Wat Islam ons kan leer oor omstanders-ingryping - Global Campaign for Peace Education
November 28, 2021 Nuus en hoogtepunte 0
Patrolleerders van Main Street Patrol neem die strate om die gemeenskap in Flushing, New York, te beskerm. (Foto: Instagram/Main Street Patrol)
(Hervestig vanaf Waging Nonviolence, 21 Mei 2021)
Deur: Adam Arman
Tydens die Moslem-vasmaand van Ramadan (wat deur Moslems verstaan ​​word as die beste maand om positiewe verandering te besin en deur te voer), is my aandag gevestig op die skerp toename in haatmisdade teenoor Asiërs. Soos opgemerk deur die New York Times vroeg in April was daar meer as 110 aangemelde gevalle van blatante anti-Asiatiese haatmisdade in die Verenigde State sedert Maart 2020, wat gewissel het van fisieke en verbale aanrandings tot dade van vandalisme. As beide Moslems en Asiërs, monitor ek hierdie globale neigings terwyl ek terselfdertyd probeer om wanaangewend terme van my geloofskultuur terug te eis as 'n manier om die ongebreidelde Islamofobie regoor die wêreld teë te werk.
Anti-Asiatiese haat en Islamofobie spruit uit die politiek van andersheid en ontmensliking, waarop wit oppergesag en ander stelsels van onderdrukking gebou word en vermeerder. Met hierdie konteks in gedagte, is daar lesse uit my godsdienstige tradisie om 'n individu se rol in die bekamping van haat en die bou van vrede beter te verstaan.
Wat ander uiteindelik doen, kan buite ons beheer wees, maar hoe ons kies om te reageer is baie goed binne ons vermoë.
"Jihad" is 'n oorgebruikte gonswoord in Westerse media, wat wanaangewend, gedekontekstualiseer en verwyder is van die wese van sy roeping. Behalwe vir 'n soort heilige oorlog, kan jihad verstaan ​​word as die daad van (her)oplos van konflikte sonder geweld. Die term jihad vertaal direk na "stryd" of "strewe", wat 'n daaglikse praktyk van selfverantwoordbaarheid en verbetering is, sowel as om nie in 'n lewe van ondeugde betrokke te raak nie. Dit is om te beveel aan wat goed is en te verbied wat sleg is. Die etiek van wat goed of sleg is, word bespreek - hoewel die meeste van ons sal saamstem dat niks goed of net uit rassisme kom nie. Die strewe om die goeie te beveel en die slegte te verbied, is hoe jihad verband hou met "omstanders-ingryping."
Omstanders-ingryping is 'n oproep tot aksie vir almal om verantwoordelik en bedagsaam te wees, en om in te gryp en 'n situasie te de-eskaleer wanneer 'n onreg - of verskeie vorme van teistering en/of geweld - plaasvind. Daar is 'n paar waarskuwings. Dit is altyd goed om te vra of die persoon wat geteister word jou bystand nodig het en, as jy bekommerd is oor jou eie veiligheid terwyl jy ingryp, probeer om ondersteuning van ander naby aan te vra.
Hollaback!, 'n globale platform om teistering in al sy vorme te beëindig, het vyf gewilde metodes ontwikkel om in te gryp wat hulle die 5Ds. Hulle moet aandag aflei, delegeer, dokumenteer, uitstel en rig. Om aandag af te lei is om die aandag van die oortreder van hul teiken af ​​te trek. Dit kan op 'n verskeidenheid maniere gedoen word, soos om voor te gee dat jy verlore is en die teiken vir aanwysings te vra, voor te gee dat jy die teiken ken, lukraak hardop te sing, of selfs tussen die oortreder en die teiken te staan ​​in 'n handeling van subtiele strategiese " blokkeer," om die visuele kontak tussen hulle te verbreek.
Om te delegeer is om hulp te soek by mense in gesagsposisies (soos onderwysers, sekuriteitswagte, transito-werknemers of winkeltoesighouers) en ander omstanders om te vra of hulle bereid is om 'n hand by te sit om saam in te gryp.
Om te dokumenteer is om 'n video-opname van die voorval wat plaasvind, slegs wanneer daar reeds ander is wat probeer ingryp (indien nie, gebruik een van die ander 4D's). Maak seker dat jy 'n veilige afstand hou, en noem die tyd, datum en ligging van die opname. Sodra die situasie ontaard het, vra die teiken wat hulle met die snit wil doen.
