Moeilike tiener: kenmerke van werk met hom, raad aan ouers - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
'N Moeilike tiener is 'n persoon wat sielkundig in adolessensie is, wie se gedrag nie voldoen aan maatskaplik aanvaarde norme, gewoonlik vir ongehoorsaamheid, weghardloop van die huis, die gebruik van psigo-stowwe, misdaad van verskillende erns en ander oomblikke pleeg nie.
Die aantal probleme wat veroorsaak word deur veranderinge in die karakter en gedrag van die kind, word altyd subjektief geëvalueer, en vir die een sal beskou word as gruwel in die laaste stadium, vir die ander, sal 'n variant van normale ontwikkeling wees. Byna 'n 100% kans dat 'n kind wat probleme gehad het met kommunikasie, sosiale aanpassing, die bou van voldoende verhoudings en die begrip van sosiale norme, wat die ouderdomslyn verbygaan, sal 'n moeilike tiener word. Die verwagtinge van die ouers dat die kind die probleme van die kinders sal opgroei en vir meer volwasse mense sal stabiliseer, is nie iets wat nie geregverdig is nie, maar hulle kry 'n selfs moeiliker weergawe van die interaksie.
Werk met moeilike adolessente sluit in beide remediërende programme en voorkomende maatreëls wat daarop gemik is om 'n risikogroep te identifiseer en die groei van moontlike sosiale afwykings te voorkom.
Levendige emosionele manifestasies van moeilike adolessente is 'n oormatige affektiewe reaksie op die aanrakinge en drukkies van geliefdes, miskien 'n onwilligheid om die blik te ontmoet, die begeerte vir die universele demonstrasie van hul onafhanklike posisie van ander. Maar 'n onafhanklike vasstelling van 'n risiko-tiener kan nie vol en objektief wees nie. Vir 'n akkurate diagnose of opname is dit nodig om spesialiste op die sielkundige gebied te betrek.
Selfs as die ouers nie die gedrag van die tiener hou nie en die onderwysers eis dat beslissende aksie geneem word, dui dit nie altyd op die behoefte aan regstelling nie. Dit is heel moontlik dat die gedrag van die adolessent relevant is en 'n beskermende funksie verrig weens aanvalle van taktlose omgewings.
Die redes vir die verandering in die gedrag van adolessente is as gevolg van hormonale veranderinge in die liggaam. Die vorming van die seksuele stelsel, die opkoms van 'n mens se eie wêreldbeskouing, die bewustheid van intieme begeertes lei nie net tot 'n gebrek aan begrip van jou eie motiewe en begeertes nie, maar ook 'n toename in aggressiwiteit, veral onder die ouens.
Hormonale herstrukturering lei ook tot baie veranderinge in die liggaam - uitslag voorkom, haarlyn en gewone verhoudings verander. Al hierdie dinge gebeur met soveel spoed dat die psige nie tyd het om aan te pas nie en baie komplekse ontstaan. Dit is die afname in selfbeeld, die gebrek aan 'n voldoende persepsie van jouself wat 'n begeerte tot isolasie veroorsaak, 'n oorreaksie van enige kommentaar, verhoogde aggressie, as 'n beskerming teen moontlike sielkundige trauma.
Maar dit is onmoontlik om alles net deur hormonale herstrukturering te verduidelik, aangesien baie adolessente, hoewel hierdie tydperk baie hard leef, nie so drasties verander nie. Stabiliserende of verergerende faktor is die gewone patroon van interaksie in die ouerlike familie. Dus, met verhoogde eise aan die kind, net soos met die ongeskiktheid van sy vermoëns deur ouers, word 'n verkeerde selfevaluering gevorm. Met hoë eise kan oorspanning aggressie veroorsaak, en wanneer dit verminder word, word die tiener aanstoot gegee, aangesien hy devalueer.
