RADIKALE SISTEKTOMIE - MANS SE GESONDHEID - 2019
Nott se siekte of stenose ligamentitis van vingers
Hoe om rotavirus in 'n kind te behandel
Spinazie vir kinders: ouderdom, voordele, resepte
Gewilde kalmeermiddels tydens menopouse
Nefrotiese en nefritiese sindroom
Aanwysings vir swangerskap na embrio-oordrag
Die hoofbehandeling vir spier-indringende blaaskanker is chirurgiese verwydering van die blaas.
Die redes vir die aanbevole verwydering van die hele borrel kan aanbeveel word:
Die teenwoordigheid van spier-indringende gewasse
Die teenwoordigheid van 'n tumor wat aggressief groei, wat meervoudige kwaadaardige foci (multifokale) of oppervlakkige het, maar het terugval na chemoterapie of immunoterapie.
Die teenwoordigheid van konstante pyn en bloeding by pasiënte met ongeneeslike siektes.
U kan die risiko bepaal om die blaas te verwyder deur middel van 'n mediese paneel wat bestaan ​​uit (byvoorbeeld 'n uroloog, 'n onkoloog, 'n chirurg, 'n narkosoloog, 'n terapeut).
Ook belangrik is faktore soos jou biologiese ouderdom (algemene somatiese toestand, jou welstand, gemeet as 'n gesondheidstoestand of lewensverwagting) en ander siektes wat jy het (diabetes, hartsiektes, hipertensie, ens.). Pasiënte ouer as 80 jaar is moeiliker om sulke operasies te verdra en het 'n langer herstelperiode.
Vroeë abdominale chirurgie of bestralingsterapie maak chirurgie moeiliker, maar veroorsaak selde mislukking. Oorgewig beïnvloed nie oorlewing ná operasie nie, maar beïnvloed die risiko van komplikasies in die postoperatiewe periode.
Blaasverwydering sluit in die verwydering van die blaas, onderste ureter en bekkenlimfknope. Afhangende van faktore soos die ligging van die gewas en die metode van verdere urinebeweging, word deel van die aangrensende geslagsorgane (prostaat- en seminale vesikels by mans, die hele uretra, die baarmoeder in vroue) verwyder.
Hoe word die blaas verwyder?
Die blaas word deur 'n insnyding in die buikholte (oop) van die pasiënt onder algemene narkose verwyder ('n kombinasie van intraveneuse middels en inasemingsgasse). Die blaas, onderste ureter, naby die blaas, pelviese limfknope en (deel van) die aangrensende geslagsdele, word verwyder. Nou moet 'n ander metode van opberging en ontslag van urine gevorm word.
Die standaard tegniek op die oomblik is oop operasie. Dit kan egter minder indringend gedoen word (laparoskopiese of robotiese chirurgie). Op die oomblik word in spesialis sentrums met spesiale toerusting en ervare spesialiste die minimaal indringende operasies beskou as die metode van keuse om die blaas te verwyder.
By toelating tot die hospitaal, die dokter jou inlig oor hoe om voor te berei en wat om te doen na die operasie.
'N deel van jou derm sal gebruik word om die urinêre reservoir te skep. Die dokter sal in detail verduidelik hoe om voor te berei vir hierdie prosedure.
Voor die operasie sal jou dokter jou in detail inlig oor hoe om voor te berei vir narkose. As u medikasie neem, vertel u dokter. U moet dalk 'n paar dae voor die operasie dwelms kanselleer.
Wat gebeur ná die prosedure?
Gedurende die eerste paar dae is jy onder dinamiese waarneming. Die dokter sal u volledig inlig oor die postoperatiewe periode.
Tydens hospitalisasie sal jy leer hoe om 'n urostomie te hanteer. Nadat jy geleer het hoe om die saailinge te gebruik en te le, sal die ontslagdatum bepaal word.
Chemoterapie voordat die blaas verwyder word
Chemoterapie word uitgevoer voordat die blaas verwyder word om die tumor moontlik te krimp en die tumorcellen dood te maak wat reeds in die bloed of limfknopen is gevoer.
Chemoterapie voor operasie kan aanbeveel word vir pasiënte met spier-indringende vorm. Dit is ook nodig vir groot gewasse (> 3 cm) of as daar tekens is van kanker wat versprei na die limfknope (metastase). Die besluit om chemoterapie te doen, word gemaak deur 'n mediese raad (insluitend 'n onkoloog, 'n uroloog, en 'n radioloog). Voldoende nierfunksie is nodig.
'N Positiewe reaksie op chemoterapie verbeter oorlewing, maar elimineer nie die noodsaaklikheid van chirurgie nie.
Chemoterapie na blaasverwydering
As die gewas groot is (> 3 cm), kan dit nie heeltemal verwyder of versprei word na die limfknope nie (bepaal deur die patoloog). Chemoterapie word aangedui na die verwydering van die blaas. Kanker wat versprei het na die limfknope dui op 'n sistemiese siekte en kan in sekere gevalle sistemiese behandeling (met chemoterapie) vereis.
Urine afleiding: inkontinensie of retensie.
Dit is belangrik om die twee-stap-benadering tot die verwydering van blaas te verstaan. Verwyder eers die blaas en limfknope. Dan moet urine verwyder word. Dit kan op verskeie maniere bereik word. In die algemeen onderskei ons tussen opsies wat inkontinensie is ('n deurlopende vloei van urine gaan dadelik verder as die liggaam), en retensie (urine word in die liggaam gestoor en weggeneem indien nodig). Biologiese ouderdom, nierfunksie en ander siektes, die pasiënt se lewenskwaliteit is noodsaaklik om die taktiek van die operasie te kies. Om te besluit watter opsie die beste is vir u spesifieke situasie, moet u die beperkings ken en verstaan ​​na elke tipe operasie en newe-effekte.
Benewens jou persoonlike voorkeure, is die vermoë om fisies en moreel gewoond te raak, en om so 'n urine-afleiding te kan hanteer, belangrik.
Die ureters beweeg
Verwydering van die ureters deur die vel (ureterokutaneostomie).
Deur die ureters óf saam of afsonderlik deur die vel aan die kant van die buik te beweeg om urine uit die niere (stoma) te ontlont (Figuur 1), kan urine eenvoudig deur die stoma in die sak vloei. Hierdie urineverwydering is die eenvoudigste. Alhoewel dit selde gebruik word. Hierdie metode is veilig en beskikbaar vir pasiënte met 'n geskiedenis van geskiedenis (vorige operasie, veelvuldige gesondheidsprobleme, palliatiewe sorg), of by pasiënte wat nie na hul operasie sorg kan neem nie. Die belangrikste komplikasies is skaars, maar herhalende infeksies en opening van die gaatjie (stenose) is algemeen en kan behandeling vereis. Pasiënte benodig dikwels stenter van die ureter, wat gereeld vervang moet word.
Fig. 1 ureterokutaneostomie
Plaas die deel van die dunderm tussen die ureters en die vel (iliac kanaal).
Die ileale kanaal kan geskep word deur die dunderm tussen die ureters en die vel te plaas (Figuur 2). Hierdie "intestinale stoma" skep 'n groter afstand tussen die niere en die vel en verminder die risiko van infeksie. Nog 'n voordeel vir pasiënte is dat hierdie stoma makliker hanteerbaar is en minder komplikasies het, soos die vernouing van die opening (stenose). Hierdie operasie is tegnies relatief eenvoudig en betroubaar en is daarom die algemeenste gebruik.
Fig. 2 Iliac kanaal
By die keuse van hierdie tipe urienafskeiding moet jy weet dat dit baie tyd en moeite neem om met 'n stoma gewoond te raak aan die lewe.
Die nuutgevormde blaas. Skep 'n reservoir in die liggaam
Met behulp van die dunderm of dikderm, en soms die bylaag, word 'n reservoir in die buikholte geskep, en dan met die klepmeganisme aan die vel gekoppel (Figuur 3). Met so 'n lae drukreservoir kan urine in die liggaam gestoor word. Die doel van hierdie prosedure is om beheer oor die leë of terugvloei van urine na die niere (refluks) toe te laat. Die tenk word elke twee tot ses uur deur middel van intermitterende kateterisasie met 'n plastiekkateter leeggemaak. Die gat kan op enige plek op die onderbuik of in die naeltjie wees.
As hierdie tipe operasie gekies word, moet u hierdie reservoir gereeld kateteriseer en leegmaak. Lewer- en nierfunksie moet toereikend wees weens die herabsorpsie van urinêre komponente (sout, uriensuur, water) in die dermbekleding van die reservoir, wat addisionele stres op hierdie organe veroorsaak.
Fig. 3 Darmreservoir
Komplikasies sluit infeksies, urinêre inkontinensie, breuk, reflux, openingstring (stenose), sowel as kort dermsindroom, metaboliese en elektrolietwanbalanse in.
Aangesien hierdie operasie tegniese probleme het, veral wanneer 'n klep meganisme geskep word, wat nie altyd suksesvol is nie, word hierdie metode selde gebruik.
Ureterale inplanting in die rektum (ureterorektoneostomie)
Wanneer die ureters in die rektum ingeplant word, word urine in die rektale ampulla gestoor (fig.4). Die anus- en bekkenvloer word 'n orgaan wat urine bevat en moet behoorlik funksioneer. Hierdie tipe ontlading lei tot die vermenging van ontlasting met urine, gevolglik vind teling en ontlasting gelyktydig plaas. Hierdie metode het 'n hoë vlak van infeksie, dus word dit selde gebruik, en slegs onder sekere omstandighede. Korttermynkomplikasies sluit in herhalende infeksies (insluitend inflammasie van die buikwand en niere), stramming van die rektale opening (stenose). Langtermyn komplikasies sluit in urinêre inkontinensie, derm irritasie en gepaardgaande dikdermkanker.