Om uit te stel is om by die geteikende persoon in te meld by 'n voorval, en empatie met hulle te hê vir wat gebeur het, en te vra wat gedoen kan word om hulle te ondersteun. Dit is belangrik om hulle te laat weet dat hulle nie alleen is nie.
Om te rig is om teen die oortreder te praat, dikwels slegs na die beoordeling van die veiligheidsvlakke van die situasie. Laat hulle weet wat hulle doen is onregverdig/verkeerd en om die teiken met rus te laat, 'n vaste grens op 'n kort en bondige manier te stel. Verskuif dan fokus op die teiken om te sien hoe hulle vaar en vra hoe om jou sorg en ondersteuning die beste te toon.
In wese is omstanders-intervensie die handeling om jouself by 'n teisteringsvoorval te plaas deur die geteikende persoon(e) te ondersteun en te vertroos, terwyl die teisteraar/oortreder op afstand gehou word.
'N Uitstekende byvoorbeeld van 'n suksesvolle ingryping is die geval van Raymond Hing, 'n 21-jarige man van Singapoer wat in April in die VK aangerand is. 'n Britse YouTuber net bekend as Sherwin, het toevallig in die gebied rondgevaar terwyl hulle regstreeks gestroom het. Hy het kennis geneem van die ontvouende voorval en sonder huiwering ingegryp. Sherwin het na Hing se sy gehaas en herhaaldelik geskree: "Los hom uit!" het toe voortgegaan om die aggressor te keer om Hing in die hande te kry. Sherwin se optrede het veroorsaak dat die aanvaller van die toneel gevlug het, en die polisie is kort daarna gekontak. Hing se lewe is moontlik gered, aangesien die aanvaller aanvanklik 'n mes op hom uitgepluk het. Die opname van die voorval het virale op YouTube gegaan en het baie geïnspireer om meer proaktief te wees, sou hulle hulself in 'n soortgelyke situasie bevind.
Om te leer oor omstanders-ingryping het my diep gemotiveer en aanklank gevind, en het my veral herinner aan 'n hadith, of profetiese lering in Islam: "Elkeen van julle wat 'n euwel sien, laat hom dit met sy hand verander; en as hy dit nie kan doen nie, dan met sy tong; en as hy dit nie kan doen nie, dan met sy hart – en dit is die swakste van geloof." Die "hand" in hierdie hadith verwys na die neem van aksie om 'n onreg fisies te verander of ongedaan te maak (met die profetiese wysheid om situasies met geweldloosheid te benader); die "tong" sou beteken om jou stem te gebruik om 'n onreg uit te roep; en "hart" verwys na jou voorneme, en sou behels om die gebeurtenis (al is jy net 'n nie-ingrypende omstander wat dit aanskou) te neem as 'n herinnering om nie so 'n onreg verder te propageer nie, daaruit te leer en daarna te streef om beter te wees.
Uitnemendheid, of "ehsan" is om al drie in harmonie te doen. Wanneer opstaan ​​teen 'n onreg, voorneme of "niyyah," is 'n ander belangrike element, aangesien die sentrering moet wees na diegene wat verontreg/onderdruk word, eerder as om glorie of heldhaftigheid te soek. Dit word deur 'n ander hadith herinner: "Die beloning van dade hang af van die bedoelings en elke persoon sal die beloning kry volgens wat hy bedoel het."
Wat ander uiteindelik doen, kan buite ons beheer wees, maar hoe ons kies om te reageer is baie goed binne ons vermoë. Daar is geen konflik of ontkoppeling tussen geloofspraktyke en die daaglikse lewe nie. Die daad van jihad, of strewe, bestaan ​​in die alledaagse: om werk toe te gaan, ons studies te bevorder, 'n gesonde gesin te skep, en selfs in omstanders ingryping. In al hierdie aktiwiteite kan ons daarna streef om die kwaliteit van lewe vir onsself en ander rondom ons te verbeter. Soos hierdie leringe suggereer, in teenstelling met wanvoorstellings in Westerse media, het my godsdienstradisie baie wysheid om te bied oor hoe om haat teë te werk en vrede te bou.
Vaughn John Universiteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika (Hoofartikel: Uitgawe # 116 Desember 2014) Ek skryf hierdie stuk terwyl ons die eerste herdenking van die dood van Nelson Mandela, Suid-Afrika, nader [lees verder…]