Olivier (2000:13) merk op dat die gedigte in die tweede afdeling ly onder 'n "wroegende politieke stem". Ek stem nie hiermee saam nie, dit is juis die digter se persoonlike betrokkenheid by die WVK-verhore, met haar kennis van fyn besonderhede oor die menseregteskendings, wat lei tot treffende verse. Vergelyk onderskeidelik die trefkrag van byvoorbeeld "3" (2000:29) en "8" (2000:30) uit die Anglo-Boereoorlogdagboeke en "6" (2000:34) uit die WVK-getuienis:
Met die eerste oogopslag blyk dit dat die vers uit die WVK-getuienis, met grafiese beelde van geweld, 'n sterker reaksie by die leser ontlok. Dit is egter nie werklik die geval nie, want indien gekyk word na die fragmentariese beelde en gestrooptheid van die konsentrasiekampverse, is hulle net so treffend soos dié uit die WVK-narratiewe. Krog slaag daarin om hierdie getuienisse uit die kampdagboeke en die WVK-verhore op so 'n wyse aan die leser weer te gee dat die leser self ook 'n sekondêre getuie word.
Die digter se verdigting of "vertaling" soos sy daarna verwys van die ongeregtighede tydens die apartheidsjare suggereer haar persepsie van kollektiewe skuld, maar beklemtoon veral haar persoonlike helingsproses deur stem te gee aan die slagoffers, veral die ontslapenes.
In die eerste vers van die gedigsiklus "dagboeke uit die begin van die twintigste eeu" word die ellende van lewe binne 'n konsentrasiekamp uitgebeeld, maar spesifiek die hoë aantal sterftes. Die vers sluit af met die ek-spreker se besef dat sy 'n naasbestaande se lyk herken in die lykhuis (my kursivering): "jou roes vlegsel het ek vir 'n oomblik sien hang" (2000:29). Die beeld van 'n meisie met 'n vlegsel word herhaal in die laaste vers van die gedigsiklus "slaapliedjies vir Ntombizana Atoo" (2000:83, my krusivering):
Waar die vlegsel oorspronklik dui op verlies in die konsentrasiekamp, word dit in die Rwandese vers simbolies van hoop, spesifiek vir 'n beter toekoms, want die spreker sien die dogtertjie sangerig gediggies opmaak. Dit is betekenisvol dat die eerste vers oor die Anglo-Boereoorlog en die laaste gedig oor die Rwandese volksmoord bymekaar aansluit deur die beeld van 'n vlegsel. 'n Vlegsel word gevorm deur dele saam te vleg en dui op daardie manier op enigheid - dus 'n versoenende beeld tussen die ellende van die Afrikanergeskiedenis met die einde van die gruwelike massamoorde in Rwanda. Dit is ook noemenswaardig dat 'n Afrikaanse digter dit beklemtoon dat sy die Rwandese kind sien ("ek sienjou!"), hierdie erkenning van die ander se bestaan ('n gedeelde empatie) is op sigselwers 'n versoenende gebaar tussen rasse.
Na die totstandkoming van Suid-Afrika se demokrasie skryf Krog oor dié land se politieke toestand in die teks, The Healing of a Nation? (1995). Sy vergelyk die leed van Boere- en swartgesinne aan die hand van die Britse weermag tydens die Anglo-Boereoorlog (1899‐1902) met die lyding van veral swartmense gedurende die apartheidsjare dekades later. Sy vaar uit teen Brittanje wat nooit skuldbelydenis erken of vergifnis gevra het vir die menseregteskendings wat hulle aan die begin van die twintigste eeu in Suid-Afrika gepleeg het nie. Sy maak die kontroversiële stelling dat indien die Britte verantwoordelikheid vir hulle dade geneem het, die formulering van basiese menseregte moontlik deel van ons landsgeskiedenis sou geword het, en daarvolgens sou die sienswyse dat swartmense, net soos witmense, regte het ten minste 'n debatspunt geword het, indien nie noodwendig op daardie stadium aanvaar nie (1995:114). Brittanje se onwilligheid om 'n standpunt in te neem oor hulle troepe se wangedrag tydens die Anglo-Boereoorlog, het 'n hiaat in Suid-Afrika se historiografie gelaat, wat as een van die katalisators gedien het vir die vorming van 'n Afrikaner ideologie: