Piramidale marae op een van die Stille Oseaan -eilande - Geskiedenis Podcasts - 2022
Ongeveer 10 jaar gelede het ek inligting op die internet gesien dat 'n ou piramiedagtige struktuur (marae) op een van die Stille Oseaan-eilande bestaan, maar aan die einde van die 19de eeu gesloop is. Daar was selfs 'n foto van hierdie piramide. Ongelukkig kan ek hierdie inligting nie meer vind nie. Weet iemand, op watter eiland hierdie piramide was, en waar ek iets daaroor kan lees? Dankie.
Die Society Islands (Frans: Îles de la Société, amptelik Archipel de la Société Tahities: Tōtaiete mā) is 'n argipel in die Suidelike Stille Oseaan. Polities maak hulle deel uit van Frans -Polinesië, 'n oorsese land van die Franse Republiek. Geografies vorm hulle deel van Polinesië.
Die argipel word vermoedelik deur kaptein James Cook benoem tydens sy eerste reis in 1769, vermoedelik ter ere van die Royal Society, die borg van die eerste Britse wetenskaplike opname van die eilande, maar Cook skryf in sy joernaal dat hy die eilande bel Samelewing "terwyl hulle aangrensend aan mekaar lê." 
Geskiedenis van Voyaging
Die oorsprong van vaart in ons oseaan dateer uit die begin van kennis. Geskiedenis en drome versmelt die mites van 'n verre maritieme kultuur. As mense van die Suid -Stille Oseaan is ons fisiese geografie meer as 99% oseaan! Ons belangrikste is om hierdie oseane te reis en te beskerm, soos ons al duisende jare gedoen het. Ons geskiedenis en filosofie vang die gees van ons voorouers vas waarmee ons ons toekoms kan bepaal.
Die Cook Islands Voyaging Society Inc (die Genootskap) is 'n organisasie sonder winsbejag wat in 1992 gestig is na die 6de Pacific Arts Festival op Rarotonga, Cookeilande. Die Genootskap is in September 1993 geregistreer ingevolge die Wet op Ingelyfde Verenigings 1908 en die geregistreerde kantoor is h/v Die Sekretaris, Ministerie van Kulturele Ontwikkeling. Die Genootskap het 'n grondwet en die Uitvoerende Komitee word tydens die Algemene Jaarvergadering verkies. Elf lede bestaan ​​uit die Dagbestuur en vergaderings vind maandeliks plaas.
Die genootskap is aktief betrokke by die bewusmaking van Polinesiese reis. Sir Thomas Davis, was die hoof van die Cook Islands Voyaging Society en 'n katalisator in die herlewing van die Cook Islands -reis. In 1994 lei hy die bou en ontwerp van 'n replika van 72 'van 'n Polynesiese kano met 'n dubbele romp' Te Au o Tonga '. Te Au o Tonga was die leier van baie suksesvolle veldtogte en het deelgeneem aan 'n gesamentlike reis met ander Polinesiese kano's na Hawaii en was die eerste vaartuig wat die visie van die Genootskap uitgevoer het. Haar reis het ingesluit:
Te Au O Tonga het haar eerste terugreis in 1995 na Raiatea, Tahiti, Nuku Hiva, Hawaii, Molokai en Oahu gemaak
In Augustus 1995 vaar Te Au O Tonga as deel van die protesvloot na Moruroa
In 1996, die reis van 'Te Au O Tonga' na die VII Pacific Arts Festival in Samoa en daarna na Tonga en Nieu -Seeland en terugreis na Cookeilande
Reis na die 2000 Millennium -vieringe in Gisborne, Nieu -Seeland in 1999
Na die VIII Pacific Arts Festival in Nieu -Caledonië in 2000
Reis in 2002 na Tahiti, Huahine, Raiatea, Tahaa, Borabora, Mitiaro en keer terug
2002, 'n kort reis na Aitutaki vir 'Te Au O Tonga' om deel te neem aan die film "The Legend of Johnny Lingo"
Te Au Tonga is nou in Aituaki gevestig
Te Au o Tonga het die bou van nuwe vakas en nuwe reise geïnspireer. Die Okeanos -stigting vaar op Te Au O Tonga en vra die mense van die Cook -eilande of hulle op grond van haar ontwerp sewe seereise vaka (Vaka Moana) kan herhaal. Okeanos het Salthouse Boatbuilders opdrag gegee om sewe vaka in Auckland te bou met die hulp van tradisionele kundiges in Cookeilande. In 2010 het die bouers die bou van die Vaka Moana (boot van die see) voltooi. Die Cook -eilande was 'n integrale deel van die konstruksie, seilontwerp en seetoets van die nuwe Vaka Moana. Die eerste vaka wat gebou is, was Marumaru Atua.
