Die planeet het nie meer suksesvolle mense nodig nie.
Die planeet het meer storievertellers nodig,
vredemakers en liefhebbers van alle soorte.
Al wat jy nodig het, is liefde.
- Die besies
'N Magiese poort
Ek was buitengewoon gelukkig daarin dat 'n poort my kort agtervolg het kort nadat ek die universiteit verlaat het. (Ja, ons moet weet dat dit wat ons soek ook ons ​​opspoor.)
Dit het die vorm aanneem van my botsing met 'n vriend wat my toevallig vertel het van 'n geheimsinnige geestelike gemeenskap in Skotland genaamd Findhorn, wat hy voorgestel het ek moet besoek. Ek was toe in my vroeë twintigs en die idee het baie reg gevoel. Ek het niks geweet van gemeenskappe of wat ek kan verwag nie. Hy het bygevoeg: 'Hulle is 'n groep mense wat almal in woonwaens op 'n klein karavaanperseel woon. Wat die beste by hulle bekend is, is dat hulle groot groente daar verbou en ek word meegedeel dat hulle so enorm is omdat hulle met liefde versorg is! '
Groot groente. 'N Geestelike gemeenskap! Liefde. Die idee was om die minste te sê, en die volgende oggend was ek op die trein na Skotland. Ek het 'n taxi van die stasie na Findhorn geneem, en - ek onthou hierdie oomblik so lewendig - Op die oomblik toe die taxi deur die ingang na die gemeenskap gaan, het ek letterlik die ervaring gehad dat ek 'n ander wêreld binnegekom het. Dit was asof ek deur 'n ontploffing getref is - ja, dit het presies so gevoel, dit was so intens en so onmiddellik - van groot geluk en vrede.
Ervaar 'n nuwe verhaal
In daardie dae was die gemeenskap nie die enorme entiteit waarin dit later oorgegaan het nie, maar bestaan ​​uit 'n klein groepie mense, soos my vriend gesê het, in woonwaens. Ek het op dieselfde tyd by Findhorn aangekom toe die Beatles hul trefferliedjie "All You Need Is Love" uitgebring het. My vriend was reg. Lief regtig was die hoeksteen van hierdie buitengewone plek.
Ek onthou dat ek baie hartlik begroet is deur die egpaar wat die gemeenskap bestuur, Peter en Eileen Caddy - wat daarna lewenslange vriende geword het - en ek het dadelik tuis gevoel. Ek het gevoel dat hulle regtig baie bly was om my te sien, nie omdat ek baie "spesiaal" was nie (die mite wat my ouers altyd om my gesit het om geen ander rede nie, maar dat ek hul seun was) of weens 'n belaglike "sosiale konneksies" (weer eens) "So belangrik vir my ouers" -mite) maar omdat ek 'n medemens was, en vir die Caddys, alle mense is spesiaal en kosbaar en moet dus as sodanig vereer en gerespekteer word.
Trouens, die manier waarop hulle my behandel het, was soos hulle almal behandel het, en ek het opgemerk dat ek na 'n paar dae omhul was deur wat ek net kan beskryf as 'n warm liefdesveld, 'n dieper verwantskap met my nuwe klein 'gesin' het. as wat ek ooit met my eie familie beleef het.
Liefde, het ek geleer, bring alles na vore wat dit nie is nie, en dit het dit beslis vir my gedoen. My eerste paar dae op Findhorn was eintlik bedroef, want die warmte en kameraderie rondom my het gedien om aan te dui hoe koud en afgesny en met 'n stywe rugkant tot in daardie stadium soveel van my lewe was, met die klem op "Wys" en "doen wat deur die samelewing reg is" in teenstelling met wat werklik is.
Op geen manier was my ouers slegte mense of my nie verwaarloos nie, en ek wil nooit vasstel dat hulle verkeerd was nie. Hulle was goeie mense en hulle het hul bes gedoen vir my, maar dit was die beste volgens myte waarin hulle geglo het, wat beperk was, byna geheel en al aan die buitenste wêreld en die oppervlaktes van die lewe gewy is, en gevolglik sonder diepte was.
