McDonald's, Metro, Taco Bell - Waar is hulle gebore? - Nuwe resepte
McDonald's, Metro, Taco Bell - Waar is hulle gebore?
Die eerste White Castle-lokasie is in 1921 in Wichita, Kan., Geopen, wat dit die oorspronklike Amerikaanse kitskosburgerketting maak. Die stigter, Bill Ingram, het $ 700 gebruik om die beginplek oop te maak en het die ketting se handtekeningskyfies bedien. Die volgende jaar word die tweede White Castle in El Dorado, Kan., Geopen, en teen 1924 brei Ingram die ketting uit na Omaha, Neb. En Kansas City, Mo.
Die voorganger van hierdie burger-megaketting is oorspronklik in 1953 in Jacksonville, Florida, gestig deur familielede Keith J. Kramer en Matthew Burns. Hulle het besluit om hul eerste plek Insta-Burger King te bel vanweë die braaikuikens wat hulle gekoop het om die hamburgers, genaamd Insta-Broilers, te kook. Die volgende jaar het James McLamore en David Edgerton begin met die opening van Insta-Burger-franchises in Miami-hulle het die Insta-Broilers vervang met die vlam-braaikuikenstelsel waarvoor Burger King bekend is. Weens finansiële ontberings het Kramer en Burns die maatskappy in 1959 aan McLamore en Edgerton verkoop; hulle het daarna die ketting Burger King herdoop.
In 1941 het Carl Karcher en sy vrou Margaret 'n worsbroodjiekar in Anaheim, Kalifornië, gekoop. Binne die volgende vyf jaar het hulle uitgebrei na vier karre en Carl's Drive-In Barbecue, hul eerste restaurant, oopgemaak. Die Karchers het toe Carl's Jr.-plekke begin oopmaak, wat 'n verkorte weergawe van die Drive-In-spyskaart bevat en ook kleiner is (vandaar Jr.).
Die Dwerghuis (oorspronklik The Dwarf Grill) het in 1946 in Hapeville, Ga, begin, toe ''n jong man met die naam Truett Cathy en sy broer Ben hul spaargeld saamgevoeg het, hul motor verkoop en 'n lening aangegaan het om $ 10 000 te betaal om die dwerg oop te maak. Rooster. " Dit het 10 toonbankstoele en vier tafels. Teen die middel van die 1960's het Cathy 'n handjievol ander Dwarf House-plekke geopen en uitgebrei tot 'n aantal Chick-fil-A-lokasies in winkelsentrums in Georgië.
In 1930 tydens die Groot Depressie, open Harlan Sanders sy eerste restaurant in 'n vulstasie in Corbin, Ky, genaamd Sander's Court & Café. Teen 1952 het The Colonel begin met die franchise van sy gebakte hoenderonderneming.
In 1940 het die broers Mac en Dick McDonald McDonald's Bar-B-Que in San Bernardino, Kalifornië, geopen; agt jaar later het hulle besluit om die konsep van die restaurant op te knap om te voldoen aan hul winsgewendste spyskaart, hamburgers - hulle het die restaurant McDonald's hernoem. In 1954 het die multimixer -verkoopsman Ray Kroc die restaurant besoek en is hy oorweldig deur die doeltreffende stelsel wat deur die McDonald's -broers ontwikkel is; hy het die handelsmerk begin franchise en 'n jaar later die maatskappy gekoop.
Die eerste Starbucks is in 1971 op die Pike Place Market in Seattle geopen; die naam is geïnspireer deur die klassieke roman van Herman Melville Moby-Dick. Van die begin af het Starbucks koffiebone van verskillende plekke regoor die wêreld ingevoer. In 1976 trek die koffiewinkel in die straat af na 'n nuwe plek.
Die idee vir Subway is geïnspireer deur die besluit van stigter Fred DeLuca om 'n toebroodjiewinkel te open om te help betaal vir sy mediese skoolopleiding. Die idee om die winkel oop te maak, kom van dr. Peter Buck, wat DeLuca $ 1.000 geleen het om die oorspronklike ligging van die toebroodjiewinkel in Bridgeport, Conn., In 1965 te open en sy sakevennoot geword het. Die eerste winkel heet Pete's Super Submarines, en eers in 1968 kry die ketting die naam Subway.
Glen Bell, geïnspireer deur die McDonald's -broers, het 'n burgerplek met 'n soortgelyke model geopen. Maar sodra ander die idee begin inslaan, besluit Bell om 'n nuwe spyskaartkonsep te bedink. Hy begin in 1954 knapperige taco's verkoop met 'n kombinasie van Mexikaanse bestanddele wat ontwerp is om die Amerikaanse smaak in sy nuwe restaurant, Taco Tia, in Downey, Kalifornië, te behaag. konsep Taco Bell.
