Die familiekuier het dalk goed begin, maar nou is die samesyn nie meer deurgaans so vreeslik innig nie. Ouma praat steeds aanhoudend oor dieselfde goed, die tieners vry in die duine, die kleuters mors die hele wêreld vol sand en die ma in die huis werk harder as ooit. En natuurlik voel sy niemand sien dit raak nie. (Heel moontlik is sy reg.)
Ek hoop jy kan êrens in die malligheid ‘n oomblik stil word. Ek kon dit laatnag op ‘n verlate Weskusstrand doen. Ek hoop jy voel êrens vir ‘n oomblik jy is op die dak van die wêreld. Ek kon dit gisteraand op ‘n granietrots by die Taalmonument doen, met die volmaan op my rug en my manne rondom my.
Ek hoop daar was oomblikke toe jou hart so vol was, hy wou trane by jou oë uitstoot. Ek beleef dit elke keer as ek besef my oorsese kind is nog steeds die liewe ou kind wat hy altyd was.
Ek hoop jy kon iets doen wat jy eintlik op jou ouderdom nie meer moet doen nie. Ek kon in die halfdonker (kerm-kerm) teen ‘n rots uit klouter en bo-op ‘n (mislukte) tree posisie inneem met die maan op my rug, kiddies met laserstrale aan my voete en die Kaap se liggies in die verte.