President Hillary en die toekoms van die Republikeinse PartyHillary Clinton Die moontlikheid dat Clinton die Demokrate se kandidaat én die volgende Amerikaanse president gaan wees word daarmee saam ook al sterker. Behalwe as die Republikeine se partyleierskap en ander kandidate ’n aantal vuil en ongewilde taktieke tydens die benoemingskongres in Julie in Cleveland uithaal, sal Trump dié party se kandidaat word. In só ’n geval sal Trump dalk gekeer word, maar sal die party sodanig verdeel word dat hulle nie teen November nie agter een kandidaat sal kan verenig nie. Daar was lanklaas ’n presidentsverkiesing in die VSA met twee sulke ongewilde kandidate. Trump sowel as Clinton het ’n klomp bagasie. Trump is besonder ongewild onder vroue (70% beoordeel hom negatief), ryker hoofstroomlede van die Republikeinse Party en onder minderhede, veral mense van Latyns-Amerikaanse afkoms van wie 80% ’n negatiewe beeld van hom het. In ’n onlangse peiling het 63% van Amerikaanse kiesers aangedui dat hulle nooit vir Trump sal stem nie. Volgens die jongste NBC News-peiling het 56% van Amerikaners ’n negatiewe beeld van Hillary Clinton. Ná agt jaar van ’n Obama-presidentskap was die Republikeine veronderstel om vanjaar ’n goeie kans te staan om die Withuis oor te neem. Dit gebeur baie min dat een party vir meer as twee termyne die Withuis beheer en met ’n relatiewe swak kandidaat soos Hillary Clinton was die Republikeine veronderstel om teen hierdie tyd reeds voor te kon loop. Clinton is vanjaar selfs ’n swakker kandidaat as agt jaar gelede toe Barack Obama haar in die Demokrate se benoeming uitgestof het. Sedert haar vorige poging agt jaar gelede het twee groot skandale om haar begin woed. Die eerste is haar swak hantering van die sogenaamde Benghazi-krisis waar die Amerikaanse ambassadeur in Libië en drie personeellede op 11 September 2011 deur terroriste vermoor is. Dit het ná die aanval aan die lig gekom dat die ambassadeur kort voor die aanval ’n direkte versoek aan Clinton, toe die Amerikaanse minister van buitelandse sake, vir ’n sekuriteitsopgradering gerig het. Clinton het niks aan die saak gedoen nie. Die tweede belangrike klad op haar rekord is die sogenaamde e-posskandaal. Clinton het gedurende die tyd wat sy minister van buitelandse sake was ’n private e-posbediener by haar huis in New York laat installeer en het groot hoeveelhede regeringskommunikasie, insluitende vertroulike e-posboodskappe, deur haar private bediener versend. Dit is teen die federale regering se reëls oor geklassifiseerde kommunikasie en rekordhouding. Soos wat Amerikaners genoeg van die Bush-familie gehad het, is daar ook ’n groot mate van Clinton-uitputting. Ná Bill Clinton se twee termyne as president, Hillary se twee termyne in die senaat en daarna haar een termyn as minister van buitelandse sake het baie Amerikaners genoeg van die Clintons gehad. ’n Vars, dinamiese Republikein sou teoreties dus ’n goeie kans teen Clinton, wat soms moeg, oorafgerond en oorafgerig voorkom, staan om op 8 November die presidentskap te wen. Die Republikeinse Party het egter sy kanse verspeel. Die party is geweldig verdeeld en die rede daarvoor het minder met Trump te make as wat baie mense dalk dink. Die rede vir die groot verdeelheid binne dié party het te make met die oorname van die party deur sogenaamde nieu-konserwatiewes in die laat 1990’s. Die talle oorloë, vryehandelsooreenkomste en uitbreiding van die federale staat wat hieruit voortgespruit het, het ’n wesenlike deel van die party se ondersteuners, in besonder landelike, armer persone, maar ook mense wat juis teen sentralisme en die uitbreiding van die sentrale staat gekant is, van die party vervreem. Die Trump-populisme binne die Republikeinse Party is niks nuuts nie. Pat Buchanan het in 2000, en ook Mike Huckabee in 2008 en Rick Santorum in 2012, teen die gevestigde belange binne die Republikeinse Party in opstand gekom. Elke keer het hulle teen ’n nieu-konserwatiewe kandidaat verloor. Tydens die 2010- en 2012-middeltermynverkiesings is talle Teeparty- en ander populistiese kandidate in die senaat en huis van verteenwoordigers verkies. Die Republikeinse Party het sy vingers lelik verbrand met sy oorloë in Afganistan en Irak. Die geweldige uitbreiding van die federale regering tydens die Bush-presidentskap saam met vryehandelsooreenkomste wat met grootskaalse werkverliese in tradisionele bloukraagdorpe en -stede gepaardgegaan het, het talle tradisionele ondersteuners van die party skepties en in baie gevalle selfs kwaad vir die leierskap in die party gemaak. Soos wat die voorverkiesings vanjaar verloop raak dit dus duideliker dat die stryd om die hart en siel van die Republikeinse Party eers voltooi sal moet word voordat die party weer die Withuis kan beheer. Die nieu-konserwatiewes en die talle gevestigde belangegroepe in die party gaan moontlik ’n laaste groot stryd in Julie by die party se kongres loods om Trump te verhoed om as kandidaat aangewys te word. Sou hulle slaag, sal dit die party in twee skeur en sal ’n groot deel van die party se tradisionele ondersteuners nie in November vir die party se kandidaat stem nie. Sou Trump nie gestuit word nie, sal hy weens sy ongewildheid ’n rampspoedige veldtog voer wat dit in elk geval vir die party onmoontlik sal maak om die Withuis oor te neem. Wat beteken dit? Dit beteken basies dat ŉ ander ongewilde kandidaat met ’n swak rekord volgende Januarie haar intrek in die Withuis sal neem en dat Amerikaners maar reg moet maak om vir nog vier jaar, dalk selfs agt, met Bill Clinton saam te leef terwyl sy vrou die 45ste Amerikaanse president sal wees en in opvolg op die werk van Obama die skuif na links in die Amerikaanse politiek sal voltrek. Die groot trek deur die woestyn lê intussen vir konserwatiewes en die Republikeinse Party voor.