Dave Thomas het die eerste Wendy's -lokasie op 15 November 1969 in Columbus, Ohio, geopen. Die jaar daarna het Thomas 'n tweede plek van die handelsmerk geopen, hierdie keer het hy 'n deurry-opgaapvenster bygevoeg. Van die begin af bedien die ketting sy kenmerkende vierkantige hamburgers en milkshakes.
Burger King doen 'n beroep op sy kliënte om by McDonald's te bestel
Terwyl die Verenigde Koninkryk sy tweede sluiting onder oë het, het Burger King die Britse publiek aangemoedig om voortdurend kos te bestel, uit alle winkels.
Terwyl die Verenigde Koninkryk hom voorberei om nog vier weke van inperking die hoof te bied, het Burger King iets gedoen wat hy gedink het dit nooit sou doen nie.
Die COVID-19-uitbraak het daartoe gelei dat 2020 een van die belangrikste jare in die moderne geskiedenis geword het. Vir 'n paar maande was feitlik die hele wêreld in die steek gelaat. Mense word aangeraai om tuis te bly om die verspreiding van die virus te voorkom en slegs te gaan wanneer dit absoluut noodsaaklik is. Slegs om te gaan werk as dit 'n sleutelrol is, of om voedsel en voorrade te kry.
Dit beteken die tydelike sluiting van kroeë en restaurante in baie dele van die wêreld. Diegene wat steeds afleweringsdienste kon aanbied, waaronder 'n aantal kitskosketens in die Verenigde Koninkryk. Terwyl die land in die loop staar van 'n tweede sluiting, wat later hierdie week begin, het Burger King 'n verklaring uitgereik wat niemand gedink het hulle ooit sou sien nie.
Die titel van die verklaring lui "bestel by McDonald's". Dit is reg, die gevestigde kitskosonderneming moedig kliënte aktief aan om by sy eerste mededinger te koop. En die res van sy mededingers. Later in die verklaring noem Burger King ook Pizza Hut, Subway, Taco Bell en 'n aantal ander mededingende eetplekke. Dit merk selfs 'n paar minder bekende Britse burgerkettings in 'n opvolg-tweet.
Ons weet, ons het ook nooit gedink dat ons dit sou sê nie. pic.twitter.com/cVRMSLSDq6
& mdash Burger King (@BurgerKingUK) 2 November 2020
Dit is nie die Burger King se bestuurder van sosiale media wat ontslaan word en soveel skade doen as wat hulle moontlik kan op pad by die deur uit nie. Dit is eintlik 'n baie slim bemarkingsbeweging van BK se kant af. Die doel van die verklaring is nie om sy eie kliënte weg te jaag in die teoretiese arms van 'n mededingende restaurant nie. Die bedoeling is om die Britse publiek aan te moedig om aan te hou om hul dienste te gebruik, sowel as almal s'n tydens die tweede inperking.
'Dit is altyd die beste om 'n Whopper te kry, maar om 'n Big Mac te bestel, is ook nie so erg nie,' lui die uiteinde van die verklaring. Dit is waarskynlik regverdig om te sê dat nóg Burger King nóg McDonald's genoeg sal ly dat hulle nie die ander kant hiervan sal haal nie. Dit is egter steeds 'n goeie gebaar van Burger King. Ons wonder of McDonald's met 'n soortgelyke boodskap sal antwoord.
Dien Taco Bell 'Grade D, maar eetbaar ' vleis?
Om die publiek te beskerm teen siektes wat deur voedsel oorgedra word, word vleisprodukte ('n groep wat beesvleis, vark, lam en kalfsvleis insluit) wat in die VSA verkoop word, ondersoek deur die Food Safety and Inspection Service (FSIS), 'n agentskap van die Amerikaanse departement van Landbou (USDA), om te verseker dat hulle voldoen aan die Amerikaanse voedselveiligheidsstandaarde vir veiligheid, heilsaamheid en akkuraatheid in etikettering in ooreenstemming met die Federal Meat Inspection Act (FMIA). Die FSIS 'gradeer' egter nie vleis as deel van die standaardinspeksieproses nie: inspeksie is streng 'n slaag-/druipstelsel, en vleisprodukte slaag óf word as ongeskik verwerp. Daar bestaan ​​nie iets soos vleis van die graad "maar eetbare" of "slegs troeteldiervoedsel" nie.
As 'n vleisprodusent wil, het hy kan laat sy produkte deur 'n USDA -beoordelaar gradeer, wat dit in een van die agt kategorieë sal toewys: Prime, Choice, Select, Standard, Commercial, Utility, Cutter en Canner. Volgens die USDA:
USDA Prime, Choice, Select en Standard grade kom van jonger beesvleis. Die hoogste graad, USDA Prime, word meestal deur hotelle en restaurante gebruik, maar 'n klein hoeveelheid word op kleinhandelmarkte verkoop. Die graad wat die meeste verkoop word, is USDA Choice.
