Klink die horings van ondergang in die Slag van Jerigo - Deel I - Geskiedenis Podcasts - 2022
Klink die horings van ondergang in die Slag van Jerigo - Deel I
Josua was 'n groot militêre leier en 'n omstrede figuur in die Bybel. Tydens hierdie verowering het twee belangrike gevegte en die uitkomste daarvan plaasgevind wat die hardheid en sielkundige aspekte van oorlog in Jerigo sou toon, en terselfdertyd die glans van Joshua se militêre denke by Ai sou beklemtoon.
Op pad na Jerigo
Josua se verowering van Kanaän het begin met Israeliete wat uit Shittim, 'n ou stad in Moab, nou Abil-ez-Zeit, Jordanië, getrek het. Nadat die spioene kontak gemaak het met 'n gewillige bondgenoot in Jerigo met die naam Rahab, wat waardevolle inligting verskaf het, het die Israeliete opgeruk na die oewer van die Jordaan, waar hulle laer opgeslaan het. Drie dae later het Joshua die bevel gegee om oor te gaan. Die Leviete wat die Ark van die Verbond gedra het, was die eerste wat hulle moes oorsteek.
'Die ark gaan oor die Jordaan'
By die oewer het die Levitiese priesters die waters en die waters aangeraak en opgestaan ​​op 'n hoop baie ver van die stad Adam, wat langs Zaretan is; en die wat neergedaal het na die see, die soutsee misluk en is afgesny: en die mense het regoor Jerigo getrek. " (Jos 3:16)
Maar het die Jordaanrivier wonderbaarlik verdeel sodat hulle oor 'n droë rivierbedding kon marsjeer, of het die verhaal meer te doen?
Wonderbaarlik skei waters?
Aardbewings kom gereeld voor by die Dooie See -depressie en kan die bydraende faktor wees vir die skeuring van die Jordaan vir Joshua. In 1927 het 'n aardbewing twee en twintig uur lank die rivier afgesny. In 1546 het 'n aardbewing 'n grondverskuiwing veroorsaak wat die rivier twee dae lank laat stroom het. In 1267 stop die rivier om middernag weer en sou eers die volgende oggend 10:00 weer vloei. Alhoewel dit aanneemlik is, bied die Boek van Josua 'n moontlikheid wat oor die hoof gesien word.
Vanuit 'n militêre oogpunt het dit geen sin om drie dae te sit en wag voor hy die kruising bereik nie, veral as die koning van Jerigo maklik sy magte kon versamel en hulp van plaaslike bondgenote gekry het om hul magte langs die westekant van die Jordaan te ontplooi. River, wat dit as 'n taktiese hindernis gebruik. Die koning van Jerigo het egter klaarblyklik nie die luuksheid van sulke hulp om hom te help om 'n Israelitiese oorsteek van die Jordaan te voorkom nie. Die rede vir die gebrek aan hulp was die onenigheid tussen die verskillende Kanaänitiese stadstate. Dit wil nie sê dat hulle nie kon verenig om 'n gemeenskaplike vyand aan te val nie, maar in die lig van die verdeeldheid, militêr en polities, toon hulle hul ware swakheid in die voorkoming van 'n buitelandse inval. Alhoewel Joshua se besluit 'n bietjie riskant lyk, was hy geen dwaas nie. Wat het die Israeliete gedoen? Die antwoord is dat hulle voordeel getrek het uit 'n onlangse aardbewing.
Verbondsark: 'n wapen, 'n troon, 'n tempel - Deel I
Was die tuin van Eden 'n werklike plek?
5 000 jaar oue juweliersware en oogomlyner beklemtoon die krag van die ou Jerigo
Met 'n natuurlike hindernis in plek, het die vloei van water vertraag en stadig teruggetrek, wat die rivier vlak genoeg gemaak het om 'n soort hindernis te bou om die stadige, indien nie staande water te weerhou. Josua dui aan dat die "Jordaan die hele oestyd oorloop oor al sy oewers". Omdat Joshua geweet het dat die waadwaens oorstroom is, het Josua besluit dat drie dae voldoende is om 'n klipversperring te bou om die waters te weerhou en die leër te laat vloei. Nadat die leër oorgesteek het, beveel Joshua die verwydering van die klippe. (Jos 4: 2-3) Josua se bevel om die twaalf klippe te verwyder, dui daarop dat daar geen terugtog of oorgawe sou wees nie. Joshua het goed begryp dat 'n krag met sy rug teen 'n muur woester sal veg.
Klink die horings van ondergang in die Slag van Jerigo - Deel I - Geskiedenis
Josua 6: 1 "En Jerigo was streng opgesluit vanweë die kinders van Israel: niemand het uitgegaan en nie ingegaan nie."
Die Israeliete was nie bereid om Jerigo op 'n konvensionele manier te verslaan nie. Hoewel die inwoners van Jerigo vir die Israeliete bang was (2:11), was die stad versterk, goed bewapen en voorbereid op oorlog. Dat 'Jericho streng gesluit' is, is 'n ander manier om te sê dat sy mense gereed was vir 'n aanval. Antieke versterkte stede, met mure so hoog as 20 voet en so dik as agt voet, en met dubbele of drievoudige hekke, kon maande lank 'n beleg weerstaan ​​as hulle genoeg voedsel en watertoevoer gehad het. Wagte wat hoog op die mure in torings gestaan ​​het, was bereid om pyle te skiet, warm olie te gooi of rotsblokke op vyandige krygers te gooi wat probeer het om die muur te skaal of daardeur te slaan met 'n slagram.
'Jerigo': die stad is versterk deur 'n dubbele ring van mure, die buitenste 6 voet dik en die binneste 12 hout is daaroor gelê, wat huise teen die mure ondersteun het. Aangesien Jerigo op 'n heuwel gebou is, kon dit slegs geneem word deur 'n steil helling op te sit, wat die Israeliete 'n groot nadeel inhou. Aanvallers van so 'n 'vesting' het dikwels 'n beleg van 'n paar maande gebruik om oorgawe deur hongersnood te dwing.
Jerigo het hul hekke gesluit, en hulle laat niemand in of uit nie. Rahab het aan die twee spioene gesê dat die hele stad bang is vir wat kan gebeur. Hulle het almal gehoor van die vernietiging van Og en Sihon oorkant die Jordaan van hulle. Nou het hulle gehoor van die opening van die Jordaanrivier sodat hulle kon oorsteek. Hulle is bang vir Israel se God, nie vir Israel nie.
Verse 2-7: Die vreemde gevegstrategie moes vir die inwoners van "Jerigo" belaglik gelyk het, maar Israel sou van die begin af leer dat die veldtog vir Kanaän slegs suksesvol sou wees as dit in opdrag van God geveg word. Dit moes 'n geestelike ervaring wees. Oorwinning kan slegs kom op grond van geestelike gehoorsaamheid. Jerigo was 'n strategiese Kanaänitiese vesting. Argeologiese opgrawings toon aan dat Jerigo die oudste stad in die ou Kanaän was. Sy ouderdom en ligging het dit die mees prominente stad in die streek gemaak. Sy 'val' sou die hele middelpunt van die land vir die indringers oopmaak.
Josua 6: 2 "En die HERE sê vir Josua: Kyk, Ek het Jerigo en die koning daarvan, en die dapper helde, in jou hand gegee."
Joshua kon met selfvertroue vorentoe gaan, want selfs voor die geveg begin het, het God belowe: "Ek het Jerigo in u hand gegee". Alle gelowiges is "meer as oorwinnaars deur Hom wat ons liefgehad het" (Rom. 8:37). Dit beteken dat elke kind van God elke geestelike stryd kan betree met die versekering dat die oorlog reeds gewen is, en deur gehoorsaamheid is die uitkoms seker.
Die kaptein van die Here se gasheer en die Here hier is waarskynlik dieselfde. Dit is die versekering van die Here dat Jerigo in die hande van die Israeliete sal val. Jerigo het 'n magtige leër wat ooreenstem met enige leër wat teen hulle kom, behalwe die leër van die Here. God sê nie: "Miskien sal ek gee nie". Hy sê: "Ek het gegee." Daar is reeds vasgestel dat Jerigo hulle s'n is.
Verse 3-5: Die ongewone strydplan van die Here was in die wêreld se oë so onmoontlik dat, as Jerigo val, Hy alleen die eer sou kry. Slegs Sy onsigbare hand sou die stadsmuur laat platval.
Verse 3-21: Die bisarre militêre strategie om rondom Jerigo te marsjeer, het die Israeliete geleentheid gebied om God op sy belofte te neem (vers 2). Hulle sal ook die ongemak van die verdediger verhoog. Sewe is soms 'n getal wat gebruik word om volledigheid aan te dui (vergelyk 2 konings 5:10, 14).
Josua 6: 3 "En julle moet die stad omsingel, al die krygsmanne, en een keer om die stad gaan. So moet jy ses dae lank doen."
Josua, hulle hoofbevelvoerder onder die Here, en almal wat oorlog kon voer, selfs almal bo die twintig jaar. Dit sou die stad omring, nie in die vorm van 'n beleg nie, maar deur 'n optog daaromheen.
"En gaan een keer deur die stad": Of een keer, net een keer op 'n dag en nie meer nie.
"So moet jy ses dae doen": een dag na die ander, dit wil sê, gaan om dit, een keer per dag. Volgens die Jode het hierdie bevel die tweede en twintigste van Nisan gegee, nadat die fees van die ongesuurde brood verby was.
Die hele leër, wat letterlik honderdduisende mans was, moet ses keer per dag om die stadsmuur loop.
Josua 6: 4 "En sewe priesters moet sewe basuine op die ramshorings voor die ark dra;
Die ark sou deur priesters deur die stad opgeneem en gedra word. Ben Gersom merk op dat dit die Israeliete moes beveel om te hou en te doen volgens alles wat daarin staan. Dit wil sê in die wet wat daarin vervat is. Maar die ontwerp daarvan was ongetwyfeld om aan te toon dat die onderwerping van Jerigo, en die wonderwerk wat sou geskied, te wyte was aan die krag en teenwoordigheid van God, waarvan die ark 'n simbool was. En voor dit sou sewe ander priesters gaan, met basuine in hul hande. Wat volgens ons weergawe gemaak is van ramhorings.
"En op die sewende dag sal julle die stad sewe maal omsingel": Op dieselfde manier as op die ander dae.
"En die priesters sal met die trompette blaas": wat hulle elke dag moes doen en doen.
Dit blyk dat die priesters elke dag vir ses dae met die basuine van ramhorings om die stad gegaan het. Hulle blaas die ram se horings terwyl hulle om die muur loop. Weer was die priesters met die horings voor die Ark van die Verbond wat saam met hulle rondgaan. 'Sewe' beteken geestelik volledig. Let op die sewe priesters met sewe horings wat sewe dae om die stadsmuur geloop het. Die sewende dag het hulle sewe keer rondgegaan. Dit is 'n geestelike oorlog wat God sal voltooi. Hierdie basuine was soos 'n jubeljaar. Dit was die geluid van oorwinning. Dit is nie die silwer basuine nie, maar die ram se horings.
Josua 6: 5 "En as hulle 'n lang rits met die ramshoring maak, en as julle die geluid van die basuin hoor, sal die hele volk met 'n groot geskreeu en die muur skree van die stad platval, en die mense sal opklim, elkeen reg voor hom uit. "
Hou aan om te waai en te trek, en trek die geluid lank uit. Wat hulle eers op die sewende dag gedoen het. Op die ander dae was dit net 'n kort blaas wat hulle op 'n slag gemaak het. Sodat dit anders is, is dit 'n goeie teken en teken vir die mense om te doen waarna hulle daarna gerig word.
"En as julle die geluid van die basuin hoor": Trek grootliks uit.
"Die hele volk skreeu met 'n groot geskreeu": onmiddellik, soos wanneer 'n geveg begin, of 'n oorwinning behaal word.
"En die stadsmuur sal platval": Of "onder homself" wat Jarchi interpreteer, in die plek daarvan, waar dit gestaan ​​het, en daarin verswelg word. Dus, die Targum, "en dit sal daardeur verswelg word" 'maar sodat 'n deel daarvan as 'n getuienis en bewys van die wonder gesien moet word. Soos Kimchi wat sê,' beteken dit dat dit in sy plaas onder die aarde, en 'n bietjie daarvan verskyn bo die grond vir 'n herinnering aan die wonder: "
"En die mense sal opklim, elkeen reg voor hom": Net soos in die orde van die optog. Omdat die muur oral val, het hulle geen geleentheid om op een sekere plek te kom nie. Soos wanneer 'n oortreding slegs op een plek gemaak word, en die belegers verplig is om soveel borste te kry om daarheen te kom. Maar in hierdie geval kan hulle reguit vandaar vandaan kom en die stad sonder enige hindernis en moeite binnegaan. God het Israel verseker van 'n verstommende wonderwerk, net soos Hy by die Jordaan gedoen het.
Die horing van die jubeljaar moet met 'n lang blaas met die ram se horing klink. As die mense die geblaas van die lang horing hoor, dan gee hulle uit met 'n geskreeu van al die honderdduisende krygers. Sommige skrywers vergelyk die horing wat hier waai en die mure van Jerigo omverwerp, met die basuin wat Jesus blaas en die mense na Hom in die lug roep. In albei gevalle styg die mense op.
Josua 6: 6 "En Josua, die seun van Nun, het die priesters geroep en vir hulle gesê: Neem die verbondsark op en laat sewe priesters sewe basuine van ramme voor die ark van die HERE dra."
Nie die Leviete en die Kehatiete nie, wie se taak dit was om die ark te dra, maar by hierdie geleentheid die priesters. Nie almal nie, maar soveel as wat voldoende was vir die doel.
"En vir hulle gesê: Neem die verbondsark op": Deur die draaghoute in die ringe daarvan te steek, en dra dit so (Exodus 25:14, kyk Num. 7: 9).
"En laat sewe priesters sewe basuine met ramhorings voor die ark van die Here dra": (sien aantekeninge oor Josua 6: 4).
Net soos die priesters wat die verbondsark dra, die Jordaanrivier binnekom, gaan hulle saam met die leër hierheen. Die belangrikste verskil is dat daar sewe priesters is met trams op die ramshorings.
Josua 6: 7 "En hy sê vir die mense: Gaan heen en trek om die stad, en laat die gewapende voor die ark van die HERE verbygaan."
God wil hê dat hulle gewapen moet word, beide vir hulself en die ark, as die vyande hulle sou aanval. En vir die uitvoering van die Here se wraak op daardie stad.
"En laat die gewapende voor die ark van die Here verbygaan": Om die ark te bewaak, die priesters te beskerm en die mense te verdedig, sou die vyand hulle aanval. Dit lyk asof dit al die mannetjies wat ouer as twintig jaar oud was, ontwerp het om wapens te dra en geskik was vir oorlog. Alhoewel sommige dit weerhou aan die veertigduisend van die stamme van Ruben, Gad en Manasse (Josua 1:14).
Die priesters het moontlik die boodskap aan die troepe oorgedra terwyl hulle hulle deurgegee het. Hieruit blyk dat Ruben, Gad en die halwe stam van Manasse se gewapende manne voor die priesters met die horings en dan die ark en dan die ander lede van die leër gegaan het.
Verse 8-10: Stel die parade voor: voor was die soldate, gevolg deur die "sewe priesters" met die "ramshorings", gevolg deur nog soldate. Die stad Jerigo was ongeveer 'n half kilometer ver, so die reis sou nie baie lank geneem het nie. Die plan is ontwerp om terreur in die hart van die mense van Jerigo te slaan.
Josua 6: 8 "En toe Josua met die volk spreek, het die sewe priesters wat die sewe ramshorings dra, voor die aangesig van die HERE verbygegaan en met die trompette geblaas; en die verbondsark die HERE het hulle gevolg. "
Beide gewapen en ongewapen. Nadat hy die opdragte en aanwysings voltooi het, het hy dit voorheen genoem.
"Dat die sewe priesters wat die sewe basuine van die ramme se horings dra, voor die aangesig van die Here deurgegaan het": In sy oë, en deur sy leiding, en op sy bevel van Josua. En voor die ark, die simbool van sy teenwoordigheid.
"En blaas met die trompette": 'n kort blaas terwyl hulle verbygaan. Dit het hulle op elke ses dae gedoen.
"En die verbondsark van die Here het hulle gevolg": deur die priesters gedra (Josua 6: 6).
Dit is die orde van die optog om die stadsmuur. Dit lyk asof die priesters op die trompette geblaas het vir die optog.
Josua 6: 9 "En die gewapende manne gaan voor die priesters uit wat op die trompette blaas;
Wie Jarchi, Kimchi en Abarbinel vertolk oor Ruben en Gad en die halwe stam van Manasse. Dit wil sê, soveel van hulle as wat Josua oor die Jordaan geneem het. Alhoewel al die gewapende mans in die kamp bedoel is. Die standaarde van Juda en Efraim het ten minste saam met die genoemde gegaan.
"En die agterkant het agter die ark gekom": Omdat die stam Dan die agterhoede was op reis (Num. 2:31). Daarom parafraseer die Targum die woorde, "en die stam van die huis van Dan het agter die ark geloop" en so interpreteer beide Jarchi en Kimchi dit. Of anders word daar geen plek in hierdie optog vir hulle aangewys nie, wie se taak dit was om die groot skreeu op die sewende dag saam met die res te maak.
"Die priesters wat aanhoudend met die trompette blaas": Die woord "priesters" is nie in die teks nie, maar word tereg verskaf. Want soos Kimchi en Abarbinel waarneem, word dit nie gesê van die agterhoede nie, maar van die priesters, want hulle het net op die trompette gebaar en geblaas. En so lees die Targum, 'die priesters gaan aan', ens.
Dit is baie soortgelyk aan die opmars deur die wildernis. Die ark was tussen die stamme. Die blaas van die trompette het die leër van Israel moed gegee en die mense van Jerigo laat skrik. Die "agteruit" beteken die agterkant.
Josua 6:10 "En Josua het die volk bevel gegee en gesê: Julle mag nie skreeu en met julle stem geen geraas maak nie; . "
Toe Hy hulle beveel het om deur te gaan en die stad om te trek (Josua 6: 7).
"Sê: Julle mag nie skree nie": dit wil sê op een van die ses dae toe hulle deur die stad gegaan het, eers op die sewende. Omdat dit 'n teken van oorwinning was, moes dit eers op die dag waarop dit gemaak moes word, gemaak word.
"Maak ook geen geraas met u stem nie": Soos gelag, gesing, ens. Hierdie diepgaande stilte moes nagekom word, wat die erns en plegtigheid van die optog toevoeg. En as gevolg van die verrassende wonderwerk wat sou plaasvind. En veral as gevolg van die ark, die simbool van die goddelike teenwoordigheid, wat voor hulle gedra word. En toe God in sy voorsienigheid op so 'n aaklige manier sou spreek en so 'n verrassende werk sou doen, was dit baie geskik en ordentlik dat hulle voor hom swyg (sien Hab. 2:20).
'Daar mag ook nie 'n woord uit u mond uitgaan nie': Geen gesprek of diskoers sou met mekaar gevoer word nie. Want dit is slegs om in die optog gehou te word wanneer hulle terugkeer, en in hul kamp.
"Tot op die dag dat ek julle roep, dan sal julle skree": Want dit lyk nog asof Josua nie vir hulle gesê het hoeveel dae hulle die stad so moet omsingel nie. En op watter dag moet die skreeu deur hulle gemaak word.
Die mense sou glad nie praat nie, terwyl hulle deur die stad marsjeer. Hulle sou die oorwinningsgeroep gee op die presiese tyd wat Josua vir hulle gesê het. Hulle gehoorsaamheid aan die wil van God is wat hierdie oorwinning werklik vir hulle behaal.Die volgorde waarin hierdie optog plaasgevind het, maak die mense binne die muur nog meer bang. Hulle voel dat die muur rondom die stad hulle 'n tyd lank sal beskerm, maar hulle weet dat hulle uiteindelik verdoem is. Die mense van die stad het die Ark van die Verbond gesien, wat die teenwoordigheid van God by hierdie volk bely het. Hulle weet dat God op die punt staan ​​om 'n wonderwerk te doen, maar hulle het geen idee wat nie.
Verse 11-16: Josua het nie vir die Israeliete gesê hoeveel keer hulle deur die stad moes draai nie, of presies wat sou gebeur as hulle optogdae was. Die mense het een op 'n slag instruksies ontvang, en hulle was een dag, een vir een, 'n slag gehoorsaam.
Josua 6:11 "En die ark van die HERE het die stad omsingel en een keer om hom gegaan; en hulle het in die laer gekom en in die laer gebly."
Word verveeld deur die priesters wat dit deur die stad gedra het. Dit kan net so weergegee en geïnterpreteer word soos deur Kimchi: "Hy, dit wil sê Josua, het die Ark van die Here die stad laat omsingel. '' Dit wil sê, hy het bevele aan die priesters gegee om dit op te neem en rond te gaan. daarmee op die eerste dag.
'Een keer daaroor': op daardie dag, en nie meer nie. Hou op so 'n afstand dat dit buite bereik is van klippe of pyle wat uit die mure van die stad gegooi word.
"En hulle het in die laer gekom en in die laer gebly": Die nag volg nie net die priesters wat die ark gedra het nie, maar ook die wat op die trompette blaas, en al die gewapende manne en die mense.
Die optog het hier begin. Net die eerste keer in die stad.
Josua 6:12 "En Josua het die môre vroeg klaargemaak, en die priesters neem die ark van die HERE op."
Van die tweede dag. Om op daardie dag alles te versorg, te lei en voor te berei vir 'n ander optog. So aktief en ywerig was hy om die wil en werk van God presies en stiptelik te doen.
"En die priesters het die ark van die Here opgetel": en dit gedra soos hulle die vorige dag gedoen het.
Dit het gelyk asof een groep priesters die ark gedra het, en 'n ander groep het voor dit geloop met die trompette van ramme se horings.
Josua 6:13 "En sewe priesters wat sewe ramshorings op die ramshorings gedra het voor die ark van die HERE, het gedurig aangegaan en met die trompette geblaas; die priesters] wat aangaan en blaas met die trompette. "
'Voortdurend aangegaan': Of: 'Hulle het gegaan': hulle het aangehou, sonder om te stop totdat hulle die stad omsingel het.
"En blaas met die trompette": Terwyl hulle saamgaan.
"En die gewapende manne het voor hulle uit gegaan, maar die agterkant het agter die ark van die Here gekom": Die Targum parafraseer soos op (Josua 6: 9).
"Die priesters gaan aan en blaas met die trompette" (sien aantekeninge oor Josua 6: 9).
Die gewapende troepe waarvan ons weet, is die troepe van Ruben, Gad en die halwe stam van Manasse. Dit blyk dat hulle voor die priesters was. Die volgende in optog sou die priesters met die trompette wees, dan die priesters wat die ark dra. Die res van die troepe (agterhoede), van Israel, het die ark gevolg.
Josua 6:14 "En op die tweede dag het hulle die stad een keer omsingel en in die laer teruggekeer; so het hulle ses dae lank gedoen."
Ek het net een keer daarheen gegaan soos op die eerste.
'En teruggegaan na die kamp': Dit was in Gilgal (Josua 5:10).
'So het hulle ses dae gedoen': nog vier agtereenvolgende twee, en het in dieselfde volgorde en manier verloop as op die twee dae.
Hierdie vreemde optog het een keer per dag vir ses dae om die stad gegaan. Die troepe was stil. Die enigste geluid was die blaas van die trompette. Die mense binne -in die muur het nog nooit 'n geveg soos hierdie gesien nie. Hulle het in hul harte geweet iets gaan gebeur, maar hulle weet nie wat nie.
