August 2011 – WOORDSPEL
August 29, 2011 August 29, 2011 Adele
August 23, 2011 August 23, 2011 Adele
Ek het onlangs begin water drink. Nou nie vir die eerste keer nie, maar ewe skielik het ek besef hoe min water ek gewoonlik drink deur die dag. Want 'n ou koffietjie eerste ding in die oggend is mos baie lekkerder as 2 glase water. En dit word "teetyd" vir 'n rede genoem.
En ek moet sê, na ek oor die aanvanklike detox hoofpyn gekom het, voel ek great! Water is regtig goed vir jou. Ek is nie seker hoekom nie, maar die kenners sê so, so dit moet so wees!
Daar is net EEN newe-effek… jy is permanent in die toilet!
By die werk is dit ok. My kantoor is langs die badkamer, en ek kan die deur sien, so weet ook wanneer hy oop is. By die huis is dit ook nie 'n probleem nie, ek bly nou nie juis in 'n mansion nie. Die probleem kom in as jy iets moet doen waar jy vir meer as 'n uur nie toegang tot 'n toilet gaan hê nie.
Ewe skielik begin jy jou roetes wat jy ry beplan volgens die hoeveelheid wit-hasie-petrolstasies wat langs die pad is, die afstand tussen hulle en die algemene lengte van die rit. Jy dink twee keer voor jy 'n uitnodiging van vêr aanvaar, en jy wens jy was nog klein genoeg dat 'n potjie in die kar as normaal beskou sou word.
Sovêr kom ek nog mooi reg. Geen ongelukkies nie. Ek het wel al 'n paar keer my trappe letterlik uitgehardloop in die haas om by die huis te kom, maar ek skryf dit af aan oefening.
Vanoggend sit ek toe egter met 'n nuwe uitdaging. My kar se wheel bearings of cv joints of iets anders net so belaglik is besig om te gaan, en dit moet vervang word. So karretjie is by die mechanics, en ek besluit om werk toe te stap. Dis so 5km, en darem 'n veilige pad.
Maar wat nou gemaak met die baie water? Daar is nie toilette langs die pad nie, en ek verspoel eerder voor ek my ding net daar doen! So ek besluit toe maar om eerder my 2 "starter" glase by die werk te drink as voor die staptog.
Wel, om 'n lang storie (want dit is nogals ver in werksklere) kort te maak, ek het veilig en in een stuk by die werk aangekom. Ek was egter nie droog nie, maar dis die reën se skuld. Want ja, die sluise open toe so duskant 7:15 en ek is papnat! En my bril het nie wipers nie, so kan toe boonop ook nie te lekker sien nie! Wat miskien goed is, my ego sou nie die laggende motoriste kon hanteer nie.
Ek moet meer dankbaar wees vir dinge soos 'n kar.
Ek verneem dit raak beter. Jou liggaam raak gewoond aan die baie water en jy hardloop nie meer so gereeld nie. Tot dan sal ek maar volhou. Maar ek sal twee keer dink voor ek weer werk toe stap in die reën!
August 18, 2011 August 18, 2011 Adele
August 14, 2011 Adele
August 4, 2011 Adele
As jy my al ontmoet het sal jy weet ek is nogals lank. Nou nie freakish lank dat die rekord ouens my drumpel deurtrap nie, maar steeds lank. En dit is nou een van daai bittersoet goed, want ek kan my mikrogolfoond bo-op my yskas sit, maar ek kan nie lekker manage in party dele van die Kango grotte nie. Ek kan my boonste kaste gebruik maar kan nie slaap in my kar nie.
Meeste van die tyd pla dit my nie. Ja, my rug raak bietjie seer van afbuk na al die kort vriende wat ek het, en ek kry partykeer hoogtevrees as ek te vinnig afkyk, maar oor die algemeen kies ek om die positiewe eerder as die negatiewe raak te sien. En op so 'n hoogte kan mens nogals mooi sien…
Die enigste keer wat my lengte my ooit gepla het, was in standerd 3.
Dit was sonnige dag. (daai sin was net vir effek) Dit was tyd vir die laerskool se massa groepfoto. Die hele skool word in rye ingepak op die rugbyveld, en oom Tom kom neem die foto. Dit was nie so 'n groot skool nie, so mens kan nogals almal se gesigte uitmaak op die fotos wat mooi hang in die voorportaal.
Hulle het ons oor die interkom geroep, in klasverband. Basies maar sodat 'n klein sub A'tjie ook raakgesien kan word, en nie agter 'n standerd 5 kind beland nie. Hier en daar is daar 'n verstelling gemaak aan die ry, sodat die langeres in die standerd darem nader aan die volgende standerd staan, en ons nie soos 'n brekende brander lyk nie (alhoewel ons dit toe hoeka een jaar moes doen!).
En toe raak dit tyd vir die standerd 3's. Ek kan nog die plek onthou! Dit was tussen die biblioteek en die tennisbane waar ons moes deurstap, en 'n juffrou trek my uit die ry uit. Damn, was my eerste gedagte, nou kan ek nie staan en chat by my vriende nie. So 'n fotonemery kon nogals 'n tydjie vat.
So staan ek toe nou maar en wag om weer in die ry gesit te word. En na 'n rukkie raak ek bietjie angstig, want die kinders wat nou verbystap, is in standerd 4! En steeds loer die juffrou net so nou en dan na my, meet my en vind my te lank.
En toe kom die standerd 5's.
Nou die storie sou nie so vars in my gedagtes gebly het as die juffrou my iewers ingedruk het in die ry nie. Dan was alles fine. Self al het sy my ingedruk voor die laaste persoon in die ry, dan was dit ook fine. Maar sy los my tot die hele ry verbystap, en dit net die terreinpersoneel is wat oorbly, wat gewoonlik heel agter gestaan het, en toe mag ek loop.
En op laerskool is dit nou nie 'n prestasie om die langste in die skool te wees nie!
Wel, die foto is geneem en dis darem nou nie asof ek enige blywende letsels oorgehou het van daai dag nie. Ek twyfel ook of ek enigsins anders sou wees vandag as ek daai tyd tussen my vriende kon staan en nie soos 'n uitgeworpene moes wag vir 'n plek wat nooit gekom het nie. Maar ek het 'n ruk terug daai foto weer gesien. En ek het daar gestaan, trots, perfek in die middel met die skoolhoof se kop in 'n perfekte simmetriese lyn. En agter my, met hulle hande op my skouers het twee van die terrein werkers gestaan. Ek kan hulle name onthou, en hulle myne. En miskien het DIT my verander.