[Redakteur se Nota: Hierdie artikel is deel twee van 'n artikel oor sosiale waardes en sosiale welstand. Deel een: Rooi Sosiale Waardes vs Blou: Kan Ons Weet Wat Werk?]
Soos die skeuring toeneem en passies word meer intens, soos plofbare polemiese projektiele heen en weer oor die kloof vlieg, vra min wat ek dink die belangrikste vraag is: Is dit moontlik om te weet watter manier om die samelewing te bestel - teokraties Regs of sosiale progressief-produseer beter objektief verifieerbare maatskaplike uitkomste; wat werk om welsyn te skep?
Wat bedoel ek met welstand? Ek bedoel 'n wye reeks goeie gesondheid, 'n gevoel van welsyn in jou lewe, in teenstelling met enigiets minder. Kry een sosiale benadering minder geweld, minder hartaanvalle, laer pryse van familiale diskord, laer voorkoms van seksueel oordraagbare siektes, of minder onbeplande en ongewenste swangerskappe? Hoër onderwys? Hoër gevoel van geluk? Lang lewe?
Kom ons kyk na bewyse gebaseer op objektief verifieerbare gesondheidsuitkomste. Ek wil drie vrae vra: (1) Hoe geneig is jy om geboorte te oorleef? (2) Hoe geneig is jy om 'n hartaanval te hê? en (3) Hoe lank gaan jy waarskynlik woon?
Die Verenigde State, met sy siekte winsstelsel, doen nie baie goed in terme van kindersterftes nie, maar kinders sterf voor hul eerste verjaarsdag, alhoewel ons beter doen.
Die Nasionale Vital Statistiek Verslae verklaar: "In 2010 was die Amerikaanse kindersterftesyfer 6.1-sterftes per 1,000-lewende geboorte, en die Verenigde State het 26th in kindersterftes onder Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkelingslande aangeteken. Nadat geboortes uitgesluit is op minder as 24 weke van swangerskap om internasionale vergelykbaarheid te verseker, was die Amerikaanse kindersterftesyfer 4.2, steeds hoër as vir die meeste Europese lande en ongeveer twee keer die tariewe vir Finland, Swede en Denemarke. "
In 2011, selfs al het die kindersterftes in die Verenigde State afgeneem, het ander lande verbeter, en ons het nog steeds sewe-en-twintig gelys.
Maar meer belangrik vir hierdie beoordeling van maatskaplike waardes en sosiale uitkomste, is die pryse van kindersterftes glad nie heeltemal regoor lande nie. Sommige is aansienlik erger as die reeds slegte nasionale gemiddelde van 6.14-baba sterftes per 1,000 lewende geboortes. Daar is 'n rede, en dit is nie geld nie, maar hoe hulle kies om geld te spandeer.
Van die top tien lande waar 'n kind meer geneig is om nege van die tien te sterf, is rooi-waarde-state-Mississippi, Alabama, Tennessee, Ohio, Indiana, Louisiana, Oklahoma, Delaware, Suid-Carolina en Wes-Virginia. Dié state funksioneer onder 'n regering wat deur redelike waarde politici gekies word wat beleide wat meetbaar minderwaardig is, skep, maar dit weerspieël die meerderheid van individuele keuses wat deur daardie kiesers gemaak is.
Stem is die oomblik wanneer 'n foto van die staat se gestalt geneem word deur individuele keuse te meet. Nie-gewelddadige verandering, deur 'n verandering in individuele wese, is die enigste manier om 'n blywende verandering in daardie gestalt te skep.
Welstand en hartaanvalle
Dit word aanvaar in medisyne dat daar 'n verband is tussen die gevoel van welsyn en hartaanvalle. Volgens die American Heart Association se 2015-evaluering sal ongeveer 735,000-Amerikaners elke jaar 'n hartaanval hê. Vir 210,000 van hulle sal dit nie hul eerste hartaanval wees nie. Ongeveer 370,000 Amerikaners van daardie 735,000 sal sterf van hartsiektes.
Maar weer, die verspreiding van sterftes is nie uniform oor die land nie, en hier weer, staat per staat, sien mens die verskil in die sosiale uitkoms. Daar is duidelik baie redes waarom mense hartaanvalle het, behalwe die genetiese aspek. Maar dit is meestal die gevolg van lewenskeuses.
Soos Mike Stobbe berig in die Huffington Post, Benewens hartsiektes, "het suidelike lande geneig om hoër dosisse van rook, vetsug, diabetes te hê. . . en 'n verskeidenheid ander siektes. Hulle het ook probleme wat gesondheid beïnvloed, soos minder onderwys en meer armoede. "
Ek gaan hierdeur in aangesien dit nie iets gebeur nie om mense. Dit is iets wat die burgers van die state ten volle bemoeilik. Individuele keuse wat uitgestem word deur die verkiesing kies die politici wat die beleid skep wat die welstand verminder ten gunste van enige ander waarde. Stemming is die quotidiaanse keuse wat tot sy sublieme vlak geneem word as die hefboom van demokrasie en dit toon dat ander waardes welstand as 'n sosiale prioriteit kan troef.
