Redakteursbrief: Die oom in die koffiewinkelSusan Lombaard, uitvoerende hoof van Maroela Media (Foto: Noeleen Foster) Tussen twee afsprake weg van die kantoor drink ek vinnig koffie by ŉ koffiewinkel en haal e-posse en werk in. Dit was ŉ besige week. Tussen die begrotingstoespraak en die koronavirus het die joernaliste gewip om by te bly. By ŉ tafel skuins oorkant my kom sit ŉ ou oom. Hy lyk soos my oupa gelyk het. Sy polshorlosie sit los aan sy arm. Op sy hande bult die are, en sy armhaartjies krul die lug in. Sy grys hare is netjies gekam met ŉ paadjie aan my kant. Daar is diep kepe in sy wange. Sy mond is plooierig, asof dit al baie gelag het. Die lense van sy silwerraambril blink. Hy wag lank vir diens; die jongmense in oefen- en werksklere om hom word eerste gehelp. Hy kan nie sy hand baie hoog lig om die kelner se aandag te trek nie. Naderhand sit hy met sy lyf skuins gedraai in sy stoel. Uiteindelik sien iemand hom raak; hy beduie dat hy ŉ koppie koffie wil hê. Warm melk, asseblief. Sy selfoon is in sy bosak, maar hy kyk nie daarna terwyl hy vir sy koffie wag nie. Hy kyk vir die mense om hom. Nou en dan kyk hy vir my, maar hy staar nie, hy kyk sommer net. Toe sy koffie kom, gooi hy met ŉ bewerige hand melk by en lig die koppie baie stadig en versigtig na sy mond. Slurp ŉ slukkie om die temperatuur te toets. Ek staan op en stap nader. Dag, Oom. Kan ek ŉ bietjie sit? Natuurlik, beduie hy en stoot vir my die stoel uit. Ek stel myself voor. Vertel my van oom se kinders, en oom se kleinkinders. Hy gesels maklik. Die tannie is al ŉ paar jaar oorlede. Hy bly nog alleen in hulle meenthuis. Sy een dogter gee Engels in China en die ander een is ŉ fisioterapeut in Kaapstad. Sy kom darem gereeld kuier, maar hy wens hy kon die kleinkinders sien grootword. Hy het ŉ hondjie, en laatmiddae gaan stap hy met haar in die buurt. Maar dis nie meer veilig nie, so hy stap net as daar baie ander mense in die straat is. Hy was ŉ Engels-onderwyser by ŉ vooraanstaande skool. Sy skoolkinders was sy lewe. Ná sy aftrede het ŉ hele klomp van hulle met hom kontak gehou, maar deesdae raak die geselsies maar skaars – hulle almal is besig; hy verstaan dit. Hy kook nog self – dit was altyd vir hom lekker om vir die tannie te kook, veral naweke. Hy dek die tafel, al is dit nou net vir een, en sit ŉ servet en ŉ waterglas reg. Gelukkig is sy sig nog goed en kan hy nog baie lees. Hy gaan een keer ŉ week biblioteek toe en lees lekker op die Kindle wat sy dogter vir hom vir sy verjaardag gegee het. Vroegmiddag, voor hy met die hondjie gaan stap, rus hy op sy leunstoel in die middagson voor die venster. Soms hoor hy kinders wat uitbundig raas as hulle van die skool af kom, maar hulle pla hom nie. Nou en dan kry hy ŉ geleentheid saam met die buurvrou wanneer sy kom inkopies doen. Dan laai sy hom hier af, en hy drink ŉ koppie koffie terwyl hy vir die mense kyk. Hy ken mense; hy kry die jongmense so jammer as hulle die heeltyd aan die draf is en spring as hulle selfone lui. Niemand sit ooit net stil en praat met mekaar nie. Hy kan sien as iemand hartseer is of ŉ slegte dag het; dan bid hy in sy stilligheid vir hulle. Dit alles verbeel ek my, maar ek stap nie regtig nader nie; dit sal darem baie vreemd wees. Die oom drink die laaste slukkie van sy koffie, haal sy beursie uit en skuif ŉ noot onder die rand van die piering in. Hy glimlag vir my toe hy opstaan, sy kierie nader trek en versigtig wegstap. Ek is spyt. ŉ Studie wat Helpende Hand onlangs bekend gestel het, toon 40% bejaardes se kinders kom haal hulle nooit vir uitstappies nie, en kom besoek hulle nooit. Daar is ŉ storm wat om ons woed waaraan ons nie veel kan doen nie. Maar dan is daar die dinge wat ons wél kan doen, soos om koffie te drink saam met ŉ bejaarde oom wat ons glad nie ken nie. Groetnis Susan Lombaard Uitvoerende hoof: Maroela Media