Die teregstelling van Marie-Antoinette - Verskeie
Titel: Marie-Antoinette het op 16 Oktober 1793 tot haar teregstelling gelei.
Skrywer: HAMILTON William (1751 - 1801)
Afmetings: Hoogte 152 - Breedte 197
Stooring plek: Museum van die Franse Revolusie, webwerf Vizille
Kontak kopiereg: © Museum van die Franse Revolusie, Vizille, Foto RMN-Grand Palais - M. Bellot-webwerf
Prentverwysing: 94CE2086 / Inv. 1994-17
Marie-Antoinette het op 16 Oktober 1793 tot haar teregstelling gelei.
© Museum van die Franse Revolusie, Vizille, Foto RMN-Grand Palais - M. Bellot
Sedert sy vlug en sy arrestasie in Varennes in Junie 1791, was die lot van die koninklike familie in spanning. Sy is op 16 Oktober om kwart oor twaalf tereggestel.
Marie-Antoinette verskyn in die middel van die skildery in 'n wit pikante negligé met 'n klein linnekappie. Hierdie engelekleed word versterk deur helder beligting en kontraste met die donker klere van diegene daar rondom. Sy houding is vol waardigheid, alles in sy gebede met sy oë na die hemel gerig. Sy vertrek na die steier. Henri Sanson, die beul, wat haar hande vasgebind het, en die konstitusionele priester - vreemd aangetrek soos 'n Anglikaanse priester - wat sy voorgegee het om te ignoreer en aan wie sy geweier het om te bely. Rondom hierdie sentrale drieluik word 'n groep soldate die toneel aanskou en die luidrugtige demonstrasies van 'n skare rewolusionêre wat uit groteske visvroue en sans-culottes bestaan, weerhou. Agter hulle verskyn ander soldate wat die wa saambring wat die veroordeelde vrou na die guillotine op Revolution Square moet lei. Die uitbundigheid van die skare staan ​​in kontras met die bevrore en plegtige gedrag van die koningin, in die besonder die visvrou wie se opgehewe en kaal arms verwys na die gebonde hande van die veroordeelde vrou, passiewe slagoffer meer as werklike skuldige. Marie-Antoinette verteenwoordig die aanbod van die republiek aan die verhoogde passies van die rewolusionêre skare.
Hierdie skildery, eietyds met die gebeurtenis wat dit opspoor, moet vergelyk word met die hagiografiese ikonografie van royalistiese inspirasie wat die Engelse en Europese mark binnegedring het. Hierdie sentimentele produksie beklemtoon die skoonheid, jeug en onskuld van die koningin, en, anders as Hamilton se skildery, fokus dit veral op die voorstelling van haar teregstelling. Dus, 'n gravure gepubliseer in Londen deur Sayers op 2 Januarie 1794 (Anoniem, Die dood van Marie-Antoinette, Parys, Nasionale Biblioteek, De Vinck-versameling 5471) spesifiseer in haar brief dat: "Die pragtige prinses [...] het altyd haar natuurlike waardigheid van gees behou en sy het die steier vas geklim en kalm om haar gekyk. Toe sy die noodlottige instrument sien, skuif sy haar voorkoms 'n bietjie, maar kry vinnig weer haar eertydse kalmte. Die eksekuteur het hom dadelik aan die bord vasgemaak en die sekel op sy nek geplaas, het die byl geval en die kop van die liggaam in 'n oomblik geskei. Hierdie afdrukke het, net soos die vinnig gegraveerde Hamilton-skildery, die emosie opgewek en gewilde Engelse en Europese gevoelens beïndruk. Omgekeerd sal die Franse revolusionêre ikonografie die dood van die koningin voorstel as die begin van 'n nuwe era van politieke gelykheid.
Jacques REVEL, Mona OZOUF "Marie-Antoinette", "verhoor van die koning" in François FURET en Mona OZOUF, Critical Dictionary of the French Revolution, Parys, Flammarion, 1988, riet. coll. "Champs", 1992. Evelyne LEVER, Marie Antoinette, Parys, Fayard, 1986. Claudette HOULD, Die beeld van die Franse rewolusie, Musée du Québec, Les Publications du Québec, 1989 Collective, Katalogus van skilderye, beeldhouwerke en tekeninge, Vizille, Museum van die Franse Revolusie, 1986.