Dit blyk dat waar jy die grootste deel van jou lewe leef, 'n groot invloed het op hoe lank jy leef-4.5-jaarverskil tussen Hawaii, wat die beste is, en Mississippi, wat die ergste is. Diegene wat in Hawaii woon, kan op die ouderdom van vyf en sestig verwag dat hulle nog een-en-twintig jaar sal leef en behalwe vyf van daardie jare, sal hulle in goeie gesondheid wees.
In teenstelling, as jy in Mississippi woon, wanneer jy vyf en sestig word, het jy net 17.5 jaar oor, en sewe van hulle sal jou swak gesondheid hê. Die Centers for Disease Control and Prevention hou al hierdie syfers en hulle rapporteer dat die lewensverwagting in die land as geheel op 'n bestendige opwaartse kurwe, nou op 78.7-jare, is. Maar soos dit gedoen het, het die ongelykhede groter geword, en daar is 'n aanhoudende differensiaal.
Weer, Mississippi, Kentucky, Wes-Virginia en Alabama het die laagste getalle vir beide lewensverwagting en gesonde lewensverwagting, aansienlik erger as lande soos Connecticut en Minnesota. Nie verrassend nie, het swartes en Hispanics baie erger gevaar as hul wit eweknieë.
Die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling vroeg in Oktober 2014 het 'n plaaslike welsynsopname uitgereik. Hulle het al vyftig state en die Distrik van Columbia geëvalueer met nege kriteria wat welsyn bepaal: gesondheid, veiligheid, behuising, toegang tot breëband internetdiens, burgerlike betrokkenheid, onderwys, werk, omgewing en inkomste. "Die waardes van die aanwysers word uitgedruk as 'n telling tussen 0 en 10. 'N Hoë telling dui op beter prestasie relatief tot die ander streke. "
Geen staat is geoordeel om perfek te wees nie, maar daar was 'n baie duidelike skeuring in die resultate. New Hampshire het die lys met 'n telling van 77.6, Minnesota, met 76.2, tweede, en Vermont gevolg met 74.8.
Wat was amper so skrikwekkend was die ander kant van die skaal, al die rooi-waarde suidelike state. In dalende orde van welsyn: Tennessee het 52.9, Wes-Virginia 52.2, en Arkansas en Alabama gebind by 51.3. Mississippi was aan die onderkant, skaars breek 50 by 50.7. Trouens, van die hele Suid, was net Virginia in die top 25, en dan net skaars, posisie twintig sekondes by 65.1.
Die antwoord blyk dus te wees, ja, een kulturele en politieke benadering, een stel sosiale waardes, lewer merkwaardige minderwaardige sosiale uitkomste, elke staatspopulasie as geheel. Natuurlik, die rykes, maak nie saak waar hulle woon nie, leef beter. Maar oor die algemeen, in die rooi-waarde lande is dit moeiliker om gebore te word, moeiliker om te lewe, moeiliker om gesond te bly, en jy sterf jonger.
Eksistensiële kulturele vrae ...
Dit bied ons as 'n nasie met eksistensiële vrae: Het die mense in 'n staat die reg om sleg te kies, om verder en verder te val? Word die blouwaarde-state benodig om die koste van hierdie swak beleid te onderskryf? Die vrae is nie hipoteties nie. Die belasting data vertel ons dat rooi-waarde lande oor die algemeen geneig is om meer terug te kry as wat hulle in die kollektiewe federale tesourie sit. Blouwaardestate onderskryf in wese die slegte besluite wat in die rooi-waarde-state gemaak word.
Kultuur is die gevolg van duisende, op miljoene, op miljarde klein, alledaagse keuses wat individue gemaak het. As jy van Seattle na Vancouver vlieg en afkyk, is daar geen lyn in die grond opgespoor nie. Tog is geen Kanadese vyftig voet van die arbitrêre lyn van hulself as Amerikaner beskou nie, en ook Amerikaners, vyftig voet van die lyn, sien hulself as Kanadese. Hoekom is dit?
Die antwoord is dat ons in ons kultuur ingebed is. Ons neem deel aan sy skepping deur die keuses wat ons maak oor wat kosse eet en hoe om hulle voor te berei, watter sport ons kyk, watter kerke ons bywoon, en 'n duisend ander kwotasbesluite wat ons Kanada en Amerikaners maak.
Dieselfde proses bestaan ​​tussen state. Dié state met die swak sosiale uitkomste het hulself so gemaak deur keuses in elke kruidenierswinkel, elke kerk, elke wassery, elke skoolstadion, elke stem gemaak of geïgnoreer. En dit is die enigste manier waarop hulle ooit sal verander - op dieselfde vlak, met verskillende keuses. As jy in een van die lande woon, of in 'n land in 'n soortgelyke situasie, val jou persoonlike keuses uit.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Sosiale Welstand: Doen jou persoonlike keuses?