Fig. 4 Ureterorektoneostoma
Blaasvorming van die dunderm
'N Nuwe blaas kan uit die dunderm gevorm word, wat van die spysverteringskanaal afgeskei word (Figuur 5). Die reservoir word van die dunderm gevorm en in die bekken geplaas as 'n vervanging vir die blaas. Afhangende van die tegniek wat gebruik word, het die reservoir 'n sferoïdale vorm, "W" of "V". Die ureters word aan albei kante aangeheg en die onderste punt is aan die uretra gekoppel. Die urinêre sfinkter word bewaar. Met hierdie tipe operasie moet urine ophoop en dan as 'n gesonde urineblaas verdryf word.
Fig. 5 blaas uit die dunderm
Jy sal nie 'n vul blaas voel of dring om te urineer met 'n blaas uit die dunderm nie, dus moet elke 2 tot 4 uur elke leëning gedoen word. Die blaas word vrygestel deur die pelviese vloerspiere te ontspan en die buikholte te verminder (Valsalva-metode). Deur albei hande op die maag te druk, kan dit help om die leë heeltemal leeg te maak. In 20% van die vroue is dit nodig om periodieke selfkateterisering te doen vir die volledige leegmaak, dit is nie nodig vir mans nie.
Met hierdie tipe operasie, bevredigende funksie van die niere en lewer, is die normale toestand van die pelviese vloerspiere nodig. Komplikasies van hierdie intervensie sluit in herhalende infeksies (insluitend inflammasie van die buikwand en niere) en inkontinensie.
Langdurige komplikasies sluit in die toeneem van die gat in die anastamose-gebied, veranderinge in die boonste urineweg, urinêre inkontinensie, kort dermsindroom en breuk, asook metaboliese en elektrolietwanbalanse.
'N Gereelde bloedtoets sal help om die hoeveelheid uriensuur wat deur die gebruikte gedeelte van die dunderm geherabsorbeer word, te bepaal. Dit veroorsaak 'n wanbalans in die pH, wat dikwels mediese behandeling met orale medisyne benodig (natriumbikarbonaat - koeksoda).
Vir die nuutgevormde reservoir neem tyd om dit te versterk en werk te begin. Om die kapasiteit van die gevormde borrel te verhoog, moet jy dit oplei. Jou dokter sal jou instruksies gee vir die opleiding van jou blaas. In die begin kan urinêre inkontinensie voorkom as gevolg van postoperatiewe bekkenvloede-oedeem.
Radikale sistektomie is die chirurgiese behandeling van kankers, wat in die volgende gevalle voorgeskryf word:
met intensiewe groei van die gewas in die blaas, wanneer ander behandeling ondoeltreffend is, insluitende chemoterapie,
wanneer tumore van buurstelsels en weefsels versprei en ontkiem in die blaas, byvoorbeeld wanneer die prostaatklier en eierstokke, endometrium en serviks in vroue, uit die dermkanaal aangetas word,
tydens holte vervormings, wanneer die afmetings aansienlik verminder word weens blaasartis, groot dimensies van goedaardige formasies of ander beserings,
met ernstige bloedverlies of bloeding,
in die geval van kanker herhaling na transurethrale eksisie met 'n endoskoop,
met 'n groot aantal papillomas op die slymvliese van die blaas om transformasie in 'n kwaadaardige tumor te voorkom.
As die gewas nie vinnig groei nie en asimptomaties is, kan sistostomie gedeeltelik gedoen word deur dit in die deel van die urinêre orgaan waar die onderwys geleë is, te lokaliseer.
Kontraindikasies vir chirurgie
Kontraindikasies vir chirurgie kan absoluut en relatief wees.
veral ernstige toestand van 'n persoon as gevolg van dronkenskap van kanker of komplikasies soos beroerte, hartversaking, verlamming, vergesel van disfunksie van die bekken streek,
met metastase in die brein, longe en lewer,
met stres urinêre inkontinensie,
in siektes van die bloed, as gevolg van wat stolling verminder word.
As daar relatiewe kontraindikasies is, kan jy komplekse chemoterapie en bestralingsmetode gebruik.
Van die vlak van voorbereiding van die pasiënt vir die operasie hang nie net van die kursus nie, maar ook na die postoperatiewe herstel. Dit is om hierdie redes dat dit nodig is om die ontledings en eksamens van ander spesialiste wat die pasiënt vir hierdie patologie ondersoek het, deeglik te analiseer.
'N maand voor die beplande intervensie is dit nodig om koffie, tee, alkohol en tabak uit te sluit. Vir 'n week moet baie mense antibiotika en ander anti-inflammatoriese middels drink om die patologie in die mikroflora van die blaas uit te skakel. Sommige moet stop met trombolytika (Kardiomagnyl, Kardiask).
Drie dae voor die operasie word die dieet oorgedra na 'n semi-vloeibare vorm met vesel. Voor die operasie mag slegs water drink. As 'n reël is die intervensieskema aan die dokter bekend, wat aanbevelings vir die pasiënt op die dagskema en dieet moet uitskryf. Eers nadat u hierdie wenke bestudeer en ontvang het, kan u 'n ooreenkoms teken.
As tydens die operasie beroerte gevorm word vir die verwydering van urine in die dunderm, word 'n deel van die dunderm vir orgaanplastiek toegeken, en die skepping van fistulêre ingange word beplan, dan moet die ingewande behoorlik voorberei word. Hiervoor word 'n sifonema gemaak vir drie dae vir volledige reiniging, en infusies word geneem om die dermmotiliteit te vertraag.
Vir die voorkoming van goed beproefde bifidobakterieë en laktobakille. Die vorige aand het die hare van die perineum, oor die pubis en rondom die geslagsdele geskeer. In die nag en gedurende die oggend word vloeistofinlaat nie toegelaat nie.
Algemene narkose is nodig, dus is 'n ondersoek deur 'n narkosoloog wat EKG-data toets, druk gemeet en leer oor allergieë vir dwelms, belangrik. As daar kunsgebit in die mond is, moet dit verwyder word.
'N gewas in blaaskanker kom die meeste voor by mans ouer as 60 jaar. Behandeling en ondersoek van die pasiënt word in 'n versnelde tempo uitgevoer, aangesien dit nodig is om die chirurgiese prosedures as 'n uiterste invloedsmetode op die patologie te verlaat. Dikwels vind bloeding op die agtergrond van die siekte plaas, wat 'n mens baie verswak. In hierdie geval is 'n operasie nodig vir estustiese indikasies.
Daar is geen tyd vir volle voorbereiding nie, die dieet is nie die vereiste tyd nagekom nie. In hierdie geval is dit nodig om die maag skoon te maak met 'n sonde, dit was van voedselrommel. Enemas sit met 'n klein hoeveelheid vloeistof om verhoogde bloeding te voorkom.
Maak seker dat jy 'n EKG en ondersoek doen deur 'n terapeut wat die bloedgroep en sy Rh-faktor, elektrolietvlak, bloedtoets en urien toetse, lewerfunksietoetse, residuele stikstof kontroleer. Eksaminering van die narkose is dieselfde as in die beplande modus.
Systektomie word in 'n streng geverifieerde volgorde uitgevoer:
sit 'n kateter in die blaas,
bo die pubis, word die vel in die vorm van 'n anker of boog gesny, wat jou toelaat om die arteries vinnig in die iliac-streek vas te bind om bloeding uit te skakel,
'n gedeelte van die peritoneum word uitdruk of verwyder, die blaas word oopgemaak en ondersoek, die vate is gelig,
die rug en symure skei, terwyl by mans die seminale vesikels en die prostaatklier van weefsels bevry word,
Die ureter word 3 cm bokant die tumor gesny en word deur middel van fiksasie behou. Hulle sit kateters binne-in die buise,
die saaduitskeidingskanale is vasgebind, net soos die blaas wat dan agteruit skuif,
In die pubicale deel van die spiere sny die prostaat- en sistiese dele, sowel as die ligamente aan albei kante, 'n deel van die uretra verwyder naby die prostaat,
neem die blaas uit.
In die peritoneum stop die bloeding deur vaatligasie, word die gebrek van die peritoneum gesuig. Lêers op die vel en spiere gestik. Kateters vir urinêre afleiding word na die oppervlak gebring, dreinering word in die pelvis en in die holte van die peritoneum geplaas vir ondersoek ná operasie. Stel antibiotika bekend.
Komplikasies na chirurgie
Na sistostomie word die volgende gevolge as die gevaarlikste beskou:
bloed uit die bekkenvleis
infeksie van die peritoneum en die voorkoms van peritonitis,
vertraagde urine uitset as gevolg van obstruksie van die ureter, moontlik is die uretra geblokkeer,
die voorkoms van vurige gedeeltes,
Metodes van vorming van urine afleiding
Na die operasie is dit nodig om die urienuitsetroete korrek te vorm. Om dit te doen, gebruik verskeie metodes wat afhang van verskeie faktore:
Kwalifikasie van die behandelende chirurg
pasiënt se toestemming en wense,
komplikasies na chemoterapie en komplekse bestraling,
projeksies van tumorontwikkeling.
Die mees algemene in die operasie is twee metodes wat deur uroloë beoefen word:
die Bricker-metode, wanneer 'n eksterne prostaat op die derm geplaas is of aan die dunderm bind,
Studer se metode waarin 'n kunsmatige blaas gevorm word.
Die Bricker-metode is meer universeel, maar hulle probeer om die Studer-metode sover moontlik te maak. Dit is nie geskik vir almal nie, veral onder die volgende faktore:
lewer disfunksie as gevolg van sirrose of chroniese hepatitis,
derm patologie, sy disfunksie,
defekte van die uretra, die verwydering daarvan geheel of gedeeltelik,
intellektuele afname van die pasiënt se vermoëns
Die skepping van 'n kunsmatige blaas word gekontraïndikeer by pasiënte ouer as 70 jaar, aangesien die sfinkter seniele swakheid teenwoordig is, wat urinêre inkontinensie verhoog. Vroue verwyder die hele uretra tydens sistektomie, wat die installering van 'n kunsmatige orgaan bemoeilik.