Josua 6:15 "En op die sewende dag het hulle vroeg opgestaan ​​teen die aanbreek van die dag, en hulle het die stad sewe maal omsingel; maar op dié dag het hulle die stad sewe keer omsingel."
Wat Jarchi sê was die sabbatdag, en wat 'n algemene idee van die Jode is. Maar of dit was of nie, dit is seker. Een van hierdie sewe dae moes 'n sabbat wees, waarin die verskillende dinge wat bestel is, gedoen en die optog gemaak is.
'Dat hulle vroeg opgestaan ​​het, teen die aanbreek van die dag': hulle het die ander ses dae sewe keer die werk gedoen.
"En omring die stad op dieselfde manier sewe keer": Op dieselfde manier as wat hulle die ses voorafgaande dae gedoen het.
'Slegs op daardie dag het hulle die stad sewe keer omsingel': terwyl hulle op die ander dae slegs een keer om hom gegaan het, wat hierdie dag van die res onderskei het.
Hierdie wag moes hard aan weerskante van die muur wees. Die vrees het in Jerigo toegeneem. Die opmars van die troepe aan die buitekant van die muur het hulle geleer om gehoorsaam te wees aan die bevele van God. Dit sou dom gewees het om voor die tyd in die mure te probeer inbreek. Miskien het die HERE hulle gewys om te volg in sy weë, wat die gewone mens nie verstaan ​​nie. Hulle moet hieruit leer dat daar 'n tyd is om geduldig te wag voordat hulle optree. Dit is miskien die moeilikste les vir elkeen van ons om te leer. Ons het die getal sewe bespreek, wat geestelik volledig beteken. Dit is interessant dat dit op die sabbat gedoen word. Die vroeë opgang was om hulle tyd te gee om die stad sewe keer op een dag te omseil. Die spiritualiteit van hierdie dag het miskien hier ingetree.
Josua 6:16 "En in die sewende maal, toe die priesters met die trompette blaas, sê Josua vir die volk: Roep dat die HERE julle die stad gegee het."
Die harde geskreeu eenstemmig spreek die verwagting uit van God se optrede om sy gewaarborgde belofte na te kom (verse 2, 5, 16).
Op bevel van Josua het hierdie hele massa mense in oorwinning geskree. Die basuine van die priesters blaas. Dit moes tegelyk 'n enorme klank wees.
Josua 6:17 "En die stad en die wat daarin is, is 'n vervloeking vir die HERE; net die hoer Ragab sal lewe, sy en alles wat by haar in die huis is, omdat sy het die boodskappers wat ons gestuur het, weggesteek. "
'Sal 'n vervloeking wees': die Hebreeuse term beteken 'heeltemal vernietig', soos in vers 21, dit wil sê om 'n godheid te verbied of as buit te buit. Hier word gesê dat dit behoue ​​bly vir God se besitting, 'n huldeblyk wat aan Hom behoort met die doel om te vernietig.
Jerigo is onder 'n goddelike verbod geplaas. "Vervloek" vertaal die Hebreeus cherem 'n "gewyde/toegewyde ding" sodat die "stad" en "alles wat daarin is" onder goddelike ingesteldheid was. Niemand moes lewendig gelaat word behalwe "Rahab" en die in haar huis nie, en niks moes as 'n buit van die oorlog beskou word nie (vergelyk 7: 1, 11). Sommiges het die geskiktheid van so 'n byna totale uitwissing van die bevolking bevraagteken. Die totale agteruitgang van die Kanaäniete het egter voorheen goddelike veroordeling gekry (vergelyk Num. 21: 1-3 Deut. 7: 1-2 12: 29-32 13: 15-17 20: 17-18). Omdat die tyd vir hulle oordeel aangebreek het (vergelyk Gen. 15:16), en omdat sulke goddeloosheid net 'n geestelike ramp vir die Israeliete kon beteken (vergelyk Deut. 7: 23-26), kan niks anders as 'n totale uitwissing volstaan ​​nie. As sodanig dien Jerigo as 'n herinnering en voorspel van God se finale uitwissing van die kwaad.
Die hele stad vol mense sal vernietig word, behalwe die getroue Rahab en dié van haar huisgesin. Ons het telkens die gelowiges in die middel van die herrie gesien. Rahab verskil nie. Sy het in God geglo, en dit is vir haar as geregtigheid gereken. Net soos Noag se familie gered is deur Noag se geloofshandeling, is Rahab se gesin gered deur haar geloofshandeling. Sy was 'n vriend van God.
Josua 6:18 "En julle moet julle in elk geval weerhou van die vervloekte, sodat julle nie 'n vervloeking maak as julle van die vervloekte ding neem en die laer van Israel 'n vloek maak en dit benadeel nie."
Van hou vas, afskei en geniet as hul eie, wat aan 'n ander gebruik gewy is.
"Dat julle nie 'n vervloeking is nie": Of toegewyd is aan vernietiging.
"As julle van die vervloekte ding neem": enige deel daarvan, of dit nou is, goud of enige ander metaal, of klere, en dies meer.
"En maak die laer van Israel 'n vloek, en maak dit moeilik": Omdat dit in die geheim gedoen is en nie bekend was wie dit gedoen het nie, sou die hele liggaam van die volk daarmee betaal word en daardeur ly. Tensy dit ontdek en gestraf word, en soos meer volledig verskyn deur 'n na -instansie.
Die hele stad behalwe Rahab en haar huisgesin was 'n vervloeking. Dit beteken alles sowel as almal, was 'n vervloeking. Die Israeliete sou 'n heilige volk wees wat geskei was van wêreldsheid. Hulle wou niks van hierdie stad begeer nie, want sommige van die sondigheid van die stad sou op hierdie dinge wees. Hierdie mense het valse gode aanbid en allerhande kwaad beoefen. Die dinge van hierdie stad moet vernietig word om die stad te reinig.
Josua 6:19 "Maar al die silwer en goud en die voorwerpe van koper en yster word aan die HERE gewy; dit sal in die skatkamer van die HERE kom."
Of liewer, "vir al die silwer", ens., Soos die deeltjie hier gebruik, soms aandui en so weergegee word. Elkeen van hierdie metale, en wat ook al daarvan gemaak is, is vir die Here afgesonder en toegewy aan heilige gebruike, en word moontlik nie omgeskakel na 'n ander nie. Tensy dit wat op hulle afgode was, wat met vuur verbrand moes word (Deut. 7:25).
"Hulle sal in die skatkamer van die Here kom": word ingebring in die tabernakel, soos Kimchi en Abarbinel dit interpreteer. In 'n woonstel wat bestem is vir sulke diens, en wat duidelik blyk uit (Josua 6:24). Dieselfde waar die offergawe van die offisiere gebring is na die geveg met Midian (Num. 31:54).
Die edelmetale kan verhit en gesmelt word. Hulle het aan God behoort. Hulle sou gesuiwer word, omdat dit heilig was vir die HERE.
Josua 6:20 "Toe skree die mense toe die priesters blaas met die trompette; en toe die mense die basuin hoor, en die mense skreeu met 'n groot geroep, val die muur plat , sodat die mense na die stad opgegaan het, elkeen reg voor hom, en hulle het die stad ingeneem. "
Wat die mense geskree het, was óf 'n oorlogskreet (1 Sam. 17:20), óf 'n geskreeu oor die oorwinning wat hulle sou beleef (1 Sam. 4: 5-6). Bekende geleerdes soos B. G. Wood voer aan dat die groot opgrawingsverslae uit Jerigo merkwaardige parallelle bevat met die Bybelse verslag, insluitend die ineenstorting van die oostelike mure voordat die vuur dit verbrand het. Dit stem ooreen met die skrywer se verslag dat die 'muur plat geval het' voordat Israel die stad verbrand het (6:24).
Of hierdie groot leër mense wat om die muur loop, die fondament verswak het, of God 'n klein aardbewing gestuur het, of die geskreeu van so 'n groot aantal die mure stukkend was, weet ons nie. Wat ook al gebeur het, dit was 'n wonderwerk van God. Die hele muur val tegelyk. Die weermag het nie die stad binnegedring nie. Hulle het almal tegelyk ingegaan. Dit is interessant dat Rahab se huis in die stadsmuur was, en dit het nie geval nie. Dit was nie vir hulle moeilik om die stad in te neem nie.
Verse 21-25: Die algemene besonderhede van Jerigo se val is geïllustreer deur verskillende argeologiese opgrawings. Alhoewel die argeologiese gegewens rakende Jerigo en die datum van sy verowering uiteenlopende interpretasies ondergaan het deur argeoloë en Bybelwetenskaplikes, het onlangse ondersoeke van die getuienis toenemend die akkuraatheid van 'n vyftiende eeu v.C. datum vir die val van Jerigo, soos vereis deur die Bybelse chronologiese raamwerk (in 1 Konings 6: 1). Daar is voldoende bewyse vir die vernietiging van Jerigo in Josua se tyd.
Josua 6:21 "En hulle vernietig alles wat in die stad was, man en vrou, jonk en oud, en beeste en skape en esels met die skerpte van die swaard."
Al die inwoners daarvan, onder leiding van Josua, en volgens die orde van die Here (Deut. 7: 1). Om skuldig te wees aan kapitaalmisdade, wat die dood verdien het, as afgodery, bloedskande, ens.
"Beide mans en vroue, jonk en oud": Geen geslag of ouderdom is gespaar nie.
"En os en skape en esels met die skerpte van die swaard": waarin wesens hoofsaaklik die stof van die oostelike volk lê (sien Job 1: 3).
Dit was totale vernietiging van elke lewende wese behalwe Rahab se huishouding. Een van die redes waarom hulle nie buit geneem het nie, is dat dit 'n heilige oorlog was. Hulle moes nie oorlog voer vir persoonlike gewin nie. Die doel van oorlog is baie belangrik.
Verse 22-23: Rahab se huis het blykbaar bly staan, en sy en haar gesin is gered, soos die spioene beloof het. (Matteus 1: 5), berig dat sy opgeneem is in die Israelitiese gemeenskap (sien ook 6:25). Sy trou met 'n Israeliet met die naam Salmon en word die oupagrootjie van David en 'n voorvader van Jesus.
Joshua het die belofte van veiligheid aan die huis van Rehab nagekom. Die deel van die muur wat hierdie huis beveilig het, moes nie geval het nie, en alle besittings in die woning was veilig.
Josua 6:22 "Maar Josua het vir die twee manne wat die land verken het, gesê: Gaan in die hoer se huis en bring daarvandaan die vrou en alles wat sy het, soos julle haar beloof het."
Aan wie hy die boodskap gestuur het (Josua 2: 1). En wat hierna volg, het hy vir hulle gesê voordat die mense die stad binnegegaan het, en miskien voordat die mure daarvan geval het. En inderdaad, uit (Josua 6:16), blyk dit te gewees het op die tydstip dat hy die mense bevel gegee het om te skree.
"Gaan in die hoer se huis in": Hy noem nie haar naam nie, maar hulle weet goed wie hy bedoel.
"En bring daarvandaan die vrou en alles wat sy het": Nie soveel haar besitting as die huis van haar vader nie. Sy het daar bymekaargekom, sodat hulle gered kon word, soos haar beloof is.
'Soos julle haar gesweer het': sodat hierdie bevel deels was vanweë haar goedhartigheid teenoor hulle (Josua 6:17). En deels as gevolg van die eed wat hulle afgelê het en wat Josua onaantasbaar sou gehou het.
Dit is vir my so mooi, want dit bevestig die volgende Skrif.
Psalms 91: 7 "Duisend sal aan u sy val, en tienduisend aan u regterhand, maar dit sal nie naby u kom nie."
God het Ragab en haar huisgesin gered te midde van hierdie vernietiging. Let op, Joshua het nie gesê gaan nie, en kyk of u haar kan vind. Sy was in haar eie huis ('n gedeelte van die muur wat ongedeerd was). Die twee met wie sy bevriend was, sou kom en haar en haar huishouding gaan haal en na veiligheid bring.
Josua 6:23 "En die jongmanne wat spioene was, het ingegaan en Ragab en haar vader en haar moeder en haar broers en alles wat sy gehad het, uitgelei, en hulle het al haar geslagte uitgebring en hulle sonder die kamp van Israel. "
En die jongmanne wat spioene was, het ingegaan en Ragab en haar vader en haar moeder en haar broers en alles wat sy gehad het, uitgebring. En hulle het al haar geslagte uitgebring en hulle buite die laer van Israel gelaat.
Hulle is bonatuurlik deur God self beskerm. Hulle is buite die kamp van Israel gelaat, omdat hulle heidene was. Die Jode het hulle as onrein beskou.
Josua 6:24 En hulle het die stad met vuur verbrand en alles wat daarin was: net die silwer en die goud en die voorwerpe van koper en yster het hulle in die skatkamer van die huis van die HERE gesit. "
Soos Babilon die Grote, waarvan hierdie stad 'n embleem was, soos waargeneem is (sien aantekeninge oor Josua 6:20), sal met vuur verbrand word (Op. 18: 8).
"Net die silwer en die goud en die voorwerpe van koper en yster het hulle in die skatkamer van die huis van die Here gesit" (sien aantekeninge oor Josua 6:19).
Die sonde van hierdie stad is in die vuur weggebrand. Die edelmetale behoort aan God en is na die skatkamer van die huis van die HERE geneem. Ons het bespreek hoe metale gesuiwer en skoongemaak word vir 'n ander gebruik, deur dit te verhit totdat dit smelt.
Josua 6:25 "En Josua het Ragab, die hoer, en die huis van haar vader en alles wat sy gehad het, laat lewe, tot vandag toe, omdat sy die boodskappers wat Josua gestuur het om Jerigo te verken, weggesteek het."
Van omkom deur die swaard, soos die res van die inwoners. Volgens Kimchi interpreteer sommige dit dat hy haar kos gegee het, en 'n erfenis waarvolgens sy sou lewe. En Josephus sê dieselfde: hy sê, hy het vir haar veld gegee en haar met groot eer en agting gehad. En dit is die idee van sommige Joodse skrywers dat hy haar as vrou geneem het, en dat dit bedoel word deur haar te red. Watter sin Kimchi as vreemdeling afkeur. Boonop was dit nie Josua nie, maar Salmon, 'n prins in Israel, wat met haar getrou het (Matt. 1: 5).
"En haar vader se huishouding en alles wat sy gehad het": dit wil sê, hy het al haar verhoudings lewendig gemaak, en dit kan haar vee wees, as sy enige het. En dié van haar het ook, soos hulle skape, beeste en esels, geslag toe dié van ander gedood is (Josua 6:21). Sommige verstaan ​​dit ook van ondertroue van hoofpersone in Israel met 'n paar van haar pa's. Maar dit beteken slegs dat hulle lewens gespaar is toe die hele stad met die skerpte van die swaard vernietig is.
"En sy woon in Israel tot vandag toe": Dit kan óf persoonlik bedoel word vir Rahab, wat in die land Kanaän gewoon en gewoon het toe hierdie geskiedenis geskryf is. En dien om die mening te versterk dat Josua die skrywer daarvan was, en om die betekenis van die frase "tot vandag toe", elders in hierdie boek, te verduidelik. En om enige beswaar daarteen te verwyder dat hy die outeur daarvan is. Of anders dat sy daar in haar nageslag woon. En so sou sy daarin kon bly tot die tye van die Messias, wat uit haar voortgekom het (Matt. 1: 5).
"Omdat sy die boodskappers wat Josua gestuur het om Jerigo te verken, weggesteek het": Dit was die rede waarom haar en haar pa se familie lewendig gered is (sien aantekeninge oor Josua 6:17).
Rahab is nie net gered nie, maar ook haar hele huisgesin. Sy is in Israel opgeneem vanweë haar geloof in die HERE, wat veroorsaak het dat sy die spioene weggesteek het.
Josua 6:26 "En Josua het hulle destyds besweer en gesê: Vervloek is die man voor die aangesig van die HERE wat opstaan ​​en hierdie stad Jerigo bou; hy lê die fondament daarvan in sy eersgeborene en in sy jongste [seun] sal hy die poorte daarvan opslaan. "
God het 'n vloek geplaas oor wie Jerigo sou herbou. Terwyl die gebied om dit later tot 'n mate beset was (2 Sam. 10: 5), het Hiel in die tyd van Agab Jerigo herbou en die vloek beleef deur sy oudste en jongste seuns te verloor (1 Konings 16:34).
Die vloek is bedoel om te keer dat "Jerigo" weer 'n ommuurde vesting word. Hoewel die omgewing van Jerigo later tot 'n mate beset was (vergelyk 18:21 Rigters 3:13 2 Sam. 10: 5), is die volle gewig van die vloek letterlik uitgevoer teen diegene wat probeer het om dit as 'n versterkte 'stad' te herbou ( 1 Konings 16:34).
Tot vandag toe is Jerigo nog nooit herbou nie. 'Aangeteken' in hierdie vers beteken dat hulle laat sweer het.
Josua 6:27 "En die HERE was met Josua, en sy roem was in die hele land."
Hy raadpleeg hom en rig hom wat hy moet doen, voorspoedig en volg hom op in alles wat hy gedoen het. Die Targum is: "Die Woord van die Here was vir die hulp van Josua." aan hom en hom bevel gee (Josua 6: 2).
'En sy roem is deur die hele land geruis': vanweë sy wysheid en moed, oor die wonderlike dinge wat vir hom en deur hom gedoen is. En die groot sukses wat hom bygewoon het, deur die krag en teenwoordigheid van God by hom. Dit het die bewoners van die land verskrik en die verowering daarvan makliker gemaak.
God het sy belofte gehou dat Hy by Josua sou wees (1: 5-9).
Josua Hoofstuk 6 Vrae
1. Waarom was Jerigo toegesluit, sodat niemand kon ingaan of vertrek nie?
3. Die kaptein van die HERE se gasheer is dieselfde as die ________.
4. Watter positiewe stelling maak God oor Israel en Jerigo?
5. Hoeveel keer per dag moes hulle ses dae lank deur die stad gaan?
6. Wie gaan voor die ark uit?
7. Wat het hulle by hulle?
8. Die getal "sewe" beteken _____________ _____________.
9. Hoeveel keer moes hulle op die sewende dag deur die stad gaan?
10. Die basuine was die geluid van __________.
11. Waaruit was die horings gemaak?
12. Hoe groot was Israel se leër?
13. Wanneer skree die mense?
14. Waarmee vergelyk sommige skrywers die horing wat op die sewende dag waai?
15. Watter uitwerking het die geskreeu van die mense?
16. Wat is anders oor die priesters wat die ark in die water gedra het, en die priesters, wat saam met die troepe gaan?
17. Wie was waarskynlik die gewapende mans?
18. Hoe herinner die optog rondom die stad ons aan die optog oor die wildernis?
19. Wat het Josua hierdie troepe beveel om nie te doen nie, totdat hy die bevel vir die geskreeu gegee het?
'N Vreemde wonderwerk
God het 'n vreemde plan vir die slag van Jerigo gehad. Hy het Josua aangesê om die gewapende mans een keer per dag, ses dae lank, deur die stad te laat marsjeer. Die priesters moes die ark dra en op trompette blaas, maar die soldate moes stilbly.
Op die sewende dag het die vergadering sewe keer om die mure van Jerigo getrek. Josua het vir hulle gesê dat God se bevel dat elke lewende wese in die stad vernietig moet word, behalwe Ragab en haar gesin. Alle voorwerpe van silwer, goud, brons en yster sou in die skatkis van die Here kom.
Op bevel van Josua het die manne 'n groot geskreeu gegee, en Jerigo se mure het plat geval! Die Israelitiese leër het ingestorm en die stad verower. Net Rahab en haar gesin is gespaar.
Vroeë ontwerp Redigeer
Die hoofontwerper van Ju 87, Hermann Pohlmann, was van mening dat enige ontwerp van 'n duikbommenwerper eenvoudig en robuust moet wees.  Dit het daartoe gelei dat baie tegniese vernuwings, soos die intrekbare onderstel weggegooi is ten gunste van een van die kenmerkende kenmerke van die Stuka, sy vaste en "gespat" onderstel. Pohlmann het voortgegaan met die ontwikkeling en byvoeging van sy idees en die van Dipl Ing Karl Plauth (Plauth is dood in 'n vliegongeluk in November 1927) en vervaardig die Ju A 48 wat op 29 September 1928 getoets is. Die militêre weergawe van die Ju A 48 is aangewys as die Ju K 47. 
Nadat die Nazi's aan bewind gekom het, het die ontwerp voorrang geniet. Ondanks die aanvanklike mededinging van die Henschel Hs 123, het die Reichsluftfahrtministerium (RLM, die Duitse ministerie van lugvaart) het gekyk na die ontwerpe van Herman Pohlmann van Junkers en mede-ontwerper van die K 47, Karl Plauth. Tydens die proewe met die K 47 in 1932 is die dubbele vertikale stabiliseerders ingebring om die agterste skut 'n beter vuurveld te gee. Die belangrikste en kenmerkendste kenmerk van die Ju 87 was sy omgekeerde meeuwvlerke met dubbele spar.  Na Plauth se dood het Pohlmann die ontwikkeling van die Junkers -duikbommenwerper voortgesit. Die Ju A 48 registrasie D-ITOR was oorspronklik toegerus met 'n BMW 132-enjin wat 450 kW (600 pk) lewer. Die masjien was ook toegerus met duikremme vir duiktoetsing. Die vliegtuig het 'n goeie evaluering gekry en 'het baie goeie vliegeienskappe getoon'. 
Ernst Udet het onmiddellik 'n voorliefde vir die konsep van duikbom nadat hy met die Curtiss F11C Goshawk gevlieg het. Toe Walther Wever en Robert Ritter von Greim genooi word om te kyk hoe Udet 'n proefvlug in Mei 1934 in die Jüterbog -artillerie bereik, het dit twyfel laat ontstaan ​​oor die vermoë van die duikbommenwerper. Udet het sy duik op 1 000 m (3300 voet) begin en sy bomme van 1 kg (2,2 lb) op 100 m (330 voet) losgemaak, skaars herstel en uit die duik getrek.  Die hoof van die Luftwaffe Die kommandokantoor Walther Wever en die minister van buitelandse sake, Erhard Milch, was bang dat sulke hoë senuwees en vaardighede nie verwag kan word van 'gemiddelde vlieëniers' in die Luftwaffe.  Tog het die ontwikkeling by Junkers voortgegaan.  Udet se "groeiende liefdesverhouding" met die duikbommenwerper het dit aan die voorpunt van die Duitse lugvaartontwikkeling gedruk.  Udet het so ver gegaan as om te pleit dat alle medium-bomwerpers duikbomvermoë moet hê,  wat aanvanklik die enigste toegewyde, strategiese swaar bomwerperontwerp gedoem het om tydens die oorlogsjare die Duitse frontliniediens te betree-die 30- meter vlerkspan He 177A-om 'n vliegtuigontwerp te hê (vanweë Udet wat die ontwerpbesonderhede in November 1937 ondersoek het) wat duikbom-missies met 'medium hoek' kan verrig, tot Reichsmarschall Hermann Göring het die He 177A, Duitsland se enigste operasionele swaar bomwerper, in September 1942 vrygestel van die taak om so 'n missieprofiel vir sy groot vliegtuigraamwerk te pas. 
