Sleeping Dogs | PCM
Lees ook > Game Sleeping Dogs op pc het beste > Driver: San Francisco
> Settlers 6
> Epson: 1080p wordt standaard Le Meridien Jaipur Hotel, Hotel Le Méridien Jaipur, Luxury Hotels in Jaipur, Online Hotel Reservation Jaipur, Jaipur Hotel Booking | Jaipur hotels
KK Royal Hotel Hotel Mansingh Image krediet: Leandro De Carvalho
Dit is nooit 'n goeie keuse om onsself as 'n slagoffer te voel as ons met moeilike omstandighede gekonfronteer word nie. Selfbejammering, kla en pessimisme dien ons nie goed nie, maar neem ons in 'n afwaartse spiraal wat ons ongelukkigheid verhoog en die situasie vererger. Dit is baie beter om te kies om hoopvol te wees dat ons dit kan regkry en dat die toekoms helderder sal wees as ons dit doen. Ons kan ook die heelal, die lewenskrag, God (watter term ook al die geskikste voel) vra om ons krag, moed en verbeelding te gee om dinge te verander as ons kan, en as ons nie kan nie, om die manier waarop ons dink te verander oor die omstandighede.
Ons kan vertrou dat hulp beskikbaar is, soos soveel ander in hul eie lewens bewys het, en dat ons heldinne kan word in plaas van slagoffers. Soos Oprah Winfrey dit gestel het: “Gaan uit die geskiedenis wat jou terughou. Stap in die nuwe verhaal wat u bereid is om te skep. ”
Die skep van 'n nuwe storie
Xiaolu Guo is iemand wat 'n nuwe verhaal vir haarself geskep het. Ten spyte van die verskriklikste begin in die lewe, het sy met enorme vasberadenheid en energie haar doelwitte bereik. Sy deel haar merkwaardige verhaal in haar memoire, Once Upon a Time in die Ooste. Xiaolu het geweier om toe te gee tot wanhoop en het dus die selfgemaakte heldin van haar eie verhaal geword.
Xiaolu se ouers het haar kort na die geboorte aan 'n arme, kinderlose egpaar weggegee. Twee jaar later, terwyl hulle sukkel om haar te voed, het die paartjie Xiaolu deurgegee aan haar ongeletterde grootouers, wat in 'n primitiewe vissersdorp aan die Oos-Chinese kus gewoon het. Sy het oorleef op 'n klein dieet en het lief geword vir haar vriendelike ouma. Ongelukkig was haar oupa depressief, het haar ouma geslaan en uiteindelik selfmoord gepleeg.
Haar ouma het gedurende haar kinderjare Xiaolu na 'n ou Taoïstiese monnik gaan soek. Hy het haar gesê dat sy ''n boerekryger' is en dat sy die see sal oorsteek en na die Nege kontinente sal reis, 'iets wat Xiaolu nooit vergeet het nie.
Op 'n dag ontmoet Xiaolu 'n groep kunsstudente wat die toneel voor hulle skilder - 'n sonlose, grys see. Sy kyk hoe een van die studente 'n blinkblou see en 'n brandende sonsondergang skilder. Skielik sien Xiaolu die moontlikheid om 'n vaal en kleurlose wêreld deur die verbeeldingskrag te vorm.
Toe sy sewe was, het Xiaolu se ouers weer verskyn en haar saamgeneem om saam met ander gesinne saam met hulle in 'n nuwe gebou te woon. Haar pa was 'n regeringskunstenaar wat aan propagandaskilderye gewerk het; haar ma, 'n voormalige Rooi Garde, het bedags in 'n syfabriek gewerk en saans revolusionêre opera opgevoer. Xiaolu se katalogus van ellende het deur haar tienerjare voortgeduur - wreedheid van haar ma (wat haar as 'n "kosemmer" en "'n nuttelose meisie" beskou), seksuele mishandeling en geweld, en swangerskap op veertien en 'n aborsie.
Xiaolu is onderhou deur literatuur en veral poësie. Haar verbeelding aangewakker deur Whitman en ander Amerikaanse digters wat sy in vertaling gelees het, het sy haar eie digkuns en opstelle begin skryf. Sy droom van 'n beter lewe en was geduldig toegewy aan haar studies, sodat sy, toe sy agtien was, opgewonde was om 'n plek in Beijing te studeer. Later het sy 'n filmmaker geword, maar haar films is in China geblokkeer, sodat sy uiteindelik telenovela-skrifte geskryf het om te oorleef en ook boeke geskryf het.
Op dertigjarige ouderdom het Xiaolu 'n immigrant in Londen geword en in Engels begin leer en skryf. Gedurende die volgende dekade is haar Engelse romans kortlys vir pryse, en sy het verskeie bekroonde films regisseer, waaronder Sy, 'n Chinese.
Gegewe haar onbeskryflike begin in die lewe, is dit opvallend dat Xiaolu selfs oorleef het. Dat sy so 'n mate van hoop en selfgeloof moes gehad het en die vasberadenheid om 'n lewe vir haarself te skep en haar verstommende verhaal so welsprekend in 'n eie taal nie kon deel nie, is niks anders as wonderbaarlik nie. Aan die einde van haar memoire skryf sy:
Die hoofkarakters van my gunsteling boeke was almal weeskinders. Dit was ouerlose, selfgemaakte helde. Hulle moes hulself skep omdat hulle uit niks en geen erfenis gekom het nie. Op my eie manier was ek ook selfgemaak.
So 'n verhaal van moed en uithouvermoë teen alle waarskynlikheid is 'n inspirasie vir ons almal, wat wys wat dit moontlik is om te bereik met hoop in ons hart, 'n verbeelding om 'n ander toekoms voor te stel en volharding om dit te laat gebeur.
Ek vra krag, waagmoed en verbeelding om
verander dinge, en verwag om dit te ontvang.
Ek kan hierdie uitdaging die hoof bied, en die toekoms is
Ek is bereid om 'n nuwe storie vir myself te skep.