Kenmerke van die postoperatiewe periode
Na sistostomie bly die pasiënt in die kliniek in die intensiewe sorgeenheid. As daar geen komplikasies is nie, word dit na die urologie afdeling oorgeplaas. Dit word toegelaat om op te staan ​​en te beweeg vanaf die tweede dag na die operasie.
Kenners beveel aan om asemhalingsoefeninge te doen teen die voorkoms van stagnante longontsteking. Indien nodig, kan die dokter intramuskulêre antibiotika voorskryf.
Binne drie weke, die urine wat deur die kateter uitgelei word, kan die dreinering na 'n paar dae verwyder word, mits daar geen ontlading is nie. Voeding en vloeistof wat die pasiënt ontvang met behulp van geïnstalleerde stelsels, aangesien die werk van die ingewande in die eerste dae nie uitgevoer word nie. Sodra die peristalse herstel word, kan jy op hul eie eet.
As 'n reël, hospitalisasie duur ongeveer 12 dae, word die pasiënt ontslaan met 'n kateter in die blaas. Dit sal na 10 dae verwyder word, waarvoor 'n persoon by die departement moet kom.
Ander tipes sistostomie
In die teenwoordigheid van hoëtegnologie-toerusting in sommige klinieke word die tradisionele weergawe van sistostomie vervang deur 'n radikale metode van laparoskopie. Laparoskopiese sistektomie word ook onder algemene narkose uitgevoer. In die buikholte word insnydings gemaak waarin 'n laparoskoop met kameras ingevoeg word.
Spesiale gereedskap laat jou toe om die bloedvate liggies te lig, die blaas uit te lig en uit te sny. Die operasie, sowel as die voorbereiding daarvan, verskil nie van die klassieke weergawe nie. Na sistostomie word urienuitvloei herstel.
'N Ander soort sistostomie is senuweespaar, dit word gekenmerk deur verhoogde beheer van die senuwee-eindpunte, wat verantwoordelik is vir die verbinding van die geslagsorgane met die rugmurg, wat die seksuele funksie in mans vorm. Dit word meestal uitgevoer in die geval van 'n jong pasiënt met 'n verpligte afwesigheid van metastase. Die operasie kan moontlike impotensie verhoed deur die senuwee-eindpunte in die holle liggame van die geslagsdele te handhaaf.
Selfsorg in die postoperatiewe tydperk
Die pasiënt na die operasie moet gewoond raak aan die kateter en urinale, leer om die tenk leeg te maak en te vervang. Om komplikasies te voorkom, is dit nodig om die voorkoms van onaangename simptome na te spoor, betyds om die behandelende geneesheer te laat weet:
koors en konstante kouekoors, wat beteken infeksie het
erge groeiende pyne, swelling en rooiheid by die stoma,
purulente ontslag of oes van bloed uit 'n stoma of hechting na die operasie,
naarheid en verlies van eetlus, gagging,
onaangename reuk van urine,
hoes en borspyn,
konstante kortasem, selfs van geringe inspanning.
Chirurgie in die behandeling van kanker is nie die enigste manier nie. Chirurgiese kardinale probleemoplossingsmetodes is nie net sistostomie nie. Dikwels kombineer dokters verskillende tipes behandeling met chemoterapie of bestralingsterapie, wat fokus op die erns van die siekte en die voorkoms daarvan in die liggaam. Hoe kleiner die metastase, hoe groter die kans dat die pasiënt op pad is na herstel.
SISTEKOMIE IN MENSE
Die posisie van die pasiënt - op die rug. Ontvoerde en effens gebuigte bene vas in tou. Om die bene in hierdie posisie te hang, is die mees geskikte vir uretrektomie. As uretrektomie nie beplan word nie, word die pasiënt op sy rug geplaas, wat oorbuig van die ruggraat in die lumbale gebied. Dan word die tafel teen 20 ° na die Trendelenburg-posisie gekantel sodat die onderste bene van die pasiënt parallel met die vloer is. Vir uretrektomie is dit nodig om die tibia by die aanhangsel te verhoog.
Behandel die buik, perineum en vagina en isoleer hulle met steriele velle. Die blaas word leeggemaak met 'n Foley 24F uretrale kateter, waarvan die ballon tot 50 ml gevul is. Die buis wat aan die kateter gekoppel is, word onder steriele velle vasgemaak op die vlak van die tibia. Die kruis is bedek met 'n steriele luier. Die chirurg word aan die linkerkant van die operasionele tafel.
Sny. Die onderste middellyn insnyding begin van die pubiese simfise en eindig 4 cm bo en aan die linkerkant van die naeltjie. Sny deur die voorkant van die vagina van die rektus spiere langs die middellyn en plat die rektus spiere plat.
A en B. Dissekteer die transversale fassie en stel die retensie spasie bloot bloot. In die boonste helfte van die wond word die peritoneum langs die velinsnyding gedissekteer, en in die onderste helfte na die kruis oorsteek, word die peritoneum in 'n V-vorm gedissekteer. Let daarop. As sistostomie voorafgegaan word deur limfadenektomie, word die peritoneum nie gedissekteer nie, maar word los van die mure van die bekken geskei. Die takke van die V-vormige insnyding moet die vlak van die interne iliakvate bereik sodat die blaas met 'n vel peritoneum toegedraai kan word. Die trek van die Kocher-klem wat op urakot toegepas word, fasiliteer die skeiding van die peritoneum. Kruis en bind die ejakulatoriese buise, die drade terwyl dit nie gesny word nie en gebruik word as taped in die toewysing van seminale vesikels.
Plaas die duim in die pre-statiese ruimte, en die res - in Douglas, bepaal die mobiliteit van die tumor. Voer 'n oudit van die abdominale organe uit, ondersoek en palpate die lewer-, preaortiese en pelviese limfknope. Alle verdagte limfknope word gestuur vir dringende histologiese ondersoek van bevrore afdelings. Sny deur die adhesies in die buikholte. As die gewas as opereerbaar erken word, word 30-60 ml 10% formalin in die blaas ingespuit, wat na 10 minute ontruim word.
Insnyding van die peritoneum met die vorming van driehoekige kleppe (volgens Skinner). In die regter abdomen word 'n parietale peritoneum gesny in die vorm van 'n driehoek waarvan die punt ooreenstem met die ileoceke hoek, die regterkant - die Toldt lyn en die linkerkant - die mediale rand van die mesenterie van die linkerkolon. Die basis van die driehoek word gevorm deur die duodenum. Die gemobiliseerde regter helfte van die dikderm en dunderm word verskuif na die boonste vloer van die buikholte, bedek met 'n steriele luier en gehou met 'n groot Devera-retractor. Die regter helfte van die dikderm en dunderm kan ook na die bors gebring word, in 'n spesiale pakket.
In die linker helfte van die buik word die parietale peritoneum op die witlyn van Toldt van die vlak van die nier tot op die vlak van die sakrum (stippellyn) getekseer. Dit laat mobilisering van die sigmoïede kolon toe en fasiliteer die plasing van die linker ureter onder dit. Installeer 'n groot retractor.
Ken die korrekte ureter toe met adventitia, knyp dit met die disseksor, lig vooroor en kruis. Die draad word as 'n houer gebruik.
Ureterale biopsie. As die risiko van kanker in situ hoog is, word 'n biopsie van die pre-uteriene ureter uitgevoer, die materiaal word gestuur vir dringende histologiese ondersoek. As tumorcellen buite die reseksie area gevind word, word 'n addisionele area van die ureter verwyder en word 'n herhaalde vinnige studie van bevrore gedeeltes herhaal. Die linker ureter word op 'n meer betekenisvolle afstand as die regte een uitgeskei en word gekruis. Onder die sigmoïede dikderm word 'n tonnel met 'n vinger in die retroperitoneale ruimte gevorm. 'N Geboë klamp word in hierdie tonnel gehou, wat die regte ureter vir die ligature wat daaraan geheg word, styf (sien die figuur). Die linker ureter word strenger onder die sigmoïede kolon om die anastomose te vorm. Dit is nodig om te verseker dat die ureter nie gebuig word nie.
Produseer bekken limfadenektomie, wat die iliac vate blootstel. (Hierdie stadium is gewoonlik nie moontlik met palliatiewe sistektomie as gevolg van fibrose as gevolg van bestralingsterapie nie.) Om die uitskeiding van die ureters te vergemaklik, word 'n lang syligament toegepas op hul distale einde.
A en B. Die wysvinger van die linkerhand lei onder die interne iliac arterie, terwyl die ander die blaas na die kant beweeg. Deur die wysvinger ewewydig na die sakrum te beweeg, word die vaskulêre bondel van die rectus blaas na die blaas geskei.
Skeletoniseer die interne iliac arterie en identifiseer sy eerste tak - die superieure gluteale arterie. Ken die interne ileal arterie distaal aan die superieure gluteale arterie toe. 'N Dissekteur word onder die interne iliac arterie gebring en vasgebind met 'n 2-0 sylichaam. Die oorblywende deel van die vaskulêre bundel is vasgeknip met hakies hieronder, by die pelviese fascia, terwyl die vesel met die omliggende weefsel met die wysvinger verwyder word, om nie die rektum te beskadig nie. 'N Toereikende hoeveelheid weefsel (0.5-1 cm) moet agter die proksimale hakie bly, anders kan die hakie losgemaak word en bloeding kan voorkom. Dit word nie aanbeveel om die interne iliac arterie proximaal aan die superieure gluteus aan te trek nie. As die bloeding ernstig is, om dit te stop, word die interne iliac arterie vasgeknyp met 'n vaskulêre klem.
