In sosiale sielkunde is toeskrywing die proses om die oorsake van gebeure of gedrag af te lei. In die werklike lewe is toeskrywing iets wat ons elke dag doen, gewoonlik sonder enige bewustheid van die onderliggende prosesse en vooroordele wat tot ons gevolgtrekkings lei.
Byvoorbeeld, in die loop van 'n tipiese dag, maak jy waarskynlik talle attribusies oor jou eie gedrag sowel as dié van die mense rondom jou.
As jy 'n swak graad op 'n vasvra kry, kan jy die onderwyser se skuld gee om die materiaal nie voldoende te verduidelik nie, en die feit dat jy nie studeer het nie, word heeltemal ontslaan. Wanneer 'n klasmaat 'n goeie graad op dieselfde vasvra kry, kan jy sy goeie prestasie tot sukses toeskryf, die feit dat hy uitstekende studiegewoontes het, verwaarloos.
Hoekom maak ons interne toekennings vir sommige dinge terwyl u eksterne attribusies vir ander maak? 'N Deel hiervan het te doen met die soort toeskrywing wat ons waarskynlik in 'n bepaalde situasie sal gebruik. Kognitiewe vooroordeel speel dikwels ook groot rolle.
Watter impak het waardes vir gedrag regtig op jou lewe? Die attribusies wat jy elke dag maak, het 'n belangrike invloed op jou gevoelens, asook hoe jy dink en met ander mense verband hou.
Interpersoonlike Attribution: Wanneer jy 'n storie aan 'n groep vriende of kennisse vertel, sal jy die storie waarskynlik op 'n manier wat jou in die beste moontlike lig plaas, vertel.
Voorspellende Attribusie: Ons is ook geneig om dinge op maniere te skryf wat ons in staat stel om toekomstige voorspellings te maak. As jou voertuig gewandaliseer is, kan jy die misdaad toeskryf aan die feit dat jy in 'n spesifieke parkeergarage geparkeer het. As gevolg daarvan sal u die parkeergarage in die toekoms vermy om verdere vandalisme te vermy.
Verduidelikende benaming: Ons gebruik verduidelikende attribusies om ons te help om die wêreld rondom ons te maak. Sommige mense het 'n optimistiese verklarende styl, terwyl ander geneig is om meer pessimisties te wees. Mense met 'n optimistiese styl gee positiewe gebeure aan stabiele, interne en globale oorsake en negatiewe gebeurtenisse aan onstabiele, eksterne en spesifieke oorsake. Diegene met 'n pessimistiese styl gee negatiewe gebeure aan interne, stabiele en globale oorsake en positiewe gebeurtenisse aan eksterne, stabiele en spesifieke oorsake.
Sielkundiges het ook 'n aantal verskillende teorieë bekendgestel om verder te help verstaan ​​hoe die attribusieproses werk.
Heider se "Common Sense" Theory
In sy boek van 1958, Die Psigologie van Interpersoonlike Verhoudinge, het Fritz Heider voorgestel dat mense ander waarneem, hul gedrag ontleed en hul eie kommonsensverduidelikings vir sulke aksies opdoen. Heider groepeer hierdie verduidelikings in óf eksterne attribusies of interne attribusies. Eksterne attribusies is diegene wat op situasionele kragte beskuldig word, terwyl interne attribusies op individuele eienskappe en eienskappe geblameer word.
Korrespondent Inferensie Teorie
In 1965 het Edward Jones en Keith Davis voorgestel dat mense afleidings maak oor ander in gevalle waar dade eerder as toevallig opgetree is.
Wanneer mense ander mense sien wat op sekere maniere optree, soek hulle na 'n korrespondensie tussen die persoon se motiewe en sy of haar gedrag. Die gevolgtrekkings wat mense dan maak, is gebaseer op die graad van keuse, die verwagting van die gedrag en die gevolge van daardie gedrag.
Vooroordeel en foute
Dink aan die laaste keer dat jy 'n goeie graad op 'n sielkunde eksamen ontvang het. Die kans is dat jy jou sukses aan interne faktore toegeskryf het. "Ek het goed gedoen, want ek is slim" of "Ek het goed gedoen omdat ek studeer en goed voorbereid was". Dit is twee algemene verduidelikings wat u mag gebruik om u toetsprestasie te regverdig.
