Ek het onlangs 'n pelgrimstog na die antieke Maya-tempels by Chichen Itza en Tulum in Mexiko gemaak. Ek was beïndruk deur die verbysterende strukture wat die Mayaanse geskep het, wat hul gesofistikeerde begrip van wiskunde en sterrekunde, en 'n diep inherente spiritualiteit, toon.
By een piramide het ons toergids ons ingelig dat die Maya gereeld menslike offers aangebied het om hul gode te versadig. "Die Maya's het gevrees dat as hulle nie die songod opoffer nie, sou die son nie die volgende oggend opstaan ​​nie," het die gids verduidelik. "In tye van droogte het hulle probeer om die reën god te versadig met verskeie offers."
Terwyl ons sulke offers as primitief en selfs afgryslik beskou, is die ingesteldheid van die offer nog steeds baie lewendig in die moderne wêreld. Baie van ons glo dat ons iets moet opoffer wat ons waardeer om iets anders te bekom wat ons wil hê. Ons glo dat stryd, twis, sweet en smart nodig is om oral in ons loopbaan te kom; dat ons ons vreugde moet ontken sodat ander hul s'n kan hê; En onder 'n "geen pyn, geen wins nie," mentaliteit, glo ons dat as ons nie ly nie, ons dit te maklik het.
Terwyl ons nie hele liggame opoffer soos die Maya's gedoen het nie, bied ons ons emosies, ons geluk, en dikwels ons gesondheid. Ons offers beroof ons nie van die lewe in een dramatiese oomblik nie, soos die Maya's ervaar het, maar hulle beroof ons elke dag 'n bietjie meer van die lewe. Ons sterf nie onder die mes van die sjaman nie, maar onder die sweep van voortdurende selfbeskuldiging.
Baie godsdienste floreer op die beginsel van offerande en verheerlik dit selfs. (Daar word gesê: "Die Jode het skuld opgedoen en die Katolieke het dit volmaak.") Baie sekte van die Christendom vererger die bloed van die Lam en poog om die kruisiging van Christus na te boots. Tog kom baie van hulle nooit by die opstanding op nie. Hulle navolg die hartseer van Jesus, maar nie sy vreugde nie. Ek wonder of Jesus goed sal sien dat mense in sy naam ly, of as hy dieper sal vind om hulle gelukkig te sien.
Offer: Bygeloof Oor Wetenskap
Toe die Maya's geglo het dat die son nie sou opstaan ​​nie, as hulle nie bloed aan hulle gegee het nie, het hulle onder die illusie gewerk dat opofferings die son opstaan. So het bygeloof oor die wetenskap heers. As die kultuur vir enige tyd lank opofferings opgeskort het, sou hulle ontdek het dat daar geen verband was tussen die verlies van lewe en die opbrengs van sonlig nie. Hulle sou gevind het dat die son onvoorwaardelik op alle dinge skyn, om sy seën te lewer, want dit is sy aard en wat hy liefhet om te doen. Geen betaling nodig nie.
As ons ons geloof in persoonlike opoffering opgeskort het, kan ons ook uitvind dat die son metafories praat, is bly om te skyn sonder om 'n fooi te eis. In die klassieke antropomorfiese mode het die Maya's menslike emosies en ego op die son geprojekteer. Mense in vrees en pyn kan opofferings eis, maar die son doen nie en doen niks in die natuur nie. As ons vrees bevraagteken, sal ons besef dat dit onvanpas is. In ons plek sal ons genoegsame welsyn vind om almal in te dryf.
Persoonlike & Nasionale Skuld: Verlies in volgorde om te kry
Die bewering dat jy nie skuldig is nie, is 'n radikale een in 'n samelewing waar skuld een van ons mees oorheersende en dringende temas is. Die kakebladende volume van persoonlike en nasionale skuld weerspieël 'n onderliggende oortuiging wat ons moet verloor om te kry. Eerder as om harder te werk om ons skuld af te betaal (intussen meer ophoop), kan ons goed doen om eerder te kyk na ons kernbeloofde skuld. Ons sal dus die bron van die skuldramp aanspreek en begin om ons geloof in bloed te betaal vir wat andersins deur genade sou kom.
Die Maya's is al die afgelope paar jaar in die nuus, en het toenemend aandag gekry omdat hul kalender in 2012 geëindig het. Dit het baie hoo-ha as die vermeende einde van die wêreld geskep. Nie heeltemal nie. Dit is nie die wêreld wat sal eindig nie, maar die ou wêreld wat, sover ek kan sien, in elk geval nie so goed werk nie. Selfs tot die 21ste eeu regeer die geloof in psigiese selfvermindering steeds die massas. Sou dit nie wonderlik wees as 2012 die einde van die offerandes gemerk het nie?
Die lewe neem geen vreugde op jou verlies nie; Inteendeel, 'n deel van die hart van God huil wanneer jy dit doen. As jy en ek ons ​​oortuiging kan opskort dat die dood die son opkom, kan ons vind dat ons bloed baie beter in ons are dien as wat dit gespoel word. Dan sal ons nuwe tempels oprig waar ons die vrugte van ons vreugde, nie ons trane, aan sy altare red nie.
Net soos Linden Kozlowski op die punt staan ​​om dit alles te beëindig, word hy deur 'n monnik onderskep wat hom oortuig dat as hy weghardloop van die lewe, moet hy terugkeer en sy probleme sal net erger word. Om die pyn van die wêreld vir ewig te ontsnap, bly Linden lank genoeg om 'n mistieke ooreenkoms te maak om nooit weer wedergebore te word nie. Wanneer 'n vreemde en onverwagte gebeurtenis plaasvind, het Linden tweede gedagtes oor sy besluit ...
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Selfhelp > Die Einde van die Offer: Opskort Ons Geloof in Persoonlike Offer