Standaard- en kommersiële beesvleis word gereeld as ongegradeerde of as 'handelsnaam' -vleis verkoop.
Die drie laer grade - USDA Utility, Cutter en Canner - word selde, indien ooit, in winkels verkoop, maar word eerder gebruik om beesvleis en ander vleisprodukte soos frankfurters te maak.
Hierdie graderingsproses is egter opsioneel, en selfs vleis wat aan die laagste grade toegeken word, is heeltemal eetbaar. Dit is duidelik dat sommige vleissnitte en vleissoorte smaakliker of voedsamer is - en daarom aantrekliker (en duurder) is vir verbruikers - maar elke vleisproduk wat deur die USDA -inspeksie geslaag word, is as geskik vir menslike gebruik gesertifiseer. Enige vleis wat nie die basiese USDA -inspeksieproses slaag nie, word van die hand gewys; dit word nie as 'n "lae, maar eetbare" of slegs "troeteldiervoedsel" aangewys nie.
Boonop is die idee dat vleis "Graad D maar eetbaar" genoem word, in stryd met die hele konsep van gradering. 'Graad D maar eetbaar' sou impliseer dat sommige graad D -vleis geskik was vir menslike gebruik en ander nie - maar wat sou die punt wees om 'n graad te skep?
klassifikasie vir voedsel wat nie die primêre funksie van die onderskeiding van eetbare van oneetbare produk gedien het nie?
As daar werklik twee soorte laegraadse (dit wil sê "graad D") vleis is, sou die tipe wat nie geskik is vir menslike gebruik nie, 'n duidelike ander gradering (soos "graad F") hê om enige verwarring tussen Die twee. Net soos die briefie wat 'n oneerlike motor van die tref-en-trap-motor agtergelaat het in 'n ander bekende legende, is die etiket "Graad D maar eetbaar" 'n intrige, 'n uitgedinkte detail wat nodig is vir die effektiewe vertel van 'n verhaal, en nie iets wat in die werklike lewe teëgekom.
Die bron van hierdie legende is ongetwyfeld die voorkoms van kartonne voedselprodukte met die etiket "Slegs vir institusionele gebruik" wat gereeld voorkom by fasiliteite wat groot hoeveelhede maaltye berei (bv. Restaurante, hospitale, skole, gevangenisse, militêre basisse). verkeerdelik geïnterpreteer dat die produkte in die kartonne sub-standaard is. Die aanduiding "Slegs vir institusionele gebruik" het niks met kwaliteit te doen nie, maar dit is 'n aanduiding dat die inhoud van die karton in grootmaat verpak en verkoop is vir institusionele gebruik en dus vrygestel is van federale etiketteringsvereistes wat andersins van toepassing sou wees indien die inhoud is afsonderlik aan huishoudelike verbruikers verkoop. (Dit is byvoorbeeld nie nodig dat voedselprodukte wat vir institusionele gebruik verkoop word, voedingsinligting op elke verpakking bevat nie, soos dit sou wees as dit op die rakke van die kruidenierswinkels verkoop word.)
Sentraal in hierdie legende is twee temas: voorbereide geregte wat deur instellings bedien word, of kitskos-afsetpunte smaak nie so lekker soos by die huis nie, en jeugdigheid, opvoedkundige ambisies, mislukte misdadigheid, of 'n vasbeslotenheid om te eet in die goedkoop alles laat 'n mens aan die genade van die kulinêr gewetenlose. 'N Sekere mate van ongemak word altyd geassosieer met die toevertrouing van die voorbereiding van wat ons eet aan vreemdelinge, soos blyk uit die vele voedselbesmettingslegendes wat in omloop is, maar hierdie angs doen oor die algemeen weinig meer as om rustig op die agtergrond deur te dring, solank die kos wat ons' herbediening is redelik lekker en dit lyk asof daar nie daarmee gepeuter is nie. As smaak egter by die venster uitkom of as daar iets verkeerd lyk, begin ons ons afvra wat werklik in die kombuis aangaan, en ons wend ons dikwels tot wonderlike verduidelikings om die tekort tussen ons verwagtinge en wat ons bedien is, te verduidelik. As gevolg hiervan word institusionele of restaurantaanbiedinge wat nie so lekker smaak as tuisgemaakte kookkuns nie, toegeskryf aan die feit dat dit eerder gemaak is van onderaardige bestanddele as dat dit 'n produk is van massaproduksie.
As 'n kitskoswinkel ook spyskaarte kan aanbied vir minder as wat ons dink hulle moet kan verkoop, soek ons ​​na verduidelikings wat die vermoë van massa -aankope te bowe gaan, naamlik dat dit 'n hoek moet sny in die kwaliteit van bestanddele. Vanweë die uiters lae pryse van Taco Bell, is die "Graad D, maar eetbare" legende meer aan die kitskosketting geheg as aan enige ander (hoewel dit ook na McDonald's en Subway verwys is).
