Die Psalm begin met ’n waarneming wat van die diepsinnigste is wat ek al in die Psalms teëgekom het: “In die hart van die goddelose het die opstand teen God die laaste woord.” En dit is nie net omdat die vers so ‘n raak beskrywing van die goddelose gee nie, maar omdat die omgekeerde daarvan net so waar is: “In die hart van die gelowige het die oorgawe aan God die laaste woord.”
Let op hoe Dawid se beskrywing van die gelowige nie in die eerste plek fokus op wat hy of sy vir God doen, of hoe hulle lewe anders is as die goddeloses nie. Hy fokus op wie God is – “u liefde reik tot in die hemel, u trou tot in die wolke, u geregtigheid tot op die hoogste berge, die reg wat U spreek tot in die dieptes van die see.” Van so hoog af as wat Dawid kan dink, tot so laag as wat dit kan gaan, so omvattend is God se liefde, trou, reg en geregtigheid.
En Dawid kan nie uitgepraat raak nie oor God se trou, sy beskerming, die oorvloed wat Hy gee, die strome van goedheid wat Hy sy mense laat drink (vers 8-9). Hy is die bron van lewe. Deur sy lig lewe ons (vers 10).
Wat hom in gebed laat vertoef by die versugting dat hierdie belydenis oor God in die werklikheid van gelowiges se lewe tot sy reg sal kom, en dat hulle nie onder die aanslag van die eiegeregtige mense platgeslaan sal word nie. Dié lot moet eerder die goddeloses self tref.