Romeinse konsuls onder Romeinse rex - Inligting - 2022
Romeinse konsuls onder Romeinse rex
Wikipedia sê dat die konsuls aanvanklik die koning se raad was, te oordeel na die naam van die kantoor. Ek wonder of dit die feit is en is daar betroubare bewyse vir konsuls onder regs?
Dit is nie so waarskynlik dat die konsul se naam van 'n koninklike adviseur geneem is nie, aangesien die kantoor se naam in die eerste jare van die Romeinse Republiek 'praetor' was. Eers later is die pos hernoem en die praetor is gebruik vir die regterlike amptenare van die Republiek.
'N Meer waarskynlike afleiding van die naam konsul is van con- en sal- "kom bymekaar" omdat die twee beamptes veronderstel was om 'n beleid saam te stel.
Imperium, (Latyn: "bevel", "ryk"), die hoogste uitvoerende mag in die Romeinse staat, wat beide militêre en geregtelike gesag behels. Dit is eers uitgeoefen deur die konings van Rome onder die republiek (c. 509 v.C –27 v.C.) dit is in besit van die hooflanddroste (konsuls, diktators, praetors, militêre tribunes met konsulêre mag en meesters van die kavalerie) en private burgers wat 'n spesiale bevel opgedra het. In die latere republiek het prokonsuls, propraetors, tweede lede van sekere kommissies ook die imperium besit. Beperkings op die gebruik daarvan is ingestel vanaf die aanvang van die republiek. Die kollegialiteitsbeginsel het bepaal dat elkeen van die landdroste op dieselfde vlak (bv., die twee konsuls) wat dit gehou het, moet dit in dieselfde mate hou. Tot in die 2de eeu v.C. is 'n reeks wette uitgevaardig wat beproewings vereis vir Romeinse burgers in hoofsake, en ook die reg op beroep op die mense (jus provocandi ad populum). Dieselfde regte is konvensioneel uitgebrei na Romeinse burgers in die weermag of ander amptelike diens buite Rome. Landdroste moes imperium uitoefen binne die perke van hul amp (provinsie). Imperium is amptelik deur die Comitia Curiata ('n gewilde vergadering) toegeken vir een jaar of totdat die amptenaar sy opdrag voltooi het. Slegs in die laaste jare van die republiek is die imperium toegestaan ​​vir spesifieke termyne langer as een jaar.
Caesar se teenstander Pompeius was die eerste om so 'n opdrag te ontvang, spesifiek vir drie jaar deur die Lex Gabinia (67 v.C.). Octavianus het die imperium verkry as houer van verskillende ampte onder die republiek voordat hy die eerste keiser, onder die naam van Augustus, in 27 v.C. Sedertdien is hy gedurende die ampstermyn deur die senaat imperium toegestaan ​​vir 10 of 5 jaar. Die senaat het daarna die imperium vir elke opvolgende keiser gestem by sy toetreding. Sommige keisers, soos Augustus, het dit laat stem op hul gekose opvolger. Onder die ryk die titel imperator (keiser), wat deur seëvierende Romeinse generaals onder die republiek gebruik is, is voorbehou as 'n eksklusiewe titel vir die staatshoof. Die keisers het hul eerste erkenning as keiser ontvang by hul toetreding en daarna het elke keer 'n Romeinse generaal 'n oorwinning behaal. Imperium is soms aan ander gegee in gevalle van spesiale militêre bevele, soos dié van Germanicus in advertensie 17. Toe dit sonder spesiale pligte verleen is, soos in die geval van Tiberius in advertensie 13, impliseer dit dat die ontvanger 'n gepaste opvolger was aan die princeps, die nie -amptelike titel wat Augustus en daaropvolgende keisers gebruik het. Met die uitbreiding van die Romeinse mag tydens en na die regering van Augustus, het imperium die betekenis van "ryk" gekry.
Romeinse konsuls onder Romeinse rex - Geskiedenis
Nadat Tarquinius Superbus in 509 vC uit Rome gegooi is, was 'n koning nie welkom nie. Nou moes die Romeine 'n nuwe regeringsvorm skep. Die regeringsvorm staan ​​bekend as 'n republiek, wat 'openbare belang' beteken. In 'n republiek kies mense verteenwoordigers om besluite vir hulle te neem. Die Verenigde State van Amerika het 'n republiek.
