£80.00 1 Review	John Lewis Fleece Throw, Magenta
£40.00 9 Reviews	John Lewis Empress Wool Blanket, Almond
£95.00 - £180.00 17 Reviews	Bronte Stripe Throw, Beige
£79.00 John Lewis Alfie Faux Suede Throw, Tan £60.00 4 Reviews	Sort by: Praat die Bybel baie min oor homoseksualiteit?
Die eerste stap om dit wat die Bybel oor homoseksualiteit sê te ondergrawe, is om te beweer dat die Bybel byna niks sê oor homoseksualiteit nie. Soos ek in die inleiding genoem het, daar is ’n sin waarin dit waar is. Die Bybel is 'n groot boek, en die korrektheid of verkeerdheid van homoseksuele praktyke staan nie hierin sentraal nie. As jy deur die 1189 hoofstukke in die Bybel en die meer as 30 000 verse lees, sal jy net ongeveer 'n dosyn gedeeltes vind wat homoseksualiteit uitdruklik hanteer. Ons het na die meeste van hulle in deel een van hierdie boek gekyk.
Beteken dit dus dat die tradisionele siening van die huwelik gebaseer is op niks meer as 'n paar teksgedeeltes nie? Is dit regverdig om te sê dat net ses of sewe tekste vir eeue diegene wat betrokke was in homoseksuele aktiwiteite, verhinder het om aanvaarding in die kerk te vind? Word denominasies en families en vriendskappe en organisasies en instellings uitmekaar geskeur as gevolg van 'n handjievol omstrede tekste oor 'n minderwaardige kwessie waaroor die Here Jesus self nooit eers iets oor gesê het nie? Of, om die vraag op 'n ander manier te vra: As die Bybel so min oor homoseksualiteit sê, waarom dring Christene daarop aan om so baie daaroor te praat?
’n Geldige vraag met baie antwoorde
Vergun my om by wyse van reaksie ses punte hieroor te maak:
1. Ons moet onthou dat hierdie polemiek nie deur evangeliese Christene op die tafel geplaas is nie. As tradisionaliste hieroor blogs en boeke by die dosyne skryf, is dit omdat revisionistiese leiers heel eerste die gesprek wou gehad het. Die rede waarom daar so baie gesprek oor kwessies soos aborsie, genadedood, en selfdegeslag huwelike is, is dit omdat baie daarna strewe om aksies te wettig en te regverdig wat tot vyftig jaar gelede beskou is as immoreel en onwettig. Wanneer dit gaan oor die kulturele brandpunte van ons dag, lyk dit nie baie verstandig om die kwessies te vermy en om nie te praat oor dit waaroor almal praat nie.
2. Die rede waarom die Bybel so relatief min oor homoseksualiteit sê, is omdat dit 'n relatief onomstrede sonde onder antieke Jode en Christene was. Daar is geen bewyse dat die ou Judaïsme of vroeë Christendom enige uitdrukking van homoseksuele aktiwiteit geduld het nie. Die Bybel sê baie oor afgodery, godsdienstige skynheiligheid, ekonomiese onreg, en heidense aanbidding, want dit was die algemene sondes van God se mense in beide testamente. Die profete het nie vermaan teen homoseksuele praktyke nie, want as 'n besonder duidelik en ergerlike sonde is dit minder dikwels gepleeg in die verbondsgemeenskap. Die Bybel praat oor bestialiteit (seks met diere) selfs minder as wat dit praat oor homoseksualiteit, maar dit beteken nie dat bestialiteit 'n onbeduidende kwessie is nie - of bloedskande of kindermolestering of vyftig ander sondes wat die Bybel skaars hanteer. Om die aantal verse oor enige spesifieke onderwerp te tel is nie die beste manier om die erns van die betrokke sonde te bepaal nie.