Ek het ook besef dat niemand van ons ooit iets kan uitdeel wat ons self nie in onsself ontdek het nie. Wat in my kinderjare ontbreek, het ek gesien, was die bestanddele van egtheid en sagte liefde. Ek was nie verwant aan 'n manier wat my as mens aangemoedig het om 'uitgehaal' of gevier te word nie. Inteendeel. Ek is opgelei om 'n weerspieëling van my ouers se waardes te wees, met die bedoeling dat my teenwoordigheid dit op die een of ander manier sou verbeter en positief daaroor sou nadink.
Terwyl ek hier op Findhorn was, het ek vir die eerste keer in staat gevoel om te sien dat ek 'n masker gehad het wat ek my hele lewe lank gedra het - 'n spesiale gesig wat nie regtig ek was nie en wat ek moes aantrek om myself aan die wêreld voor te stel - en dat dit was moontlik om dit te laat val, veral as 'n mens met ander in 'n soortgelyke missie besig was. Ek het besef dat Findhorn 'n soort opleidingskursus was om u te help om jouself te wees!
Ja, ek het 'n poort deurgegaan en 'n wêreld binnegegaan waar mense met hart en siel geleef het, gebaseer op die idee dat ons nie eintlik van mekaar geskei is nie, maar almal diep onderling gekoppel is, ondanks - inderdaad, as gevolg van - ons vele verskille. Ek het met my hart begin ervaar (in teenstelling met net om met my kop te weet) dat ons dit in werklikheid is almal oorvloedige mense met 'n diepe reg om te wees, en dat ons ware manier is om onsself openlik en eerlik te eer en te ondersteun met almal rondom ons. As daar konflik ontstaan, wat hulle gedoen het, het ek gevind dat mense hulle met integriteit hanteer, sonder om altyd reg te hê, wat presies die teenoorgestelde was van wat in die wêreld gebeur het waaruit ek gekom het.
Hier het ek vir die eerste keer in my lewe die direkte ervaring gehad dat dit nie saak maak aan watter sosiale klas jy behoort of watter kleur jou vel was, hoe ryk of 'gekultiveerd' jy was, of hoe jy gelyk het of watter werk nie. jy het. Al die oorwegings wat so sentraal staan ​​in die wêreld waaruit ek gekom het, was hier, nie meer as gevolg nie. En dit het so bevrydend gevoel. Hier was ons almal mense saam, sommige van ons witvelle, sommige van ons nie, ander goed opgelei, ander nie, ander oud, ander jonk. Maar niks hiervan het saak gemaak nie.
Ons was almal mense wat saam aan ons gedeelde mensdom deelgeneem het. Bowenal het ek opgemerk dat die wysheid van die kinders sowel as die bejaardes gerespekteer word. Weereens, hoe anders was dit in die wêreld waar ek vandaan gekom het, waar kinders nie die moeite werd was om na te luister nie, terwyl ou mense in versorgingshuise as 'n gruwelike verleentheid weggesit is!
Ek het die diep ervaring gehad dat almal in hierdie klein karavaanstaanplek my broer of suster was. Ons almal het aan die groter familie van die mensdom behoort. Ek het beland in die direkte ervaring dat iets veel groter as ons verskille ons almal saam gekoppel het. En dit het so diep voedend gevoel.
Ek het daar en dan besluit om na te gaan waaroor die lewe regtig moes gaan en dat as ons almal op hierdie vlak leer werk, ons wêreld geweldig anders sou wees. Dit kan werk. Ek het besef dat ek eenvoudig nie baie van die dinge wat ek gedoen het, kon doen en leef soos ek geleef het nie, en dat ek nie net my lewe daaraan sou wy om meer oor hierdie nuwe wêreld uit te vind nie, maar belangrik, dat ek moes probeer om dit saam met my te neem "huis toe".