Wat gebeur as jy egter 'n swak graad kry? Sosiale sielkundiges het bevind dat jy in hierdie situasie meer geneig is om jou mislukking aan eksterne kragte toe te skryf. "Ek het misluk omdat die onderwyser truukvrae ingesluit het" of "Die klaskamer was so warm dat ek nie kon konsentreer nie" is voorbeelde van verskonings wat 'n student kan opduik om hul swak prestasie te verduidelik.
Let daarop dat albei hierdie verduidelikings die skuld op buitekragte lê eerder as om persoonlike verantwoordelikheid te aanvaar.
Sielkundiges verwys na hierdie verskynsel as die selfbeheersende vooroordeel . So hoekom is ons meer geneig om ons sukses aan ons persoonlike eienskappe toe te skryf en buite veranderlikes te blameer vir ons mislukkings? Navorsers glo dat eksterne faktore vir mislukkings en teleurstellings blameer, help om selfbeeld te beskerm.
Die Fundamentele Attribusiefout
As dit met ander mense gebeur, is dit geneig om oorsake aan interne faktore soos persoonlikheidseienskappe toe te skryf en eksterne veranderlikes te ignoreer of te verminder. Hierdie verskynsel is geneig om baie wydverspreid te wees, veral onder individualistiese kulture .
Sielkundiges verwys na hierdie neiging as die fundamentele toeskrywing fout ; Alhoewel situasionele veranderlikes heel waarskynlik teenwoordig is, gee ons outomaties die oorsaak van interne eienskappe.
Die fundamentele erkenningsfout verduidelik waarom mense dikwels ander mense blameer vir dinge waaroor hulle gewoonlik nie beheer het nie. Die term wat die slagoffer blameer, word dikwels deur sosiale sielkundiges gebruik om 'n verskynsel te beskryf waarin mense onskuldige slagoffers van misdade vir hul ongeluk blameer.
In sulke gevalle kan mense die slagoffer daarvan beskuldig dat hulle hulself nie van die gebeurtenis beskerm nie deur op sekere wyse op te tree of nie spesifieke voorsorgmaatreëls te tref om die gebeurtenis te voorkom of te voorkom nie.
Voorbeelde hiervan is die beskuldiging van verkragtingslagoffers, huishoudelike geweldoorlewendes en slagoffers van slagoffers om op te tree op 'n manier wat hulle aanvallers op die een of ander manier ontlok het. Navorsers suggereer dat vooroordele vooroordeel veroorsaak dat mense verkeerdelik glo dat slagoffers die toekomstige gebeure kon voorspel en daarom stappe doen om hulle te vermy.
Die Akteur-Observer Bias
Interessant genoeg, wanneer dit kom by die verduideliking van ons eie gedrag, is dit geneig om die teenoorgestelde vooroordeel van die fundamentele toeskrywing fout te hê. As daar iets gebeur, is ons meer geneig om eksterne kragte te gee as ons persoonlike eienskappe. In die sielkunde is hierdie neiging bekend as die rol van die akteur-waarnemer .
Hoe kan ons hierdie neiging verduidelik? Een moontlike rede is dat ons eenvoudig meer inligting het oor ons eie situasie as wat ons oor ander mense doen. As jy jou eie aksies wil verduidelik, het jy meer inligting oor jouself en die situasieveranderlikes by die spel. As jy 'n ander persoon se gedrag probeer verduidelik, is jy 'n bietjie van nadeel; jy het net die inligting wat maklik sigbaar is.
Nie verrassend nie, is mense minder geneig om die slagoffer te wees van die akteur-waarnemer teenstrydigheid met mense wat hulle nou baie goed doen. Omdat jy meer weet oor die persoonlikheid en gedrag van mense wat jy naby is, kan jy beter hul standpunt inneem en meer waarskynlik bewus wees van moontlike situasionele oorsake vir hul gedrag.
Goldinger, SD, Kleider, HM, Azuma, T., & Beike, DR (2003). "Blameer die slagoffer" onder geheue vrag. Sielkundige Wetenskap, 3 , 53-61.
Jaspars, J., Fincham, FD, & Hewstone, M. (1983). Attribusieteorie en -navorsing: Konseptuele Ontwikkelings- en Maatskaplike Dimensies. Akademiese Pers.
Jones, EE & Nisbett, RE (1971). Die akteur en die waarnemer: Divergente persepsies van die oorsake van gedrag. New York: Algemene Leerpers.