2010 het 'n truffelboer met die naam Laurent Rimbaud 'n man opgemerk wat onder die eike van sy truffelplek in die dorpie Grignan, in die suide van Frankryk, skuil. Uit vrees dat die man 'n wapen dra, het Rimbaud sy jaggeweer twee keer afgevuur en met die man se dy en kop verbind. Die plaaslike dief, wat aan die polisie bekend was, het kort daarna aan sy wonde beswyk, en 'n plaaslike aanklaer het 'n saak teen Rimbaud aanhangig gemaak. Maar truffeldiefstalle in die nag het so algemeen geword dat ongeveer 250 mede-boere en truffelkwekers 'n optog gehou het om die regsaksie teen Rimbaud te protesteer, terwyl een betreur dat truffelvelde 'opelugkluise' geword het.
Alhoewel sterftes beslis skaars is, erken Balestra wel dat daar sekere kriminele dade is wat as standaardkoste beskou word om sake te doen.
Die meeste, indien nie almal, truffeljagters weier om belastingfakture vir kopers op te stel en aanvaar slegs kontant vir hul goedere. Die Italiaanse regering is so vertroud met die ontduiking van truffelbelasting dat dit truffelverspreiders in staat stel om die gelde namens jagters te betaal, en Balestra het gesê dat die meeste maatskappye presies dit doen. Selfs die Italiaanse verskaffer van truffel Urbani Tartufi, wat 70 % van die internasionale truffelhandel besit (mededingers betwis die markaandeel), word beskuldig van belastingontduiking.
Geheimhouding is ook algemeen. Die presiese ligging van die vuil pakkies waar truffels ontbloot word, word dikwels van selfs goeie vriende bewaar, omdat 'n uitgesoekte stuk bos dikwels lewenslank tot 'n konstante bron van rykdom kan lei. 'N Gemiddelde Italiaan wat 'n tipiese werk doen, kan elke maand slegs tussen € 1.000 en € 2.000 huis toe bring. As dieselfde persoon die werk verlaat, sy hond optel en elke dag 'n entjie deur die bos gaan vir 'n truffelseisoen, het Balestra verduidelik, selfs as hy 'n pond truffels raakloop, kan dit beteken dat hy sy maandelikse salaris binne 'n paar uur gelukkig kan verdubbel. Soms kan 'n jagter selfs die kolle vir sy eie seuns verberg. 'Dit is 'n geheime, unieke ding,' het Balestra gesê. 'Hulle gee 'n geskenk, want as hulle sterf of iets… Hulle sê:' Dit is 'n goeie plek om op truffel te jag. '
Plaaslike wedywerings kan ook jaloesie saai, veral as sekere boere met besonder groot hawe geseën word. Die poging om bure te verslaan, kan lei tot sabotasie en ander kwaadwillige taktieke.
'N Goed opgeleide hond, veral een met 'n rekord van sukses, kan 'n maklike eerste doelwit bereik. Selfs die best opgeleide truffeljagters maak gewoonlik staat op honde (of varke, alhoewel dit bekend was dat hulle die truffels opeet voordat hulle hul hanteerders dit kon toelaat). Wenke, honde en setters word gereeld gebruik, en dit kan tussen € 2 000 en € 5 000 verkoop word. Truffeljagters "kan u vertel watter kant van die land meer truffels het as die ander, maar daarvandaan kan u dit werklik ruik en die oppervlak verwyder en die truffels ondergronds vind," is daar 'n helse verskil, "het Trabocchi gesê. Dit is waar die hond inkom. "Hulle is beslis die mees gewaardeerde werktuig vir 'n truffeljagter," het hy bygevoeg.