Oortreding van norme veroorsaak aandag van oral - ouers, eweknieë, onderwysers, onbekende voetgangers. Daarom is 'n tiener wat 'n gebrek aan aandag het of as 'n swart skaap beskou, 'n uitgeworpenes kan onaanvaarbare dade begin pleeg. Een doelwit is om opvallend te wees, want honger in die aandag kan nie net bevredig word deur positiewe vriendelike kommunikasie nie, maar ook deur die vrees van ander of die toorn van geliefdes. Dit sluit nie net optrede ter wille van aandag nie, maar poog om wraak te wreek. Die gevoel dat die broers meer liefhet, dryf die posisie van konfrontasie en skeiding van gesinsfassasies. Die ignoreer van die behoefte aan noue kontak deur ouers kan die houding teenoor almal uitsluitlik uit 'n bevoordeelposisie stel, terwyl die res van die adolessent in isolasie sal optree. Enige persoonlike beledigings op vriende of familielede kan gedrag veroorsaak wat verder gaan as die omvang wat deur die samelewing aangeneem word (egskeiding van ouers, onwilligheid om speelgoed te deel, vernedering met of van 'n beduidende persoon, ens.).
Hoe meer volwassenes 'n mens word, hoe sterker is die begeerte om hul eie opinies en menings te verdedig. Slegs as die individu verkies om volwassenes te gehoorsaam, omdat hy swakker voel, dan kom daar net 'n oomblik in sy adolessent om sy posisie te demonstreer. Trouens, ouers is baie verbaas oor hoe verskillend hul sienings van hul kind kan wees, en alle pogings om gedrag te verbied of reg te stel met instruksies lei net tot 'n toename in opposisie.
Die werk van 'n sielkundige
Metodes van werk met moeilike adolessente word gewoonlik deur sielkundiges ontwikkel, alhoewel later hierdie aanbevelings deur skoolonderwysers of ouers geïmplementeer word. Die hoofaktiwiteit van die sielkundige dek 'n breë diagnose, waartydens die spesialis die oomblikke van fisiese en sielkundige patologieë uitskakel. Dit is nodig om behandeling vir organiese letsels vinnig voor te skryf wanneer korrektiewe metodes van blootstelling magteloos is.
Daarbenewens is dit belangrik om die mate van sosiale wanaanpassing te bepaal, waarop die plan vir latere rehabilitasiemaatreëls afhang. In sommige gevalle sal ouerskonsultasie genoeg wees, in ander, 'n aantal spesialiste moet saamwerk, en tydelike gedwonge isolasie van 'n moeilike tiener is moontlik.
Die diagnostiese rol sluit ook die identifisering van kinders in gevaar vir die verdere implementering van voorkomende of korrektiewe maatreëls rakende ongunstige sosialisering. Maar die diagnose het 'n positiewe rigting, en nie net 'n soektog na foute nie. So belangrik is die keuse van sterk punte en persoonlikheidstrekke, waardeur u 'n plan van verandering kan bou, waar presies hierdie eienskappe ontwikkeling sal ondersteun.
Na 'n gedetailleerde diagnose van die persoonlikheid van 'n moeilike adolessent, sy binnekring en 'n ontwikkelende verhouding, begin 'n korrektiewe stadium. In elke geval is dit individueel, maar dit kom neer op die normalisering van die proses van dialoog tussen 'n moeilike tiener en belangrike mense in sy lewe, wat stresvolle situasies stabiliseer. Moontlike psigoterapeutiese werk met die komplekse en die vlak van selfbeeld, die regulering van 'n plek in die portuurgroep, die onderrig van nuwe verhoudingstrategieë.
Die sielkundige se aktiwiteite is gemik op die harmonieuse inleiding van die moeilike tiener in die algemene sosiale groep en die skep van geleenthede vir persoonlike selfverwesenliking daarin. Die keuse van 'n terapeutiese rigting kan enigeen wees. Sy hoofdoel is om 'n moeilike tiener te interesseer (kunsterapie, fototerapie, gestaltes, psigodrama, spelterapie - hierdie rigtings skep die grootste belangstelling in samewerking).
Benewens die psigoplossing van die adolessent self, wissel die sielkundige noodwendig met sy gesin en optimaal ook met die onderwyspersoneel. Dit is onmoontlik om 'n persoon te verander as sy lewe voortgaan om die ou lewe te lewe en hom terug te trek. Hierdie klasse met die omgewing kan in die formaat van inleidende lesings of opleidingsessies aangebied word.