By die ligasie van die boonste en onderste vaskulêre bundels wat na die blaas gaan, moet skade aan die outonome senuweefibre wat uit die bekken, urinêre blaas en die boonste gedeelte van die interne iliac pleksus val, vermy word. Hierdie vesels inneem die sfinkters, en hul bewaring voorkom inkontinensie na die vorming van 'n kunsmatige blaas.
LINING DIE REAR VASCULAR BUNCH
A. Die blaas (of baarmoeder) word opwaarts ingetrek om Douglas-ruimte te inspekteer. Sny die peritoneum (slegs die peritoneum) van die laterale oppervlaktes van die rektum na die middel - die insnydingslyne word by die kruising van die peritoneum van die Douglas-ruimte verbind tot die voorste wand van die rektum. Hulle betree die laag en skei die rektum los van die blaas.
B. Geskei van die rektum en na die anterior fascia van Denonville (aangedui deur die pyltjie). Weefsel skeiding word voortgesit totdat die seminale vesicles blootgestel word.
Oordrag na die anterior oppervlak van die blaas, soos in die geval van radikale posterior ruggraat prostatektomie. Skei die prostaatklier uit die pubis. Let daarop. As die prostaatklier styf by die pubis aansluit, sny die elektrokautery die periosteum van die kroonbene af tot die vlak van die uretra. Pubic-prostaat ligamente knyp, hou by die kroeibene, groot hakies en dwars skêr.
'N Dissekteur word onder die uretra gebring, nie vaatbondels gryp wat langs sy posterior-laterale oppervlak geleë is nie en dit op 'n gebande lem geneem. Die uretra is gelig met 'n sylichaam om die inplanting van tumorcellen by sy kruising te voorkom. Deur die getekende handvatsel te trek, kan jy die uretra van die urogenitale diafragma skei voor die perineale uretrektomie. Die uretra word naby die prostaatklier vasgeklem met 'n groot geboë klamp. Die klem moet versigtig toegedien word om nie die rektum te beskadig nie, veral as dit voorafgaan aan die operasie, is bestralingsterapie uitgevoer. (Wanneer die rektum beskadig is, word die gebrek gesuig met 'n dubbele rybuis, en 'n oplossing van organiese jodium word in die dunderm ingespuit. Verder word die anale sfinkter styf gestrek en die proksimale kolostomie verwyder.) Die wysvinger van die linkerhand skei die uretra van die omliggende weefsel. By die klamp word die rektor-uretrale spier opgehef en onder die beheer van die visie word dit gekruis. Die neurovaskulêre bundels langs die posterolaterale kwadrant van die spier word bewaar.
Uretrektomie word uitgevoer met 'n gewas van die blaasnek, prostaatklier, prostaat uretra, en as 'n biopsie van die slymvlies van die blaas buite die tumor kanker in situ toon. Die uitvoering van die operasie met twee spanne chirurge spaar tyd en verwyder die uretra as 'n enkele eenheid met ander anatomiese strukture. As 'n kunsmatige blaas uit die ileal-segment gevorm word, verminder uretrektomie die risiko van tumor herhaling (Freeman et al., 1996).
Die bekkenholte word gemonster en oorgedra na 'n operasie om urine of die vorming van 'n kunsmatige blaas te verwyder. In gevalle waar stralingsterapie uitgevoer is, word 'n rooster van dexon in die dwarsrigting oor die bestraalde area van die klein bekken gevestig, wat die vorming van adhesies tussen die lus van die ingewande en die bekkenoppervlak sonder blomblaar bedek. Teen die tyd dat die rooster geabsorbeer word, het die peritoneum tyd om daardeur te groei. As 'n rektale letsel vermoed word, word die bekkenholte gevul met water en lug word via die kateter in die rektum ingevoer. Die beskadigde area kan dus geïdentifiseer word (Pisters, Wajsman, 1992).
Plaas die dermslings versigtig, plaas die omentum en bedek dit met anastomose. Vakuum dreinering word aan die operasie gebied verskaf. As 'n kunsmatige blaas nie gevorm is nie, word die bekkenholte gedreineer deur 'n Foley-kateter wat verskeie dae na die operasie langs die uretra geplaas word. Die wond word in lae gesit.
In die postoperatiewe periode word kumarien voorgeskryf, wat 'n toename in protrombintyd van 1,5-2 keer behaal in vergelyking met die normale waarde. Dit is nodig om 'n normale vlak van totale plasma proteïen te handhaaf.
SISTEKOMIE IN VROUE
Bind die regter posterior vaskulêre bundels en kardinale ligamente van die baarmoeder op 'n afstand van 4-5 cm van die serviks. Let daarop. Toewysing van die linkervaatbondels word vergemaklik as die chirurg na die regterkant beweeg, vir ligasie en kruising van die vaskulêre bundels word die chirurg weer aan die linkerkant van die operasionele tafel. Indien nodig, produseer 'n histerektomie. Die skeiding van weefsels by die snyding van die interne iliac arterie en die gemeenskaplike lieraar moet so ver as moontlik beperk word.
Onmiddellik onder die serviks in 'n sirkelvormige snit, vanaf die agtermuur, sny deur die vagina. Skade aan die pelvic-urethrale ligament en parauretrale vaskulêre en senuwee pleksusse moet vermy word. Die blaas-uretrale segment word geskei van die voorwand van die vagina. Die posterior vaskulêre bundels wat aldus gemobiliseer word, word vasgebind en gekruis. By ouer vroue word die kantmure van die vagina afwaarts in die lengterigting gedek, om sy agterste muur soveel as moontlik te bewaar, terwyl die blaas gewoonlik 'n gedeelte van die vagina se muur in die vorm van 'n strook verwyder (Stenzl et al., 1995). Die vagina word gesuig en die drade word vasgespan aan 'n klomp Cooper om sy weglating te vermy. Met die hemostatiese doel naald die rande van die spiere, verhoog die anus. Op die voorkant van die spiere, verhoog die anus, agter die pubiese simfise stel 8-vormige sutures sintetiese sintetiese sutuur 1-0. Kontroleer hemostase.
Die vrye rande van die mure van die vestibule van die vagina met hemostatiese doeleindes het die deurlopende sutuur sintetiese absorbeerbare hechting 2-0. By jong vroue word die gebrek in die vaginale wand gesluit met 'n flap van die ileum.
Met 'n blaas nek tumor, en ook as 'n biopsie van die slymvlies van die blaas buite die tumor kanker in situ onthul, word uretrektomie uitgevoer. Die werking van die twee chirurgiese spanne laat u toe om die uretra as 'n enkele eenheid met die blaas te verwyder. As 'n gewas in die blaarnek nie opgespoor word nie en nie groei in die vagina se muur nie, word 'n reservoir gevorm om urine uit die onderste gedeelte van die blaas te dreineer (Stein et al., 1995). Andersins word die bekkenholte vasgemaak en na 'n operasie oorgedra om urine te verwyder of 'n kunsmatige blaas te vorm. Vakuum dreineer word na die ureters gebring, die wond word in lae gesit. In die postoperatiewe periode word antistolmiddels voorgeskryf - kumarien of heparien.
Wanorde van bloedstolling vind plaas na transfusie van meer as 10 dosisse bloed en is hoofsaaklik as gevolg van hemodilusie. Bloedverlies moet vergoed word, maar as oormatige bloeding nodig is om 'n koagulogram uit te voer en die bloedplaatjie massa in te voer. In gevalle van ernstige tekort aan stollingsfaktore word minstens 3000 ml vars bevrore plasma toegedien.
Повреждение сосудов. Дефект сосудистой стенки ушивают так, чтобы не сузить просвет сосуда. При необходимости вызывают сосудистого хирурга. In geval van erge stenosasie letsels van die femorale of eksterne iliac arteries, kan ligasie van die interne iliac arteries met 'n hemostatiese doelwit iskie van die onderste ledemate veroorsaak.
Skade aan die dunderm. Die waarskynlikheid van skade aan die rektum verhoog na bestralingsterapie. Om die prostaatklier van die anterior muur van die rektum te skei, moet met groot omsigtigheid wees. Die gebrek in die dermwand word met 'n dubbelnaad gesit. 'N Kolostomie word slegs aangedui in gevalle waar die gebrek van die rektale muur groot of preoperatiewe radioterapie is. In geval van nie-erkende rektale skade na die operasie, word 'n bekken abses of eksterne rektale fistel gevorm.
CYSTECTOMIE MET DIE RESEKSIE VAN DIE LOBALE SIMMPHIZ
'N insnyding van die weefsels van die anterior abdominale wand word afwaarts na die periosteum van die pubic bone uitgebrei. Sny deur die tendonbondels van die rectus abdominis spiere. Met behulp van die raspator word die periosteum geskei aan die mediale rand van die obturator foramen. Dissekteer die ligament, skors die penis en die dorsale ader van die penis. Onder die kroegboog voer 'n groot disseksie, wat die einde van die saag Gigli opvang en uitvoer. Sny 'n wigvormige segment van die pubiese simfise. Kruis die liggaamsligament en verwyder die beensegment.
Dissekteer die urogenitale diafragma en ken die membraneuse verdeling van die uretra toe. Om die gloeilampe van die penis te bereik, ken die uretra deur die kronkel sulcus toe. Die weefsel van die glans penis word deur die wigvormige weefsel om die uretra gesny, die buitenste opening van die uretra word gesuig. Die gevolglike wig word gekruis op die vlak van die kronkelsulcus en verwyder onder die vel in die rigting van die voorheen geskeide spongere liggaam van die penis. Verwyder dan die prostaatklier. Die wond word gedreineer en gesuig in lae, in die postoperatiewe periode, antistolmiddels, kumarien of heparien, word voorgeskryf.