As gevolg hiervan het sommige jagters stekels of vergiftigde frikkadelle in die onkruid van geselekteerde kolle geplant om kundige opgeleide honde uit te skakel, en later teruggekeer na die gebied om truffels met hul eie honde op te vee. Dit is ook bekend dat die bes opgeleide honde vermis is. In Augustus het die truffeljagter Luke Fegatilli drie honde ter waarde van € 7,000 van sy plaas in Celano, Italië, gesteel. Die buit bevat 'n krulkopige Lagotto Romagnolo, 'n ras wat bekend is vir sy truffelopsporingsvermoëns. "Die honde verdwyn in 'n soort swart gat," het Fegatilli aan die plaaslike pers gesê en bygevoeg dat daar 'n 'ware oorlog' op sy platteland plaasvind. Koerantadvertensies met foto's van gesteelde truffelhonde is nie skaars nie.
Ezio Costa, 'n vierde-generasie truffeljagter, soek na truffels saam met sy hond Jolly in die bos naby Alba. (Reuters/Stefano Rellandini)
Dit is uiters moeilik om heuwelagtige stukke grond teen diewe wat mense se eiendom binnegaan te beveilig, en dit vereis gereeld konstante patrollie. 'Dit is baie moeilik om te beheer, want u het hektaar, hektaar en hektaar,' het Balestra gesê. Selfs as 'n indringer opgemerk word wat 'n heining oortree, is dit self 'n duur belegging, maar dit kan byna onmoontlik wees om die betreder deur 'n bos te spoor. Volgens François Le Tacon, 'n Franse truffelwetenskaplike en die navorsingsdirekteur van 'n laboratorium wat aan Université de Lorraine verbonde is, fokus op bosmikroörganismes, het baie eienaars probeer om hul truffelboorde te beskerm met oortredingstekens-'n praktyk wat voorspelbaar gedoen is min om rooftogte te stuit.
Le Tacon se eie navorsing is gefokus op die verhoging van truffelproduksie deur snoei en besproeiing van die verboude plantasies in Suid -Frankryk. In 'n bos van drie dekades oue bome in Vaucluse, 'n vrugbare boerderystreek in die suidooste van Frankryk, waar Le Tacon eksperimenteer met die samewerking van 'n privaat eienaar, het bandiete snags met honde en sonder opsporing ingesluip en groot hoeveelhede truffels gesteel. Ironies genoeg het die roof 'n eksperiment verwoes om die lae opbrengste wat die misdaad waarskynlik gemotiveer het, uit te skakel, of ten minste beter te bestuur.
Franse owerhede het soms uiterste maatreëls getref om diewe te vang, onder meer om 'paramilitêre' patrollies naby truffelplase te doen en 'padblokkades' op te stel om motors na gesteelde swamme te soek.
Diewe se taktiek was ewe dramaties. Met sonsopkoms, een oggend in November 2007, het Dario Pastrone, 'n bekende truffeljagter, 'n motor gelaai met wit truffels van € 2.000, na 'n truffelmark in die Italiaanse stad Asti gery toe 'n motor langs hom kom en hom afjaag. die pad. Drie mans, geklee as polisiebeamptes, spring uit en vra Pastrone waar hy sy dwelms verberg. Hulle het die kattebak oopgemaak, truffels ter waarde van 400 gram gegryp en gevlug. In 2012 het minstens twee truffelbandiete deur die veiligheidshekke gebreek van 'n fasiliteit wat aan Urbani Tartufi in Sant'Anatolia di Narco behoort. Hulle het toesigkameras toegesmeer, 'n pakhuisdeur oopgemaak, truffels van € 50.000 tot € 60.000 en verwante goedere verwyder en weggejaag.
Truffelmisdaad tref nie net produsente nie. Restaurante en ander groot kopers moet verkopers ook noukeurig evalueer om te verseker dat hulle nie mislei word deur 'n nie-standaard of vervalste produk nie. Die grootste, mees gevormde truffels kos 'n baie hoër prys op die mark as hul kleiner, onreëlmatige eweknieë. "As ek [vir] truffels betaal, probeer ek altyd vergelyk met die diamantbedryf," het Balestra gesê. "As jy 'n truffel het [wat] vol grond is of gesny is, is die vorm nie rond nie, is dit baie minder geld werd as 'n truffel wat rond is, perfek en moeilik is."