3. Dit alles in ag genome, is dit egter ook nie asof die Bybel swyg oor die kwessie van homoseksuele gedrag nie. Dit word uitdruklik veroordeel in die Mosaïese wet (Levitikus) en word gebruik as 'n duidelike voorbeeld van menslike rebellie in Paulus se baie belangrike brief (Romeine). Dit word gelys onder 'n horde ander ernstige euwels in twee verskillende briewe (1 Korinthiers en 1 Timotheus). Dit is een van die redes waarom God die mees berugte stede in die Bybel (Sodom en Gomorra) vernietig het. En dan noem ons nog nie eens al die noemenswaardige tekste oor die huwelik in Genesis, Spreuke, Hooglied, Maleagi, Mattheus, en in Efesiërs nie. Wanneer die Bybel net in een enkele vers iets noem - as 'n bykomstigheid, met geen ooreenstemming oor die historiese interpretasie nie - oor mense wat gedoop word namens die dooies (1 Kor. 15:29), is ons reg om te dink dat dit nie 'n saak is wat ons lank behoort op te hou nie en ook nie iets waaroor ons te dogmaties hoef te wees nie. Die Bybelse getuienis oor homoseksuele gedrag is egter glad nie so obskuur of geïsoleerd nie. 
4. Om die saak verder te voer: Daar is niks dubbelsinnig oor die Bybelse getuienis oor homoseksuele gedrag nie. Selfs baie revisionistiese geleerdes erken dat die Bybel eenvormig negatief is oor hierdie tipe omgang met dieselfde geslag. Die gay Nederlandse geleerde, Pim Pronk, nadat hy erken het dat baie Christene gretig is om te sien dat homoseksualiteit deur die Bybel ondersteun word, stel dit duidelik: "In hierdie geval ontbreek die ondersteuning daarvoor."  Hoewel hy nie dink dat morele posisies afhanklik moet wees van die Bybel nie (wat ook die rede is waarom hy homoseksuele gedrag kan ondersteun), erken hy as 'n geleerde dat "waar homoseksuele omgang ook al genoem word in die Skrif, word dit veroordeel ... Die verwerping daarvan is 'n uitgemaakte saak; hierdie veroordeling daarvan is nêrens 'n probleem nie."  Pronk erken dat waar die Bybel ook al praat oor hierdie kwessie, dit met een stem praat. Net so is die geval wanneer Dan O. Via in die argument vir die revisionistiese siening teenoor Robert Gagnon argumenteer. Hy erken: "Professor Gagnon en ek is in aansienlike ooreenstemming daaroor dat die Bybelse tekste wat spesifiek oor homoseksuele praktyke handel, dit onvoorwaardelik veroordeel."  Geen positiewe argument vir homoseksualiteit kan gemaak word uit die Bybel nie. Daar kan net argumente gevoer word dat tekste nie bedoel wat dit op die oog af lyk om te beteken nie, en dat spesifieke tekste ter syde gestel kan word deur ander oorwegings.
5. Dit kan nie oorbeklemtoon word hoe ernstig die Bybel die sonde van onsedelikheid hanteer nie. Seksuele sonde word nooit beskou as adiaphora, dit wil sê 'n saak van middelmatigheid, 'n ooreenkoms-om-te-verskil kwessie soos koswette of heilige dae nie (Rom. 14: 1-15: 7). Inteendeel, seksuele sonde is presies die soort sonde wat diegene kenmerk wat nie die koninkryk van die hemele sal ingaan nie. Daar is ten minste agt sondelyste in die Nuwe Testament (Mark 7: 21-22; Rom. 1: 24-31; 13:13; 1 Kor. 6: 9-10; Gal. 5:. 19-21; Kol 3: 5-9; 1 Tim. 1: 9-10; 21: 8), en seksuele sonde is ingesluit in elkeen van hierdie lyste. Daar is in werklikheid in sewe van die agt lyste verskeie verwysings na seksuele immoraliteit (byvoorbeeld onreinheid, ongebondenheid, orgies, manne wat homoseksualiteit beoefen), en in die meeste van die gedeeltes staan een of ander soort van seksuele sonde aan die hoof van die lyste. Jy sal ver moet gaan om 'n sonde te vind wat meer dikwels, meer eenvormig, en meer ernstig veroordeel word in die Nuwe Testament as seksuele sonde.