McDonalds geheime spyskaart
Dit is 'n lys van die beste en gewildste McDonalds se geheime spyskaartitems. Daar is 'n rede waarom sommige van hierdie geheime spyskaart -items van McDonalds selfs gewilder is as gewone McDonalds -bestellings. Deur hierdie geheime spyskaarte te ontdek, voel u asof u 'n verborge skatkis gevind het wat u nie kan wag om oop te maak nie. Maar die verrassing in die McDonalds Secret Menu wat tonne heerlike hamburgers, toebroodjies en nageregte bevat. So, wat is op die geheime spyskaart van McDonalds, vra jy? Al die items op die geheime spyskaartlys van McDonalds is baie gesog omdat dit vars opsies vir die gewone spyskaart bied. En dit is eksklusiewe items wat slegs die "in die kennis" kan bestel. U het nou die geleentheid om 'n paar interessante en unieke items wat McDonalds te bied het, na te gaan. Kyk hieronder om die volledige te ontdek McDonalds geheime spyskaart.
Die skeppers van die geheime spyskaart van McDonalds is diegene wat dit gewaag het om te droom. Diegene wat gedink het, "hey, ek kan dit beter maak". En dit is presies wat hulle gedoen het. Hierdie items versprei mond tot mond en op die internet en word die lys wat u hieronder sien. Ons het al die inligting op een plek saamgebring, sodat u nie op die internet hoef te soek om uit te vind wat u wil weet nie. Ons bied 'n paar inligting oor die beskikbaarheid, pryse, gewildheid en die spyskaart vir elke item.
Die belangrikste is dat ons die instruksies gegee het hoe om elke geheime spyskaart by McDonalds te bestel. Dus, vir die geval dat u 'n bietjie skaam is om self uit die geheime spyskaart te bestel, het ons die stappe gegee oor hoe u u gunsteling menu -hack by McDonalds kan bestel.
Moenie vergeet om na al die ander wonderlike geheime spyskaarte op ons tuisblad te kyk nie!
Ja, gesonde kitskos is moontlik. Maar eetbaar?
Toe my dogter ongeveer tien jaar gelede 'n tiener was, het sy 'n vegetariese fase beleef. Destyds was die uitbetaling vir ortodontiese besoeke 'n reis na Taco Bell, waar die enigste ding wat ons kon eet, boontjieburrito's en taco's was. Dit was nie my gunsteling maaltyd nie, maar die pap boontjies in die sagte tortilla of skerp dop was 'n bietjie kalmerend, en die soet "warm" sous het die ervaring behoorlik genoeg gemaak. Ek het gewoonlik twee of drie gepoleer.
Ek het gedink aan die stop van die Taco Bell tydens 'n onlangse reis. Ek het besluit om die slaggate van lughawekos te vermy om veganisties te wees vir die lengte van die reis. Dit is nie maklik nie. Toe ek by Terminal C in Dallas/Fort Worth kom, kon ek nie nog 'n Veggie Delite van Subway verdra nie, 'n slegte gekapte slaai op slegte brood. Ek dwaal toe op na die Taco Bell Express oorkant Gate 14 en vra optimisties vir die kassier of ek 'n boontjieburrito sonder kaas of suurroom kan kry. Hy wys op 'n hoek op die boonste skerm waar die "fresco" -spyskaart pico de gallo in plaas van suiwel aanbied, en verkoop my dan op 'n meerlagige "fresco" boontjieburrito vir ongeveer 3 dollar. Terwyl hy besig was om te praat, het die kliënte regs en links, beide pasgemaakte, pakdragende mense, wat honger en berusting het, opgewek. Hulle was ook nie bewus van die fresco -spyskaart nie. Die een het probeer om 'gesond te eet onderweg', terwyl die ander 'veganiese kinders' wou hê. Soos ek, was hulle geïntrigeerd deur 'n kitskosburrito met ongeveer 350 kalorieë, of minder as die helfte soveel as 'n Fiesta Taco-slaaibak. Dit was ook nie sleg nie.
Twaalf jaar na die publikasie van 'Fast Food Nation' en amper so lank sedert Morgan Spurlock hom amper doodgeslaan het, het ons verhouding met kitskos verander. Ons het van die fluitjie-blaas-stadium na die stadium met hoër verwagtinge gegaan, en daar word aan sommige van die verwagtinge voldoen. Verskeie state het maatreëls getref om die inperking van plaasdiere te beperk. In-N-Out Burger het getoon dat u nie u werknemers te min moet betaal om winsgewend te wees nie. Daar is tientalle plant-gebaseerde alternatiewe vir vleis, met meer en meer wat op pad is, dit is redelik goed.
