Image deur Kylienne Clark
Geen skepsel skiet ooit sy eie voltooiing nie:
waar dit ook al staan, versuim dit nie om die grond te bedek nie.
Daarom het hy uiteindelik gekies om musiek te komponeer met behulp van muntstukke om toonhoogtes en tydsduur te kies, of 'n gooi van die Ek Ching, of ander toevallige bedrywighede. Ek kan onthou dat ek hom een ​​keer in sy woonstel in New York besoek het, wat gevul is met tientalle goedversorgde kamerplante en verskeie IBM-rekenaars wat op die vloer aangebring is, gekoppel aan geklapte matriksdrukkers wat duisende Ek Ching gooi vir 'n nuwe komposisie.
Cage het vir my gesê dat hy improvisasie nie vertrou nie omdat dit die indruk van 'n mens se voorliefde en gewoontes het, en dat hy werk wil skep wat buite die ego se beheer is, om in 'n nuwe ervaring gelei te word, eerder as om bestaande gewoontes te bevestig en te versterk. Hy het gesê dat hy nie belangstel in kuns as selfuitdrukking nie, maar as selfverandering.
Ek het hom toe gevra oor sampioene. Cage was 'n ywerige en gesaghebbende mikoloog. 'N Deel van sy uitgebreide versameling word nou gehuisves aan die Universiteit van Kalifornië in Santa Cruz. Hy het hierdie veld betree, want toe hy 'n student was, het 'n onderwyser vir hom gesê: John, jy is so intens op musiek; probeer om meer afgerond te wees.
John het van hierdie ontmoeting huis toe gegaan, en in sy reeds handelsmerk het hy opgekyk musiek in die woordeboek en kyk daarna bo-op die bladsy. Die eerste woord wat sy oog gevang het, was sampioen. Van toe af gaan hy hulle jag, klassifiseer, studeer en kook.
Toe vra ek hom die middag, terwyl die matriks-drukkers wegklap: 'John, as jy in die bos is, sampioene pluk, en jy besluit watter om te eet en watter giftig is, gooi jy die Ek Ching, of gebruik u u kennis en ervaring van sampioene? "
Hy gee my die breë, pragtige glimlag van hom en lig die kamer op. 'Ag,' sê hy.
Improvisasie: kreatief, oorspronklik, verrassend?
Dertig jaar later gaan sit ek op 'n Januarie-oggend op my stoep, en kyk na die midwintersson en die skuins spel van lig en skaduwees van die kaal bome. 'N Paar jaar gelede sou dit 'n ysige oggend gewees het, maar ons leef in die era van aardverwarming, so ek geniet dit en probeer vir die oomblik om nie aan die gevolge van die langtermyn te dink nie.
Die gedagte wat in my kop opkom, is: Die son is op, so ek sal buite gaan en skryf oor improvisasie. Die sonsopkoms elke oggend, die siklus van die jaar, is die argetipe van die reëlmatigheid van die lewe: voorspelbare klokwerk. Wat kan minder improvisatief wees as die aarde se beweging om die son?
Ons dink aan improvisasie as kreatief, oorspronklik, verrassend. Maar ek keer terug na my daaglikse ervaring van musiek improviseer - en hierdie improvisasies is so baie soos mekaar. Ek het by geleentheid deurbraak tot 'n uitgebreide tegniek of vars infusie uit 'n ander kultuur. Maar meestal (en selfs met nuwe akoestiese en elektroniese speelgoed, met nuwe vennote en hul uiteenlopende persoonlikhede) klink my improvisasies soos ek, my dans lyk soos ek.
Ons leef in 'n kunskultuur wat kreatiwiteit met nuutheid identifiseer. Ons dink daaraan om iets nuuts te maak wat nog nooit tevore gemaak is nie, 'n eureka soos die relatiwiteitsteorie of die Eroica Simfonie. Maar dikwels skep ons meer van dieselfde, en dit is net wat nodig is.
Die verspreiding van ons organisme
Beethoven se komposisies, deur al die fases van sy revolusionêre vindingrykheid en geestelike ontwikkeling, klink soos Beethoven. Die styl is die persoon. Die klokwerkaktiwiteit van die aarde wat draai, ons gereelde ervaring van die son, tesame met die variasies van die weer en die plaaslike ekosisteem, fisiese, chemiese, biologiese, meganiese aktiwiteitsiklusse, lewer steeds resultate wat my verstom.