Die antieke Romeinse republiek het drie regeringsvertakkings gehad. Aan die begin was die wetgewende tak die senaat, 'n groep wat bestaan ​​uit 300 burgers uit die patrisiërklas van Rome, die oudste en rykste gesinne van Rome. Dit was die patrisiërs wat moeg was om die koning te gehoorsaam, wat in opstand gekom het en Tarquinius Superbus uitgegooi het. Die senaat was die magtigste tak van die Romeinse republiek, en senatore het die posisie lewenslank beklee. Die uitvoerende gesag bestaan ​​uit twee konsuls, wat jaarliks ​​verkies word. Hierdie twee konsuls het byna koninklike magte, en elkeen kan die veto van die ander se veto afkeur of afkeur. Dit is heel moontlik dat die idee van twee konsuls uit Sparta met sy twee konings gekom het. Praetors was deel van die geregtelike tak, hulle is jaarliks ​​deur die mense van Rome verkies en het as regters opgetree.
Aan die begin van die Romeinse republiek kom alle amptenare uit die patrisiër of die welgestelde klas, dit het daartoe gelei dat die plebeiërs, die arm en middelklas van Rome weggelaat was. Wie sal sorg vir die bekommernisse van die plebeiers? In 494 vC het 'n gebeurtenis plaasgevind wat bekend staan ​​as die "Struggle of the Orders". Die grootste deel van die Romeinse leër bestaan ​​uit soldate wat uit die laer, plebeiaanse klas kom. Die plebeiers het gekla dat hulle as soldate dien, maar het baie min sê oor die regering. Die plebeiers weier om te veg en vertrek stad toe om hul eie nedersetting te begin. Dit het nie die patrisiërs, die rykes van Rome, te lank geneem om te besef dat hulle die plebeiers nodig het nie. Hervormings in die regering het gevolg. Tribunes is bygevoeg tot die wetgewende tak van die regering. Tribunes word jaarliks ​​verkies en verteenwoordig die kommer van die plebeiers. In 451 vC het die plebeiërs die senaat onder druk geplaas om die wette van Rome neer te skryf; die resultaat was die twaalf tafels, twaalf kliptafels met geskrewe wette wat op die forum geplaas is, of die markplek van Rome wat almal kan sien. Voor die twaalf tabelle kon die patrisiërs die wette te eniger tyd tot hul voordeel verander. En in 376 vC het die Licinian Law gesê dat een konsul uit die plebeiaanse klas gekies moet word.
Een van die nadele van 'n republiek is dat baie amptenare betrokke is by besluitneming. Dit kan lastig wees as daar soms vinnige optrede nodig is. Die Romeine was hierop voorbereid deur een mens totale mag in Rome toe te staan ​​in 'n krisistyd, 'n diktator genoem. Die termyn van diktator was ses maande. Die diktator kan self besluite neem sonder om die senaat te raadpleeg. Een vroeë diktator van Rome was Cincinnatus. Cincinnatus is gevra om diktator te wees in 458 vC, toe Rome 'n vyandelike leër laat nader het. Cincinnatus was eens 'n konsul, maar het teruggetrek na sy plaas in die land. Cincinnatus het die rol van diktator aanvaar, hy het 'n leër gelei en die vyand verslaan, en daarna het hy na slegs sestien dae as diktator uitgetree. Cincinnatus sou die hele termyn van ses maande kon verloop, wat hom groot mag sou gebring het, maar Cincinnatus het gevoel dat die krisis verby was, en hy verkies om terug te gaan na sy boerdery. Nie alle diktators van Rome sou so nederig soos Cincinnatus wees nie.
Die Galliërs, soos die Romeine hulle genoem het, waar 'n groep mense woon in die huidige Frankryk. Die Galliërs, of Kelte, is deur die Romeine as barbare beskou omdat die Galliërs eerder in dorpe gewoon het as om stede te bou, en nie kon lees of skryf nie. Die Galliërs was egter uitstekende vakmanne en moedige krygers. Die Romeine was bang vir die Galliërs. Om watter rede ook al, in 450 vC het sommige van die Galliërs vanaf die geboorteland na Sentraal -Italië oor die Alpe getrek. Terwyl die Galliërs deur Etruria, die land van die Etruske, beweeg het, is baie Etruskiese stede vernietig. In 386 vC val die Galliërs die stad Rome aan. Die Romeine kon nie die Galliërs in die geveg verslaan nie en die Galliërs vorder oor die stad. Baie Romeine het gevlug, maar die senatore en 'n paar soldate het bo -op een van die heuwels van Rome gebly. Die Galliërs het toe die grootste deel van die stad verwoes. Die Galliërs verlaat Rome en vestig hulle permanent in die noordelike deel van Italië, in 'n gebied wat die Po -riviervallei genoem word. Die Romeine het twee verhale oor die inval van Rome deur die Galliërs. In een daarvan het die heilige ganse wat in 'n tempel bo -op die Capitaline Hill woon, die Romeine op die heuwel gewaarsku oor die oprukkende Galliërs wat probeer om die heuwel op te sluip. In die tweede verhale het Camillus, 'n Romein wat gevra is om die stad te verlaat, met 'n leër teruggekeer en die Galliërs verdryf. Ons is nie seker of hierdie verhale waar is nie, maar een ding is seker: die Romeine is diep geraak deur die inval in die Galliërs en beloof dat Rome nooit weer binnegeval sal word nie.
