grootoog deur die wêreld... | jy glip deur die temas; jy skep jou eie taal. | Bladsy 2
Die avonture van twee 25-jarige Kapenaars
Posted on 9 November 2011 | 3 Kommentaar
Liewe leser – hierdie blog post is nou vir jou as jy nog nie genoeg gehad het van my karaktersketse nie. Ek sal probeer om dit onsoetsappig te maak, maar as jy nie daarvan hou nie, gaan lees maar elders!
Kom ons noem hom Nelson. Hy sou daarvan hou.
Ons het ontmoet op ‘n Sondagmiddag. Ek was in my koshuiskamer aan die werk toe ek iemand buite hoor roep. Nuuskierig het ek my kop uitgesteek en hy het gevra of ek iemand nodighet om my kar te was. Ja, ek het, het ek gesê. Dit is hoe dit begin het.
Nelson het my kar nogal deeglik gewas (ek inspekteer altyd ‘n karwasser se werk, nes my pa my geleer het, en wys vir hom waar om nog ‘n bietjie beter skoon te maak). Ek dink ek het hom R40 betaal. Hy het vir my sy ma se nommer gegee sodat ek weer kan bel as ek my motor wil laat was of enige ander los werkies het vir hom. Hy woon in Kayamandi by sy ma, het hy my meegedeel, en hy is werkloos. Ons het uitgewerk ons is omtrent ewe oud, maar dit is sover soos die ooreenkomste gaan.
‘n Paar weke later het ek hom gebel en hy het stiptelik opgedaag om weer my motor te was. Hy het ‘n vriend by hom gehad en hulle het hulle eie kar was seep saamgebring. Ek was baie haastig en kon nie lekker aandag gee nie, maar hulle het my ‘n stuk gelaat lees wat Nelson met die hand in ‘n Croxley-boek geskryf het. Dit was onduidelik waarvoor die stuk geskryf is, maar dit het allerhande politieke stellings gemaak, soos dat menseregte belangrik is, dat sosialisme ‘n goeie idee is, en – wat my bygebly het – dat iemand wat ‘n misdaad pleeg, eers as straf na sy tuisdorp gestuur moet word; en eers vir sy tweede misdaad tronk toe gestuur behoort te word. Dit besing ook die lof van “Dr Nelson Rolihlahla Mandela”. Die naam word telkens met titel en volle name geskryf. My vriend Nelson het gesê hy wil graag met my praat, later, as ek tyd het. Ja, later, het ek gesê.
Die lewe gebeur nie soos ‘n fliek of roman nie. Dit gebeur ook nie soos ‘n akademiese artikel nie. Die lewe gebeur maar net. Jy kom later agter watter besonderhede belangrik was – daarom is dit so moeilik om te midde van ‘n ervaring vir ander daaroor te vertel. Maar ek dink ek sal probeer met Nelson.
Vir my het die lewe in Bellville, Durbanville en Stellenbosch gebeur soos dit het, sover.
Vir Nelson het die lewe tussen Khayelitsha en Kayamandi gebeur, terselfdetyd. Ek het uitgevind hy was in Dr Nelson Mandela High School in Khayelitsha – dus die konstante verwysing na hierdie held. Ek het hom nog nie die foto van my en sy held gewys nie. Ek wonder hoe hy sal reageer.
‘n Paar weke later het ons saam na my kerk toe gegaan. Daaroor sal ek jou volgende keer vertel. Dalk laat ek hom ook nog op ‘n keer self hier skryf.
Posted in Life, the universe and everything	Climbing off the fence
Posted on 6 Augustus 2011 | 10 Kommentaar
To Luhann and everybody else who would like me to have a bit more guts and give my opinion.
I have thought for a week about your question – about where I stand; what I propose Afrikaners should do if it isn’t the VVK. Also, while I am engaging with these ideas, I’m engaging with some black people who are quite “over” reconciliation too and I’m a bit exhausted. But here is the answer I promised, as best as I can write it for now.
When I was growing up, I didn’t really believe that white people had anything at all to be angry about. It was clear to me that black people have a history of inhumane oppression at the hands of white people, and I was not surprised at their bitterness.
I had no empathy at all for white racists. I also tended to see any white complaints and anger and bitterness as mixed with vicious disdain and hatred towards blacks. I was often right, but not always.
I wrote a whole long story now, which I will spare you and maybe share with my close friends, documenting my walk with God from realising the corporate guilt in which I share; the years of shame and despair; the decision to accept forgiveness from God and then letting Him lead me wherever He wants. It has been very difficult. One of the things it included was going to the VVK meeting.
