Hoe voel jy as jy vrolike, gelukkige mense ervaar wat baie lag en in die ergste omstandighede soms goed lyk? Ek kan onthou wat my reaksie op hierdie mense in die verlede was. Ek sal my vinger in my mond steek en optree asof ek gagging. Ek weet nou dat dit alles is wat ek nie verstaan ​​het nie en ek het geglo dat ek nie kon bereik nie. Ek het hulle beny, alhoewel ek dit nooit sou erken nie. Verlore in 'n see van verdriet en ellende, ek het hulle 'n konstante herinnering aan alles gesien wat ek nooit sou wees nie.
Alhoewel die besonderhede anders kan wees, moet ons almal in ons leeftyd met vrees, woede en hartseer te doen kry. Waarom loop sommige mense deur die lewe, sleep hul voete in die sand, uitgeput en ongelukkig, en dit lyk asof ander met 'n glimlag deur hul lewens spring? Ek het geglo dat dit 'n kwessie van perspektief is. U kan dalk nie u omstandighede verander nie, maar u kan leer om dinge op 'n gesonder manier te sien.
Raak harde onderkant
Toe ek my baba babas verloor, my moeder begrawe wat haar eie lewe geneem het, die een na die ander slegte verhouding deurgemaak het en my aan verslawings geskenk het, was daar een ding wat my aan die gang gehou het. Dit was my oudste seun, Jon. Hy was pragtig, gesond, slim en snaaks, en hy het my bo alle rede liefgehad. Almal het my nogal afgeskryf as 'n verlore saak, maar hy het my onvoorwaardelik liefgehad. Toe hy vyftien was, is hy vermoor.
Sy dood was die katalisator wat my na 'n paar jaar op 'n harde bodem gebring het met my verslawings. My opsies op daardie stadium was om myself dood te maak, in 'n instansie weg te sit of 'n herstelprogram te vind. Aangesien ek baie bang was om ooit weer opgesluit te word, en blykbaar nie gereed was om my lewe heeltemal op te gee nie, het ek gedink dat dit 'n poging werd is om te herstel. Ek het in 'n 12-stap-program beland.
Terwyl ek deur die trappies gesukkel het, het ek na ander geluister wat op die pad voor my gewag het. Ek het uiteindelik 'n God van my begrip in my lewe gevind. My persepsie van die lewe wat ek geleef het, en die keuses voor my, het verander.
Rondom die vergaderings het ek gehoor dat ons verslaafdes nie slegte mense was wat probeer om goed te wees nie, maar siek mense probeer goed raak. Jy kan my nie verbeel wat verligting wat my gegee het nie. Al my lewe het ek gedink ek was 'n slegte saad en daar was geen hoop vir my nie. Skielik was daar 'n glans hoop; 'n klein vlam het in my ontplof, wat ek dalk eerlik kon verander.
Soos die tyd verby is en ek bly skoon en nugter, het die mis in my gedagtes begin lig. Daar was werklike oomblikke van orde. In daardie oomblikke word die besef van die werk wat voorlê, van wat dit beteken om my vrees in die gesig te staar, my woede te hanteer, en die hartseer wat so diep in my ingebed is, opgelos, het amper oorweldigend geword. Maar ek het gesê ek moes dit eendag op 'n keer doen, dat ek die res van my lewe daaraan moes werk en dat al wat ek moes doen, was die beste wat ek elke dag kon doen en my beste nie aan iemand kon vergelyk nie anders se beste. Een persoon het gesê, "Dit is nie 'n kompetisie nie, daar is geen medaljes nie, maar as jy hierdie ding doen, sal wonderlike gebeurtenisse in jou lewe plaasvind."
