Wat het die geallieerde WW1 -propaganda vir die Duitsers gesê? - Inligting
Wat het die geallieerde WW1 -propaganda vir die Duitsers gesê?
Ek het onlangs op hierdie gedeelte van Mein Kampf waar Hitler die doeltreffendheid van Geallieerde propaganda van die Eerste Wêreldoorlog oor die Duitse volk prys:
Aanvanklik was die bewerings van die propaganda so onbeskof dat mense dit kranksinnig beskou het; later het dit mense se senuwees opgejaag; en uiteindelik is geglo. Na vier en 'n half jaar het 'n rewolusie in Duitsland uitgebreek; en die slagspreuke het sy oorsprong in die vyand se oorlogspropaganda.
Ek neem aan dat dit verwys na pamflette wat deur vliegtuie en ballonne oor vyandelike linies afgelewer word; Is dit korrek?
Ek het op die internet gesoek in beide Engels en Frans, maar op toegewyde webwerwe soos http://propagande1418.free.fr/index2.htm (Frans) blyk dit net propaganda wat gerig is op die binnelandse gehoor.
Watter idees het hierdie propaganda ingeboesem? Weet u 'n bron waar ek 'n paar vertaalde pamflette kan vind?
In my soektog het ek die steek-in-die-rug-mite teëgekom, wat my laat wonder of Hitler miskien die effek van die propaganda oorskat omdat hy deur 'n gewilde meme beïnvloed is (of wou uitbuit). Hoe akkuraat was sy stelling?
Aangesien geallieerde propaganda die hoofoorsaak van die Duitse revolusie is, sou ek sê dat Hitler se stelling nie akkuraat is nie. Ek sou dit verder sê Mein Kampf is 'n politieke/ideologiese dokument, en enige historiese verwysings in sulke dokumente moet onmiddellik vermoed word.
Uiteindelik het die mislukking van 'n outoritêre heersende klas in Duitsland gelei tot 'n nederlaag op die slagveld en honger/ontbering tuis. Dit was die naaste oorsaak van die rewolusie, aangesien dit duidelik geword het vir die algemene bevolking van Duitsland toe 1918 taan dat die groot dooiepunt aan die Westelike front verbreek is en dat die nederlaag van die Sentrale Magte onvermydelik was. Geallieerde propaganda was nie nodig nie. Die troepe wat elke dag terugstap na Duitsland, kon sien wat gebeur, net soos die honger burgers agter die lyne. Die bevolking is beweeg om regerings te verander, en die enigste manier om dit in 'n outoritêre stelsel te doen, is deur revolusie.
Sien byvoorbeeld http://www.markedbyteachers.com/gcse/history/why-was-there-a-german-revolution-in-1918-and-how-far-had-it-gone-by-1919.html
Wat was die doel van propaganda tydens die Eerste Wêreldoorlog?
Regerings het regdeur die geskiedenis propaganda gebruik as 'n kragtige hulpmiddel om steun vir oorloë onder sy burgers op te vang, en die tydperk tydens die Eerste Wêreldoorlog was nie anders nie. Brittanje en Duitsland het staatgemaak op sensasionele opskrifte wat die ander kant as monsteragtig en barbaars uitgebeeld het, terwyl Amerika propaganda gebruik het om sy burgers te oortuig dat die Duitse afkoms oorlogspogings ondersteun. Alle lande het propaganda gebruik om 'n portret van militêre superioriteit te skilder.
As gevolg van die wydverspreide propaganda wat Duitsers as 'mal brute' uitbeeld, het Duits-Amerikaanse burgers wydverspreide vervolging ondervind. Ander Amerikaanse propaganda het jong mans aangemoedig om by die weermag aan te meld deur middel van plakkate wat soldate as heldhaftig voorgestel het. Taktieke het gewissel van die uitbeelding van die beroemde oom Sam tot die beklemtoning van die reisgeleenthede wat jong mans nie andersins sou kry nie. Die weermag het ook die geleentheid gebied om vaardighede op te doen vir toekomstige indiensneming, 'n taktiek wat vandag nog deur reklame -advertensies gebruik word.
In Brittanje het die Defense of the Realm Act die koerante verbied om sekere onderwerpe te bespreek wat die moraal kan demp of waardevolle inligting kan weggee. Nuusberigte is dikwels uitgerek of reguit vervaardig om die oorlogspoging te regverdig.
Oor die algemeen is propaganda gebruik om gevoelens van patriotisme en ondersteuning vir die oorlogspoging te genereer en om vrywilligers te werf vir industriële werk, verpleegposte en telefoonbedrywighede, onder andere.
Eerste Wêreldoorlog: hoe staat en pers die waarheid van die voorblad gehou het
Op hierdie, die 100ste herdenking van die dag waarop die eerste wêreldoorlog begin het, is dit ontnugterend om terug te kyk na die manier waarop konflik so erg gerapporteer is. Die katalogus van joernalistieke wandade is 'n rekord: die bereidwilligheid om propaganda as 'n feit te publiseer, die oënskynlik maklike aanvaarding van sensuur en die versuim om verantwoording te doen. Maar 'n skerp veroordeling van die persdekking is onregverdig omdat joernaliste, soos altyd, deur drie magtige magte - die regering, die weermag en hul eie eienaars - die publiek in kennis gestel het.
Dit is onmiskenbaar dat koerante begin het met die demonisering van die Duitse vyand. Hulle publiseer vervaardigde verhale van Duitse barbaarsheid, wat as feit aanvaar is. Alhoewel Belgiese en Franse burgers in die vroeë maande van die oorlog as 'n vergelding deur die Duitse weermag tereggestel is, was baie onverifieerbare verhale - later 'gruwelpropaganda' genoem - heeltemal onwaar. Redakteurs en joernaliste was dus skuldig.
Sensuur was 'n ander saak. Dit is opgelê met die opening van vyandelikhede, en hoewel dit geleidelik verslap het, het dit streng genoeg gebly om verslaggewers te dwing om inligting te bekom, of as hulle dit sou regkry, om dit te publiseer. Streng owerheidsbeheer is uitgeoefen in samewerking met 'n medepligtige groep toegewyde persoorlogse.
Die Wet op die verdediging van die koninkryk, wat vier dae nadat vyandighede begin het, uitgevaardig het, het die owerhede die mag gegee om kritiek op die oorlogspoging te stuit. Een van die regulasies lui: "Niemand mag mond -tot -mond of skriftelik verslae versprei wat ontevredenheid of kommer kan veroorsaak onder enige van die magte van die Majesteit of onder die burgerlike bevolking nie." Die doel daarvan was om te verhoed dat iets gepubliseer word wat die moraal van die Britse volk ondermyn, maar dit het nie alle negatiewe beriggewing versmoor nie. As dit so was, kon lord Northcliffe nie so meedoënloos teen die minister van oorlog, Lord Kitchener, geveg het deur middel van sy koerante, die Times en Daily Mail nie.
Dit was die Times se oorlogskorrespondent, Charles à Court Repington, wat die verhaal in Mei 1915 van die tekort aan artillerie -ammunisie gebreek het. Wat bekend geword het as 'die skulpkrisis' het plofbare politieke resultate gehad. Dit het premier Herbert Asquith genoop om 'n koalisieregering te vorm, David Lloyd George in die amp van minister van ammunisie laat katapulteer en was 'n voorloper van Lloyd George wat Asquith vervang.
Northcliffe se veldtog teen Kitchener, 'n nasionale held wat destyds in die openbaar beskou is, het gelei tot 'n opstand deur 'n miljoen Mail -lesers en verskeie adverteerders. Hy het destyds gesê: 'Ek wil die mense die waarheid vertel, en ek gee nie om wat dit kos nie.' Hy is bevestig sodra die waarheid na vore gekom het en verkope en advertensies het teruggekeer.
Northcliffe was bewus daarvan dat hy twee voordele inhou om krities te wees oor die oorlogspoging. Eerstens was sy vaderlandsliefde nooit ter sprake nie, omdat sy artikels histeriese anti-Duitse propaganda gepubliseer het. Tweedens is hy verseker van ondersteuning van Lloyd George, met wie hy 'n skakel gehad het om Asquith te verdryf. Maar Northcliffe was verreweg die enigste koeranteienaar wat die oorlog ondersteun het. CP Scott, redakteur van die Manchester Guardian, was aanvanklik daarteen gekant, net soos sy senior personeel. Nadat vyandelikhede begin het, het hulle gedwing om dit te ondersteun. "Sodra ons daarin was", het Scott geskryf, "is die hele toekoms van ons land op die spel en het ons geen ander keuse as om ons uiterste bes te doen om sukses te behaal nie."
By die uitbreek van die oorlog het Kitchener verslaggewers van die voorkant verbied. Maar twee vasberade korrespondente, Philip Gibbs (foto) van die Daily Chronicle en Basil Clarke van Daily Mail, waag sy toorn deur die verbod te trotseer en optree as 'joernalistieke outlaws' om by die voorste linie aan te meld. Gibbs is in hegtenis geneem, gewaarsku dat as hy weer gevang word, hy geskiet sal word, en na Engeland teruggestuur word. Na 'n soortgelyke waarskuwing het Clarke, nadat hy berig het oor die verwoesting in Ieper na die Duitse bombardement, teruggekeer huis toe.
Philip Gibbs van die Daily Chronicle is gewaarsku dat hy geskiet sal word as hy terugkom om by die voorste linie aan te meld. Foto: Hulton Archive/Getty Images Foto: Hulton Archive/Getty Images
Drie maande later het die regering berou gegee deur vyf "geakkrediteerde verslaggewers" toegang tot die front te gee, en in die daaropvolgende drie jaar het nog 'n paar joernaliste erkenning gekry. Maar sensuur het verseker dat allerhande feite vir die lesers van Britse koerante weggesteek is. Britse foute het nie gerapporteer nie, net soos Duitse oorwinnings.
Selfs die bloedigste nederlaag in die Britse geskiedenis, by die Somme in 1916 - waarin die geallieerde troepe -getalle 600 000 getel het - het grootliks nie gerapporteer nie. Die rampspoedige eerste dag van die geveg was 'n oorwinning. William Beach Thomas van Daily Mail erken later dat hy 'diep skaam' was oor wat hy geskryf het, en voeg by: 'Die vulgariteit van enorme opskrifte en die omvang van u eie naam het die skande nie verminder nie.' Gibbs verdedig sy optrede en beweer dat hy probeer het om die gevoelens van mans en vroue wat seuns en mans in Frankryk baklei het, te spaar. Hy het die gal gehad om te beweer dat die waarheid oor die Somme berig word "afgesien van die naakte realisme van gruwels en verliese en kritiek op die feite". Na die oorlog het beide mans ridderskap aanvaar vir dienste aan joernalistiek. Ander, soos Hamilton Fyfe, voorheen redakteur van die Daily Mirror en later redakteur van die Daily Herald, beskou die eer as 'n omkoopgeskenk om stil te bly oor die ondoeltreffendheid en korrupsie wat hy gesien het.
Eers later het die publiek kennis geneem van die hoë dodetal en die verskriklike aard van slootoorlogvoering, soos die gebruik van gifgas en die gevolge van dopskok. Met hierdie haglike omstandighede in gedagte, was dit geen wonder dat Lloyd George in Desember 1917 aan Scott vertrou het nie: 'As mense werklik [die waarheid] weet, sou die oorlog môre gestaak word. Maar hulle weet natuurlik nie en kan nie weet nie. " Hy het gepraat nadat hy na die beskrywing van Gibbs - tydens 'n privaat vergadering - van die werklikheid aan die westelike front geluister het. Hy het toegegee dat die sensuur "die waarheid nie sou deurgaan nie".
Lloyd George was voldoende bekommerd oor die verswakking van die openbare moraal in 1917 om die oprigting van 'n propaganda -liggaam, die National War Aims Committee, aan te moedig. Hy het Northcliffe ook die kans gebied om by die kabinet aan te sluit. Hy het die pos geweier, maar het 'n aanstelling aanvaar as direkteur vir propaganda by die ministerie van inligting. Dus het Brittanje se invloedrykste mediamagnaat die amptelike propagandis van die oorlog geword. Die premier het sy persbeheer uitgebrei deur die pas veredelde Daily Express en London Evening Standard-eienaar, Lord Beaverbrook, as die eerste minister van inligting aan te stel. Lloyd George gebruik perseienaars as 'n privaat verslagdoening, en gesensureerde artikels word aan die kabinet deurgegee.
Maar selfsensuur het 'n groot rol gespeel. Soos Gibbs later geskryf het: 'Ons het ons absoluut vereenselwig met die leërs in die veld. Ons het alle gedagtes aan persoonlike bolletjies en alle versoeking uit die weg geruim om een ​​woord te skryf wat die taak van offisiere en mans moeiliker of gevaarliker sou maak. Daar was geen sensuur nodig vir ons versendings nie. Ons was ons eie sensors. "
'N Vollediger weergawe van hierdie artikel word in die jongste uitgawe van die British Journalism Review
Brit wil jou hê
Paul M. Linebarger bespreek WWI Britse PSYOP in Sielkundige oorlogvoering, Infantry Journal Press, Washington, 1948. Hy sê:
As sielkundige oorlogvoering in die breë sin beskou word, blyk dit duidelik dat dit een van die deurslaggewende wapens van 1914-1918 was. Die politieke ordentlikheid van die Geallieerdes, die aantrekkingskrag van president Wilson se veertien punte, die patentveroudering van die Kaiser en waarvoor hy gestaan ​​het, die herlewing van die Poolse, Baltiese, Finse, Tsjeggo -Slowaakse en Suid -Slawiese nasionalisme. Duitsland gee in 1918 oor.
Die Britte het in 1914 een van die beste nuusstelsels ter wêreld, 'n hoogs gesofistikeerde pers en uitgebreide ervaring in internasionale kommunikasie vir tegniese en kommersiële doeleindes, veral die onderzeese kabelstelsel, en hulle het dit met 'n aansienlike gladheid tot oorlogsgebruik gewend. Die Britte het verder 'n diplomatieke en konsulêre diens van uitstekende gehalte gehad, met vergelykbare Duitse dienste, wat 'n veel groter aantal bunglers en entoesiaste insluit.
In Oktober 1946 het The Propaganda Branch, Intelligence Division, gebaseer in die Pentagon, Washington DC, 'n verslag gepubliseer met die titel 'N Leerplan van sielkundige oorlogvoering. Hy was bereid om vinnige antwoorde oor Psywar te gee aan die pers wat wou weet wat die Verenigde State tydens die Tweede Wêreldoorlog gedoen het. In die verslag word daar kortliks melding gemaak van Britse sielkundige oorlogvoering tydens die Eerste Wêreldoorlog, maar dit beklemtoon politieke operasies eerder as pamflettegnieke:
Teen Turkye het hulle die Arabiese State byeengeroep, terwyl hulle Joodse Sionistiese hulp oor die hele wêreld bymekaar gebring het deur die Jode 'n nasionale tuiste in Palestina te belowe. Indië is stilgemaak tydens die Duitse, Turkse en revolusionêre propaganda deur die Montagu-verklaring en die Montagu-Chelmsford-hervormings.
Garth S. Jowett en Victoria O 'Donnell bespreek die Britse tegnieke in propaganda en oorreding, Sage Publications, Londen, 1986. Hulle sê gedeeltelik:
Die Britte het die voortou geneem in propaganda -aktiwiteite omdat hulle gedwing was om ernstig daaroor na te dink vroeër as enige van die ander strydmagte. Daar was 'n wydverspreide druk om neutraal te bly. Duitsers het verkeerd bereken dat die Britte nie sou oorlog voer oor 'n blote stuk papier nie, maar toe België eintlik weerstaan ​​het teen die gevreesde Huns, het die Britte verenig geword in hul vasbeslotenheid om die dapper klein België te verdedig. . " Die verspreiding van wreedheidsverhale wat uit België gekom het, was die eerste groot propaganda -salvo en het 'n onmiddellike impak op die Britse openbare simpatie gehad.
Die eerste amptelike propaganda -organisasie in Brittanje was die War Propaganda Bureau, wat aanvanklik gemoeid was met die verspreiding van gedrukte materiaal in neutrale lande, en uiteindelik in Duitsland self, wat dit gedoen het deur middel van sympathiseerders wat die posse uit Holland en Switserland gebruik het. Toe Lloyd George in 1916 premier word, herorganiseer hy die War Propaganda Bureau en stig die Departement van Inligting. Hierdie agentskap konsentreer op burgerlike sielkundige oorlogvoering buite Brittanje en#133.