Die truffeljagter Ezio Costa tel 'n truffel op wat sy hond Jolly in die bos gevind het. (Reuters/Stefano Rellandini)
Maar soos in die diamantbedryf, sal truffeljagters en handelaars onvolmaakthede probeer verberg om hul wins te verhoog. 'N Eiesinnige jagter of middelman kan krake in die swam met bogrond toedien om sy gewig en dus die prys daarvan te verhoog. Ander skaduryke operateurs kan probeer om truffels wat deur wurms of goggas besmet is, af te laai, of modder of stukke ander truffels te gebruik om beskadigde produkte te rekonstrueer. 'En u verstaan ​​eers die een nadat u dit gekoop het, en 'n gedeelte van die [truffel] krummel op u hande,' het Trabocchi gesê. Kopers moet ook pasop vir truffels wat nie afkomstig is van die streke wat verskaffers adverteer nie - gewoonlik Alba, Italië vir blankes en Périgord, Frankryk vir swartes. Maar hierdie tipe onheil kan geduld word, het Trabocchi opgemerk. Die meeste Franse en Italiaanse truffels is van hoë gehalte, ongeag die vallei of die berghelling waar hulle gevind is.
Die onderliggende probleem is dat daar eenvoudig nie genoeg Europese truffelaanbod is om in die vraag te voorsien nie. Frankryk het in die vroeë 1800's ongeveer 1 000 ton swart truffel geproduseer, maar volgens Le Tacon het dit vandag skerp gedaal tot ongeveer 30 of 40 ton. Kenners soos hy glo dat klimaatsverandering tot hierdie afname bygedra het. Laer reënval beteken dat minder water bome en grond stort, waar swamme floreer. Stygende temperature veroorsaak dat die oppervlak verdamp, wat beteken dat nog minder water boomwortels bereik. Daarbenewens versuim boere gereeld om truffelboorde gereeld te snoei en besproei. Le Tacon werk daaraan om hierdie toedrag van sake te verander, maar dit neem 10 tot 15 jaar voordat ingeëntde boomsaailinge met swamme blom. 'Dit neem lank om die kromme om te draai,' het Le Tacon gesê.
Die agterstallige produksie het Franse en selfs Italiaanse verskaffers gedwing om truffels van buite Europa in te voer, hoofsaaklik uit China. Ongeveer 30 of 40 ton word jaarliks ​​uit China na Frankryk ingevoer, beraam Le Tacon. 'N Chinese truffel kos slegs ongeveer $ 70 of $ 80, terwyl 'n swart truffel uit Frankryk tien keer soveel kan verkoop aan 'n groothandelaar soos Sabestino Tartufi van Balestra. Die twee soorte truffels is byna ononderskeibaar, selfs vir kundiges. 'Ek kan regtig nie 'n onderskeid maak tussen Chinese swart truffels en Périgord -swart truffels nie,' het Le Tacon verduidelik. 'Om dit te herken, moet ons molekulêre gereedskap gebruik.' Hy het bygevoeg dat die geur ook byna identies is, maar dit is slegs as die truffels vars geëet word. 'Miskien is die intensiteit van die smaak minder by die Chinese truffel, maar dit is regtig moeilik om die verskil te sien,' het hy gesê.
In die suidelike Chinese provinsies Yunnan en Sichuan groei truffels natuurlik in miljoene hektaar wilde bos volgens Le Tacon, wat daarheen gereis het. Aangesien bome daar ver uitmekaar staan ​​en bokke struikgewasse en klein plantjies wei, kan reënval relatief maklik die oop grond en truffels bereik. Die aanbod is so groot dat lae-betaalde werkers harkies gebruik om truffels uit die grond te trek, geen honde is nodig nie. Die relatief hoë aanbod en lae arbeidsinvestering kombineer die prys van Chinese truffels.