Die vervulling van hierdie verwagtinge het tot hoër verwagtinge gelei. My ervaring op die lughawe bevestig net wat ek al jare van ontleders in die kitskosbedryf gehoor het. Na die sukses van ondernemings soos Whole Foods en gesonde (of teoreties gesonde) handelsmerke soos Annie's en Kashi, is daar nou 'n mark vir 'n kitskosketting wat nie net self gesond is nie, maar ook vegetariese, volhoubaar en selfs menslik. En dit is kitskos: goedkoop. "Dit is belangrik, en ek glo dat dit afkomstig is van die begeerte van die verbruiker om keuses en meer balans te hê," sê Andy Barish, 'n restaurantontleder by Jefferies LLC, die beleggingsbank. 'En dit is nie meer net die kus nie.'
Ek praat nie van tekengebare nie, soos McDonald's vrugte-en-jogurt-parfait, waarvan die kalorieë meer as 50 persent suiker is. En ek verwag nie dat die pryse ooreenstem met dié van Taco Bell of McDonald's nie, waar skaalvoordele en goedkoop bestanddele maaltye goedkoop maak. Wat ek graag wil hê, is 'n plek wat slegs goeie opsies bied, waar u nie die gemorskos hoef te weerstaan ​​om goed te bestel nie, en waar die kos eg is - waarmee ek geregte bedoel wat oor die algemeen min bestanddele bevat en wat herkenbaar is aan almal, nie net voedseltegnoloë nie. Dit is 'n plek waar iets soos 'n swartboontjieburger gestapel met groente en gebakte patats-en hel, miskien selfs 'n veganistiese shake-minder is as 10 dollar en 800 kalorieë (en baie minder sonder die skud). As ek dit binne 15 minute kon bestel en eet, sou ek gelukkig wees, en ek dink dat baie ander ook sou wees. U kan my resepte probeer vir 'n vinnige, lae-kalorie-burger, friet en shake.
In die afgelope jaar het die kitskosbedryf aan hierdie nuwe eise gehoor gegee. Miljarde dollars is belê in meer gesonde kitskosopsies, en die finansiële aansporings regverdig hierdie uitgawes. Ongeveer die helfte van al die geld wat aan voedsel in die Verenigde State bestee word, is vir maaltye wat buite die huis geëet word. En verlede jaar verdien McDonald's $ 5,5 miljard se winste op $ 88 miljard se verkope. As 'n mededinger 'n meer gesonde opsie bied wat slegs 'n enkele persent van die markaandeel kan behaal, sal dit $ 55 miljoen verdien. Chipotle, die beste nuweling van die laaste generasie, het dié 1 persent behoorlik geklop. Verlede jaar het die verkope $ 3 miljard bereik. In die vierde kwartaal het hulle met 17 persent gegroei oor dieselfde tydperk in die vorige jaar.
Getalle is moeilik om vas te stel vir meer gesonde opsies, want die kitskosbedryf het nog nie 'n kategorie vir 'gesond' nie. Die bedryf verwys na McDonald's en Burger King as 'vinnig bedienende restaurante'. Chipotle is 'fast casual' en restaurante waar u by die toonbank bestel en die kos na u gebring word, word soms 'premium fast casual' genoem. Restaurante uit hierdie verskillende sektore ontken hierdie onderskeidings dikwels, maar QSR, 'n tydskrif in die bedryf-'Beperkte diens, onbeperkte moontlikhede'-spandeer baie ruimte om dit te ontleed.
Na dekades se eet van die goed het ek egter my eie. Eerstens is daar die plekke wat rommel bedien, ongeag die soort fineer wat hulle aanbied. Metro, Taco Bell (ek is partydig teenoor hulle, maar regtig ...), McDonald's en hul geliefdes vorm die Junk Food -sektor. Een stap boontoe is plekke met 'n beter atmosfeer en miskien beter bestanddele - Shake Shack, Five Guys, Starbucks, Pret a Manger - wat ook ongesonde kos bied, maar daarin slaag om diners beter te laat voel om dit te eet, óf omdat dit beter smaak, omring word deur 'n paar gesonde opsies, die omgewing is groovier of gebruik organiese of volhoubare bestanddele. Dit is die Nouveau Junk -sektor.
Chipotle kombineer die beste aspekte van Nouveau Junk om 'n nuwe kategorie te skep wat ons Improved Fast Food kan noem. By Chipotle is die kos varser en smaak dit baie beter as tradisionele kitskos. Die verkryging, produksie en kook is oor die algemeen van 'n hoër vlak en die algehele ervaring is aangenamer. Die guacamole word regtig op die perseel gemaak, en die hoender (hoe smaakloos ook al) word voor u oë gaargemaak. Dit is redelik maklik om daar vegan te eet, maar die burrito's kan die kalorieë bevat. Soos 'n mededinger vir my gesê het: 'Verskeie handelsmerke het 'n voorsprong op [die stigter van Chipotle Steve] Ells gehad, maar hy het hul [uiters] met kultuur en kwaliteit geskop. Dit is nie lafhartig vir Mexikaanse kos op stoom-tafel op die lopende band nie. Dit kan tans $ 10 miljard werd wees. " (Dit is.)
Chipotle staan ​​nie meer alleen in die Improved Fast Food -wêreld nie: Chop't, Maoz, Freshii, Zoës Kitchen en verskeie ander het almal hul sterk punte. En - soos Chipotle - het almal hul beperkings, wat begin met kalorieë en vet. Deur benewens organiese tofu, gebraaide hoender en gebakte uie, bied Chop't, 'n slaaiketting in New York en Washington, kliënte die geleentheid om 'n gesonde maaltyd in 'n kaloriebom te maak (om van die smaaklose sous niks te sê nie) , en verhoog die prys dikwels tot $ 12 of meer. Die Maoz in Nederland is nie sleg nie, maar dit is nie so goed soos die ma-en-pop-falafel-vragmotors en winkels oral in Manhattan nie. Daar is skaars keuses, niks word op bestelling voorberei nie, die pitabroodjie is 'n spons en daar is 'n deurmekaar bedieningsopset wat 'n ete van $ 10 na 'n bietjie afslag laat lyk.
Ondanks die gebreke daarvan is Verbeterde kitskos die oorgangstap na 'n nuwe kategorie kitskosrestaurant, waarvan die praktyke nog nader aan volhoubare produkte behoort te wees en wie se maaltye redelik gesond en smaaklik en goedkoop moet wees. (Miskien nie goedkoop vir McDonald's nie, maar onder $ 10.) Hierdie nuwe kategorie is, of sal wees, goeie kitskos, en daar is reeds 'n paar opkomende aanspraakmakers.
Veggie Grill is 'n die sesjarige ketting in Los Angeles met 18 plekke. Tegnies val dit in die kategorie 'premium fast casual'. Die restaurante is aangenaam ontwerp en mooi verlig en bied beperkte diens. Die kos is streng veganisties, hoewel jy dit aanvanklik miskien nie weet nie.
Kevin Boylan en TK Pillan, die stigters van die ketting, is self veganiste. Hulle verwys gereeld na hul kos as 'bekend' en 'Amerikaans', maar dit is betwisbaar. Die "kuiken" in die toebroodjie "Santa Fe Crispy Chickin" is Gardein, 'n soja-produk wat die standaard geword het vir kitskosoperateurs wat vleisvervangers soek. Alhoewel daar beter produkte in die vooruitsig is, smaak Gardein, veral as dit gebraai word, min of meer soos 'n McNugget (wat nie heeltemal 'regte' hoender self is nie). Die "kaas" is Daiya, wat op tapioka gebaseer is en in smaak soortgelyk is aan 'n gepasteuriseerde verwerkte Amerikaanse kaas. Die "steak", "carne asada", "crab cake" (my gunsteling) en "burger" is ook soja, in kombinasie met koring en ertjieproteïen. Wat dierewelsyn, omgewingsskade en hulpbrongebruik betref, is hierdie produkte groot stappe in die regte rigting. Hulle bespaar diere, water, energie en grond.
Boylan wou my duidelik maak dat sy ketting nie oor haute cuisine gaan nie. 'Ons doen nie gebakte tempeh met 'n perske-vermindering da-da-da,' het hy gesê. 'Dit is miskien 'n uitstekende spyskaart, maar die meeste mense weet nie wat dit is nie. As ons 'cheeseburger' - of 'gebraaide kuiken' met aartappelpuree met sous en gestoomde boerenkool sê - weet almal waarvan ons praat. " Hy het waarskynlik reg, en die groente is ook redelik goed. Die kapokaartappels word gesny met 40 persent blomkool, die sous is gemaak van porcini -sampioene en jy kan jou voorgereg op 'n kale -bed in plaas van 'n broodjie sit.
