#Brexit: 'Een van die skandelikste abdikasies van verantwoordelikheid in die moderne politieke geskiedenis' - Skotland se eerste minister - verslaggewer van die EU
Net meer as 'n maand sedert die Britse referendum in die Verenigde Koninkryk, het die eerste minister van die Skotse regering, Nicola Sturgeon, 'n toespraak gehou op IPPR Scotland (Institute of Public Policy Research) (25 Julie) oor Skotland se plek in die EU. Sturgeon stel die prioriteite vir Skotland in sy onderhandelinge met die res van die Verenigde Koninkryk uiteen en spreek haar skok uit dat die Brexiteers geen samehangende 'plan B' het nie.
Meer as 60% van diegene wat in Skotland gestem het, het dit duidelik gemaak dat hulle in die EU wil bly. Die 'Remain'-veldtog het 'n meerderheid gekry in elke een van Skotland se 32 plaaslike owerheidsgebiede.
Sturgeon het oor haar skok oor die uitslag gepraat en was kwaad omdat Skotland die vooruitsig gehad het om teen hul wil uit die EU geneem te word - met al die skadelike gevolge wat dit sou inhou. Sy het ook haar minagting uitgespreek vir 'n 'Verlof'-veldtog wat volgens haar gelieg het en rassisme en onverdraagsaamheid gegee het.
Sturgeon het gesê dat hoewel politici nie moet voorgee dat hulle onmiddellik al die antwoorde het nie, is daar die plig om 'n mate van orde uit die chaos te skep. Dat diegene wat die referendum voorgestel het en diegene wat hulle vir 'n 'verlof'-stem beywer het, baie vinnig bedank het of nie hul veldtog kon bystaan ​​nie en 'n duidelike pad vorentoe kon bied, was volgens haar een van die mees skandelike afleggings van verantwoordelikheid in moderne politieke geskiedenis.
Sturgeon sê dat dit haar taak as eerste minister is om elke opsie te ondersoek om die belange van Skotland te beskerm. Ondanks 'n onlangse besoek aan die Britse premier Theresa May aan Skotland, sê sy dat sy nie gerusgestel is nie: 'Terwyl' Brexit beteken dat Brexit 'bedoel is om na 'n sterk verklaring van voorneme te klink, is dit in werklikheid net 'n klankgreep wat masker 'n gebrek aan enige duidelike sin vir rigting. ' Sturgeon is ook bang dat die Verenigde Koninkryk meer waarskynlik is as 'n harde Brexit, met beperkings op marktoegang en beperkings op die vryheid van beweging, eerder as 'n sagte Brexit.
Sturgeon sê dat, hoewel die aanvanklike storm dalk verbygegaan het, onlangse ekonomiese aanwysers onheilspellend lyk en dat sy 'n impak op werk, belegging, lewenstandaarde en openbare dienste verwag, en wonder of 'n Britse regering wat krimpende belastinginkomste in die gesig staar, selfs bereid sal wees om die finansiering te beskerm wat tans van die EU af kom, wat nog te sê van die verhoogde NHS-uitgawes wat die 'Leave' -veldtog beloof het?
Sturgeon gee 'n uiteensetting van haar onderhandelingsposisie. Saam met haar lys klink die lys baie soos die huidige lidmaatskap van die EU, maar sonder die moontlikheid om aan tafel te sit en by die besprekings betrokke te wees. Dit kan beslis nie beskryf word as 'die terugneem van die beheer' as hy 'wegtrek' van die 'vertrek'-kampvegters nie; inteendeel, dit sou opgee.
Sturgeon sê 'n oplossing moet die demokratiese keuse van Skotland om in die EU te bly weerspieël. Om anders gesê te word, sou wees om die siening van Skotland oor hierdie vraag te oorheers. Alhoewel Skotland dalk nie binnekort 'n nuwe onafhanklikheidsreferendum wil hê nie, sluit hulle dit beslis nie uit nie.
Alle ekonomiese belange moet ook weerspieël word in die besprekings, insluitend toegang tot die interne mark, CAP (landbou) betalings, 'paspoort' vir die finansiële sektor en toegang tot navorsingsfinansiering.
Sturgeon wil hê dat alle kernregte en beskerming vir werkers, wat tans onder die EU-wetgewing beskerm word, gehandhaaf word. Sy wil ook deelneem aan die gebiede van wedersydse belang om wêreldwye uitdagings en bedreigings, soos terrorisme en misdaad, die hoof te bied.
Terwyl idees gedryf word, soos 'omgekeerde Groenland' en die 'Noorweë-model', is Sturgeon tans agnosties en wil hy alle opsies oorweeg.
Sturgeon is duidelik dat betrokkenheid by ander Britse administrasies en parlemente by die politieke besluit moet wees om hom op artikel 50 te beroep; nie net in die versameling van getuienis en oorlegpleging om die besluit in te lig nie, maar in die werklike besluit self.