As gevolg van die inval in die Galliërs, is die Romeine, wat nou verswak is, deur die Latyne aangeval. Dit het baie jare geneem, maar Rome het die Latyne en ander vyande verslaan. Elke keer dat Rome 'n oorlog gewen het, het hulle toegelaat dat die verslane mense hulself regeer, solank hulle lojale Romeinse bondgenote was. Die Romeinse leër het gegroei namate hy bondgenote van verslane mense bygevoeg het. Rome verleen ook Romeinse burgerskap aan verslane mense. Op hierdie manier het Rome sy gebied en invloed uitgebrei buite die stadsgrense van Rome, wat 'n Romeinse opoffering tot gevolg gehad het. Binnekort kon geen enkele groep mense buite die Romeinse konfederasie teen Rome opstaan ​​nie.
In 295 vC is daar 'n groot geveg tussen Rome en 'n bondgenootskap van die Galliërs, Samniete (mense uit Sentraal -Italië) en die Etruskers, dit was die keerpunt van die Derde Samnietoorlog. Nie een van hierdie groepe mense was in die Romeinse konfederasie nie, en hulle het Romeinse uitbreiding as 'n bedreiging beskou. In die Slag van Sentinum het Rome die alliansie verslaan. Tydens gevegte het die konsuls die Romeinse leërs gelei. Die legendariese Romeinse held van hierdie geveg was Decius Mus, een van die Romeinse konsuls op die slagveld. Decuis Mus het die aand voor die geveg 'n droom gehad dat een van die konsuls sou sterf, maar die Romeine sou die stryd wen. Tydens die geveg het die Romeine die stryd verloor, en daarom het Decuis Mus homself opgeoffer deur op sy perd direk in die vyandelike lyne te ry om sy troepe te inspireer. Die stap was suksesvol, Decius Mus is van sy perd afgetrek en doodgemaak, maar die Romeine het saamgedrom en die stryd gewen. Die Romeine noem dit selfopoffering devotio. Na die Slag van Sentinum was slegs die Samniete en die Grieke in die suidelike deel van Italië vry van die Romeinse heerskappy. Romeine het garnisoene binne nuut verowerde gebiede verlaat, maar bied ook Romeinse burgerskap aan die verowerde mense aan. Nuut geboude Romeinse paaie verbind Romeinse grondgebied en laat Romeinse soldate toe om vinnig van die een gebied na die ander in Italië te beweeg as daar probleme sou ontstaan.
Die pirriese oorlog (280-272 vC)
'N Interessante karakter in antieke tye was koning Pyrrhus van die Hellenistiese koninkryk Epirus. Soos u in die hoofstuk oor Alexander die Grote gelees het, kom Olympias, Alexander se moeder, uit Epirus, 'n naburige koninkryk van Masedonië. In 307 vC word Pyrrhus, 'n tweede neef van Alexander deur Olympias, die koning van Epirus. Pyrrhus was beïndruk deur die verowerings van Alexander in die verlede en het gevoel dat hy ook 'n uitgestrekte ryk kon opbou. Toe die Griekse stadstaat Taras (Tarentum in Latyn) in Suid-Italië Pyrrhus vra om 'n leër te stuur om hulle te verdedig teen die Romeine, wat in 280 vC oorlog teen Taras verklaar het, was dit dus nie verbasend dat Pyrrhus oor die Adriatiese See met 'n leër. Die verdediging van Taras en die moontlikheid om die Romeine te verslaan was net die avontuur wat Pyrrhus gesoek het.
Pyrrhus het sy vriend en vertroude adviseur, Cineas, saamgebring. Dit was Cineas wat die meeste gepraat en onderhandel het met vriend en vyand in Italië. Pyrrhus het ook 20 oorlogsolifante, oorspronklik uit Indië, saamgebring. Aangesien dit die Hellenistiese era was, het Hellenistiese leërs olifante teen mekaar laat veg, maar dit sou die eerste keer wees dat die Romeinse leër hierdie diere ooit teëgekom het, of selfs gesien het. Pyrrhus het die olifante oor die Adriatiese See van Epirus na Italië gebring, en 'n ongelooflike prestasie, en die eerste amfibiese aanval deur oorlogsolifante in die geskiedenis.