Toe ek die eerste keer by 'n Veggie Grill ingaan, het ek verwag dat 'n kamer vol maer vegane praat oor hul veganisme. In plaas daarvan, op plekke in Hollywood, El Segundo en Westwood, kon die lyne oral wees, selfs 'n lughawe Taco Bell. Die eters verskyn gemeng volgens klas en gewig, en het beslis soos omnivore gelyk, wat hulle meestal is. Die navorsing van die onderneming toon dat ongeveer 70 persent van sy kliënte vleis of vis eet, 'n feit wat beide weerspieël word in die spyskaart en die onmiddellike sukses daarvan. Veggie Grill het die beste Amerikaanse restaurant gewen in die 2012 Los Angeles Times -leserspeiling, en die verkope styg met 16 persent in bestaande winkels in vergelyking met verlede jaar. Die plan is om die 18 plekke elke 18 maande in die afsienbare tyd te verdubbel - 'vinnig genoeg om voor mededingers te bly, maar nie so vinnig as om ons kulturele DNA te verloor nie', het Boylan gesê. In 2011 het die stigters 'n nuwe CEO, Greg Dollarhyde, ingebring, wat Baja Fresh gehelp het om 'n nasionale ketting te word voor sy verkoop aan Wendy's vir byna $ 300 miljoen.
Veggie Grill word gedeeltelik onderskryf deur Brentwood Associates, 'n klein private-ekwiteitsfirma wat belê is in verskillende verbruikersondernemings, waaronder Zoës Kitchen, 'n ketting wat kebabs, gebakte boontjies en geroosterde groente bied. 'Vir 'n onderneming soos ons om by 'n konsep soos Veggie Grill betrokke te raak, moet ons glo dat dit 'n winsgewende sakemodel is, en ons doen dit,' het Rahul Aggarwal, besturende direkteur van Brentwood, aan my gesê. 'Tien jaar gelede sou ek gesê het dat geen veganiese restaurant suksesvol sou wees nie, maar mense soek verskillende maniere om te eet, en dit is 'n uitstekende idee.
Ek bewonder Veggie Grill, maar terwyl 'chickin' van soja gemaak word, is dit geen misdaad nie, maar dit is nog steeds ver van ware kos. Ek het 'n langdurige argument met toegewyde veganistiese vriende, wat sê dat Amerikaners nie gereed is vir rys en boontjies, of kikkererwten-en-spinasiebredie nie, en dat plekke soos Veggie Grill 'n oorgang bied na dier-en-omgewing-vriendeliker kos. Op een vlak stem ek saam. Waarom die graan aan gemartelde diere voer om slegte vleis te produseer as u die graan kan verwerk en tot 'vleis' kan produseer? Op 'n ander vlak moet die doel ook kitskos wees wat ook regte kos is.
Baie van wat ek by Veggie Grill geëet het, was gebraai en dig, en selfs as ek nie te veel geëet het nie, het ek agterna net so swaar gevoel as nadat ek by 'n Junk Food -ketting geëet het. En hoewel die Santa Fe Crispy Chickin -toebroodjie met blaarslaai, tamatie, rooi ui, avokado en veganistiese mayo 500 kalorieë inhou, 200 minder as Burger King se Tendercrisp -hoenderbroodjie, kos die "chickin" toebroodjie $ 9. Die Tendercrisp kos $ 5, en dit is in Midtown Manhattan.
Met toekomstige groei behoort Veggie Grill die pryse te laat daal, maar dit is moontlik nooit moontlik om minder as 10 dollar daaraan te bestee nie. Deel van die koste is diens: by Veggie Grill bestel u, kry 'n nommer om op u tafel te sit en wag vir 'n bediener. Dit is 'n luukse in vergelyking met die meeste kettings, en 'n aangename een, maar die kombinasie van die feit dat die kos nie heeltemal werklik is nie en die prys nog steeds te hoog is, beteken dat Veggie Grill nog nie die sprong na Good Fast Food gemaak het nie.
Gedurende my tyd in Los Angeles het ek ook geëet by Native Foods Café, 'n veganistiese ketting soortgelyk aan Veggie Grill, waar u 'n redelike goeie "gehaktballetjie" -sub (van seitan, 'n vorm van koringgluten) kan kry, en by Tender Greens, wat, alhoewel dit kafeteria-styl is (dink Chipotle met 'n groot Euro-Californiese spyskaart), flirt dit met die $ 20-punt vir 'n maaltyd. Dit kan nie regtig as kitskos beskou word nie, maar dit is wonderlik en ek sal dit graag wil sien dat Applebee's en Olive Garden nie meer werk nie.
In Culver City het ek Lyfe Kitchen besoek (dit is "Love Your Food Everyday" wat ek ken, maar lees asseblief). Lyfe het die stamboom, spyskaart, finansiering, plan en ambisie om die groot kettings aan te pak. Die onderneming probeer in die volgende vyf jaar 250 liggings bou, en QSR het al gewonder of dit die 'Whole Foods of fast food' sal word.
By Lyfe is die koekies suiwelvry, die beesvleis kom van grasgevoerde koeie wat nie meer as 600 kalorieë weeg nie, en daar is geen botter, room, witsuiker, witmeel, mieliesiroop met hoë fruktose of transvette nie. Die konsep was die geesteskind van die voormalige uitvoerende hoof van Gardein en beleggingsbankier Stephen Sidwell, wat vinnig Mike Roberts, die voormalige president van McDonald's, en Mike Donahue, hoof van korporatiewe kommunikasie in die Verenigde State, aangewys het. Hierdie drie het saamgewerk met Art Smith, die voormalige sjef van Oprah, en Tal Ronnen, wat volgens my een van die mees ambisieuse en talentvolle veganiste in die land is.