Die ontwerp van die Ju 87 het in 1933 begin as deel van die Sturzbomber-program. Die Ju 87 sou aangedryf word deur die Britse Rolls-Royce Kestrel-enjin. Tien enjins is op 19 April 1934 deur Junkers bestel vir £ 20,514, twee sjielings en sixpence.  Die eerste Ju 87 -prototipe is deur AB Flygindustri [sv] in Swede gebou en in die geheim aan die einde van 1934 na Duitsland gebring. tot Oktober 1935. Die meestal volledige Ju 87 V1 W.Nr. c 4921 (minder nie-noodsaaklike onderdele) het opgestyg vir sy eerste vlug op 17 September 1935. Die vliegtuig het later die registrasie D-UBYR gekry.  Die vlugverslag, deur Hauptmann Willy Neuenhofen, het gesê die enigste probleem is met die klein verkoeler, wat veroorsaak dat die enjin oorverhit het. 
Die Ju 87 V1, aangedryf deur 'n Rolls-Royce Kestrel V12-silinder vloeistofgekoelde enjin, en met 'n tweelingstert, het op 24 Januarie 1936 op Kleutsch naby Dresden neergestort en Junkers se hoof toetsvlieënier, Willy Neuenhofen, en sy ingenieur, Heinrich, doodgemaak. Kreft.  Die vierkantige tweevinne en roere was te swak, hulle het neergestort en die vliegtuig het neergestort nadat dit 'n omgekeerde draai ingedraai het tydens die toets van die terminale dinamiese druk tydens 'n duik.  Die ongeluk het 'n verandering in die ontwerp van 'n enkele vertikale stabilisatorstert veroorsaak. Om sterk kragte te weerstaan ​​tydens 'n duik, is swaar plating aangebring, tesame met hakies wat aan die raam vasgemaak is en langer op die romp. Ander vroeë toevoegings sluit in die installering van hidrouliese duikremme wat onder die voorkant aangebring is en 90 ° kan draai. 
Die RLM stel steeds nie belang in die Ju 87 nie en was nie onder die indruk dat dit op 'n Britse enjin staatmaak nie. Aan die einde van 1935 stel Junkers voor om 'n DB 600 omgekeerde V-12-enjin aan te pas, met die laaste variant wat met die Jumo 210 toegerus sou word. Dit is deur die RLM aanvaar as 'n tussentydse oplossing. Die herbewerking van die ontwerp het op 1 Januarie 1936 begin. Die toetsvlug kon langer as twee maande nie uitgevoer word nie, weens 'n gebrek aan voldoende vliegtuie. Die ongeluk van 24 Januarie het reeds een masjien vernietig. Die tweede prototipe is ook gekenmerk deur ontwerpprobleme. Sy dubbele stabiliseerders is verwyder en 'n enkele stertvin geïnstalleer weens vrees vir stabiliteit. As gevolg van 'n tekort aan enjins, in plaas van 'n DB 600, is 'n BMW "Hornet" -enjin aangebring. Al hierdie vertragings laat die toets weer tot 25 Februarie 1936.  Teen Maart 1936 is die tweede prototipe, die V2, uiteindelik toegerus met die Jumo 210Aa -enjin, wat 'n jaar later vervang is deur 'n Jumo 210 G (W.Nr. 19310). Alhoewel die toets goed verloop het, en die vlieënier, vlugkaptein Hesselbach, die prestasie daarvan geprys het, het Wolfram von Richthofen aan die verteenwoordiger van Junkers en die hoofingenieur van die konstruksiekantoor, Ernst Zindel, gesê dat die Ju 87 min kans het om die belangrikste duikbomwerper van die Luftwaffe te word. na sy mening ondermagtig. Op 9 Junie 1936 het die RLM beveel dat die ontwikkeling gestaak moet word ten gunste van die Heinkel He 118, 'n mededingende ontwerp. Udet het die bestelling die volgende dag gekanselleer, en die ontwikkeling het voortgegaan. 
Op 27 Julie 1936 het Udet die He 118-prototipe, He 118 V1 D-UKYM, neergestort.  Dieselfde dag besoek Charles Lindbergh Ernst Heinkel, sodat Heinkel slegs telefonies met Udet kon kommunikeer. Volgens hierdie weergawe van die verhaal het Heinkel Udet gewaarsku oor die propeller se broosheid. Udet het dit nie in ag geneem nie, so tydens 'n duik het die enjin te vinnig gery en die propeller het weggebars.  Onmiddellik na hierdie voorval het Udet die Stuka die wenner van die ontwikkelingskompetisie aangekondig. 
Ondanks die keuse daarvan, ontbreek die ontwerp steeds en het dit gereeld kritiek gelewer deur Wolfram von Richthofen. Die toets van die V4-prototipe (A Ju 87 A-0) vroeg in 1937 het verskeie probleme aan die lig gebring. Die Ju 87 kan in 250 m (820 voet) opstyg en binne agt minute tot 1875 m (6,152 voet) klim, met 'n bomlading van 250 kg (550 lb), en sy kruissnelheid was 250 km/h (160 mph). Richthofen dring aan op 'n kragtiger enjin.  Volgens die proefvlieëniers het die Heinkel He 50 'n beter versneltempo gehad en kon hy baie vinniger van die teikenarea wegklim en vyandelike grond- en lugverdediging vermy. Richthofen het gesê dat enige maksimum spoed onder 350 km/h (220 mph) om hierdie redes onaanvaarbaar was. Vlieëniers het ook gekla dat navigasie- en kragbroninstrumente met mekaar vermeng is, en dat dit nie maklik was om te lees nie, veral in gevegte. Desondanks het vlieëniers die vliegtuig se hanteringskwaliteite en sterk vliegtuigraamwerk geprys. 
Hierdie probleme sou opgelos word deur die installering van die DB 600-enjin, maar vertragings in ontwikkeling het die installering van die Jumo 210 D omgekeerde V-12-enjin genoop. Vlugtoetse het op 14 Augustus 1936 begin. Daaropvolgende toetse en vordering was nie die hoop van Richthofen nie, alhoewel die masjien se snelheid op grondvlak tot 280 km/h (170 mph) en 290 km/h (180 mph) op 1,250 m (4,100) verhoog is voet), met behoud van sy goeie hanteringsvermoë. 
Basiese ontwerp (gebaseer op die B -reeks) Redigeer
Die Ju 87 was 'n enkelmotorige alleenvliegtuig. Dit het 'n vaste onderstel en kon 'n tweepersoonspersoneel vervoer. Die belangrikste konstruksiemateriaal was duraluminium, en die buitebedekkings was van duraluminiumplate. Onderdele wat sterk moes wees, soos die vlerkklappe, was gemaak van Pantal ('n Duitse aluminiumlegering wat titaan bevat as 'n verhardingselement) en die komponente daarvan van Elektron. Boute en dele wat swaar spanning moes ondergaan, was van staal. 
Die Ju 87 is toegerus met afneembare luike en verwyderbare bedekkings om onderhoud en opknapping te vergemaklik. Die ontwerpers het waar moontlik vermy om dele te sweis, en het eerder gegote en gegote dele verkies. Groot segmente van die vliegtuigraamwerk kon as 'n volledige eenheid verwissel word, wat die herstel spoed verhoog het. 
Die vliegtuigraamwerk is ook onderverdeel in dele om vervoer per pad of per spoor moontlik te maak. Die vlerke was van standaard Junkers-dubbelvlerk-konstruksie. Dit het die Ju 87 aansienlike voordeel gegee by opstyg, selfs in 'n geringe hoek, groot hefkragte is deur die aerofoil geskep, wat opstyg- en landingslope verminder het. 
In ooreenstemming met die Aircraft Certification Center vir "Stress Group 5", het die Ju 87 die aanvaarbare strukturele sterktevereistes vir 'n duikbommenwerper bereik. Dit kon duiksnelhede van 600 km/h (370 mph) en 'n maksimum spoed van 340 km/h (210 mph) naby grondvlak weerstaan, en 'n vlieënde gewig van 4,300 kg (9,500 lb). Die prestasie tydens die duikaanval is verbeter deur die instelling van duikremme onder elke vleuel, wat die Ju 87 in staat gestel het om 'n konstante spoed te handhaaf en die vlieënier sy doelwit te laat vasbyt. Dit het ook verhoed dat die bemanning uiterste g-kragte en hoë versnelling opdoen tydens 'uittrek' van die duik. 
Die romp het 'n ovaal deursnit en bevat in die meeste voorbeelde 'n Junkers Jumo 211 watergekoelde omgekeerde V-12-enjin. Die kajuit is teen die enjin beskerm deur 'n firewall voor die vleuel se middelste gedeelte waar die brandstoftenks geleë was. Aan die agterkant van die kajuit was die skottel bedek met 'n seilbedekking wat deur die bemanning in 'n noodgeval deurbreek kon word, sodat hulle in die hoofskep kon ontsnap. Die afdak is in twee dele verdeel en deur 'n sterk gelaste staalraam verbind. Die afdak self was gemaak van plexiglas en elke kompartement het sy eie "skuifkap" vir die twee bemanningslede. 
Die enjin is op twee hoofsteunrame gemonteer wat deur twee buisstutte ondersteun is. Die raamstruktuur is driehoekig en kom uit die romp. Die hooframe is vasgemaak aan die boonste kwart van die enjin. Op sy beurt is die rame deur universele verbindings aan die firewall geheg. Die firewall self is gemaak van asbesgaas met dwarsvelle aan beide kante. Alle buise wat daardeur beweeg, moet so gereël word dat geen skadelike gasse die kajuit kan binnedring nie. 
Die brandstofstelsel bestaan ​​uit twee brandstoftenks tussen die hoof (voor) en agterste spars van die (binneste) anhedrale vleuelgedeelte van die bakboord en stuurboordvlerke, elk met 'n kapasiteit van 240 liter (63 US gal).  Die tenks het ook 'n voorafbepaalde limiet wat, indien dit verby is, die vlieënier via 'n rooi waarskuwingslig in die kajuit sou waarsku. Die brandstof is ingespuit via 'n pomp van die tenks na die enjin. As dit sou stop, kan dit met die hand gepomp word met 'n handpomp op die brandstofhaananker.  Die motor is afgekoel deur 'n ringvormige aluminiumwaterhouer van 10 liter tussen die skroef en die enjin. 'N Verdere houer van 20 liter (5.3 US gal) is onder die enjin geplaas. 
Die bedieningsoppervlakke werk op dieselfde manier as ander vliegtuie, met die uitsondering van die innoverende outomatiese uittrekstelsel. Deur die bom los te maak, begin die uittrek, of outomatiese herstel en klim, na die afbuiging van die duikremme. Die vlieënier kan die stelsel oorheers deur beduidende krag op die beheerkolom uit te oefen en handmatig te beheer. 
Die vleuel was die mees ongewone kenmerk. Dit het bestaan ​​uit 'n enkele middelste gedeelte en twee buitegedeeltes wat met vier universele verbindings geïnstalleer is. Die middelste gedeelte het 'n groot negatiewe dihedrale (anhedrale) en die buitenste oppervlaktes 'n positiewe dihedral. Dit het die omgekeerde meeu, of die "gevoude", vleuelpatroon langs die voorkant geskep. Die vorm van die vleuel het die vlieënier se grond sigbaarheid verbeter en ook 'n korter onderstelhoogte moontlik gemaak. Die middelste gedeelte steek slegs 3 m (9 ft 10 in) aan weerskante uit. 
Die aanvallende bewapening was twee 7,92 mm (0,312 in) MG 17 -masjiengewere wat een in elke buitebord van die onderstel van die vlerk gehad het, wat deur 'n meganiese pneumatiese stelsel vanuit die bestuurder se kolom bestuur word. Die agterste skut/radio -operateur het een 7,92 mm (0,312 duim) masjiengeweer vir verdedigingsdoeleindes gebruik. 
Die enjin en skroef het outomatiese bedieningselemente, en 'n outo-trimmer het die vliegtuig stertgewig gemaak toe die vlieënier in sy duik omdraai en rooi lyne op 60 °, 75 ° of 80 ° in die kajuit se venster met die horison en met die oog op die vaste geweer op die teiken gerig. Die swaar bom is voor die loslating van die skroef op die krukke weggeswaai. 
Die vlieënier het op 4,600 m (15,100 voet) gevlieg en sy teiken deur 'n botsende venster in die kajuitvloer gevind. Die vlieënier het die duikhefboom na agter geskuif en die "gooi" van die beheerkolom beperk.  Die duikremme is outomaties geaktiveer, die vlieënier het die afwerkingskaarte ingestel, sy gasklep verminder en die koelmiddelkleppe toegemaak. Die vliegtuig het toe 180 ° gerol en die vliegtuig outomaties in 'n duik geslinger. Rooi oortjies steek uit die boonste vlakke van die vleuel as 'n visuele aanduiding vir die vlieënier dat die outomatiese duikherwinningstelsel geaktiveer sou word in geval van 'n g-geïnduseerde verduistering. Die Stuka duik in 'n hoek van 60–90 ° en hou 'n konstante snelheid van 500-600 km/h (311-373 mph) as gevolg van die ontplooiing van die duikrem, wat die akkuraatheid van die Ju 87 se doelwit verhoog het. 
Toe die vliegtuig redelik naby die teiken was, kom 'n lig op die kontakhoogtemeter ('n hoogtemeter wat toegerus is met 'n elektriese kontak wat op 'n vooraf ingestelde hoogte ontstaan) aan om die bom-vrystellingspunt aan te dui, gewoonlik op 'n minimum hoogte van 450 m ( 1,480 voet). Die vlieënier het die bom losgelaat en die outomatiese uittrekmeganisme begin deur 'n knop op die stuurkolom in te druk.  'n Langwerpige U-vormige kruk wat onder die romp geleë was, het die bom uit die propeller geswaai, en die vliegtuig het outomaties 'n uittrek van 6 g begin.  Sodra die neus bokant die horison was, is duikremme ingetrek, die gashendel is oopgemaak en die skroef sou klim. Die vlieënier het weer beheer gekry en die normale vlug hervat. Die koelmiddelkleppe moes vinnig oopgemaak word om oorverhitting te voorkom. Die vlieëniers hou nie van die outomatiese uittrek nie. Helmut Mahlke het later gesê dat hy en sy eenheid die stelsel ontkoppel het omdat dit die vyand in staat gestel het om die herstelpatroon en -hoogte van die Ju 87 te voorspel, wat dit makliker maak vir grondverdediging om 'n vliegtuig te tref. 
Fisiese spanning op die bemanning was erg. Mense wat meer as 5 g in 'n sittende posisie ondergaan, sal gesiggestremdheid ly in die vorm van 'n grys sluier wat vir Stuka -vlieëniers bekend staan ​​as 'sterre sien'. Hulle verloor sig terwyl hulle na vyf sekondes by hul bewussyn bly, hulle verduister. Die Ju 87-vlieëniers het die gesiggestremdhede die meeste ervaar tydens 'optrek' van 'n duik. 
Eric "Winkle" Brown RN, 'n Britse toetsvlieënier en bevelvoerder van nr. 1426 Flight RAF (die gevange vyandelike vliegtuigvlug), het die Ju 87 by RAE Farnborough getoets. Hy het oor die Stuka gesê: 'Ek het baie duikbomwerpers gevlieg, en dit is die enigste wat u vertikaal kan duik. Soms met die duikbomwerpers. Die maksimum duik is gewoonlik in die orde van 60 grade. , want dit is alles outomaties, jy vlieg regtig vertikaal. Die Stuka was in sy eie klas. " 
G-krag toets by Dessau Edit
Uitgebreide toetse is deur die Junkers -werke by hul Dessau -aanleg uitgevoer. Daar is ontdek dat die hoogste vrag wat 'n vlieënier kon verduur, 8,5 g vir drie sekondes was, toe die vliegtuig tot sy uiterste gestoot is deur die sentrifugale kragte.By minder as 4 g is geen visuele probleme of verlies van bewussyn ondervind nie.  Bo 6 g het 50% van die vlieëniers visuele probleme gehad, of grys. Met 40%het die gesig heeltemal verdwyn van 7,5 g en meer het soms verduistering plaasgevind.  Ten spyte van hierdie blindheid, kon die vlieënier sy bewussyn behou en was hy in staat tot 'liggaamlike reaksies'. Na meer as drie sekondes het die helfte van die proefpersone flou geword. Die vlieënier sou sy bewussyn herwin twee of drie sekondes nadat die sentrifugale kragte onder 3 g geval het en nie langer as drie sekondes geduur het nie. In 'n gehurkte posisie kon vlieëniers 7,5 g weerstaan ​​en kon hulle vir 'n kort tydjie funksioneel bly. In hierdie posisie het Junkers tot die gevolgtrekking gekom dat 2 /3 vlieëniers drie tot vyf sekondes 8 g en miskien 9 g kon weerstaan ​​sonder visie -gebreke wat onder oorlogstoestande aanvaarbaar was.  Tydens toetse met die Ju 87 A-2 is nuwe tegnologieë beproef om die gevolge van g. Die kajuit onder druk was tydens hierdie navorsing van groot belang. Uit die toetsing is geblyk dat selfs 2 g op groot hoogte die dood in 'n kajuit sonder druk en sonder gepaste klere kan veroorsaak. Hierdie nuwe tegnologie, saam met spesiale klere en suurstofmaskers, is ondersoek en getoets. Toe die Amerikaanse weermag die Junkers -fabriek in Dessau op 21 April 1945 beset, was hulle albei beïndruk met en geïnteresseerd in die mediese vlugtoetse met die Ju 87. 
Ander ontwerpe Redigeer
Die konsep van duikbomaanvalle het onder die leiding van die Luftwaffe so gewild geword dat dit byna verpligtend geword het in nuwe vliegtuigontwerpe. Later bomwerpermodelle soos die Junkers Ju 88 en die Dornier Do 217 is toegerus vir duikbomme. Die Heinkel He 177 strategiese bomwerper sou aanvanklik duikbomme gehad het, 'n vereiste wat bygedra het tot die mislukking van die ontwerp,  met die vereiste wat eers in September 1942 deur Göring herroep is. 
Sodra die Stuka te kwesbaar geword het vir vegterstand op alle fronte, is daar gewerk om 'n plaasvervanger te ontwikkel. Nie een van die toegewyde ontwerpe vir naby ondersteuning op die tekenbord het ver gevorder nie weens die impak van die oorlog en tegnologiese probleme. Die Luftwaffe vestig hom dus op die Focke-Wulf Fw 190-vegvliegtuig, met die Fw 190F wat die grondaanvalweergawe word. Die Fw 190F het in 1943 begin om die Ju 87 vir dagopdragte te vervang, maar die Ju 87 is tot die einde van die oorlog steeds as 'n nagoorwinnaar gebruik. 
Ju 87A Wysig
Die tweede prototipe het 'n herontwerpte enkele vertikale stabiliseerder en 'n 610 PS (601.7 pk 448.7 kW) Jumo 210 A -enjin geïnstalleer, en later die Jumo 210Da. Die eerste A-reeks, die A-0, was van metaalkonstruksie, met 'n ingeslote kajuit onder 'n 'kweekhuis' met 'n goed geraamde afdak met twee radiomaste op die agterste gedeeltes, skuins gemonteer aan weerskante van die vliegtuig se planlyn se middellyn en uniek aan die -A weergawe. Om die moeilikheid by massaproduksie te vergemaklik, is die voorkant van die vleuel reguit gemaak en die twee aërofietsafdelings van die ailerons het gladde voor- en agterrande. Die vlieënier kon die hysbak- en roerafwerkblaaie tydens die vlug aanpas, en die stert was verbind met die landingskleppe, wat in twee dele tussen die ailerons en die romp was. Die A-0 het ook 'n platter enjinkap, wat die vlieënier 'n baie beter gesigsveld gegee het. Om die enjinkap plat te hou, is die enjin byna 0,25 m (9,8 duim) neergesit. Die romp is ook verlaag, tesame met die posisie van die skutter, wat die skut 'n beter vuurveld moontlik maak. 
Die RLM het aanvanklik sewe A-0's bestel, maar daarna die bestelling tot 11. Vroeg in 1937 is die A-0 met verskillende bomlading getoets. Die onderbevoegde Jumo 210A, soos uitgewys deur von Richthofen, was onvoldoende en is vinnig vervang met die Jumo 210D -enjin. 
Die A-1 verskil net effens van die A-0.  Behalwe die installering van die Jumo 210D, het die A-1 twee brandstoftenk tenks van 220 l (58 US gal 48 imp gal) in die binneste vleuel ingebou, maar dit was nie gepantser of beskerm nie.  Die A-1 was ook bedoel om met vier 7,92 mm (0,312 in) MG 17-masjiengewere in sy vlerke te wees, maar twee hiervan-een per kant-is weggelaat weens gewigskwessies wat die paar wat oorgebly het, gevoed is 'n totaal van 500 rondtes ammunisie, geberg in die ontwerp se kenmerkende dwarssteun, langwerpige onderbroek "langbroek" wat nie op die Ju 87B-weergawes en verder gebruik word nie. Die vlieënier het staatgemaak op die Revi C 21C -geweersig vir die twee MG 17's. Die skutter het 'n enkele 7,92 mm (0,312 duim) MG 15, met 14 trommels ammunisie, elk met 75 rondes. Dit verteenwoordig 'n toename van 150 rondtes in hierdie gebied bo die Ju 87 A-0. Die A-1 was ook toegerus met 'n groter 3,3 m (11 voet) skroef. 
Die Ju 87 was in staat om 'n bom van 500 kg te dra, maar slegs as hy nie die agterste skut/radio -operateur gedra het nie, selfs met die Jumo 210D, was die Ju 87 steeds ondermagtig vir operasies met meer as 'n 250 kg ( 550 lb) bomlading. Alle Ju 87 As was beperk tot 250 kg (550 lb) wapens (hoewel tydens die Spaanse Burgeroorlog missies sonder die kanonnier uitgevoer is). 
Die Ju 87 A-2 is opgeknap met die Jumo 210Da met 'n tweestapige aanjaer. Die enigste verdere beduidende verskil tussen die A-1 en A-2 was die H-PA-III-propeller met 'n beheerbare spoed.  Middel 1938, 262 Ju 87 Soos vervaardig, 192 van die Junkers-fabriek in Dessau en nog 70 van Weser Flugzeugbau ("Weserflug"-WFG) in Lemwerder naby Bremen. Die nuwe, kragtiger Ju 87B -model het in hierdie tyd begin om die Ju 87A te vervang. 
Ju 87 V1 : W.Nr 4921. Gevlieg op 17 September 1935
Ju 87 V2 : W.Nr 4922, registrasie D-IDQR. Gevlieg op 25 Februarie 1936. Weer gevlieg as registrasie D-UHUH op 4 Junie 1937
Ju 87 V3 : W.Nr 4923. Gevlieg op 27 Maart 1936
Ju 87 V4 : W.Nr 4924. Gevlieg op 20 Junie 1936
Ju 87 V5 : W.Nr 4925. Gevlieg op 14 Augustus 1936
Ju 87 A-0 : Tien voorproduksievliegtuie, aangedryf deur 'n 640 pk (471 kW of 632 pk) Jumo 210C-enjin. 
Ju 87 A-1 : Aanvanklike produksie weergawe.
Ju 87 A-2 : Produksieweergawe met 'n verbeterde 680 PS (500 kW of 670 pk) Jumo 210E -enjin.
