2011-08-31 Thomas@rock-ster.net Carina Diedericks-Hugo Uitgewer: LAPA ISBN: 9780799350807 Prys: R80.00
Miller maak relevante stellings oor die ervaring van ’n mens se jeug, naamlik dat jy die unieke patroon van jou jeug moet raaksien en begryp. Dit sal jou uiteindelik beskerm teen latere onsekerhede en selfs waansin. Om iets te begryp is dit noodsaaklik om die opposisie tussen die ouer wêreld en die hedendaagse tyd uit te werk. (Die nuwe tydvak is waarskynlik iets wat ons nog nie genoegsaam begryp nie, maar dit behoef ’n ander studie.) In Carina Diedericks-Hugo se Thomas@rock-ster.net leef die hoofkarakter nie meer in ’n onskuldige ruimte nie. Die jong leser word behalwe vir die boek ook geneem na QR-kodes wat jou lei na ’n klankgreep, video en foto; ’n spesiale MXit-kanaal net vir Thomas en vriende; ’n gunsteling-speletjie Fangs en ’n Radikale Rockfees se webblad waar jy self ’n rockster kan word en jou eie musiek kan meng. Thomas-boeke verwys na “losers” of “pel”. Die woord “sure” word gebruik en uitdrukkings “soos in glad nie”.
Deur die jare het ek Alice Miller se sieninge oor kindwees in my psige geïntegreer.1 Daardie terugkeer na die jeug om pynlike ervarings van ’n displaced kind weer te besoek, het ek gedoen. Die lees van ’n Saartjie-boek neem my terug na die kind-wat-ek-was en wat wou ontvlug uit die harde werklikheid van onsekerheid oor my identiteit; die feit dat ons telkens verplaas is na nuwe ruimtes waar ek altyd die nuwe, vreemde kind was. Teenoor Saartjie wat in een ruimte vertoef, trek ons gereeld. Saartjie het in my kindgemoed iemand verteenwoordig wat alle teëstand of misverstand uit die weg kon ruim of oorwin. Sy is altyd geliefd en haar selfopgelegde blokspringery het my waarskynlik ook bekend gestel aan haar gedrewenheid. Alice Miller weet te vertel dat Picasso se Guernica oor meer handel as die Spaanse Burgeroorlog. Dit speel ook terug op ’n kinderherinnering, weliswaar traumaties, toe hy as jong kind ’n aardbewing beleef en steierende perde sien en ook die nag die geboorte ervaar van sy sussie. Buster Keaton se uitdrukkinglose gesig verraai hoe hy as kind sy pyn moes verdring toe sy ouers hom aangerand het. In beide se psiges is hierdie verwonding opgevang. Hieroor skryf sy in The untouched key wat in 1979 verskyn het.
1. The drama of being a child As jong kind bekoor die reuke van die somerse veld my veral. Die dam met stilstaande water, biesies in die vlei en paddavissies spartelend, kwakende paddas, selfs ’n slang onder ’n klip, glimwurms, grassade en giftige vrugte, onthou ek helder soos ’n gedroogde boekmerk in My Bybel skeefgedruk by Jesaja. “Oppas vir Bilharzia,” sou my ma maan. Bo-op die berg was daar ’n halfgeboude huis met ’n sementpad en ’n Toegang verbode-bordjie. Dié huis is nooit voltooi nie; niemand weet waarom nie. Nie toe nie en ook nie nou nie. Daardie huis, daardie onvoltooide huis, sou my later agtervolg. In Malága raak ek aan die growwe sement, skrik vir ’n draad; die somerson ’n briesende koperkapel. Ook die dam met verrottende water soek my op in ’n droom: vasgevang tussen daardie biesies, roep ek om hulp, wyl water oor ’n afgrond stort. Hoe breekbaar én skrynend is die geheue nie. Reuke soos smake is sigbaar, skryf Neruda iewers. ’n Klein pampoentjie op my tong sing steeds van dit wat wild en onveilig en onstuimig-vreemd proe.
Snags in ons huis langs die rivier, daardie rivier wat elke sewe jaar sy onbestendige walle oorstroom, gis die gemmerbier in die spens langs ryp dadel- en piesangbrood. ’n Waatlemoen, spanspek, perskes uitgepak vir die Nuwejaarspiekniek op die groen walle van die sissende Vaal. ’n Man trek ’n knewel van ’n karp uit en kinders gil oor ’n barber wat soos ’n slang seil. ’n Ski-boot gooi wilde esse en bierbottels bons in die yswater langs smeulende vure. Ma sit in ’n geblomde rok en pa met ’n blazer, altyd die perfekte gentleman, luister na die kriekettelling op ’n klein radio. Alles is so spiekeries. Oom Johan, die gesondheidsinspekteur, kla oor die munisipaliteit en Tannie Six, nou gealzheimer, neul oor mense van kleur. “Wees versigtig,” waarsku Ma. My suster stap stroomop met ’n man; ek ontduik ’n jong luitenant se giftige blik. My oë vasgenael op ’n meisie wat sonbrandolie insmeer. Nou oorstroom die besmette Vaal nie meer nie, en die Slegs Blankes-borde is onttroon. En snags hoor ek die gemmerbierbottels se doppe skiet in die spens van ons-huis-langs-die-rivier.