Toe Pyrrhus die stad Taras binnekom, was hy nie beïndruk met die mense wat hy kom verdedig het nie. Die mense van Taras was lui, hulle het te veel geëet en toneelstukke bygewoon, terwyl hulle verwag het dat Pyrrhus vir hulle sou veg. Pyrrhus het die amfiteaters gesluit om die toneelstukke te stop. Pyrrhus het toe die manne van Taras gedwing om by die weermag aan te sluit, en hy het hulle gevorm. Pyrrhus sou nie veg vir lui mans wat nie omgee om hulself te verdedig nie.
Die eerste keer dat die Romeine teen Pyrrhus geveg het, was in 280 vC, tydens die Slag van Heraclea. Die Romeinse perde was bang vir die olifante, en hoewel Pyrrhus die stryd gewen het, bewonder hy die sterkte en moed van die Romeinse leër. 'As ek net manne soos die Romeine aan my kant gehad het, sou ek die wêreld kon oorwin', sê Pyrrhus oor die Romeinse leër na die geveg. Pyrrhus bewonder die organisasie van die Romeinse leër, en die feit dat al die dooie Romeine wonde aan die voorkant van hul liggame gehad het, het geen Romeine die dag van die slagveld gevlug nie.
Na die Slag van Heraclea het Pyrrhus Cineas na Rome gestuur met 'n aanbod van vrede. Die voorwaardes was dat Rome die oorlog met Taras moet beëindig en Pyrrhus se leër moet toelaat om oor Italië te beweeg. Dit lyk asof die Romeinse senaat saamstem totdat Appius Claudius, 'n ou Romein wat vroeër 'n senator was, maar bedank as gevolg van sy ouderdom en blindheid, opstaan ​​en 'n goeie toespraak lewer wat die Romeine oortuig het om die stryd voort te sit.
Die Romeine het Fabricius, 'n eerlike maar arm man, na die kamp van Pyrrhus gestuur om Pyrrhus te probeer oortuig om die Romeinse krygsgevangenes wat by Heraclea gevang is, vry te laat. Pyrrhus het Fabricius eers getoets deur hom met goud te probeer omkoop, en daarna probeer om hom met 'n olifant bang te maak, maar Fabricius, hoewel arm, wou nie die goud neem nie, en was nie bang vir die dier nie. Pyrrhus, beïndruk deur Fabricius, het Fabricius gevra om by sy leër aan te sluit. Fabricius het geweier. Toe Fabricius later tot konsul verkies word, stuur die dokter van Pyrrhus 'n brief aan Fabricius waarin hy sê dat hy die koning sou vergiftig. Fabricius het 'n brief aan Pyrrhus gestuur en hom vertel van sy dokter. Pyrrhus het die dokter gestraf en toegelaat dat al die Romeinse krygsgevangenes huis toe keer.
Die volgende jaar in 279 vC, veg die Romeine weer by Pyrrhus in Asculum. Die Romeine het probeer om die olifantaanval te hanteer, maar na 'n lang geveg het Pyrrhus weer gewen, alhoewel hy baie mans verloor het en self in die geveg gewond is. Nadat een van hierdie bevelvoerders hom gelukgewens het met die oorwinning, het Pyrrhus gesê: "Nog 'n oorwinning soos hierdie, en ek sal heeltemal verwoes word!" Tot vandag toe noem ons enige oorwinning teen 'n hoë prys 'n Pyrrhic -oorwinning, vernoem na die koning van Epirus. Pyrrhus het die Romeinse leër 'n hydra genoem, want hoewel hulle baie mans in die geveg verloor het, kon hulle altyd plaasvervangers vind. Aan die ander kant was die leër van Pyrrhus besig om op te raak, en dit was moeilik om sy verliese te vervang.
Gefrustreerd met sy oorlog met die Romeine, het Pyrrhus sy aandag gevestig op die nabygeleë eiland Sicilië, 'n land wat hy wou verower. Pyrrhus, wat 'n beslag agtergelaat het in Taras, steek die Straat van Messina oor na Sicilië in 279 vC. Die stad Syracuse op Sicilië het Pyrrhus gevra om die Kartagers, wat hulle ook in Sicilië gevestig het, te verdryf. Kartago was 'n ou Fenisiese nedersetting in Afrika, baie naby aan Sicilië. Die Mamertines, huursoldate, gehuur deur die koning van Syracuse, het 'n hele stad in die noordoostelike hoek van Sicilië oorgeneem en was ook 'n bedreiging vir Syracuse. By sy aankoms word Pyrrhus tot koning van Sicilië uitgeroep.