Ek het dit vasgesteek. Ek het die werk gedoen. Wonderlike gebeurtenisse het in my lewe plaasgevind. Een van daardie wonderlike dinge is dat ek daagliks geleer het om die lewe te vier. In die verlede, toe daardie traumatiese datums rondgerol het, en ek baie gehad het, sou ek depressief word, vol selfbejammering en woede, en in een verslawing na die ander wees. Ek sal nie wag vir die werklike datum om daar te kom nie, maar het begin met 'n maand of twee wat my die hele jaar lank bedroef het. Dan sal ek weer begin. In herstel vier ek die oomblikke van my lewe. . . almal van hulle, want ek weet dat dit elke ervaring het om my na die persoon wat ek vandag is, na die lewe toe te bring.
Sien dinge anders ...
Dit bring ons terug om dinge anders te sien. Ek onthou dat ek stilgestaan ​​het by al die dinge wat ek in my kinders se lewens sou mis omdat hulle gesterf het, en hoe dit my laat voel het. In die herstel, met behulp van salie-advies en 'n geestelike verbintenis, kon ek duidelik sien dat ek geseënd was. Vir vyftien jaar moes ek 'n moeder wees, my lewe met 'n buitengewone mens deel en as ek voor die tyd sou weet al die pyn wat ek sou verduur as ek hom verloor, sou ek nie een oomblik van tyd saam met hom.
Vir die eerste helfte van my lewe het ek niks gehad om iemand te gee nie. Ek het alles wat ek van enigiemand handig kon kry, maar dit was nooit genoeg nie. My ervaring, krag en hoop is wat ek vandag moet gee as ek met diegene in krisis werk. Ek raad aan diegene wat bedroef, kwaad, vreeslik en verslaaf is deur my storie te deel en miskien aan hulle die een hoop hoop te gee wat aan my gegee is. Dit was een van my grootste geskenke. Ek het gekom om te glo dat die God van my verstand iets in my gesien het wat niemand anders kon sien nie, en hy het 'n plan vir my gehad.
Elke geleentheid en elke dag vereer
Volgens Webster se woordeboek is een van die definisies van 'vier' om 'n geleentheid te vereer. Elke dag wat my deur genade verleen word, is 'n geleentheid, en ek probeer dit so goed as moontlik eer. Ek eer diegene wat ek verloor het deur voluit en volkome lief te hê, sonder vrees. Ek eer my verlede deur dit te gebruik om ander te help. Ek eer myself deur myself toe te laat om die lewe te hê wat die God van my begrip vir my gekies het. Ek eer u deur te begryp dat net soos ek die reg het op my keuses, dit ook nie vir my is om te oordeel nie.
Ek teken dikwels my boeke met frases soos elke oomblikgetal, geluk is 'n keuse, lewendig en onversadig, of die wêreld wag vir jou. Ek is seker daar is diegene wat dink hulle is frases wat skrywers gebruik om iets te sê, maar as ek die woorde skryf, bedoel ek hulle uit die diepste deel van my siel. Ek weet vir 'n feit dat deur te voel wat jy voel as jy dit voel, en dan vreesloos laat dit gaan as dit 'n probleem word, sal jy 'n lewenswaarde om op 'n daaglikse basis te vier, ontdek. Dit is die lewe wat ek vandag vier, en ek hoop vir jou.
Waar is jy in die lewe?
Stel jou voor 'n groot blokpartytjie. Soos u naderkom, vul u heerlike geure van kookkos u neus en laat u mond in afwagting water. Klanke van lewendige musiek en lag waai oor die lug en lok jou om aan te sluit. Nouer, jou oë sien mense van alle groottes en kleure beweeg na die ritme van die musiek. Omdat daar so 'n verskeidenheid in die skare, kos en musiek is, weet u dat dit nie oor ouderdom of ras gaan nie. Wat doen jy? Hoe voel jy? As u eerlik is, sal dit u vertel waar u in die lewe is.