GEBALDE INTERMEDIÊRE KYSTALE PROSTATEKTOMIE (Schmidt-Oritz-operasie [Schmidt-Oritz])
Toegang tydens hierdie operasie is die minste traumaties van dié wat gebruik word by mans met blaaskanker, met vermoedelik ontkieming van die tumor in die rektale wand.
Diarree ontstaan ​​as gevolg van dysbiose wat veroorsaak word deur die voorbereiding van die dunderm voor operasie met antibakteriese middels. Onderdrukking van die normale dermflora met antibiotika en die verlangsaming van derm peristalse word bevorder deur superinfeksie met Clostridium difficile bakterieë, waarvan die spore oorgedra word van besmette pasiënte of deur die mediese personeel. Die eerste simptome (koors en diarree) kom voor na die operasie. Pseudomembrane kolitis kan ontwikkel. Die diagnose is gebaseer op die opsporing van polymorfonukleêre leukosiete in ontlasting, die opsporing van sitotoksien in ontlasting deur immunologiese analise deur latex agglutinasie, die bepaling van C. difficile titer in die bloed. By superinfeksie veroorsaak deur C. difficile, word antibiotika gekanselleer en metronidasool (flagel) word voorgeskryf. Met die weerstand van mikrobes tot metronidasool word vankomisien binne-in voorgeskryf.
'N maagseer kan voorkom word deur H2 blokkers voor te skryf in die postoperatiewe periode.
Voeding word as onvoldoende beskou as die pasiënt na 5-7 dae na die operasie nie oorskakel na 'n normale dieet nie. In geval van komplikasies vestig 'n volledige parenterale voeding.
Lymphorrhea en limfatiese edeem. Soms word lymphorrhea lankal van die wond gehou, limfocele word selde gevorm, aangesien tydens die operasie die buikholte oopgemaak word. Limfatiese swelling van die eksterne genitale organe of laer ledemate kan voorkom, veral na bestralingsterapie.
Die nederlaag van die femorale senuwee lei tot swakheid van die dye spiere en parestesieë en kom voor as gevolg van langdurige druk van die femorale senuwee deur die retractor.
In verband met die risiko van kanker van die uretra (indien uretrektomie nie uitgevoer word nie), is die uretra elke 6 maande ondersoek.
'N Fekale fistel of pelviese abses kom dikwels voor as gevolg van rektale skade, in welke geval colo- of ileostomie, absesdreinering en parenterale voeding aangedui word. Miskien spontane sluiting van die fistel. 'N Rektale uretrale fistel wat ontstaan ​​het na die vorming van 'n kunsmatige blaas, sluit nie spontaan nie. In hierdie geval moet die kunsmatige blaas verwyder word, urine moet in die ileum verwyder word en die rektale defek moet verwyder word. As daar 'n gebrek in die dunderm is, word dit geresepteer.
Seksuele funksie word nie net in 'n klein aantal pasiënte verlore as daar geen letsels van die para-blaas limfknope en weefsels is nie en as gevolg van die behoud van die senuweeplekse.
Urinêre afskeidings komplikasies
Urinêre lekkasie benodig nie slegs chirurgie met voldoende dreinering nie. Deur die gebrek te sluit en urine lekkasie te stuit, kan bereik word deur perkutane nefrostomie-punksie. 'N Kunsmatige blaas word met 'n kateter gelaai, selfs met geïnstalleerde ureterale stents, aangesien dit nie altyd voldoende urine dreinering bied nie. Daar moet onthou word oor die moontlikheid van blokkasie van die lumen van die ureterale stents en kateters met slym. Vakuum dreinering is verkieslik vir konvensionele rubberbuisies, aangesien dit die volume van ontslag kan meet, verminderde wondbesoedeling en bandage nat word.
Hulle kan egter ook urine lekkasie handhaaf, aangesien dit 'n soort nuwe urinvloei uit urine vorm, omseil wat gevorm is tydens die operasie en ook in kontak met die anastomose maak dit moeiliker om te genees. Die waarskynlikheid van lekkasie is verminder as tydens die operasie 'n stent met 'n J-vormige einde in die ureter geplaas word.
Die mislukking van die ureterale anastomose kan wees as gevolg van onvoldoende mobilisering van die ureter (spanning van die anastomose), oormatige mobilisering daarvan (iskemie en buiging) of lekkasies. In hierdie gevalle word 'n heroperasie gewoonlik aangedui. Obstruksie van die anastomose van die ureter kort na die operasie in die afwesigheid van 'n stent in die ureter is as gevolg van swelling of buiging in die area van die anastomose, druk van die ureter deur hematoom. In hierdie gevalle is perkutane nefrostomie nodig. Op 'n later datum na die operasie kom anastomotiese obstruksie vaker voor en word dit veroorsaak deur 'n plaaslike kicatriese proses as gevolg van urine lekkasie, 'n tumorproses binne of buite die ureter en 'n klip. In hierdie gevalle word endoskopiese dilatasie van die ureter uitgevoer, en indien nodig word die uitsnyding van die verkleinde area met herformulering van die anastomose aangewend. Verlenging van die ureters in laat tydperke na chirurgie is baie algemeen, so langtermyn-opvolging is nodig.
Die mislukking van die intestinale anastomose is skaars, veral wanneer 'n meganiese hechting gebruik word. Bekende abses kom voor as gevolg van die ondoeltreffendheid van antibiotiese terapie, maar meer dikwels as gevolg van hematoom of lekkasie van urine of ontlasting. Die meeste absesse kan percutaan gedreineer word. Pyelonefritis kom dikwels voor, terwyl dit nodig is om obstruksie van die urienweg uit te sluit. Teen die agtergrond van die bekendstelling van antibiotika mag die aanval van piëlonefritis nie onmiddellik na die operasie ontwikkel nie. Massiewe antibiotika terapie dra soms by tot die ontwikkeling van 'n swam infeksie.
Lae komplikasies sluit in diarree, veral as stralingsterapie gegee is. Die sindroom van kort dunderm word gemanifesteer deur diarree, 'n skending van gal suur absorpsie en vitamien B-tekort. Cholerastyramine word gebruik vir gallsuurtekorte. Vitamien B-tekort na die gebruik van die terminale ileum kan manifesteer word deur anemie, verstandelike veranderinge en neurologiese afwykings. Diagnose behels die bepaling van die vlak van vitamien B of metielmalonsuur met gereelde tussenposes. Die stryd teen hierdie komplikasie bestaan ​​uit die parenterale toediening van vitamien B vir 'n lang tyd. Miskien 'n afname in die vlakke van karoteen en foliensuur, en dus die behoefte aan addisionele bekendstelling van hierdie stowwe in die dieet. Magnesiumtekort kan neuromuskulêre en geestesversteurings veroorsaak.
In teenstelling met die gevolge van ureterosigmoanastomoses, wanneer 'n groot segment van die dikderm afgeskakel word as gevolg van vloeistofverlies, is klein chroniese acidose en hipovolemie moontlik. Nierversaking vind plaas in ongeveer 1/5 van die pasiënte en is as gevolg van piëlonefritis, vernouing van ureterale anastomoses, elektrolietversteurings en urine-terugvloei van die kunsmatige blaas na die ureters. Die vorming van nierstene word veroorsaak deur chroniese urinweginfeksie. In die kunsmatige blaas word stene gevorm weens urinekontak met vreemde liggame, hoofsaaklik met metaalbande. In hierdie gevalle word endoskopiese verwydering van klippe en metaalhakies uitgevoer. Miskien is die ontwikkeling van kanker, na ureterosigmostomie, minder algemeen.
In geval van komplikasies van die sigmostoom, mag dit nodig wees om die hersiening, die oplegging van 'n ontslagingsostostomie, behandeling deur 'n gastro-terapeut.
By vroue met 'n behoue ​​uretra ontstaan ​​urinêre inkontinensie na die vorming van 'n kunsmatige blaas selde. Tydens die operasie is dit wenslik om die simpatiese innervering van die uretra te handhaaf, maar die innervasie van die vaginale wand kan as 'n reël nie gehandhaaf word nie. In latere tye na chirurgie is moeilike urinering meer algemeen, wat periodieke kateterisasie vereis (Hautmann et al., 1996).
Kommentaar van J. Schmidt (J. Schmidt)
Radikale sistektomie in kombinasie met bekkenlymfadenektomie en die verwydering van ander anatomiese strukture in die anterior deel van die bekkenholte, is 'n baie komplekse en traumatiese operasie. Dit word dikwels deur pasiënte ouer as 70 jaar uitgevoer. As gevolg van die verbetering van die operatiewe tegniek, narkose en metodes van pre- en postoperatiewe behandeling van pasiënte, is die sterftesyfer vir hierdie operasies tans ongeveer 1%. Ek gebruik nie antistolmiddels na die operasie nie. Vir die voorkoming van trombo-emboliese komplikasies, is daar in die reël voldoende elastiese bandasie van die bene, sowel as vroeë aktivering van pasiënte. Daarbenewens was daar in my praktyk baie pasiënte wat getoon het om senuweefibre te behou tydens radikale sistektomie. Dit is geregverdig in mans van relatief jong ouderdom, veral met gevorderde kanker in situ.
Ek wil graag kommentaar lewer op sommige variante van operatiewe toerusting vir radikale sistektomie. Eerstens verkies ek om nie die blaas met formalien te vul nie, maar met 'n oplossing van thiotepa-alkyleringsmiddel teen 'n konsentrasie van 1 mg per 1 ml. Ek is bang formalin te gebruik, want as dit op die weefsels en organe van die klein bekken kom, is ernstige skade moontlik.
Tweedens, bekken limfadenektomie vir radikale sistektomie kan uitgevoer word deur 'n abdominale of ekstraperitoneale roete. As daar 'n hoë risiko van limfknoopmetastases is, word oop peritoneale limfadenektomie verkies, soos die geval is met radikale prostatektomie. 'N alternatief hiervoor is laparoskopiese limfadenektomie - 'n minimaal indringende, minder traumatiese ingryping met minder risiko. Aan die ander kant dissekteer ek met die standaard sistostomie die peritoneum van die iliac vate na die inguinale ligamente en dissekteer die limfknope in 'n enkele blok met die blaas, wat die intraperitoneale en ekstraperitoneale benaderings kombineer.
