As die skoen jou pas | Graaff-Reinet Advertiser
Cornelle Carstens | 09 August 2019
Dis 'n geskiedkundige feit dat vroue verlei kan word. Alles het immers by 'n appel begin. Deesdae, is daar "appels" in allerhande gedaantes op die mark. Een van my geliefkoosde "appels" is skoene.
Destyds in my byderwetse Sandton-dae, was een van my groot vreugdes 'n besoek aan die skoenwinkel, Carnaby's.
Ek raak sommer in 'n beswyming as ek daaraan dink. Maar die dae van liewer dood as uit die mode, is lankal daarmee heen. Uiteindelik, is dienlikheid altyd die weg van die minste weerstand.
Nog immer flambojant van aard, het 'n groot depressie my oorval toe ek destyds swanger raak met my enigste kind. Ek was ontredderd oor wat ek sou aantrek. My verset teen die dra van kraamdrag het veroorsaak dat ek later my broeke se bokante beginne afsny het om plek te maak vir die bababoep. Tot heden toe, kon niemand nog vir my met suskes aandui of jy 'n gordel bo- of onderkant jou boepie moet vasmaak nie. Tydens my ganse swangerskap het ek soos 'n paaseier met 'n strik om gevoel.
My laaste halstarrige rebellie teen oorgee aan die stylaanpassings vereis deur moederskap, was so rondom ses maande. Koorsagtig van begeerte, koop ek 'n paar langtoon, skerppuntstewels van "Spaanse afkoms". Ek was stom van verwondering oor daardie neutbruin leer met die houtskoolgrysinsetsels en die hemelhoë spykerhakke. Met my groeiende boepie, het ek later, in profiel, soos 'n pomelo op breipenne vertoon.
Iedergeval, êrens raak my balans toe van so 'n aard dat ek die hakke maar moes bêre. Dit het pal gevoel of ek gaan vorentoe val. Met die uiteindelike koms van my knewel van 'n seun, het ek klaaglik misluk om weer my vorige statuur op hakke te herwin. Daar is min dinge wat jou letterlik meer aarde toe bring as moederskap.
Om hakskoene te moes "opgee" was 'n pynlik. Ek kry nou nog soms onttrekking as ek te naby aan die skoenafdeling van 'n klerewinkel verbyloop. Net nou die dag gebeur dit weer. Daar sien ek hulle, 'n droompaar rooi fluweelskoene, soortgelyk aan dié wat die glansryke Rita Hayworth in die 1940s gedra het. Gedagtig aan die skoolsweetpak wat ek nog moet koop, asook die plakkate vir die kunstaak, skeur ek my los van die verleidelike rooi "appels"
Maar die res van die dag, trap hulle fyntjies hulle deur my gedagtes. Só kry 'n dierbare vriendin snuf in die neus dat ek 'n dwalende oog het en koop die "appels" vir my as verjaarsdaggeskenk. Ek spaar toe die verbode vrug vir 'n spesiale dag. En sowaar, dié doen hom uiteindelik voor. Gestewel en gespoor vir 'n fyntee ter viering van Vrouedag, is ek tevrede dat ek goed vergelyk met 'n blad uit die mode-tydskrif, Vogue.
Maar soos die noodlot dit wil hê, onderweg na my afspraak, loop onvoorsiene gebeure my goedbeplande bederfie soos 'n spul natneuskinders storm. Met die hek se oopmaak, hol my Basset-hond die straat in agter die niksvermoedende posman aan. Soos in die sprokie van die gemmerbroodmannetjie, jaag die posman op sy fiets, die Basset die posman en ek die Basset, rooi fluweelskoene en al. Nou kyk, geen hak van daardie kaliber is gemaak vir spoed nie en halfpad in my naelloop, is die linkerskoen, soos die gesegde lui, level met die gravel. Nodeloos om te sê, van fyntee hou in high polfaais, het daar dadels gekom.