Die impressioniste het aangevoer dat mense nie voorwerpe sien nie, slegs die lig wat hulle weerkaats, en dat skilders dus in natuurlike lig (en plein air) in plaas van ateljees moes skilder ten einde die effek van lig in hulle werk vas te vang. Impressionistiese kunstenaars het 'n groep, die Société Anonyme Coopérative des Artistes Peintres, Sculpteurs, Graveurs ("Vereniging van Skilders, Beeldhouers, en Graveerders") gestig wat ten spyte van interne spanning, 'n reeks onafhanklike uitstallings gehou het. Die styl is deur kunstenaars in verskillende lande bo 'n "nasionale" styl verkies. Hierdie faktore het daartoe bygedra dat dit as 'n "beweging" gesien is. Hierdie eienskappe — die totstandkoming van 'n werkwyse wat integraal tot die kuns is, die vestiging van 'n beweging of sigbaar aktiewe ondersteuningskern en internasionale aanvaarding — sou deur kunsbewegings in die era van moderne kuns herhaal word.
Tussen 1910 en die einde van die Eerste Wêreldoorlog en ná die bloeityd van kubisme, het verskeie bewegings in Parys na vore gekom. Giorgio de Chirico het in Julie 1911 na Parys verhuis waar hy by sy broer Andrea (die digter en skilder bekend as Alberto Savinio) aangesluit het. Deur sy broer het hy Pierre Laprade ontmoet, 'n lid van die jurie by die Salon d'Automne waar hy drie van sy droomagtige werke uitgestal het: Enigma van die Orakel, Enigma van 'n Middag en Selfportret. In 1913 het hy sy werk by die Salon des Indépendants en Salon d'Automne uitgestal, en sy kuns is deur Pablo Picasso, Guillaume Apollinaire en verskeie ander raakgesien. Sy meesleurende en misterieuse skilderye is as 'n bydrae tot die vroeë begin van surrealisme beskou. Lied van die Liefde (1914) is een van die bekendste werke deur De Chirico en is 'n vroeë voorbeeld van die surrealistiese styl, ongeag die feit dat dit tien jaar voor die beweging se "stigting" deur André Breton geskilder is.
Teen die einde van die 1970's, toe kulturele kritici van "die einde van skilder" ('n uitdagende essay deur Douglas Crimp(1981)) begin praat het, was nuwe mediakuns op sigself 'n kategorie, met 'n toenemende aantal kunstenaars wat met tegnologiese middels soos videokuns geëksperimenteer het. In die 1980's en 1990's het skilder weer 'n belangriker rol aangeneem, soos gesien kan word deur die opkoms van neo-ekspressionisme en die herlewing van figuratiewe skilder.