Met toevallige bedrywighede wat ontwerp is om persoonlike begeertes te omseil, het Cage 'n groot opbrengste van tekste, musikale komposisies, visuele kuns en ander uitvoerings opgelewer. Tog is hierdie kenmerkende voorkoms, klank en gevoel soos stukke van John Cage. Hy kon nie die patroon van sy organisme omseil nie. Sy werk is vol van sy persoonlikheid en styl. Toesprake wat hy met behulp van aleatoriese metodes geskryf het, lyk nog steeds presies soos John Cage-geskrifte.
Ek dink nie een van ons kan aan herinneringe, smake, voorkeure en laaik nie hou nie. Die gratis jazz van Ornette Coleman het vir ander musikante onbeperkte moontlikhede geopen, maar hy het altyd wonderlik soos hy geklink, en hy het ons aangemoedig om soos onsself te klink soos ons ontwikkel en leer.
Keith Jarrett, een van die briljantste improvisators op aarde, het al veertig jaar solo-improvisasies op klavier opgeneem en uitgevoer. Hy begin telkens uit 'n leë lei en spring in die onbekende. Hy streef elke dag daarna om sy improvisasies verder te ontwikkel as wat hy voorheen gedoen het, om nooit 'n stuk wat hy voorheen gespeel het, te herhaal nie, sodat elke konsert 'n stap in 'n nuwe gebied vir pianiste en gehoor is. Tog klink sy improvisasies presies soos Keith Jarrett-improvisasies.
Herhaal en ontwikkel
Die lewe repliseer soos dit ontwikkel, en ontwikkel soos dit repliseer. Die bioloog Conrad Waddington het die term geskep chreods, waaraan ons kan dink as groewe in die ruimtyd, groewe van patroonaktiwiteit. Heraclitus se rivier wil in 'n sekere bed vloei, met variasies: liggaam, gees, bewegingspatrone, geheue, die epigenese van selle soos dit groei. Ek het geen selle wat sewe jaar gelede bestaan ​​het nie, maar nuwes bly groei tot min of meer dieselfde patrone.
Daar is temas in 'n mens se lewe. Jung noem dit individualisering. As ons ouer word, as ons bewustelik verouder met 'n gevoel van persoonlike evolusie en leer, dan groei en ontwikkel ons, in samewerking met ons metgeselle en ons gemeenskap, maar ploeg ons terselfdertyd daardie voor of die chreod wat ons persoonlikheid is. Namate ons leer en ontwikkel, word ons duideliker onsself.
Jane Austen, James Joyce, John Lennon, Georgia O'Keeffe, enige kreatiewe persoon waaraan ons kan dink, hoe gevorderd dit ook al was, het vyf of ses elemente gehad wat in hul werk herombineer en saamwerk en waardeur ons hulle ken. Cage se warm glimlag was sy eie en het sy smaak en die indruk van sy lewensgeskiedenis gedra.
As u Austen en Joyce gelees het, is hulle binne-in u; as u na musiek luister, dan is invloede uit verskillende kulture binne u, verteer en geassimileer in die geïntegreerde kompleks wat u is. Selfs die musiek wat jy haat, pas by jou, net soos advertensiesjingles en jou kindertjies in die kleuter. Net so met stories, beelde, films - alles wat jy gesien en geken en gelees het, kan verteer word en dit kan word.
U is die oorsprong
Laat die invloede van u kinderlees en ervarings daar wees. Daarom is daar geen rede om oor oorspronklikheid te wees nie. U besondere uitdrukking van wat in u opgegaan het en nou uitkom, is altyd alreeds uwe: u is die oorsprong.
Kom ons kyk weer na die twee ou raaiselaars, grootouers van die Westerse beskawing: Heraclitus en Prediker. Prediker het gesê dat daar niks nuuts onder die son is nie, dat elke gebeurtenis deel uitmaak van siklusse wat vir ewig herhaal is. Heraclitus het gesê jy kan nie twee keer in dieselfde rivier stap nie, alles verander, niks herhaal nie. Albei was reg. Vryf daardie twee perspektiewe saam, soos om jou hande saam te vryf. Patroon en verandering beweeg as 'n paar, soos die voet van voor en die voet agterna.