Sommige truffelsnobs hou vol dat die smaak en reuk van die swart Chinese truffel minderwaardig is as sy Europese eweknie, maar dit is nie omdat die Chinese variëteit kategories gebrekkig is nie. Die eintlike skuldige is reistyd. Truffels is uiters bederfbaar en die afleweringskanale van China na Europa is berug traag, wat beteken dat die knolle dikwels in 'n swak toestand kom. 'Dit ruik baie erg,' het Le Tacon gesê. 'Soms is hulle vrot.'
Tog word Chinese truffels af en toe met Europese groepe vermeng en bedrieglik as die beste in Europa verkoop omdat dit so moeilik is om te onderskei sonder mikroskopiese ondersoek. Die probleem word dikwels nie ontdek voordat 'n sjef hulle teëkom tydens 'n smaak- of reuktoets in die kombuis nie. 'U besef net dat as u dit begin sny, sien u dat 'n mens baie geur het, en 'n ander nie,' het Trabocchi gesê.
Kardon met wit truffel en peer in die Guido -restaurant in Noordwes -Italië (Reuters/Stefano Rellandini)
Die verspreiding van Chinese truffels as Europeër het so algemeen geword dat die praktyk selfs op die lessenaars van die mense by Interpol, die internasionale polisie -organisasie, gekom het. "Dit is beslis 'n neiging wat onmiddellik geïdentifiseer is, vanaf die eerste operasie wat ons uitgevoer het," het Simone Di Meo, beampte van die kriminele intelligensie van Interpol, verwys na Operation Opson, 'n taakspan wat fokus op die opsporing van substandaard en nagemaakte voedsel. . Die agentskap, wat wetstoepassers in die wêreld help om misdaadintelligensie te deel, het Asiatiese vennote soos Suid -Korea, Thailand, Viëtnam en die Filippyne vir die projek gewerf, maar Chinese owerhede het geen belangstelling getoon om saam te werk nie.
"Inligting uit die private sektor moet opgevolg word deur [inligting van Chinese] polisiebeamptes en in polisiekennis vertaal word met aanvalle, met arrestasies, ensovoorts," het Di Meo verduidelik. (Dit is ook nie altyd maklik om die private sektor in te span om voedselmisdade te ondersoek nie, aangesien ondernemings dikwels nie bereid is om intelligensie te deel nie, omdat hulle bang is dat handelsmerke vernietig word as die inligting openbaar word.)
Interpol en Europol, die polisie-organisasie van die Europese Unie, het saamgespan om Opson in 2011 te begin nadat berigte aan die agentskappe oor voedselverwante misdaad 'n kritieke massa bereik het. Deur op intelligensie te gaan oor verkeerde geografiese etikette, vervalle voedsel wat verpak is om vars te lyk, en ander bedrog, sal agente na kriminele kyk wat fokus op konvensionele handelsmerkprodukte. Tot hul verbasing is die wêreld se uitbundiger eetgoed en geeste ook gemanipuleer. Benewens vervoer wat insluit "30 ton vals tamatiesous, ongeveer 77 000 kg vervalste kaas" en "byna 30 000 nagemaakte snoepbakkies", het Interpol ook beslag gelê op groot hoeveelhede vals kaviaar en truffels. Tydens sy werk op die maat het Di Meo ook vals sjampanje, Prosciutto di Parma, en mozzarella di bufala teëgekom en belangrike intelligensie van maatskappye soos Prosecco gekry.
