Die Tusked Deer (Elaphodus cephalophus) - diere Lees Meer
Hoof diere Die Tusked Deer (Elaphodus cephalophus)
Die Tusked Deer (Elaphodus cephalophus)
Vreemd genoeg is slagtande 'n algemene kenmerk van sommige Asiatiese takbokke. Ons vertel u meer hieronder.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Ana Diaz Maqueda 13 April 2020.
Die slagtende hert of 'n getuigde hert is 'n dier wat lyk soos iets uit 'n Middeleeuse bestiary of fantasie -sage. Daar is egter. Dit is opvallend dat dit, net soos ander takbokke, 'n plantetende dier is, slagtande het.
Hieronder vertel ons meer oor hierdie eienaardige Oos -Asiatiese spesie, die belangrikste kenmerke daarvan en waarom die habitat nog steeds bestudeer word, ondanks die feit dat sommige data reeds bekend is.
Die takbokke hert, eienaardig en eg
Voordat u die eienskappe van die slagtende takbokke hersien, is dit belangrik om 'n belangrike detail in ag te neem.
In die verlede was alle takbokke relatief klein en het hulle geweere en slagtande gehad. Maar as gevolg van evolusionêre druk en natuurlike seleksie, het hulle in twee groot groepe geskei: geweierhertjies, wat die grootste was, en takbokke wat kleiner was. Onder laasgenoemde vind ons ook muntiacs, muskushert of waterhert.
Soos ons kommentaar gelewer het, wat die klein hoefdier werklik opvallend maak, is die twee honde wat uit die mond steek. Dit kan baie lank, skerp en dik word. Hulle word egter slegs deur mans aangebied.
Volgens studies, die slagtande word gebruik om ander mans te beveg tydens die geritualiseerde gevegte wat tydens hofmakery plaasvind. Soms veroorsaak dit dat 'n ander mannetjie soms weghardloop deur net die slagtande te wys.
Daar is geen bewyse dat slagtande 'n dieetverwante doel het nie. Trouens, hul dieet is gebaseer op kruie, vrugte en bamboes. Dus, die takbok is 'n plantetende dier.
Die wyfies van hierdie spesie het nie slagtande nie en daar word geglo dat die mannetjies dit kan hê om teen hul mededingers te veg tydens hofmakery.
Fangs en ander besondere kenmerke
Die takbokke met slagtande Dit is klein, tussen 50 en 70 sentimeter hoog tot by die skof. Tog is dit groter as die res van die spesies in sy groep. Hulle is dun en skraal, met 'n groot gewigsverskil tussen monsters, van 17 tot 50 kilogram.
Die jas is dik, bestaan ​​uit kort en stywe hare, 'n baie donkerbruin kleur gedurende die winter en effens ligter in die somer. Op die kop het hulle lang hare, met 'n kenmerkende hoefijzervorm op die voorkop, wat donkerder is as die res van die liggaam.
Alhoewel dit nie deur die jas waardeer word nie, het die mannetjies van hierdie spesie ook twee klein horings op hul kop.
Reproduksie van die Elaphodus cephalophus
Vroulike slagtende hert kry seksuele volwassenheid op 9-10 maande ouderdom. Op daardie tydstip word die wyfies hitte, wat gewoonlik in die laat herfs voorkom. Hier begin mans met die hofmakery, wat bestaan ​​uit blafagtige geluide en geritualiseerde bakleiery met ander mans.
Die eerste geboorte vind gewoonlik plaas wanneer hulle ongeveer anderhalf jaar oud is. Na 'n dragtigheid van gemiddeld 180 dae, word die kleintjies in die laat lente of vroeë somer gebore. Die normale ding is dat hulle net een baba het, hoewel daar soms twee gebore word.
Ander eienaardighede van die takbokke met slagtande
Die takbok is gewoonlik eensaam. By sommige geleenthede kan dit egter in pare gaan. Beide in paartyd en nie.
Aan die ander kant, dit is 'n dier met skemergewoontes. Daarom is dit baie meer aktief as daar net 'n bietjie lig in die omgewing is. Byvoorbeeld, as die son ondergaan of wanneer dit begin opkom.
Hulle gebiede is goed gedefinieer en daarom, gebruik om op dieselfde paaie te dwaal. Behalwe dat dit op dieselfde plekke ronddwaal, laat dit ook baie duidelike spore. Dit maak dit ongelukkig vir mense maklik om in strikke te val.
Die voorkeur van die slagtende takbokke word nog bestudeer. Ten spyte hiervan is dit bekend dat hierdie diere nat bosse met groot blare verkies. Hulle hou hul gebied naby waterweë en waar voedsel beskikbaar is.
Alhoewel dit bekend is dat dit 'n spesie is wat inheems is aan China en dat dit vandag in die middel en suid van die land woon, is daar rekords van sy bestaan ​​in Birma. Tans kon daar egter geen individue gevind word nie. Dit kan wees omdat hulle 'n baie beperkte, geïsoleerde en groot hoogtegebied kan inneem.