Ek het tien weke in daardie gemeenskap gebly. Niks meer nie. Maar dit was genoeg om 'n toonbeeld te vestig op 'n nuwe manier van wese waarop ek altyd wou bou. Toe ek vertrek, voel ek taamlik eensaam; Ek het agtergekom dat baie van my ou vriende hulself begin distansieer het toe hulle ontdek dat ek nie meer hul waardes deel nie en dus nie meer deel uitmaak van hul stam nie. Dit was eers 'n paar jaar later toe ek besluit het om in Kalifornië te gaan woon, dat ek voel ek begin huis toe kom!
Hekke in heilige plekke
As u dus radikale veranderinge in u lewe wil aanbring - as u ook vind dat daar iets van nature giftig is aan die waardes van die kultuur rondom u - beveel ek aan dat u eers Findhorn besoek, of beslis êrens soos Findhorn. Vandag is daar baie sulke gemeenskappe versprei oor die hele wêreld.
As ons onsself posisioneer in die omgewing van mense wat al begin het om die verskuiwings te maak wat ons ook probeer maak - dit wil sê wat verder op ons pad is as onsself - sal ons net soos ek vind dat ons kan kry in hul strook meegevoer. Met ander woorde, wanneer mense rondom ons eg is, weerspieël dit ons eie gebrek aan egtheid aan ons, sowel as om dit te smeek om uit die skuilplek te kom. Die belangrikste is dat ons onsself blootstel aan nuwe modelle van wat dit beteken om mens te wees. Ja, ons kan boeke soos hierdie lees, en dit is beslis nuttig, maar dit is nie 'n plaasvervanger vir die feit dat u werklik is nie gevoel teenwoordigheid van sielvolheid.
Net omdat ons 'n paar opwindende ervarings gehad het, is dit geen waarborg dat hulle by ons sal bly nie. As ek aan u voorgee dat ek heeltemal verander het toe ek na my woonstel in Londen teruggekeer het, nou die hele menslike geslag onvoorwaardelik liefgehad het en al my snobisme en vooroordele vir ewig verdwyn het, en ek nou heeltemal immuun was vir die wêreld van glans en vertoning, is ek bang dat ek sou lieg! Maar wat belangrik was, was dat ek as 't ware 'n "voorsmakie" in 'n ander wêreld gehad het - op 'n ander manier om te wees. Daar is direk aan my gewys dat die hele lewe nie die kunswerk en sieleloosheid van die ou verhaal hoef te hê nie, en dat daar ander, sagter en mooier en deerniswerelderhede bestaan ​​en daar is om te omhels.
Wat Findhorn vir my gedoen het, was om my iets nuuts te gee om na te streef en om daarna te werk, en ek dink almal van ons het soortgelyke ervarings nodig wanneer ons begin.
Verandering is egter geneig om geleidelik te wees. Ou stories neem tyd om in ons binneste te verdof. Toegang tot 'n nuwe manier om die wêreld te sien en dit in ons binneste te laat wortel, is twee verskillende dinge. Baie daarvan hou ons almal in ons ou denke vas en hoekom ons dit so moeilik vind om hulle te laat gaan, selfs as ons besef dat hulle ons nie gelukkig maak nie, is dit ons eie besering. En dit moet gekonfronteer word, want wat ons almal verenig, is dat ons almal op een of ander manier emosioneel gewond is, sommige van ons baie erger as ander.
Ons het dus dalk iets meer nodig as net in sielvolle omgewings. Ek het byvoorbeeld agtergekom dat daar allerhande dele vir my was - hardkoppige, hartseer, kwaad, weerstandige, seer en onvolwasse dele - wat my in my ou denkrigtings toegesluit het en dat hierdie gewonde dele dikwels sou terugskop as dinge te veel raak. goed, want die ou verhaal, wat handel oor skeiding, skaarste en lyding, het 'n sterk lading daaraan en wil nie sterf nie.
My eie persoonlike reis het dus meegebring dat ek dele van my moes konfronteer wat vreeslike ware intimiteit gevrees het, wat sukkel om my hart regtig oop te maak, en ek het later agtergekom dat 'n groot deel van my die nuwe oorvloed van weerstaan ​​wat ek was, weerstaan begin trek na myself. Ja, onder al die pretensies en houdings woon 'n hartseer en onseker klein seuntjie wat eintlik nie goed genoeg voel nie en nogal bang was vir die groot slegte wêreld en wat dit van hom kan vra!