Derdens, wanneer ek die ureters met die ingewande anastomoseer, verkies ek om die segment van die dunderm na die linker ureter te beweeg, en nie andersom nie. Ischemiese stenose in die area van die anastomose tussen die ureter en dunderm kom meestal links voor as gevolg van oormatige mobilisering van die ureter en daaropvolgende littekens. Afhangende van die lengte en mobiliteit van die mesenterie van die sigmoïede kolon, kan die segment van die dunderm (kunsmatige blaas) onder of deur die mesenterie beweeg word. Daarom word die anastomose tussen die linker ureter en die segment van die dunderm lateraal aan die sigmoïede kolon oorgelê.
Vierde, in plaas van die breë kolonmobilisasie wat in die teks beskryf word, beveel ek aan om met die disseksie van die peritoneum van die posterior wand van die buikholte in verskeie gebiede oor 'n kort afstand te begin om die ureters te isoleer en oor te steek en 'n vinnige biopsie van hul proksimale punte te maak. Sulke peritoneale insnydings kan in enige rigting verleng word, sodat dit makliker is om limfadenektomie en sistektomie uit te voer.
Vyfde, wanneer u ureterale stents gebruik - J-vormig of in figuur 4 - kan dreinering vanaf die wond verskeie dae na die operasie verwyder word, en stents - 7-10 dae daarna, na die eerste evaluering van urodinamika en om seker te maak dat die anastomose styf is .
Ek wil graag 'n paar besonderhede noem wat help om algemene komplikasies na sistostomie te voorkom. Aan die kant waar die kruising van die laterale en posterior vaskulêre bundels begin, raai ek aan om hulle 2 en selfs 3 keer te verbind om die risiko van bloeding te verminder. Na radioterapie beskou ek palliatiewe sistostomie deur perineale toegang, aangesien die risiko van rektale skade in hierdie geval minimaal is. As radikale sistektomie onmoontlik is as gevolg van die groter as verwagte prosesvoorkoms, is perineale toegang ook gerieflik omdat die wond maklik vir 1 tot 2 dae met 'n rubberbuis gesuig en gedreineer kan word.
Ten slotte, vir enige beserings van die rektum tydens radikale sistektomie, beveel ek aan om 'n aaneenlopende hechting met absorbeerbare hechting (1ste ry) op die mukosa en submukosa toe te pas, en versterk dit met die 2de ry nie-absorbeerbare hechting op die Lamburus - op die spierlaag van die rektum . Ek stem saam met die aanbevole metode om die vaskulasie van die rektum te toets en die geforseerde sfinkter te laat strek.
Wat is blaask plastiek?
Onder die plastiek van die blaas verstaan ​​'n reeks operasies wat gebruik word om sy reservoir funksie te herstel. Dikwels word hulle aangestel met die volledige of gedeeltelike verwydering van 'n orgaan, hoofsaaklik vir kanker siektes. 'N deel van die klein of dikderm word gebruik om 'n nuwe deel van die blaas te vorm, wat die nodige sirkulasiestelsel verskaf. Gedurende die rehabilitasieperiode en daarbuite sal 'n persoon gereeld die frekwensie van reise na die toilet moet monitor, want na 'n volledige liggaamsimulasie ervaar hy dringend.
Aanduidings vir intervensie
By pasgeborenes is die hoof aanduiding vir plastiese chirurgie uitsteeksel - 'n baie ernstige siekte van aangebore aard, waarin die blaas buite die liggaam geleë is. Dit het nie 'n anterior muur nie, die ooreenstemmende deel van die peritoneum is ook afwesig. Urine gooi uit deur die openinge van die ureters, die uretra is afwesig of gesplete (epispadias uretra). Met uitwissing word plastiese chirurgie uitgevoer op die 5de dag van die lewe van die pasgeborene.
Daarbenewens is die operasie nodig in die geval van die beëindiging van die liggaam se funksies en die onmoontlikheid om sy werk op 'n konserwatiewe wyse te herstel. Dit gebeur gewoonlik tydens 'n tumorproses (blaaskanker) wat die muur, nek, bodem affekteer. As die gewas klein is, is die orgaan nie heeltemal verwyder nie. Andersins, verwyder die hele blaas sonder oorblyfsel.
Ander moontlike indikasies vir plastiek:
prostaatkanker met blaasmetastases,
vervorming van die liggaam as gevolg van ernstige adhesies,
aangebore afwykings van die struktuur van die liggaam, behalwe uitstoting,
groot klippe in die orgaan wat sy skade veroorsaak het,
Sigmoplastie is 'n tipe plastiek van die blaas, wat die gebruik van 'n deel van die dikderm insluit om 'n verre orgaan te herskep. Die strukturele eienskappe van die sigmoïede kolon is sodanig dat dit gebruik kan word om die blaas te vorm.
Die tegniek van operasie is soos volg:
die bekendstelling van algemene narkose
opening van die buikholte
uitsnyding van 'n deel van die dunderm ongeveer 12 cm lank,
behandeling van die ingewande, die verbinding van sy dele
oordrag van ureters na die dermtransplantaat,
naai op orgaan, sny insnydings.
Tegniek van derm plastiese chirurgie van die blaas
Die algemeenste operasie na totale of gedeeltelike sistektomie (verwydering van die blaas) is plastiek wat die segment van die ileum insluit. Hulle word erken as die goudstandaard in kanker en ander patologieë van die blaas. Tydens die operasie word 'n lae druk urinêre reservoir gemaak. Hierdie tipe plastiek het die naam van ortototopiese gekry.
Die verloop van die operasie is soos volg:
endotrageale narkose word toegedien,
verwyder die blaas en streeks limfknope deur middel van die laparotomie, indien moontlik, behou die neurovaskulêre bundels en ligamente van die uretra,
mobiliseer die terminale ileum, bepaal die peritoneum voorlopig as gevolg van die risiko om intestinale inhoud in te neem,
plaas intestinale anastomose tussen die distale en proksimale punte van die dunderm,
'n Reghoek word van die dunderm verkry, sy rande word op 'n spesiale manier gekombineer en 'n U-vormige kunsmatige blaas word gevorm,
naald die tenk aan die ureters,
beweeg die uretra sodat dit in lyn is met die reservoir, maak die organe met suture, verwyder die stents.
Через 2 недели извлекают катетеры и дренажные трубки, снимают швы. Мочеиспускание становится естественным. Dit is die beste om die daad van urinering te doen (selfs vir mans). 'N Mens moet leer hoe om die blaas te leegmaak deur die druk van die buikspiere te gebruik, dus moet hy met sy hand 'n bietjie op die maag druk. Die drang om die orrel te le, kom nie voor nie, dit moet streng gevolg word, anders sal inflammatoriese prosesse binne die liggaam ontstaan. As 'n komplikasie van ontydige afleiding van urine, kan 'n breuk van 'n nuwe orgaan voorkom.
Belangrike leefstylriglyne is:
drink diuretika meer dikwels, koue-infusie - dit verwyder slym wat deur die dunderm afgeskei word (anders kan slym die uretra verstop),
neem baie water
moenie vir 2 maande 'n motor bestuur nie, lig nie gewigte op nie,
moenie gebraaide, pittige geregte eet wat die genesing van steke vertraag nie,
Begin oefenterapie 'n maand na die operasie (gimnastiek is nodig om die spiere van die bekkenvloer te versterk).
Volgens resensies van pasiënte wat chirurgie ondergaan het, kom incontinensie episodes dikwels eers voor. Hulle word geassosieer met swak urinêre sfinkter. Gewoonlik help die gebruik van oefeningsterapie om die situasie binne 2-3 weke te verbeter. Die meeste pasiënte kla oor die verskyning van slymvlokkies in die urine, sy troebelheid, wat aanvanklik bang is. Ontvang van groot hoeveelhede vloeistof help om die blaas te spoel en slym te verwyder.
Kenners waarsku oor die gereelde voorkoms van diarree en die behoefte om dwelms wat gallsure bind, te gebruik. Met hul hulp kan jy vinnig ontslae raak van diarree. Oor die algemeen neem dokters 'n goeie lewenskwaliteit na 'n orgaanplastiek aan. Dit is net belangrik om sy gereelde leëling te monitor en op 'n skedule by die uroloog waargeneem te word.
Aantekening van 'n wetenskaplike artikel oor medisyne en volksgezondheid, die skrywer van 'n wetenskaplike werk - Darenkov S. P., Krivoborodov G. G., Kotov S. V., Proskokov A. A., Pinchuk I. S., Yusufov A. G.
Radikale sistektomie is nog steeds 'n chirurgiese behandeling met 'n beduidende aantal vroeë postoperatiewe komplikasies. Hierdie vraestel bied 'n skema vir die bestuur van pasiënte voor die operasie en in die vroeë postoperatiewe periode, wat ontwerp is om die mees algemene postoperatiewe komplikasies te voorkom - intestinale parese en vroeë gom-intestinale obstruksie. Volgens die voorgestelde skema het 61 pasiënte radikale sistektomie ondergaan met 'n orto-tarm-plastiek wat op die basis van die Departement Urologie SBI HPE RNRMU hulle. N.I. Pirogov van die Ministerie van Gesondheid van Rusland vir die tydperk van September 2010 tot November 2012. Alle komplikasies wat binne 90 dae na chirurgiese behandeling ontwikkel is, is aangeteken en ontleed. As gevolg van die gebruik van die voorgestelde skema, was dit moontlik om die frekwensie van intestinale parese te verminder, konserwatief tot 8.2% opgelos, en vroeë gom-intestinale obstruksie wat in 6,6% van gevalle ontwikkel is. In ons werk is aangetoon dat radikale sistektomie 'n komplekse chirurgiese ingreep bly met 'n groot aantal postoperatiewe komplikasies. Verdere studie van die etiologie, patogenese en verloop van postoperatiewe komplikasies is nodig. Dit sal dit moontlik maak om 'n optimale bestuurstrategie vir pasiënte na radikale sistektomie te ontwikkel.