Die Britte het onmiddellik leiding geneem in die vorming van mening. Hulle het die wêreld oortuig dat hulle waaragtige nuus uitsaai en publiseer, terwyl die Duitse inligting as leuens en propaganda geverf is.
Die snaakse deel hiervan is dat die Britte so onwaar was en hul propaganda so vol leuens was dat toe die Tweede Wêreldoorlog op die horison was, neig Neutraliteit omdat hulle die Eerste Wêreldoorlog onthou en niks vertrou het wat hulle deur die Britte vertel is nie. Scot MacDonald noem dit verder in Propaganda en inligtingsoorlogvoering in die 21ste eeu, Kontemporêre sekuriteitstudies, 2007:
Wreedheidsverhale met min of geen gegronde waarheid is in tydskrifte en koerante versprei. Britse wreedheidsverhale het onder meer ingesluit: U-boot-spanne wat vroue en kinders in reddingsbote skiet, Duitse soldate wat verpleegsters vermink, die tonge uit die Britse krygsgevangenes ruk, die hande van 'n Belgiese baba afkap, 'n Kanadese offisier kruisig, hospitale bombardeer en instel kiemoorlogvoering. Die waarheid kan nie van leuens onderskei word nie, so die meeste van die publiek het gou min, indien enige, nuus geglo, selfs al was dit waar. Propaganda oordryf oorwinnings en verminder nederlae, anders as tydens die Tweede Wêreldoorlog, toe veral die Britte geloofwaardigheid gesoek het deur die waarheid te vertel. Die Britse waarheidsbeleid was deels 'n reaksie op die gebrek aan geloofwaardigheid wat propaganda teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog bereik het.
Die Britse ministerie van buitelandse sake het in 1914 'n oorlogspropaganda -buro geskep. Dit was gemoeid met die verspreiding van pamflette, pamflette en ander materiaal in geallieerde en neutrale lande. 'N Aantal patriotiese groepe en 'n paar militêre eenhede het hul eie propaganda begin produseer, sodat die Britse regering die departement van oorlogsinligting geskep het om die poging te sentraliseer. Teen die einde van die oorlog het hulle 'n aantal verskillende propaganda -agentskappe gehad. Die ministerie van inligting onder Lord Beaverbrook was byvoorbeeld verantwoordelik vir die burgerlike PSYOP buite Brittanje, terwyl die National War Aims Committee verantwoordelik was vir die patriotiese burgerlike PSYOP in Brittanje en onafhanklik was van die ministerie van inligting. Sowel militêre as burgerlike agentskappe het oorlogstydse propaganda teen vyandelike militêre magte gelewer. In Februarie 1918 word Viscount Northcliffe aangestel as direkteur van propaganda in vyandelike lande. Die departement het uit twee takke bestaan. Mnr. Wickham Steed en Seton-Watson was in beheer van die afdeling Oostenryk-Hongarye, en mnr. H.G. Wells het toesig gehou oor die Duitse afdeling. Oostenryk-Hongarye was verreweg die sielkundige swakker van die twee en die pamflette daarteen het sukses behaal. Eerste minister Lloyd George het in Mei 1918 aan Lord Northcliffe (direkteur van die Afdeling) geskryf: & quot Dit lyk my jy het bewonderenswaardige werk in jou Oostenrykse propaganda georganiseer. Ek vertrou dat u binnekort u aandag sal vestig op Duitse propaganda langs die Britse en Franse fronte. & Quot Northcliffe het die eerste keer sy hoofkwartier in Adastral House. In Julie verhuis hy sy hoofkwartier na Crewe House, die stadshuis van die markies van Crewe en het Slawiese, Kroaties, Poolse en Tsjeggiese patriotte gebring om te help met die vervaardiging van honderde duisende pamflette wat die verskillende minderhede in die vyandelike leërs versoek om te verlaat en vry te kom.
Lusitania -medaljes (voor en agter)
Gedurende die oorlogsjare het die Duitsers 'n aantal gedenkmedaljes geslaan om hul oorwinnings te adverteer en hul vyande aan te val en te verneder. 'N Voorbeeld van 'n vreeslike propaganda -blunder wat teruggekeer het, was die medalje wat die sinking van die Lusitania herdenk. Die Britte kon die medalje gebruik om aan die wêreld die dierlikheid en gebrek aan bewussyn van die Duitse nasie te wys. Duitsland het ook 'n medaljon gelewer wat die gehate Britse propagandis Lord Northcliffe aanval. Die een kant wys hoe Northcliffe sy gevurkte pen met 'n nabygeleë inkpot met die naam 'Propaganda ink' skerp maak. 'Die ander kant toon hoe Satan 'n gloeiende bol met Tye, Daaglikse posen ander organe van die persryk van Northcliffe.
Intussen het brigadier -generaal sir George Cockerrill die Direktoraat vir Militêre Inligting (M.I.7.b) van die Oorlogskantoor gelei. Die amptelike geskiedenis van M.I.7b (Maart 1916 - Desember 1918) bevat hul produksies:
Reproduksies van Duitse krygsgevangenes en poskaarte. toon die goeie behandeling van gevangenes in Engeland. Reproduksies van fotoposkaarte van krygsgevangenes. Krygsgevangene fotoboeke.Pamflette van ontstekende en sosialistiese aard, vervaardig deur MI7b waarin Duitse troepe aangemoedig word om oor te gee en die oorlog te stop. Pamflette wat ontwerp is om die Duitse troepe inligting te gee wat deur hul eie owerhede weerhou is. Die weeklikse Courrier de l'Air (Mail of the Air) is bedoel om die inwoners in besette gebied aan te moedig.
Die verspreidings vir 1917 was soos volg: 594.000 reproduksies van 88 krygsgevangenesbriewe en 7 poskaarte 90.000 reproduksies van 17 fotoposkaarte 85.000 grootuitgawe en 25.000 miniatuuruitgawe en 20.000 fotoblaaie van krygsgevangene fotoboeke 888.200 pamflette en afkoopkennisgewings en 250.000 eksemplare van 50 weeklikse getalle van Le Courrier de l'Air. Die totale aantal pamflette, krygsgevangenes, tekenprente, ens., Wat van die begin af deur M.I.7b hanteer is, is 25,986,180. Die totale aantal ballonne wat deur M.I.7b verskaf word, is 32.694
Berei ballonne voor om pamflette op die Duitsers te laat val
Vroeg in die oorlog toe die Duitsers gedreig het om vlieëniers te laat vaar voor 'n vuurpeloton, het die Britte die kuns bemeester om die pamflette en koerante van onbemande ballonne te laat val. Die pamfletballon is uitgevind deur mnr. A. Fleming wat gesê het dat 48 000 vervaardig is. Hy het die papier so behandel dat die ballonne drie dae lank bo water kon bly wanneer dit met waterstof gevul was.
Kaptein L. C. Pittmann vertel meer oor die ballonne in 'n artikel getiteld & quotPropaganda by Balloon & quot gepubliseer in Die Royal Engineers Journal, April 1919. Sommige as sy kommentaar is:
In Maart 1918 het die Royal Engineers die toesig en vervaardiging van hierdie ballonne en die vrystellings van die ballonne geneem, twee tot drie keer per week na Frankryk gestuur ('n personeel van byna 100 meisies was spesiaal in diens van hierdie werk). Gedurende die wedstrydperiode, 1918, na die ondertekening van die wapenstilstand, is meer as 35 000 ballonne en 20 miljoen pamflette wat aan vrystellings geheg is, uit Frankryk gestuur. Tot 400 ballonne, elk met 500 tot 1500 pamflette, is op 'n enkele dag oor die lyne gestuur.
Die Duitsers het hul bes gedoen om die verspreiding van die pamflette te voorkom, en soveel as vyf punte is aangebied vir elke pamflet wat na die hoofkwartier gebring word, maar baie Duitsers is gevang met pamflette in hul besit … & quot
Die tye bygevoeg in hul uitgawe van 20 Oktober 2017:
Toe die Duitsers twee Britse vliegoffisiere met die pamflette vang, is hulle tot tien jaar harde arbeid gevonnis. Die Britte het die vlugte gestaak. In Oktober 1917 begin toetse op onbemande ballonne, wat baie veiliger sowel as goedkoper was. Die beste ontwerp was 'n ballon van meer as 8 voet hoog gemaak van papier wat met vernis behandel is en met waterstofgas gevul is. Elke ballon kan honderde pamflette dra wat aan drade hang, met tussenposes deur 'n brandende lont. Die ballonne is uit Noord -Frankryk gelanseer en kon drie dae lank omhoog bly, lank genoeg om die vyand te bereik. Uiters belangrik vir die sukses van die missies was weerkundiges, wat gunstige winde kon voorspel.
Teen Maart 1918 was die ballonoperasie in volle gang, met soveel as 400 per dag. Teen die tyd dat die wapenstilstand op 11 November plaasgevind het, is meer as 35 000 ballonne gelanseer en meer as 20 miljoen pamflette het geval. Die propaganda bevat boodskappe soos die mislukking van die U-bote en Zeppelins, verskriklike lewensomstandighede in Duitsland en hoe Duitse troepe as kanonvoer gebruik word.
Die pamflette is op enkele of dubbele velle van verskillende groottes gedruk en almal is met 'n 1/4-duim-gat in die een hoek geslaan om dit op die etikette te ryg, en dit is oopgevou.
Kaptein P. Chalmers Mitchell het propaganda -ballonne van die Eerste Wêreldoorlog bespreek in 'n verslag van 23 Februarie 1918 getiteld "The Aerial Distribution of Propaganda to the Enemy. Hy sê gedeeltelik:
In Oktober 1917 is die Raad vir Luguitvindings geraadpleeg met betrekking tot die gebruik van papierballonne en ander vorme van lugverspreiding. Daar is vasgestel dat die munisipale uitvindings die aangeleentheid in ag neem en die versoek is gerig dat die munisipale uitvindings met die oorlogskantoor moet kommunikeer sodra hul eksperimente tot 'n praktiese probleem gelei het. Vroeg in Februarie 1918 het die Munitions Inventions die Oorlogskantoor ingelig dat hulle nou 'n paar papierballonne en 'n nuwe vorm van vrylating gereed het om aan die Front te verhoor.
Op die oomblik het die Munitions -uitvindings twee soorte ballonne van gedoteer papier, onderskeidelik met 'n deursnee van 16 en 20 voet en met vragte van een en twee pond, buite die eksperimentele fase gebring. Hulle kan met waterstof of met gas opgeblaas word, die eerste het 'n hefvermoë van meer as een en 'n half keer die wat laasgenoemde gee, maar is nie so geskik vir lang afstande nie, aangesien dit vinniger deur die gedoteerde papier versprei as steenkool gas.
Eksperimente word uitgevoer met groter soorte papierballonne wat swaarder vragte dra, waarvan vier en agt pond gerig is. Na verwagting sal hierdie tipes binne 'n paar weke die eksperimentele fase geslaag het.
Chalmers Mitchell noem ballonne in hierdie naoorlogse verslag waarvoor geskryf is Ensiklopedie Britannica:
Teen die einde van 1917 het dit duidelik geword dat die gebruik van papierballonne die enigste metode was wat geen teenkanting sou ondervind nie, en die aandag was dus gefokus op die vervaardiging daarvan op groot skaal en die toepassing van die ervaring wat hulle in ander rigtings opgedoen het. Verreweg die grootste deel van die propaganda wat deur die Geallieerdes aan die westelike front versprei is, is uit ballonne vrygestel, en dit kan dus van historiese belang wees om hul finale vorm te beskryf. Die propaganda -ballonne was gemaak van papier wat in lengte -panele gesny is, met 'n nek van geoliede sy van ongeveer 18 cm lank. Hulle omtrek was ongeveer 20 voet en hul hoogte wanneer hulle 8 voet opgeblaas is. Hulle is bevry, amper opgevul tot hul volle kapasiteit - van 90 tot 95 kubieke voet waterstof. Die gewig van die ballon was minder as een pond, die vrag propaganda vier pond.
Die pamflette is vasgemaak aan 'n lont van behandelde katoen, soortgelyk aan die tint van vuurpypaanstekers, en brand binne 'n duim in vyf minute. Die string propaganda is aan die nek van die ballon vasgemaak, en net voor die bevryding is 'n spleet in die nek gesny om gas te laat ontsnap, en die einde van die lont is aangesteek. Die gewig en die hefhoogte is aangepas sodat die ballon 'n paar duisend voet in die lug kon styg voordat die verlies aan gas as gevolg van uitbreiding 'n ewewigstoestand sou veroorsaak het. Op hierdie stadium is die eerste bondel pamflette vrygemaak en die proses is voortgesit totdat die laaste bondel aan die einde van die lopie vrygelaat is. Die totale tydsduur van die lont en die bevestiging van die bondels daaraan is bereken op grond van die gebied wat dit wou bereik en die sterkte van die wind. Eksperimentele verbetering van die "dope, " waarmee die diffusiesnelheid van die gas verlaag is, en die vervaardiging van ballonne met 'n dubbele standaardkapasiteit, het tot 150 m se lopies geloop. prakties, voordat die wapenstilstand sy bedrywighede gestaak het. Maar die grootste deel van die propaganda was eintlik versprei oor 'n gebied van 10 tot 50 m. agter die vyandelike lyne is ruskampe en dorpe wat deur die troepe beset is, die belangrikste doelwitte gemaak. Elke verspreidingseenheid aan die voorkant het bestaan ​​uit twee motorwaens wat die ballonne, waterstofsilinders en personeel na gunstige posisies vervoer het, gewoonlik van 3 tot 4 m. agter die voorste linie.
Vroeg in Maart 1918 was die metode van ballonverspreiding in volle werking, en die War Office Propaganda -afdeling hervat die aktiewe voorbereiding van materiaal. Die reproduksie van geselekteerde briewe wat deur krygsgevangenes geskryf is, is hervat en Le Courrier de l 'Air is vergroot en verbeter deur die bekendstelling van direkte propaganda. 'N Reeks pamflette, bekend as die A.P. (Aerial Propaganda), is begin. Die eerste hiervan, wat in Maart na Frankryk gestuur is, was 'n volledige Duitse uitgawe van die toespraak van die Britse premier oor Britse oorlogsdoelwitte. Dit is onvolledig in die Duitse koerante gerapporteer, en in die nuwe uitgawe is aandag geskenk aan die gedeeltes wat deur die Duitse sensuurkopie geneem is vir ander pamflette wat uit Duitse en Oostenrykse koerante gekies is, is bygedra deur G.H.Q. (Frankryk) deur die War Aims Committee, deur die Ministerie van Inligting en deur die nuwe Directorate of Propaganda in Enemy Countries wat onder Lord Northcliffe gestig is. Maar die hele reeks is deur die Oorlogskantoor gekies, hersien, geredigeer en vervaardig, en 'n baie groot deel van die werklike pamflette is deur die offisier opgestel. Die eerste van die reeks is op 16 Maart na Frankryk gestuur, die laaste, nommer 95, op 4 September van die hele reeks, meer as 12 miljoen pamflette is na Frankryk gestuur.
Wat het die Britte te sê gehad oor hul eie ballonblaadjieprogram? Navorser Lee Richards het 'n amptelike verslag van 1918 oor British Balloon Propaganda gevind. Een van die eerste feite wat dit openbaar, is dat Duitse soldate minder as een uit elke sewe geallieerde pamflette ingegee het, alhoewel hulle kontantbelonings beloof is en daar straf was vir die behoud van die propagandablaadjies. Dit dui aan dat hulle deur die vyand geglo en waardeer is.
Veldmarshall Paul von Hindenburg het erken dat die ballonpropaganda die mense in Duitsland bereik het deur middel van briewe van voor. Hy het gesê:
Hulle bombardeer ons voorkant, nie net met die trommelvuur van artillerie nie, maar ook met die trommelvuur van gedrukte papier. Benewens bomme wat sy liggaam sal doodmaak, gooi sy vlieëniers pamflette neer wat bedoel is om sy siel dood te maak. Nie -vermoedelik verbruik baie duisende die gif. Die vyand weet dat dit nie die oorlog deur konvensionele oorlogvoering sal wen nie, en daarom probeer hy ons wil om te veg vergiftig.
