Lughawe | Slaai Sonder Blare
Die lughawe is 'n kosmos wat nie eintlik aardse standaarde handhaaf nie. In die aankomsaal huil mense van vreugde, word geliefdes omhels met 'n verlange wat min mense kan omskryf en trippel klein kindertjies opgewonde rond, terwyl hulle wag vir Oupa en Ouma. Daar is dan ook Oupa en Ouma wat ongeduldig wag om hul kinders wat lankal emigreer het, te ontmoet vir die kuiertjie in hul geboorteland.
By die hekke waar mens moet groet, is die trane egter van 'n ander kleur. Om te groet is nooit maklik nie, of dit nou vir 'n vinnige vlug Kaap toe is en of die gesin hul weg vind na groener weivelde… êrens tussen die tasse met wieletjies, stootwaentjies en gemaklike skoene, kan jy 'n hart hoor breek.
Die Chinese mannetjie oorkant my sit kiertsregop en slaap. Die vreemde wese met haar pienk hare, neusringe en spykerhakke fassineer my tot 'n punt waar ek oopmond staar. Ek sug as ek sien wat water kos in die klein winkeltjie en frons myself sommer 'n plooi ryker toe ek sien dat mens hier R32.50 moet opdok vir 'n Crunchie.
Voor die hek staan iets met kierietjiesbene en 'n geel, offisiële oorjassie wat my skeelhoofpyn gee. Die stempel in haar hand gee haar onverdiende mag… en sy weet dit.
Die paartjie met die drie woelige seuntjies het donker kringe onder hul oë en as jy na die mense om hul kyk, kan ek hoor hoe almal bid om nie naby hulle te sit nie.
Hier mag ons nie oor bomme grappies maak nie, moet jy jouself tot 100ml vloeistof beperk, 'n stuk vleis met 'n plastiekmes probeer sny en ervaring leer my om liefs nie met stywe klere lang vlugte aan te pak nie.
Die lughawe is koud en warm in een asem. Dis 'n paradoksale plek van vreugde en hartseer, opwinding en vrees, hoop en wanhoop, opstyg en landing… 'n hawe wat die tyd van kom en die tyd van gaan aankondig.
Al is elke lughawe uniek gebou, is dit ook 'n universele waarheid van Babel se tale en emosies. Mag ek nog vir baie jare die voorreg geniet om hier my inspirasie te kom vind, want al streef ek om veilig op aarde te loop, is my kop op sy oopste in die lug.
3 thoughts on "Lughawe"
September 2, 2017 at 7:21 nm
Kostelik – veral die arme gesinnetjie naby wie niemand wil sit nie!
September 2, 2017 at 6:57 nm
Dinsdagaand mis ons ons vlug oor n trein wat vertraag is. Woensdagoggend m
September 2, 2017 at 5:27 nm
…is my kop op sy oopste in die lug. Dit is perfek gestel, en ek voel sò dieselfde as jy. ń Kosmos op sy eie. Eens jy dit nie beleef het nie, kan jy die woorde nie verstaan nie. Jy skryf pragtig.