Dit is warm in die kroeg. Abel staan teen die toonbank, glas in die hand. Sy oë is geskreef teen die rook wat in wit spirale opstyg. Die plek is vol, want dit is maandeinde. Hy bring sy glas na sy lippe toe. Die geur van goeie, onverdunde whisky vul sy neusgate, en hy haal diep asem voor hy omdraai en die glas neersit sonder om daarvan te drink.
Uitgestelde genot is ’n teken van intelligensie, het hy gelees. Hy betrag die klante in die groot spieël teen die muur voor hom. Dit is sy maandeindeplesier. Wat anders is daar te doen?
Vandat Corlia oorlede is, is sy woonstel stil en koud, en vir ’n nuwe vrou in sy lewe sien hy tog nie kans nie. Sy oë gly oor Cynthia met haar kort, stywe tiervelrok. Sy dra dit net een keer per maand wanneer sy op die jag uit is.
Van ver af lyk sy goed genoeg om van tyd tot tyd ’n opstootjie in die kroeg te veroorsaak, maar van naderby skyn haar bottelblonde hare geel en haar blou oë so koud en leeg soos die Arktiese Oseaan. Sy gesels met ’n man met ’n bles, ’n nuweling.
Hy lyk soos ’n verkoopsman, een van die talle wat soos skimme van die een bestemming na ’n volgende beweeg. Sy gooi haar kop agteroor terwyl sy lag, en rooi lipstiffie bloei in die vertikale plooie wat soos klein treinspore om haar lippe vorm. Die man is baie jonger as Cynthia. Dis hoe sy van hulle hou.
Abel draai sy kop skuins. Van agter gesien, imponeer die man glad nie. Sy skouers is smal en sy heupe breed vir dié van ’n man, en daar is ’n weerloosheid in die ronding van sy skouers. Cynthia gaan hom verwoes.
Hy trek sy glas nader, en hierdie keer bring hy dit tot by sy lippe. Hy proe met genoegdoening hoe die whisky glad oor sy tong gly. Dit brand ’n spoor tot in sy maag, en die geurige dampe laat sy oë traan. Dit bly darem maar wragtig lekker. Hy maak sy oë toe van genoegdoening. ’n Klein dog heuglike vreugde.
Die kroegman draai die radio harder. Achy Breaky Heart. Gepaste musiek, dink hy, vir ’n kroeg. Hy maak sy oë oop. ’n Beweging by die deur trek sy aandag. Hy lig sy wenkbroue toe Bull Taylor in die opening verskyn. Interessant. Hoe het sy korporaal altyd gesê? HKGK. Hier kom groot moeilikheid.
Bull Taylor is ’n groot man met ’n kaalgeskeerde kop wat so glad en blink soos ’n snoekerbal is. Sy welige snor en ruie borshare wat oor sy oopgeknoopte bont hemp peul, vergoed vir sy haarlose skedel. Groot biseps dwing deur die hemp se moue, en op een gespierde voorarm pryk die woord “moeder” onder ’n vet, blou skeepsanker.
Bull toring bo al die mans in die kroeg uit, en Abel kyk met belangstelling hoe die groot man se oë vernou toe hy Cynthia gewaar en reguit op haar afpyl. Hy sit sy glas neer en skuif stadig op tot hy met sy rug teen die muur staan.
Wanneer Bull Taylor kwaad word, word goed gebreek – gewoonlik bene en arms. Dit is dan beter om maar uit die pad te bly, het ondervinding hom geleer. Hy hoor ’n geluid agter hom en sien uit die hoek van sy oog hoe die kroegman stadig agter die toonbank wegsink.
“Cynthia,” bulder Bull. Hy stap reguit op haar af, maar sy oë is vasgenael op die bleskopman met die breë heupe.
Bull steur hom nie aan haar nie, maar storm by haar verby terwyl hy die bleskopman aan die kraag gryp. Soos ’n enkele organisme beweeg die res van die klante na die kante van die kroeg. Net soos Abel wil hulle ook hierdie opstootjie van ’n veilige afstand beskou.
“Jy los my girlfriend uit, verstaan jy?” sê Bull met ’n koue stem terwyl hy elke woord beklemtoon met ’n dik wysvinger wat hy onder die vaal mannetjie se neus rondswaai. Die bleskopman knip-knip sy oë.
Sy stem klink so weerloos soos wat sy ronde skouers lyk. Bull leun vorentoe, en Abel kan sien hoe die ander man wegbeur. Hy sou ook, want benewens Bull se kragdadigheid het hy ook die allerverskriklikste stink asem. Gerugte doen die rondte dat Bull se lewer lankal gevrot het.
Bull se nekspiere span en sy gesig is bloedrooi. Hy swaai sy vuis na die vaal man se gesig, en soos een mens hou die kroeg asem op. Skielik is daar ’n warrelwind van hande en voete en die volgende oomblik lê Bull Taylor op die naat van sy rug op die bierdeurdrenkte mat van Swaer Se Bar.
Die bleskopman leun oor Bull Taylor se asemlose figuur. ’n Dun straaltjie bloed loop by die groot man se een neusgat uit en stol in sy walrussnor. Skielik lyk die vaal verkoopsman se skouers nie meer so rond nie en sy heupe nie meer so breed nie. Die verkoopsman vryf sy hande stadig teen sy broekspype af.
Cynthia leun oor Bull en vir ’n oomblik moet Abel sy oë toemaak, want haar gul buuste dreig om soos lentekalwers oor haar kort rokkie se laehalskraag te spring.
Hy kyk rustig na die mense rondom hom, en vir die eerste keer kan Abel sien hoe koud en berekend sy oë is.
Die verkoopsman gaan sit op sy stoel en wink na die kroegman, wat intussen stadig agter die toonbank gemanifesteer het.
“Hier’s jou dop,” sê die kroegman met respek vir die vaal mannetjie, wat intussen weer gaan sit het.