Marcsi se swanger moederplaat - Szelles! - Ander - 2022
Marcsi se swanger moederplaat - Szelles!
Elke kind se studiewêreld het lewenslange leer. Die derde een vir my elke jaar - 'n reeks lewensverrassings en die onvermoë om alles te beplan. En die uitslag van die geboorte kan nie voorspel word nie.
Voor die groot dag het ek geglo dat ek alles goed georganiseer het. Ek het die perfekte liggaam en geboorte gevind, ek het geweet dat ek wou hê dat my seun groot moet word wanneer hy wou, in vrede, in vrede en in vrede. Die komplikasies het egter tydens die geboorte begin, want my baba wou my glad nie verlaat nie. Verlede week, na 'n groot dag, moes ek hospitaal toe gaan, waar ons 'n bespreking met die hoofdokter gehad het, en dit sou gevaarlik wees om te wag totdat dit begin. En om 9 uur breek hy die omhulsel. Dit het my net misgeloop, want hulle het dadelik my lieflike, standaard-vyf minute-sterrestelsels geword. Ek het later verneem dat vyftien babas daardie dag in St. Stephen's Courthouse gebore is, en daar was amper geen plek vir die massas swanger vroue in nood nie. Ek was gelukkig, want skaars die helfte van die kamer was ontruim, en die een wat ek wou gehad het, was vakant. Die alternatief, met 'n groot kroeg, 'n balustrade en 'n Franse bed. Hurrб!
Alhoewel ek al vantevore beplan het om kers te maak en na musiek te luister, was daar nie iets tussen hulle nie. Ek was net op soek na warm water en rustigheid. Gelukkig het ek altwee. Ons word nie deur 'n verpleegster of 'n dokter gesteur nie. Net my man was daar en Krmermer, my pa, is gebore. Laasgenoemde is egter nie altyd nie, en om hierdie rede het ek soms geslaag. Maar hy kon nie help om te dink dat dinge so gaan nie. Die lot het beteken dat nog 'n baba gebore is. Ek erken dat dit moeilik was om dit te deel, want toe hy by my was, was sy hulp van onskatbare waarde. Dit was goed toe hy my middel masseer, maar nog meer sy bemoedigende woorde dat ons mooi beweeg.
Tydens die eerste twee geboortes is ek aan al die sterftes oorlede, en sodra my liggaam krampagtig was. Nou het alles egter in hierdie rustige omgewing ontwikkel. Ek het nie my pyn gespan nie, ek het my eerder voorgestel dat dit oor my vloei en my gehelp het om te ontspan. En toe ek voel dat ek nie meer van kan hou nie, het België my homeopatiese bessies gegee wat my pyn verander het. Ek kon nog steeds die nood ervaar, maar my brein het dit eenvoudig nie in pyn gehad nie. Ek kon 'n paar minute slaap en my sterker en frisser laat voel. Soveel dat ek na 'n rukkie bekommerd was - het dit nog aangegaan dat ek nie nou so swaarkry nie? Daar word nie ontken dat ek die laaste een was wat die laaste een moes dra nie. Daar was geen warm water nie, dan wou ek nie teruggaan nie. Ek wou druk, maar dit was nie tyd nie. Sy het gesê ek het twee keuses. Of ek gaan bed toe, dan word die baba in 'n oomblik wakker, of ek staan ​​op, klou aan die swembad, hurk 'n bietjie, skud my heupe en tien minute. Die besluit was nie maklik nie, want skaars 'n dosyn minute was 'n gemiste geleentheid, so ek voel nie in staat om op te staan ​​nie. Maar toe hy slaag, het dinge vinniger verloop.
Ek kon enige vorm van liggaamshouding kies om af te trek, maar sedert my vorige kind op my rug lê, het dit vir my die beste gelyk. Dit is toe die dokter in die kamer binnekom, wat volgens die reëls teenwoordig moet wees. Ek erken dat sonder sy teenwoordigheid sou dinge vinniger verloop het. Ek weet immers, hy sou haastig gewees het omdat die ander dokter in die operasie was en hy al die ander vroue in nood persoonlik moes monitor, maar die naarheid en spanning wat in hom gevoel het.
Omdat die skuif nie maklik was nie. Omdat ek met 'n sny gebore is en baie vinnig. Toe sy my vertel dat ek kan druk, het ek gedink ek sal altwee, die baba en die baba se einde druk. Ek het geen idee gehad dat dinge effens stadiger gaan nie. Hou dit net 'n bietjie, hou dit terug, druk dit twee kleiner - die eienaardighede soos hierdie was baie vreemd. Boonop was dit alles voor 'n streng oog van 'n streng dokter wat blykbaar na haar gekyk het, en wat onlangs daarin geskenk het. Ek weet immers vir 'n oomblik dat die halfpad uit heeltemal normaal is. Maar ek was so ontsteld oor hierdie foto van die Dokter, dat ek al my krag bymekaargetrek en my seun uitgestoot het. Ongelukkig kon ons dit nie op my bors sit nie, want die koord het dit nie heeltemal gedoen nie. Dit was so kort dat dit onmiddellik gedoen moes word. Ek het egter die hele geboorte sonder enige huiwering gedrink, daarom is dit immers erg.
Die klein mannetjie wat uitgeloop het, lyk glad nie gelukkig nie, want ons kon uiteindelik by ons wees. Bende het glad nie in my arms gerus nie, net meer en meer geskree. En hy hou nie op nie. Maar hy het alles gehad - kalmte, kombers, vader, moeder, titseltjie. Ons het dit geskommel, dit styf in 'n rooi kombers toegedraai, die aandlied gesing. Hy was erg aangetas deur die gedwonge uitsettings. Ek dink ten minste dit is waaroor ons gekla het. Hy het eers getroos toe Pappa langs ons op ons bed lê. Tussendeur het die groot vensters omgedraai en die drie gekom, en ons drie was baie bly om te praat, en ons het dus in 'n urne gelê. Klein Bende was net ons s'n. Hulle neem dit nie om dit te was nie, was dit, sluk sy neus of drup dit nie. Dit was wonderlike, gelukkige oomblikke toe ek die geur van die nuwe familielid opgeneem het, al die kenmerke van haar gesig leer ken het en die sagtheid van haar klein lyfie geniet het. En ek het gedink ek sal môre die volgende geboorte gee. Ek moet my broer net oortuig ...
alles is nodig, hoe goeie ou hoe meer
Dit is die soetste tetris-uitdaging tot nog toe
Swanger tydskrif gepubliseer!
8 eenvoudige speletjies wat ook die opwinding van bewegende kinders inhaal
Eerder as om te borsvoed, formule?
Wat doen die perinatale spesialis?
Dubbele las op die abdy
Geheimsinnige verhale oor die moeder
Giftige, dom woorde
Fantastiese vertoning! Die vuur en die halfjarige Tibor Jerkus, wat outisties is, het 500 meter geskiet