Die werk van 'n sosiale onderwyser
Sosiale opvoeder moet gereeld in die lewe van moeilike tieners teenwoordig wees. Terselfdertyd is hy 'n senior kameraad wat in staat is om te ondersteun en praktiese advies te gee, 'n waarnemer wat verskeie persoonlike en sosiale veranderinge aanteken, asook 'n administrateur wat op alle vlakke van maatskaplike werk verantwoordelik is.
Die verloop van die pedagogiese span, die organisasie van gunstige sielkundige toestande en die ontwikkeling van diagnostiese programme en vroeë voorkoming is die mees omvattende, maar baie belangrike deel van die werk. Herstrukturering van die tipe interaksie tussen onderwysers, studente en ouers is die hooftaak in die bestaande samelewing, aangesien die verkeerde struktuur van sulke verhoudings die vlak van adolessente interne stres verhoog. As hy verstaan ​​dat onderwysers en ouers verskillende dinge eis, maar nie ten volle aan die eise van een party kan voldoen nie, kies hy om alles te weerstaan.
Individuele werk moet begin met die kinders wat 'n pedagogiese verwaarlosing het. Die prosedure is redelik eenvoudig, uitgevoer met behulp van die ontleding van die prestasiegeskiedenis. Daarna word individuele gesprekke gehou met diegene wat in die risikokategorie val, waar daar 'n geleentheid is om probleme te identifiseer wat tot agteruitgang lei, asook die betrokkenheid van moeilike adolessente in groepklasse.
In groepklasse kan opvoedkundige lesings gehou word oor sosiale en sosiale norme, etiek en eienaardighede van interaksie met verskillende tipes en geledere van mense. Onmiddellik kan die werklike ervaring van moeilike adolessente aktualiseer word, wat wys hoe 'n mens kan optree sonder om die vereistes van sosiale goedkeuring te oortree. Met hierdie aktualisering word nuwe geleenthede ingestel vir die verwesenliking van die begeertes wat ontstaan ​​het.
In gevalle van beginnende verswakking van sosiale aanpassing word individuele voorkomende gesprekke met 'n sosiale pedagogie aanbeveel, wat kan help om die bewegingsvektor te verbeter, die potensiaal van 'n tiener te ontsluit en ook die etiese kant van die lewe op 'n delikate manier te herroep. Individuele gesprekke word ook in kritieke situasies getoon, wanneer 'n tiener die frekwensie van die ry na die polisie, afwesigheid, gebruik van narkotiese stowwe en aggressiewe gedrag verhoog. Die voorkeur van individuele gesprekke sal bydra tot 'n groter mate van openheid, aangesien twee polêre reaksies meestal voor 'n portuurgroep voorkom - afsluit, hulself oor die res van die groep oorweeg, of 'n uitdagende gedragspatroon kies, probeer om hul posisie te herwin en krag te toon. Wanneer 'n sosiale opvoeder versuim, moet jy 'n sielkundige of wetstoepassingsagentskappe kontak.
Die werk van die klasonderwyser
Die klasonderwyser val dikwels duidelik om al die manifestasies van die moeilike aard van die tiener in ag te neem. As gevolg van gereelde interaksie, kan sy woorde en aksies óf tot verergering van probleme lei óf tot 'n sagte regstelling. Die prioriteit is die styl van interaksie en hoe die klasonderwyser die student aanspreek. Natuurlik kan uitdagende en aggressiewe gedrag die begeerte hê om te reageer, beledig en grofheid te spreek, maar dit moet vermy word.
Moeilike adolessente wag vir 'n reaksie, en as hulle nie verstaan ​​word nie en probeer om hulle met geweld te onderbreek, hou hulle op om te luister, en die klasonderwyser word onder die groot massa mense wat nie verstaan ​​nie. Slegs respekvolle behandeling, ongeag die gedrag van 'n tiener en 'n welwillende houding, sal met verloop van tyd help om nie vyande te word nie, maar kamerade.