Pyrrhus het teen die Kartagoë en die Mamertyne geveg, maar het weer gefrustreerd geraak en teruggekeer na Italië om die Romeine te beveg. Een groot oorwinning vir Pyrrhus op Sicilië was die slag van Eryx, waar hy die stad Carthago oorgeneem het. Toe Pyrrhus Sicilië verlaat, het hy gesê: 'Wat 'n slagveld laat ek na Rome en Kartago,' en voorspel dat Rome en Kartago sou oorlog voer oor die besit van die eiland.
In 275 vC het Pyrrhus die derde keer in Beneventum teen die Romeine geveg. Dit was 'n Romeinse oorwinning. Die Romeine het sommige van die olifante en ruiters van Pyrrhus gevang en deur die strate van Rome geparadeer. Pyrrhus het Italië met baie min van sy oorspronklike leër verlaat. In 272 vC verslaan Rome Taras en voeg Suid -Italië by sy groeiende ryk. In dieselfde jaar is Pyrrhus in die strate van Argos vermoor en probeer om die suide van Griekeland by sy gebied te voeg.
Rome was nou die meester van Italië en het opgestaan ​​teen 'n Hellenistiese leër wat as een van die bestes in die antieke wêreld beskou word. Maar sou Pyrrhus se voorspelling van Rome en Kartago oor Sicilië baklei? Ons sal dit uitvind op die volgende aanlynhandboekbladsy.
Die keiser Caligula
Caligula was nog nie heeltemal 25 jaar oud toe hy in 37 nC die bewind oorgeneem het nie. Aanvanklik is sy opvolging in Rome verwelkom: Hy kondig politieke hervormings aan en herroep alle ballinge. Maar in Oktober 37 het Caligula 'n ernstige siekte ontbloot, wat hom die res van sy bewind moes deurbring om die ergste aspekte van sy natuur te ondersoek.
Caligula het geld opgebou op bouprojekte, van die praktiese (akwadukte en hawens) tot die kulturele (teaters en tempels) tot die bisarre (het honderde Romeinse handelskepe aangevra om 'n drywende brug van 2 myl oor die Baulibaai te bou, sodat hy kon) spandeer twee dae om heen en weer daaroor te galop). In 39 en 40 het hy militêre veldtogte na die Ryn en die Engelse Kanaal gelei, waar hy die stryd om teateruitstallings vermy en sy troepe beveel het om die see te plunder deur skulpe in hul helms te versamel).
Sy verhoudings met ander individue was ook onstuimig. Sy biograaf Suetonius haal sy dikwels herhaalde frase aan, onthou dat ek die reg het om enige iets aan iemand te doen. Hy het onbeskaamde sake met die vroue van sy bondgenote gehad en daar word gerugte dat hy bloedskande met sy susters het.
Caligula was lank, bleek en so harig dat hy 'n groot oortreding gemaak het om 'n bok in sy teenwoordigheid te noem. Hy het gewerk om sy natuurlike lelikheid te beklemtoon deur vreesaanjaende gesigsuitdrukkings in 'n spieël te oefen. Maar hy het letterlik in luukse gestroom, na bewering in hope geld rondgerol en kosbare pêrels gedrink wat in asyn opgelos is. Volgens sy biograaf Cassius Dio het hy sy kinderjare met kleredrag voortgesit, vreemde klere aangetrek, vroue se skoene en uitspattige bykomstighede en pruike, en blykbaar iets anders as 'n mens en 'n keiser te wees. & #x201D
Konsul (afkorting. Cos. Latynse meervoudskonsules) was die hoogste verkose politieke amp van die Romeinse Republiek en die Ryk.
Gedurende die tyd van antieke Rome as republiek was die konsuls die hoogste burgerlike en militêre landdroste, wat as regeringshoofde vir die Republiek gedien het. Daar was twee konsuls, en hulle het saam regeer. In die era van vroeë Rome as 'n ryk was die konsuls egter slegs 'n figuurlike verteenwoordiger van die republikeinse erfenis van Rome en het hulle baie min mag en gesag gehad, en die keiser was die opperhoof.
Onder die Republiek Na die legendariese uitdrywing van die laaste Etruskiese koning Lucius Tarquinius Superbus en die einde van die Romeinse koninkryk, is die meeste van die magte en gesag van die koning oënskynlik aan die nuut ingestelde konsulsskap gegee. Oorspronklik is konsuls praetors ("leier") genoem, met verwysing na hul pligte as die hoof militêre bevelvoerders. In 305 vC is die naam na konsul verander en die titel praetor is aan 'n heeltemal nuwe amp gegee.