Generaal Erich Friedrich Wilhelm Ludendorff het bygevoeg:
Die weermag was letterlik deurdrenk met propaganda -pamflette. Hulle groot gevaar vir ons is duidelik erken. Die Opperbevel het beloning gebied vir die dinge wat aan ons oorhandig is, maar ons kon hulle nie verhinder om die harte van ons soldate te vergiftig nie.
Dekades later het die Duitse Fhrer Adolf Hitler, wat in die Eerste Wêreldoorlog geveg het, gesê:
Hierdie aanhoudende propaganda het in 1915 'n daadwerklike invloed op ons soldate begin hê.
Hindenburg het erken dat die ballonpropaganda die mense in Duitsland bereik het deur middel van briewe van voor. Hy het gesê:#147 Verrassend genoeg verteer baie duisende die gif. troepe as blote kanonvoer " mishandeling van Duitse soldate deur hul offisiere en onderoffisiere en negatiewe uittreksels uit die Duitse pers.
Die volgende pamflette was veral kragtig: die kaart van die Britse opmars op die Somme (daar is tientalle kaartpamflette, dus dit is onmoontlik om presies te sê watter een dit noem) AP 71 " Verlies of wins? " – a pamflet oor Duitse ongevalle, (ek wys dit nie, want dit is alles teks) "Nodig " 'n Pamflet oor die bombardement van Parys op Corpus Christi -dag toe Keulen AP 70 (in hierdie artikel uitgebeeld) en AP 36 ( in hierdie artikel uitgebeeld).
Daar is direkte bewyse dat pamflette mans aangemoedig het om te vertrek in gevalle waar hulle reeds ontevrede was. In hierdie verband is dit veral interessant om kennis te neem van die kommentaar op die faksimile Prisoner of War -briewe. Dit blyk dat hulle met meer skeptisisme as enige van die ander pamflette ontvang is. Die volgende kritiek suggereer egter dat dit moontlik sou wees om hulle meer geloofwaardig te maak: " Kriminele oorlogsbriewe word nie geglo nie, omdat hulle vermoedelik oordrewe is. dat sulke briewe eg was, sou hulle gereed wees om te verlaat. " Daar bestaan ​​nog baie twyfel in die gedagtes van die Duitse troepe oor die behandeling wat hulle as gevangenes sal ontvang. 'N Elsasser het gesê dat baie Elsassiërs sou verlaat as pamflette hulle verseker dat hulle nie geskiet sou word as gevangenes geneem word nie.
Natuurlik het die Duitsers teruggekap. Hulle het aan die troepe gesê dat as hulle gevange geneem word, hulle geslaan en baie sleg behandel sal word dat hulle geskiet sal word, dat hulle aan swart troepe oorhandig sal word en deur hulle vermoor sal word. Hulle word meegedeel dat die Prisoners of War -briewe uitvindings is of dat dit onder dwang geskryf is. Hulle word selfs vertel dat die pamflette met kieme besmet is.
A.P. 70 Britse moraalblad
Hierdie pamflet toon 'n beseerde Duitse soldaat wat goed geklede ryk burgers op 'n partytjie kyk. Die titel is & quotTankloosheid. & Quot Hierdie pamflet genaamd A.P.70 is in Augustus 1918 versprei. Daar is geen rekord van die aantal pamflette wat gedruk is nie.
'N Paar totale produksie van Britse pamflette is bekend. Byvoorbeeld, 1,689,457 het in Junie 1918 gedaal, 2,172,794 in Julie, 3,958,116 in Augustus, 3,715,000 in September, 5,360,000 in Oktober en 1,400,000 in die eerste 10 dae van November, net voor die ondertekening van die wapenstilstand. Dit blyk dat daar twee basiese tipes Britse pamflette was. Die eerste is gekodeer & quotA.P. & Quot Die hoogste getal wat bekend is vir die AP -pamflette is 95. Hulle het temas soos Duitsland se verantwoordelikheid vir die oorlog, die mislukking van die duikbootblokkade, die koms van die Amerikaners met hul mannekrag en materiaal , Wilson 's 14 punte en die hopeloosheid van die Duitse militêre situasie. P. H. Robbs lys die bekende Britse pamflette in Vallende blaar nommer 4, winter 1958. Hy sê:
Die doeltreffendste pamflette was dié van die 'A.P. ' -reeks. Aangesien hulle almal deur klein gratis ballonne gestuur is, was die aflewering afhanklik van gunstige winde en blyk dit in sommige gevalle oor 'n tydperk versprei te wees, sodat die pamflette nie noodwendig in numeriese volgorde geval het nie. Die vroegste is blykbaar van die einde van 1917 en die nuutste net voor die wapenstilstand. R. G. Auckland het The Catalog of British Leaflets ballooned to German Troops 1917-1918 vir die Psywar Society opgestel. Hy sê: "Die A.P -reeks was die doeltreffendste pamflette. Die betekenis van A.P. is nog nie duidelik nie. Voorstelle soos & quotAirial Post, & quot, & quotAirial propaganda, & quot & quotAir Post & quot en soortgelyke is gemaak.
Hierdie pamflet het 'n moderne voorkoms. Alhoewel die Amerikaanse beleid geen dooie en beseerde soldate op pamflette bevat nie, is baie sulke pamflette tydens die Tweede Wêreldoorlog en Viëtnam gedruk en versprei. Hier sien ons dooie Duitse soldate in hul vernietigde loopgrawe. Die pamflette is beslis ontwerp om die vyand te demoraliseer. Daar is twee foto's van dooie soldate aan die voorkant en twee aan die agterkant, aan beide kante dieselfde tekslyn. Die pamflette is in Junie 1918 versprei. Die teks onder die foto's is:
Gevolge van die Britse aanval
In brosjure A.P.17 word 'n Duitse ma uitgebeeld wat haar jong seun na die oorlog stuur. Foto's op die muur in swart gedrapeer vertel ons dat sy pa en broers reeds aan die voorkant verlore gegaan het. Hulle is gemerk "fritz", "vader", "Hans" en "Wilhelm." Die pamflet het "BY BALLOON – Durch Luftballon" aan die bokant en die titel in die inhoud van die pamflet, "Die laaste." Teks onderaan is:
Jy beroof my van my kinders, Josef is nie meer hier nie, Simeon is weg, nou wil jy Benjamin vat. Dit is te veel vir my.
Ironies genoeg, inaggenome die antisemitisme van die Duitse propaganda in die Tweede Wêreldoorlog, is die teks 'n aanhaling uit die Ou Testament, 1 Moses: 42, 43. Die Britte versprei die pamflette in Junie 1918. Die getal wat geproduseer is, is onbekend. Amptelike beskrywings van die A.P. -pamflette 1 tot 43 word in die Public Records Office in Londen geargiveer. Hulle word gevind op 'n dokument gedateer 11 Mei 1918 met afskrifte van & quotD21951/1 & quot en & quotNo. 10 & quot (Downing Street, neem ek aan). Die opmerking oor A.P.17 is:
'N Tekenprent wat deur G.H.Q. Frankryk. 'N Duitse moeder neem afskeid van haar laaste seuntjie, wat nou opgeroep is, terwyl al sy broers van haar weggeneem en vermoor is.
Pamflet A.P.18 beeld die Kaiser op 'n parade uit met sy ses seuns, in uniform, met geveerde kappies, leerstewels en bo-jasse met medaljes. Hulle loop slim deur 'n pad omring deur duisende swart doodsfigure. Hierdie aaklige horde strek sy arms na die trotse gesin. Die pamflet het & quotBY BALLOON - Durch Luftballon & quot; aan die bokant en onderaan die teks:
Een gesin wat nog nie een lid verloor het nie.
Die Britte het 100,000 van die pamflette gedruk en dit is in Junie 1918 versprei. Opmerkings van die Openbare Rekordkantoor oor A.P.18:
Spotprent uit die tydskrif 'Life', karikatuur van die Kaiser en sy seuns.
Pamflet A.P.31 het & quotBY BALLOON - Durch Luftballon & quot; aan die bokant en toon 'n gestileerde skedel wat uit 'n glas gedrink is met die naam "Deutschland." Die titel van die pamflet is "The Dregs." & Quot; Die Openbare Rekordkantoor se opmerking oor A.P.31:
Spotprent. Uit 'n tekening gestuur deur G.H.Q. Frankryk. Toon die dood drink 'n gesondheid.
Pamflet A.P.35 beeld die son op wat oor 'n skedel opkom en 'n skaduwee op 'n veld van grafte gooi. Die woorde & quotBY BALLOON - Durch Luftballon & quot is aan die bokant saam met die titel, 'n aanhaling van Kaiser Wilhelm II, & quotA place in the sun. & Quot Teks onderaan is:
U heersers eis 'n plek in die son, maar waar sal u u plek vind?
Die Britte versprei die pamflette in Junie 1918. Die getal wat geproduseer is, is onbekend. Die kommentaar van die Public Records Office oor A.P.35 is:
Spotprent. 'N Plek in die son. Uit 'n tekening gestuur deur G.H.Q. Toon 'n Duitse begraafplaas as die 'plek in die son' wat die Duitse soldate sal bereik.
Hierdie pamflet is interessant omdat dit vandag laat val is. Die gebruik van lugfotografie om die vyand die ware toestand van die oorlog te wys, is baie algemeen en nou 'n standaardvorm van propaganda. 300 000 eksemplare van hierdie pamflet is in Junie en Julie 1918 versprei. Die teks op die pamflet is:
Foto van Zeebrugge deur 'n Engelse vlieënde masjien
Die Zeebrugge-aanval het op 23 April 1918 plaasgevind en was 'n poging van die Royal Navy om die Belgiese hawe Brugge-Zeebrugge te blokkeer. Die Britte was van plan om verouderde skepe in die kanaalingang te laat sink, om te keer dat Duitse vaartuie die hawe verlaat. Die hawe is deur die Duitse keiserlike vloot gebruik as basis vir U-bote wat 'n bedreiging vir die geallieerde skeepvaart was. Die foto toon die kanaal en die Britse skepe HMS Thetis, Intrepid en Iphigenia, wat met beton gevul is.Die blokskepe was in die verkeerde posisie toe hulle gesink het en kon slegs 'n paar dae die kanaal belemmer. Die Britte was egter blykbaar trots genoeg op die aanval om pamflette met die kanaal na die Duitsers te stuur.
Pamflet A.P.47 beeld die Kaiser uit wat op sy perd deur 'n verwoeste landskap ry terwyl geeste en geraamtes na hom wys en 'n mens 'n hangstok vashou. Die teks is: "Die koning van Pruise gaan sy dood tegemoet." 50 000 van die pamflette is in Julie 1918 gedruk en versprei.
50 000 eksemplare van die pamflet AP 36 is in Julie 1918 versprei. Dit toon die verskil in Duitsland tussen 1914 en 1918. In die boonste prentjie is die Kaiser en sy algemene rit in 'n fyn strydwa bestuur deur " Germania, en#148 hul ry ( die Duitse volk) wat vorentoe versoek word deur 'n vet wortel met die etiket "Victory. " Op die foto van 1918 " Germania " is alle vel en bene van die Britse boikot van die Duitse hawens, die ribbes van die steed wys deur sy jas, en nou sit burgerlikes in die wa met die wortel wat beskryf word as 'n valse oorwinning. " Ek herken nie die burgerlikes nie, maar hulle is dalk winsgewers wat ryk geword het uit die buit van die oorlog. Die pamflet is per ballon afgelewer.
Pamflet A.P.49 het geen teks aan die bokant nie en beeld Hindenburg en die Kaiser omring deur ammunisie wat op die skouers van gewonde en beseerde Duitse soldate en uitgeteerde vroue gedra word. Hindenburg sê vir sy leier. & quot U Majesteit, die mense is neerslagtig en murmureer voortdurend. & quot waarop die Kaiser antwoord & quot Hoekom mompel hulle? Ons voel geen las nie. & Quot Die Britte het 50 000 van die pamflette gedruk en dit is in Junie 1918 versprei.
Leaflet A.P.50 het geen teks aan die bokant nie en toon 'n klein hondjie met 'n enorme been in sy mond wat 'Duitse winste' probeer om in 'n klein hondehok te kom met die naam 'vrede'.
250 000 eksemplare van pamflet A.P. 59 is in Augustus 1918 versprei. Hierdie pamflet beeld 'n sosialistiese boef uit wat 'n klub hou en staan ​​oor 'n dooie liggaam, geïdentifiseer as " Russiese vryheid. " Dit gebruik die Bybelse tema van Kain en Abel. Die betekenis is onduidelik, maar miskien impliseer die Britte dat Duitse sosialiste die opkoms van die Russiese kommunisme gefinansier het om Rusland uit die oorlog te haal. Die pamflet is per ballon afgelewer. Die teks op die pamflet is:
Pamflet A.P. 62 beeld die pad na Parys vol dooie Duitse soldate uit. Die teks bo -aan hierdie pamflet is: & quot; To Paris! & Quot
My gunsteling Britse pamflet van die Eerste Wêreldoorlog is A.P.74. Die woorde & quotBY BALLOON - Durch Luftballon & quot is bo -aan. Die pamflet toon 'n lang reeks Amerikaanse 'deegbode' wat strek van die Vryheidsbeeld in die hawe in New York tot in Frankryk. Die titel onderaan is "Die eerste miljoen." Hierdie simboliek van hierdie pamflet moes die Duitse soldaat 'n tweede gedagte gegee het oor sy vermoë om die oorlog te wen, aangesien onbeperkte hordes vars Amerikaanse soldate die slagveld binnegekom het. Die Britte versprei die pamflette in Augustus 1918. Die getal wat geproduseer is, is onbekend. Die Britte het gereeld hierdie & quotAmerikaners kom & quot pamflette opgedateer. A.P.84 wat in September 1918 vervaardig is, gee byvoorbeeld die nuutste getalle. & quotAmerikaanse troepe wat in Europa aankom: 117,212 in April, 224,345 in Mei, 276,372 in Junie. & quot Leaflet 1016 wat in Oktober 1918 gedruk is, gee die totale aantal Amerikaanse troepe in Europa 100,000 in 1917, 1,750,000 in 1918, en 'n voornemende 3,500,000 in 1919. Later in dieselfde maand het pamflet 1025 die getal van 1919 tot 5 000 000 Amerikaanse troepe verhoog. Dit is geen wonder dat die Duitse soldaat moedeloos geword het nie.
'N Soortgelyke moreelblaadjie wat die vyand vertel van die aankoms van Amerikaanse soldate, is 'n teks sonder 'n beeld, maar die boodskap moet die burgers van die sentrale moondhede vreemd vind, wat besef dat ondanks al die opskrifte oor hul gewilde duikbote amper geen van die Amerikaanse soldate word verhinder om Europa te bereik. Die teks is:
Aankoms van Amerikaanse troepe in Europa
Totaal gedurende drie maande: 637,929
Totaal Amerikaanse troepe in Frankryk: 1.000.000
Verlore in die oorsteek van die see: 291
Truppen Nachrichtenblatt pamflet 1013,
100,000 in Oktober 1918 versprei
Auckland noem ook 'n nuusblad.
Die pamflette van Truppen Nachrichtenblatt (& quotTroops Message Sheet & quot) is in die laaste maande van die oorlog versprei en is ongeveer drie keer per week gedruk met 'n 'trek' van 100 000 eksemplare. Hulle word prioriteitsblaaie genoem, aangesien hulle nuutste nuus gegee het en onmiddellik per ballon na die Duitse troepe gestuur, teen die A.P.-pamflette, wat toegelaat kan word voordat dit geblom word. Hulle het die kodenommer van 1000 gekry en daar is bekend dat ongeveer dertig verskillende tipes oor 'n tydperk van tien weke gebruik word. Die grootte van die pamflet is ongeveer 21 x 13 sentimeter, aan albei kante van die papier is gedruk en op die voorkant van sommige is kaarte met geallieerde militêre winste.