Vanaf 2010-2012 het die historiese reis vir al sewe vaka 'Te Mana O Te Moana' (The Spirit of the Ocean) begin. Die reis was die begin om weer kontak te maak met die tradisies, met die Stille Oseaan -gemeenskappe en met die see en om die boodskap van oseaanbeskerming te versprei. Die vloot van sewe vaka seil van Aotearoa na Hawai'i, daarna na die Weskus van die Verenigde State, San Diego, Cocos -eilande, Galapagos, Tahiti, Cookeilande, Samoa, Fidji en Vanuatu en voltooi hul reis in Julie 2012 by die Festival of Pacific Arts in die Salomonseilande.
[ Kontrakondertekening van Marumaru Atua met die president van Cook Island Voyaging Society, Ian Karika
Sedert haar terugkeer in November 2012, het Okeanos Marumaru Atua aan die mense van die Cook -eilande geskenk onder die toesig van die Cook Islands Voyaging Society deur die Okeanos Foundation. Sedertdien het sy die volgende reise onderneem:
2013 Rarotonga na Suwarrow, die onbewoonde eiland en voëlreservaat, om 'n groep omgewingsbewustes te versamel, waaronder die president van die Cook Island Voyaging Society, Ian Karika, wat op die eiland was om 'n program vir die uitroei van rotte uit te voer.
September 2014 MUA Voyage to IUCN World Parks Congress 12th-19th November, Rarotonga, Samoa, Fiji, Vanuatu, Gold Coast, Sydney, Auckland
Feb 2015 Auckland-Waitangi-Auckland 75ste bestaansjaarvieringe
Mei 2015 Auckland-Rarotonga Te Manava Festival 50th Anniversary
Mei 2015 Rarotonga-Aitutaki-Atiu-Mauke-Mitiaro-Rarotonga Te Manava-fees Pa Enua.
Mei 2015-September 2016 seil weekliks rondom Rarotonga
Marumaru Atua word erken as 'n nasionale skat van Cook Island
en word op 'n nasionale $ 5 -munt herdenk
Ons deel steeds die reiservaring met besoekers en studente wat mense op weeklikse seile uithaal en hulle opvoed oor tradisionele Polinesiese seereise. Sedert 2017 lê Marumaru Atua op droogdok vir groot herstelwerk na 'n brand. Ons doel is om haar terug te keer na die oseaan, voort te gaan met reiservarings vir Cook -eilandbewoners en besoekers, en om 'n formidabele stem vir ons oseane te word. Ons gaan voort om ons wêreldwye vennootskappe te versterk en deel die erfenis van Polinesiese seereise.
Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan, het die Japannese vroeg in 1942 die protektoraat begin beset, maar hul opmars verder suidwaarts is gestop deur Amerikaanse magte, wat op 7 Augustus binnegeval het. die ergste in die Stille Oseaan was die lang Slag van Guadalcanal een van die belangrikste konflikte van die Stille Oseaanoorlog. Gedurende die veldtog is die Amerikaanse magte en hul bondgenote sterk ondersteun deur die eilandbewoners. Na die oorlog, vanweë die nabyheid van 'n vliegveld en die beskikbaarheid van plat grond en die militêre geboue, het Honiara op Guadalcanal die nuwe hoofstad geword, wat Tulagi vervang het.
Taputapuatea Marae en die oorsprong van die Polinesiese Driehoek
Dit blyk dat Taputapuatea was waar navigateurs en matrose van verskillende eilande hul kennis sou deel en idees kon ruil oor bootbou. As gevolg hiervan het hierdie heilige landskap ook 'n deurslaggewende rol gespeel in die migrasies wat die Stille Oseaan -eilande bevolk het.
'N Tiki van Taputapuatea marae (CC BY 2.0)
Frans -Polinesië word beskou as die middelpunt van die Polinesiese driehoek wat strek van Hawaii, tot Nieu -Seeland en tot by Paaseiland. Toe die mense van die huidige Society Islands in die Middeleeue na die suidelike en oostelike Stille Oseaan reis, neem hulle 'n klip uit die Taputapuatea marae op hul reis. Toe hulle hulle in hul nuwe huise vestig, lê hulle die klip in hul nuwe merries.
Die eilande lê ongeveer 840 kilometer (520 myl) oos van Christchurch, Nieu -Seeland. Die naaste vastelandpunt van Nieu -Seeland aan die Chatham -eilande, Cape Turnagain op die Noord -eiland, is 650 kilometer (400 myl) ver. Die twee grootste eilande, Chatham -eiland en Pitt -eiland, vorm die grootste deel van die totale oppervlakte van 966 vierkante kilometer, met 'n dosyn verspreide eilandjies wat die res uitmaak.