In die tyd dat Opson in werking was, het Franse doeane -agente 'n reeks deurdagte webwerwe ontdek en gesluit wat groot hoeveelhede onwettige "Franse" truffels van onbekende oorsprong teen mededingende pryse aan internasionale restaurante en kliënte gedurende die vakansie verkoop het. 'Sowel vir kaviaar as vir truffels was dit eintlik dieselfde modus operandi,' het Di Meo gesê. 'Dit word aangebied as 'n baie hoë kwaliteit produk, vervaardig in baie bekende gebiede vir produkte. En teen hoë prys verkoop. Die hoë prys was natuurlik laer as die prys vir 'n ware produk, maar was steeds hoog. Ons vind dus geen truffels of kaviaar wat teen € 10 per kilo verkoop word nie. Dit was nie € 1.000 per kilo nie, maar dit was miskien € 700. "
Om vas te stel of bedrog plaasgevind het, behels gewoonlik die beoordeling van die kwaliteit en oorsprong van die item, wat dit moeilik kan maak om op te spoor. 'Die probleem is dat ons nog steeds probeer identifiseer of daar kriminele netwerke by hierdie spesifieke produksie betrokke is, of dit is net iemand wat op 'n individuele manier probeer om geld te verdien met hierdie spesifieke produkte,' het Di Meo gesê. . Volgens die Interpol -amptenaar het kaviaarbedrog, soos supermarkte, deur "amptelike verspreidingskanale" getrek. Dit en die gesofistikeerdheid van die truffelwebwerwe kan dui op die teenwoordigheid van georganiseerde misdaad. Dit is te vroeg om seker te weet, maar Interpol vermoed dat sommige van die miljoene euro wat uit die onwettige voedselhandel gemaak word, deur kriminele netwerke gebruik word om mense- en dwelmhandel te finansier.
Met lae boetes en min regulatoriese ondersoek, het die skadu -truffelhandel ruimte om uit te brei. Tensy daar 'n ernstige bedreiging vir die openbare gesondheid en veiligheid is - soos 'n onlangse geval van Tsjeggiese vodka wat 20 drinkers met sy dosis metanol doodgemaak het - word die misdadigers wat met die hulp van Interpol geïdentifiseer word, dikwels deur die betrokke nasionale owerhede vrygelaat sonder om meer as 'n klap op die pols. "Die geleenthede om geïdentifiseer te word, is laag, en die geleenthede om geld te kry, om marges te kry, is groot," het Di Meo gesê.
Met dreigemente op byna elke hoek van die mark, moet Trabocchi en ander truffelvivante voortgaan om die produk metodies te evalueer, aandagtig na die tekstuur kyk en versigtig inasem. Dan, en dan eers, kan hulle die eerste hap neem.
Watter een hiervan is vals?
As u al ooit in 'n Manhattan -straat geloop het en 'n Louis Vuitton -handsak vir $ 75 op 'n opvoubare tafel te koop gesien het, weet u dat dit baie onwaarskynlik is dat die tas werklik is. Dit is vervals, 'n afslag, 'n replika, 'n vals. As dit 'n regte Louis Vuitton was, sou u dit nie op die hoek van 14th en Broadway sien nie, en sou u ten minste $ 500 daarvoor betaal. Goeie ding wat nie met kos gebeur nie, reg? Wel, dit doen. Welkom in die verwarrende wêreld van vals kos.
As u 'n bottel Coca-Cola koop, verwag u dat dit by 'n Coca-Cola-verspreider gebottel sal word en nie 'n uitgespoelte 'egte Coca-Cola-bottel' gevul met 'n 'cola-agtige koolzuurhoudende drank' (Verenigde State v. Petrosian). Die verslag van die International Trademark Association oor 2004 oor vervalsing het ten minste 10 voedsel- en drankvervalskingsbedrywighede in 8 state uiteengesit, insluitend die 45 000 pond vervalste babaformule in Kalifornië wat die FDA in 1995 onthul het.
Na raming word $ 18 miljoen aan "vervalste wyn" jaarliks ​​regoor die wêreld verkoop in 2004. Geen wonder dat wetenskaplikes van die Universiteit van Sevilla in Spanje 'n proses ontwikkel het vir die vingerafdruk van sjampanje en ander wyne wat teen 'n voorbeeld van 35 vonkelwyne loop nie. was 100 persent akkuraat in die onderskeid tussen sjampanje en cava.