Die Truppen Nachrichtenblatt was 'n klein pamflet met opskrifte soos: "Foch Leading New Attack, " " Entente Armies Press Forward on another Wide Front, " or "Turkish Army in Palestina Destroyed. "
Met betrekking tot die Truppen-Nachrichtenblatt, Die London Times History of the War, 30 Desember 1919 voeg by:
Begin Augustus 1918 het dit belangrik geword om die verspreidingsnelheid te verhoog, veral omdat vroeë nuus van die militêre suksesse van die Geallieerdes, wat die Duitsers vir hul eie troepe verberg het, waardevolle propaganda geword het. Daarom is gereël dat die pamflette in twee kategorieë 'voorraad' -pamflette verdeel moet word, waarvan die inhoud nie 'n bietjie vertraging in waarde sou verloor nie en dat pamflette met' prioriteit 'belangrike sake bevat. Daar is ooreengekom dat laasgenoemde drie keer per week gedruk moet word, elke pamflet van eenvormige lengte en gedruk in 'n uitgawe van 100 000 eksemplare. Die uitreiking en vinnige versending van hierdie pamflette duur voort vanaf Augustus tot die ondertekening van die wapenstilstand.
Een so 'n kaartblad het die titel 'Die oorwinnings van die Geallieerdes.' Dit toon die voorste linies van 8 Augustus tot 16 Augustus 1918 en toon die aantal Duitsers wat gevang is, van 7000 tot 34,000. Dit was die eerste van 7 ongekodeerde pamflette met dieselfde titel, maar verander kaarte namate die Geallieerdes voortgaan. Die pamflette is teen die einde van Augustus 1918 versprei. Daar is geen rekord van die getal wat gedruk is nie. Hierdie pamflet is veral interessant omdat daar 'n fout is. Die woord & quotAlliierten & quot word gespel & quotAllierten. & Quot Die latere weergawes het die woord korrek gespel.
R. G. Auckland saamgestel Tdie katalogus van posgeld met posse in die Eerste Wêreldoorlog 1916-1918 vir die Psywar Society. Hy noem die agtergrond van die pos -propaganda:
'N Britse soldaat destyds onthou dat & quotalso ook in Duitsland geval het, was kopieë van ongecensureerde briewe wat deur krygsgevangenes in Engeland geskryf is. Hulle is bedoel om die Duitse bevolking te laat besef watter goeie tyd gevangenes in Engeland gehad het. Die briewe en geadresseerde koeverte word deur die gevangenes geskryf, en dan word die gedupliseerde briewe en die gedupliseerde briewe wat in die gedupliseerde koeverte ingesluit is, laat val sodat die optelers dit kan deurstuur na die adresse op die koevert & quot.
Kolonel W. Nicolai, hoof van die diens, sê in sy boek The German Secret Service dat 'vervalste briewe van Duitse oorlogsgevangenes in Frankryk en Engeland, en illustrasies van die beweerde benydenswaardige behandeling van Duitse gevangenes in beide lande, daarop gemik was om Duits te oorreed soldate om te verlaat of om hul gemoedere te bedruk.
Britse prentjie poskaart H/6
Die kaart toon 20 uniforme Duitse voetbal aan
spelers in 'n Britse krygsgevangenekamp in Frankryk.
George Bruntz sê in Geallieerde Propaganda en die ineenstorting van die Duitse Ryk in 1918, Hoover War Library, publikasie No-13, Stanford University Press California, 1938:
Die Britte het ook van die Duitse gevangenes gebruik gemaak deur hulle aan te moedig om huis toe te skryf waarin die omstandighede in die Engelse Prison Camps beskryf word. Teen die einde van 1916 het Duitse gevangenes by aankoms by British Camps briefblaaie ontvang, met instruksies daarop vir die gebruik daarvan. Hierdie Duitse gevangenes was veral goed gevoed. Die Duitsers, dankbaar vir hul lekker kos en goeie behandeling, sou huis toe skryf en hul lewe in die Britse kampe in gloeiende terme beskryf. Hierdie briewe is weergegee en oor die Duitse loopgrawe gestuur.
Daar was vier verskillende soorte skryfbehoeftes. Gewone poskaarte verskyn die eerste keer in 1916. Dit is met & quotFeldpostkarte & quot ingeskryf en is ongekodeerd. Briewe wat in geadresseerde koeverte ingesluit is, verskyn die eerste keer in 1916 en duur voort tot 1918. Sommige koeverte is ingeskryf & quotPrisoner of war. Geen seël nodig nie. & Quot Na Desember 1917 het hulle die opskrif & quotBy Balloon. Durch Luftbaloon. & Quot Prentbriefkaarte is die eerste keer gebruik omstreeks Desember 1917. Sommige is ingeskryf & quot; Postkaart & quot of & quotCarte Postale & quot en sommige & "Deur ballon. Deur Luftballon. & Quot Briefvelle is gewoonlik ingeskryf & quot GEVANGENE VAN OORLOG. Geen stempel nodig nie & quot op die voorkant en & quotNicht hier schreiben! & Quot (& quotSkryf nie hier nie! & Quot) op die agterkant. Hulle is vroeg in 1917 die eerste keer gebruik.
Ongekodeerde briefblad van Karl Scholz aan sy vrou Josepha in Peterwitz. Dit word in Februarie 1917 versprei en bevat 'n vals rooi rubberstempel met die teks & quotPrisoners of War – B.E.F. – Geslaag deur Censor No. 3. & quot
John C. W. Field het oor hierdie propaganda -tema geskryf in die Forces Postal History Bulletin of Great Britain, herpubliseer in Die vallende blaar, Nommer 22, somer 1963. Hy noem Britse propaganda in die vorm van poskaartbehoeftes, koevertbehoeftes en briefpapier. Hy noem dat met die uitsondering van een so 'n pamflet uit 1917 dat elkeen wat hy gesien het, 1918 gedateer is.
Die simbool op vroeë koerante en#150 later verwyder om ruimte te bespaar
Die Duitse pers noem dit 'n Franse koerant met die simbool van Frankryk as 'n geswelde haan wat skrikwekkend wil lyk.
Die Franse het 'n propagandakoerant gepubliseer, La Voix du Pays (Die stem van die land). In Januarie 1917 begin die Belgiese leër (in Brittanje) met die publikasie van La Lettre du Soldat (The Soldier's Letter) vir die Duitsers wat België beset het.
Bernard Wilkin noem La Voix du Pays in Lugpropaganda en die besetting tydens die oorlog in Frankryk, 1914 �, Routledge, Londen en New York, 2017:
Die Franse oorlogsminister en generaal Joffre het albei ooreengekom oor 'n koerant wat ontwerp is om die sielkundige oorlogvoering van die vyand teë te werk en het die Aerial Propaganda Service gevra om aan 'n tydskrif te werk. Hulle het uiteindelik 'n tweemaandelikse koerant met die naam Voix du Pays gedurende die somer van 1915 goedgekeur. Hierdie tydskrif het einde September 1915 vir die eerste keer gedruk en bied 'n eenvoudige antwoord op die gebrek aan Franse propaganda in die besette gebiede. Die singende haan wat op die mastkop verskyn, beklemtoon die Franse aard van die publikasie. In Desember 1915 verskyn daar vir die eerste keer lyste met Franse vlugtelinge in die tydskrif. Hierdie nuwe toevoeging stem nie ooreen met 'n strategie wat deur die Duitse Gazette des Ardennes gebruik is om die leserspubliek te vergroot nie. Die Franse het gruwelikheidspropaganda in die eerste uitgawes van die Voix du Pays bekendgestel. Die eerste artikels handel oor die dood van burgerlike passasiers van seevaartuie na die besluit van Duitsland om onbeperkte duikbootoorlog te voer.
Teen die einde van 1915 het die Aerial Propaganda Service 50 000 eksemplare van die Voix du Pays van Parys na die Tweede Lugvaartvoorsieningsreservaat in Versailles-Mortemets gestuur. Daarvandaan vertrek propagandakoerante na die Lugdiens en die Bombardementgroepe deur die lugbasisse. Die Voix du Pays is uiteindelik aan die eskaders gegee vir verspreiding.
Bernard Wilkin en Maude Williams sê in Duitse anglofobiese propaganda in oorlogstyd in Frankryk, 1914-1945 gepubliseer in Oorlogsgeskiedenis:
Duitse propaganda is in die besette gebiede so invloedryk beskou dat die Franse regering opgetree het. Aan die begin van 1915 het die minister van oorlog 'n lugpropaganda-eenheid (Service de la propagande aerienne) geskep wat onder die direkte toesig van die regering in die Etat-major de larmée dien. Sy belangrikste missie was om 'die demoraliserende invloed van die Gazette des Ardennes' in die binnegedrewe streke van Frankryk te bestry met behulp van 'n lugkoerant genaamd La Voix du Pays. Franse propagandiste wat die koerant ontwerp het, het Anglofobie as 'n prioriteit geïdentifiseer. Hulle het stelselmatig hartlike betrekkinge met hul belangrikste bondgenoot bevorder deur die Britse oorlogspoging te adverteer. Die Britte, wat ook die moraal in die besette gebiede gemonitor het deur middel van onderhoude met vlugtelinge, het geweet dat hulle baie baat by hierdie inisiatief het.56 Hulle het die hulp van die Royal Flying Corps aangebied om die Voix du Pays in die digbevolkte sektor van Lille te versprei Roubaix Tourcoing. Die Britte het gedink dat Duitse propaganda 'n duursame wrok teen hulle in België en Frankryk sou veroorsaak.
Le Courrier de l'Air, 11 Julie 1918, nommer 61
Die Geallieerdes het 'n magdom koerante vir die vyand voorberei. In Maart 1915 het die Britte begin met die aflaai van die pamfletkoerant Le Courrier de l'Air vir burgerlikes in Frankryk en België wat deur Duits beset is (hierdie koerant sou in die Tweede Wêreldoorlog herleef).
Wilkin en Williams voeg by:
Die Britte het die Franse aangemoedig om die hoeveelheid Anglofiele artikels in die Voix du Pays te verhoog. Hulle het beleefd geweier en in April 1917 hul eie koerant geskep. Le Courrier de l Air het die amptelike stem geword wat die rol van die Britse weermag in die besette gebiede beklemtoon. Dit het tot November 1918 geduur.
'N Majoor C. J. C. Street noem Le Courrier de l 'Air in Cornhill Tydskrif, November 1919. Hy sê:
'N Vroeë funksie van M.I.7b was die stigting van Le Courrier de l 'Air. Die behoeftes van die binnegevalle distrikte is al lank gevoel, en daar is besef dat 'n koerant van bondgenote se neigings, versprei in die lug, die beste manier was om in die behoefte te voorsien. Die eerste uitgawe van die Courrier is vervaardig in die vorm van 'n enkele vel, ongeveer agt duim by ses. Dit was 'n onvergeetlike produksie wat bestem was om die eerste gewone lugkoerant ter wêreld te wees. Dit bevat die datum van 6 April 1917 en bevat in die voorste rubriek 'n vermaning wat die doel en omvang van die wonderbaarlikste uiteensit: Hierdie weekblad word elke week per vliegtuig versprei onder ons dapper Belgiese en Franse vriende wat nou in die ongelukkige gebied woon in die besetting van die vyand. Dit is slegs die doel van die verspreiding van die waarheid oor die oorlog en uiteindelik sal die leuse van die Courrier de l 'Air altyd wees: Waarheid, die hele Waarheid, en niks anders as die Waarheid nie!
Street sê dat die laaste uitgawe op 7 November 1918 gedateer is.
Edward Heron-Allen was die redakteur van Le Courrier de l 'Air. Hy skryf oor sy operasie in 'n reeks aantekeninge van 15 November 1918:
Le Courrier de l 'Air was, soos die titel aandui, 'n propagandakoerant wat beplan is deur kaptein Chalmers Mitchell om versprei te word oor die dele van Frankryk wat deur die Duitsers beset is, en oor België, met die doel om die inwoners van die gebiede akkurate nuus te gee van die vordering van die oorlog vanuit die oogpunt van die bondgenote van die Entente. Daarbenewens bevat dit uittreksels uit Duitse koerante, wat deur die regering onderdruk is wanneer die aangeleenthede bevat oor ongunstige toestande in Duitsland, en verslae van Duitse nederlae en verliese. Die gemiddelde aantal eksemplare wat weekliks versprei is, was 5 000.
Die papier word versprei deur waterstofballonne, wat van ons kant van die veglyne af gestuur is wanneer die wind se rigting gunstig was. Dit is in bondels van honderd op 'n sypapier vasgemaak, wat deur 'n 20-duim tindergare gelei is, soos gebruik om sigarette en sigare aan te steek, met tussenposes van ongeveer drie sentimeter. Die tinder is versterk en ondersteun deur 'n sterk draad wat daardeur loop, waardeur die massas bondels 'n ' release ' – stewig op die nek van die papierwaterstofballon gedraai het. Voordat dit losgelaat word, het die blikkie aan die bokant aan die brand gesteek en toe die 'smolder ' by elke papierhouer kom, het dit weggebrand en 'n bondel papiere het oor die hele land gevlieg. Elke ballon het ongeveer 15 pond papier gedra, in ongeveer 2000 eksemplare, en dit het van twintig minute tot 'n halfuur geneem om die vrag te versprei.
Die leuse in die hoofkop het gesê dat die Courrier de l 'Air die weeklikse lugkoerant vir die waarheid was. Die eerste redaksionele artikel het die woord 'waarheid ' (seker) nie minder nie as ses keer gebruik om Franse burgers te waarsku oor vyandelike publikasies. Ondanks hierdie selfverklaarde obsessie met die waarheid, was die aard van die koerant onmiskenbaar propagandisties. Die eerste Courrier de l 'Air is begin April 1917 versprei, net betyds om die oorlogsverklaring van Amerika te verwelkom.
In 1968 verkoop Edward Heron-Allen sy persoonlike volledige stel Le Courrier de l'Air, nommer 1 (6 April 1917) tot nommer 78 (7 November 1918). Dit was die enigste stel wat buite die British Museum bestaan ​​het. Behalwe die pamfletkoerante, bevat die versameling ses amptelike groot oorlogskantoorfoto's van die voorbereiding van die ballonne, 'n paar oorspronklike manuskripte en 'n deel van uitgawe 79 wat weens die einde van die oorlog nooit gepubliseer is nie. Die versameling is vir $ 1080 aan 'n onbekende koper verkoop.
Sir Campbell Stuart noem die werklike ballonlanseer in Geheime van Crewe House. Hy sê:
Die eenheid vir verspreiding het bestaan ​​uit twee motorvragmotors, wat die mans, die silinders waterstof en die propaganda wat op vrystellings gelaai is, na 'n beskutte posisie geneem het wat die oggend deur die offisier in beheer gekies is, na oorleg met die weerkundiges. Die bakkies is van kant tot kant opgestel, geskei deur 'n afstand van ongeveer tien voet, en 'n doekdoek is daarna aan die voorkant tussen die bakkies gespan en sodoende 'n driekantige kamer gevorm. Die ballon is op die grond neergelê, vinnig gevul, die vrylating vasgemaak en aangesteek, en die ballon het losgemaak, die hele operasie duur slegs 'n paar minute.
Die las van die ballon is gekies volgens die rigting van die wind. As dit na België waai, is afskrifte van Le Courrier d'Air aangeheg. As dit in die rigting van Duitsland is, propaganda -pamflette vir die vyandelike troepe.
Die vallende blaar nommer 2, April 1958, bevat 'n artikel getiteld "The Great War – British Leaflets – Western Front 1914-1918."'N Verduideliking vir Duitse soldate. & Quot Die pamflet is privaat ontwerp en gedruk deur kolonel Swinton, wat die pamflette deur die Kontinentale Daily Mail. 'N Herhaling van hierdie privaat PSYOP -veldtog is deur die hoër owerhede verbied.
Swinton het 'n uitstekende pamflet geskryf waarin hy probeer verduidelik het
aan die Duitse soldate die werklikheid van hul posisie.
'N VERDUIDELIKING VIR DUITSE SOLDATE.
Dit het bekend geword dat Duitse soldate meegedeel is dat die Britte hul gevangenes onmenslik behandel. Dit is 'n leuen.
Alle Duitse krygsgevangenes word goed behandel en ontvang dieselfde voedsel as hul Britse soldate.
Die geleentheid word nou gebruik om die Duitse soldaat in te lig oor 'n paar feite wat tot dusver vir hom geheim gehou is. Die Duitse weermag het Parys nooit bereik of beset nie en het sedert 5 September teruggetrek.