Die eilande lê aan die Chatham Rise, 'n groot, relatief vlak onderwater (nie meer as 1 000 meter of 3,281 voet diep op enige punt) van die kontinent Zealandia wat oos strek vanaf die suideiland. Die Chatham -eilande, wat eers binne die afgelope vier miljoen jaar ontstaan ​​het, is die enigste deel van die Chatham -opkoms wat bo seespieël vertoon. 
Die eilande is heuwelagtig, met kusgebiede, insluitend kranse, duine, strande en strandmere. Pitt is meer ruig as Chatham, sy hoogste punt (299 meter of 981 voet) is op 'n plato naby die mees suidelike punt van die hoofeiland, 1,5 kilometer suid van die Te Rangatapu -meer.  Die plato is besaai met talle mere en strandmere, wat hoofsaaklik vloei vanaf die tweede hoogste punt op die eiland, Maungatere Hill, op 294 meter.  Opvallend is die groot Te Whanga -strandmeer, en Huro en Rangitahi. Chatham het 'n aantal strome, waaronder Te Awainanga en Tuku.
Chatham en Pitt is die enigste bewoonde eilande, die oorblywende kleiner eilande funksioneer as bewaringsreservate met beperkte of verbode toegang. Die lewensbestaan ​​van die inwoners is afhanklik van landbou - die eilande voer kouewaterkrewe uit - en toenemend van toerisme.
Die name van die belangrikste eilande in volgorde van besetting is:
Chatham -eiland Rekohu Wharekauri
Pitt -eiland Rangiaotea Rangiauria
Suidoos -eiland Hokorereoro Rangatira
Die Fort Mangere Mangere Die Māori -naam het die Engelse naam vir hierdie eiland verdring.
Klein Mangere Onbekend Tapuenuku
Ster sleutels Motuhope Motuhope
Die Susters Rangitatahi Rangitatahi ongeveer 16 kilometer noord van Cape Pattison, 'n landtong in die noordwestelike deel van Chatham -eiland
Vier en veertig Motchuhar Motuhara die oostelikste punt van Nieu -Seeland, ongeveer 50 kilometer van die eiland Chatham.
Die Chatham -eilande - die enigste deel van die Chatham -styging bo seespieël - vorm deel van die nou grotendeels ondergedompelde kontinent van Zealandia. Hierdie ligging plaas die Chatham-eilande ver van die Australiese-Pasifiese plaatgrens wat die geologie van die vasteland van Nieu-Seeland oorheers. Die stratigrafie van die eilande bestaan ​​uit 'n mesosoïkum -kelderkelder, tipies bedek met sedimentêre gesteentes.  Beide hierdie rye word binnegedring deur 'n reeks basaltuitbarstings. Vulkaniese aktiwiteit het verskeie kere sedert die Kryt plaasgevind, , maar tans is daar geen aktiewe vulkanisme naby enige deel van die Chatham -opkoms nie.
Die Chatham -eilande het 'n oseaanklimaat (Koppen: Cfb)  wat gekenmerk word deur 'n smal temperatuurbereik en relatief gereelde reënval. Hul afgesonderde posisie ver van enige groot landmassa lewer die rekord hoë temperatuur vir die hoof nedersetting (Waitangi) net 23,8 ° C (74,8 ° F).  Die klimaat is koel, nat en winderig, met gemiddelde hoë temperature tussen 15 en 20 ° C (59 en 68 ° F) in die somer, en tussen 5 en 10 ° C (41 en 50 ° F) in Julie (in winter van die Suidelike Halfrond). Sneeu val uiters selde; die val wat in Julie 2015 naby seevlak aangeteken is, was die eerste keer dat dit dekades lank geneem is. 
Klimaatdata vir die Chatham -eilande (1981–2010)
Gemiddelde reëndae (≥ 1,0 mm)
Bron: NIWA Science -klimaatdata 
Die tydsone van die Chatham -eilande Wysig
Die internasionale datumlyn lê oos van die Chathams, al lê die eilande oos van 180 ° lengte. Die Chathams neem hul eie tyd in ag, 45 minute voor die tyd van Nieu-Seeland, insluitend gedurende die somertyd, is die standaard tydsone van Chatham kenmerkend as een van baie min wat van 'n ander as 'n hele uur of 'n halfuur van ander verskil. uur. (New Zealand Time oriënteer hom tot 180 ° lengtegraad.) 
