10 Augustus 1792 - Van grondwetlike monargie tot die Republiek - Interessant
10 Augustus 1792 - Van grondwetlike monargie tot die Republiek
Tuis ›Studies› 10 Augustus 1792 - Van grondwetlike monargie tot die Republiek
Titel: 10 Augustus 1792.
Datum getoon: 10 Augustus 1792
Afmetings: Hoogte 67 - Breedte 92
Tegniek en ander aanduidings: Pentekening met gouache-hoogtepunte.
Prentverwysing: 01-015977 / INV26713
Publikasiedatum: Augustus 2014
Op die vergadering van die State-generaal op 5 Mei 1789 het Lodewyk XVI nog steeds baie vertroue en gewildheid onder sy onderdane gehad. Die vlug van die koning en sy arrestasie in Varennes op 20 Junie 1791 het die Grondwetlike Vergadering aangespoor om die totstandkoming van 'n grondwetlike monargie te laat vaar.
Op 1 Oktober 1791 het die Grondwetlike Vergadering plek gemaak vir die Wetgewende Vergadering. Lodewyk XVI was toe oortuig dat slegs buitelandse ingryping hom in staat sou stel om die absolutisme te herstel. Op 20 April 1792 het die Wetgewende Vergadering die oorlog teen Oostenryk verklaar op voorstel van die koning, wat die slegste beleid gespeel het. Op 11 Julie het die Vergadering die tuisland in gevaar verklaar. Op 25 Julie bedreig die manifes van Brunswick die hoofstad met vernietiging "as daar die minste geweld, die geringste verontwaardiging oor hul majesteite, die koning, die koningin en die koninklike familie" is. Hierdie Oostenryks-Pruisiese verklaring het die woede en die republikeinse aspirasies van die rewolusionêre opgewonde gemaak.
Op 10 Augustus 1792 het sewe-en-veertig van die agt-en-veertig Paryse afdelings, wat deur die federale Bretonse en Marseille opgesweep is, die Tuileries-paleis beleër, wat die koninklike familie gedwing het om hulself te onttrek en onder die beskerming van die Wetgewende Vergadering te plaas. Minder as twee jaar later, in die konteks van 'n versterkte terreur, het die Komitee vir Openbare Veiligheid die behoefte gevoel om revolusionêre gebeure te legitimeer en die Jaar II-kompetisie gereël, 'n hoogtepunt van die kunsbeleid onder die Revolusie, om die luisterryke bladsye van die jong republiek te illustreer.
'N Leerling van Jacques Louis David (1748-1825), François Pascal Simon Gérard (1770-1837), het deelgeneem aan die Jaar II-kompetisie, wat in 1794 deur die Konvensie gestig is. Hierdie kompetisie doen 'n beroep op "alle kunstenaars van die Republiek om die glorierykste tydperke van die Franse Republiek te verteenwoordig soos hulle wil op die internet". Gérard wen die kompetisie met hierdie voorbereidende tekening vir 'n skildery met die titel 'The French People ask for the removal of the tirant on 10 August', maar sal nooit voltooi word nie.
Na die bloedbad op die Switser en die inname van die Tuileries-paleis, het die opstandelinge die saal van die Manège des Tuileries, waar die wetgewende vergadering sit, binnegeval. Hulle hou protokolbanners op met revolusionêre slagspreuke: 'Homeland / Equality / Freedom' en 'No more king'. Die liriese woede van hierdie skare, afgebeeld in die linkerkant van die tekening, kontrasteer met die oorweldiging van die lede van die Buro vir die Vergadering op 'n platform aan die regterkant. Die Girondin Pierre Victurnien Vergniaud (1753-1793) is voorsitter van die sessie, bo aan 'n tafel waarop 'n klok geplaas word. Agter hom, aan sy regterkant, verskyn die koninklike familie en skuil in die vak van die logograaf wat 'n ry tralies van die kamer afsonder. 'N Mens voldoen dus, al is dit kunsmatig, aan die Grondwet van 1791 waarvolgens die Koning nie die beraadslagings van die Wetgewende Vergadering kan bywoon nie. Aan die onderkant van die platform het die kunstenaar verskeie kiste uitgebeeld wat die juwele van die koningin bevat en verskillende goedere wat in die Tuileries-paleis beslag gelê is. Dit word in die middel van die komposisie geplaas en beklemtoon die korrupsie van die monargistiese regime en verdeel die skilderagtige ruimte tussen teenstanders en ondersteuners van koninklikes.
Die dae van 20 Junie (eed van die Jeu de Paume) en 4 Augustus 1789 (afskaffing van voorregte) was die einde van die Ou Politieke en Sosiale Regime. Op 10 Augustus 1792 is die begin van die Tweede Revolusie, 'n gewilde rewolusie georganiseer en gelei deur die Insurrectionary Commune of Paris en die Paryse afdelings. Dit is gerig op die koning, maar ook op 'n burgerlike wetgewende vergadering, liberaal en hoofsaaklik gunstig vir die grondwetlike monargie. Onder algemene druk het die Vergadering eenparig gestem om 'n Nasionale Konvensie te belê, die afdanking van die blare ministers en die skorsing van die koning, maar nie sy afsetting nie. Dit stel 'n voorlopige Uitvoerende Raad op van ses ministers wat verantwoordelik is vir die kontinuïteit van die regering: Monge en Lebrun-Tondu skuur skouers met Roland, Clavière en Servan, voormalige ministers van Girondins wat deur Louis XVI ontslaan is, asook Danton aan wie die Vergadering vertrou die portefeulje van Justisie op en reken daarop om die munisipaliteit te paai.
Lodewyk XVI is aanvanklik in huisarres by die Luxemburgse paleis geplaas, maar onder algemene druk het die Vergadering 'die bewaring van die koning en sy gesin aan die deugde van die burgers van Parys' teruggegee. Op 13 Augustus 1792 is die koninklike familie in die tempel gevange geneem, en die verhoor van die koning, wat verdink word van samespanning met buitelandse magte, het al hoe meer onvermydelik voorgekom. Verkies deur algemene stemreg, maar met bykans 90% onthouding, het die Konvensie op 21 September 1792 sy eerste sitting gehou en die afskaffing van koninklikes uitgeroep. So begin die eerste jaar van die Republiek. Vir die mans van die Jaar II was 10 Augustus 'n uiters fundamentele gebeurtenis. Die draer van noodsaaklike waardes, dit dui op die koms van die soewereiniteit van die volk wat nou in die Nasie vervat is.
val van koninklikes
Dae van Oktober 1789
Albert MATHIEZ, 10 Augustus, Parys, Éditions de la Passion, 1989. Marcel REINHARD, The Fall of Royalty (10 Augustus 1792), Parys, Gallimard, coll. "Dertig dae wat Frankryk gemaak het", 1969. Denis RICHET, inskrywing "Revolutionary Days", in François Furet en Mona Ozouf, Kritieke woordeboek van die Franse rewolusie, Parys, Flammarion, coll. "Champs Flammarion", 1992. Michel VOVELLE, Die val van die monargie 1787-1792, Parys, Le Seuil, coll. "Punte Histoire", 1972.