Ju 87B Wysig
Die Ju 87 B-reeks sou die eerste massa-vervaardigde variant wees. Altesaam ses voorproduksies Ju 87 B-0 is vervaardig, gebou uit Ju 87 An-vliegtuie.  Die eerste produksieweergawe was die Ju 87 B-1, met 'n aansienlik groter enjin, sy Jumo 211D wat 1200 pk (883 kW of 1,184 pk) lewer, en 'n volledig herontwerpte romp en landingsgestel, wat die twee radiomaste van die 'A' weergawe met 'n enkele mast wat verder vorentoe gemonteer is op die 'kweekhuis' -afdak, en baie eenvoudiger, ligter gewig' spats 'wat vanaf die -B -weergawe gebruik word, wat die dwarssteun van die' A 'weergawe se maingear -ontwerp weggooi . Hierdie nuwe ontwerp is weer in Spanje getoets, en nadat dit sy vermoëns daar bewys het, het die produksie tot 60 per maand gestyg. Gevolglik het die Luftwaffe met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog 336 Ju 87 B-1's byderhand gehad. 
Die B-1 was ook toegerus met 'Jericho-trompette', in wese sirenes wat aangedryf word deur propellers met 'n deursnee van 0,7 m  gemonteer op die voorkant van die vleuel direk voor die landingsgestel, of aan die voorkant van die vaste hoofratkas kuip. Hierdie sirenes is as sielkundige wapens gebruik, wat gebruik word om grondtroepe te skrik toe 'n dreigende dood hulle nader. 'N Franse generaal het opgemerk oor die doeltreffendheid van hierdie sirenes:
. hulle (Franse artilleriste) het eenvoudig opgehou skiet en op die grond gegaan, die infanterie het in die loopgrawe gestorm, bedompig van die bomme en die geskreeu van die duikbomwerpers.
Die toestelle het 'n verlies van 20-25 km/h (10–20 mph) veroorsaak deur sleep, en mettertyd is die sirenes nie meer op baie eenhede geïnstalleer nie, hoewel dit in verskillende mate in gebruik was. As alternatief is sommige bomme met fluitjies op die vin aangebring om die geraas na die vrylating te produseer.  Die trompette was 'n voorstel van Udet (maar sommige skrywers sê dat die idee van Adolf Hitler afkomstig is). 
Die Ju 87 B-2's wat gevolg het, het 'n paar verbeterings gehad en is gebou in verskeie variante wat ski-toegeruste weergawes bevat (die B-1 het ook hierdie wysiging gehad)  en aan die ander kant, met 'n tropiese operasie-kit genaamd die Ju 87 B-2 trop. Die Italiaanse Regia Aeronautica het B-2's ontvang en hulle die 'Picchiatello' genoem, terwyl ander na die ander lede van die as gegaan het, waaronder Hongarye, Bulgarye en Roemenië. Die B-2 het ook 'n olie-hidrouliese stelsel vir die sluiting van die kapplappe. Dit het voortgegaan in al die latere ontwerpe. 
Die produksie van die Ju 87 B het in 1937 begin. 89 B-1's sou teen die jaar 1937 by die Junkers-fabriek in Dessau gebou word en nog 40 by die Weserflug-aanleg in Lemwerder. maar Junkers het voortgegaan met die vervaardiging van Ju 87 tot in Maart 1940. 
Ju 87R Wysig
'N Langafstandweergawe van die Ju 87B is ook gebou, bekend as die Ju 87R, waarvan die letter 'n afkorting is Reichweite, "(operasionele) reeks". Hulle was hoofsaaklik bedoel vir missies teen versending. Die Ju 87R het 'n B-reeks vliegtuigraam met 'n ekstra olietenk en brandstofleidings na die buitevleuelstasies om twee 300 liter (79 US gal) gestandaardiseerde ondervliegtenks te gebruik, wat deur 'n wye verskeidenheid Luftwaffe gebruik word vliegtuie deur die grootste deel van die oorlog. Dit het die brandstofvermoë verhoog tot 1 080 liter (500 liter in die hoofbrandstoftenk, waarvan 480 liter bruikbaar was + 600 liter uit die tenks). Om oorladingstoestande te voorkom, was bomvermoë dikwels beperk tot 'n enkele bom van 250 kg (550 lb) as die vliegtuig vol brandstof was.
Die Ju 87 R-1 het 'n B-1-raamwerk met die uitsondering van 'n verandering in die romp wat 'n ekstra olietenk moontlik gemaak het. Dit is geïnstalleer om die enjin te voed weens die toename in reikwydte met die ekstra brandstoftenks. 
Die Ju 87 R-2 het dieselfde vliegtuigraam as die B-2, en versterk om te verseker dat dit duike van 600 km/h (370 mph) kan weerstaan. Die Jumo 211D-lynmotor is geïnstalleer en vervang die R-1s Jumo 211A.  ​​As gevolg van 'n toename in die totale gewig met 700 kg, was die Ju 87 R-2 30 km/h (19 mph) stadiger as die Ju 87 B-1 en het die diensplafon laer. Die Ju 87 R-2 het 'n groter reikafstandvoordeel van 360 km (220 myl).  Die R-3 en R-4 was die laaste R-variante wat ontwikkel is. Slegs 'n paar is gebou. Die R-3 was 'n eksperimentele sleepboot vir sweeftuie en het 'n uitgebreide radiostelsel, sodat die bemanning met die sweeftuigpersoneel kon kommunikeer deur middel van die tou. Die R-4 het verskil van die R-2 in die Jumo 211J-kragbron. 
Ju 87 V6 : W.Nr 0870027. Gevlieg op 14 Junie 1937 (A-0 na B-0 omskakeling)
Ju 87 V7 : W.Nr 0870028. Prototipe van die Ju 87B, aangedryf deur 'n 1000 PS (735 kW of 986 pk) Jumo 211A. Gevlieg op 23 Augustus 1937 (A-0 na B-0 omskakeling)
Ju 87 V8 : W.Nr 4926. Gevlieg op 11 November 1937
Ju 87 V9 : W.Nr 4927. Gevlieg op 16 Februarie 1938 as D-IELZ. Op 16 Oktober 1939 weer gevlieg as WL-IELZ
Ju 87 V15: W.Nr 0870321. Registrasie D-IGDK. Vernietig in 'n ongeluk in 1942.
Ju 87 V16: W.Nr 0870279. Stammkennzeichen kode van GT+AX.
Ju 87 V17 en Ju 87 V18 mag nooit gebou is nie. 
Ju 87C Wysig
Op 18 Augustus 1937 besluit die RLM om die Ju 87 Tr (C) bekend te stel. Die Ju 87 C was bedoel om 'n duik- en torpedobomwerper vir die Kriegsmarine te wees. Die tipe is bestel vir prototipe -produksie en beskikbaar vir toetsing in Januarie 1938. Die toetsing is twee maande gegee en sou in Februarie begin en eindig in April 1938.  Die prototipe V10 sou 'n vastevlerk -toetsvliegtuig wees, terwyl die volgende V11 sou aangepas word met vouvlerke. Die prototipes was Ju 87 B-0 vliegtuie wat deur Jumo 211 A-enjins aangedryf word.  As gevolg van vertragings is die V10 eers in Maart 1938 voltooi. Dit vlieg eers op 17 Maart en word aangewys as Ju 87 C-1.  Op 12 Mei het die V11 ook vir die eerste keer gevlieg. Teen 15 Desember 1939 is 915 gearresteerde landings op droë grond gemaak. Daar is gevind dat die ratkas -lier te swak was en vervang moes word. Toetse het getoon dat die gemiddelde remafstand 20–35 meter (66–115 voet) was.  Die Ju 87 V11 is op 8 Oktober 1938 as C-0 aangewys. Dit is toegerus met standaard Ju 87 C-0-toerusting en beter vouvoumeganismes. Die "draer Stuka" sou tussen April en Julie 1940 by die Weserflug Company se Lemwerder -aanleg gebou word. 
Onder die 'spesiale' toerusting van die Ju 87 C was 'n rubberstoeltjie met twee sitplekke met 'n fakkelgeweer, seunsammunisie en ander noodvoorrade. 'N Vinnige brandstofstortingsmeganisme en twee opblaasbare sakke van 750 L (200 US gal) in elke vleuel en nog twee sakke van 500 L (130 US gal) in die romp, het die Ju 87 C tot drie dae in kalm see kon laat bly. .  Op 6 Oktober 1939, met die oorlog reeds aan die gang, is 120 van die beplande Ju 87 Tr (C) s op bestelling op daardie stadium gekanselleer. Ondanks die kansellasie het die toetse voortgegaan met die gebruik van katapulte. Die Ju 87 C het 'n opstyggewig van 5.300 kg (11.700 lb) en 'n spoed van 133 km/h (83 mph) by vertrek gehad. Die Ju 87 kan met 'n bom van 500 kg (1,100 lb) en vier bomme van 50 kg (110 lb) onder die romp gelanseer word. Die C-1 sou twee MG 17's in die vleuel laat monteer met 'n MG 15 wat deur die agterste kanon bestuur word. Op 18 Mei 1940 is die produksie van die C-1 oorgeskakel na die R-1. 
Ju 87 V10: Registrasie D-IHFH (verander na Stammkennzeichen van TK+HD). W.Nr 4928. Eerste keer gevlieg 17 Maart 1938
Ju 87 V11: Stammkennzeichen van TV+OV. W.Nr 4929. Eerste keer gevlieg 12 Mei 1938
Ju 87D Wysig
Ondanks die Stuka se kwesbaarheid vir vyandelike vegters wat tydens die Slag van Brittanje blootgestel is, het die Luftwaffe geen ander keuse gehad as om sy ontwikkeling voort te sit nie, aangesien daar geen vervangingsvliegtuie in sig was nie.  Die resultaat was die D-reeks. In Junie 1941 bestel die RLM vyf prototipes, die Ju 87 V21–25. 'N Daimler-Benz DB 603-kragbron sou in die Ju 87 D-1 geïnstalleer word, maar dit het nie die krag van die Jumo 211 nie en het tydens toetse' swak 'gevaar en is laat val.  Die Ju 87 D-reeks bevat twee verkoelers onder die binnekant van die vlerke, terwyl die oliekoeler na die posisie verhuis het wat voorheen deur die enkele onderkant "kin" verkoeler in die onderkant was. Die D-reeks het ook 'n aerodinamies verfynde kajuit bekendgestel met beter sigbaarheid en ruimte.  Beskermingsbeskerming is verhoog en 'n nuwe tweevatige 7,92 mm (.312 in) MG 81Z-masjiengeweer met 'n uiters hoë vuurtempo is in die agterste verdedigingsposisie geïnstalleer. Die motorvermoë is weer verhoog, die Jumo 211J lewer nou 1,420 pk (1 044 kW of 1 400 pk).  Bomdraagvermoë is byna vervierdubbel van 500 kg (1,100 lb) in die B-weergawe tot 1,800 kg (4,000 lb) in die D-weergawe (maksimum vrag vir kort afstande, oorladingstoestand), 'n tipiese bomlading wissel van 500–1 200 kg (1,100–2,600 lb). 
Die interne brandstofvermoë van die Ju 87D is verhoog tot 800 L (waarvan 780 L bruikbaar was) deur vlerktanks by te voeg terwyl die opsie behou word om twee 300 L -tenks te vervoer. Toetse by die Rechlin-Lärz-vliegveld het aan die lig gebring dat dit 'n vliegduur van 2 uur en 15 minute moontlik gemaak het. Met 'n ekstra twee 300 L (80 US gal) brandstoftenks, kan dit vier uur vlieg tyd bereik. 
Die D-2 was 'n variant wat gebruik is as 'n sweeftuig deur die omskakeling van ouer vliegtuie uit die D-reeks. Dit was bedoel as die tropiese weergawe van die D-1 en het 'n swaarder pantser om die bemanning teen grondvuur te beskerm. Die pantser het sy prestasie verminder en veroorsaak dat die Oberkommando der Luftwaffe "geen besondere waarde aan die produksie van die D-2 plaas nie".  Die D-3 was 'n verbeterde D-1 met meer pantser vir sy grondaanvalrol. Sommige Ju 87 D-3's is aangewys as D-3N of D-3 trop en is toegerus met nag- of tropiese toerusting.  Die D-4-benaming is van toepassing op 'n prototipe torpedo-bomwerper weergawe, wat 'n 750-905 kg (1,653-1,995 lb) lugtorpedo op 'n PVC 1006 B-rak kon dra-hierdie opset sou die kapasiteit kon dra Luftorpedo LT 850, die Duitse weergawe van die beproefde Japanse tipe 91 lugtorpedo van 848 kg (1,870 lb). Die D-4 sou omgeskakel word van D-3 vliegtuie en, in plaas van die draerspesifieke ontwerpe van die Ju 87C-reeks, vanaf die vliegdekskip Graf Zeppelin.  Ander modifikasies sluit in 'n vlamskakelaar en, anders as vroeër D -variante, twee 20 mm MG 151/20 -kanon, terwyl die ammunisievoorraad van die radio -operateur/agterskut met 1000 tot 2000 rondtes verhoog is. 
Die Ju 87 D-5 was gebaseer op die D-3-ontwerp en was uniek in die Ju 87-reeks, aangesien dit vlerke 0,6 meter (2 voet) langer as vorige variante gehad het. Die twee 7,92 mm MG 17-vleuelgewere is verruil vir kragtiger 20 mm MG 151/20's om die vliegtuig se grondaanvalrol beter te pas. Die venster op die vloer van die kajuit is versterk en vier, eerder as die vorige drie, is aileron -skarniere aangebring. Hoër duiksnelhede is bereik van 650 km/h (400 mph) tot 2 000 m (6 600 voet). Die reikafstand is aangeteken as 715 km (444 myl) op grondvlak en 835 km (519 myl) op 5.000 m (16.000 voet). 
Die D-6, volgens die "Bedieningsinstruksies, werksdokument 2097", is in beperkte getalle gebou om vlieëniers op te lei oor "gerasionaliseerde weergawes". As gevolg van 'n tekort aan grondstowwe, het dit nie in massaproduksie gegaan nie.  Die D-7 was nog 'n grondaanvalvliegtuig wat gebaseer was op D-1-vliegtuie wat opgegradeer is na D-5 standaard (pantser, vleuelkanonne, uitgebreide vleuelpanele), terwyl die D-8 soortgelyk was aan die D-7, maar gebaseer was op D-3 vliegtuie.  Die D-7 en D-8 was albei toegerus met vlamdempers en kon nagoperasies uitvoer. 
Die produksie van die D-1-variant begin in 1941 met 495 bestellings. Hierdie vliegtuie is tussen Mei 1941 en Maart 1942 afgelewer. Die RLM wou 832 masjiene vervaardig vanaf Februarie 1941. Die Weserflug -onderneming het die taak gehad om dit te vervaardig. Van Junie tot September 1941 sou daar na verwagting 40 Ju 87 D's gebou word, wat daarna tot 90 toegeneem het.  Daar is verskeie produksieprobleme ondervind. Een van die beplande 48 is in Julie vervaardig. Van die 25 waarop die RLM in Augustus 1941 gehoop het, is niemand afgelewer nie.  In September het die eerste twee van die beplande 102 Ju 87's van die produksielyne af gekom.  Die tekorte duur voort tot aan die einde van 1941. Gedurende hierdie tyd het die WFG -aanleg in Lemwerder die produksie na Berlyn verskuif. Meer as 165 Ju 87's is nie gelewer nie en die produksie was slegs 23 Ju 87 Ds per maand uit die 40 wat verwag is. Teen die lente van 1942 tot die einde van die produksie in 1944 is 3300 Ju 87's, meestal D-1's, D-2's en D-5's vervaardig. 
In Januarie 1943 word 'n verskeidenheid Ju 87 D's 'toetsbeddens' vir die Ju 87 G -variante. Aan die begin van 1943, die kus Luftwaffe Erprobungsstelle toetssentrum by Tarnewitz het hierdie kombinasie vanuit 'n statiese posisie getoets. Oberst G.Wolfgang Vorwald het opgemerk dat die eksperimente nie suksesvol was nie, en het voorgestel dat die kanon op die Messerschmitt Me 410 geïnstalleer word.  Die toetsing duur voort, en op 31 Januarie 1943 is Ju 87 D-1 W.Nr 2552 getoets deur Hauptmann Hans-Karl Stepp naby die Briansk-opleidingsgebied. Stepp het kennis geneem van die toename in weerstand, wat die vliegtuig se spoed tot 259 km/h (161 mph) verminder het. Stepp het ook opgemerk dat die vliegtuig ook minder rats was as die bestaande D -variante. D-1- en D-3-variante het in 1943 in 'n geveg met die 37 mm (1,5 in) BK 37-kanon gewerk. 
Ju 87 V 21. Registrasie D-INRF. W.Nr 0870536. Omskakeling van vliegtuigraamwerk van B-1 na D-1. Die eerste keer op 1 Maart 1941 gevlieg.
Ju 87 V 22Stammkennzeichen van SF+TY. W.Nr 0870540. Ook omskakeling van vliegtuigraamwerk van B-1 na D-1. Die eerste keer op 1 Maart 1941 gevlieg.
Ju 87 V 23Stammkennzeichen van PB+UB. W.Nr 0870542. Ook omskakeling van vliegtuigraamwerk van B-1 na D-1. Die eerste keer op 1 Maart 1941 gevlieg.
Ju 87 V 24Stammkennzeichen van BK+EE. W.Nr 0870544. Ook omskakeling van vliegtuigraamwerk van B-1 na D-1/D-4. Die eerste keer op 1 Maart 1941 gevlieg.
Ju 87 V 25Stammkennzeichen van BK+EF. W.Nr 0870530. Ook omskakeling van vliegtuigraamwerk van B-1 na D-4 trop. Die eerste keer op 1 Maart 1941 gevlieg.
Ju 87 V 30, die enigste bekende prototipe van die Ju 87 D-5. W.Nr 2296. Eerste keer op 20 Junie 1943 gevlieg.
Ju 87 V 26-28, Ju 87 V 31, en V 42-47 was eksperimente van onbekende variante. 
Ju 87G Wysig
Met die G-variant het die verouderde vliegtuigraamwerk van die Ju 87 nuwe lewe gekry as 'n tenkvliegtuig. Dit was die laaste operasionele weergawe van die Stuka, en is op die Oosfront ontplooi. Die omgekeerde in Duitse militêre lotgevalle na 1943 en die voorkoms van 'n groot aantal goed gepantserde Sowjet-tenks het veroorsaak dat Junkers die bestaande ontwerp aangepas het om hierdie nuwe bedreiging te bekamp. Die Henschel Hs 129B was 'n kragtige grondaanvalwapen, maar sy groot brandstoftenks het dit kwesbaar gemaak vir vyandelike vuur, wat die RLM moes sê "dat in die kortste moontlike tyd 'n vervanging van die Hs 129 -tipe moet plaasvind."  Met Sowjet -tenks wat die prioriteitsdoelwitte was, het die ontwikkeling van 'n verdere variant as opvolger van die Ju 87D in November 1942 begin. Op 3 November het Milch die vraag gestel om die Ju 87 te vervang of heeltemal te herontwerp. Daar is besluit om die ontwerp te behou soos dit was, maar die kragstasie is opgegradeer na 'n Junkers Jumo 211J, en twee 30 mm (1,2 in) kanonne is bygevoeg. Die variant is ook ontwerp om 'n bomvrag van 1 000 kg (2200 lb) vry te dra. Verder is die gepantserde beskerming van die Ilyushin Il-2 Sturmovik-'n kenmerk wat begin het deur die Junkers J.I all-metal sesquiplane van die 1916–17 oorsprong uit die Eerste Wêreldoorlog se Imperial Germany se Luftstreitkräfte-is gekopieer om die bemanning teen grondvuur te beskerm noudat die Ju 87 nodig sou wees om aanvalle op 'n lae vlak uit te voer. 
Hans-Ulrich Rudel, 'n Stuka-aas, het voorgestel om twee 37 mm (1,46 duim) Flak 18-gewere, elk in 'n selfstandige ondervleuelgeweerkapsel, as die Bordkanone BK 3,7, nadat hy sukses behaal het teen Sowjet -tenks met die 20 mm MG 151/20 kanon. Hierdie geweerpeule is aangebring op 'n Ju 87 D-1, W.Nr 2552. Die eerste vlug van die masjien het op 31 Januarie 1943 plaasgevind, onder leiding van Stepp.  Die voortdurende probleme met ongeveer twee dosyn van die Ju 88P-1 en die stadige ontwikkeling van die Henschel Hs 129B-3, elk toegerus met 'n groot, op PaK 40 gebaseerde, outoloading Bordkanone 7,5 7,5 cm (2,95 in ) -kanon in 'n konforme geweerkap onder die romp, beteken dat die Ju 87G in produksie geplaas is. In April 1943 is die eerste produksie Ju 87 G-1's aan die voorste eenhede gelewer.  Die twee 37 mm (1,46 in) Bordkanone BK 3,7 kanonne is gemonteer in ondervleuelgeweerpeule, elk gelaai met twee ses-ronde tydskrifte van wapen-deurdringende ammunisie uit wolframkarbied. Met hierdie wapens, die Kanonenvogel ("kanonvoël"), soos dit die bynaam gekry het, was baie suksesvol in die hande van Stuka-aas soos Rudel. Die G-1 is omskep van ouer vliegtuie uit die D-reeks, wat die kleiner vleuel behou, maar sonder die duikremme. Die G-2 was soortgelyk aan die G-1 behalwe vir die gebruik van die uitgebreide vleuel van die D-5. 208 G-2's is gebou en minstens nog 22 is omgeskakel van D-3-vliegtuie. Slegs 'n handjievol produksie -G's is in die Slag van Koersk gepleeg. Op die openingsdag van die offensief het Hans-Ulrich Rudel die enigste 'amptelike' Ju 87 G gevlieg, hoewel 'n aansienlike aantal Ju 87D-variante met die 37 mm (1,46 in) kanon toegerus was en voorheen as nie-amptelike Ju 87 Gs gedien het. die veldslag. In Junie 1943 bestel die RLM 20 Ju 87G's as produksievariante.  Die G-1 het later die ontwerp van die Fairchild Republic A-10 Thunderbolt II beïnvloed, met die boek van Hans Rudel, Stuka Pilot vereis dat alle lede van die A-X-projek gelees moet word. 
Variante van teistering in die nag Wysig
Die Ju 87 is in die nagindringerrol in 1940 en 1941 tydens The Blitz gebruik, , maar die Sowjet-lugmag oefen die Duitse grondmagte in die nag met die verouderde Polikarpov Po-2 en R-5 tweedekker om fakkels te laat val en fragmentasiebomme, het die Luftwaffe geïnspireer om sy eie te vorm Störkampfstaffeln (teisterings eskaders). Op 23 Julie 1942 bied Junkers die Ju 87 B-2, R-2 en R-4s aan Flammenvernichter ("vlamuitskakelaars"). Op 10 November 1943 het die RLM GL/C-E2-afdeling uiteindelik die ontwerp in richtlijn nr. 1117 goedgekeur. 