Die Britse weermag is nie gevange geneem of geslaan nie. Dit neem elke dag toe in krag.
Die Franse leër word nie geslaan nie. Inteendeel, want dit het die Duitsers 'n swaar nederlaag op MONTMIRAIL toegedien.
Rusland en Serwië het Oostenryk so beslissend verslaan dat sy geen rol meer in die oorlog speel nie. Met die uitsondering van 'n paar cruisers, is die Duitse skeepvaart, die koopvaardier sowel as die vegvloot nie meer op die see te sien nie.
Die Britse en Duitse vloot het albei ongevalle gely, maar die Duitser was die swaarste.
Duitsland het reeds verskeie kolonies verloor en sal binnekort verloor wat nou vir haar oorbly. Japan het Duitsland oorlog verklaar. Die Britte en die Japannese beleër nou Kiauchau.
Die berig in die pers dat die Britse kolonies en Indië teen Groot -Brittanje in opstand gekom het, is heeltemal onwaar. Inteendeel, hierdie kolonies het groot troepe en baie voorraad na Frankryk gestuur om hul vaderland te help. Ierland is een met Engeland, en stuur van noord en suid haar soldate wat met geesdrif baklei, saam met hul Engelse kamerade.
Die Kaiser en die Pruisiese Oorlogsparty wou hierdie oorlog teen al die belange van die vaderland hê. Hulle het hulle in die geheim voorberei op hierdie oorlog. Duitsland alleen was voorbereid, wat haar tydelike suksesse verklaar. Ons het nou daarin geslaag om haar oorwinning te sien. Ondersteun deur die simpatie van die hele beskaafde wêreld, wat met afgryse 'n arbitrêre veroweringsoorlog beskou, sal Groot-Brittanje, Frankryk, Rusland, België, Serwië, Montenegro en Japan die oorlog tot die einde voortsit.
Ons maak algemene kennis van hierdie feite om lig te werp op die waarheid wat vir u verborge was. U veg nie om u vaderland te verdedig nie, want daar was nooit 'n idee om Duitsland aan te val nie. U veg om die ambisieuse oorlogsbegeerte van die militêre party te bevredig ten koste van die ware belange van die vaderland. Die hele onderneming is boos.
Op die eerste oogopslag lyk hierdie feite vir u onwaarskynlik. Nou is dit vir u om die gebeure van die afgelope paar weke te vergelyk met die inligting wat deur die militêre owerhede vervaardig is.
OP 4 OKTOBER HET DIE RUSSEN 'N GROOT OORWINNING OOR DIE DUITSE WAPENSKAPPE IN OOS -PRUSSIE WIN. DIE DUITERS HET 70 000 TROPE VERLOOR.
Sir Campbell Stuart gaan in meer besonderhede in Secrets of Crewe House. Hy noem dat die pamflet opgestel is met behulp van Lord Northcliff se Paris Daily Mail -organisasie. Hy sê dat die leërhoofde in daardie tyd geen entoesiasme vir die innovasie getoon het nie, en dat kolonel Swinton nie met die projek kon voortgaan nie. deur die Britse leër. Wat 'n onaangename begin vir WWI PSYOP.
Generaal -majoor sir Ernest D. Swinton het gepraat oor sy skepping in Ooggetuie, Hodder en Stoughton Ltd., 1932. Hy sê:
Ek is oortuig dat verreikende resultate verkry kan word as dit enigsins moontlik was om hul geloof in die geregtigheid van hul sake te laat skud. Baie kan teen klein koste gedoen word, sonder groot moeite en met min risiko. Op grond van hierdie oortuiging het ek 'n pamflet opgestel om die valse leerstelling wat die hele Duitse nasie jare lank ingebed is, teen te werk en om 'n deel van die werklike waarheid aan die weermag te openbaar, of om ten minste die saad van twyfel te plant. 133 Om die beskikbare ruimte optimaal te benut, is die boodskap aan weerskante van die papier gedruk, met 'n groot Romeinse tipe sodat dit maklik gelees kan word, en op papier met 'n helder arseen groen voorstel van gif & #150 om te verhoed dat dit vir ander doeleindes gebruik word. (Skrywers let op: toiletpapier?). Op my versoek het die Paris Daily Mail Press 25 000 eksemplare teen 'n nominale fooi gedruk. Dit is onmiddellik aan die Royal Flying Corps in Abbeville oorhandig om agter vyandelike linies neergesit te word.
Woolrich -reeks se pamflet & quotWhat 'Tommy ' Gaat Eet. & Quot
Daar is nog 'n reeks Britse pamflette van die Eerste Wêreldoorlog wat amper onbekend is. In die lente van 1988 is 'n pamflet geïllustreer in Die vallende blaar met die vraag, & quot Wie kan help met die pamflet van die Eerste Wêreldoorlog? Dit is in die styl en formaat van 'n Britse pamflet na Duitsland, maar die teks blyk 'swart' te wees. Die reeksnommer 32 is een wat nog nie voorheen gesien is nie. Sommige van die items is: "Brood – 346 gram" en "botter – 28 gram." Van hierdie item was niks bekend nie totdat 'n lid van die Psywar Society die Royal Engineers Museum in Bromptom Barracks in Chatham, Kent besoek het. Die museum het 'n versameling brosjures uit die Eerste Wêreldoorlog. Een van die lêers het die titel & quotPropaganda per ballon & quot, en bevat pamflette uit die & quotA.P. & Quot -reeks, die & quotBelgiese & quot -reeks en die & quotWoolrich & quot -reeks. Die pamflet ter sprake was uit daardie Woolrich -reeks. Die hoogste getal in die museumlêer is 33, so ons neem aan dat ten minste soveel gedruk is. Baie van die pamflette is in die vorm van miniatuurkoerante met 'n masker wat Kaiser Wilhelm uitbeeld en titels soos:
Nr. 12 – & quot; Herfsblaaie, & quot gedateer September 1918.
Nr. 23 – & quot Oorlogskoerant, & quot gedateer Oktober 1918
Nr. 30 – & quot; Army en Homeland, & quot; gedateer November 1918
Daar is min inligting oor die betekenis van & quotWoolrich, & quot; maar in 'n stel aantekeninge wat deur die redakteur van Le Courrier de l 'Air vind ons die opmerking:
Die afskrifte vir verspreiding is direk vanaf die drukkers na Woolrich gestuur, waar dit saamgevoeg is in bundels op ' releases ' en na die afdeling Sensuur en Publisiteit by die Algemene Hoofkwartier naby Montreuil in Frankryk gestuur is.
'N Mens sou dus aanvaar dat & quotWoolrich & quot 'n plek is, waarskynlik 'n militêre basis of vliegveld.
Daar word ook melding gemaak van 'n & quot; Belgiese reeks, & quot; hoewel slegs drie pamflette genoem word. Hierdie pamflette is in Vlaams en Frans vir die Belgiese volk geskryf. Hulle is nie gekodeer nie, maar het 'n handgeskrewe verwysingsnommer. Die eerste pamflette toon portrette van die koning en koningin van België. Die tweede pamflet is 'n toespraak deur 'n M. Coorman op 21 Julie 1918, en die derde pamflet praat oor die gevoel van die mense van Londen oor die Belgiese soewereine.
Britse Propaganda en die Ottomaanse Ryk
Die Ottomaanse Ryk het by die Sentrale Magte aangesluit om die Triple Alliance te stig in Augustus 1914. Die Duitse militêre sending van 1913 het die Turkse leër en vloot reeds onder Duitse leiding georganiseer. Die Triple Entente, oftewel die geallieerde magte, het op 4 November oorlog verklaar teen die Ottomaanse Ryk.
Die Britte het ook propaganda -pamflette op die Turke laat val. R. G. Auckland noem hierdie veldtog in Die vallende blaar, Somer 1972.
Britse pamflet 48/T aan die Turke
Op 15 Julie het die Duitsers 'n aanval op die Franse begin. Na drie dae lange stryd kon die Duitsers, ondanks vasberade optrede, nie hul doel bereik nie
British Aircraft gooi bomme en pamflette neer.
Auckland sê dat die Britte vier eskaders vliegtuie gehad het in die noordelike Egeïese Eilande wat die Dardenelles -benaderings dek. Dit was die 220, 221, 222 en 223 eskaders. Britse vliegtuie kon die ou Turkse hoofstad van Konstantinopel (nou Istanbul) bereik en beide bomme en pamflette laat val.
Die pamfletaanvalle is afkomstig van die eilandbasis op Imbros, die naaste aan Konstantinopel. Daar word beweer dat een pamflet teks bevat:
Vervloek deur Talaat, Enver en Hairi. As 'n regering nie volgens die wil van die nasie optree nie, verdien dit om saam met al sy seuns te sterf. Die hele Turkse Ryk is in die hande van die regering, wat sekerlik die einde van Turkye sal bewerkstellig, en as Talaat en Enver, wat die land verkoop het, aan die bewind mag bly, het ons geen kans meer as om ons trane te stort nie wag op ons laaste dae.
Die boodskap maak weinig sin, maar dit het waarskynlik verwysings na die Koran en miskien probleme met die Turkse na Engelse vertaling. Talaat Bey was die Grand Vizier en minister van binnelandse sake. Enver Pasha was die minister van oorlog. Hairi Bey was die Shiek-ul-Islam. Hairi het geheimsinnig verdwyn (waarskynlik vermoor), en Enver en Talaat is op 11 Julie 1919 deur 'n Turkse krygsraad ter dood veroordeel. Talaat Bey het op een of ander manier oorleef en na die oorlog het hy in Berlyn gewoon, waar hy vermoor is deur 'n Armeense student in 1921. Geroep deur die Russiese minister van buitelandse sake, Sergei Sazonov, "Die berugste figuur van ons tyd," en Talaat se sterflike oorskot is in 1944 plegtig na Istanbul oorgeplaas.
'N Ander Britse pamflet aan die Turke het gesê:
Waarom word u altyd in oorlog vernietig? Omdat Enver Pasha 'n luukse lewe voer met baie Duitse geld. Waarom het u sultan Bagdad, Mekka, Jerusalem, Basra en Erzerum verloor? Omdat Enver Pasha Turkye in 'n nuttelose oorlog lei. Waarom word Turke na Roemenië gestuur om daar vermoor te word? Omdat Enver Pasha deur Duitsland betaal word om u broers oorlog toe te stuur vir Duitse eer.
Waarom sterf u gesinne in Anatolië van honger? Waarom het hulle net lappe vir klere? Omdat Enver Pasha die koring en wol van Anatolië aan Duitsland verkoop het. Ottomane, wat verwag u van Enver Pasha? Hy het sy bevelvoerder Nasim Pasha vermoor. Enver leef 'n baie goeie lewe in Konstantinopel terwyl jy honger ly op die slagveld en doodgemaak sal word.
Wie hoop om die Ottomaanse troon binne te gaan sodra die heersers omvergewerp is? Enver. Wie het weggehardloop van Sari Kamisch wat u uitgeputte kamerade in die dood bedreig het? Enver. Wie bevorder slegs sy kliek vriende? Enver. Wie behandel die Sultan soos 'n slaaf?
Enver. Wie se skuld is dat Turke al drie jaar doodgaan? Enver. Wie verkoop jou grond en diere? Enver.
Ottomane! Wat dink u van Duitsland, die Duitsers en die Duitse keiser? Wie het belowe om Turkye te ondersteun? Keiser Wilhelm. Hoeveel Vilayets het Turkye verloor sedert Wilhelm steun aan Turkye belowe het? 12 van u lande. Hoeveel Turkse soldate het gesterf weens siekte en wonde sedert die Duitse generaals wat deur Kaiser Wilhelm gestuur is om die Ottomaanse leër te organiseer? 800 000.
Let wel: Ismail Enver Pasha, algemeen bekend as Enver Pasha, was 'n Ottomaanse militêre offisier en 'n leier van die 1901 Young Turk Revolution. Hy het die hoofleier van die Ottomaanse Ryk geword in beide die Balkanoorloë (1912 �) en in die Eerste Wêreldoorlog (1914 �). Die Vilayet is 'n administratiewe afdeling van Turkye.
Voorkant en agterkant van die Britse pamflet aan Turks – Goed gevoerde krygsgevangenes.
Die Britte laat foto's in April 1917 met vrolike, gevoede gevangenes op 'n "lyn" oor Turkse troepe. Die pamflette word laat val uit seevliegtuie wat op Britse basisse op die eilande Thasos en Mitylene gestasioneer is. Die teks in Turks is:
U sal uit hierdie foto versamel dat verhale oor die mishandeling van krygsgevangenes deur die Britte sonder enige grondslag is. Diegene wat hulle aan die Britte oorgee, word nie net gevoed met witbrood en heerlike geregte nie, maar word ook vriendelik behandel. As u hierdie foto by enige Britse militêre stasie wys, word u vriendelik ontvang en word u as 'n vriend na die hoofkwartier gestuur
Bykomende Engelstalige teks is:
Die draer moet na die naaste hoofkwartier geneem word. Hy is vriendelik, moet goed behandel word en moet die foto bewaar.
Nog 'n klopjag het op 19 Augustus plaasgevind. Die operasieverslag vir die 25 Augustus bevat 'n memorandum van pamflette wat deur DH9 -masjiene afgelaai is. & Quot Auckland noem 'n dokument wat blykbaar oor Turkye laat val is. Die boonste helfte van die dokument is 'n brief van die Turkse minister van oorlog, Enver Pasha, waarin verklaar word dat Konstantinopel nie 'n militêre doelwit is nie, en as die Britte aanhou om dit te bombardeer, sal alle buitelandse burgers geïnterneer word. Die onderste helfte is die Britse antwoord van agter -admiraal Lambert, bevelvoerder van die Britse Egeïese eskader, gedateer 18 September 1918. Lambert wys daarop dat die Duitsers sulke stede in Frankryk, Italië en Groot -Brittanje gebombardeer het, en solank die Turke verbonde bly vir die Duitsers sal die bombardement voortgaan. Hy dreig ook dat enige vergelding teen burgerlikes net tot groter bombardemente sal lei.
In 1916 val die Franse lugpropagandadiens die Duitsers aan omdat hulle bygestaan ​​het terwyl die Turke die Armeniërs vermoor het. Tot vandag toe beweer die Turke dat hulle nooit 'n volksmoord op die Armeense volk gepleeg het nie. Alhoewel die Franse propagandiste erken het dat die moorde deur die Turke uitgevoer is, het hulle slim geïmpliseer dat die Duitsers agter die slagting was. Hulle het daarop gewys dat slegs Duitsland die slagting sou kon stop, maar hulle het besluit om dit nie te doen nie en het nooit in hul pers genoem dat die Armeniërs deur hul bondgenoot, die Turke, geslag word nie.
Ander pamflette, wat vermoedelik by die Turke laat val is, is in die Franse taal. Elkeen het 'n titel in Duits, Kriegs-ausschuss der Deutschen Industrie Berlin (& quotThe Berlin German War Industry Committee & quot) wat aandui dat die bron van die teks Duitsland was. Die res van die teks was in Frans en die bekende titels is "The Question of Alsace-Lorraine", "The German War Economy" en "The Peace in the East". in Brest-Litovsk.
Die Duitsers moedig die Iere aan om in opstand te kom
Baie Iere het die Wêreldoorlog as 'n geleentheid beskou om hul vryheid van die Britte te wen. Hulle het geglo in die ou gesegde: "Die vyand van my vyand is my vriend. " Dit was nie net praatjies nie. Daar is 'n ooreenkoms aangegaan met die Ierse patriot Roger Casement vir Duitse gewere. Die Duitse skip Libau, vermom as die Aud, 'n Noorse vaartuig, vaar op 9 April 1916 uit die Baltiese hawe L beck, op pad na die suidwestelike kus van Ierland. Die Libau het 20 000 gewere, 1 000 000 rondtes ammunisie, 10 masjiengewere en plofstof gedra. Die Britte het die Duitse skip gevang. Casement is as 'n verraaier gehang.
En nou na 'n paar Duitse pamflette wat die Iere aanmoedig om van die Britte los te kom.
