SWARTVAL: Claire se storie
Ons gesels met Martin Steyn oor sy hoofkarakter, die titel van sy nuwe boek, Swartval, en sy skryffiemies …
Met 'n glas goeie rooiwyn 😉
Rudie van Rensburg se Pirana. En ek lees baie lekker.
Enigiets van lees, saam met vriende kuier en boekbekendstellings bywoon tot rondry en plekke soek om liggame te "dump".
Om my tweede grootste vrees bekend te maak waarna dit teen my gebruik word.
Behalwe vir Pirana, The Shining Girls (Lauren Beukes) en Broken Harbour (Tana French). Dis ongelukkig nie te sê dis die boeke wat wel volgende gelees gaan word nie. Die Om-te-lees-stapel is 'n oorweldigende entiteit wat ook op my boekrak en in my kas leef. En Karin Brynard se Tuisland is nou beskikbaar . . .
Fiksieskrywers wat spookskrywers gebruik om boeke vir hulle te skryf.
Wat is jou grootste kopseer in verband met publisering?
Ek geniet die hele proses. Dis al van hoërskooldae af my droom om 'n publiserende skrywer te wees en alles daaromtrent maak my opgewonde. Daar is natuurlik ook uitdagings en kopkrap betrokke, dis nie altyd maklik nie, maar dis vir my wonderlik om deel van die proses te kan wees.
Wat het die storielyn van Swartval geïnspireer?
Dit was eintlik 'n subplot wat in Skuldig ontwikkel het. Die hoofkarakter, Menck, het 'n nuwe, jonger kollega en dié se suster word deur iemand bekruip wat blomme onder haar motor se ruitveër los. Uiteindelik is die man nie meer tevrede daarmee nie en hy ontvoer haar. Swartval vertel hierdie storie. Daar was nie iets spesifieks wat dit geïnspireer het nie, dit het maar net gebeur terwyl ek Skuldig geskryf het. Ek het toe ek destyds navorsing oor profielsamestelling gedoen het, ook oor bekruipers (stalkers) gelees en al hierdie inligting gaan sit maar in die onderbewussyn.
Om daardie eerste boek uit die boks te haal en in jou hande vas te hou. Daardie oomblik is die kulminasie van alles wat in die storie gegaan het: die idee, die navorsing, die karakters, die tonele, die beskrywings en dialoog, die wag vir jou uitgewer se oordeel, die herskryf, die redigering, die omslagontwerp.
Dit het nogal lank gevat. Niks het gekom nie. Later het ek na die titels van liedjies gekyk. Woorde in die Oxford Thesaurus opgesoek. Uiteindelik het niks hiervan gehelp nie. Ek het met 'n paar woorde gesit en nie een het my geïnspireer nie. Toe dink ek iets met "swart" sal gepas wees, om verskeie redes. Die storie speel hoofsaaklik in Maart af. Dis herfs. Toe dink ek, "Swart herfs". Ek het nogal daarvan gehou, maar dit het nie heeltemal die trefkrag van Skuldig nie. Die Engels sou wonderlik wees, "Black Fall". En sommer een woord, "Blackfall". Soos Donker spoor is dit ook 'n titel wat in die konteks van die storie op meer as een manier geïnterpreteer kan word. En toe dink ek, wat van Swartval? Die Afrikaanse "val" het nog meer betekenisse wat gepas is.
My gunsteling skryf-verwante aanhaling is iets wat Stephen King gesê het: "It is the tale, not he who tells it." Dis wonderlik om daardie boek op 'n winkelrak te sien, met jou naam voorop, maar die storie is die belangrikste ding, dit is waaroor dit gaan. Nie oor jou, die skrywer, nie. 'n Skrywer moet nooit dink hy is groter as die storie nie.
Ek wil nie regtig aan enigiets peuter nie, want alles wat gebeur het, goed, sleg, hoe lank dit ook al geneem het, het my presies gebring waar ek nog altyd wou wees. Die ding van skryf is, enige ervaring wat jy het, is waardevol, want dis nog iets wat jy beter verstaan omdat jy dit beleef het. Dit beteken natuurlik nie daar is nie baie ruimte vir verbetering nie, maar ek dink alles het uitgewerk presies soos dit moes. En die ontdekkingsreis, die leerproses, is deel van die pret.