Die noodsaaklikheid om nageenhede toe te rus en die uitfasering van Ju 87's uit grondaanvalgroepe ten gunste van die Fw 190, het die gebruik van D-5 vliegtuie moontlik gemaak om te herstel en D-7 en 8's reeds in omskakelingseenhede. Laasgenoemde variante was óf omskakelings óf aangepaste D-1 en D-3 lugrame. Die toevoeging van die nodige toerusting, radio's en dempers was 'n vereiste, ongeag of die vliegtuig 'n produksie D-5 of 'n D-1 of 3 was wat vleuelveranderings ondergaan het. Die verandering in aanwysings as gevolg van omskakelings was nie maklik sigbaar nie, want met vleuelveranderings is die reeksnommer en benaming op die romp toegepas deur die vervaardiging wat deur vleuelveranderinge onveranderd gebly het. Sommige subkontrakteurs het 'n "N" -benaming (Nacht) bygevoeg vir duidelikheid oor D-3 en 5's. Ander het die Romeinse syfer VII by die D-7's gevoeg, miskien om te weerspieël dat die vliegtuig toegerus was met die FuG 7-radio. Daar is baie verwarring oor die D-7. Die bestaan ​​daarvan is bevraagteken, maar die tipe word in Junkers -maatskappyrekords en in die Der Reichminister der Luftfahrt en Oberbefehlshabere der Luftwaffe Technisches Amt. Daar was geen produksie "nacht stuka" nie, en aanpassings kan wissel volgens die subkontrakteur en afhangende van watter onderdele beskikbaar is. 
'N Stuka-herstel sentrum is in Wels-Lichtenegg opgerig. Van Mei 1940 tot November 1944 is 746 daar herstel en daar getoets. In die winter 1943/44 het die Metaalwerke Nedersaksen Brinckmann und Mergell maatskappy (Menibum) het ongeveer 300 Ju 87D-3 en 5's na nagweergawes omskep. Duikremme is daar verwyder, terwyl wapenstukkies en dempers die uitlaat en snuitflits sou uitskakel. Die Jumo 211P -enjin is in sommige gevalle geïnstalleer. Dit het 2 170 tegnici en werkers geneem om die omskakelings uit te voer. Totale syfers vir omskakelings na nagvliegoperasies is onbekend. Aan die einde van die oorlog is beslag gelê op die toerusting van die onderneming, en die rekords is verlore of vernietig.  'n Belangrikste toerusting wat hier nie in die Ju 87 geïnstalleer is nie, was die FuG 101 Electronic Radio Altimeter. Dit is gebruik om die hoogte te meet. Sommige Ju 87's het ook FuG 16Z -sender/ontvangerstel gebruik om die FuG 25 IFF (Identification Friend or Foe) te versterk. 
Vlieëniers is ook gevra om die nuwe "Blind Flying Certificate 3", wat veral vir hierdie nuwe operasie bekendgestel is, te voltooi. Vlieëniers is snags op onbekende terrein opgelei en gedwing om op hul instrumente staat te maak vir rigting. Die Ju 87 se standaard Revi C12D gunsight is vervang met die nuwe Nachtrevi ("Nightrevi") C12N. Op sommige Ju 87's is die Revi 16D verruil vir die Nachtrevi 16D. Om die vlieënier te help om sy instrumentpaneel te sien, is 'n violetlig geïnstalleer. 
Op 15 November 1942 word die Auxiliary Staffel was gemaak. Teen die middel van 1943, Luftflotte 1 is vier gegee Staffeln terwyl Luftflotte 4 en Luftwaffe Kommando Ost (Luftwaffe Command East) is onderskeidelik ses en twee gegee. In die eerste helfte van 1943, 12 Nachtschlachtgruppen ("naggevegsgroepe" —NSGr) is gevorm, wat 'n menigte verskillende soorte vliegtuie gevlieg het, insluitend die Ju 87, wat hom by uitstek bewys het vir die lae vlakke wat stadig nodig is.  NSGr 1 en 2 het met 'n mate van sukses aan die Westelike Front geveg tydens die Slag van Normandië en Slag van die Bulge.   NSGr 7 het vanaf Julie 1944 'n "anti-partydige" rol van basisse in Albanië uitgevoer, wat die gebruik van Duitse opleiers vervang het.  Die 3de en 4de groep dien aan die Oosfront, die 8ste in die Arktiese en die 9de in Italië.  NSGr 20 het geveg teen die Westelike Geallieerde inval in Duitsland in 1945. Fotografiese bewyse bestaan ​​van 16 NSGr 20 Ju 87's wat opstaan ​​om op te styg in die bos rondom die Lippe-vliegveld, Duitsland, terwyl hulle aangeval is deur P-47 Thunderbolts van die IX Tactical Air Command. Die eenheid het tydens die Slag van Remagen teen die Ludendorff -brug opereer. 
Ondanks die aanvanklike produksiekwessies met die Ju 87, het die RLM 216 Ju 87 A-1's in produksie bestel en wou alle masjiene tussen Januarie 1936 en 1938 afgelewer word. Die produksiekapasiteit van Junkers is ten volle beset en lisensiëring na ander produksiefasiliteite het nodig geword. Die eerste 35 Ju 87 A-1's is dus deur die Weser Flugzeugbau (WFG) vervaardig. Teen 1 September 1939 is 360 Ju 87 As en Bs deur die Junkers -fabrieke in Dessau en Weserflug -fabriek in Lemwerder naby Bremen gebou. Teen 30 September 1939 het Junkers 2,365,196 Reichsmark (RM) ontvang vir Ju 87 -bouopdragte. Die RLM betaal nog 243,646 RM vir ontwikkelingsopdragte. Volgens die ouditrekords in Berlyn is 3059 000 RM aan die einde van die boekjaar op 30 September 1941 aan Ju 87 -vliegtuie bestee.  Teen 30 Junie 1940 is 697 Ju 87 B-1's en 129 B-2's alleen vervaardig. Nog 105 R-1's en sewe R-2's is gebou. 
Die reeks van die B-2 was onvoldoende en het gedaal ten gunste van die Ju 87 R langafstand-weergawes in die tweede helfte van 1940. Die 105 R-1's is omgeskakel na R-2-status en 'n verdere 616 produksie R-2's bestel is. In Mei 1941 is die ontwikkeling van die D-1 beplan en teen Maart 1942 in produksie gelas. Die uitbreiding van die produksielyne Ju 88 om te kompenseer vir die onttrekking van die produksie van Dornier Do 17 vertraag die produksie van die Ju 87 D. Die Weserflug fabriek in Lemwerder ondervind produksie tekorte. Dit het Milch aangespoor om die onderneming te besoek en te dreig om op 23 Februarie 1942 aan die RLM se Ju 87 D-1-vereistes te voldoen.  Om aan hierdie eise te voldoen, was 700 geskoolde werkers nodig.  Vakkundige werkers is opgeroep vir militêre diens in die Wehrmacht. Junkers kon 300 Duitse werkers aan die Weserflug -fabriek verskaf, en as 'n tussentydse oplossing het Sowjet -krygsgevangenes en Sowjet -burgers na Duitsland gedeporteer.  Deur die klok was die tekort goed gemaak. WFG het 'n amptelike lof ontvang.  Teen Mei 1942 het die vraag verder toegeneem. Walter Herthel, hoof van die verkryging, het bevind dat elke eenheid 100 Ju 87s as standaardsterkte en gemiddeld 20 per maand benodig om die uitputting te dek. Die produksievermoë het eers van Junie tot Desember 1942 toegeneem en 80 Ju 87's per maand is vervaardig. 
Teen 17 Augustus 1942 het die produksie vinnig gestyg nadat Blohm & amp Voss BV 138 se produksie afgeskaal is en lisensiewerk by WFG gestaak is. Die produksie het nou 150 Ju 87 D vliegtuie per maand bereik, maar onderdele kon nie dieselfde produksievlakke bereik nie. Onderdele was veral te min. Milch beveel die produksie tot 350 Ju 87s per maand in September 1942. Dit was nie haalbaar nie weens die onvoldoende produksievermoë in die Ryk. 
Die RLM het dit oorweeg om produksiefasiliteite in Slowakye op te rig. Maar dit sal die produksie vertraag totdat die geboue en fabrieke met die werktuiggereedskap voorsien kan word. Hierdie gereedskap was ook tekort, en die RLM het gehoop om dit uit Switserland en Italië te koop. Die Slowake kon 3 500–4 000 werkers voorsien, maar geen tegniese personeel nie.  Die skuif sou slegs nog 25 masjiene per maand produseer op 'n tydstip waarop die vraag toeneem. In Oktober is produksieplanne nog 'n knou toegedien toe een van die WFG -aanlegte afgebrand het, wat 'n chroniese tekort aan stertwiele en onderdele veroorsaak het. Junkers-direkteur en lid van die Luftwaffe-bedryfsraad Carl Frytag het berig dat teen Januarie 1943 slegs 120 Ju 87's in Bremen en 230 by Berlin-Tempelhof vervaardig kon word. 
Afname en einde van produksie Redigeer
Na die evaluering van Ju 87 -bedrywighede aan die Oosfront, bestel Göring 'n produksie van tot 200 per maand in totaal. Generaal der Schlachtflieger Ernst Kupfer, generaal van naby-ondersteuningslugvaart, het besluit dat voortgesette ontwikkeling 'amper geen taktiese waarde meer sal bring nie'. Adolf Galland, 'n vegvlieënier met operasionele en gevegservaring in strydvliegtuie, het gesê dat die ontwikkeling van die motor voortydig sou wees, maar 150 masjiene per maand sou voldoende wees. 
Op 28 Julie 1943 sou die produksie van stakings en bomwerpers afgeskaal word, en die produksie van vegvliegtuie en bomwerpers sou voorrang geniet. Op 3 Augustus 1943 weerspreek Milch dit en verklaar dat hierdie toename in vegproduksie nie die produksie van die Ju 87, Ju 188, Ju 288 en Ju 290 sou beïnvloed nie. Dit was 'n belangrike oorweging, aangesien die lewensverwagting van 'n Ju 87 verminder is (sedert 1941) van 9,5 maande tot 5,5 maande tot slegs 100 operasionele vliegure.  Op 26 Oktober het Generaal der Schlachtflieger Ernst Kupfer het berig dat die Ju 87 nie meer in operasies kan oorleef nie en dat die Focke-Wulf Fw 190F sy plek moet inneem. Milch het uiteindelik ingestem en beveel dat die produksie van Ju 87 D-3 en D-5 minimaal voortgesit moet word vir 'n gladde oorgangstydperk.  In Mei 1944 het die produksie gestaak. 78 Ju 87's is in Mei gebou en 69 is herbou uit beskadigde masjiene. In die volgende ses maande is 438 Ju 87 D's en G's bygevoeg tot die Ju 87 -mag as nuwe of herstel vliegtuie. Dit is onbekend of enige Ju 87's na Desember 1944 en die einde van die produksie nie -amptelik uit onderdele gebou is. 
In totaal is 550 Ju 87 As en B2's voltooi by die Junkers -fabriek in Dessau. Die produksie van die Ju 87 R- en D -variante is oorgedra na die Weserflug -onderneming, wat 5 930 van die 6 500 Ju 87's in totaal vervaardig het.  Gedurende die oorlog is min skade aan die WFG -aanleg by Lemwerder aangerig. Aanvalle gedurende 1940-45 het min blywende skade aangerig en het slegs daarin geslaag om sommige Ju 87-vliegtuie te beskadig, in teenstelling met die Focke-Wulf-aanleg in Bremen.  By Berlyn-Tempelhof is die produksie van Ju 87 min vertraag of beskadig, ondanks die swaar bombardemente en grootskaalse vernietiging wat ander teikens aangerig het. Die WFG het weer ongedeerd geloop. Die Junkers -fabriek in Dessau is swaar aangeval, maar eers nadat die produksie van Ju 87 gestaak is. Die Ju 87 -herstelfasiliteit by die Wels -vliegtuigwerke is op 30 Mei 1944 vernietig en die werf het Ju 87 -skakels laat vaar. 
Spaanse Burgeroorlog Wysig
Onder die vele Duitse vliegtuigontwerpe wat aan die Condor Legion deelgeneem het, en as deel van die ander Duitse betrokkenheid by die Spaanse Burgeroorlog, is 'n enkele Ju 87 A-0 (die V4-prototipe) met die reeksnommer 29-1 toegeken en is aan die VJ/88, die eksperimentele Staffel van die Legioen se vegvleuel. Die vliegtuig is in die geheim op die skip gelaai Usaramo en vertrek die nag van 1 Augustus 1936 uit die hawe van Hamburg en arriveer vyf dae later in Cádiz. Die enigste bekende inligting rakende sy gevegsloopbaan in Spanje is dat dit deur 'n bestuurder uitgevoer is Onderoffisier Herman Beuer, en neem deel aan die nasionalistiese offensief teen Bilbao in 1937. Die vliegtuig is vermoedelik in die geheim na Duitsland terugbesorg. 
In Januarie 1938 het drie Ju 87 As van die Legion Condor aangekom. Verskeie probleme het duidelik geword - die onderstel wat onder die dak was, het in modderige vliegveldoppervlakke gesink en die spatsies is tydelik verwyder. Die maksimum bomlading van 500 kg (1,100 lb) kon slegs gedra word as die skutter sy sitplek ontruim het, daarom was die bomlading beperk tot 250 kg (550 lb). Hierdie vliegtuie het die nasionalistiese magte ondersteun en missies teen skeepvaart uitgevoer totdat hulle in Oktober 1938 na Duitsland teruggekeer het.  Tydens die Catalonia Offensive in Januarie 1939 keer die Junkers Ju 87 terug na Spanje. Op die oggend van 21 Januarie 1939 val 34 Heinkel He 111, saam met 'n paar begeleiders en drie Ju 87B, die hawe van Barcelona aan, vyf dae voordat die stad deur die nasionaliste verower is.  29 Republikeinse vegters het die stad verdedig. Daar was meer as 100 vliegtuie oor die stad en terwyl 'n Ju 87 op 'n skip duik, het 'n Republikeinse Polikarpov I-15-vlieënier, Francisco Alférez Jiménez, beweer dat dit naby El Vendrell in Comarruga vernietig is, maar die Stuka was in staat om op die strand te beland sonder om te bots. Dit was die enigste keer dat 'n Stuka die hoofstad van Katalonië aangeval het.  Op 24 Januarie 1939 het 'n groep Stukas die vernietiging van 'n brug naby Barcelona verhinder deur die sloopingenieurs op Molins de Rei vas te trek. Tydens die aanval het die Republikeinse grondverdedigers, toegerus met 'n viervoudige PM M1910 -houer, een vlieënier (Heinz Bohne) in albei bene getref en die Stuka het neergestort en Bohne ernstig beseer, en sy masjienskutter, Albert Conrad. Dié twee was die enigste Stuka -slagoffers van die oorlog. 
Soos met die Ju 87 A-0, is die B-1's diskreet aan die Ryk terugbesorg.  Die ervaring van die Spaanse burgeroorlog was van onskatbare waarde - lug- en grondpersoneel het hul vaardighede vervolmaak, en toerusting is onder gevegstoestande geëvalueer. Die Ju 87 is egter nie getoets teen talle en goed gekoördineerde vegterstand nie, maar hierdie les is later teen groot koste vir die Stuka-bemanning geleer. 
Tweede Wêreldoorlog Edit
Alle Stuka -eenhede is na die oostelike grens van Duitsland verskuif ter voorbereiding op die inval in Pole. Op die oggend van 15 Augustus 1939, tydens 'n massavorming-duikbomdemonstrasie vir hooggeplaaste bevelvoerders van die Luftwaffe op die Neuhammer-oefenterrein naby Sagan, het 13 Ju 87's en 26 bemanningslede verlore gegaan toe hulle byna gelyktydig in die grond neergestort het. Die vliegtuie duik deur die wolk en verwag dat hulle hul oefenbomme sal loslaat en een keer onder die wolkplafon uit die duik kan trek, onbewus daarvan dat die plafon te laag is en dat onverwagte grondmis ontstaan, sodat hulle nie tyd het om uit die duik te trek nie. 
Op 1 September 1939 het die Wehrmacht Pole binnegeval en die Tweede Wêreldoorlog begin. Generalquartiermeister der Luftwaffe rekords dui aan dat 'n totale mag van 366 Ju 87 A en B's beskikbaar was vir operasies op 31 Augustus 1939.  Die eerste Ju 87 -operasie was om Poolse slopingsheffings wat op die spoorbruggies oor die Vistula vasgemaak is, wat Oos -Duitsland verbind het, te vernietig. Danzig -gang en Oos -Pruise sowel as Poolse Pommere. Om dit te kan doen, is Ju 87's beveel om 'n aanval op 'n lae vlak op die hoofkwartier van die Poolse weermag uit te voer. II. en III./StG 1 geteiken die kabels langs die wal, die elektrisiteitsaanleg en seinbusse in Dirschau (nou Tczew, Pole. Om presies 04:26 CET, 'n Kette ("ketting" of vlug van drie) van Ju 87's van 3./StG 1 onder leiding van Staffelkapitän Oberleutnant Bruno Dilly het die eerste bomaanval van die oorlog uitgevoer. Die Stukas het 11 minute voor die amptelike Duitse vyandelikheidsverklaring aangeval en die teikens getref. Die Ju 87's het volledige sukses behaal. Die missie het misluk, aangesien die Duitse leër hul opmars vertraag het sodat die Pole herstelwerk kon verrig en al die brûe behalwe een vernietig voordat die Duitsers hulle kon bereik.   
'N Ju 87 behaal die eerste lugoorwinning tydens die Tweede Wêreldoorlog op die oggend van 1 September 1939, toe Rottenführer Leutnant Frank Neubert van I./StG 2 "Immelmann" het 'n Poolse PZL P.11c -vegter neergeskiet terwyl hy van die vliegveld van Balice opgestyg het, is sy vlieënier, kaptein Mieczysław Medwecki, dood. In lug-tot-lug-gevegte was Ju 87-formasies goed beskerm deur Duitse vegvliegtuie en verliese was lig teen die hardnekkige, maar kortstondige opposisie. 
Die Ju 87's het na die aanvanklike lugaanvalle teruggekeer na grondaanvalmissies vir die veldtog. Ju 87's was betrokke by die omstrede, maar effektiewe aanvalle op Wieluń. Die gebrek aan lugafweer-artillerie in die Poolse leër het die impak van die Ju 87 vergroot. By Piotrków het Trybunalski I./StG 76 en I./StG 2 'n Poolse infanterie-afdeling daar afgebreek. Troepetreine was ook maklike teikens. StG 77 het so 'n teiken in Radomsko vernietig.  Tydens die Slag van Radom was ses Poolse divisies wat vasgevang was deur Duitse magte omring, gedwing om oor te gee na 'n meedoënlose bombardement van vier dae deur StG 51, 76 en 77. By hierdie aanval was 50 kg (110 lb) fragmentasiebomme werksaam. het die Poolse grondtroepe ontsettende slagoffers veroorsaak. Gedemoraliseer het die Pole oorgegee. Die Stukas het ook deelgeneem aan die Slag van Bzura, wat gelei het tot die verbreking van die Poolse weerstand. Die duikbomwerpervlerke (Sturzkampfgeschwader) alleen het tydens hierdie geveg 388 ton (428 ton) bomme laat val.  Tydens die beleg van Warskou en die Slag van Modlin het die Ju 87-vleuels bygedra tot die nederlaag van goed gevestigde en vasberade Poolse magte. IV (Stuka) ./ LG 1 was veral effektief in die vernietiging van die versterkte Modlin. 
Die Luftwaffe het 'n paar vlooteenhede teen die skeepvaart gehad, soos 4. (St)/TrGr 186 om die Poolse vlootmagte te hanteer. Hierdie eenheid het effektief gevaar deur die vernietiger van 1540 ton te laat sink Wicher en die mynlaag Gryf van die Poolse vloot (albei vasgemeer in 'n hawe).  Die torpedoboot Mazur (412 ton) is gesink by Oksywie, die geweerboot Generaal Haller (441 ton) is op 6 September - tydens die Slag van Hel - in Hel Harbour gesink saam met die mynveër Mewa (183 ton) en sy susterskepe Czapla en Jaskolka met verskeie hulpmiddels. Die Poolse vlooteenhede wat in die Oossee vasgevang is, is deur Ju 87 -operasies vernietig.  Weereens was die vyandelike lugopposisie lig, en die Stukawaffe (Stuka -mag) het 31 vliegtuie tydens die veldtog verloor. 
Operasie Weserübung begin op 9 April 1940 met die invalle van Noorweë en Denemarke. Denemarke kapituleer binne die dag dat Noorweë met Britse en Franse hulp voortgegaan het om weerstand te bied. Die veldtog was nie 'n Blitzkrieg van vinnig bewegende gepantserde afdelings wat deur lugmag ondersteun word, aangesien die bergagtige terrein noue Panzer/Stuka-samewerking uitgesluit het. In plaas daarvan het die Duitsers staatgemaak op valskermsoldate wat deur Junkers Ju 52's vervoer is en gespesialiseerde ski -troepe. Die Ju 87's het die rol van grondaanvalle en missies teen vaartuie gekry; dit was die doeltreffendste wapen in die Luftwaffe se wapenrusting om laasgenoemde taak uit te voer. 
Op 9 April het die eerste Stukas om 10:59 van besette vliegvelde vertrek om die Oscarsborg -vesting te vernietig, na die verlies van die Duitse kruiser Blücher, wat die amfibiese landings in Oslo deur Oslofjord ontwrig het. Die 22 Ju 87's het gehelp om die Noorse verdedigers te onderdruk tydens die daaropvolgende Slag van Drøbak Sound, maar die verdedigers het eers oorgegee nadat Oslo gevange geneem is. As gevolg hiervan het die Duitse vlootoperasie misluk.  StG 1 het die Noorse vernietiger van 735 ton gevang Æger van Stavanger af en slaan haar in die motorkamer. Æger is gestrand en gestamp.  Die Stuka -vleuels was nou toegerus met die nuwe Ju 87 R, wat van die Ju 87 B verskil het deur 'n groter interne brandstofvermoë en twee 300l ondervliegtenks vir meer reikafstand. 
Die Stukas het talle suksesse behaal teen geallieerde vlootvaartuie en veral die Royal Navy, wat 'n geweldige bedreiging vir die Duitse vloot- en kusoperasies inhou. Die swaar kruiser Suffolk is op 17 April aangeval. Haar agterstewe is feitlik vernietig, maar sy hink terug na Scapa Flow met 33 dood en 38 gewonde bemanningslede. Die ligte kruiser -eskader wat bestaan ​​uit die susterskepe Curacoa en Krul is onderwerp aan lang aanvalle wat eersgenoemde erg beskadig het vir een Ju 87 wat verloor is. 'N Getuie het later gesê: "hulle het gedreig om ons kopkop saam te neem in elke skreeuende senutergende duik".  Dieselfde lot het byna die sloep getref Swart Swaan. Op 27 April het 'n bom deur die kwartdek, 'n saal, 'n watertenk en 'n 10,2 cm-tydskrif gegaan en deur die romp uitgegaan om in die fjord te ontplof. Die gedempte ontploffing het die skade aan haar romp beperk. Swart Swaan het 1000 rondtes afgevuur, maar kon nie een van haar aanvallers afskiet nie. HMS Bitter is op 30 April gesink. Die Franse groot vernietiger Bison is saam met HMS gesink Afridi deur Sturzkampfgeschwader 1 op 3 Mei 1940 tydens die ontruiming van Namsos. Bison Die voorste tydskrif is getref en 108 van die bemanningslede is dood. Afridi, wat probeer red het Bison se oorlewendes is versink met die verlies van 63 matrose.  49 offisiere en mans, 13 soldate en 33 oorlewendes van Bison aan boord verlore gegaan het Afridi.  Alle skepe is geteiken. Gewapende treilers is onder die Duitse lugsambreel gebruik in 'n poging om kleiner teikens te maak. Sulke vaartuie was nie gepantser of gewapen nie. Die Ju 87's het dit op 30 April bewys toe hulle die Jardine (452 ton) en Warwickshire (466 ton). Op 15 Mei het die Poolse troepeskip Chrobry (11 442 ton) gesink is.   