6. Om daarop aan te dring dat die Here Jesus nooit iets gesê het oor homoseksualiteit nie, is nie regtig akkuraat nie. Nie alleen het Hy uitdruklik die skeppingsgeskiedenis van die huwelik as die eenwording van 'n man en 'n vrou herbevestig nie (Mat. 19: 4-6; Mark. 10: 6-9); Hy het die sonde van porneia veroordeel (Mark 07:21), 'n breë woord wat elke soort seksuele sonde omvat. Die voorste leksikon van die Nuwe Testament definieer porneia as "onwettige seksuele omgang, prostitusie, onkuisheid (unchastity), hoerery."  Net so stel die Nuwe Testamentikus, James Edwards, dat porneia gevind word "in die Griekse literatuur met betrekking tot 'n verskeidenheid van onwettige seksuele praktyke, insluitende egbreuk, hoerery, prostitusie en homoseksualisme. In die Ou Testament word dit gebruik vir enige seksuele praktyk buite die huwelik tussen 'n man en 'n vrou wat verbied word deur die Torah." Die Here Jesus het nie 'n spesiale preek oor homoseksualiteit gegee nie, omdat al sy luisteraars verstaan het dat seks met dieselfde geslag verbied is in die Pentateug en gereken was as een van die vele uitdrukkings van seksuele sonde (porneia) wat buite perke vir die Jode was. Behalwe dit alles, is daar geen rede om die Here Jesus se woorde (wat almal aangeteken is deur iemand anders) te hanteer as meer gesaghebbend as die res van die Bybel nie. Hy het die blywende gesag van die Ou Testament bevestig (Mat. 5:17-18), en verstaan ​​dat sy dissipels op die ware betekenis van sy Persoon en werk sou voortbou (Johannes 14: 25-26; 16:12-15; vgl. Lukas 24: 48-49; Hand 1: 1-2).
'n Derde weg?
Wanneer die Bybel eenvormig en onomwonde dieselfde ding oor 'n ernstige sonde sê, lyk dit onwys om 'n derde weg te soek wat voorsiening maak vir 'n paar mense om hierdie sonde te bevorder. Natuurlik sou daar 'n derde weg moontlik wees as die ander twee opsies gegaan het oor die regverdiging van huwelike van dieselfde geslag of om 'n afstootlike skurk te wees wat diegene vermy wat nie met jou saamstem nie. Baie aan die tradisionele kant moet ongetwyfeld daarin groei om vrae te vra, geduldig te luister, en Christelike liefde te bewys. Maar diegene wat pleit vir 'n derde weg bedoel gewoonlik meer as dit. Hulle wil hê dat kerke en denominasies en instellings tot ’n kompromie kom om "saam te stem om te verskil." Hulle wil 'n moratorium hê op die maak van definitiewe uitsprake totdat ons almal die kans gehad het om heelwat langer daaroor te redeneer. Met so baie emosies en so baie dinge om te leer, moet ons nie langer met mekaar bly praat nie?
Praat is nie die probleem nie. Die probleem ontstaan wanneer aanhoudende praat 'n dekmantel word vir besluiteloosheid of selfs lafhartigheid. As iemand wat vir meer as twaalf jaar in die bediening in 'n hoofstroom denominasie was, het ek dit veels te dikwels gesien. Dit kan “dood deur middel van dialoog” genoem word. Die gesprek hou nooit op na bevestiging van die historiese posisie nie. Daar sal altyd 'n ander artikel, 'n ander simposium, en 'n ander rondte van gesprek wees. Die moratorium op die maak van uitsprake sal slegs opgehef word sodra die revisionistiese posisie gewen het. Elke leerstelling wat sentraal tot die Christelike geloof staan en kosbaar vir jou as Christen is, is al vurig gedebatteer en betwis. As die "gesprek" oor die opstanding of die Drie-eenheid of die twee nature van Christus voortgesit is so lank as wat slim mense aan beide kante nie saamgestem het nie, sou ons ortodoksie lank gelede reeds verloor het.