Die aanbreek van Ierse vryheid
Hierdie tweesydige pamflet van Augustus 1916 beeld 'n Duitse arend uit wat 'n aapagtige Groot-Brittanje aanval. 'N Jong meisie wat Ierland verteenwoordig, het die geleentheid om van die aap af weg te breek. Die teks op die voorkant van die pamflet is:
DIE dageraad van Ierse vryheid
Verklaring van Ierse onafhanklikheid – New York 4-5 Maart 1916
Duitsland se stryd met Engeland is die geleentheid van Ierland.
Die agterkant van die pamflet bevat 'n lang propagandaboodskap met die titel:
WIE IS DIE WERKLIKE VYAND VAN DIE IERS?
Hierdie eensydige pamflet is in die vorm van 'n nuusbrief met die nuus van 10 Mei tot 13 Mei 1916. Soos verwag kan word, is die nuus sleg vir die Iere, aangesien hulle gedurende die Paasweek opgestaan ​​en probeer het om die Britse juk af te gooi , 1916. Sommige van die opmerkings is:
Engeland gaan voort met die teregstelling in Ierland! Asquith [Eerste Minister van die Verenigde Koninkryk van 1908 tot 1916] het die volksraad meegedeel dat hierdie teregstellings deur die militêre owerhede gelei word, hy kan nie waarborg dat verdere teregstellings uitgestel sal word totdat die parlement gepraat het nie.
Hierdie tweesydige pamflet is versprei in 1916. Die skrywer noem die pamflet Ons beskeie en nederige papiertjie Ierland. " Die nuus gaan alles oor die Britse taktiek na die Paasopstand en in die middel is 'n ets van sir Roger Casement wat vir ons gesê word dat hy deur die boewe opgehang is " 3 Augustus 1916. Casement word weer genoem op die agterkant van die pamflet:
Die dooies wat vir Ierland sterf, is die enigste lewende mans in 'n vrye Ierland
Roger Casement, ons held en ons hoof is daar nie meer nie! Die edelste en ridderlikste siel wat ooit op hierdie aarde gepryk het, het by die falanks van ons glorieryke Ierse martelare aangesluit. Ons het geen trane meer om oor hom te rou nie. Hulle word gedroog deur die haatvure!
Nog 'n pamflet val op American troepe in November 1918 geregtig is & quotDie beter deel van dapperheid. Is u 'n dapper man of 'n lafaard? Dit verg 'n dapper man om op te staan ​​vir sy beginsels. Lafaards staan ​​agter leiers en sterf en verbeel hulle hulle word sodoende helde. & quot Die pamflet gebruik 'n verdraaide logika om te verduidelik dat die mense wat weier om te veg en oor te gee, helde is, terwyl diegene wat vir 'n saak staan ​​en sterf, lafaards is.
Soms lyk dit of die Duitsers amper 'n verkeerde humor gehad het. Hier het die Duitsers blykbaar 'n klein stuk grond in die loopgrawe gewen en dink hulle daaraan om terug te keer na hul eie lyne. Hulle laat 'n boodskap aan die Britte agter:
Dankie vir die leen van hierdie grond. Dit het sy doel gedien. Nou is u welkom om dit terug te kry.
Daar is 'n tweede pamflet wat op dieselfde papier met dieselfde afdruk bestaan. Niemand is bereid om te sê dat dit die agterkant van die pamflet is nie, maar ek dink dit moet wees. Hierdie een sê:
U is baie welkom by wat ons verlaat. As ons stop, stop ons en stop u op 'n manier wat u nie sal waardeer nie.
Hulle trek blykbaar terug, maar dreig die Britte met ernstige gevolge sodra hulle besluit om te draai en te veg. David L. O 'Neal het vir my gesê:
My veronderstelling dat hierdie pamflet gebruik word, is die taktiek wat die Duitsers gebruik het om die loopgrawe te ontruim en die Britte toe te laat om die grond in te neem. Die aanvallende Britte sou later uitvind dat die Duitse artillerie baie akkuraat op die grond gesien is. Na 'n blasende beskieting en teenaanval om die voorheen ontruimde loopgrawe terug te kry. Na 'n aantal van hierdie aanvalle met die groot aantal ongevalle en#133..hierdie pamflette sou baie effektief op die Britse moraal gewees het.
AAN DIE INDIESE LEERMAG
Hierdie Duitse pamflet is duidelik gedateer 22 Oktober 1914 en dit is 'n aangename verrassing. Ons weet amper nooit presies op watter datum 'n pamflet gedruk is nie. Soos gewoonlik probeer die Duitsers om 'n wig tussen die Britte en hul Indiese troepe te dryf. Hulle sou in die Tweede Wêreldoorlog tientalle sulke verdelings produseer en pamflette verower. Sommige van die teks is:
Weet u wat in u geboorteland gebeur? Weet u dat Engeland (die verraaier van u land en die hele beskawing) u troepe hierheen gebring het omdat sy van u ontslae wou raak en was bang vir die opstande wat intussen in u land uitgebreek het.
Hierdie vreemde, ongekodeerde Duitse pamflet is alles teks en blyk 'n seldsame voorbeeld te wees van die Duitsers wat 'n fatwa van jihad teen die bondgenote. Die taal is Oerdoe, en die draaiboek is Devnagari, wat deur die Hindoes gebruik word en nie deur die Moslems wat die oogmerk van die pamflet is nie. Dit is waarskynlik dat die doelgroep nie die Moslem is nie, maar die Hindoe- en Sikh -troepe van die Britse Indiese leër. In so 'n geval kan die doel wees om 'n poging om 'n wig tussen die Indiese Hindoe- en Moslem -troepe in die geallieerde geledere te dryf, te verdeel en te oorwin. Die teks is:
Die hoëpriester van Islam in Heilige Mekka het tydens die Id -fees 'n edik aan u [al die Moslems] uitgereik wat '#jihad " teen die Engelse en die Franse verklaar.
Die koning van Turkye het oorlog gevoer teen die barbaarse Engelse, Franse en Russiese nasies en sy bondgenote is die Afghaanse volk.
[Let wel: Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Afghanistan neutraal gebly, ondanks druk om Turkye te ondersteun toe sy sultan sy land se deelname aan 'n heilige oorlog verklaar het. Die Afghaanse Emir Habibullah Khan het in 1915 'n Turco-Duitse sending na Kaboel vermaak. Die sentrale moondhede het ingestem tot 'n groot betaling en die versending van wapens as Afghanistan Britse Indië sou aanval. Terselfdertyd het die Emir aangebied om 'n aanval op die Indië deur die Sentrale Moondhede te blokkeer in ruil vir 'n einde aan die Britse beheer van die Afghaanse buitelandse beleid.]
'N Turkse pamflet vir die Geallieerdes
Die Turke het by verskeie geleenthede propaganda -pamflette op die Geallieerdes laat val. Een pamflet waarna in die literatuur verwys word, is aan Indiese soldate gerig om te vra waarom hulle vir hul koloniale meesters veg. 'N Tweede pamflet wat kort daarna verskyn het, het 'n beroep op Afrikaanse Senegalese troepe gedoen om op te hou veg en hul lewens in gevaar te stel vir hul Franse meesters.
Die Gallipoli -veldtog van die Eerste Wêreldoorlog wat plaasgevind het op die Gallipoli -skiereiland in die Ottomaanse Ryk van 25 April 1915 tot 9 Januarie 1916. Brittanje en Frankryk het 'n vlootaanval geloods, gevolg deur 'n amfibiese landing op die skiereiland met die uiteindelike doel om die hoofstad te verower van Konstantinopel. Die vlootaanval is afgeweer en na agt maande se gevegte het die landveldtog ook misluk en die invalmag is teruggetrek na Egipte. Die veldtog was een van die grootste Ottomaanse oorwinnings tydens die oorlog en 'n groot mislukking van die Geallieerdes. 8 709 Australiërs is dood en 19 441 gewond. 2 779 Nieu -Seelanders is dood en 5212 is gewond. Baie van hierdie " Koloniale " troepe het gedink dat die Britte hulle op die strand neergegooi het om vermoor te word sonder behoorlike ondersteuning. Hierdie Turkse pamflet gebruik 'n boodskap om die koloniale troepe te oortuig dat hulle sterf weens die onversadigbare hebsug van die Britte.
Ons kan sien uit die voorbeelde hierbo dat die Duitsers vreeslike propaganda geskryf en ontwerp het. Hulle pamflette was meestal teks met min kleur en niks om die vyand se aandag te trek nie en nooi hom om dit op te tel. Die taal was nie oortuigend nie en in sommige gevalle lagwekkend. Erger nog, die logika was gebrekkig. Dit is geen wonder dat hul propaganda -pamflette onsuksesvol was nie en ons sien nie dieselfde klagtes van die Geallieerde Algemene Staf wat ons sien van die Duitse algemene personeel wat bitterlik gekla het dat die Geallieerde PSYOP die sterkte en gees van hul leërs geslaan het nie.
Duitse propaganda word hard gekritiseer in Die kuns en wetenskap van sielkundige operasies: gevallestudies van militêre toepassing, Pamflet 525-7-1, Hoofkantoor van die weermag, 1976:
Die Duitse poging het grootliks neergeval op nasionale arrogansie, burokratiese onbuigsaamheid en 'n vaste geloof in die Clausewitziaanse voorskrifte van militêre oorwinning. Kortom, die keiserlike Duitsland kon nie kommunikeer nie.
Garth S. Jowett en Victoria O 'Donnell is ook nie onder die indruk van Duitse propaganda nie, soos hulle in Propaganda en oorreding, Sage Publications, Londen, 1986. Hulle sê gedeeltelik:
Die aanvanklike Duitse internasionale propaganda was amateuristies, en bestaan ​​hoofsaaklik uit die gebruik van aangewese skrywers en geleerdes om te verduidelik waarom die Geallieerdes verantwoordelik was vir die begin van die oorlog. Ongelukkig het hulle net daarin geslaag om antagonisme te skep in die geteikende lande met hul arrogansie in die lig van die gruweldade uit België en Frankryk. die verskillende Duitse propagandapogings gedurende die oorlog …
Die grootste filosofiese verskil was dat hoewel Duitse propaganda -pogings slegs die feit kon oordra dat die oorlog gevoer is om die eer van die land te wreek, die Britte die oorlog kon laat blyk om alle oorloë te beëindig , " dit wil sê die oorlog wat die mensdom oral sou verdedig.
Adolf Hitler het ingestem Mein Kampf:
Het ons iets wat u propaganda kan noem? Ek is jammer dat ek ontkennend moet antwoord. Alles wat eintlik op hierdie gebied gedoen is, was van die begin af so onvoldoende en verkeerd dat dit beslis niks baat nie en soms werklik skade berokken het. Die vorm was voldoende, die inhoud was sielkundig verkeerd: 'n noukeurige ondersoek van die Duitse oorlogspropaganda kan tot geen ander diagnose lei nie.
Aan die begin van die oorlog het verskillende regeringsdepartemente met hul eie propagandaveldtogte begin, sonder koördinasie. 'N Groot nuwe organisasie is spoedig gestig by Wellington House onder Charles Masterman.  Tog het propaganda-aktiwiteite by die verskillende agentskappe voortgegaan, met 'n gebrek aan koördinasie. Eers in 1918 is aktiwiteite onder die Ministerie van Inligting gesentraliseer.
Aan die einde van die oorlog is byna al die propagandamasjinerie uitmekaar gehaal. Daar was verskillende tussenoorlogse debatte oor die Britse gebruik van propaganda, veral gruwelikheidspropaganda. Kommentators soos Arthur Ponsonby het baie van die beweerde gruweldade as leuens of oordrywings blootgelê, wat gelei het tot 'n vermoede rondom gruweldadeverhale wat veroorsaak het dat hulle nie die werklikheid van Nazi -Duitsland se vervolging tydens die Tweede Wêreldoorlog wou glo nie. 
In Duitsland in die 1920's het voormalige militêre leiers soos Erich Ludendorff gesuggereer dat Britse propaganda 'n belangrike rol gespeel het in hul nederlaag. Adolf Hitler herhaal hierdie siening, en die Nazi's gebruik later baie Britse propaganda-tegnieke gedurende hul bewindstyd, 1933-1945.
Brittanje het aan die begin van die oorlog geen propaganda -agentskappe gehad nie, wat gelei het tot wat Sanders en Taylor '' 'n indrukwekkende improvisasieoefening '' noem.  Verskeie organisasies is tydens die oorlog gestig, en verskeie pogings tot sentralisering en groter koördinasie tussen die agentskappe het plaasgevind. Teen 1918 is die pogings tot sentralisering meestal deur die Ministerie van Inligting uitgevoer.
Vroeë agentskappe (1914–1915) Redigeer
Die aanvanklike stigting van 'n propaganda -agentskap was 'n reaksie op die uitgebreide propaganda -aktiwiteite van Duitsland. Masterman is gekies om aan die hoof te staan ​​van die nuwe organisasie, wat in die Wellington House, die Londense hoofkwartier van die National Insurance Commission, gevestig sou wees. Na twee konferensies in September het die oorlogspropaganda begin met sy werk, wat grotendeels in die geheim en onbekend deur die parlement uitgevoer is. 
Tot 1916 was Wellington House die belangrikste Britse propaganda -organisasie, en sy werk fokus op propaganda na die Verenigde State, hoewel daar verdeeldheid oor ander lande was. Wellington House het aansienlik uitgebrei teen die tyd van sy tweede verslag in Februarie 1916, met nuwe departemente en 'n toename in personeel. 
Die Buro het sy propagandaveldtog op 2 September 1914 begin, toe Masterman 25 vooraanstaande Britse skrywers na Wellington House genooi het om te bespreek hoe hulle die beste belange van Brittanje tydens die oorlog kan bevorder. Verskeie van die skrywers het ingestem om pamflette en boeke te skryf wat die regering se standpunt bevorder. 
Langs die Wellington -huis is twee ander organisasies deur die regering gestig om propaganda te hanteer. Een daarvan was die Neutrale Perskomitee, wat die taak gekry het om die pers van neutrale lande te voorsien van inligting rakende die oorlog en onder leiding van G. H. Mair, die voormalige assistent -redakteur van die Daily Chronicle. Die ander was die ministerie van buitelandse sake, wat die amptelike verklarings oor die Britse buitelandse beleid vir die buitelandse pers was.
Tydens die begin van die oorlog was baie vrywillige amateurorganisasies en individue ook besig met hul eie propaganda -pogings, wat soms spanning in die Wellington -huis tot gevolg gehad het. 
Sentralisering van die buitelandse kantoor (1916) Redigeer
'N Gebrek aan koördinasie tussen die verskillende organisasies het daartoe gelei dat propaganda -aktiwiteite onder 'n konferensie in 1916 onder die buitelandse kantoor gesentraliseer is. Die neutrale perskomitee is opgeneem in die nuusdepartement en Wellington House is onder die beheer van die buitelandse kantoor geplaas.
Slegs Masterman was weerstandig teen die herorganisasie wat hy vrees vir die verlies aan onafhanklikheid wat dit impliseer.  Later kom daar egter kritiek op die buitelandse kantoor se beheer oor propaganda gedurende die jaar, veral uit die oorlogskantoor. Nadat David Lloyd George, wat 'n belangrike rol gespeel het in die oprigting van die Wellington -huis, premier geword het, is die propagandamasjinerie weer gereorganiseer.
Propaganda onder Lloyd George (1917) Redigeer
In Januarie 1917 vra Lloyd George Robert Donald, die redakteur van die Daily Chronicle, om 'n verslag oor huidige propaganda -reëlings op te stel. Donald se verslag was krities oor die voortgesette gebrek aan koördinasie en het beweer dat "die toestand waarin publisiteits- en propaganda-werk tans gedryf het, te wyte is aan die toevallige manier waarop dit ontstaan ​​het en die promiskue manier waarop dit uitgebrei het".  Wellington House se aktiwiteite in Amerika is egter geprys. 
Onmiddellik na die opstel van die verslag het die kabinet besluit om sy plan om 'n aparte staatsdepartement te stig wat vir propaganda verantwoordelik is, in werking te stel. Hoewel dit nie die eerste keuse van Donald was nie, is John Buchan in Februarie 1917 aangestel as die hoof van hierdie nuwe organisasie. Die organisasie is egter ook gekritiseer, en Donald het aangevoer vir verdere herorganisasie, 'n idee wat deur ander lede van die advieskomitee, soos Lords Northcliffe en Burnham, ondersteun word. Buchan is tydelik onder bevel van sir Edward Carson geplaas totdat 'n ander verslag later dieselfde jaar deur Donald opgestel is.