Die natuurlike plantegroei van die eilande was 'n mengsel van bos, heide en moeras, maar vandag is die grootste deel van die land varing of bedek met weiding, alhoewel daar dele van digte bos en gebiede van turfmoerasse en ander habitatte is. Interessant is die akkerbome, met takke wat byna horisontaal in die wind van die wind sleep.  Die varings in die woudonderhoud sluit in Blechnum verkleur.
Die eilande huisves 'n ryk biodiversiteit, waaronder ongeveer vyftig endemiese plante wat aangepas is vir die koue en die wind, soos die Chatham-eilande, vergeet-my-nie (Myosotidium hortensia),  Chatham-eilande saaddistel (Embergeria grandifolia), rautini (Brachyglottis huntii), Chatham -eilande (Astelia chathamica), sagte spiesgras (Aciphylla dieffenbachii), en Chatham Island akeake of Chatham Island boom madeliefie (Olearia traversiorum).
Die eilande is 'n broeiplek vir groot troppe seevoëls en huisves 'n aantal endemiese voëls, waarvan sommige seevoëls is en ander wat op die eilande woon. Die bekendste spesie is die magenta -petrel (IUCN -klassifikasie CR]) en die swart robin (IUCN -klassifikasie EN), wat albei gevaarlik naby aan uitsterwing gekom het voordat die aandag van bewaringspogings gevestig is. Ander endemiese spesies is die Chatham -oestervangers, die Chatham -gerigoon, die Chatham -duif, die Forbes -parkiet, die Chatham -sluipskutter en die kappie. Die endemiese Chatham shag  (IUCN klassifikasie CR), Pitt shag  (IUCN klassifikasie EN) en die Chatham albatross  (IUCN klassifikasie VU) loop die gevaar om gevang te word deur 'n verskeidenheid visgereedskap, insluitend vislyne , trawels, kieue en potte. 
Vir rekeninge en aantekeninge oor seevoëlspesies wat tussen 1960 en 1993 in die Chathams gesien is. 
'N Aantal spesies het sedert menslike vestiging uitgesterf, waaronder die Chatham -raaf, die Chatham -varingvoël en die drie endemiese spesies vluglose spore, die Chatham -spoor, Dieffenbach -spoor en Hawkins se spoor.
Daar word ook 'n aantal mariene soogdiere in die waters van die Chathams aangetref, waaronder Nieu -Seelandse leeus, luiperdseëls en suidelike olifantseëls. Baie walvisspesies word aangetrokke tot die ryk voedselbronne van die Chatham Rise. 
'N Groot deel van die natuurlike bos van hierdie eilande is vir boerdery skoongemaak, maar Mangere- en Rangatira -eilande word nou as natuurreservate bewaar om 'n paar van hierdie unieke flora en fauna te bewaar. 'N Ander bedreiging vir die natuurlewe kom van ingevoerde spesies wat prooi op die inheemse voëls en reptiele, terwyl vee op Mangere en Rangatira verwyder is en inheemse wild herstel.
Die meeste mere is deur landbou-afloop geraak, maar die kwaliteit van die water het verbeter en die riviergehalte word in die algemeen as 'A' geklassifiseer. 
Die eerste menslike inwoners van die Chathams was Polinesiese stamme wat die eilande ongeveer 1500 nC gevestig het,  en in hul afsondering die Moriori geword het. Die voormalige oortuiging wat in die 1800's ontstaan ​​het, was dat die oorspronklike Moriori direk vanaf die meer noordelike Polinesiese eilande migreer, net soos met die vestiging van Nieu -Seeland deur die voorouers van die Maori. Taalkundige navorsing dui egter aan dat die voorouer Moriori Māori -swerwers uit Nieu -Seeland was.     Howe (2003) verklaar:
Geleerdheid oor die afgelope 40 jaar het die model radikaal hersien deur die model wat Smith 'n eeu vroeër aangebied het: die Moriori as 'n pre-Polinesiese volk het gegaan (die term Moriori is nou 'n tegniese term wat verwys na die voorvader Māori wat die Chatham-eilande gevestig het). ' 
Die plante wat deur die Māori-aankomelinge verbou is, was nie geskik vir die kouer Chathams nie, sodat die Moriori as jagter-versamelaars en vissers geleef het. Terwyl hul nuwe omgewing hulle ontneem het van die hulpbronne waarmee hulle seevaartuie vir lang reise kon bou, het die Moriori die sogenaamde waka kōrari, 'n half-onderdompelde vaartuig, gemaak van vlas en bekleed met lugblaas van kelp. Hierdie vaartuig is gebruik om na die buitenste eilande te reis met 'voëlkyk' -missies.  Die Moriori-samelewing was 'n vreedsame samelewing en bloedvergieting is deur generaals oorlogvoering deur die hoof Nunuku-whenua verbied. Argumente is opgelos deur konsensus of deur tweegevegte eerder as oorlogvoering, maar met die eerste teken van bloedvergieting was die geveg verby. Daar word beraam dat die bevolking ongeveer 2 000 voor Europese kontak was. 