Stephen King. Dis waar ek eers die magic van lees ontdek het en toe die magic van skryf. Hy het die hele ek-wil-'n-skrywer-wees-droom aan my verkoop.
Niks is noodsaaklik nie, maar Pharos se Sinonieme en die tweetalige woordeboek is nogal belangrik. En 'n glasie rooiwyn in die aand is besonder aangenaam.
Ek kan Microsoft Word nie verdra nie en weier om daarop te skryf. My hart behoort aan Corel se WordPerfect, nou en vir altyd.
Wat het jy voorberei om in Claire Winters se kop te klim?
Ja, dit was natuurlik die grootste uitdaging. Ek dink om uit die teenoorgestelde geslag se perspektief te skryf, is een van die moeilikste dinge vir 'n skrywer. Want ons dink anders, ons kyk anders, ons voel anders. En Swartval is Claire se storie. Sy is die enigste perspektiefkarakter en sy gaan boonop deur 'n intense traumatiese ervaring. Ek het ernstige bedenkinge oor die wysheid van hierdie onderneming gehad. Maar dis Claire se storie, sy moes die een wees om dit te vertel. Ek het natuurlik al 'n paar ware-misdaadboeke gelees wat deur vroue geskryf is ná hulle deur traumatiese ervarings is. Dit het gehelp. Maar dit was vir my baie belangrik dat Claire 'n regte vrou is, dit moenie voel asof sy 'n vroulike karakter is wat deur 'n man geskryf is nie. En toe dink ek, maar dis net soos die navorsing wat ek oor die polisie doen. Toe ek wou uitvind oor die slagoffers wat geskiet word in Skuldig, het ek na die Ballistiekafdeling toe gegaan. Nou wil ek weet oor 'n jong vrou. Ek vra dus vir Tanya van Buuren of daar 'n manier is wat ek haar kan oorreed om die hoofstukke te lees soos wat ek dit skryf en terugvoer te gee oor wat werk, wat werk nie, wat voel verkeerd, waaraan dink ek nie. Nie net was Tanya so oulik om in te stem nie, maar sy het ook verskeie indringende vrae oor vrouwees met eerlikheid en humor beantwoord. Dit was vir my 'n baie lekker ervaring.
Hoe verskil Swartval van Skuldig?
Skuldig is 'n police procedural. Die storie volg adjudant Colin Menck terwyl hy die moord op 'n middeljarige tandarts ondersoek. Jy volg saam met Menck die leidrade soos wat hy probeer uitvind wat gebeur het, hoekom dit gebeur het en wie daarvoor verantwoordelik is. Jy staan binne die polisie-ondersoek, maar kyk van buite af na die misdaad. Jy probeer as 't ware inkom.
Swartval is 'n sielkundige riller en dis Claire se storie, hoe sy ontvoer word, hoe sy probeer om te oorleef en te ontsnap. Hier is jy binne-in die misdaad en jy probeer eintlik uitkom.
Jou debuutroman, Donker spoor, het die 2015 ATKV Woordveertjie vir Spanningslektuur ontvang. Wat het jy gedink toe jou naam aangekondig is?
Ek kan nie onthou presies wat ek gedink het nie, maar ek weet ek was baie bly. En dit was vir my baie lekker dat al die mense wat in Donker spoor geglo het, beloon is. Wilna Adriaanse, onder wie se tutorskap ek die manuskrip begin skryf het. Ná die Skryf 'n roman-kursus het sy nog steeds in ou Mags se storie geglo, en my oortuig om dit tog weer aan 'n uitgewer te stuur ná dit die derde keer afgekeur is. Cecilia Britz en LAPA Uitgewers wat 'n kans op Donker spoor gevat het. My ouers wat nooit vir my gesê het ek moet miskien maar vergeet van die skryfdroom nie.
Ek onthou wel toe ek na die verhoog toe loop, het ek gedink ek moet tog net nie daar voor Sandra Prinsloo op die trappe neerslaan nie.
Posted in: Gesels met skrywers, Skrywers, Uncategorized | Tagged: Lapa Uitgewers, Skrywers, spanningsromans
Die vrou wat ons almal graag wil haat
Skrywersbrief: Martin Steyn
2 thoughts on "SWARTVAL: Claire se storie"
Nou so lekker gelees hieraan (Het self al amper by daardie majestueuse trappe neergedinges.) Hou (ook) van die titel, Swart herfs. Volgende keer dalk? Geniet jou sukses, Martin.