Die Stukas het ook 'n operasionele effek gehad, selfs al is daar min skade aangerig. Op 1 Mei 1940 het viseadmiraal Lionel Wells bevel gegee oor 'n tuisvloot -ekspedisie van sewe vernietigers, die swaar kruiser Berwick, die vliegdekskepe Heerlik en Ark Royal, en die slagskip Dapper. Die vragmotors het gevegspatrollies uitgevoer oor die skepe wat troepe uit Andalsnes ontruim het. Die Stuka golwe (vergesel van He 111s) het verskeie byna misgevalle behaal, maar kon nie 'n hou kry nie. Desondanks beveel Wells dat geen skip binne die omvang van die Noorse vliegvelde van die Ju 87's mag werk nie. Die Ju 87's het die Britse seekrag in werklikheid van die Noorse kus verdryf. Boonop het Victor aan die opperbevelhebber van die huisvloot-admiraal, Charles Forbes, gerapporteer dat die vervoerbedrywighede onder die huidige omstandighede nie meer prakties was nie. 
In die daaropvolgende weke het StG 1 hul seebedrywighede voortgesit. By Namsos op 5 Mei 1940 het hulle die koninklike Noorse vloot vervoer en laat sink Aafjord (335 ton) en Blaafjeld (1,146 ton). Die Ju 87's het daarna die stad en die vliegveld bestook om die Duitse magte onder bevel van Eduard Dietl te ondersteun. Die stad val in die eerste week van Mei. In die oorblywende vier weke van die veldtog in Noorweë het die Ju 87's Duitse magte ondersteun om die geallieerde landmagte in Narvik te bevat totdat hulle vroeg in Junie onttrek het. 
Frankryk en die lae lande wysig
Die Ju 87 -eenhede het lesse geleer uit die Poolse en Noorse veldtogte. Die mislukkings in Pole, en van die Stukas van I./StG 1 om die Oscarsborg-fort stil te maak, het gesorg dat daar tydens die Phoney War-tydperk nog meer aandag gegee word aan spitsbomaanvalle. Dit sou vrugte afwerp in die Westerse veldtog. 
Wanneer Val Gelb (Case Yellow) begin op 10 Mei 1940, die Stuka gehelp om die vesting van Eben Emael, België, vinnig te neutraliseer. Die hoofkwartier van die bevelvoerder wat verantwoordelik was vir die bevel van die vernietiging van die brûe wat deur die Belgiese weermag langs die Albertkanaal gehou word, was gestasioneer in die dorpie Lanaken (14 km noord). Die Stuka het die akkuraatheid daarvan getoon toe die klein gebou deur vier direkte treffers vernietig is. As gevolg hiervan is slegs een van die drie brûe vernietig, waardeur die Duitse leër vinnig kon vorder in die openingsdae van die Slag om België.  Die Ju 87 was 'n nuttige aanwins vir weermaggroep B in die Lae Lande. In gevegte teen Franse pantsermagte by Hannut en Gembloux het Ju 87's artillerie en wapenrusting effektief geneutraliseer. 
Die Ju 87's het ook Duitse magte bygestaan ​​in die Slag van Nederland. Die Nederlandse vloot het in samewerking met die Britte die Nederlandse koninklike familie en die Nederlandse goudreservate deur die hawens van die land ontruim. Ju 87s het die Nederlandse skepe laat sink Jan Van Galen (1,316 ton) en Johan Maurits Van Nassau (1 520 ton), aangesien hulle artillerie-ondersteuning op die kus by Waalhaven en die Afsluitdijk verskaf het. Die Britse Valentine was kreupel, gestrand en gekneus terwyl Winchester, Whitley en Westminster beskadig is. Whitley is later op 'n lugaanval op 19 Mei gestrand en gestamp. 
Die Ju 87 -eenhede was ook 'n belangrike rol in die Slag van Frankryk. Dit was hier waar die meeste van die Ju 87-toegeruste eenhede gekonsentreer was. Hulle het gehelp met die deurbraak by Sedan, die kritieke en eerste groot veldslag van die oorlog op die Franse gebied. Die Stukawaffe het 300 afdelings teen Franse posisies gevlieg, met StG 77 alleen wat 201 individuele missies uitgevoer het. Die Ju 87's het baat by swaar vegbeskerming van Messerschmitt Bf 109 -eenhede.  Toe weerstand georganiseer word, kan die Ju 87's kwesbaar wees. Byvoorbeeld, op 12 Mei, naby Sedan, het ses Franse Curtiss H-75's van Groupe de Chasse I/5 (Group Interception) 'n formasie van Ju 87's aangeval en 11 uit 12 ongesorteerde Ju 87's geëis sonder verlies (die Duitsers het ses verliese aangeteken) meer as Sedan).   Die Geallieerde opposisie was meestal ongeorganiseerd. Tydens die gevegte van Montcornet, Arras, Bolougne en Calais het Ju 87-operasies teenaanvalle verbreek en pin-point lugartillerie-ondersteuning vir Duitse infanterie gebied. 
Die Luftwaffe het tydens die veldtog baat gevind by uitstekende grond-tot-lug-kommunikasie. Radio -toegeruste skakelbeamptes kan 'n beroep op die Stukas doen en hulle opdrag gee om vyandelike posisies langs die voorkantas aan te val. In sommige gevalle reageer die Stukas binne 10–20 minute. Oberstleutnant Hans Seidemann (die stafhoof van Richthofen) het gesê dat "nooit weer so 'n gladde funksionele stelsel vir die bespreking en beplanning van gesamentlike operasies bereik is nie." 
Tydens die Slag van Duinkerken het baie geallieerde skepe verlore gegaan weens Ju 87 -aanvalle terwyl hulle Britse en Franse troepe ontruim het. Die Franse verwoester L'Adroit is op 21 Mei 1940 gesink, gevolg deur die roeistoomboot Kuifarend op 28 Mei. Die Franse kanaal-stoomboot Côte d'Arzur (3.047) gevolg. Die Ju 87's het maksimum doeltreffendheid gebruik as die weer dit toelaat. RAF -vegeenhede is teruggehou en die geallieerde lugbedekking was op sy beste ongemaklik. Op 29 Mei het die Royal Navy -verwoester HMS Granaat is ernstig beskadig deur 'n Ju 87 -aanval in die duikirk se hawe, en het daarna gesink. Die Franse verwoester Mistral is dieselfde dag lamgelê deur bomskade. Jaguar en Verity is erg beskadig terwyl die treilers Calvi en Polly Johnson (363 en 290 ton) verbrokkel onder bombardement. Die handelskip Fenella (2,376 ton) is gesink nadat hy 600 soldate aangeneem het. Die aanvalle het die ontruiming vir 'n tyd tot stilstand gebring. Die veerbote Lorina en Normannia (1,564 en 1,567 ton) is ook gesink.  Teen 29 Mei het die Geallieerdes 31 vaartuie wat gesink en 11 beskadig is, verloor.  Op 1 Junie het die Ju 87's die Halcyon-klas mynveër Skipjack terwyl die vernietiger Keith was gesink en Basilisk was kreupel voordat hy deur hom geruk is Whitehall. Whitehall is later erg beskadig en saam met Ivanhoe, wankel terug na Dover. Havant, in opdrag vir slegs drie weke, is gesink en in die aand die Franse verwoester Foudroyant het gesink na 'n massa-aanval. Verdere oorwinnings teen versending is voor 1 Junie aangeval. Die stoomboot Pavon het verlore gegaan terwyl hy 1500 Nederlandse soldate vervoer het, waarvan die meeste dood is. Die olietenkskip Niger is ook vernietig. 'N Vloot van Franse mynveërs het ook verlore gegaan—Denis Papin (264 ton), die Le Moussaillon (380 ton) en Venus (264 ton). 
In totaal het 89 handelaars (van 126 518 brt) verlore gegaan, en van 40 RN-vernietigers wat in die geveg gebruik is, is agt gesink (een aan E-boot en een na 'n duikboot), en nog 23 is beskadig en buite werking.  Die veldtog eindig na die Franse oorgawe op 25 Junie 1940. Geallieerde lugmag was ondoeltreffend en ongeorganiseerd, en gevolglik het Stuka verliese was hoofsaaklik as gevolg van grondbrand. 120 masjiene, een derde van die Stuka-mag, is van 10 Mei tot 25 Junie 1940 deur alle oorsake vernietig of beskadig. 
Slag van Brittanje Wysig
Vir die Slag om Brittanje het die Luftwaffe se gevegsorde bomwerpervleuels bevat wat toegerus is met die Ju 87. Lehrgeschwader 2's IV. (St), Sturzkampfgeschwader 1's III. Gruppe en Sturzkampfgeschwader 2's III. Gruppe, Sturzkampfgeschwader 51 en Sturzkampfgeschwader 3 se I. Gruppe was verbind tot die geveg. As 'n wapen teen skeepvaart was die Ju 87 'n kragtige wapen in die vroeë stadiums van die geveg. Op 4 Julie 1940 het StG 2 'n suksesvolle aanval op 'n konvooi in die Engelse Kanaal uitgevoer en vier vragskepe laat sink: Britsum, Dallas City, Deucalion en Kolga. Nog ses is beskadig. Die middag het 33 Ju 87's die mees dodelike lugaanval op die Britse gebied in die geskiedenis gelewer, toe 33 Ju 87's van III./StG 51, die vermyding van die Royal Air Force (RAF), die 5.500 ton lugvaartuigskip HMS laat sink het. Foylebank in Portland Harbour en 176 van sy 298 bemanningslede is dood. Een van Foylebank's skutters, hoofseeman John F. Mantle het voortgegaan om op die Stukas te skiet terwyl die skip sink. Hy is 'n postume Victoria Cross toegeken omdat hy op sy pos bly, ondanks die feit dat hy dodelik gewond is. Mantle was moontlik verantwoordelik vir die enkele Ju 87 wat tydens die aanval verloor is.  
Gedurende Augustus het die Ju 87's ook 'n mate van sukses behaal. Op 13 Augustus het die opening van die belangrikste Duitse aanvalle op vliegvelde plaasgevind, dit was aan die Luftwaffe bekend Adlertag ("Eagle Day"). Bf 109's van Jagdgeschwader 26 (JG 26) is voor die hoofaanval uitgestuur en het RAF -vegters afgetrek, sodat 86 Ju 87's van StG 1 ongehinderd RAF Detling in Kent kon aanval. Die aanval het die bevelvoerder van die stasie doodgemaak, 20 RAF -vliegtuie op die grond en baie geboue van die vliegveld vernietig. Detling was nie 'n RAF Fighter Command -stasie nie. 
Die Slag om Brittanje het vir die eerste keer bewys dat die Junkers Ju 87 kwesbaar was in vyandige lug teen goed georganiseerde en vasberade vegter teenstand. Die Ju 87, soos ander duikbomwerpers, was traag en het onvoldoende verdediging. Boonop kon dit nie effektief deur vegters beskerm word nie vanweë die lae spoed en die baie lae hoogtes waarop dit sy duikbomaanvalle beëindig het. Die Stuka was afhanklik van meerderwaardigheid in die lug, die enigste ding wat oor Brittanje betwis word. Dit is teruggetrek uit aanvalle op Brittanje in Augustus na onaangename verliese, wat die Luftwaffe sonder presiese grondaanvalvliegtuie gelaat het. 
Gedurende hul deelname aan die geveg het bestendige verliese plaasgevind. Op 18 Augustus, bekend as die moeilikste dag omdat beide kante groot verliese gely het, is die Stuka teruggetrek nadat 16 vernietig is en baie ander beskadig is.  Volgens die Generalquartiermeister der Luftwaffe is 59 Stukas in ses weke van operasies vernietig en 33 in wisselende mate beskadig. Meer as 20% van die totale Stuka -krag was tussen 8 en 18 Augustus  verlore en die mite van die Stuka het gebreek.   Die Ju 87's het wel daarin geslaag om ses oorlogskepe, 14 handelskepe te laat sink, sewe vliegvelde en drie radarstasies van Chain Home te beskadig en 49 Britse vliegtuie te vernietig, hoofsaaklik op die grond. 
Op 19 Augustus het die eenhede van VIII. Fliegerkorps het van hul basisse om Cherbourg-Octeville opgetrek en gekonsentreer in die Pas de Calais onder Luftflotte 2, nader aan die gebied van die voorgestelde inval in Brittanje.  Op 13 September het die Luftwaffe weer vliegvelde geteiken, met 'n klein aantal Ju 87's wat die kus by Selsey oorsteek en op pad was na Tangmere.  Na 'n stilte is aanvalle teen skeepvaart vanaf 1 November 1940 deur sommige Ju 87-eenhede hervat, as deel van die nuwe wintertaktiek om 'n blokkade af te dwing. In die volgende tien dae is sewe handelskepe gesink of beskadig, hoofsaaklik in die rivier die Teems, vir die verlies van vier Ju 87's. Op 14 November 19 het Stukas van III./St.G 1 met begeleiding van JG 26 en JG 51 teen 'n ander konvooi uitgegaan, aangesien geen teikens oor die riviermonding gevind is nie; die Stukas val op Dover, hul alternatiewe teiken. 
Slegte weer het gelei tot 'n afname in die anti-skeepsbedrywighede, en kort voor lank het die Ju 87-groepe weer begin ontplooi na Pole, as deel van die verborge opbou vir Operasie Barbarossa. Teen die lente van 1941 het slegs St.G 1 met 30 Ju 87's na die Verenigde Koninkryk gebly. Bedrywighede op klein skaal het gedurende die wintermaande tot in Maart voortgeduur. Die doelwitte was onder meer skepe op see, die Teemsmonding, die Chatham-skeepswerf en Dover- en nagbomaanvalle wat oor die kanaal gemaak is. Hierdie aanvalle is die volgende winter hervat.  
Noord -Afrika en die Middellandse See Edit
Na die Italiaanse nederlae in die Italiaans-Griekse Oorlog en Operasie Kompas in Noord-Afrika, het die Oberkommando der Wehrmacht beveel dat die Duitse magte na hierdie teaters gestuur moet word. Onder die Luftwaffe -kontingent wat ontplooi is, was die beveleenheid StG 3, wat in Desember 1940 op Sicilië aangeval het.In die volgende paar dae is twee groepe - 80 Stukas - onder X. Fliegerkorps ontplooi.
Die eerste taak van die Korps was om die Britse skeepvaart tussen Sicilië en Afrika aan te val, veral die konvooie wat daarop gemik was om Malta weer te voorsien. Die Ju 87's het eers hul teenwoordigheid gevoel deur die Britse vliegdekskip HMS te onderwerp Glimmend tot swaar aanval. Die spanne was vol vertroue dat hulle dit kon sink, aangesien die vliegdek 'n oppervlakte van ongeveer 6,500 m 2 (70,000 vierkante voet) gehad het.  Op 10 Januarie 1941 is die Stuka -bemannings meegedeel dat vier regstreekse treffers met 500 kg (1,100 lb) bomme genoeg sou wees om die draer te laat sink. Die Ju 87's het ses en drie beskadigende ongelukke gelewer, maar die enjins van die skip was onaangeraak en sy het die beleërde hawe van Malta bereik. 
Die Regia Aeronautica was 'n rukkie toegerus met die Stukas.  In 1939 het die Italiaanse regering die RLM gevra om 100 Ju 87's te verskaf. Italiaanse vlieëniers is na Graz in Oostenryk gestuur om opgelei te word vir duikbomme. In die lente van 1940 is tussen 72 en 108 Ju 87 B-1's, sommige van hulle ex-Luftwaffe-vliegtuie, by 96 ° afgelewer Gruppo Bombardamento en Tuffo. Die Italiaanse Stuka, herdoop Picchiatello, is op sy beurt toegewys aan Gruppi 97 °, 101 ° en 102 °. Die Picchiatelli is gebruik teen Malta, geallieerde konvooie in die Middellandse See en in Noord -Afrika (waar hulle deelgeneem het aan die verowering van Tobruk). Hulle is tot 1942 deur die Regia Aeronautica gebruik. 
Sommige van die Picchiatelli het aksie plaasgevind in die beginfase van die Italiaanse inval in Griekeland in Oktober 1940. Hulle getalle was laag en ondoeltreffend in vergelyking met Duitse operasies. Die Italiaanse magte is vinnig teruggedruk. Vroeg in 1941 het die Grieke die deur die Italiaanse besette Albanië binnegedring. Weer het Hitler besluit om militêre hulp aan sy bondgenoot te stuur.  Voordat die Luftwaffe kon ingryp, het die Italiaanse Ju 87's 'n paar suksesse behaal. 97 Gruppo (Groep) en sy 239 Squadriglia (Eskader) besig om die vragskip van die Helleense vloot te laat sink Susanah van Korfu af op 4 April 1941 terwyl die torpedoboot Proussa is later die dag gesink. Op 21 April het die Griekse vragskip Ioanna is gesink en hulle was verantwoordelik vir die Britse tenkskip Hekla op 25 Mei van Tobruk af en daarna die vernietiger van die Royal Australian Navy Waterhen op 20 Junie. Die Britse geweerboot Krieket en verskaf duikboot Cachalot slagoffers geword. Eersgenoemde is kreupel en later deur Italiaanse oorlogskepe gesink. 
In Maart is die pro-Duitse Joegoslaviese regering omvergewerp. 'N Woedende Hitler het beveel dat die aanval uitgebrei moet word tot Joegoslavië. Operasie Marita het op 7 April begin. Die Luftwaffe het StG 1, 2 en 77 tot die veldtog verbind.  Die Stuka was weer die spits van die lugaanval, met 'n voorste sterkte van 300 masjiene, teen minimale Joegoslaviese weerstand in die lug, waardeur die Stukas 'n vreesaanjaende reputasie in hierdie streek kon ontwikkel. Hulle het ongemaklik gewerk en die grondmagte swaar gevat, maar slegs 'n geringe verlies aan grondvuur. Die doeltreffendheid van die duikbomwerpers het Joegoslaviese kapitulasie in tien dae gehelp. Die Stukas het ook 'n perifere rol gespeel in Operation Punishment, Hitler se weerwraakbomaanval op Belgrado. Die duikbomwerpers sou vliegvelde en lugafweerposisies aanval terwyl die vlakbomwerpers burgerlike teikens tref. Belgrado is erg beskadig, met 2 271 mense dood en 12 000 beseer. 
In Griekeland, ondanks Britse hulp, was daar min lugverset. Toe die Geallieerdes terugtrek en weerstand in duie stort, het die Geallieerdes begin ontruim na Kreta. Die Stukas het geallieerde gestuur ernstige skade aangerig. Op 22 April het die 1 389 ton vernietigers Psara en Ydra gesink is. In die volgende twee dae verloor die Griekse vlootbasis by Piraeus 23 vaartuie weens die Stuka -aanval. 
Tydens die Slag van Kreta het die Ju 87's ook 'n belangrike rol gespeel. Op 21–22 Mei 1941 het die Duitsers probeer om versterkings per see na Kreta in te stuur, maar het 10 vaartuie verloor aan 'Force D' onder bevel van admiraal Irvine Glennie. Die mag, bestaande uit die kruisers HMS Dido, Orion en Ajax, dwing die oorblywende Duitse skepe om terug te trek. Die Stukas is versoek om die Britse vlootbedreiging die hoof te bied.  Op 21 Mei het die vernietiger HMS Juno is gesink en die volgende dag die slagskip HMS Warspite is beskadig en die kruiser HMS Gloucester is gesink, met die verlies van 45 beamptes en 648 graderings. Die Ju 87's het ook die vaartuig HMS lamgelê Fidji die oggend, (sy is later deur Bf 109 -vegbomwerpers afgehandel) terwyl sy die verwoester HMS laat sink het Windhond met een hou.  Toe die Slag van Kreta ten einde loop, begin die Geallieerdes weer 'n onttrekking. Op 23 Mei het die Royal Navy die vernietigers HMS verloor Kasjmir en Kelly, gevolg deur HMS Hierna op 26 Mei Orion en Dido is ook erg beskadig.  Orion het 1 100 soldate na Noord -Afrika ontruim 260 van hulle is dood en 280 gewond. 
Die duikbomwerpersvleuel word ondersteun Generalfeldmarschall Erwin Rommel se Afrika Korps in sy twee jaar lange veldtog in Noord-Afrika, was sy ander hooftaak om die geallieerde seevaart aan te val.  In 1941 word Ju 87 -operasies in Noord -Afrika oorheers deur die beleg van Tobruk, wat langer as sewe maande geduur het.  Dit het gedien tydens die Slag van Gazala en die Eerste Slag van El Alamein, sowel as die beslissende Tweede Slag van El Alamein, wat Rommel teruggedryf het na Tunisië. Namate die gety draai en die geallieerde lugmag in die herfs van 1942 toeneem, het die Ju 87 baie kwesbaar geraak en die verliese was groot. Die toetrede van die Amerikaners tot Noord-Afrika tydens Operasie Torch het die situasie vererger, die Stuka was verouderd in die oorlog van 'n vegvliegtuig. Die Bf 109 en Fw 190 kon ten minste op gelyke voet teen vyandelike vegters veg nadat hulle hul munisipaliteit laat vaar het, maar die Stuka kon nie. Die kwesbaarheid van die Ju 87 is op 11 November 1942 gedemonstreer, toe 15 Ju 87 D's binne enkele minute deur die Amerikaanse weermag (USAAF) Curtiss P-40F's neergeskiet is.  (Volgens Ring/Shores was daar 15 Ju 87 op sending, 2. SAAF Sqn. Het 8 neergeskiet met 4 waarskynlike en 3 geskiet deur 57. Fighter Group. 2 Suid-Afrikaanse en 1 Amerikaanse verlies wat deur Duitse vegter neergeskiet is. Drie Stuka -bemannings is gevange geneem, 1 is gewond, geen dooies nie. 
Teen 1943 geniet die Geallieerdes lugheerskappy in Noord -Afrika. Die Ju 87's waag dit Rotte slegs sterkte, en gooi dikwels hul bomme op die eerste gesig van vyandelike vliegtuie.  Verder het die Duitse vegters net genoeg brandstof gehad om die Ju 87's tydens opstyg, hul kwesbaarste punt, te dek. Daarna was die Stukas op hul eie. 
Die duikbomwerpers het hul bedrywighede in Suid-Europa voortgesit nadat die Italiaanse oorgawe in September 1943, die Ju 87 deelgeneem het aan die laaste oorwinning oor die Westerse bondgenote, die Dodekanesos-veldtog. Die Dodekanesos -eilande is deur die Britte beset. Die Luftwaffe het 75 Stukas van StG 3 in Megara (I./StG 3) en Argos (II.StG 3 vanaf 17 Oktober op Rhodes) verbind om die eilande te herstel. Met die RAF -basisse 500 kilometer daarvandaan, het die Ju 87 die Duitse landingsmagte gehelp om die eilande vinnig te verower.  Op 5 Oktober die mynlaag Lagnano is gesink saam met 'n patrollievaartuig, 'n stoomskip en 'n ligte tenkskip Porto Di Roma. Op 24 Oktober het Ju 87's die landingsvaartuig laat sink LCT115 en vragskip Taganrog by Samos. Op 31 Oktober die ligte kruiser Aurora is vir 'n jaar buite werking gestel. Die ligte kruisers Penelope en Carlisle is erg beskadig deur StG 3 en die vernietiger Panther is ook deur Ju 87's gesink voor die kapitulasie van die Geallieerde mag. Dit was die laaste oorwinning van die Stuka teen die Britte. 
Barbarossa 1941 Wysig
Op 22 Junie 1941 begin die Wehrmacht met Operasie Barbarossa, die inval in die Sowjetunie. Die Luftwaffe -slagorde van 22 Junie 1941 bevat vier duikbommenwerpersvlerke. VIII. Fliegerkorps was toegerus met eenhede Steek, II. en III./StG 1. Ook ingesluit was Steek, I., II. en III. van Sturzkampfgeschwader 2 Immelmann. Verbonde aan II. Fliegerkorps, onder bevel van Generaal der Flieger Bruno Loerzer, was Steek, I., II. en III. van StG 77. Luftflotte 5, onder bevel van Generaloberst Hans-Jürgen Stumpff, bedrywig uit die Noorse Arktiese Sirkel, is toegeken IV. Gruppe (St)/Lehrgeschwader 1 (LG 1). 
Die eerste Stuka-verlies aan die Sowjet-Duitse front het vroeg om 03: 40–03: 47 die oggend van 22 Junie plaasgevind. Terwyl hy deur Bf 109's van JG 51 begelei word om Brest Fortress aan te val, Oberleutnant Karl Führing van StG 77 is deur 'n I-153 neergeskiet.  Die duikbomwerpersvleuel het slegs twee verliese gely op die openingsdag van Barbarossa. As gevolg van die aandag van die Luftwaffe, is die Sowjet -lugmag in die westelike Sowjetunie amper vernietig. Volgens die amptelike verslag is 1 489 Sowjet -vliegtuie vernietig. Göring het beveel dat dit nagegaan word. Nadat hulle deur die wrak aan die voorkant gekom het, het Luftwaffe -beamptes gevind dat die telling meer as 2 000 was.  In die volgende twee dae het die Sowjets die verlies van nog 1 922 vliegtuie aangemeld. 
Die Ju 87 het 'n groot tol geëis van die Sowjet -grondmagte, wat gehelp het om teenaanvalle van die Sowjet -wapenrusting op te breek, sterkpunte uit te skakel en die vyandelike toevoerlyne te ontwrig. 'N Demonstrasie van die doeltreffendheid van die Stuka het op 5 Julie plaasgevind toe StG 77 18 treine en 500 voertuie uitgeslaan het.  Aangesien die 1ste en 2de Panzer -groepe brugkoppe oor die Dnjepr -rivier gedwing het en op Kiev toegesluit het, het die Ju 87's weer van onskatbare waarde ondersteun. Op 13 September het Stukas van StG 1 die spoornetwerk in die omgewing verwoes, sowel as ernstige ontslae geraak aan ontsnapte kolomme van die Rooi Leër, vir die verlies van een Ju 87.  Op 23 September het Rudel (wat die meeste geword het) versierde dienspligter in die Wehrmacht) van StG 2, het die Sowjet -slagskip gesink Marat, tydens 'n lugaanval op die Kronstadt -hawe naby Leningrad, met 'n slag teen die boog met 'n enkele bom van 1 000 kg (2 200 lb).  Tydens hierdie aksie, Leutnant Egbert Jaeckel het die verwoester gesink Minsk, terwyl die vernietiger Steregushchiy en duikboot M-74 is ook gesink. Die Stukas het ook die slagskip lamgelê Oktyabrskaya Revolutsiya en die vernietigers Silnyy en Grozyashchiy in ruil vir twee Ju 87's wat neergeskiet is. 
Elders aan die oostelike front het die Junkers Army Army Center bygestaan ​​in sy ry na Moskou. Van 13 tot 22 Desember is 420 voertuie en 23 tenks deur StG 77 vernietig, wat die moraal verbeter het van die Duitse infanterie, wat nou in die verdediging was.  StG 77 het die veldtog voltooi as die doeltreffendste duikbomwerpersvleuel. Dit het 2.401 voertuie, 234 tenks, 92 artilleriebatterye en 21 treine vernietig vir die verlies van 25 Ju 87's aan vyandige optrede.  Aan die einde van Barbarossa het StG 1 60 Stukas verloor in luggevegte en een op die grond. StG 2 verloor 39 Ju 87s in die lug en twee op die grond, StG 77 verloor 29 van hul duikbomwerpers in die lug en drie op die grond (25 weens vyandelike optrede). IV. (St)/LG1, bedryf uit Noorweë, het 24 Ju 87's verloor, almal in luggevegte. 
Fall Blau na Stalingrad 1942 Wysig
Vroeg in 1942 het die Ju 87's die Heer nog meer waardevolle ondersteuning verleen. Op 29 Desember 1941 het die Sowjet -44ste leër op die Kerch -skiereiland geland. Die Luftwaffe kon slegs skraal versterkings van vier bomwerpersgroepe stuur (Kampfgruppen) en twee duikbomwerpersgroepe wat aan StG 77 behoort. Met die superioriteit van die lug het die Ju 87's straffeloos gewerk. In die eerste 10 dae van die Slag van die Kerch -skiereiland is die helfte van die landmag vernietig, terwyl seebane deur die Stukas versper is en groot verliese aan die Sowjetse skeepvaart veroorsaak het. Die doeltreffendheid van Ju 87 teen die Sowjet -wapenrusting was nog nie sterk nie. Latere weergawes van die T-34-tenk kon die Stuka-aanval in die algemeen weerstaan, tensy 'n regstreekse treffer behaal is, maar die Sowjet-44ste leër slegs verouderde tipes met dun pantser gehad het wat byna almal vernietig is.  Tydens die Slag van Sevastopol het die Stukas herhaaldelik die vasgekeerde Sowjetmagte gebombardeer. Sommige Ju 87 -vlieëniers het tot 300 afslae teen die Sowjet -verdedigers gevlieg. StG 77 (Luftflotte 4) het 7 708 gevegte gevlieg en 3,537 ton bomme op die stad laat val. Hulle pogings help om die kapitulasie van Sowjet -magte op 4 Julie te beveilig. 
Vir die Duitse someroffensief, Val Blau, het die Luftwaffe 1800 vliegtuie ingekonsentreer Luftflotte 4 maak dit die grootste en kragtigste lugkommando ter wêreld.  Die Stukawaffe sterkte was 151.  Tydens die Slag van Stalingrad het Stukas duisende soorte gevlieg teen Sowjet -posisies in die stad. StG 1, 2 en 77 het op 14 Oktober 1942 320 soorte gevlieg. Terwyl die Duitse Sesde Leër die Sowjets in 'n enklave van 1 000 meter aan die westelike oewer van die Wolga ingedruk het, is 1 208 Stuka-soorte teen hierdie klein stuk grond gevlieg. Die intense lugaanval, hoewel dit gruwelike verliese op Sowjet -eenhede veroorsaak het, kon dit nie vernietig nie.  Die Stuka -mag van die Luftwaffe het 'n maksimum poging aangewend tydens hierdie fase van die oorlog. Hulle het gemiddeld 500 soorte per dag gevlieg en groot verliese onder Sowjet -magte veroorsaak en gemiddeld slegs een Stuka per dag verloor. Die Slag van Stalingrad was die hoogtepunt in die lotgevalle van die Junkers Ju 87 Stuka. Namate die sterkte van die Sowjet -lugmagte toeneem, het hulle geleidelik beheer oor die lug van die Luftwaffe afgeskud. Vanaf hierdie punt het Stuka -verliese toegeneem. 
Koersk en agteruitgang 1943 Wysig
Die Stuka was ook sterk betrokke by Operation Citadel, die Koersk -offensief. Die Luftwaffe het I, II, III./St.G 1 en III./StG 3 gepleeg onder die bevel van Luftflotte 6. I., II, III. van StGs 2 en 3 is onder die bevel van Fliegerkorps VIII.  Rudel se kanon-toegeruste Ju 87 Gs het 'n verwoestende uitwerking op die Sowjetwapens in Orel en Belgorod gehad. Die Ju 87's het deelgeneem aan 'n groot teen-offensief van 16 tot 31 Julie teen 'n Sowjet-offensief by Khotynets en het twee Duitse leërs van omsingeling gered, wat die aanvallende Sowjet-elfde wagte teen 20 Julie verminder het tot 33 tenks. Die Sowjet -offensief is heeltemal uit die lug gestop  alhoewel die verliese aansienlik was. Fliegerkorps VIII verloor agt Ju 87's op 8 Julie, ses op 9 Julie, ses op 10 Julie en nog agt op 11 Julie. Die Stuka -arm het ook agt van hul houers van die Ridderkruis van die Ysterkruis verloor. StG 77 verloor 24 Ju 87's in die tydperk 5–31 Julie (StG het 23 verloor in Julie - Desember 1942), terwyl StG 2 in dieselfde tydperk nog 30 vliegtuie verloor het. In September 1943 is drie van die Stuka-eenhede weer toegerus met die Fw 190F en G (grondaanvalweergawes) en het hulle 'n nuwe naam gekry Schlachtgeschwader (aanvalsvlerke).  In die lig van die oorweldigende lugverset, het die duikbommenwerper swaar beskerming van Duitse vegters vereis om Sowjet-vegters teen te werk. Sommige eenhede soos SG 2 Immelmann het gedurende 1943–45 met groot sukses voortgegaan met die bedryf van die Ju 87 G -variante wat toegerus was met 37 mm -kanonne, wat tenkmoordenaars geword het, hoewel dit in toenemende klein getalle was. 
In die nasleep van die nederlaag in Koersk het Ju 87s 'n belangrike verdedigingsrol gespeel op die suidelike vleuel van die Oosfront. Om die Luftwaffe te bekamp, ​​kon die Sowjets 3 000 vegvliegtuie ontplooi. As gevolg hiervan het die Stukas swaar gely. SG 77 verloor 30 Ju 87's in Augustus 1943, net soos SG 2 Immelmann, wat ook die verlies van 30 vliegtuie in gevegsbedrywighede aangemeld het.  Ondanks hierdie verliese het Ju 87's die XXIX Army Corps gehelp om uit 'n omsingeling naby die See van Azov te breek.  Die Slag van Kiev het ook 'n aansienlike gebruik van die Ju 87 -eenhede ingesluit, maar dit was weereens onsuksesvol om die vordering te stuit. Stuka -eenhede was besig om die superioriteit van die lug te verloor, en raak ook kwesbaar op die grond. Sommige Stuka -aas het op hierdie manier verlore gegaan.  In die nasleep van Koersk het die sterkte van Stuka tot 184 vliegtuie in totaal gedaal. Dit was ver onder 50 persent van die vereiste sterkte.  Op 18 Oktober 1943 is StG 1, 2, 3, 5 en 77 herdoop Schlachtgeschwader (SG) -vleuels, wat hul rol in die grondaanval weerspieël, aangesien hierdie gevegsvleuels nou ook grondaanvalvliegtuie gebruik, soos die Fw 190F-reeks vliegtuie. Die Luftwaffe se duikbomwerpers het nie meer bestaan ​​nie. 
'N Paar Ju 87's is ook behou vir anti-skeepsbedrywighede in die Swart See, 'n rol waarin dit suksesvol was toe hy in die Middellandse See werk. In Oktober 1943 het dit weer duidelik geword toe StG 3 verskeie aanvalle op die Sowjet -Swartsee -vloot uitgevoer het. Op 6 Oktober 1943 is die sterkste vloot in die vloot wat bestaan ​​uit die Leningrad klas vernietigers Kharkov, Besposhchadny en Sposobny is gevang en gesink deur duikbomme. Na die ramp het Josef Stalin besluit dat geen skepe meer binne die bereik van Duitse vliegtuie sou verbyry sonder sy persoonlike toestemming nie. 
Operasie Bagration to Berlin 1944–1945 Edit
Teen die einde van die oorlog, namate die Geallieerdes lugheerskappy verkry het, is die Stuka vervang deur grondaanvalweergawes van die Fw 190.  Teen die begin van 1944 het die aantal Ju 87-eenhede en operasionele vliegtuie eindelik afgeneem. Vir die Sowjet -somer -offensief was Operasie Bagration, 12 Ju 87 -groepe en vyf gemengde groepe (insluitend Fw 190's) op 26 Junie 1944 in die orde van die Luftwaffe se geveg.  Gefechtsverband Kuhlmey, 'n eenheid vir gemengde vliegtuie, wat 'n groot aantal Stuka -duikbomwerpers, is in die somer van 1944 na die Finse front gehaas en was 'n belangrike rol in die stop van die Sowjet -vierde strategiese offensief. Die eenheid eis 200 Sowjet tenks en 150 Sowjetvliegtuie wat vernietig is vir 41 verliese.  Teen 31 Januarie 1945 was slegs 104 Ju 87's in werking met hul eenhede. Die ander gemeng Schlacht eenhede bevat 'n verdere 70 Ju 87s en Fw 190s tussen hulle. Chroniese brandstoftekorte het die Stukas gegrond gehou en die afwykings het afgeneem tot aan die einde van die oorlog in Mei 1945. 
In die laaste maande van die oorlog kon die grondaanvalgroepe steeds die vyand operasionele beperkings oplê. Die vliegtuig het veral deelgeneem aan die verdediging van Berlyn. Op 12 Januarie 1945 het die 1ste Wit -Russiese front die Vistula - Oder -offensief begin. Die offensief het vinnig gevorder. Die Sowjette het uiteindelik hul lugsteun oortref wat nie voorwaartse vliegvelde gevul met moeras gebruik kon word nie. Die Duitsers, wat teruggeval het op lugbasisse met goeie geriewe en betonbane, kon ononderbroke aanvalle op die Sowjet -leërkolomme tref. Herinner aan die beginjare, die Luftwaffe kon groot verliese grootliks onbestrede veroorsaak. Meer as 800 voertuie is binne twee weke vernietig. In die eerste drie dae van Februarie 1945 het 2 000 voertuie en 51 tenks verlore gegaan weens Duitse lugaanvalle.Die Wit-Russiese front moes middel Februarie 1945 sy poging om Berlyn te verower, laat vaar. Die Ju 87 het in klein getalle aan hierdie intense gevegte deelgeneem. Dit was die grootste konsentrasie Duitse lugmag sedert 1940, en selfs in Februarie 1945 kon die Duitsers bereik en uitdaag vir lug superioriteit aan die Oosfront. Die lugaanval was 'n belangrike rol in die redding van Berlyn, al was dit net drie maande lank. Die poging het die Duitse brandstofreserwes uitgeput. Die bydrae van die Ju 87 is 'n voorbeeld van Rudel, wat op 8 Februarie 1945 13 vyandelike tenks geëis het. 
gevange vliegtuie na die oorlog. b
b Twee vliegtuie uit Duitsland gekoop vir evaluering.
het verskillende gevange variante tydens en na die oorlog getoets. 
het verskillende gevange variante tydens en na die oorlog getoets.
gevange vliegtuie bedryf.
Twee ongeskonde Ju 87's oorleef, met 'n derde wat herstel word:
Ju 87 G-2, Werk Nr. 494083
'N Later, grondaanval-variant, word in die Royal Air Force Museum in Londen vertoon. Dit is in Mei 1945 deur die Britse magte in Eggebek, Sleeswyk-Holstein, vasgelê. Dit word vermoedelik in 1943–1944 gebou as 'n D- 5 voordat dit herbou word as 'n G-2-variant, moontlik deur G-2-buitevlerke aan 'n D-5-vliegtuigraam te monteer. Die vleuels het die harde punte vir Bordkanone BK 3,7 geweerpeule, maar dit is nie aangebring nie. Dit was een van 12 gevange Duitse vliegtuie wat deur die Britte gekies is vir museumbewaring en wat aan die Air Historical Branch toegewys is. Die vliegtuig is gestoor en vertoon op verskillende RAF -terreine tot 1978, toe dit na die RAF -museum verskuif is. In 1967 is toestemming verleen om die vliegtuig in die film te gebruik Slag van Brittanje en dit is geverf en aangepas om te lyk soos 'n 1940 -variant van die Ju 87. Die enjin was in 'n uitstekende toestand en dit was min moeite om dit te begin, maar die terugkeer van die vliegtuig na lugwaardigheid word vir die filmmakers te duur geag, en uiteindelik , is modelle in die film gebruik om Stukas voor te stel. In 1998 is die filmaanpassings verwyder en die vliegtuig keer terug na die oorspronklike G-2-opset. 
Hierdie vliegtuig word in die Chicago Museum of Science and Industry vertoon. Dit is in Noord -Afrika verlaat en deur die Britse magte in 1941 gevind. Die Ju 87 is deur die Britse regering geskenk en tydens die oorlog na die VSA gestuur. Dit is in 1974 volledig herstel deur die EAA van Wisconsin. 
Onder die lug wat donker geword het deur rook, geweervuur ​​en vlieënde pyle, het 210 mans van die 7de Kavalerie -eenheid van die Amerikaanse weermag onder leiding van luitenant -kolonel George Custer op 25 Junie 1876 duisende Sioux- en Cheyenne -krygers gekonfronteer, tans teenwoordig naby die Little Big Horn River. -dag Montana. Die verlowing was een in 'n reeks gevegte en onderhandelinge tussen Indiërs en Amerikaanse magte oor die beheer van die Westerse gebied, gesamentlik bekend as die Sioux Wars.
In minder as 'n uur het die Indiane die Slag van die Little Bighorn gewen, deur Custer en elkeen van sy manne te vermoor. Die stryd is veredel as "C201CCuster 's Last Stand", maar in werklikheid het Custer en sy manne nooit 'n gevegskans gehad nie.
VERENIGDE STATE – CIRCA 1900: 'n Portret van George Armstrong Custer, 1839-1876, die "hero " van die Indiese veldtogte. (Foto deur Buyenlarge/Getty Images)
Gedurende die oorlog het Custer keer op keer dapperheid en veerkragtigheid getoon. Hy het vermoedelik 11 perde onder hom uitgeskiet, maar is net een keer gewond. Sy hardnekkige strewe na die Army of Northern Virginia word dikwels gedeeltelik erken omdat hy gehelp het om die burgeroorlog te beëindig.
Drie jong inheemse Amerikaanse mans, waarskynlik Sioux, met inheemse bykomstighede, 1899. (Foto deur Heyn/Buyenlarge/Getty Images)
Die Vlakte -Indiane het geweldige sterkte getoon.
The Great Plains was die laaste inheemse Amerikaanse houvas in Amerika. Namate setlaars die verre weste voor die Burgeroorlog gekoloniseer het, het min mense in die Vlaktes wortels geslaan weens die droë weer en groot inheemse bevolkings.
Maar ná die burgeroorlog het ver-westelike land skaarser geword en die Amerikaanse regering het 10 persent van die vlaktesgrond aan setlaars en spoorweë toegestaan. 'N Konfrontasie tussen die Vlakte -Indiane teen die setlaars en regeringsmagte was onvermydelik.
In die hoop om die Indiërs se lewensbestaan ​​in die wiele te ry, het die regering die spoorweë toegelaat om talle buffelkuddes dood te maak om spoorweë aan te lê. Hulle het ook jagters aangemoedig om soveel as moontlik buffels dood te maak sonder toesig en het treine aangemoedig om te stop sodat passasiers buffels kan vermoor vir sport.
Hoe meer die blankes onnodig buffels geslag het, hoe kwater het die inheemse mense geword. Sommige het brutale aanvalle op setlaars en spoorwegwerkers uitgevoer sonder inagneming van ouderdom of geslag.
Custer se eerste opdrag was om generaal-majoor Winfield S. Hancock te help om 'n skok-en-ontsag-veldtog uit te voer om die stamlande te oorweldig. Aan die einde van die veldtog het Custer verlate gegaan en by sy vrou in Fort Riley aangesluit. Hy is in 1867 in die hof gedwing en vir 'n jaar sonder rang en betaling opgeskort.
Ondanks Custer se gebrekkige reputasie, het die weermag hom steeds nodig gehad om teen die inheemse Amerikaners te veg. In September 1868 keer hy weer diens voordat sy krygsstraf vonnis het en die bevel van die 7de Kavalerie hervat. Op 28 November het hy 'n veldtog gelei teen 'n dorpie Cheyenne onder leiding van Chief Black Kettle, wat alle inheemse Amerikaanse krygers vermoor het en 'n reputasie as 'n meedoënlose Indiese vegter verdien het.
Die Vlakte -Indiane was verspreid en ontwykend. Hulle het vinnige ponies gery en die terrein beter geken as wat Custer ooit kon. Hulle was ook kwaai en vasberade vegters omdat hulle nie net om hul individuele lewens veg nie, maar ook oor hul hele kultuur.
In 1873 het Custer tydens die Northern Pacific Railroad Survey in Yellowstone 'n groep aanvallende Lakota -Indiane in die gesig gestaar. Dit was sy eerste ontmoeting met die Lakota -leiers Sitting Bull en Crazy Horse, maar dit sou nie sy laaste wees nie. Min het Custer geweet toe die twee Indiërs 'n paar jaar later 'n rol in sy dood sou speel.
Die Amerikaanse weermag het drie kolomme soldate gestuur, waaronder Custer en sy 7de Kavalerie, om die Indiërs bymekaar te maak en na hul bedenkinge terug te keer.
Die plan was dat Custer se kavallerie en Brigadier -generaal Alfred Terry se infanterie saam met troepe onder leiding van kolonel John Gibbon en brigadier -generaal George Crook sou ontmoet. Hulle vind dan die Indiërs, omring hulle en dwing hul oorgawe.
Crook is vertraag, maar Terry, Custer en Gibbon het middel Junie vergader en nadat 'n verkenningsgeselskap 'n Indiese roete gevind het wat na Little Big Horn Valley gegaan het, het hulle besluit Custer moet intrek, die Indiane omsingel en versterkings wag.
Custer het vorentoe gegaan, maar dinge het nie verloop soos beplan nie. Rondom die middag op 25 Junie het sy verkenners die Sitting Bull 's kamp opgespoor. In plaas daarvan om op versterkings te wag, beplan Custer egter 'n verrassingsaanval vir die volgende dag. Hy het dit opgeskuif toe hy gedink het die Indiërs het sy posisie ontdek.
By die 10-jarige gedenkteken van die Slag van Little Bighorn, het die ongeïdentifiseerde Lakota Sioux-dans gedink ter herdenking van hul oorwinning oor die 7de Kavalerieregiment van die Verenigde State (onder generaal George Custer), Montana, 1886. Die foto is geneem deur S.T. Fansler, tydens die toewydingseremonie op die slagveld as 'n nasionale monument. (Foto deur Transcendental Graphics/Getty Images)
Die presiese gebeure van Custer 's Last Stand is onduidelik. Wat bekend is, is dat nie Benteen of Reno Custer gehelp het nie, ondanks die erkenning dat hulle later gehoor het dat daar 'n groot geweervuur ​​uit Custer se posisie kom. Custer en sy manne het alleen talle Indiërs in die gesig gestaar. Sommige historici glo dat baie van Custer se manne paniekerig raak, van hul perde afgeklim en doodgeskiet is toe hulle vlug.
Niemand weet wanneer Custer besef het dat hy in die moeilikheid was nie, aangesien geen ooggetuie van sy troepe geleef het om die verhaal te vertel nie. Die Sioux- en Cheyenne -krygers onder leiding van Crazy Horse het wreed aangeval met Winchester, Henry en Spencer wat gewere herhaal, asook boë en pyle.
Custer het twee koeëlwonde opgedoen, een naby sy hart en een in die kop. Dit is onduidelik watter wond hom doodgemaak het of as die kopwond gebeur het voor of nadat hy gesterf het. In die hitte van die geveg is dit onwaarskynlik dat die Indiër wat Custer geskiet het, geweet het dat hy pas 'n Amerikaanse weermag -ikoon doodgemaak het. Tog, toe die boodskap versprei het dat Custer dood is, het baie inheemse Amerikaners beweer dat hy sy beul was.
