Daar is 'n liedjie wat gaan iets soos "My nooi is in 'n nartjie, my ouma in kaneel, daar is iemand in anys, daar's 'n vrou in elke geur" Behalwe dat die Ouma nou vir haar 'n ander plek moet gaan soek. Kaneel word glo van die rakke verwyder en sal voortaan by apteke gekoop moet word, so "sorry" ouma, kry vir jou 'n ander plek.
Die ander dag is ek weereens by een van die nimmereindigende Dept van Dit en Dat se vergaderings en die persoon van belang staan daar voor en vertel dat die "Stand van sake in 'n land gemeet kan word aan hoe dit met sy kinders en sy oumense gaan" so in my stilligheid raak ek benoud, want my kinders word deur die polisie by my aangebring, hulle is ge-abandoned in hospitale, op ashope agtergelaat vir dood en ons oumense….
Ek is seker dat ek al in 'n vorige blog genoem het dat ek by oupa en ouma grootgeword het, pa en ma was te jonk en ons eerste drie is net so 'n jaar uitmekaar. My oupa en ouma was meer as dit, hulle was pa en ma en op 'n stadium was dit net ons drie toe die res van die familie weggetrek het en op Vredefort gaan boer het. Hulle was my alles, en toe, na 'n lang siekbed is oupa weg. Die aand voor sy dood was ons almal by die hospitaal, ek onthou sy groot hande was koud. Ons het gegroet en kar toe gegaan, net voor ons ry kom roep die verpleegster my, oupa wou vir my weer sien. Hy het my gesig gestreel, sy vingers deur my hare getrek, my vertel hoe lief hy vir my en ouma is en my gevra om hom te belowe om altyd na ouma te kyk. Ek is huis toe saam met die ander, en die volgende oggend vroeg het ons die nuus gekry dat oupa weg is. Dertien jaar later trou ouma weer en word ek 'n oupa Nollie ryker, na my egskeiding kuier ek naweek na naweek op die plaas en word stadig weer heel. Vasgevou in oupa en ouma se liefde. Die naweek voor oupa se dood sit ons die Saterdagaand by die tafel en terg ouma oor ons net brood kry om te eet, terwyl die kommers-en-ganers die vetgemaakte kalwers kry. Oupa draai na my en se sommer so terloops "As oupa iets moet oorkom weet ek darem, jy is daar vir ouma" ek spot nog en vra waar hy dan van plan is om te gaan. Later daardie week kry ek die tyding, oupa is weg.
Lang storie kort, trek ek Bloem toe, Boeta en skoonsus vra ouma om met hulle kroos te kom help en so sien ons mekaar darem ten minste elke naweek en soms sommer deur die week ook. Ouma wil niks weet van by my bly nie, want Boeta se seun is die naamgenoot wat die stamnaam voort sal dra. Ouma het gehelp kinders grootmaak, huiswerk gedoen, in die huis gehelp met wasgoed,skoonmaak ens ens. Nou na al hierdie tyd is haar tyd ook uitgewerk en maak skoonsus die wereld vir haar so sleg dat sy weggaan. Sy trek Harrismith toe en niks en niemand kan haar oortuig om te bly nie. Sy wil nie vir nog kinders 'n oorlas wees nie. Sy wil eerder op haar eie wees. Sy is 85 en sy trek na 'n plek waar sy niemand ken nie, oor die 400 km weg, en niks wat ek pleit en soebat wil haar van plan verander nie. Ek is so kwaad, dat ek nie woorde het om dit te beskryf nie. Ons hele lewe lank was sy daar as ons haar nodig gehad het, nou laat een mens haar so oorbodig voel dat sy van ons almal wil weggaan. Sy wat haar alles vir haar kinders, kleinkinders en agterkleinkinders opgeoffer het, voel agv een mens, dat ons haar nie meer nodig het nie, dat sy vir ons 'n oorlas is. Dat sy 'n gevaar vir haarself en die kinders is….
Ek weet sy is nie 'n maklike mens nie, sy is 'n sterk vrou, sy was al die jare die steunpilaar waarop ons as familie gerus het, nou is sy skielik oorbodig….