Dit het oor die jare baie innerlike werk verg om myself toe te laat om die sielvolle welstand wat die geboortereg van ons almal is, te omhels.
Vandag staan ​​ons voor baie nuwe uitdagings. Ons leef nou in 'n hiper-komplekse en 'n post-waarheid - en ek sal ook 'n post-shame 'wêreld toevoeg. Ons planeet is in groot moeilikheid as gevolg van die maniere waarop ons haar behandel het, en haar immuunstelsel is beslis oneindig meer in gevaar as in die dae van my vroeëre Findhorn-onthullings.
Tog is daar 'n baie groter dringendheid vir verandering, en nie onverwags nie, is daar baie meer "sielvolle aktiviste" wat uit die houtwerk in elke land na vore kom. Baie duisendjariges toon groot geestelike volwassenheid en ek weet dat iets diep in my 20-jarige dogter lei, wat tans 'n graad in menseregte, sielkunde en wêreldwye politiek behaal.
As ons egter diep veranderinge wil aanbring in ons eie lewens en ook in die lewe van ons samelewing, kan ons nie Pollyanna -agtig wees nie. Ons moet baie duidelik wees waaroor ons te doen het.
Wat ek telkens ontdek het, in terme van my eie lewe en in my ervaring om jare lank as psigoterapeut te praktiseer, is dat die manier om te verbeter - die manier om dinge beter te maak - die moed het om te konfronteer. wat is die ergste. Probeer om dit wat ek sê, nie net met u kop op te neem as bloot intellektuele inligting nie, maar ook om dit met u hart te ervaar.
As u die oefeninge aan die einde van elke hoofstuk wil doen en reageer op die vrae wat ek stel, stel ek voor dat u vir u 'n groot notaboek koop. Hoe langer en omvattender u antwoorde is, hoe meer sal dit u dien. U kan ook my vrae afskryf en daarna u antwoorde skryf.
* Hoe was jou kinderjare? Was daar sielvolheid rondom? Wat was die verhale oor jouself wat jou 'gegee' is en wat jy aangepak het? Hoeveel is u aangemoedig om jouself te wees? Baie of baie min?
* Hoe het u gevoel om te lees oor my ervarings op Findhorn?
* Watter gedagtes of gevoelens, na die lees van hierdie hoofstuk, ontlok dit in jou?
* Hoe verward dink jy is jy in jou verlede? Maak aantekeninge van die gebiede waar u dink dat u lewe die minste sielvol is.
© 2020 deur Serge Beddington-Behrens. Alle regte voorbehou.
Uittreksel met toestemming van die uitgewer, Findhorn Press.
Gateways to the Soul: innerlike werk vir die buitenste wêreld
deur Serge Beddington-Behrens
In hierdie gids oor innerlike werk om verandering in die wêreld te bring, onthul dr. Serge Beddington-Behrens hoe die genesing van ons persoonlike wonde gekombineer met die groei van ons sielelewe ons direk lei tot die aanspreek van wêreldprobleme. As hy inspirerende verhale deel van sy eie persoonlike reis om 'n transpersoonlike psigoterapeut, sjamaan en aktivis te word, wys hy jou hoe jy, deur jou innerlike wêreld te transformeer, belangrike positiewe rimpels begin skep wat weerklink in alle dele van jou buitenste.
Dr Serge Obolensky Beddington-Behrens, MA (Oxon.), Ph.D., KSML, is 'n Oxford-opgeleide transpersoonlike psigoterapeut, sjamaan, aktivis en geestelike opvoeder. In 2000 is hy bekroon met 'n Italiaanse ridder vir dienste aan die mensdom. Hy het veertig jaar lank geestelike toevlugsoorde regoor die wêreld gehou. In die 1980's stig hy die Instituut vir die Studie van Bewuste Evolusie in San Francisco. Hy is ook die outeur van Ontwaak die universele hart.