Die Romeine het geglo dat die amp van die konsul dateer uit die tradisionele stigting van die Republiek in 509 vC, maar die opvolging van konsuls was nie deurlopend in die 5de eeu nie. Konsuls het in vredestyd uitgebreide vermoëns gehad (administratief, wetgewend en geregtelik), en het in oorlogstyd dikwels die hoogste militêre bevel gehad. Bykomende godsdienstige pligte het sekere regte ingesluit wat as teken van hul formele belangrikheid slegs deur staatsamptenare op die hoogste vlak uitgevoer kon word. Konsuls lees ook voorspellings, 'n noodsaaklike stap voordat hulle leërs in die veld lei.
Ingevolge die wette van die Republiek was die minimum ouderdom van die verkiesing vir konsul vir patriciërs 41 jaar, vir plebeiane 42. Twee konsuls word jaarliks ​​verkies, wat saam met vetoreg dien oor mekaar se optrede, 'n normale beginsel vir landdroste. Hierdie wette is egter nie altyd toegepas nie en daar is verskeie gevalle van konsuls wat voor die gepaste ouderdom verkies is.
Konsulse is verkies deur die massiewe Comitia Centuriata, wat 'n diepgaande aristokratiese vooroordeel in sy stemstruktuur gehad het wat oor die jare net toeneem het sedert sy stigting. Hulle aanvaar egter formeel magte na die bekragtiging van hul verkiesing in die ouer Comitia Curiata, wat die konsuls hul imperium verleen het, deur die goedkeuring van 'n wetsontwerp "lex curiata de imperio".
In Latyn beteken consulere "om raad te neem". As 'n konsul tydens sy termyn sterf (nie ongewoon as konsuls aan die voorpunt van die geveg was nie), sou 'n ander een verkies word en bekend staan ​​as 'n consul suffectus.
Volgens oorlewering was die konsulskap aanvanklik gereserveer vir patrisiërs en eers in 367 vC het plebeiers die reg gekry om vir hierdie opperhoofde amp te staan, toe die Lex Licinia Sextia bepaal het dat ten minste een konsul per jaar plebeïens moet wees. Die eerste plebeiaanse konsul, Lucius Sextius, is daardeur die volgende jaar verkies. Moderne historici het die tradisionele verslag van plebeiaanse emansipasie tydens die vroeë republiek bevraagteken (sien Conflict of the Orders) en het byvoorbeeld opgemerk dat ongeveer dertig persent van die konsuls voor Sextius plebeiaanse, nie patriciaanse, name gehad het. Dit is moontlik dat slegs die chronologie verdraai is, maar dit lyk asof een van die eerste konsuls, Lucius Junius Brutus, uit 'n plebeiaanse familie gekom het.  'N Ander moontlike verklaring is dat gedurende die 5de eeuse sosiale stryd, die amp van die konsul geleidelik deur 'n patrisiese elite gemonopoliseer is 
Tydens oorlogstyd was die primêre maatstaf vir konsul militêre vaardigheid en reputasie, maar die keuse was altyd polities gelaai. Met verloop van tyd het die konsulskap die normale eindpunt geword van die cursus honorum, die opeenvolging van ampte wat die ambisieuse Romein nastreef.
Begin in die laat Republiek, na afloop van 'n konsulêre jaar, sou 'n voormalige konsul gewoonlik 'n winsgewende termyn as 'n Proconsul, die Romeinse goewerneur van een van die (senatoriale) provinsies, dien. Die provinsie wat die meeste gekies is vir die prokonsulsie was Cisalpine Gallië.
Toe Augustus die Prinsipaal tot stand bring, verander hy die politieke aard van die amp en ontneem hy die meeste van sy militêre magte. Alhoewel dit steeds 'n groot eer is - in werklikheid altyd die konstitusionele staatshoof, vandaar gelyknamige - en 'n vereiste vir ander ampte, sou baie konsuls gedeeltelik deur die jaar bedank sodat ander mans hul ampstermyn kon voltooi. Diegene wat die amp op 1 Januarie beklee het, bekend as die consules ordinarii, het die eer gehad om hul name met daardie jaar te verbind. Gevolglik kon ongeveer die helfte van die mans wat die rang van praetor beklee het, ook die konsulaat bereik. Soms bedank 'n volgehoue ​​konsul op sy beurt en word 'n ander kandidaat aangestel. Dit het sy uiterste bereik onder Commodus, toe in 190 vyf-en-twintig man die konsulsskap beklee.