Die tweede verslag beklemtoon weer 'n volgehoue ​​gebrek aan eenheid en koördinasie, hoewel hierdie keer selfs Wellington House tereggewys is weens die ondoeltreffendheid en toevallige verspreiding daarvan.  Beide Masterman en Buchan het die kritiek in die verslag beantwoord deur te suggereer dat die ondersoek daaragter beperk is. Nietemin het kritiek op die huidige propagandastelsel toegeneem en na die bedanking van Carson uit die oorlogskabinet in 1918, is besluit dat 'n nuwe ministerie gestig moet word.
Ministerie van Inligting (1918) Redigeer
In Februarie 1918 het Lloyd George aan Lord Beaverbrook die verantwoordelikheid gegee om die nuwe Ministerie van Inligting te stig. Vanaf 4 Maart 1918 het die ministerie die beheer oor alle propaganda -aktiwiteite oorgeneem en is dit in drie departemente verdeel om toesig te hou oor binnelandse, buitelandse en militêre propaganda. Die buitelandse propaganda -afdeling was onder die hoof van Buchan en het bestaan ​​uit vier takke wat propaganda in militêre gebiede was, was die verantwoordelikheid van die departement van oorlogskantoor. MI7 binnelandse propaganda is beheer deur die National War Aims Committee (NWAC). 'N Verdere organisasie is onder Northcliffe gestig om propaganda aan vyandelike lande te hanteer en was verantwoordelik vir die Oorlogskabinet, eerder as die Minister van Inligting. 
Die ministerie was 'n vervulling van die aanbevelings rakende sentralisering wat in Donald se tweede verslag uiteengesit is. Dit het as 'n onafhanklike liggaam opgetree buite die taak van die buitelandse kantoor.
Tog was daar steeds probleme en kritiek wat verband hou met die nuwe bediening. Daar was spanning tussen die nuwe Ministerie van Inligting en ouer ministeries soos die ministerie van buitelandse sake en die oorlogskantoor, en baie in die regering was bekommerd oor die toenemende mag van die pers, soos gesimboliseer deur die joernalistieke beheer van die nuwe propaganda -ministerie. 
In Oktober het Beaverbrook ernstig siek geword en sy adjunk, Arnold Bennett, het sy posisie vir die laaste weke van die oorlog beklee. Na die einde van die oorlog is die propagandamasjinerie in wese ontbind, en die beheer van propaganda is terug na die buitelandse kantoor.
Britse propagandiste het tydens die oorlog verskillende propaganda -metodes gebruik, met die klem op geloofwaardigheid. 
Verskeie geskrewe vorme van propaganda is tydens die oorlog deur Britse agentskappe versprei. Dit kan boeke, pamflette, amptelike publikasies, ministeriële toesprake of koninklike boodskappe wees. Hulle was gerig op invloedryke individue, soos joernaliste en politici, eerder as 'n massapubliek. 
Pamflette, die belangrikste vorm van propaganda in die eerste jare van die oorlog, is aan verskillende buitelandse lande versprei. Die pamflette, akademies van toon en feitelik van aard, is deur nie -amptelike kanale versprei. Teen Junie 1915 is 2,5 miljoen eksemplare van propagandistiese dokumente agt maande later deur Wellington House in verskillende tale versprei, die syfer was 7 miljoen. 
Die produksie van pamflette is onder die Ministerie van Inligting aansienlik verminder tot ongeveer 'n tiende van die vorige produksie.  Dit was 'n gevolg van die verandering van idees oor die doeltreffendste metodes van propaganda en 'n reaksie op die papiertekort.
Media dekking Redigeer
Britse propagandiste wou ook die buitelandse pers beïnvloed deur inligting te verstrek deur die Neutrale Perskomitee en die Buitelandse Kantoor. Spesiale telegraafagentskappe is in verskillende Europese stede gestig, waaronder Boekarest, Bilbao en Amsterdam om die verspreiding van inligting te vergemaklik.
Om hierdie aktiwiteit aan te vul, het Wellington House geïllustreerde koerante vervaardig, soortgelyk aan die Geillustreerde London News en beïnvloed deur die Duitse gebruik van beeldende propaganda. Verskeie taaluitgawes is versprei, insluitend Amerika Latina in Spaans, O Espelho in Portugees, Hesperia in Grieks en Cheng Pao in Chinees. 
Britse propagandiste het die bioskoop as 'n vorm van propaganda traag gebruik. Wellington House het die gebruik daarvan kort ná die aanvang voorgestel, maar die voorstel is deur die oorlogskantoor verwerp.  Eers in 1915 is Wellington House toegelaat om sy planne vir filmpropaganda te implementeer. 'N Cinema Committee is gestig wat films vervaardig en versprei aan die bondgenote en na neutrale lande.
Die eerste opvallende film was Brittanje voorberei (Desember 1915), wat wêreldwyd versprei is. Die film gebruik militêre beeldmateriaal om idees oor Britse sterkte en vasberadenheid in die oorlogspoging te bevorder.
In Augustus 1916 vervaardig Wellington House die film Slag van die Somme, wat gunstig ontmoet is.
Onthou die Lusitania: 3 stukke propaganda van die Eerste Wêreldoorlog
Honderd jaar gelede op 7 Mei 1915 het die Lusitania is deur 'n Duitse U-boot aan die suidelike kus van Ierland gesink en 1 195 van die mans, vroue en kinders aan boord doodgemaak. Van die vermoorde was 123 Amerikaners. Terwyl Europa reeds in die Eerste Wêreldoorlog gewikkel was, was Amerika nog steeds 'n neutrale land en het nog nie amptelik die oorlog betree nie, hoewel 'n aantal Amerikaanse mans en vroue by die oorlog aangesluit het deur vrywilligersorganisasies of by die geallieerde weermag . Die Amerikaanse publiek en die kongres was egter verdeeld oor die vraag of die VSA amptelik by die geveg moes aansluit. Die aanval op die Lusitania, 'n passasierskip met burgerlikes aan boord, deur 'n militêre duikboot dui op die einde van die meer "beskaafde" oorlogvoering van die 19de eeu. Dit was ook 'n kragtige propaganda -instrument om die Amerikaanse openbare mening teen Duitsland te keer en om by die oorlog aan te sluit.
Die Lusitania was 'n Britse seevaart wat deur die Cunard Lines bedryf is en was een van die grootste en vinnigste passasierskepe ter wêreld, op 787 voet lank met nege passasiersdekke en 'n gemiddelde spoed van 25 knope. Sy is gefinansier deur die Britse admiraliteit, en is in 1906 gelanseer met die verstandhouding dat sy tydens oorlogstyd as 'n hulpkruiser vir die Royal Navy gebruik kan word. So, op 1 Mei 1915, in die middel van die Eerste Wêreldoorlog, verlaat sy New York en vaar oor die Atlantiese Oseaan na Liverpool, Engeland, met beide passasiers en oorlogsmunitie vir die Admiraliteit.
Op die dag van haar bekendstelling het die Duitse keiserlike ambassade 'n kennisgewing in Amerikaanse koerante gepubliseer wat reisigers waarsku oor die ernstige gevaar om op die Lusitania. Brittanje en Duitsland was in oorlog en die Lusitania vaar in waters wat as 'n oorlogsgebied verklaar is. Duitse duikbote het belowe om op enige skip wat 'n Britse vlag vaar, te skiet en het al verskeie Britse handelskepe laat sink. Alhoewel sommige van die passasiers en bemanning deur die waarskuwing bekommerd was, vaar hulle in elk geval, en glo miskien dat die Die van Lusitania spoed sou hulle veilig hou.
Op die middag van 7 Mei het die Lusitania nader aan die suidelike kus van Ierland, sonder 'n vlootbegeleiding, waar bekend was dat Duitse U-bote aktief was en drie skepe onlangs laat sink het. Weens mis was kaptein William Turner verplig om die Lusitania af. In teenstelling met die instruksies van die Admiraliteit om U-bote te vermy, het die Lusitania vaar met minder as topsnelheid, in 'n reguit lyn en naby die strand, eerder as om in die oop water te zigzag waar sy spoed kan haal.
Toe sy voor die Duitse duikboot U-20 verbygaan, het die Duitsers 'n torpedo afgevuur wat haar romp net onder die waterlyn getref het en 'n oomblik later 'n interne ontploffing veroorsaak het. Terwyl die bemanning skarrel om die reddingsbote te lanseer, word hulle belemmer deur die ernstige kanteling van die sinkende skip. Hulle het daarin geslaag om slegs ses bote te lanseer vir die 1,959 mense aan boord. Binne 18 minute het die Lusitania was gesink. Waarsku oor die ramp deur dieDie van Lusitania noodsignaal, het reddingsskepe onmiddellik uit Ierland gelanseer om hulp te verleen. Vir baie passasiers het hulp egter te laat gekom, en uiteindelik is slegs 764 mense gered terwyl 1,195 verdrink het of gesterf het as gevolg van onderkoeling in die koue Atlantiese water.
As nuus van die aanval op die Lusitania versprei oor die hele wêreld, het emosies en menings rondom die sink gewoonlik oor die algemeen wissel, afhangende van nasionaliteit. Met Engeland en Duitsland wat elkeen pleit vir die regverdigheid van hul kant, is die Lusitania het 'n kragtige propaganda-instrument vir beide kante geword tydens die opbou tot die toetreding van Amerika tot die oorlog. Een voorwerp in ons versameling wat hierdie komplekse verhaal demonstreer, is 'n replika van die medalje ter herdenking van die sink van die Lusitania deur die Duitse kunstenaar Karl Goetz.
Die oorspronklike medalje is gemaak deur Goetz kort nadat die skip gesink het. Woedend oor die gewaagde besluit van die Cunard Line om 'n passasierskip met ammunisie aan boord te vaar, het Goetz sy gevoelens in 'n artistieke satiriese boodskap gekanaliseer en op 'n medalje vertoon. Die medalje beeld die sink uit Lusitania met ammunisie op die dek onder die opskrif "No Contraband Goods!" aan die een kant. Duitsland het die posisie beklee as die Lusitania was met ammunisie aan boord, sy was 'n vyandige vyandelike skip en hulle was binne hul reg om op haar te vuur.
Aan die ander kant van die muntstuk staan ​​'n geraamte wat die dood voorstel, by 'n Cunard Line -stand wat kaartjies aan 'n skare uitdeel. Goetz bevat selfs 'n man wat 'n koerantopskrif lees wat vertaal na 'U-Boat Danger', met verwysing na die koerant se waarskuwing aan passasiers wat voor die Lusitania seil. Die boodskap "Business Bo All Die gesindheid agter Goetz se medalje was in hierdie tyd kenmerkend van baie Duitse mense.
Terwyl Goetz se medalje versprei het, het die Britte dit in die hande gekry en die geleentheid gesien vir propaganda en die kans om Britse en Amerikaanse anti-Duitse sentimente aan te blaas. Reproduksies van die medalje, net soos die in die museum se versameling, is in Brittanje gemaak en saam met 'n spesiale boks versprei wat 'n dokument bevat wat die kant van die storie in Brittanje bevat:
'N Presiese replika van die medalje wat in Duitsland ontwerp is en versprei is ter herdenking van die sinking van die "Lusitania."
Dit dui op die ware gevoel wat die oorlogsherde probeer stimuleer, en is 'n bewys dat sulke misdade nie net gunstig geag word nie, maar dat hulle elke aanmoediging in die land Kultur ontvang word.
Die "Lusitania" is op 7 Mei 1915 deur 'n Duitse duikboot gesink. Sy het destyds 1,951 passasiers en bemanning aan boord gehad, waarvan 1,198 omgekom het.
Alhoewel Goetz die verkeerde datum op nuwer weergawes van die medalje reggestel het, het die woede reeds in die gedagtes van Duitsland se teenstanders gekom. Brittanje het voordeel getrek uit die situasie om te impliseer dat Duitsland die aanval op die Lusitania. Die Britse regering het verder gegaan en die bestaan ​​van smokkelmunit aan boord ontken Lusitania ten tye van haar sink. Alhoewel dit oorspronklik 'n Duitse uitdrukking was van oorlogsgevoelens, het Brittanje die voorneme gebruik om die Duitse 'kulturele' kultuur en beskawing te verneder, soos geïdealiseer deur die eksponente van die Duitse imperialisme.
Byna twee jaar na die aanval op die LusitaniaOp 6 April 1917 verklaar die VSA oorlog teen Duitsland. Alhoewel baie gebeure daartoe gelei het dat die VSA neutraliteit verwerp en by die Eerste Wêreldoorlog aangesluit het, het die insinking van die Lusitania was 'n deurslaggewende oomblik om die Amerikaanse publiek te ondersteun ter ondersteuning van die Geallieerde saak.
Bogenoemde video van Smithsonian Channel is ook op YouTube beskikbaar.
Patri O'Gan is 'n projekassistent in die afdeling van die weermaggeskiedenis. Sy het ook geblog oor 'n unieke brief van 'n vyandelike soldaat aan 'n Amerikaanse moeder tydens die Eerste Wêreldoorlog. Christy Wallover is 'n projekassistent in die afdeling van die weermaggeskiedenis. Sy het ook geblog oor Ft. Fisher, die plek waar 'n burgeroorlogstryd deel was van die afwaartse spiraal van die Konfederasie.
Wat het die geallieerde WW1 -propaganda vir die Duitsers gesê? - Geskiedenis
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog bestaan ​​ons land uit immigrante. Dit is verdeel en in stukke gebreek en steun vir sye. Toe Amerika op 6 April 1917 die oorlog betree, was die openbare eenheid die grootste kommer. Op 13 April 1917 het president Wilson dus die Komitee vir Openbare Inligting gestig. Hulle het 'beskadigende inligting' gesensor en beperk, wat moontlik ondersteuning vir die nie-bondgenote sou veroorsaak het. Binnekort kombineer die onderneming advertensietegnieke met sielkunde om allerhande propaganda te skep.
Propaganda is 'n moeilike woord om te definieer, en daar is baie debat daaroor. Oor die algemeen word dit egter beskou as woorde, foto's, liedjies en ander instrumente wat gebruik word om die gesamentlike houding van 'n groep mense te beïnvloed en te manipuleer. In die Eerste Wêreldoorlog het nuwe maniere ontstaan ​​om propaganda te skep. Die Komitee vir Openbare Inligting het spoedig nuus, parades, plakkate, radio's, musiek en films gebruik om ondersteuning vir die oorlog te bou. Amerika het meer plakkate geskep as enige ander land. Hulle het emosionele beroepe, demonisering en selfs oneerlikheid gebruik om die opinie van die publiek te beïnvloed.
Propaganda het so goed gewerk tydens die oorlog dat dit na die oorlog voortduur. Die Komitee vir Openbare Inligting is ontbind, maar baie van die agente het hul nuwe vaardighede saamgeneem in advertensies, politiek, die regering en spesiale belange. Met die groeiende propaganda -industrie het baie Amerikaners begin mislei en mislei om 'n oorlog te wil hê. Baie sou nog steeds die oorlog teen die Komitee vir Openbare Inligting blameer. Sommige sê dat propaganda ondemokraties is. Terwyl ander sê dat ons die regering sterk kan maak as ons die land kan verenig en die openbare mening kan beïnvloed. Of dit nou verkeerd of reg is, die Eerste Wêreldoorlog was die grootste oorsaak wat tot die skepping van propaganda gelei het en The Committee on Information was een van die grootste pioniers van propaganda.
Voorbeelde van propaganda:
Hier sien ons propaganda wat demonisering gebruik deur die vyand as 'n aaklige bose dier uit te beeld.
Hier sien ons emosionele aantrekkingskrag.
Liedjies was gedurende hierdie tyd 'n ander soort propaganda.
Gisteraand gebombardeer en die vorige aand gebombardeer
Gaan bombardeer vanaand
As ons nooit meer gebombardeer word nie
As ons gebombardeer word, is ons bang soos ons kan
Kan nie die bomaanval wat uit hoër Duitsland gestuur is, keer nie.
Hulle is oor ons, hulle is oor ons,
Een dopgat vir net ons vier,
Dankie aan u gelukkige sterre, daar is nie meer van ons nie,
Omdat een van ons dit alleen kan vul.