Going to the VVK meeting, and having a couple of painful discussions with a beloved white friend who didn’t grow up in the idyllic Western Cape, are pulling at the curtains I’ve drawn over white people’s suffering. I haven’t really suffered in the new South Africa at all, so the special kinds of suffering of white people was initially easy to ignore. And now… it really complicates the picture when you believe that both black and white have done wrong, and not just one group. It is also shocking to me how little white knows what black thinks of them and of life; and vice versa.
I guess I’m coming to accept that white people, all of them, also deserve human dignity. I am very humbled to realise what a bitch I’ve been to some white people in the past while preaching universal love and understanding. I’m sorry. And I know I will have to keep listening to them even if doing so currently troubles me.
But if you forced me today, to either join the ranks of the campaign for Afrikaner freedom, or remain a part of the “terminally ill rainbow nation”, I would choose the latter. This country is very very sick, but to me the whole country is my country and every unemployed person or person living with HIV and person living in a shack and raped woman in this country are my people. And every former Apartheid policeman, and every airheaded English liberal city girl are my people too.
I don’t side with the VVK, because they want to withdraw from this pain into an imagined safe place. But I don’t believe that they will have any rest until they’ve had healing, no matter how high they build the barricades to ensure their physical safety in their Nuwe Boererepubliek. They won’t be able to think straight with all those negative emotions running through their minds; through their souls even I believe.
I also don’t believe black people who go through the world despising me and other white people will have any true rest. Not only do I need their forgiveness, but I think they need to forgive me too. Else they won’t be able to think straight either, even if they try to ignore white people in their country. It is difficult to emphasise this point because it sounds demanding, so I won’t.
That is where I stand. I am grateful to know that a lot of my sentiments here are shared by other South Africans of all races, many of them also Christians in whose lives I believe God can impart wisdom and direction. (Please understand that I do not imagine my faith to be a simple means to finding solutions.) But I would like to live in this country and work with others to heal the injustices of the past and the present; the suffering of black and white.
There is no formula for national healing. But I will spend my life pursuing it. And there are others like me.
Posted in Life, the universe and everything	A volkstaat for the VVK
Posted in Life, the universe and everything	gaborone
Posted on 12 Junie 2011 | 3 Kommentaar
vir ryan, 11 maart 2011
in jou afwesigheid word ek, dit spyt my, ontrou –
deel ek my vel met die stof,
my lippe met die son,
my bed met multiple concurrent goggas.
ek hoop jy verstaan, hulle is blote afleiding
terwyl ek luister vir jou stem oor die gedreun van die vragmotors.
Posted in Life, the universe and everything	Updates
Posted on 8 Junie 2011 | 1 comment
Dit is moeilik om oor alles te skryf wat aangaan.
Ek het die trein geneem na Kaapstad toe. Voor jy sidder, oorweeg dat ek eersteklas kan ry teen R25 retoer. Hoeveel bestee jy aan petrol, en wat sou jy doen met twee uur wat jy maar net hoef te sit en te wag? En dat ‘n mens kan seker maak jy sit naby aan heelwat ander mense en ‘n sekuriteitswag.
Ek lei ‘n connect group (kleingroep/selgroep) en daar het actually twee mense opgedaag vir laasweek se sel en weer twee mense hierdie week. Dit is ‘n eerste vanjaar. Ek bid kliphard en ek leer baie.
My vriende werk almal kliphard en ek sukkel om gemotiveerd aan te hou werk. Daar is soveel maniere om tyd te mors op hierdie dorp. Selfs net met die hulp van ‘n rekenaartjie. Geluk is ek met ‘n paar cool dinge besig – die Community of Mandela Rhodes Scholars reël ons jaarlikse konferensie vir Stellenbosch, en die Northwestern University-studente is amper op pad huis toe, so ek probeer hulle te siene kry.
Ek gaan ‘n vriendin leer fietsry. Ek het alles opgelees op die internet, en ons moet net ‘n fiets te leen kry. Ons het vandag ons eerste les aangepak net om te besef die saal is te hoog vir haar. Want jy sien, met hierdie metode (www.ibike.org) moet die leerder sommer eers net bietjie skopfiets ry, al sittend op ‘n verlaagte saal. Het ek genoem dat my leerder vreesbevange is? Ek sien so uit na hierdie uitdaging!
Ek maak nuwe vriende. As jy ooit vir Lauren Rosenberg of Sikelelwa Dlanga of Idelette McVicker kan ontmoet, sê ja asseblief en drop alles anders. Seriously. En die oues is soos goeie wyn. Dit is wonderlik om in ‘n mens se twintigs te wees.