Keisers stel hulself, proteges of familiekonsul gereeld aan, selfs sonder inagneming van die ouderdomsvereistes. Byvoorbeeld, keiser Honorius het by geboorte die konsulskap gekry. Sommige het nie eers by spesiebeperkings gehou nie: Cassius Dio verklaar dat Caligula van plan was om sy perd Incitatus konsul te maak, maar is vermoor voordat hy dit kon doen.
Die konsulskap was 'n groot eer en die amp was die belangrikste simbool van die nog republikeinse grondwet. Waarskynlik as deel van die soek na formele legitimiteit, het die wegbreek Galliese Ryk tydens sy bestaan ​​sy eie pare konsuls gehad (260–274). Die lys van konsuls vir hierdie staat is onvolledig, afkomstig van inskripsies en munte.
Een van die hervormings van Konstantyn I was om een ​​van die konsuls aan die stad Rome toe te wys, en die ander aan Konstantinopel. Toe die Romeinse Ryk met die dood van Theodosius I in twee helftes verdeel is, het die keiser van elke helfte dus die reg gekry om een ​​van die konsuls aan te stel - alhoewel een keiser sy kollega wel toegelaat het om beide konsuls om verskillende redes aan te stel. Gevolglik sou baie jare na die formele beëindiging van die Romeinse Ryk in die Weste slegs 'n enkele konsul genoem word [verwysing nodig]. Hierdie rang is uiteindelik toegelaat om te verval in die bewind van Justinianus I: eers met die konsul van Rome in 534, Decius Paulinus, daarna die konsul van Konstantinopel in 541, Anicius Faustus Albinus Basilius. Die benoeming tot konsulskap het deel geword van die proklamasie -ritueel van die nuwe keiser en Constans II was die laaste persoon wat die pos beklee het totdat Leo die Wyse uiteindelik die gewone konsulskap en konsulêre afsprake afgeskaf het, hoewel ere -konsulskap steeds wyd verleen is, hoewel dit meestal bekend was onder die Griekse naam van die titel hypatos. Ten spyte hiervan is die pous in 739 deur die pous aan Charles Martel aangebied, hoewel hy geweier het  omdat dit 'n konflik met die Bisantynse keiser kon bevorder het.
Na die verdrywing van die konings en die stigting van die Republiek, is al die magte wat aan die konings behoort het oorgedra na twee ampte: dié van die konsuls en die Rex Sacrorum. Terwyl die Rex Sacrorum die konings se posisie as hoëpriester van die staat geërf het, het die konsuls die burgerlike en militêre verantwoordelikhede (imperium) gekry. Om misbruik van die koninklike mag te voorkom, is die imperium egter gedeel deur twee konsuls, wat elkeen die ander se optrede kon veto.
Die konsuls was belê met die uitvoerende mag van die staat en was aan die hoof van die regering van die Republiek. Aanvanklik was die konsuls se magte groot en het hulle aansienlik meer mag as net bestuurders. In die geleidelike ontwikkeling van die Romeinse regstelsel is 'n paar belangrike funksies egter van die konsulsskap losgemaak en aan nuwe offisiere toegeken. Dit was die geval in 443 vC toe die verantwoordelikheid om die sensus te doen, van die kantoor verwyder is en aan die kantoor van Censor gegee is. Die tweede funksie wat by die konsulsskap verkry is, was hul regterlike mag. Hulle posisie as hoofregters is in 366 vC na die Praetors oorgeplaas. Na hierdie tyd sou die konsul slegs as beoordelaars dien in buitengewone kriminele sake en slegs as 'n beroep op 'n besluit van die senaat gedoen is.
Die mag is meestal verdeel tussen burgerlike en militêre sfere. Solank die konsuls in die pomerium (die stad Rome) was, was hulle aan die hoof van die regering, en al die ander landdroste, met die uitsondering van die Tribunes van die Plebs, was aan hulle ondergeskik, maar het onafhanklik van die amp gebly . Die interne masjinerie van die republiek was onder die toesig van die konsuls. Om die konsuls groter gesag in die uitvoering van wette toe te staan, het die consuls die reg van dagvaarding en arrestasie, wat slegs beperk is deur die reg om op hul vonnis te appelleer. Hierdie strafbevoegdheid het selfs tot minderwaardige landdroste gestrek.
As deel van hul uitvoerende funksies was die konsuls verantwoordelik vir die uitvoering van die bevele van die senaat en die wette van die vergaderings. Soms kan hulle in dringende noodgevalle selfs op eie gesag en verantwoordelikheid optree. Die konsuls was ook die hoofdiplomaat van die Romeinse staat. Voordat enige buitelandse ambassadeurs die senaat bereik het, het hulle met die konsuls vergader. Die konsul sou ambassadeurs aan die senaat voorstel, en hulle het alleen die onderhandelinge tussen die senaat en die buiteland voortgesit.
Die konsuls kon die senaat belê en het die vergaderings gelei. Elke konsul het 'n maand lank as president van die senaat gedien. Hulle kon ook die Centuriate -vergadering en die Curiate -vergadering byeenroep en beide voorsit. Die konsuls het dus die verkiesing gehou en wetgewende maatreëls in stemming gebring. Toe beide konsuls nie in die stad was nie, is die pligte deur die praetor urbanus aangeneem.
Elke konsul is in elke openbare verskyning vergesel deur twaalf liktore, wat die prag van die kantoor vertoon het en as sy lyfwag gedien het. Elke liktor het die fasces, 'n bondel stokke wat 'n byl bevat, gehou. Die stawe simboliseer die krag van skuur, en die byl die krag van doodstraf. In die pomerium het die liktore die byle van die fasette verwyder om aan te toon dat 'n burger nie sonder 'n verhoor tereggestel kon word nie. By die ingang van die Comitia Centuriata sou die liktors die fasces verlaag om aan te toon dat die magte van die konsuls afkomstig is van die mense (populus romanus).
Buite die mure van Rome was die magte van die konsuls veel groter in hul rol as opperbevelhebbers van alle Romeinse legioene. Dit was in hierdie funksie dat die konsuls die volle imperium beklee. Toe legioene deur 'n dekreet van die senaat beveel is, het die konsuls die heffing op Campus Martius gehef. By die ingang van die weermag moes alle soldate hul eed van trou aan die konsuls aflê. Die konsuls het ook toesig gehou oor die byeenkoms van troepe wat deur die bondgenote van Rome voorsien is .
Binne die stad kon 'n konsul 'n burger straf en arresteer, maar kon nie doodstraf kry nie. Maar in 'n veldtog, kon die konsul enige soldaat, of offisier, burger of bondgenoot, die straf wat hy goedvind, oplê.
Elke konsul was bevelvoerder oor 'n leër, gewoonlik twee legioene sterk, met die hulp van militêre tribunes en 'n kwestor wat finansiële pligte gehad het. In die seldsame geval dat beide konsuls saamgetrek het, het elkeen die bevel vir 'n dag onderskeidelik gehou. Normaalweg was 'n konsulêre leër ongeveer 20.000 man sterk en bestaan ​​uit twee burgerlike en twee geallieerde legioene. In die beginjare van die republiek was die vyande van Rome in Sentraal -Italië, so veldtogte het 'n paar maande geduur. Namate die grense van Rome in die 2de eeu vC uitgebrei het, het die veldtogte langer geword. Romeine was 'n oorlogsugtige samelewing en het selde nie oorlog gevoer nie . Die konsul het dus verwag dat die konsul by sy intrede in die amp sy leër teen die vyande van Rome sou opmars en die Romeinse grense sou uitbrei. Sy soldate sou na die veldtog met buit na hul huise terugkeer. As die konsul 'n oorweldigende oorwinning behaal, deur sy troepe as imperator beskou word en hy kan versoek om 'n triomf te kry.
Die konsul kon die veldtog voer soos hy goeddink en het onbeperkte magte. Na die veldtog kan hy egter vervolg word weens sy wandade (byvoorbeeld vir die misbruik van die provinsies of vermorsing van openbare geld, soos Scipio Africanus in 205 vC deur Cato beskuldig is).
Misbruik van konsulêre mag is verhoed met elke konsul, gegewe die bevoegdheid om sy kollega te veto. Behalwe in die provinsies as opperbevelhebbers waar die mag van elke konsul die hoogste was, kon die konsuls dus slegs eenstemmig optree, of ten minste nie teen mekaar se vasbeslote wil nie. Teen die vonnis van een konsul kan appèl voor sy kollega gebring word en die vonnisoplegging omvergewerp word. Om onnodige konflikte te voorkom, sou slegs een konsul elke maand die kantoor verrig. This is not to say that the other Consul held no power but merely allowed the first Consul to act without direct interference. Then in the next month, the Consuls would switch roles with one another. This would continue until the end of the Consular term.
There were also three other restrictions on consular power. Their term in office was short (one year) their duties were pre-decided by the Senate and they could not stand again for election immediately after the end of their office. Usually a period of ten years was expected between each consulship.