Ek kan die persoon vertel wat die stand van sake in ons land is, as ek na my kinders kyk, waar hulle vandaan kom en ek kyk na my oumensie, waar sy heen gaan, is die antwoord eenvoudig. Ons is in ons moer in…..
Daar is mos vir alles 'n eerste keer, sommige dinge onthou jy beter as ander, party gaan verby sonder dat dit rerig opgelet word, ander word gevier, sommiges wil jy liewer nie onthou nie en dan is daar die wat jy wens liewer nooit oor jou pad gekom het nie.
Na my eerste huwelik en die daaropvolgende egskeiding, het ek myself belowe om nooit, ooit weer vir myself te lieg nie en om nooit, ooit weer my gevoelens weg te steek of te ignoreer nie. So, as ek bly is, dan wys ek dit, so ook as ek hartseer, kwaad of teleurgesteld is. Blykbaar praat my oë harder as my mond, so, ek het die gawe om "in touch" te wees met my gevoelens, maar die Liewe Vader alleen weet, hierdie laaste paar dae was ek omtrent op 'n emosionele "roller coaster".
Verlede Augustus, midde al die drama van die "retrenchments" en die vergadering op vergadering met die staat se mense, die poste wat gevul moet word en die nuwe baba, staan ek een helder Woensdagoggend op met so 'n vae hoofpyn, later is dit nie meer so erg vaag nie, teen Donderdag klop hy hier agter my linkeroog en is my nek styf, die nag lê ek wakker van die pyn wat geen pil wil wegkry nie en teen Vrydagoggend soek ek vrekplek, maar ek is mos 'n stoere boere dogter, ek kners op my tande en gaan aan met al die werk wat wag, ek moet die pasiente se medikasie gaan oplaai en die nuwe voorskrifte gaan afgee. Op pad na die apteek oorval die vreeslikste naarheid my, die sweet stroom teen my gesig af en tussen deur die ligflitse deur sien ek twee van alles. Dis dan dit, dink ek, moet beroerte wees, ek huil sommer kliphard, want wat van die kinders, daai kleine babaseuntjie, manlief, Ouma Rose wat al langs soveel geliefdes se oop grafte moes staan. Wonder bo wonder maak ek nie 'n ongeluk nie en kom ek doodsbleek en natgesweet by die Apteek uit. Daar gee hulle my een kyk en vra nommers van die familie. Ek beduie dat ma se huis nie ver is nie en een van hulle bestuur tot daar en die ander een ry agterna om die bestuurder weer werk toe te vat. Teen die tyd pyn alles van die skouers af boontoe, een kloppende, polsende siedende massa pyn, tot die vibrasie van die kar maak seer en naar. Die dokter het nie veel simpatie nie, maak darem die blindings toe sodat ek my oë op skrefies kan oopmaak. Migraine. Na 'n lang preek van "ek het jou gewaarsku, minder stres ens ens" 'n inspuiting en 'n dag se slaap voel ek amper weer mens. Nou ken ek sy wegtrekke, en sodra hy hier agter die linkeroog kom klop dan drink ek maar meer water, vermy die soetgoed, die koffie, die bacon, enigiets wat ryk en lekker is en maak soos Ds Wollie preek "bid maar drink jou pille".