Europese aankoms Redigeer
Die naam "Chatham -eilande" kom van die skip HMS Chatham  van die Vancouver -ekspedisie, wie se kaptein William R. Broughton op 29 November 1791 geland het, besit geneem het vir Groot -Brittanje en die eilande vernoem na die Eerste Heer van die Admiraliteit, John Pitt, 2de Graaf van Chatham. Die manne van Broughton het 'n Moriori -inwoner van Kaingaroa, met die naam Torotoro (of Tamakororo), doodgeskiet. Chatham -eilande dateer op 29 November hul herdenking en neem dit op die naaste Maandag tot 30 November waar. 
Seëlaars en walvisjagters het gou in die omliggende oseaan begin jag met die eilande as basis. Na raming sterf 10 tot 20 persent van die inheemse Moriori spoedig aan siektes wat deur buitelanders veroorsaak is. Die seël- en walvisbedryf het omstreeks 1861 hul bedrywighede gestaak, terwyl visvang 'n belangrike ekonomiese aktiwiteit was. 
Māori -nedersetting Redigeer
Op 19 November en 5 Desember 1835 het ongeveer 900 Ngāti Mutunga en Ngāti Tama voorheen in Te Whanganui-A-Tara (Wellington) en onder leiding van die hoof Matioro op die brig aangekom Here Rodney. Die eerste stuurman van die skip is 'ontvoer en met die dood bedreig' tensy die kaptein die Maori -setlaars aan boord geneem het. Die groep, wat mans, vroue en kinders ingesluit het, het 78 ton aartappel, 20 varke en sewe groot kano's saamgebring waka. 
Die inkomende Māori is deur die plaaslike Moriori ontvang en aanvanklik versorg. Binnekort het Ngāti Mutunga en Ngāti Tama begin takahi, of deur die land loop, om aanspraak daarop te maak. Toe dit duidelik word dat die besoekers van plan was om te bly, het die Moriori teruggetrek na hul marae by te Awapatiki. Daar, nadat u 'n hui (oorlegpleging) om te bespreek wat om te doen met die Maori-setlaars, het die Moriori besluit om by hul beleid van nie-aggressie te bly.
Ngāti Mutunga en Ngāti Tama het op hul beurt die vergadering as 'n voorloper van oorlogvoering van Moriori gesien en gereageer. Die Maori het meer as 260 Moriori aangeval en in die daaropvolgende aksie doodgemaak. 'N Moriori -oorlewende onthou: "[Die Māori] het ons soos skape begin doodmaak. [Ons] was doodsbang, het na die bos gevlug, ons in gate ondergronds weggesteek en op enige plek om ons vyande te ontvlug. Dit was tevergeefs ontdek en vermoor - mans, vroue en kinders - sonder onderskeid ".  'n Maori -hoof, Te Rakatau Katihe, het gesê: "Ons het in besit geneem, in ooreenstemming met ons gewoonte, en ons het al die mense gevang. Nie een het ontsnap nie. Sommige het van ons weggehardloop, hierdie het ons doodgemaak en ander het ons ook doodgemaak - maar wat daarvan? Dit was in ooreenstemming met ons gebruik. " 
Na die moorde is Moriori verbied om met Moriori te trou, of om kinders met mekaar te hê. Māori het Moriori -slawe aangehou tot 1863, na 'n proklamasie deur die inwonende landdros.  Baie Moriori -vroue het kinders gekry deur hul Maori -meesters. 'N Aantal Moriori -vroue trou uiteindelik met óf Maori óf Europese mans. Sommige is van die Chathams weggeneem en het nooit weer teruggekeer nie. Ernst Dieffenbach, wat die Chathams op 'n skip van New Zealand Company in 1840 besoek het, het berig dat die Moriori die virtuele slawe van Maori was en ernstig mishandel is, met die dood 'n seën. Teen die tyd dat die slawe in 1863 vrygelaat is, het slegs 160 oorgebly, amper 10% van die bevolking van 1835. 
