Prof. Alwyn: My pa het voltyds in die Edenville-distrik in die Vrystaat begin boer toe ek ses jaar oud was. Dit gee my hopelik so ’n halwe verskoning waarom ek nooit ’n swart taal aangeleer het nie. Ek was in Edenville in die laerskool en in die Hoër Landbouskool op Kroonstad in die hoërskool. So het ek dus lankal begin om iets te leer van skape en herders, en ook van diewe wat kom om te steel, te slag en te verwoes.
Prof. Johan: Dit was glad nie ’n plotselinge gebeurtenis wat jou soos weerligstraal tref nie, maar eerder iets wat met verloop van tyd gegroei en selfs tot in die bediening telkens bevestig is. Dit was my ouma wat die saad begin saai het met die vraag of ek nie voel ek moet ’n dominee word in konteks van behoefte aan predikante nie? Vir die volgende vier jaar was dit egter nie iets wat ek enigsins oorweeg het nie. Ek het boeke oor loopbaanvoorligting deurgegaan en, moeg vir arm-wees, het ek gesoek na die beroep wat my die meeste geld sou laat verdien. Ek het besluit om ’n chemiese ingenieur te word en het toe ook my skoolvakke daarvolgens gekies. Die Here se roeping was groter en my ouma se saadjies het wortel geskiet sodat ek al hoe meer oortuig geraak het van die roeping om leraar te word. Uiteindelik het dit tyd geword om aansoek te doen by universiteite. Ek reken dit was een van die min aansoeke waarvan die eerste keuse BA was en dan ’n tweede keuse, indien jy nie keuring vir jou eerste keuse sou kry nie, chemiese ingenieurswese. Soos wat ’n mens met die studies, later die bediening in gemeentes en ook mens se eie heiligmaking, tekortkominge en sonde geworstel het, het die Here die innerlike roeping wat ek in my hart gevoel het, telkens herbevestig met ’n uiterlike roeping om in sy diens te staan.
Prof. Alwyn: In ’n sekere sin was dit by my as verbondskind altyd sluimerend aanwesig. Aan die einde van my hoërskoolloopbaan het die prediking op die destydse Radio Kansel op Maadagoggende as ons vroeg koshuis toe ry, ’n deurslaggewende rol gespeel. Ek het dit beleef dat ek die saak met God in Christus oor my lewe moes uitmaak. Hiermee saam het die roepingsgevoel ook sterk deurgekom. ’n Vriend het my ook in daar die tyd meegedeel dat hy waarskynlik leukemie het en dit het my finaal op die bediening laat besluit. Toe hierdie vriend my jare later skaam-skaam vertel dat dit eintlik meer aandagsoek as die volle waarheid was, kon ons maar net lag. God kan in sy beskikking selfs halwe waarhede gebruik! Ek is in elk geval ook maar een van daardie mense wat herbevestiging in my roeping nodig het en in Sy groot genade het God dit nog altyd, soveel male na die aanvanklike keuse, gedoen. Vandag is ek baie meer bewus daarvan dat ook al my keuses in God se hand lê. Ek vertrou dat Hy ook die goeie werk wat Hy in my begin het, sal voleindig (Filip. 1:6).
Prof. Alwyn: Beide die prediking en die pastoraat het elkeen hul eie bekoring. Wat ’n voorreg om as stofmannetjie, soos Calvyn dit by geleentheid oor die bedienaar van die Woord gestel het, die lewende evangelie van die lewende God te verkondig! Saam met soveel ander dominees kan ek getuig dat jy soms nie reg voel om op huisbesoek of op die kansel te gaan nie, maar dat dit dikwels dan is wat jou kosbaarste herinneringe na vore tree: Jy gaan as ’n leë kruik, maar kom terug van huisbesoek met nuwe moed; jy kom van die kansel af met verbasing oor die bekragtiging deur God se Gees. Dit herinner my aan ’n senior dominee se raad: As jy depressief voel, gaan doen huisbesoek. Kom uit jou beknopte wêreld en bedien en laat ander jou ook in Christus bedien!
Vraag: Prof. Alwyn, u was ook vir ’n hele paar jaar Redakteur van Die Boodskapper. Watter hoogtepunte van hierdie bedieningstyd staan vir u uit? Waarom?
Prof. Johan: Om die Kalahari te verruil vir die stad was sekerlik ’n aanpassing gewees en was dit nie vir die Here se roeping nie, sou ek heel gerieflik lewenslank in die Kalahari gebly het. Een van die voordele is juis dat ons kinders nog klein is en hulle pas dus redelik maklik aan. Die feit dat hulle grootouers nou soveel nader is, was amper net so ’n groot troos as die feit dat die nuwe huis ’n swembad het! As egpaar reken ons egter dat ’n mens se aanpassing deur jou eie ingesteldheid bepaal word. Nog altyd was ons gesindheid dat ons sal gaan waar die Here ons ook al heen stuur.
Prof. Johan: Die AP Kerk Engeland & Wallis het my beroep as leraar en dit was ’n voorreg om vir twee-en- ’n-half jaar daar te werk. Dit was ’n baie stormagtige tyd gewees met die gevolge van die resessie wat Europa getref het. Mense het nie werksekerheid gehad nie. Op die treine sou jy talle mense sien met ’n kartondoos op sy skoot as bewys daarvan dat hy sy werk verloor het. Baie Suid-Afrikaners moes oor hulle toekoms in die buiteland besin. Talle het besluit om terug te keer na Suid-Afrika en andere het weer vertrek na byvoorbeeld die VSA. Dit was ook vir baie van die gemeentelede die tyd wat hulle met gesinne begin het. Teen hierdie agtergrond was dit dus ’n besonderse voorreg om die Woord aan hulle te bedien. Dit was ook ’n geleentheid om gelowiges uit die Britse gereformeerde wêreld te ontmoet en ek reken dat dit waardevolle kontakte is – ook vir Die AP Akademie.
Prof. Johan: Die twee hoof fokuspunte in die Ekklesiologie is Kerkgeskiedenis en Kerkregering. Wat beide betref, wil ek poog om die student te laat besef dat die hedendaagse kerk nie uit die lug geval het nie. Die kerk het ook nie eers by die Reformasie ontstaan nie. Die hedendaagse kerk is die vrug van God se werk deur al die eeue. Ons het ’n ontsaglike ryk geskiedenis en ons wortels gaan terug deur die Reformatore, deur die Kerkvaders, deur die apostels tot by die Bron van die Kerk: God wat self sy kerk vergader, bewaar en regeer. Die studente kan verwag om in Ekklesiologie deur die tuin van die Kerkgeskiedenis en Kerkregering te wandel, vol verwondering oor die Koning wat hierdie wonderlike tuin aangeplant het en in stand hou.