Wil jy voel verplig om in te sluit, jou sintuie te vul met alles wat aangebied word, sodat jou liggaam ongehinderd beweeg in ooreenstemming met die klop terwyl die musiek rondom jou vloei? Sal jy op die rand van die partytjie staan ​​om ander te sien as hulle in die vreugde toegegee het? Miskien dink jy as jy 'n paar drankies gehad het, pille geklop het, of 'n gewrig gerook het, kan jy die lewe van die partytjie wees. Of sal jy eenvoudig daar bly staan, vasgehou deur vrees dat jy nie behoort het nie, maar om diegene wat jy glo, beny het? Is dit jou vol woede? Wie blameer jy?
As vrees u terughou, is dit 'n simptoom dat u nie goed genoeg voel nie. As woede opbou, is dit 'n plaasvervanger-gevoel wat u gebruik om u ware gevoelens van hartseer te verdoesel omdat u afsonderlik voel van diegene rondom u. As u net onder die invloed van dwelms of alkohol kan deelneem, gee u voor dat u behoort. As u ander blameer, treur u oor die persoon wat u sou kon gewees het, al was dit nie vir die mislukkings van diegene in u lewe nie. As u egter inspring, nuwe smake verken, die lag voel opbou en uit u liggaam ontplof, en u toelaat om te beweeg met die ritme van die musiek, weet u wat dit beteken om op die lewe te dans.
Om op die lewe te dans gaan nie net oor partytjies nie, maar ook om elke dag wakker te word gevul met afwagting op wat 'n nuwe dag inhou. Dit gaan daaroor om dankbaar te wees vir alles wat u aan die lewe moet teruggee, 'n bereidwilligheid om alles te ervaar wat aan u voorgehou word. Dit is 'n duidelike begrip dat u nie groot vreugde sal ken nie, tensy u groot hartseer ervaar het, dat as u weier om die een te voel, sal u die ander nooit ken nie.
Is jy bereid om in te spring en op die lewe te dans?
Hoe kry jy die gevoel om deel daarvan te wees? Hier is iets wat iemand voorgestel het. Vind 'n stil, pragtige plek waar jy gemaklik voel. As jy dit kan, gooi jou kop terug, steek jou arms na die lug en maak jou oë toe. As jy nie fisies in staat is nie, beeld hierdie oefening in jou kop.
Luister na die asem wat deur jou neus ingaan en deur jou mond gaan. Hoor die maat van jou hart soos dit deur jou liggaam pulseer, die lewe pomp en bloed gee. Dink nou jou hart klop in die sinchronisasie met elke ander hart in die wêreld.
As u hierdie gevoel werklik bereik, sal u weet dat daar 'n rede en 'n seisoen is vir elke hartklop. Vrees sal vervang word deur geloof, woede deur eerlikheid, hartseer deur vreugde en verslawing deur keuse. U sal in besit wees van die groot geheim van die lewe, dit is dat u by die hele mensdom hoort, en ons het almal iets om te gee as ons bereid is om in te spring, om op die lewe te dans in plaas van om langs die kantlyn te wag totdat dit alles is verby.
© 2011 deur Barb Rogers. Alle regte voorbehou.
'n afdruk van Rooi Wheel / Weiser LLC.
Verslawing & hartseer: laat vaar, woede en verslawing los
deur Barb Rogers.
Barb Rogers het verskeie boeke oor herstel, alkoholisme, verslawing en welsyn geskryf, insluitend Vyf en twintig woorde: hoe die sereniteitsgebed jou lewe kan red, Hou dit eenvoudig en gesond, sowel as haar memorandum As ek sou sterf voordat ek wakker word. Barb het in die vroeë 2011 gesterf. Haar webwerf is nog beskikbaar by http://www.barbrogersinspirations.com/Addiction_and_Grief_1.html
Uitputting was die katalisator wat my na 'n herstelprogram geneem het. Ek was net so moeg - moeg om hartseer en eensaam te wees, moeg om met alles en almal te baklei, en moeg om met my vreemde saam te leef ...