Vroeg in Mei 1838 (sommige berigte sê 1839, maar dit word weerspreek deur skeepsrekords ) het die Franse walvisvaartuig Jean Bart anker van Waitangi af om met die Maori handel te dryf. Die getal aan boord van die Maori het die Franse laat skrik, wat gelei het tot 'n konfrontasie waarin die Franse bemanning vermoor is en die Jean Bart is by Ocean Bay gestrand, om deur Ngāti Mutunga ontplof en verbrand te word. Toe die nuus van die voorval by die Franse vlootkorvette kom Heldin in die Baai van Eilande in September 1838, vaar dit na die Chathams, vergesel van die walvisjagters Adele en Rebecca Sims. Die Franse het op 13 Oktober opgedaag en, nadat hulle onsuksesvol probeer het om 'n paar Ngāti Tama aan boord te lok, het hulle Waitangi gebombardeer. Die volgende oggend het ongeveer honderd gewapende Fransmanne aan wal gegaan en geboue gebrand en vernietig waka, en beslaglegging op varke en aartappels. Die aanvalle het meestal Ngāti Tama geraak, wat hul posisie ten opsigte van Ngāti Mutunga verswak het.  
In 1840 besluit Ngāti Mutunga om Ngāti Tama aan te val by hul pā. Hulle het 'n hoë verhoog langs die pā sodat hulle op hul voormalige bondgenote kon skiet. Die geveg was nog aan die gang toe die New Zealand Company gestuur het Kuba aangekom as deel van 'n plan om grond vir vestiging te koop. Die Verdrag van Waitangi was op daardie stadium nie van toepassing op die eilande nie. Die maatskappy het 'n wapenstilstand tussen die twee strydende stande beding. In 1841 het die New Zealand Company voorgestel om 'n Duitse kolonie aan die Chathams te vestig. Die voorstel is deur die direkteure bespreek en John Ward het 'n ooreenkoms onderteken met Karl Sieveking van Hamburg op 12 September 1841. Toe die koloniale kantoor egter sê dat die eilande deel sou wees van die kolonie Nieu -Seeland en dat enige Duitsers hulle daar sou vestig Joseph Somes, wat as vreemdelinge behandel is, beweer dat Ward op eie inisiatief opgetree het. Die voorgestelde leier John Beit en die ekspedisie het eerder na Nelson gegaan. 
Die onderneming kon toe groot grond by Port Hutt koop (wat die Māori genoem het Whangaroa) en Waitangi van Ngāti Mutunga en ook groot gebiede van Ngāti Tama. Dit het Ngāti Mutunga nie gekeer om wraak te probeer neem vir die dood van een van hul hoofmanne nie. Hulle was tevrede nadat hulle die broer van 'n Ngāti Tama -kaptein vermoor het. Die stamme het ingestem tot 'n ongemaklike vrede wat uiteindelik in 1842 bevestig is. 
Matioro en sy mense het aan die einde van 1842 'n brig gehuur en na Auckland Island geseil. Terwyl Matioro besig was om die eiland te ondersoek, het twee van die hoofmanne wat hom vergesel het, besluit dat die eiland te onherbergsaam is vir vestiging, en het vaar voordat hy teruggekeer het, en hom en sy volgelinge gestrand totdat Pākehā -setlaars in 1849 aangekom het. 
'N Alleen-manlike groep Duitse Morawiese sendelinge het in 1843 aangekom.  Toe 'n groep vroue drie jaar later uitgestuur is om by hulle aan te sluit, het 'n paar huwelike gevolg, 'n paar lede van die huidige bevolking kan hul afkoms terugvoer na die sendinggesinne.
In 1865 is die Maori -leier Te Kooti op die Chatham -eilande verban saam met 'n groot groep Maori -rebelle wat die Hauhau genoem word, volgelinge van Pai Mārire wat sendelinge vermoor het en veral teen die owerheidsvegte aan die ooskus van die Noord -eiland New. Seeland. Die rebelle -gevangenes is een sjieling per dag betaal om op skaapplase te werk wat deur die paar Europese setlaars besit word. Soms het hulle aan pad- en baanverbeterings gewerk. Hulle is aanvanklik bewaak deur 26 wagte, waarvan die helfte Maori was. Hulle het gewoon in waar saam met hul gesinne. Die gevangenes het gehelp om 'n klip te bou wat omring is deur 'n sloot en 'n muur. Later het hulle drie klip gevangenis selle gebou. In 1868 beveel Te Kooti en die ander gevangenes 'n skoener aan en ontsnap terug na die Noord -eiland.
Byna al die Maori's het in die 1860's na Taranaki teruggekeer, sommige na 'n tsunami in 1868. 