Na die geveg het Indiërs hul vyandelike lyke op die slagveld gestroop, afgeskaal en afgesny, moontlik omdat hulle geglo het dat die siele van misvormde liggame gedoem is om vir ewig op die aarde te loop.
Verslae wissel oor wat met die liggaam van Custer gebeur het. Sommige sê dat dit gestroop is, maar nie afgeskaal of beskadig is nie omdat hy bokvelle gedra het en nie 'n standaard blou weermaguniform nie, en die Indiërs het hom as 'n onskuldige omstander beskou.
'N Ander verslag sê dat sy liggaam gespaar is omdat hy 'n verhouding met 'n Cheyenne -vrou gehad het. Nog 'n ander bron beweer dat die lyk van Custer vermink is en dat sy trommelvate gebreek is omdat hy geweier het om na die Indiërs te luister.
Die Amerikaanse reaksie op Little Big Horn het 'n onheilspellendheid vir die Plains -Indiane beteken.
Die Slag om die Klein Groot Horing eindig nie met die slagting van Custer en sy manne nie. Die Indiane het vinnig hergroepeer en agtervolg Reno en Benteen bataljons. Die troepe het dapper geveg totdat die versterkings van generaal Terry uiteindelik aangebreek het.
Nou was dit die Indiërs wat in die minderheid was, sodat hulle kamp opgeslaan en gevlug het, wat die grootste nederlaag van die Amerikaanse weermag tydens die Plains Indian Wars tot 'n einde gebring het.
Die Indiërs het 'n tyd lank hul oorwinning geniet, maar hul viering was van korte duur, net soos hul vryheid. Toe die woord van Custer se dood op 4 Julie die Amerikaners bereik wat met trots hul nasie se honderdjarige bestaan ​​vier, eis hulle vergelding.
In Mei 1877 het Crazy Horse oorgegee by Fort Robinson, Nebraska, waar hy later met 'n bajonet en doodgemaak is na 'n onderonsie met 'n weermagoffisier. Nadat hy na Kanada gevlug het, het Sitting Bull uiteindelik in 1881 oorgegee en op die Standing Rock -reservaat gewoon totdat hy deur Indiese agentpolisiemanne tydens 'n konflik by sy huis in 1890 vermoor is.
The Battle of the Little Bighorn 𠅊ka Custer 's Last Stand — is deurdring van omstredenheid. Tot vandag toe bevraagteken baie mense sy optrede daardie noodlottige dag. Hy word dikwels beskuldig van arrogansie omdat hy nie die oorspronklike gevegsplan gevolg het nie en sy mans tot 'n gewisse dood gelei het. Tog is dit moontlik dat Custer geglo het dat versterkings op pad was en wou toeslaan voordat die Indiërs dit sou versprei, en dit was onwaarskynlik dat hy so 'n goed bewapende aanval sou verwag.
Terwyl Custer nooit die kans gehad het om sy optrede tydens die Slag van Little Big Horn te verdedig nie, hoef hy hom nie bekommerd te maak oor sy nalatenskap nie, want sy weduwee Libbie het dit veilig in die hand: sy wou hê haar man moet ter ere gaan en hom met vrymoedigheid bevorder as 'n dapper held in die fleur van sy lewe afgesny terwyl hy sy land verdedig.
V. Geloof wat ten spyte van enige twyfel opgetree het.
Laat ek u die beste definisie van geloof gee wat ek ooit gehoor het. Geloof is geloof plus ongeloof en optrede uit die geloofsdeel. Ons weet almal dat geloof by geloof betrokke is. Jy moet iets glo voordat jy kan glo. As jy na 'n dokter gaan, moet jy glo hy kan jou help. As u dit nie doen nie glo, jy & rsquoll gaan nooit in die eerste plek nie. Voordat jy by 'n hysbak instap, het jy gekom glo dit sal jou ophou. As u dit nie doen nie gloU neem uiteindelik die trap op. Geloof is dus altyd die eerste deel van geloof. Dit is die oortuiging dat sekere dinge waar is.
Ongelukkig stop sommige mense hul definisie van geloof net daar. Hulle dink geloof is geloof plus niks anders nie. Geloof vir hulle is suiwer geloof sonder enige twyfel. Dit is goed, solank jy in jou huis, in jou bed en onder die deksels bly. Maar in hierdie wêreld is dit moeilik om tot 100% sekerheid te kom. Jy hoop die dokter kan u help, maar u kan erger word en nie beter nie. Jy hoop die hysbak hou jou vas, maar miskien is die kabel sleg.
In hierdie wêreld is dit moeilik om tot 100% sekerheid te kom.
Mense wat werklik glo dat geloof 100% sekerheid beteken, is verlam. Hulle wag vir iets wat nooit sal gebeur nie. In werklikheid is daar altyd ongeloof wat inmeng met ons geloof. U sien dit die beste in die groot besluite van die lewe. U kry 'n goeie werkaanbod in 'n ander deel van die land. Dit is 'n wonderlike geleentheid, maar u wil nie verhuis nie. U sit vas in u huidige werk, maar die kinders is gelukkig op skool.Jou vrou wil nie verhuis nie, maar jy het twee keer die huis gekry vir die helfte van die geld. U dink dat u dit moet doen, maar sommige van u vriende weet nie seker nie. Laat in die nag lê jy wakker en draai en draai, eers een kant toe en dan 'n ander kant.
Dit is die werklikheid. U het nie 100% sekerheid nie, en u weet nie van enige manier om 100% sekerheid te kry nie. Jy dink so, jy hoop so, jy bid vir leiding, jy soek raad, jy skryf alles neer, jy wag vir 'n weerligstraal uit die hemel, maar dit kom nooit.
Dink u dat dit nie geloof nodig was om ses dae om Jerigo te marsjeer nie, en dan sewe keer op die sewende dag? God het vir hulle gesê dat die mure sou val, maar dat hulle nog moes marsjeer. Dit & rsquos & ldquoacting op die geloof deel. & Rdquo
Stalling by Faith
Wat is geloof? In die groot besluite van die lewe is geloof nie wag vir 100% sekerheid. Geloof wankel tussen geloof en ongeloof, twyfel en versekering, hoop en wanhoop, en uiteindelik, huiwerig, met jou hart in jou hande, handel oor die geloofsoortuiging.
Laat ek dit baie duidelik stel. Baie mense dink & ldquoliving by faith & rdquo beteken om in die kolom & ldquoBelief & rdquo te bly totdat jy sekerheid kry. Maar dit gebeur amper nooit. Dit & rsquos nie & ldquoliving by faith & rdquo That & rsquos & ldquostalling by faith. & Quot
Lewe deur geloof beteken om op te tree uit die geloofsdeel. Dit beteken dat jy 'n stap van geloof moet neem, hoe klein ook al, hoe stilhoudend, hoe onseker jy ook al is. En in hierdie lig kan ons hierdie verhaal nog duideliker verstaan.
Die Hebreërs het sewe dae lank een keer per dag om die mure getrek. Kan jy jou die toneel voorstel? Duisende Jode staan ​​die eerste dag in 'n ry om deur die stad te marsjeer. Voor is die priesters met die Ark van die Verbond. Hulle marsjeer rond en blaas hul ramme en rsquo -horings. Binne die heidene is hulle doodbang.
Niks gebeur. Die volgende dag marsjeer die Jode weer rond. En niks gebeur nie. Op die derde dag marsjeer hulle weer rond. En niks gebeur nie. Slegs hierdie keer begin die mense binne -in ontspan. Dit is 'n soort van 'n mal grap. Hierdie Jode moet mal wees! En buite kla sommige van die mense. & ldquoHoe, Joshua! Wat gaan aan, man? Dit is 'n vermorsing van tyd. Laat & rsquos aanval & rsquoem en kry dit klaar. & Quot
Op die vierde dag marsjeer hulle weer rond. En niks gebeur nie. Hierdie keer vlieg daar vullis oor die muur. Die mense van Jerigo skree beledigings oor die volk van God. Op die vyfde dag dieselfde ding. Op die sesde dag dieselfde ding.
Maar op die sewende dag, op die sewende reis deur die stad, begin die horings waai en die mense skree. En in 'n wonderbaarlike oomblik het die mure 'n skuinste afgedaal. '
Dit & rsquos dit. Dit is hoe die geloof werk. Dink u dat daar twyfelaars was? Dink u dat daar kritici was? Dink u dat daar 'n bietjie gemors in die geledere was? Waarskynlik. Klaag is blykbaar deel van die menslike natuur. Dit is regte mense wat dag na dag in die warm sand ronddwaal. Dit is warm en nare en uiters frustrerend.
Maar hulle het dit gedoen. Dit & rsquos & ldquoacting op die geloof deel. & Rdquo En toe hulle die stap van geloof neem, eer God dit en die mure van Jerigo val op die grond.
Onmoontlik, moeilik, klaar
Jare gelede het ek 'n aanhaling teëgekom van J. Hudson Taylor, 'n man met 'n dinamiese geloof wie se sendingpogings gehelp het om China oop te maak vir die evangelie. Keer op keer sien hy hoe God wonderlike dinge doen te midde van hopelose omstandighede. Na aanleiding van sy ervarings, het hy opgemerk dat daar drie fases is in die meeste groot take wat God onderneem het: Onmoontlik. . . Moeilik . . . Klaar. & Rdquo Hier & rsquos een ding wat jy leer wanneer jy iets vir die Here begin doen. Dit sal nie so maklik wees as wat u dink nie. Die feit dat u dit vir die Here doen, maak blykbaar geen verskil nie.
Maar dikwels laat God ons sukkel en sweet, sodat ons leer om op hom te vertrou op 'n dieper vlak as ooit tevore.
Dit is nie moeilik om te sien hoekom ons so dink nie. As ons vir God werk, word ons motiewe immers na 'n hoër vlak verhef. Ons ondersoek die Skrif, ons soek goddelike raad, ons bid om leiding en ons glo dat God tevrede is met ons pogings.
En steeds beweeg dinge stadig. Wat ons gedink het weke sou neem, duur maande. En soms verander maande in jare. Die entoesiasme hang, ons voel vasgevang in die modder, die nuuskieriges word skepties en krities, en twyfel neem ons geloof doelgerig.
Waarom moet dit so wees? Kon die Here dit nie anders stel nie? Die antwoord wat hy kan, en soms doen hy. Maar dikwels laat God ons sukkel en sweet, sodat ons leer om op hom te vertrou op 'n dieper vlak as ooit tevore.
Die meeste van ons spandeer die meeste van ons dae na 'n muur van onmoontlikheid. Die slegte nuus is dat dit regtig onmoontlik is. Die goeie nuwe is dat God daarvan hou om met onmoontlikheid te begin.
As God iets groots wil doen, begin hy met iets baie klein.
As hy die wonderbaarlike wil doen, begin hy met die onmoontlike.
Die werklike slag van Jerigo was nie met die Kanaäniete nie. Die ware stryd was in die harte van die volk van God.
Toe hy sy Seun na die wêreld gestuur het, het hy hom immers nie na New York of Chicago of selfs na Rome gestuur nie. Hy stuur hom na 'n klein dorpie met die naam Bethlehem. God hou daarvan om klein te begin, want dan kan hy sy krag op 'n magtige manier wys. Hy is ook die enigste een wat die krediet kry, want die meeste van ons wil nie krediet hê vir 'n klein begin nie. Ons begin eerder groot en gaan van daar af.
Nie so met ons Hemelse Vader nie. Hy begin met die onmoontlike en verander dit dan in werklikheid.
Josua en Jesus
En dit bring my by my laaste punt. Die werklike slag van Jerigo was nie met die Kanaäniete nie. Die ware stryd was in die harte van die volk van God. Sou hulle glo wat God gesê het? Sou hulle die openbare vernedering in gevaar stel as die mure nie val nie? Sou hulle sou doen wat absurd was (vanuit 'n menslike oogpunt) om God die onmoontlike te sien doen?
Ek hou van die klein koor wat so lui:
Geloof, magtige geloof
Die belofte sien
En kyk alleen na God,
Lag vir onmoontlikhede
En huil, & ldquoDit sal gedoen word. & Rdquo
Terwyl ek aan die einde van hierdie preek kom, word ek daaraan herinner dat ons in moeilike tye leef. Oor 'n paar dae sal Amerika besluit oor 'n baie omstrede verkiesing. En binne 'n week het die een man gewen en die ander een verloor. Ek het iemand op TV hoor sê dat vrees kiesers dryf. Ek is seker dit is waar, want die wêreld voel wankelrig om ons. Sommige mense het die afgelope ses weke die helfte van hul spaargeld verloor. Ander het hul werk verloor. En verder as die geraas en geraas wat elke verkiesing bywoon, en verder as die ekonomiese krisis, bly ons kinders van stof en swak soos broos. & Ek kan bly wees dat die Almagtige onthou dat ons maar stof is (Psalm 103: 14). Ons is vandag soos die gras in die veld en môre hier weg.
Die naam Joshua beteken & ldquoGod save & rdquo in Hebreeus. In Grieks is dit verkort tot & ldquoJesus & rdquo of & ldquoRedder. & Rdquo
Ons teks vertel ons dat die magtige mure van Jerigo op die grond geval het. Maar hoe sal ons ons eie mure van onmoontlikheid in die gesig staar en oorwin? Waar vind ons die geloof? As ons na Hebreërs 12 gaan, vind ons die antwoord baie duidelik. & ldquo Op soek na Jesus, die stigter en vervolger van ons geloof & rdquo (vers 2). Hy is die outeur en voleinder van ons geloof. Hy begin dit en hy maak dit klaar. Hy is die kaptein van ons verlossing. Hou net jou oë op hom.
En ken jy die Ou -Testamentiese naam vir Jesus? Dit is Joshua! Dit is reg. Die naam Joshua beteken & ldquoGod save & rdquo in Hebreeus. In Grieks is dit verkort tot & ldquoJesus & rdquo of & ldquoRedder. & Rdquo Die Ou Testament Josua wys ons op die Here Jesus Christus wat sy volk na oorwinning lei.
Hou jou oë op hom!
Kyk na Jesus!
Volg hom oral waar hy lei!
As Jesus die pad loop, moet die mure tuimel. Dit is die woord van die Here. Amen.
Het u enige gedagtes of vrae oor hierdie pos? As u 'n Facebook -rekening het, kan u hieronder kommentaar lewer:
& copy Keep Believing Ministries
Toestemmings en beperkings: U word toegelaat en aangemoedig om die inhoud van Keep Believing Ministries gratis te gebruik en te versprei. As u kies om uittreksels uit 'n preek of artikel te publiseer, moet u 'n skakel na die KeepBelieving.com & rsquos -weergawe van hierdie artikel gee. Die inhoud van KeepBelieving.com mag nie herversprei word teen 'n fooi bo die reproduksiekoste nie.
As u Keep Believing Ministries wil ondersteun, word u gebede en skenkings waardeer, en kan hierdie wêreldwye bediening dit verder moontlik maak om alle materiaal gratis te versprei.
Hoe lyk volksmoord werklik
Ek gaan die feit tersyde stel dat hierdie verhaal meestal indien nie heeltemal fiktief is nie (sien ook hierdie artikel). Weereens, die punt van hierdie reeks is nie om die historisiteit van Bybelse gebeure aan te spreek nie. Dit is eerder om ernstige vrae te stel oor die morele karakter van die God van die Bybel. Die uitdaging staan ​​vas, of u 'n letterkundige is wat oortuig is dat hierdie en ander verhale uit die Bybel feitelike verslae is, of dat u 'n progressiewe persoon is wat steeds die idee wil handhaaf dat Jerigo simbolies bydra tot die algemene verhaal van 'n liefdevolle en verlossende God.
As God se uitverkore leier, wie se naam ironies genoeg beteken "YAHWEH is redding", beveel het om "elke lewende wese" in Jerigo uit te roei, dan het God deur sy volk volksmoord gepleeg. En selfs al aanvaar ons die argument dat die skrywer van Joshua, in ooreenstemming met die literatuur van daardie tydperk, besig was met "hagiografiese hiperbool", dit veronderstel is om ons gewete op een of ander manier te verlig, aangesien nie "elke" kind byvoorbeeld deurloop is nie met 'n swaard daardie dag?
Kom ons fokus 'n bietjie nader op net die kinders van Jerigo wat tereggestel is, sowel as diegene wat oorleef het as die Bybel inderdaad geneig is tot literêre oordrywing. Hulle het waarskynlik honderde getel, en 'n reeks vrae kom by my op wat ons verby data moet dryf tot die rou, menslike ervaring van volksmoord.
Het sommige van hulle hul ma's en pa's se kele gesien sny of mae oopgesplit of deurboor deur die lem van 'die kinders van Israel' soos Larry die komkommer hulle genoem het?
Watter angs het hulle getref toe hulle hardloop en probeer wegkruip vir hul aanvallers?
Watter fisiologiese en sielkundige trauma het plaasgevind toe sommige hul laaste bloedgorrelende snikke gevoel en gehoor het?
Hoe het hulle gedagtes verwerk wat hulle daardie dag gesien het, veral die dood van een of meer van hul ouers, broers en susters, uitgebreide familie en vriende?
Watter PTSV -simptome het hulle geopenbaar in die dae en maande, indien nie jare na die gruwelike gebeurtenis nie? Kan 'n gewone vuur byvoorbeeld onmiddellik die reuk van brandende vleis herroep toe Israel se vegters die stad aan die brand gesteek het (Josua 6:24)?
Die vergete slagoffers van Jerigo (Jos 6)
Ons ken almal die Jerigo -verhaal redelik goed - ten minste, as ons Bybelskole, godsdiensstudies of skriftuurlike voorlesings baie ondervind het, is ons vertroud met hoe die stadsmure neerval. Ons weet ook dat Josua, die leier van die Israeliete, sy volk saamneem om Kanaän te verower. Daar veg hy die Slag van Jerigo, sy spioene bygestaan ​​deur die prostituut Rahab (wat op sy beurt met die spioene omgaan om 'n veilige deurreis vir haar gesin te verseker). Die stad is versterk, en daarom sê God vir Josua om ses dae lank elke dag deur die stad te marsjeer en seker te maak dat hy sewe priesters met ramhorings en die verbondsark insluit (Jos. 6: 7). (Klink na 'n heeltemal redelike strydstrategie, nie waar nie?). Hulle doen dit, en die muur van Jerigo kom neer. Die Israeliete wen die dag toe Rahab gered word.
Daar is 'n bietjie lastige vers hier waarop ons moet fokus tydens al hierdie rumoer. Ek gee jou Josh. 6:21. Die opset: die Israeliete, met toegang tot die stad:
Hulle [die Israeliete] het die stad aan die Here toegewy en met die swaard alles wat daarin was, vernietig - mans en vroue, jonk en oud, beeste, skape en donkies.
Joshua en die Israeliete gaan voort om 'n slagting te maak en alle lewende wesens in die stad dood te maak, insluitend mans en vroue, jonk en oud. " En hulle spaar nie eers die arme donkies nie!*
Dit is nog 'n voorbeeld van hoe God optree, of andersins dat die Israeliete op 'n gruwelike, moorddadige manier met God se onvoorwaardelike optrede optree. Ons kyk nou na hierdie tipe dinge - om onskuldiges dood te maak - oorlogsmisdade (met reg) en verafsku hierdie soort totale oorlog in die geskiedenis, van Sherman se mars tot die Tweede Wêreldoorlog. Ongelukkig is die Boek van Josua geen uitsondering nie: hier word die moord op onskuldiges met duidelike aanvaarding geskryf, ongeag of dit werklik gebeur het (dit het waarskynlik nie gebeur nie), maar dit moet nog 'n rede wees waarom ons twyfel daaroor die Ou Testament om 'n konsekwente stel waardes en beginsels te teken.
*Die sout in die wond: aNa die moord op almal vervloek Josua die stad en probeer hy verhoed dat iemand weer 'n stad daar bou (Jos. 6: 26-27).
**Terwyl die meeste geleerdes - en selfs protestantse leiers soos Johannes Calvyn - die historiese akkuraatheid van Josua verdiskonteer het, blyk dit waarskynlik dat die Israeliete op een of ander tydstip 'n veldtog teen Jerigo of 'n geografies soortgelyke plek gevoer het.
Karnei Hittin/Horns of Hittin
'N Nogal gespesialiseerde vraag: Met my besoek in November 2009 het ek vir die eerste keer die terrein van Karnei Hittin (die horings van Hittin) gevind, die plek van die klimaatsgeveg op 4,1187 Julie waar die magte van Saladin die kruisvaarders verslaan en gedoem het die Latynse koninkryk van Jerusalem. Ek is veral gefassineer met die kruisvaardertydperk (belangstelling-nie bewondering nie) Ek is nou besig om na 'n lesingsreeks van 30 uur oor die kruisvaardertydperk te luister deur middel van die klankprogram Great Courses. Toe ek die pad verlaat om te sien wat daar is, was ek baie verbaas dat hoewel dit 'n nasionale park is, daar eintlik niks is nie (ten minste wat ek kon vind). Dit was die plek waar een van die belangrikste gevegte in die wêreldgeskiedenis was, die keerpunt van die hele Kruisvaarder -onderneming, maar daar is geen interpretasie of ontwikkeling van die webwerf nie. Miskien is dit 'n Amerikaanse reaksie - die tonele van ons groot veldslae, veral in die burgeroorlog - is groot nasionale parke met allerhande historiese interpretasies.
(1) Is daar 'n vooruitsig om meer met hierdie webwerf te doen vir die gidse en ander wat op hoogte is van sulke kwessies?
(2) Is dit moontlik om op die terrein self te loop? Toe ek gaan, vind ek net 'n grondpad wat eindig met 'n heining. Ek kon nie 'n manier vind nie.
Dankie vir enige lig wat u kan werp!
Ek probeer nie 'n debat voer nie, maar die opmerking oor die gebrek aan argeologiese oorblyfsels om te ontwikkel, mis die punt. Min slagvelde het dit-selfs dié wat so onlangs was as die Slag van Gettysburg (keerpunt van die Amerikaanse Burgeroorlog) of Normandië, die plek van die D-Day-invalle in Europa. Ek was nog nie in Normandië nie, maar behalwe die geallieerde begraafplaas en gedenktekens in sommige dorpe, vermoed ek dat jy vier strande sal vind wat op sigself onmerkbaar is. Maar daardie vier strande was die plek van 'n belangrike stryd wat die geskiedenis van die geskiedenis verander het, en ek vermoed dat daar baie interpretatiewe inligting beskikbaar is om 'n mens te help & quot; nie in werklike artefakte wat oorbly nie, maar in die gedagtes.
Nou, ek weet dat ons baie meer weet van die besonderhede van Gettysburg en D-Day as van die Slag van Hittin op 7 Julie 1187. Maar hierdie webwerf is die ondergang van die Kruisvaarder-onderneming en is een van die min gevegte wat werklik 'n massiewe wending in die geskiedenis aandui. Meer as 'n grondpad en 'n nasionale park (in teorie, sonder iets daar) sou 'n nuttige herdenking van die uiters belangrike gebeurtenis wees. Dit was my enigste punt. Dit is nie die einde van die wêreld nie, maar dit is volgens my 'n anomalie en jammer.
Nou, ek sal aanbeweeg. Ek waardeer diegene wat probeer het om met inligting te help in plaas daarvan om op te tree asof die vraag dom was. Ek weet dat twyfel soms af en toe dom dinge sê, maar ek dink nie my punt hier is dom nie, selfs al deel ander nie die siening nie.