Dit is nodig om objektiwiteit te behou, ongeag persoonlike houding, veral ten opsigte van diegene wat lank reeds deur onaanvaarbare gedrag gemerk is. Dit is baie maklik om die verantwoordelikheid vir enige chaos in die klas na die boelie te verskuif, wat sy gedrag net sal versterk. Dit is nodig om elke saak met aandag te ondersoek en die skuldiges te soek en sodoende te wys dat die geloof in die adolessent bestaan ​​en dat daar ander oplossings is. As u kommentaar moet lewer of die onwaardigheid van aksies aandui, kan slegs aksies negatief gekenmerk word, maar nie die persoon nie. Dit is beter om die tiener te prys en na positiewe eienskappe in hom te kyk, dui dikwels op sterk punte.
Verminder die hoeveelheid kritiek, negatiewe resensies en bedreigings - dit alles, 'n moeilike tiener wat in 'n moeilike situasie geval het, ontvang en dus buite maat. Hulle benodig 'n persoon wat in staat is om te inspireer en te glo in hul eksklusiwiteit, diep slapende geleenthede en talente, verborge vriendelikheid en responsiwiteit. Soms kan die klasonderwyser die laaste persoon wees om in positiewe verandering te glo, en dit is die geloof wat 'n moeilike tiener op homself maak. Al dieselfde protes, van watter wanaanpassing begin het, uit woede en begeerte om ander se verwagtinge en voorspellings te breek, kan hierdie kinders begin dryf en diegene wat hulle as voorbeeld stel, omseil.
Om saam met ouers van 'n moeilike tiener te werk, is 'n belangrike deel van enige rehabilitasie, beide sy en die gesinsisteem as geheel. In 'n situasie waar die eerste afwykings begin verskyn, word dit aanbeveel om vir individuele gesinsterapie aansoek te doen, waar die spesialis jou die beste manier sal gee om probleme op te los en die gedrag van 'n moeilike tiener te verbeter.
Die eerste raad betref die feit dat 'n mens nie te veel gefassineer moet word deur verbod en straf nie. As dit in die kinderjare nog kan werk, dan in adolessensie, gedagtelose diktasie van die reëls, sonder om gedagtes en gevoelens in ag te neem, kan 'n konfrontasie reaksie veroorsaak. Verskille in die vereistes gee nie die adolessent die geleentheid om homself by die kategorie kinders of volwassenes aan te dui nie; bykomende stres oor hierdie saak voeg by indien ouers begin om meer te eis, maar terselfdertyd besluit om vir hom te besluit en te verbied. Dit is nodig om die kommunikasie in die perspektief van die dialoog te heroriënteer, eerder as om klerklike voorlegging.
Ouers moet begin belangstel in die lewe van hul kind, om gesamentlike tydverdryf te organiseer om hul liefde te wys. Dit sal die begeerte om aandag te kry deur negatiewe aksies verreken. Benewens die uitskakeling van sielkundige ongemak, sal aktiewe betrokkenheid by die adolessent se lewe help om hom te oriënteer in moontlike probleme in sy omgewing en die korrekte besluit betyds te adviseer. Bystand in die ontwikkeling van vaardighede en implementering is ook slegs moontlik as jy bewus is van wat aangaan.
Moenie wag vir vinnige uitslae nie en doen nie onmiddellike veranderinge nie - 'n taktiek wat dit nie toelaat om af te skrik van die begin van vertroue en vriendelike interaksie met die wêreld nie. Hoe meer die proses van wanaanpassing, die verergering van die situasie, hoe meer tyd sal dit neem om 'n tiener terug te keer na normaal. As die probleem die verkryging van slegte gewoontes is, moet ouers ook rook of alkohol ophou. Gewoonlik word verslawing in adolessensie verwerf sonder 'n voorbeeld in die gesin, en later ontstaan ​​die vraag waarom dit verbied is om slegs by die jongste by sommige middels betrokke te raak. In hierdie geval sal globale verandering alle deelnemers beïnvloed en ouers self sal in staat wees om te voel hoe moeilik die pad om te verander is.