"Ek was kwaad vir die wêreld en het myself jammer gekry. Dit was ek en my dogter teen die res van die wêreld. Ek het my lewensmaat fisiek en emosioneel weggestoot. Ek kon nie vir hom lief wees en terselfdertyd my lewe hanteer soos wat dit was nie.
"Ek het hom kwalik geneem omdat hy werk toe kon gaan terwyl ek die versorging tuis en die hospitaalbesoeke moes hanteer."
"Ons het voort gehinkepink vir nog ’n jaar, maar kort ná ons dogter se dood het ons uitmekaar gegaan."
Verskeie studies oor die uitwerking wat ’n kind met spesiale behoeftes op ’n gesin kan hê, dui daarop dat ouers se eerste reaksie ’n tydperk is van emosionele krisis gekenmerk deur skok, ontkenning en ongeloof.
Dan volg ’n tydperk waar woede, skuldgevoelens, skaamte, depressie, ’n verlaagde selfbeeld, die verwerping van die kind en oorbeskerming afwisselend plaasvind. Sommige ouers kan ook deur ’n treurfase gaan. Die derde fase is een van aanvaarding.
Die dag-tot-dag-versorging van ’n kind in dié situasie kan die gesinslede emosioneel en fisiek tap. Van die gedagtes waarmee ouers worstel, is die uitwerking wat die kind op die res van die gesin het. Word daar voldoende aan hul behoeftes voorsien?
Sy sê sy wil nie graag veralgemeen wat die verskillende rolle betref wat ouers vertolk wanneer spesiale behoeftes by ’n kind gediagnoseer word nie.
Mans, daarenteen, is die "regmakers" wat soms onbevoeg kan voel as hulle ’n kind met spesiale behoeftes het. Om beter te voel, gaan hy werk toe — die plek waar hy in beheer kan wees. En wanneer hy tuiskom, tref hy gewoonlik ’n vrou aan wat nie noodwendig genoeg energie het om ook aan hom aandag te gee nie.