Ek onthou ek moes die mandjie met die konfettie dra en as die bruidspaar by die kerk uitkom het die mense hande vol konfettie gevat en gegooi.
O dit was mooi. Daai kleure en die bruid se rok en my aangetrek soos ’n magneet. Ek het met oopmand gestaan en staar na haar rok, haar hare, die ring, die knopies en linte.
So, meteens terwyl ek my verbeel ek is die prinses, hoor ek my ma sê: “nee man, maak toe jou mond. Moenie so met ’n oopmond die bruid staan en aankyk nie. Jy lyk vertraag.”