Terug na die "roller coaster". Vrydagmore stel die maatskaplike werker my in kennis dat ons dadelik met die aanneming van Tshepo kan begin. Gelukkig is al heelwat van die vorms ingevul en kry ons net nog addisionele dokument by. Met 'n lied in my hart gaan ek deur die dag. Vrydagaand bel Danica haar Ouma Jous om te hoor wanneer kom sy huis toe, Ouma wil met my praat. Die nuus is nie goed nie, Ouma het besluit om weg te gaan uit Bloemfontein, sy het 'n woonstel in Harrismith gehuur en trek die 1ste Augustus in. My hart is op die vloer, sy is 85 en nog baie op en gesond, maar sy word nie jonger nie en dis ver weg. Wat as sy siek word, of val, of wat ook al met haar gebeur en sy het iemand nodig. Ons is ure weg van haar af. Ek is kwaad en hartseer en woedend vir die persoon met haar passiewe agressiewe gedrag, wat veroorsaak dat hierdie ou mens voel ons het haar nie meer nodig nie. Ek raas en redeneer, en soebat haar om by ons te kom bly, soos ons haar al male sonder tal gevra het, maar Ouma het klaar besluit, sy wil nie vir nog iemand 'n las wees nie. Ek huil so dat die kinders stil word en Danica vir my 'n pleister uit die kas gaan haal, maar niks wil hierdie huil keer nie. Ek drink later 'n "voel f*kk*l" pilletjie en een van die slaappille wat die dr vir Manlief met sy broer se dood gegee het en gaan trek die komberse oor my kop. Vanaand "cope" manlief alleen want die duiwel begin klop hier agter my linkeroog.
Saterdag hou ek die kinders in die huis, gepantser teen die bittere koue, ons kyk Lollos, Barney en Barbie en ek muf onder die komberse saam met hulle, die duiwel klop sagter.
Sondag maak ek kos by ma se huis, dis Butter Chicken, Basmati Rys en aanvaarding vir middagete gevolg deur Monkey Bread en hoop vir die beste vir nagereg. Ek sluk nog 'n paar "voel f*kk*l" pilletjies en die duiwel blaas die aftog.
Maandag vroeg gaan ek poskantoor toe om afskrifte van al wat 'n dokument is te maak en om dit sommer daar te laat sertifiseer ook. Dan tussen al die ander pos en advertensies is daar 'n gewone wit koevert, geadresseer aan ons altwee.
Dis Danica se finale aannemingsdokumente, 17 maande na ons 10 minute in die hof, staan daar op swart en wit, dat hierdie kind wetiglik ons eie is, "as if born to you". Ek staan voor die toonbank en tjank so dat ek nie met die posmannetjie kan praat nie. Die deur van die poskantoor gaan oop en twee inspekteur van die Poskantoor kom in, knypborde, lyste en penne gereed. Posmannetjie staan met groot oge, die inspekteurs frons, Grootoom inspekteur wil weet "Madam, what is wrong, why are you crying, what has this man done"? Ek tjank, gee die brief vir Groottannie inspekteur en snik "I'm so happy", sy lees die brief, pluk tissues uit die boesem en huil sommer saam, posmannetjie sug verlig. Ek huppel omtrent uit die Poskantoor, bel Manlief, ma en haas my na binnelandse sake.
Maandagaand sluk ek vaal pilletjies en sit koue waslappies op my voorkop. Die duiwel klopdans in my kop, maar ek trek vir Danica stywer teen my vas en glimlag vir die eerste Migraine agv van verligting en blydskap…
Dit sal ook weer verbygaan.
Julie 12, 2012 in Sonder kategorie
Ek is alweer hier, en nee, Danica se aanneming is nog nie finaal nie. Ek het die 14de Junie 'n oproep gekry van een of ander amptenaar wat ons adres wou bevestig, net sodat hulle die finale aannemings dokumente kan pos. Toe ek navraag doen oor hoekom ons dan nou nog steeds niks ontvang het nie, hoor ek dis omdat die poskantoorwerkers "strike" . Gisteraand hoor ek oor die nuus dat die staatsamptenare ook dreig om te "strike" vir salarisverhogings, die onderwysers in Limpopo wil meer geld he omdat hulle nou agterstand moet inhaal oor die boeke wat laat is en as dit nie gebeur nie sal dit ook uitloop op 'n "strike". Nou die ander dag slaap ek amper in Botshabelo want die smouse "strike" omdat die munisipaliteit hulle neste gaan wegvat het. Toe is dit sommer weer die "foreigners" se skuld, en dit regverdig hulle brand en plunder van besighede en met my wit gesig is ek ook 'n foreigner. Gelukkig ken ek darem al n paar agterpaadjies en die res van die week werk ek maar van die huis af, gelukkig verskuif die "strikers" toe die week daarop na Thaba Nchu, en kan ons aangaan met ons werk.