Dit is nie meer okay om sommer enige persoonlike worstelinge aanlyn te bespreek nie. Ek het geleer daar is lyne. Daar was ‘n tyd, maar daardie tyd is verby. Gevolglik sukkel ek en om ‘n storielyn op hierdie blog te behou. En tog glo ek daar is rede om te skryf. Ek moet dit net uitfigure: waaroor om te skryf, en watter prosesse om eerder nie vir die verlangse vriende en nuuskierige vreemdelinge uit te blaker nie. Ek kan toe tog misverstaan word. Ek het toe wel vraagstukke wat ek eerder wil beskerm en uit die publieke arena wil hou. Dit is nuut en nie aldag lekker nie. Maar dit is maar deel van die twenty-something package.
Na gesprekke met my ouma en my gesin, gaan ek nou my tweede naam verander van Johanna na Hugo. Cara Hugo Meintjes. Ek dink die volgende post sal daaroor gaan.
Posted in Life, the universe and everything	Sweef!
Posted on 19 April 2011 | 2 Kommentaar
Vandag sweef hierdie M-student!
Die dag na my verjaarsdag het ek my eerste konsep van hoofstuk 4 (Suid-Afrika) ingehandig en ek het geweet dis maar bietjie touch and go. Ek het al heelwat beter geweet hoe om die hoofstuk aan te pak omdat hierdie hoofstuk presies dieselfde formaat moes aanneem as die voltooide hoofstuk oor Botswana, maar hierdie keer moes ek deur die moerasse van navorsing oor Suid-Afrika swem. Dit was oorweldigend. En ek moes dit in twee weke doen, in teenstelling met die vier weke wat ek aan hoofstuk 3 (Botswana) bestee het. (Vier weke ten spyt was daardie eerste Botswana konsep vol gate en prof B was uitdruklik ontevrede. )
Maar wonder bo wonder was die kommentaar oor daardie konsep: “This is an excellent draft!”
Dit was verreweg die beste kommentaar ooit. Ek was in die wolke. En toe swot ek vir my ekonomietoets, vier Ryan se verjaardag, ontvang ‘n spul Amerikaners, woon ‘n menseregenaweek by en doen afskeep-afskeep die nodige verbeteringe aan die hoofstuk. En raak al hoe meer bewus van die tekortkominge van die hoofstuk… Dit weerspieël nie behoorlik Botswana nie, byvoorbeeld. En ek gebruik net twee bronne om die gesondheidstelsel te bespreek. En ek het nie ‘n clue wat Jacob Zuma se Vigs-benadering is nie. En wat presies was die deal met Barbara Hogan? En so aan. En ek dateer maar op waar ek kan; wysig en vul aan.
Gister het ek ingegee: my hoofstuk 4 (Suid-Afrika) asook my opgedateerde hoofstuk 3 (Botswana, met verryking/veranderinge na aanleiding van my besoek aan die land). Asook my gekonsolideerde bibliografie van al my hoofstukke tot op hede.
Ek dink nie ek het nodig om vir jou veel meer te vertel nie. Onthou maar net die vassit aan die begin. Die frustrasie en teleurstelling wat prof B duidelik met my beleef het. Die feitlik vyf maande wat ek aan die Research Proposal bestee het.
Hier is sy terugvoer.
Die nuwe Hfs 3 is goedgekeur (18.4.2011). Goed!
Die nuwe konsep van Hfs 4 is ook goedgekeur (18/4/2011). Cosatu is Congress nie Council nie (p 8) en by par (a) op p 15 moet “and” uit.
Die bibliografie is indrukwekkend.
Skryf solank aan Hfs 5. Dis ’n baie belangrike hoofstuk. Kan ek 1e konsep teen middel Mei sien asb? Onthou dit sluit ’n Assessment in. Mik vir 16-18 bladsye (maks 6000 woorde).
Dié tesis gaan goed wees. Die harde werk sal beloon word (hoop net die eksaminatore dink ook so!)
Prof WJ Breytenbach
NB: Aan die einde van alles sal ek ’n finale proeflees maak. Dit lyk egter reeds baie goed.
Posted in Life, the universe and everything	Thanks, God! and Karen Zoid…
Posted in Tesis	← Ouer bydraes
Grootoog in ‘n groot wereld…Farce plays out in cop tit-for-tatCall for tougher action on sex pest teachers Four universities face law degree closuresTribute: Wiseman Sadomba lived up to his nameGoogle doodle honours Enoch Sontonga on Freedom DayBlogroll
grootoog deur die wêreld…	Create a free website or blog at WordPress.com. Post to