Het gisteraand vergas en die vorige aand vergas
Gaan vanaand gas kry
As ons nooit meer vergas word nie.
Toe ons vergas, was ons siek soos ons kan
Vir Phosgene en Mosterdgas is dit te veel vir my.
Hulle waarsku ons, hulle waarsku ons,
Een asemhalingsmasjien vir ons vier
Dankie aan u gelukkige sterre dat ons drie kan hardloop,
Een van ons kan dit dus alleen gebruik.
Blokkades en duikbootoorlogvoering ↑
'N Ander aspek van die oorlog wat wederkerige aanklagte van gruweldaad veroorsaak het, was vlootoorlog.  Het die geallieerde blokkade van die sentrale moondhede 'n gruweldaad uitgemaak? Die oorheersende wetenskaplike (en gewilde) opvatting is dat die blokkade onwettig was en gelei het tot ernstige voedseltekorte wat die massale hongersnood van Duitse burgers veroorsaak het. Volgens die na-oorlogse Duitse skattings sterf 700 000 burgerlikes as gevolg daarvan. Vir Duitse nasionalistiese publisiste in die 1920's was dit vanselfsprekend dat die 'Engelse hongerblokkade' 'n gruweldaad en 'n oorlogsmisdaad was. Die regsituasie in 1914 was eenvoudig: blokkade en die konfiskering van vyandige goedere of skepe op die oop see was toelaatbaar in oorlog onder die verklaring van Parys van 1856. Die Verklaring van Londen van 1909, wat die regte op neutrale verskeping uitbrei en die tipe goedere wat as smokkel beslag gelê kan word, maar blokkades toegelaat het, was in elk geval nie deur 'n staat bekragtig toe die oorlog begin het nie.
Die belangrikste bedoeling van die blokkade was om die invoer van militêre voorrade te voorkom, maar dit is spoedig uitgebrei om die burgerlike bevolking te rig; dit was dus 'n stap op die pad na totale oorlogvoering, en dit was in stryd met die gees van die internasionale reg, om burgerlikes teen geweld te beskerm. Dit was egter nie die enigste of selfs die hoofoorsaak van massadood nie, aangesien Duitsland voor die oorlog slegs ongeveer 10 persent van sy voedsel ingevoer het, en Duitse voedingsdeskundiges die regering verseker het dat die bevolking te veel voorsien is in terme van kalorieë en dierlike proteïene . Die komplekse redes vir die honger, wanvoeding en siektes wat die stedelike bevolking van Duitsland gely het (Oostenryk het selfs erger gely), word elders in hierdie ensiklopedie bespreek. Die uitbeelding van die blokkade as 'n gruweldaad deur die Duitse regering en in die media maak deel uit van die kulturele geskiedenis van die oorlog wat nog ondersoek moet word. 
Duitse U-boot-oorlogvoering was ook nie 'n gruwelike daad nie. Die manier waarop dit uitgevoer is, was egter in stryd met die oorlogswette en internasionale gewoontereg, omdat die wet van die see en die algemene menslikheid van mening was dat die bemanning en passasiers van sinkende skepe gered moes word. U-bote het nie die ruimte gehad om dit te doen nie. In dieselfde proses van totalisering wat gifgasoorlog veroorsaak het, verklaar die Duitse regering in Februarie 1915, gefrustreerd oor die gebrek aan vordering in die landoorlog en onder druk van radikale nasionaliste, die waters rondom die Britse Eilande as 'n 'oorlogsgebied'. , waarin alle skepe sonder waarskuwing gesink sou word. Die eerste skouspelagtige resultaat van die polis kom op 7 Mei, toe die Lusitania, 'n groot Britse passasiersvoertuig, is getorpedeer, dit het vinnig gesink en 1 198 lewens, waaronder 127 Amerikaners, het verlore gegaan.  Duitsland het onbeperkte duikbootoorlogs in die Atlantiese Oseaan opgeskort ná Amerikaanse protesoptredes in Augustus 1915, maar die weermag en die vloot het aangedring op sy terugkeer. Hulle het uiteindelik hul gang gekry in Februarie 1917, toe Duitsland die algehele duikbootoorlog hervat het. Die regering het geglo die vloot se belofte om soveel skepe te laat sink dat Brittanje teen 1 Augustus sou honger ly en gedwing word om vrede te eis, maar hy was daarvan bewus dat dit 'n laaste, desperate waagstuk was, omdat hierdie flagrante oortreding van die internasionale reg die Verenigde State sou uitlok om die oorlog te betree. Amerikaanse toetrede tot die oorlog in April 1917 word dus veroorsaak deur wat aan alle kante as 'n oorlogsmisdaad erken is. President Woodrow Wilson (1856-1924) veroordeel die U-Bote in die oorlog teen Duitsland as 'outlaws': 'duikbootoorlog teen handel is 'n oorlog teen die mensdom.' 
Gebeure wat tot die wapenstilstand gelei het, 1918
Watter impak het die Bulgaarse wapenstilstand op Duitsland gehad?
Op watter voorwaardes het die Geallieerdes aangedring voordat hulle tot 'n wapenstilstand ingestem het?
Waarom het Ludendorff op 2 Oktober die wapenstilstandsonderhandelinge aanbeveel?
Watter veranderinge is binne die Duitse regering aangebring?
Geen geheime diplomasie nie.
Vryheid van die see.
Geen handelshindernisse nie.
Vermindering van arms.
Skikking van alle koloniale eise.
Ontruiming van alle Russiese gebied.
België moet ontruim en herstel word.
Alle Franse gebiede moet bevry word en die binnedringde gedeeltes herstel, Elsas-Lorraine keer terug na Frankryk.
'N Hersiening van die grense van Italië moet gedoen word volgens duidelik herkenbare nasionaliteitslyne.
Selfbeskikking vir die mense van Oostenryk-Hongarye.
Roemenië, Serwië en Montenegro moet Serwië se toegang tot die see en die betrekkinge van die Balkanstate met mekaar ontruim, bepaal deur vriendelike raad.
Soewereiniteit vir Turkye, die ander nasionaliteite wat nou onder Turkse bewind is, moet outonome ontwikkeling verseker word, en die Dardanelle moet permanent geopen word.
'N Onafhanklike Poolse staat met toegang tot die see.
'N Algemene vereniging van nasies.
Ineenstorting van die sentrale magte
14 September 1918: Geallieerde offensief in Masedonië teen Bulgaarse en Duitse posisies, gelei deur Franchet d'Esperey ("Desperate Frankie").
Bulgaarse wapenstilstand : 28 September
18 September: Geallieerde offensief in Palestina onder generaal sir Edmund Allenby. Turkse posisies vinnig ingeneem: Haifa en Acre (23 Sept.) Amman (25 Sept) Damaskus (2 Okt).
Turkse wapenstilstand : 30 Oktober
19 Oktober: desperate Frankie berig dat Franse gewere vir die eerste keer in 109 jaar op die Donau gehoor is. Belgrado bevry 1 November. Frankie beoog 'n optog oor Berlyn via Boedapest, Wene en Dresden.
Italië het egter die laaste slag teen Oostenryk-Hongarye geslaan: op 24 Oktober aanval-Oostenrykse posisies het op 30 Oktober in duie gestort.
Oostenrykse wapenstilstand : 3 November
Ludendorff het 'n beroep op die parlementêre regering gedoen: '. om ook die kringe in die regering op te neem aan wie ons veral ons huidige situasie te danke het. laat hulle nou die vrede maak wat gemaak moet word. Laat hulle nou die gevolge dra van wat hulle vir ons gedoen het. "
2 Oktober 1918 - Die Duitse hoëkommando het 'n toespraak gehou by die Reichstag waarin hulle vredesonderhandelinge aanbeveel (sien Bron B hieronder).
3 Oktober 1918 - Prins Max von Baden word kanselier. Sy koalisieregering het sosialiste (SPD) en die sentrumparty (Zentrum) ingesluit.
4 Oktober 1918 - Prins Max het amptelik 'n wapenstilstand op grond van die veertien punte gevra - het Wilson genader. Brittanje en Frankryk het besware gemaak oor sommige van die veertien punte, bv. vryheid van die see (Brittanje) geen verwysing na herstel (Frankryk).
vergoeding vir skade aan burgerlike bevolking en eiendom
Duitsland ontruim alle besette gebiede
onttrek aan oorsese kolonies
oorhandig voorraad wapens en spoorwegmateriaal
vloot en handelsvloot aan bondgenote oorgee
Ludendorff is op 26 Oktober van sy pligte onthef. Hy het na Swede gevlug.
Die Geallieerdes was nie bereid om 'n wapenstilstand met die Kaiser te teken nie, slegs met 'n regeringsverteenwoordiger van die mense.
9 November - Kaiser Wilhelm abdikeer. Hy het na Nederland gevlug.
Max von Baden gee mag aan Friedrich Ebert (SPD)
Wapenstilstand onderteken 11 November om 05:00 om in werking te tree om 11:00 .
Bron A - Toespraak van majoor Freiherr von der Bussche aan die Reichstag van die aanbevelings van die Duitse hoëkommando, 2 Oktober 1918
(Bron: Source Records of the Great War, Vol. VI, red. Charles F. Horne, National Alumni 1923 - op FirstWorldWar.com)
In 'n paar dae het die situasie fundamenteel verander.
Die ineenstorting van die Bulgaarse front het ons gesindheid oor troepe heeltemal ontstel. Ons was verplig om die Entente 'n vrye hand op die Balkan te laat, om Duitse en Oostenryk-Hongaarse afdelings wat vir die Westelike front bestem was, na die streke te stuur. Byna gelyktydig met die offensief in Masedonië is gewelddadige vyandelike aanvalle in die Weste gedoen. Die meerderheid van ons troepe het uitstekend geveg en bomenslike pogings aangewend. Hulle ou dapper gees het nie gesterf nie. Die numeriese meerderwaardigheid van die vyand kon ons mans nie terroriseer nie. Amptenare en mans veg met mekaar in dade van dapperheid.
Ten spyte van hierdie feite, is die Opperbevel genoodsaak om tot die uiters moeilike besluit te kom dat daar na alle waarskynlikheid nie meer 'n vooruitsig is om die vyand te dwing om vrede te eis nie. Twee faktore het 'n deurslaggewende invloed op ons besluit gehad, naamlik tenks en ons reserwes.
Die vyand het in onverwagte groot getalle van tenks gebruik gemaak. In gevalle waar hulle skielik in groot massas uit rookwolke opgeduik het, was ons manne heeltemal senuweeagtig ... en slegs as gevolg van die sukses van die tenks het ons groot verliese by gevangenes gely, en dit het ons krag onverwags verminder en 'n vinniger vermorsing veroorsaak van ons reserwes as wat ons verwag het.
Die huidige reserwes, bestaande uit herstellende, uitgekamde mans, ens., Sal nie eens die verliese van 'n rustige winterveldtog dek nie.
As gevolg van die hulp wat hy uit Amerika ontvang het, kan die vyand sy verliese goed maak. Die Amerikaanse troepe ... kon ... groot dele van die front oorneem, waardeur die Engelse en Franse 'n paar van hul ervare afdelings kon bevry en op hierdie manier 'n byna onuitputlike voorraad reserwe kon vorm.
Ons kan hierdie soort oorlogvoering vir 'n meetbare tydperk voortsit, ons kan die vyand groot verliese veroorsaak en die land verwoes tydens ons terugtog, maar ons kan nie die oorlog wen nie.
Hierdie besluit en hierdie gebeure het veroorsaak dat die idee in die gedagtes van die veldmaarskalk en Ludendorff ryp geword het om aan die keiser voor te stel dat vyandelikhede afgebreek sou word om die Duitse volk en hul bondgenote verdere opoffering te bespaar.
Daar is nog tyd. Die Duitse weermag is steeds sterk genoeg om die vyand maande lank vas te hou, om plaaslike suksesse te behaal en die vyand bloot te stel aan nuwe opofferings. Maar elke dag bring die vyand sy doel nader, en dit sal hom minder geneig maak om 'n vrede met ons te sluit wat bevredigend aan ons kant sal wees.
Daarom moet geen tyd verlore gaan nie. Elke dag kan die situasie erger word en die vyand die geleentheid bied om ons tydelike swakheid te herken, wat die ergste gevolge kan hê vir vredesvooruitsigte sowel as vir die militêre situasie. Nóg die weermag nóg die vaderland moet iets doen wat ons swakheid aan die ander kant sou laat blyk, maar die weermag en die vaderland moet nouer saamstaan ​​as voorheen.
Die waarheid is dat geen oorsaak deurslaggewend was of kon wees nie. Die Wesfront, die Balkanfront, die tenk, die blokkade en propaganda is alles as die oorsaak van oorwinning aangevoer. Alle bewerings is geregverdig, maar niks is heeltemal reg nie, alhoewel die blokkade die eerste plek was en eers begin het. In hierdie oorlogvoering tussen nasies was oorwinning 'n kumulatiewe effek, waartoe alle wapens - militêr, ekonomies en sielkundig - bygedra het. Oorwinning het gekom, en kon slegs kom deur die gebruik en kombinasie van al die hulpbronne wat in 'n moderne nasie bestaan, en die dividendopslag hang af van die manier waarop hierdie veelvuldige aktiwiteite gekoördineer is.
Basil Liddell Hart, Geskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog , 1930, p.464
... die militêre nederlaag wat Duitsland gely het, is in militêre terme slegs gedeeltelik verklaarbaar ... die omvang van die eise wat aan die Duitse samelewing en die ekonomie gestel word om die uitdaging van totale oorlog die hoof te bied, was uiteindelik te groot om te oorkom. Dit was byna van die begin van die konflik af waar, en dit was slegs die buitengewone pogings van die Duitse volk en soldaat wat die onvermydelike vir vier jaar lank afgeweer het en hul volk tot die rand van oorwinning in 1917 gebring het. , teen hierdie tyd was Duitsland uitgeput.
Cawood, I en MCKinnon-Bell, D, Die Eerste Wêreldoorlog , 2001
Namate die oorlog voortgesit het, was die Duitse regering besonders onsuksesvol om die mense te oortuig dat hulle veg vir 'n waardevolle saak. Dit het geen program van edele doelwitte soos die van president Wilson bevorder nie, en dit het die neutrale nasies met sy onbeperkte duikbootveldtogte gekantel.
Hagan, J, Moderne geskiedenis en sy temas , 1973
Dit (Duitsland se nederlaag) was moreel, polities en bowenal vloot. Britse seemag werk deur blokkade en honger.Die effek van hierdie verswakking het uiteindelik saamgeval met, en het sterk toegeneem, die militêre omgekeerde. Terwyl die geallieerde offensiewe die materiële mag van Duitsland verminder het, het onvoldoende voedsel, gebrekkige toerusting en verhale oor die angs by die huis die soldate se moraal verswak. Breekpunt is bereik weens die spanning wat die vloot opgelê het tydens die wapenstilstandsonderhandelinge.
Grant, AJ en Temperley, HWV, Europa in die 19de en 20ste eeu, 1946
Die waagstuk in die weste het misluk. Duitsland beskik nie oor die nodige superioriteit in mannekrag om die aanvanklike deurbraak (van die lente 1918) te benut nie. Die opperbevel het gekies om een ​​en 'n half miljoen mans in die ooste te laat beheer, direk of indirek, groot gebiede van die Baltiese See tot die Krim ... Intussen kom Amerikaanse versterkings vinniger aan as wat Ludendorff bedoel het.
Carr, W, 'N Geskiedenis van Duitsland 1815-1985 , 1989
Geallieerde propaganda was nog altyd doeltreffender as dié van die sentrale moondhede. Dit het die vyand beswadder en dikwels normale oorlogsvoorvalle in gruweldade omskep, en ook die Amerikaanse openbare mening oortuig dat die Geallieerdes 'n 'oorlog voer om alle oorloë te beëindig' en om demokrasie te behou. Geleide deur Lord Northcliffe en Lord Beaverbrook na Februarie 1918, het die geallieerde propaganda 'n kragtige mag geword, wat die vertroue van die geallieerdes versterk het, patriotisme gestimuleer het en die haat van die Duitsers versprei het, terwyl dit terselfdertyd wanhoop onder die vyandelike troepe en burgerlikes kon wek.