Ernesto Guevara en sy beste vriend Alberto Granado (Guevara was 'n mediese student, Granado 'n biochemikus) het in 1952 'n reis van 8 000 myl onderneem op Granado se halfgewillige motorfiets. Die reis sou hulle oor die Suid-Amerikaanse kontinent neem: vanaf Argentini�, oor Chili en Peru en uiteindelik tot in Venezuela.
Ernesto Guevara is natuurlik dieselfde Ch� wat op vele jongmense se T-hemde pryk - op myne ook - en gewoonlik simbolies verbind word met die idee van revolusie. Di� film skets hom as 'n eerlike en onskuldige jong man wat deur die loop van sy avontuur gekonfronteer word met die onregverdige sosiale omstandighede van die samelewing.
Die fokus van die film is nie die kommunisme of Guevara se rol in die revolusie nie. Ch� Guevara self is nie eens die fokus nie. Die film gaan, ten minste vir die eerste uur, oor twee goeie vriende se reis oor 'n hele vasteland en al die voor- en teenspoed wat hulle sonder te veel swaarkry verduur. Ons sien die motorfiets stelselmatig uitmekaarval, sien hul tent wegwaai, en ontdek 'n viervoetige metgesel.
Eers in die tweede helfte - na 'n ontmoeting met 'n man wat daagliks moet bid dat hy gekies word vir die dag se werk in die myn, en veral tydens Ch� en Alberto se werk onder die melaatse gemeenskap - kry die storie 'n meer politieke kleur wat met subtiliteit in die storielyn ge�ntegreer is.
Walter Salles, die regisseur van The motorcycle diaries, is vandag (saam met die Amerikaanse Terence Malick) se mees visuele filmmaker. Sy vorige films Central station en Behind the sun het dit reeds bewys en sy beelde sal jou asem wegslaan.
Die akteurs is ewe indrukwekkend en lewer byna foutlose spel. Gael Garc�a Bernal (van Amores perros en daardie meesterstuk Y tu mam� tambi�n) het ek sekerlik al genoeg geloof - di� jong akteur maak sy merk met mening en sal binnekort in die nuutste Almod�var-film, Bad education, te siene wees. 'n Aangename verrassing is sy medespeler Rodrigo de la Serna, 'n akteur wat ek nie herken nie, maar wat uiters gemaklik en selfversekerd oorgekom het in sy rol as Ch� se vriend Alberto Granado. Di� twee is vermaaklik en laat ons onmiddellik gemaklik voel in hul geselskap.
Hierdie is in 'n mate 'n "road movie, waar die reis ook die innerlike ontdekkingsreis van die karakters voorstel", maar dit was Y tu mam� tambi�n wat dit duidelik gemaak het dat sulke tweere�lopsommings dikwels uiters onvoldoende is. Die karakters is, danksy die toneelspel en die regie, geloofwaardig en toeganklik, selfs al moet ek erken dat hulle nie vreeslike sielkundige diepte gegee word nie. Die storie verskaf egter wel vir Ch� die ikoon 'n agtergrond, en hierdie menslikheid is nodig om te verhoed dat hy 'n le� simbool word.
The motorcycle diaries slaag daarin om Suid-Amerika op grond van ware gebeure voor te stel soos gesien deur die o� van een van die bekendste kommuniste van die twintigste eeu. Of alles in die film waar is, is natuurlik 'n ope vraag. En of Ch� so mooi mag wees soos Bernal, sal seker afhang van die kyker se smaak.
Jy mag miskien nie saamstem met al sy latere optredes nie, maar die portret van die jong man skep bewondering en verveel nie vir 'n oomblik nie. Nog 'n kragtoer vir Walter Salles en Gael Garc�a Bernal. Gaan kyk die film en dra daai Ch� T-hemp met trots.