Aan die goedaardige kant van die spektrum is 'n verskynsel wat 'n mens assosiatiewe verpakking kan noem-die manier waarop 'n boekuitgewer die baadjie-ontwerp van 'n topverkoper sal naboots om aan te dui dat 'n nuwe boek 'n soortgelyke aantrekkingskrag het. As 'n produk gewild is, maar daar is nie genoeg daarvan nie, kan sommige kleinhandelaars 'n plaasvervanger probeer skep. 'N Uitstekende nasionale fynproewerswinkel kan byvoorbeeld 'n item afhaal, soos Alziari-olyfolie, vervaardig in Nice, Frankryk. Maar Alziari is 'n klein operasie. 'Sodat die nasionale winkel dit sal uitkontrakteer en probeer om iets soortgelyks in smaak en verpakking te vind,' met olies uit verskillende streke in die omgewing, sê Joe Macaluso van Chefs Warehouse. Dit is nie juis verkeerd gemerk nie, aangesien dit nie beweer dat dit Alziari is nie. Maar die etiket herinner genoeg aan die Alziari -etiket sodat 'n verbruiker die vereniging kan maak.
Slinkse vervanging is 'n ander variasie. Die meeste "saffraan" in die kruidenierswinkel is byvoorbeeld saffloer - soortgelyk van kleur, soortgelyk in smaak. Dan is daar die "Rolflex" -verskynsel: die vals item met die effens ander naam. Kraft maak 'n produk genaamd parmesaankaas wat beslis nie parmigiano-reggiano is nie. Primo taglio blyk prosciutto wat nooit deur die wind van die Apennynse lug gedroog is nie. Maar vir enige gesofistikeerde verbruiker is dit nie bedrog nie, maar keuse: moet u $ 25 per pond vir prosciutto di Parma verlaag, of sal die primo taglio teen die helfte van die prys volstaan?
Deur die bedrogskaal te verhoog, word sommige produkte aangepas om meer waardevol te word. Porcini -sampioene is 'n wonderlike lekkerny, mits dit nie in water geweek is om hul gewig (en dus hul koste) te verhoog nie. Hulle moet ook klein wees, en as jy daarin sny, moet die vleis wit en droog wees. Die grotes is verby hul smaak, sê Mario Ascione, uitvoerende sjef en eienaar van Caffè Macaroni in San Francisco. Hulle suig gewoonlik ook water op, sodat wurms binne begin groei, en daarom word daar soms grappig na hulle verwys as porcini bolognese (porcini met vleis).
As pryse egter hoër word, word dit direkte bedrog. As u $ 50 per gram vir 'n truffel betaal, verwag u dat u 'n swart Périgord -truffel (Tuber melanosporum) of 'n wit truffel van Alba gaan koop. Maar die hittegolf van 2004 verminder die oes van Périgord van 50 ton tot 9 ton, en omdat die dollar swak bly teenoor die euro, gee sommige restaurante en fynproewerwinkels Chinese truffels (Tuber indicum) as Frans af. Alhoewel die Chinese swart truffel net soos sy Franse neef lyk, smaak dit nie so nie. Frankryk doen ewekansige DNA -toetse op truffels, met 'n boete van $ 1,300 vir almal wat betrap word om verbruikers met Chinese truffels te bedrieg. Die Consorzio in Italië, 'n regeringsgroep wat die kwaliteit van landbouprodukte reguleer, het agente wat na invoerders reis om te verseker dat truffels uit Italië eintlik verkoop word (en boetes beoordeel indien nie).
In 'n geval soos truffels, kan u ten minste op u neus staatmaak. Sommige vervalsers gebruik 'n chemiese middel om die reuk van truffels na te boots, maar as u weet waarvoor u snuif, word u nie mislei nie. (Valse "truffelolie" is gewoonlik sonneblomolie wat met die chemiese faksimilee gegeur is.) Die twee reuke is nie net merkbaar anders nie, maar die Alba -truffel vul 'n kamer binne 20 minute, terwyl die valse dadelik 'n skinkbord pak en vervaag. "As jy 'n truffel van Piemonte na 'n kamer bring, veral die blanke van Alba - die beste en duurste ter wêreld - 10 tot 20 minute later, sal die vogtige swamreuk die kamer oorneem," sê Ascione. 'Dit is asof jy in 'n donker, vogtige grot geloop het, dit die soort varsheid is. Dit is die truffelgeur. "
Met sommige produkte is dit egter moeiliker om die oorsprong vas te stel. Coldiretti, die Italiaanse boerevereniging, beweer dat 7 uit 10 Italiaanse produkte in die Verenigde State nie die werklike saak is nie - wat neerkom op $ 1,4 miljard in ware Italiaanse uitvoer en $ 3,5 miljard vir die vervalsings, insluitend wyn, olyfolie, balsamiese asyn, kaas, tamatiesous en ham.