1880's tot vandag Edit
Die ekonomie van die Chatham -eilande, wat destyds deur die uitvoer van wol gedomineer is, het onder die internasionale depressie van die 1880's gely, maar eers weer opgebou met die bou van visvriesaanlegte in die eilanddorpe Ōwenga en Kaingaroa in 1910. Bou van die eerste kaai by Waitangi het in 1931 begin met voltooiing in 1934. Op 25 November 1940, tydens die Tweede Wêreldoorlog, het 'n Duitse plunderaar die toevoerskip van die Chatham -eilande, die Holmwood, gevang en laat sink, sodat die kaai min gebruik kon vind by skepe. 'N Vliegbootfasiliteit is kort daarna by die Te Whanga Lagoon gebou en 'n vliegbootdiens het tot 1966 voortgesit toe dit vervang is met konvensionele vliegtuie.  
Na die Tweede Wêreldoorlog het die eilandekonomie weer swaargekry vanweë sy isolasie en het regeringsubsidies nodig geword. Dit het daartoe gelei dat baie jong Chatham -eilandbewoners na die vasteland vertrek het. Daar was 'n kort kreefboom wat die ekonomie in die laat 1960's en vroeë 1970's help stabiliseer het. Vanaf die vroeë 2000's het beeste 'n belangrike komponent van die plaaslike ekonomie geword. 
Moriori -gemeenskap Wysig
Die Moriori -gemeenskap is georganiseer as die Hokotehi Moriori Trust.  Die Moriori het erkenning van die Kroon en die Nieu -Seelandse regering ontvang, en sommige van hul eise teen die instellings vir die geslagte van verwaarlosing en onderdrukking is aanvaar en opgetree. Moriori word erken as die oorspronklike mense van Rekohu. Die kroon het ook erken dat die Ngāti Mutunga Māori  inheemse status in die Chathams gehad het, met die reg op ongeveer 160 jaar besetting.
Die bevolking van die eilande is ongeveer 600, insluitend lede van albei etniese groepe. In Januarie 2005 vier die Moriori die opening van die nuwe Kopinga Marae (vergaderhuis). 
Moderne afstammelinge van die 1835 -Maori -veroweraars het 'n aandeel in die voorvaderlike Maori -visregte geëis. Hierdie eis is toegestaan. Noudat die oorspronklike bevolking, die Moriori, erken is dat hulle voormalige Maori was - oor besware van sommige van die Ngāti Mutunga - het hulle ook deel aan die voorvaderlike Maori -visregte. Beide groepe het visvangkwotas gekry. 
Die Chatham- en Pitt -eilande is bewoon en het 'n bevolking van 663 by die 2018 -Nieu -Seelandse sensus, 'n toename van 63 mense (10,5%) sedert die 2013 -sensus en 'n toename van 51 mense (8,3%) sedert die sensus van 2006. Daar was 276 huishoudings. Daar was 354 mans en 312 wyfies, wat 'n geslagsverhouding van 1,13 mans per vrou gee. Van die totale bevolking was 111 mense (16,7%) tot 15 jaar oud, 129 (19,5%) was 15 tot 29, 339 (51,1%) was 30 tot 64 jaar en 84 (12,7%) was 65 of ouer. As gevolg van afronding sal syfers moontlik nie die totaal wees nie.
Etnisiteite was 74,2% Europees/Pākehā, 66,1% Māori, 1,4% in die Stille Oseaan, 0,9% Asiërs en 2,7% ander etnisiteite. Mense identifiseer moontlik met meer as een etnisiteit.
Die persentasie mense wat oorsee gebore is, was 5,9%, vergeleke met 27,1% nasionaal.
Alhoewel sommige mense beswaar het om hul godsdiens te gee, het 48,4% geen godsdiens gehad nie, 33,5% was Christene en 7,7% het ander godsdienste.
Van die minstens 15 jaar oud het 51 (9,2%) mense 'n baccalaureusgraad of hoër, en 147 (26,6%) mense het geen formele kwalifikasies nie. Die mediaan inkomste was $ 36,000. Die werkstatus van die minstens 15 was dat 318 (57,6%) mense voltyds in diens was, 108 (19,6%) deeltyds en 9 (1,6%) werkloos was. 
Die stad Waitangi is die belangrikste nedersetting met ongeveer 200 inwoners. Daar is ander dorpe soos Owenga, Te One en Kaingaroa, waar daar twee laerskole is. 'N Derde skool is op Pitt Island. Daar is ook die vissersdorpies Owenga en Port Hutt. 
Waitangi -fasiliteite sluit in 'n hospitaal met 'n inwonende dokter, bank, verskeie winkels en ingenieurs- en mariene dienste. Die belangrikste skeepswerf is hier geleë.
Besoekers aan die Chathams arriveer gewoonlik per vliegtuig vanaf Auckland, Christchurch of Wellington (ongeveer 1,5 - 2 uur vanaf Christchurch op 'n Convair 580) na die lughawe Tuuta op die eiland Chatham. Terwyl vrag oor die algemeen per skip aankom (2 dae seiltyd), duur die seereis vir baie passasiers te lank en is dit nie altyd beskikbaar nie.  