TAKTIEKE VAN VROEË POSTOPERATIEWE OPVOLGING VAN PASIËNTE NA RADIESE SISTEKOMIE MET BLADDERVERWYDERING
Daar is geen veranderinge in die aantal vroeë postoperatiewe komplikasies nie. Dit is 'n ontwerp wat die beste postoperatiewe komplikasies bied, wat daarop gemik is om die pasiënt te verhoed om die operasie oor te neem. Daar is aanbeveel dat pasiënte die riglyne vir 'n tydperk vanaf September 2010 tot November 2012 moet volg. Die komplikasies wat binne 90 dae na die operasie ontwikkel is, is geregistreer en geanaliseer. Dit kan gebruik word as 'n duim reël vir die intentinale parese, dit is konserwatief gekontrakteer deur die derms parese. . Verdere studie van die etiologie, patogenese en verloop van postoperatiewe komplikasies is nodig. Vir pasiënte na radikale sistektomie.
Teks van wetenskaplike werk oor die onderwerp "Taktiek van die bestuur van die vroeë postoperatiewe periode van pasiënte na radikale sistektomie met derm blaas herstel"
Nia. Slegs in drie pasiënte het die inkontinensie selfs 'n jaar na die operasie voortduur. Volgens die resultate van kontrole-ondersoeke in pasiënte het die gemiddelde indekse van 1Р88 ^ 1 tot 13,1 / 2,4 beloop, Qmax het toegeneem van gemiddeld 5,9 ml / s tot 20 ml / s. Die postoperatiewe volume van residuele urine het nie 30 ml oorskry nie.
Gevolgtrekkings. Endoskopiese metodes vir die regstelling van obstruktiewe komplikasies by pasiënte wat voorheen radikaal ondergaan het
Statektomie, kan beskou word as lae-impak, hoogs effektief, in watter meerdraapbehandeling en hul herhaalde uitvoering toegelaat word. Lae trauma kan die postoperatiewe bedag en die duur van die dreinering van die blaas verminder. Al hierdie kan ons aanbeveel endoskopiese chirurgie as die metode van keuse vir die regstelling van obstruktiewe komplikasies van radikale prostatektomie.
Inligting oor die skrywers van die artikel: D.O. Jalilov - uroloog, gegradueerde student van die endourologie departement van die staats mediese instelling van sekondêre professionele opleiding van die Russiese Akademie vir Mediese Akademie van Nagraadse Opvoedkunde. Adres: 123995, Moskou, st. Barrikadnaya, d.2 / 1. E-pos: [email protected]
Martov A.G. - Ph.D., professor, hoof. Tak GBOU DPO RMAPO. Adres: 123995, Moskou, st. Barrikadnaya, d.2 / 1. E-pos: [email protected]
Abdullaev D.A. - uroloog, gegradueerde student van die endourologie departement van die staats mediese instelling van sekondêre professionele opleiding van die Russiese Akademie vir Mediese Akademie van Nagraadse Opvoedkunde. Adres: 123995, Moskou, st. Barrikadnaya, d.2 / 1.
1. Kankerprogressie en oorlewingsyfers volg anatomiese radikale retropubiese prostatektomie in 3,478 opeenvolgende pasiënte: langtermyn resultate / Roehl K.A, Han M., Ramos C.G., Antenor J.A., Catalona W.J. // J. Urol. 2004. Vol. 172, N 3. R. 910-914.
2. Vergelyking van transperitoneale en ekstraperitoneale laparoskopiese radikale prostatektomie deur gebruik te maak van match-pair analise / Erdogru T., Teber D., Frede T., Marrero R., Hammady A., Seemann O., Rassweiler J. // Eur. Urol. 2004. Vol. 46, N 3. P. 312-319.
3. Komplikasies en ander chirurgiese uitkomste vir mans met gelokaliseerde prostaatkanker. A. Briganti, Chun FK, Salonia A., Suardi N., Gallina A., Da Pozzo LF, Roscigno M., Zanni G., Valiquette L., Rigatti P., Montorsi F., Karakiewicz PI / / Eur. Urol. 2006. Vol. 50, N 5. P. 1006-1013.
4. Komplikasies van oop radikale retropubiese prostatektomie in potensiële kandidate vir aktiewe monitering / Loeb S., Roehl K.A., Helfand B.T., Catalona W.J. // Urologie. 2008. Vol. 72, N 4. P. 887-891.
SP Darenkov, G.G. Krivoborodov, S.V. Kotov, A.A. Proskokov, I.S. Pinchuk, A.G. Yusufov TAKTIEKE VAN DIE VROEË POSTOPERATIEWE TYDPERK
IN PASIËNTE NA RADIESE SISTEKOMIE MET INTESTINALE PLASTIEK VAN URINÊRE BUBBLE Russiese Staatsnavorsings Mediese Universiteit. NI Pirogov "Ministerie van Gesondheid van Rusland, Moskou
Radikale sistektomie is nog steeds 'n chirurgiese behandeling met 'n beduidende aantal vroeë postoperatiewe komplikasies. Hierdie vraestel bied 'n skema vir die bestuur van pasiënte voor chirurgie en in die vroeë postoperatiewe periode, ontwerp om die mees algemene postoperatiewe komplikasies te voorkom - dermsparese en vroeë gom-intestinale obstruksie.
Volgens die voorgestelde skema is 61 pasiënte behandel wat radikale sistektomie ondergaan het met orto- en heterotopiese derm plastiek wat uitgevoer is by die basisse van die Departement Urologie van die Staats Mediese Universiteit van Rusland. N.I. Pirogov van die Ministerie van Gesondheid van Rusland vir die tydperk van September 2010 tot November 2012. Alle komplikasies wat binne 90 dae na chirurgiese behandeling ontwikkel is, is aangeteken en ontleed. As gevolg van die gebruik van die voorgestelde skema, was dit moontlik om die frekwensie van dermparese te verminder, konserwatief tot 8.2% opgelos, en vroeë gom-intestinale obstruksie wat in 6,6% van gevalle ontwikkel is.
In ons werk is aangetoon dat radikale sistektomie 'n komplekse chirurgiese ingryping bly met 'n groot aantal postoperatiewe komplikasies. Verdere studie van die etiologie, patogenese en verloop van postoperatiewe komplikasies is nodig. Dit sal dit moontlik maak om 'n optimale bestuurstrategie vir pasiënte na radikale sistektomie te ontwikkel.
Sleutelwoorde: blaaskanker, radikale sistektomie, vroeë postoperatiewe komplikasies, vroeë postoperatiewe bestuurstaktiek.
Š.p. Darenkov, G.G. Krivoborodov, S.V. Kotov, A.A. Proskokov, I.S. Pinchuk, A.G.Yusufov TAKTIEKE VAN VROEË POSTOPERATIEWE OPVOLGING VAN PASIËNTE NA RADIESE SISTOMOMIE MET BLADDERVERWYDERING
Daar is geen veranderinge in die aantal vroeë postoperatiewe komplikasies nie. Dit is 'n ontwerp wat die beste postoperatiewe komplikasies bied, wat daarop gemik is om die pasiënt te verhoed om die operasie oor te neem.
61 pasiënte is in die loop van die studie gevolg. Die komplikasies wat binne 90 dae na die operasie ontwikkel is, is geregistreer en geanaliseer. Die intestinale parese kan verminder word tot 'n konserwatiewe gestandaardiseerde 8.2% van die gevalle.
Dit is 'n groot aantal postoperatiewe komplikasies. Verdere studie van die etiologie, patogenese en verloop van postoperatiewe komplikasies is nodig. Vir pasiënte na radikale sistektomie.
Sleutelwoorde: blaaskanker, vroeë postoperatiewe komplikasies, taktiek van die vroeë postoperatiewe periode.
Radikale sistektomie is die "goue standaard" vir die behandeling van spierinvasiewe blaaskanker en word toenemend gebruik in die spier-nie-indringende proses met 'n lae mate van differensiasie van die tumor en polyfokale letsel . In die middel van die 20ste eeu het die postoperatiewe sterftes tussen 30 en 40% gewissel. Oor die afgelope 30 jaar het die sterftesyfer in die verbetering van operasionele tegnieke tot 2% gedaal, en die aanduiders van ernstige komplikasies met -2/3, soos in Tabel. 1.
Tans, selfs by pasiënte met ernstige comorbiditeite (kardiovaskulêre, diabetes, metaboliese afwykings), is radikale sistektomie die chirurgie van keuse. Daar moet egter op gelet word dat die frekwensie van postoperatiewe komplikasies tot dusver volgens verskillende skrywers op 'n redelike hoë vlak bly, van 20 tot 60% .
Statistiek van sterftesyfers
na radikale sistektomie
Die mees algemene postoperatiewe komplikasies is intestinale parese en vroeë gom intestinale obstruksie - van 5.5 tot 60%. Die struktuur van die mees algemene postoperatiewe komplikasies word in Tabel uiteengesit. 2.
Die struktuur van postoperatiewe komplikasies
Parese van die dunderm het konserwatief opgelos 5.5 - 60
Die mislukking van die inter-intestinale anastomose 4 - 11,7
Die mislukking van die uretero-intestinale anastomoses 5-12
Urinêre infeksie 7 - 10
Pulmonêre embolie, miokardiale infarksie, beroerte 1 - 3
Ten spyte van sulke hoë vlakke van postoperatiewe komplikasies, is daar tot dusver geen enkele patogenetiese taktiek vir die bestuur van pasiënte in die preoperatiewe en vroeë postoperatiewe periodes nie.