Italië se Denominazione di Origine Controllata (DOC) en Denominazione di Origine Controllata e Garantita (DOCG) etiket voedselprodukte en wyne om te verseker dat elke item in die gespesifiseerde streek geproduseer word en dat aan die vasgestelde standaarde voldoen word. U vind die etikette en die seëls aan die bokant van die bottels chianti en balsamiese asyn en die merke aan die kante van parmigiano-reggiano en hamme van Parma.
Maar dit keer nie dat ondernemings 'Made in Italy' op 'n bottel slaan nie. 'Baie olyfolie, veral ekstra suiwer, is duur om te verkoop in die Amerikaanse en wêreldwye mark. 'N Onderneming sal dus olie uit verskillende dele van Europa inbring, dit in Italië verpak en na die markte stuur waar kliënte Italiaanse olyfolie soek, "sê Ascione. 'Maar in Italië gebottel of verpak, beteken nie dat dit van daar af kom nie. As u nie die DOC- of DOCG -etikette sien nie, is dit nie wat u dink u kry nie. Kyk na die oorsprong daarvan, nie waar dit gebottel word nie. "
Is the heaping pile of truffle atop your $8 pizza too good to be true? Possibly. Here&rsquos how you can stop fraud foods before you fork out big money for an imposter.
You buy the most elegant bottle on the grocery store shelf. You know—the one with the Brunswick green glass, gold paper wrappings, and ornately scripted label. It's not in the middle of the shelves—it's at the top (a trick you've read more than once in a favorite magazine)—so it's supposed to be more authentic. Maar is dit? Perhaps. But the odds aren't in your favor.
How to spot a fake: Lees die etiket. The company probably has to tell you if they're ripping you off you just might not always see it. If ingredients like �llulose" make the fine print, you're being had.
How to spot a fake: Lees die etiket. It should say only honey. If anything else is listed, you're not getting the authentic product.
There are white and black truffles, and they're as different as night and day. There are some similarities - they're both a subterranean fungus that grows in the shadow of oak trees. However, there are over seven different truffle species found all over the world, from the Pacific Northwest to Sjina to North Africa and the Middle East.
Truffles can be found concentrated in certain areas around the world, with the Italian countryside and Frans countryside being rich places of growth. Black truffles grow with the oak and hazelnut trees in the Périgord region in France. Burgundy truffles can be found throughout Europe in general, like the black summer truffle.
White truffles are typically found in the Langhe and Montferrat areas of northern Italy around the Piedmont region. Additionally, the countrysides of Alba and Asti are popular truffle hunting areas. White truffles are also found in the hill regions of Tuscany in Italië near certain trees.
Not just localized to Europe, however, New Zealand Australia also see truffles growing. The first black truffle produced in the Southern Hemisphere was in New Zealand in 1993. In Australia, Tasmania was the origin of the first truffle harvests and the largest truffle from Australia, weighing in at 2 pounds, 6 ounces) was harvested deur Michael and Gwynneth Williams.
Depending on which country they hail from, they're sniffed out by specially trained dogs or pigs, then dug up by the "hunter". They're located through the natural aroma they release when they interact with certain plante, mammals, and insects. These interactions also encourage new colonies of the truffle fungus to appear through spore dispersal.
The black truffle is far more common, even in haute cuisine. Available for six to nine months a year, it has a stronger taste and pungent aroma that often needs acquiring. I've experienced a black truffle-and-olive tapenade, a perfect use for it, because it evokes a black olive-type taste. Mense in New York can experience this by stopping over at Eataly, where they sell truffles regularly.