Al hierdie derde weë eindig op dieselfde manier: Gedrag wat die Bybel nie aanvaar nie, word behandel as aanvaarbaar. "Ooreenkoms om te verskil" klink soos 'n nederige "ontmoet jou in die middel" kompromie, maar dit is 'n subtiele manier om vir konserwatiewe Christene te vertel dat homoseksualiteit nie 'n maak-of-breek kwessie is nie en dat ons verkeerd is om te maak asof dit is. Niemand sal dit waag om ’n derde weg voor te stel as dit gegaan het oor die sonde van rassisme of mensehandel nie. Om so 'n stap te oorweeg sou 'n teken van morele bankrotskap wees. Getrouheid aan die Woord van God dring ons om seksuele sonde met dieselfde erns te hanteer. Om ’n goddelose lewe te leef is in stryd met die gesonde leer wat die Christen definieer (1 Tim. 1: 8-11; Titus 1:16). Duisternis moet nie met lig verwar word nie. Genade moet nie met permissiwiteit verwar word nie. Ongehinderde sonde moet nie verwar word met die goeie nuus van die regverdiging sonder die werke van die wet nie. Verre daarvandaan om seksuele afwyking as 'n mindere etiese kwessie te hanteer, sien die Nuwe Testament dit as 'n saak vir ekskommunikasie (1 Kor. 5), afskeiding (2 Kor. 6: 12-20), en 'n versoeking tot perverse kompromie (Judas 3-16 ).
Ons kan nie aantrekking tot dieselfde geslag as 'n onbenullige saak afmaak nie. Natuurlik is die beoefening van homoseksualiteit nie die enigste sonde in die wêreld, of die mees kritieke een om te hanteer in baie kerklike kontekste nie. Maar as 1 Kor. 6 reg is, is dit nie 'n oordrywing om te sê dat die regverdiging van seksuele gedrag tussen mense van dieselfde geslag - soos ook die ondersteuning van enige ander vorm van seksuele sonde - die risiko loop om mense na die hel te lei. Die Skrif waarsku ons dikwels - op die strengste moontlike wyse – om nie ons seksuele identiteit los van Christus in seksuele praktyke te probeer vind wat strydig is met wat dit beteken om in Christus te wees nie (of dit nou homoseksuele sonde, of, baie meer gereeld, heteroseksuele sonde is). Dieselfde geld nie wanneer dit kom by vrae oor die eindtyd of by die besluit oor watter instrumente gebruik moet word in die erediens nie. Wanneer ons die leer verdra wat homoseksuele gedrag bevestig, verdra ons ’n leer wat mense verder van God af weglei. Dit is nie die opdrag wat die Here Jesus aan sy dissipels gegee het toe Hy hulle beveel het om die nasies alles te leer wat Hy beveel het nie. Die Bybelse leer is konsekwent en ondubbelsinnig: Homoseksuele aktiwiteit is nie God se wil vir sy mense nie. Om stil te bly te midde van sulke duidelikheid is nie verstandig nie, en huiwering in die lig van soveel herhaling is nie verdraagsaamheid nie. Die Bybel sê meer as genoeg oor homoseksuele praktyke sodat ons ook iets mag sê.
1. Hoeveel verse in die Bybel praat direk oor die kwessie van homoseksualiteit? Robert Gagnon bied die volgende lys: Gen. 9: 20- 27; 19: 4- 11; Lev. 18: 22; 20: 13; Rigt. 19: 22- 25; Eseg. 16: 50 (moontlik 18: 12 en 33: 26); Rom. 1: 26- 27; 1 Kor. 6: 9; 1 Tim. 1: 10; en waarskynlik 2 Pet. 2: 7 en Judas 7. Tekste wat verwys na homoseksuele kultus-prostitusie kan ook bygevoeg word: Deut. 23: 17- 18; 1 Konings 14: 24; 15: 12; 22: 46; 2 Konings 23: 7; Job 36: 14; en moontlik 21: 8; 22: 15. Die Bybel praat oor homoseksualiteit meer as wat ons mag dink (Robert A. J. Gagnon, The Bible and Homosexual Practice: Texts and Hermeneutics [Nashville, TN: Abingdon, 2001], 432).
2. Pim Pronk, Against Nature? Types of Moral Argumentation Regarding Homosexuality (Grand Rapids, MI: Eerdmans, 1993), 323.
3. Ibid., 279.
4. Dan O. Via en Robert Gagnon, Homosexuality and the Bible: Two Views (Minneapolis: Fortress Press, 2003), 93.
5. A Greek-English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature, derde uitgawe, hersien en geredrigeer deur Frederick William Danker, gebaseer op Walter Bauer se leksikon (Chicago : University of Chicago Press, 2000), 854.
6. James R. Edwards, The Gospel According to Mark, Pillar New Testament Commentary (Grand Rapids, MI: Eerdmans, 2001), 213.