Die uiteindelike kreatiewe proses
Een aand het ek op 'n rotsagtige strand in Kalifornië gewandel en onthou dat ek op dieselfde plek gekom het toe ek ongeveer twaalf jaar oud was. Destyds het ek in mariene biologie belanggestel en my ouers daarheen gesleep, want daardie stuk kus, van Pacific Grove af tot by Big Sur, het van die mooiste gety-poele ter wêreld.
Om na die oewer te stap, het my kinderjare se fassinasie met getypoele vererg. Hulle is gevul met 'n kleurryke, wriemelende lewe, naby die dans van evolusie. In die geskiedenis van die aarde was die getypoele die stoeppot waar die lewe ontstaan ​​het, die eerste Eden.
Toe ek van die een nat rots na die ander gegaan het, het ek 'n getuie geword van die uiteindelike skeppingsproses tot die sameswering van die natuurlike wêreld. Krabbe en mossels, korale en anemone skep klein hawens in die rots wat by hul eie liggame pas. Ek het gesien hoe elke dier en plant sy klein sone van rots en water, selfs sy vorm, aanpas by die teenwoordigheid van die ander wesens. Hulle het geskep Hulle ruimte.
Gemeenskap en individue hou mekaar in 'n steeds wisselende balans. In die komplekse ekosisteem van die getypoele het elke lewende ding 'n ruimte geskep wat pas by sy eie organisme in verhouding tot al die ander waarmee hy leef. Oor 'n periode van een maand of miljoene jare pas hulle mekaar aan, sodat daar 'n nis vir elke dier is.
Self Vs. 'Ander' is 'n valse digotomie
In die Evangelie van Mattheüs sê Jesus: "Beskou die lelies van die veld, hoe hulle groei; hulle werk nie en draai ook nie; en tog sê Ek vir julle, selfs Salomo in al sy glorie was nie soos een van hierdie dinge beklee nie. 'Die plante, die diere, wesens in en van hul eie natuur floreer, hulle eet mekaar en om mee te ding, gaan hulle saam en leer hulle individualiteit in samewerking met ander.
Hoe maak die natuur ruimte vir haar ontluikende kreatiwiteit? Die antwoord wat my daardie aand by die gety poele by my opgekom het, was misleidend eenvoudig:
Wesens in die natuur
skep ruimte vir hulself
deur hulself te wees.
Hierdie beeld verweef alle entiteite wat ons normaalweg in kategorieë verdeel met ons planne en doeleindes. Vorm en vryheid, gewoonte en nuwigheid, werk en spel, heilig en sekulêr, is onlosmaaklik in die spontane vloei van die lewe. Vrae oor self teenoor gemeenskap, van self teenoor omgewing, vrae oor nuwe teenoor ou hou op om te bestaan.
Volg ons die weg van genetika, kultuur, persoonlikheid en gewoonte, of is ons innoverend? Ons uitdruk of onsself verander, of ontdek wat ander ons moet leer? Dit is valse digotomieë. Ons kry 'n voorsmakie van hierdie ekologiese visie in ons kuns wat oor jare ontwikkel en ons spontane spel met mekaar wat ontstaan ​​en verdwyn.
Ek neem 'n pouses van skryf en stap na die rand van die woud. Ek vind 'n reuse-puffball-sampioen wat in die gemeenskap groei met denne, esdoorn, mos, kruipende seder en grondbedekking op die klam grond.
Die uitdrukking van u innerlike natuur
Diertjies in die getypoele skep nie ruimte vir hulself deur iets anders as hulself te wees nie. Hulle is nie besorg oor agenda, beeld of iemand anders se idee van hoe hulle moet optree nie. Ons kan iets by hierdie eenvoudige diere leer.
As jy regtig wil wees hierdie, watter uitdrukking ookal van u innerlike aard hierdie Dit mag wees, moenie na 'n ander plek oorgaan om te bewys of te regverdig wat u doen nie. Terwyl hulle ontwikkel en aanpas, is hierdie wesens nie bekommerd oor die vraag of hul aktiwiteite innoverend of konserwatief is nie.
Die lewensbelangrike aktiwiteite om kreatiwiteit, groei, erfenis, gelykvormigheid, verskil, verandering te verenig, is verweef met die totale lewe. Dit is met dieselfde instinktiewe vitaliteit dat kunstenaars hul werk moet benader.