Volgens Roberts het Lyfe tans meer as 250 engelbeleggers wat ''n groep mense verteenwoordig wat sê:' Ons het so iets gewag. ' is geskeduleer om oop te maak voordat die jaar uit is. New York -plekke word aktief ondersoek, en 'n franchise in Chicago is aan die gang.
Toe ek die operasie in Culver City besoek, kort voor die amptelike opening daarvan, het ek 'n voorbeeld van die spyskaart gekry en onder die indruk gekom. Daar is vier klein, kreatiewe platbroodpizzas onder $ 10, een is veganisties, twee vegetariërs en een saam met hoender. Ek het heerlike slaaie geproe, soos 'n beet-and-farro ($ 9) wat maklik by 'n voorgereg by 'n goeie restaurant kan eet, en ontbytkeuses, soos staalgesnyde hawermout met jogurt en regte esdoringstroop ($ 5) en 'n tofu-wrap ($ 6,50), was eintlik heerlik.
Lyfe, anders as die lewe, is nie goedkoop nie. Die eienaars beweer dat die gemiddelde tjek ongeveer $ 15 is, maar een voorgereg (gebakte salm, bok choy, shiitake -sampioene, miso, ens.) Kos presies $ 15. 'N "Ou graan" -bak met Gardein "beesvleiswenke" kos $ 12, wat te veel lyk. Tog is die salm goed en die bak heerlik, net soos 'n pampoenrisotto met farro wat $ 9 kos - of die prys van 'n "chickin" toebroodjie by Veggie Grill of 'n paar Tendercrisp toebroodjies by Burger King.
Hoe in die wêreld, het ek aan Roberts en Donahue gevra, kan hulle verwag om 250 franchises te bestuur wat die salmgereg of die risotto bedien, of hul kenmerkende gebraaide spruitjies, wat hulle hoop om in die patat van die 21ste eeu te maak? Donahue het erken dat dit 'n uitdaging gaan wees, maar niks wat tegnologie nie kan oplos nie. Lyfe sal staatmaak op digitale bestelopname, G.P.S. kliënt se ligging - 'n achtbaan sal u bediener vertel waar u sit - aanlyn bestel en mobiele programme. Programmeerbare, nuutste kombinasie-oonde stoor resepte, kook met klam of droë hitte en haal die raaiwerk regtig uit die kook. 'N Bestellingsopsporingsstelsel vertel kokke wanneer hulle verskillende dele van die gereg moet begin berei, en vereis slegs hul insette aan die einde van elke bestelling. Byna alle aktiwiteite word intyds gevolg, wat die bestuurders help om dinge glad te laat verloop.
Lyfe is nie vegan nie, net soos proteïen-agnostikus. U kan 'n Gardein-burger of 'n grasvleis-burger, 'ongebraaide' hoender of Gardein-'chickin' kry. U kan ook wyn (biodinamies), bier (organies) of 'n piesang-boerenkool-smoothie wat beter is as wat dit klink, kry. Ek is egter bevrees dat Lyfe se ambisie en sy uiteenlopende spyskaart toerusting en arbeidskoste sal verhoog, en dat hierdie koste die ketting sal verhinder om 'n beroep op minder gegoede Amerikaners te maak. You can get a lot done in a franchise system, but its main virtues are locating the most popular dishes, focusing on their preparation and streamlining the process. My hope is that Lyfe will evolve, as all businesses do, by a process of trial and error, and be successful enough that they have a real impact on the way we think of fast food.
McDonald's, Subway, Taco Bell — Where Were They Born? - Resepte
In 2009, Taco Bell introduced a music video style commercial entitled "It's all about the Roosevelts" composed and produced by Danny de Matos at his studio for Amber Music on behalf of DraftFCB Agency. Featuring, Varsity Fanclub's Bobby Edner, the rap music style commercial shows a group of friends gathering change as they drive toward Taco Bell. The commercial represents Taco Bell's first foray into movie theater advertising, featuring the ad during the opening previews of Transformers: Revenge of the Fallen en Public Enemies as well as screens in some movie theater lobbies. 
Die Cool Ranch Doritos Taco, became available to order on March 7, 2013.  Shortly before its release, Taco Bell launched a promotion advertising that fans could get the new flavor at its stores a day early if they "just asked" on March 6. However, they neglected to inform the majority of their stores of this – leading to numerous complaints on its social media accounts and news sites from disappointed consumers who were unable to obtain the new taco.