Manlief werk so rukkie terug die dag buite die stad, die aand bring hy vir my 2 persente saam, 'n lekker slap plastiek sjambok en n bottel heuning. Ek dag eers die man het nou neigings, toe verduidelik hy die sjambok is vir die honde en die heuning sal darem baie lekker saam met toast wees as sy ma-hulle kom kuier. Skoonfamilie het heerlik aan die heuning gesmul, die bottel mooi blink uitge-eet en die sjambok vergaar stof op die spaarkamer se hangkas. Nou het ek gewonder wat sal gebeur as ek ook "strike", elke keer as iemand my swaarbetaalde belastinggeldjies vermors deur te spring soos 'n kat op n warm plaat, dan gaan stof ek daai sjambokkie af en gaan "strike" saam. Daar sal minder vergaderings wees want hulle gaan nie so lekker sit nie, ons kry dalk dan ons pos, water en ligte rekeninge, aannemings papiere ens betyds, maar alle grappies op die stokkies en al daai dinge. Ons doen dit alweer.
Die afgelope 9 maande is ons die gesin van 'n kleine babaseuntjie. Iemand anders se "rubbish" is ons "treasure. Hy was 'n skrale 10 daggies oud, met armpies en beentjies so dun soos hoendernekkies. Prematuur en klein smokkel ons hom onder die media se neuse uit die hospitaal. Sy naam kan ons nie noem nie want dan weet die hele plek van watter baba ons praat. Ma Liesbet huil oor saam met ons oor die kleine mensie, ons vat hande en maak 'n belofte om ons beste vir hom te doen. Dis net vir 90 dae se die maatskaplike werker, daarna sal hy aangeneem word. Ons pantser ons harte en vou hom toe in die familie en in ons liefde. Ma Liesbet gee hom 'n ander naam, ons noem hom Tshepo, wat hoop beteken. Die 90 dae kom en gaan en die een na die ander paartjie word afgekeur en met elke dag wat verbygaan kruip hy dieper in ons lewens in.
Ons kom op 'n punt waar ons nie meer die gedagte van afgee kan aan dink nie. Ons praat met die familie, vriende, die dominee, almal wat vir hierdie klein mensie gebid en lief geword het. Ons kyk hoe hy groei, hoe hy oopbek begin lag as hy ons sien, ons sien hoe die maer ou lyfie vol word, ons koester sy laggie en moedig hom luidkeels aan om self te sit. Manlief leer op die harde manier dat seuntjie se doek vinnig geruil moet word anders word jy natgespuit. Die sussies sit hand by met bad en doeke aandra, dummie soek en bottels aanmaak. Ons pajamadril weer van voor af en glo my, in die Vrystaatse winter is geen grap nie, maar ons geniet dit. Die eerste 3 maande gaan hy saam werk toe en dra ek hom in 'n kangaroo-sak teen my bors, nou maande later slaap hy net as hy gesus word. Ek het nie meer 'n plek in die bed nie en dreig al om in die spaarkamer te gaan slaap, want as ek vroeg soggens opstaan om die 2 worse uit te laat gaan, tel Manlief die kleine man by hom in die bed en teen die tyd dat ek klappertand terugkom in die kamer, het die sussies ook ingekruip en le hulle soos sardientjies ingeryg op my plek. Danica begin praat van haar Boeta en die storie dat hy net vir 'n rukkie by ons kuier en een van die dae na sy altyd Pappa en Mamma toe gaan, word met al hoe minder oortuiging vertel. Ons kan hom nie meer laat gaan nie…
More, op hierdie 13de dag van Julie, op hierdie Vrydag, begin ons weereens met die proses. Die vorms is ingevul, die dokter se deel, die dominee se deel, die finansies is gerapporteer en al die vrae oor elke aspek van ons lewe is beantwoord. Ons is nie op die lys vir seksoortreders nie en ons is meer as bereid en gewillig. More spreek ons die maatskaplike werker en dan begin die wag, die stres en die hoop en bid vir die beste.