Daar is geen geskeduleerde openbare vervoer nie, maar verblyfverskaffers kan gewoonlik vervoer reël.
Tasman Empire Airways Ltd (TEAL) het die Chathams aanvanklik per vliegtuig gediens met vlieënde bote. Met die terugtrekking van TEAL het die RNZAF 'n ongereelde diens onderhou met vlieënde bote van Short Sunderland. NZ4111 is beskadig by die opstyg van die Te Whanga -strandmeer op 4 November 1959 en bly as 'n wrak op die eiland. Die laaste vlug deur RNZAF -vlieënde bote was op 22 Maart 1967.  Bristol Freighter -vliegtuie bedien jare lank die eilande, 'n stadige en lawaaierige vragvliegtuig wat omskep is om passasiers te vervoer deur 'n verwyderbare passasiersruimte te installeer wat toegerus is met sitplekke en 'n toilet in deel van die vraghouer. Die lugdiens het hoofsaaklik die uitvoer van kreefprodukte van hoë waarde gestuur.
Die graslandingsveld by Hapupu, aan die noordelike punt van die eiland, was 'n beperkende faktor, aangesien min vliegtuie, afgesien van die Bristol Freighter, sowel die reikafstand het om na die eilande te vlieg as die robuustheid om op die grasvliegbaan te land. Alhoewel ander vliegtuie wel af en toe die landingsveld gebruik het, sou hulle dikwels herstelwerk nodig gehad het om skade as gevolg van die rowwe landing op te los. Hapupu is ook die plek van die JM Barker (Hapupu) National Historic Reserve (een van slegs twee in Nieu -Seeland) waar momori rakau (Moriori -houtsnywerk) is.
In 1981, na baie jare se versoeke deur die plaaslike bevolking en die dreigende afsterwe van die verouderde Bristol Freighters, het die bou van 'n verseëlde aanloopbaan by Karewa, Tuuta -lughawe, toegelaat dat meer moderne vliegtuie veilig land. Die Chathams se eie lugdiens, Air Chathams, bedryf nou dienste na Auckland op Donderdae, Wellington op Maandae, Woensdae en Vrydae en Christchurch op Dinsdae. Die rooster wissel seisoenaal, maar oor die algemeen vertrek vliegtuie omstreeks 10.30 uur (Chathams -tyd) uit die Chathams en arriveer hulle teen die middag op die vasteland. Daar tank hulle en laai hulle weer op, en vertrek weer omstreeks 13:00 terug na die Chathams. Air Chathams bedryf twee turboprop Convair 580 -vliegtuie in kombi (vrag en passasiers) konfigurasies en Fairchild Metroliners.
Die skip Rangatira het vanaf Maart 2000 tot Augustus 2015 'n vragdiens vanaf Timaru na die Chatham -eilande gelewer.  The MV Suidelike Tiare bied 'n vragdiens tussen Napier, Timaru en die Chathams. 
Daar is 'n klein gedeelte teerpad tussen Waitangi en Te One, maar die meeste paaie op die eilande is gruis.
Tot in die 1990's was die Chatham -eilande in die Lyttelton -kieserskorps, maar sedertdien vorm hulle deel van die algemene kieserskorps van Rongotai, wat andersins in die suide van Wellington lê. Paul Eagle is die LP vir Rongotai. Die kiesers van Te Tai Tonga Māori (sedert 2011 deur Rino Tirikatene gehou) bevat die Chatham -eilande voordat die setels in 1996 hervorm is, en die argipel was deel van die Wes -Maori.
Plaaslike regering Redigeer
Vir plaaslike regeringsdoeleindes staan ​​die Chatham -eilande en die aangrensende see bekend as die gebied Chatham -eilande en word bestuur deur die Raad van Chatham -eilande, wat ingestel is deur die Wet op die Chatham -eilande 1995 (Statuut nr. 041, begin: 1 November 1995).  Die raad is 'n territoriale owerheid wat baie van die funksies, pligte en bevoegdhede van 'n distriksraad en 'n streeksraad het,  wat dit in werklikheid 'n eenheidsowerheid met effens minder verantwoordelikhede as ander eenheidsowerhede het. Die Raad bestaan ​​uit 'n burgemeester en agt raadslede, waarvan een ook onderburgemeester is.  Sekere streeksraadfunksies word deur die omgewing Canterbury, die streeksraad van Canterbury, bestuur.
Tydens die plaaslike regeringsverkiesings in 2010 het die Chatham -eilande die hoogste stemme in Nieu -Seeland, met 71,3 persent.