’n Volgende eienskap van die mineurletterkunde is dat alles daarbinne ’n kollektiewe waarde aanneem. Juis omdat daar nie ’n oorvloed talentvolle skrywers is binne ’n mineurletterkunde nie, is daar ook nie die moontlikheid van ’n geïndividualiseerde uiting wat aan ’n spesifieke “meester” sal behoort en wat van ’n kollektiewe uiting geskei sal word nie (Deleuze en Guattari 1986:17). Die tekort aan talent is juis voordelig vir die ontwikkeling van iets geheel en al anders as ’n letterkunde waar daar oor die skouers van reuse geklouter word. Soos Trnka (2001:48) dit stel: mineurletterkunde is ’n talentlose skryfvorm.
By die tweede swart Afrikaanse skrywersimposium in 1995 sê Peter Snyders (in Willemse 1997:152): “Ek kan myself nie vereenselwig met die Afrikaanse letterkunde wat alles so presies wil sê nie … Ek skryf oppervlakkig, want ek skryf vir mense wat nie kan lees of skryf nie.”
’n Majeurletterkunde is volgens Bensmaia (1994:216–7) die produk van agente wat aan die dominante kultuur of taal deelneem, aangesien hulle hulself as deel sien van ’n altyd reeds gekonstitueerde en transparante geheel. Mineurletterkundes is, hierteenoor, die gevolg van ’n situasie waar daar geen moontlikhede is vir individuele uitings nie, en binne so ’n situasie verskyn ’n letterkunde waarin elke stelling, hoe klein ook al, verwys na ’n kollektiwiteit, of selfs na ’n gemeenskap, wat nie meer werklik is nie, maar in essensie virtueel, een wat nog besig is om te vorm. Jensma (1973:50) stel dit duidelik, gestroop, so: