Deur Annemarie van der Walt 19 Oktober 2017 05:00
Dit is 'n gevoel wat moeilik is om te verduidelik aan enige man, selfs die menigte goedgemanierdes wat hulle nooit daaraan sal skuldig maak nie. Dié se houding is wel meermale simpatiek en hul raad "ignoreer dit". Die punt is egter dit maak steeds ongevraagde inbreuk op 'n vrou se privaatheid, vryheid van beweging, wése. 'n Vrou hoef ook nie onwelkome aandag as 'n kompliment te sien nie, soos dikwels gepaai word. Die wagwoord is "onwelkom", en dit is my vroulike reg om as sodanig daarop te reageer.
So sit ek en 'n vriendin 'n paar jaar gelede een middag by 'n kuierplek op die dorp en opvang met mekaar se kinders, werk, die lewe. Drankies word by ons afgelewer – "met komplimente" van twee mans by 'n ander tafel. Ons het dit van die hand gewys en teruggestuur, eerstens omdat ons met mekaar wou kuier, dankie; daarby is dit pleinweg simpel om 'n oopgemaakte drankie te aanvaar (ons preek dit dan tot satwordens toe vir die kinders) en voorts was daar níks, sweet blow all, in ons houding wat tot dié aandag aanleiding gegee het nie.
Die resultaat was dat ons uitgeskel is vir suurknolle, opstêrs, sonder 'n sin vir avontuur, bla-die-bla-die-bla. Ons het die pad gevat, 'n gesellige kuier versuur omdat ons nie met diep dankbaarheid en soet glimlaggies wou aanvaar wat opgedring is nie.
Die resultaat was dat ons uitgeskel is vir suurknolle, opstêrs, sonder 'n sin vir avontuur, bla-die-bla-die-bla.
Op 'n ligter noot: Daar is een groot voordeel van ouer word vir 'n vrou, en dit is dat 'n mens dié onwelkome aandag vryspring soos die jare aanstap. Of dit is weens jou plooie of uitsakboude of dalk 'n houding van "as jy moeilikheid soek, gaan jy dit kry" is moeilik om te bepaal.
Stap ek nou die dag met my hond ('n kruising wat almal alewig probeer uitpluis) deur die dorp en 'n man kom reguit op my afgestap – duidelik belangstellend. Hy groet, noem hy was al voorheen hier op besoek: "Ek kan jou ongelukkig nie onthou nie, maar wel jou hond."