In die huidige studie het ons 'n pasiëntbestuurskema voorgestel deur
gebaseer op ons eie ervaring van postoperatiewe behandeling van pasiënte wat radikale sistektomie ondergaan, en die voorkoming van die mees algemene komplikasies.
Materiaal en metodes. Hierdie studie het 61 pasiënte ingesluit wat radikale sistektomie ondergaan het met orto- en heterotopiese dermtransplantasie, uitgevoer op die basis van die Departement Urologie van die Staats Mediese Universiteit van Belarus. N.I. Pirogov van die Ministerie van Gesondheid van Rusland vir die tydperk van September 2010 tot November 2012. Dit is uitgevoer: ortotopiese plastiek in 81, Ryr - 21 (34.4%), Vgyukeg operasies - 40 (65.6%). Daar is 58 mense op vir blaaskanker, en 3 pasiënte is met mikrocystis behandel. In die studiegroep was daar 55 mans (90,2%) en 6 (9,8%) vroue. Die ouderdom het gewissel van 39 tot 82 jaar (mediaan 60 jaar).
Die verspreiding van die bedryfstelsel pasiënte in die kategorieë van RT en RC en die graad van kwaadaardigheid O word in Tabel aangebied. 3 en 4.
Verspreiding van pasiënte volgens kategorie RT en PY
Kategorie pT Pasiënte
Die verspreiding van pasiënte volgens die graad van kwaadaardigheid G
Die mate van kwaadaardigheid G Pasiënte
Hoogs gedifferensieerde tumor 22 (37.9%)
Redelik gedifferensieerde tumor 28 (48.3%)
Lae graad tumor 8 (13.8%)
Alle pasiënte is volgens die skema wat deur ons voorgestel is, uitgevoer:
1. Vir 2 dae voor operasie word die pasiënt aanbeveel om die verbruik van produkte met growwe vesel te beperk.
2. Vir 1-2 dae voor die operasie word 'n oorgang na vloeibare en verteerbare voedsel aanbeveel.
3. Vir 1-2 dae voor die operasie word die infusie van die glukose-kaliummengsel uitgevoer onder beheer van die suur-basis balans en elektrolyt samestelling van die bloed.
4. Op die vooraand van die operasie word 'n skoonmaak-enema uitgevoer, hepariene met lae molekulêre gewig word in profilaktiese dosisse bekendgestel.
5. Antibakteriese terapie - III generasie cefalosporins + metronidasool.
6. Metoklopramied word onmiddellik na die operasie voorgeskryf - 40 mg per dag.
7. Verwydering van die nasogastriese buis is onmiddellik of die volgende dag na die operasie uitgevoer.
8. Vroeë aktivering van die pasiënt.
9. Gebruik van langdurige epidurale narkose vir tot 3-4 dae.
10. In die aand na die operasie - 'n glu-coso-elektrolietmengsel (200-600 ml).
11. 1ste dag (totaal tot 1200 ml vloeistof):
- enterale voeding (400-600 ml)
- espumizan + vaseline olie 40 ml 3-4 keer per dag,
- glukose-elektrolietmengsel (600800 ml).
- dieselfde as op die 1ste dag,
- chirurgiese tafel nommer 0 (sous, jellie).
13. Hipertensiewe enema op die dag na die operasie.
14. Die gebruik van kougom vanaf die 2de dag van die postoperatiewe periode.
15. Stimulasie van die dunderm op die 3de dag by die kliniek van parese van die dunderm met anti-lyneterase preparate.
16. Herstel van 'n nasogastriese sonde by die eerste tekens van gastrostase / intestinale parese + aktiewe stimulasie (anticholinesterase-middels + skoonmaak-enemas).
17. Verwydering van ureterale intuba-tori op die 10-14de dag.
18. Verwydering van die uretrale kateter op die 14-18de dag.
19. Modus van gedwonge urinering, miccii elke 2 uur.
Die resultate. Van die mediese rekords is gekies om alle gevalle van komplikasies wat binne 90 dae na die operasie ontwikkel het. In 34 (55.7%) pasiënte is postoperatiewe komplikasies nie waargeneem nie. Parese van die dunderm, konserwatief opgelos, is waargeneem in 5 pasiënte (8,2%), vroeë gom-intestinale obstruksie by 4 pasiënte (6,6%), intestinale anastomose-mislukking in 1 pasiënt (1.6%), komplikasies van wonde in 10 pasiënte (16.4%). Urinêre infeksie het ontwikkel in 7 pasiënte.
sent (11.5%). Pulmonêre embolie, miokardiale infarksie, beroerte - by 3 pasiënte (4.9%). Dood as gevolg van pulmonale embolie en miokardiale infarksie het voorgekom in 2 (3.3%) pasiënte.
Bespreking. Ten spyte van die groot ondervinding in die radikale chirurgiese behandeling van blaaskanker, dui baie skrywers op 'n groot aantal postoperatiewe komplikasies [3 - 5]. Maar alle skrywers stem saam dat intestinale parese en vroeë gom-intestinale obstruksie, wat van 5.5 tot 60% ontwikkel volgens verskillende data, in die eerste plek is in terme van die aantal komplikasies wat ontstaan ​​het. Dit is die mees algemene oorsake van herhaalde chirurgiese ingrypings en verskriklike komplikasies wat dikwels die dood van pasiënte veroorsaak .
Ten spyte van 'n beduidende aantal postoperatiewe komplikasies, is nog nie 'n enkele pasiëntbestuurskema ontwikkel nie. Ons voorgestelde skema is gemik op die voorkoming van intestinale parese en vroeë kleefobstruksie in die postoperatiewe periode. Parese van die dunderm in die toepassing van die voorgestelde skema is gevind in 8.2% van die pasiënte, gom obstruksie - in 6,6%, wat laer is as globale aanwysers.
Gebaseer op ons ervaring, glo ons dat preoperatiewe voorbereiding 'n skoonmaak-enema moet insluit sonder die gebruik van lakseermiddels van osmotiese eienskappe. Volgens sommige skrywers lei die gebruik van lakseermiddels tot 'n gebrekkige intestinale mikrosirkulasie, wat bydra tot 'n toename in die frekwensie van parese in die vroeë postoperatiewe periode [7, 9]. Die gebruik van die water-elektrolietmengsel vanaf die eerste dag help om die intestinale trofisme te verbeter. Vroeë verwydering van 'n nasogastriese sonde verhoog nie die voorkoms van intestinale parese nie . Op sy beurt stimuleer die gebruik van enterale voeding en die gebruik van kougom intestinale motiliteit. Die aanstelling van langdurige narkose, volgens 'n aantal skrywers, en as gevolg van ons waarneming, is die voorkoming van dermparesis.
In ons werk is aangetoon dat radikale sistektomie 'n komplekse chirurgiese ingryping bly met 'n groot aantal postoperatiewe komplikasies. Verdere studie van die etiologie, patogenese en verloop van postoperatiewe komplikasies is nodig. Oorweging van die pasiënt se risikofaktore: geslag, ouderdom ten tye van die operasie, liggaamsmassa-indeks, tyd van operasie, tipe urienafskeiding (ortototopiese, geleiding
of kontinentale heterotopiese), die Charlson-comorbiditeitsindeks, die funksionele risikoklas volgens die kriteria van die Amerikaanse Vereniging van Anestesioloë, die teenwoordigheid van metastases, die nie-radikale aard van die operasie, die mate van differensiasie van die tumor en die ervaring van die operasionele chirurg - dit alles maak dit moontlik om te ontwikkel
die algehele bestuurstrategie vir pasiënte na radikale sistektomie. Verdere studies is nodig om 'n verenigde en effektiewe pasiëntbestuurskema te ontwikkel, wat postoperatiewe komplikasies sal verbeter en die risiko van dood tot 'n minimum sal verminder.
Inligting oor die skrywers van die artikel:
Darenkov Sergey Petrovich - dokter van geneeskunde, professor, hoof van die departement van urologie van die Staats Mediese Universiteit van Rusland NI Pirogov Ministerie van Gesondheid van Rusland. Adres: 117997, Moskou, st. Ostrovityanova, 1.
Krivoborodov Grigoriy Georgievich - Doktor in Geneeskundige Wetenskappe, Professor van die Departement Urologie van die Staat Mediese Universiteit van Rusland. NI Pirogov Ministerie van Gesondheid van Rusland. Adres: 117997, Moskou, st. Ostrovityanova, 1.
Kotov Sergey Vladislavovich - Kandidaat van Mediese Wetenskappe, Medeprofessor van die Departement Urologie van die Staats Mediese Universiteit van Rusland. NI Pirogov Ministerie van Gesondheid van Rusland, hoof. Departement Urologie GKB №1 hulle. NI Pirogov. Adres: 117997, Moskou, st. Ostrovityanova, 1.
Proskokov Alexey Alexandrovich - kandidaat van geneeskunde, hoof. урологическим отделением ФГБУ «Клиническая больница» Управления делами Президента Российской Федерации. Адрес: г. Москва, ул. Лосиноостровская, 45.
Prostate cancer is the most widespread tumor in Europe with the incidence of 214 cases out of 1000 men, exceeding the incidence of lung and colon cancer. in Russia the morbidity rate of prostate cancer is constantly rising: during 1999-2009 it has increased from 15.69 to 38.41 per 100,000 (+ 144.8%) and it makes 10.7% in the set of men's oncological illnesses. Herhaalde diagnose van biopsie is gediagnoseer as 'n hoëgraadse prostaatbiopsie in die Wes-Europese Distrik.
Sleutelwoorde: PSA, prostaatbiopsie, prostaatkanker, HGPIN, ASAP.
Copyright 2019 \ af.dzvranje.org \ Hoe word blaasystektomie uitgevoer?