Dienste vir videoklets soos Zoom het 'n algemene manier geword om kontak met vriende, familie en medewerkers te hou. Maar dit is ook gedwing om mense van aangesig tot aangesig met hulself te sit met 'n duidelike blik op elke puisie, elke rimpel en elke ongemaklike uitdrukking wat hulle andersins nooit sou sien nie.
Dit is net vreemd. Maar is dit erger as dit? Het ons selfpersepsies verander?
Eerste skrywer Gabrielle Pfund, 'n gegradueerde student in die laboratorium van Patrick Hill, medeprofessor in die afdeling sielkunde en breinwetenskappe aan die Washington Universiteit in St. Louis, het verwag dat sy sou vind dat mense oor die algemeen minder tevrede sou wees met hul voorkoms, hoe meer hul videoklets gebruik toegeneem.
Namate videoklets meer deurdringend geword het, "het ek gedink, dit is niks anders as wat ek ooit ervaar het nie. Ek wonder of dit mense beïnvloed? "
Sy het uitgereik na 'n voormalige professor, Jennifer Harriger aan die Pepperdine-universiteit, wat navorsing doen oor liggaamsbeeld en sosiale media. Harriger het Pfund aangemoedig om die onderwerp te ondersoek.
Vir die studie het Pfund 438 vroue ondervra — omdat sy sê: "Vroue meld dikwels meer probleme met liggaamsbeeld as mans. " Die deelnemers het gewissel tussen 18- en 70-jariges; almal behalwe 5% was 55 of jonger.
Hulle het gerapporteer hoeveel tyd hulle voor die begin van die pandemie teenoor daarna aan videoklets bestee het; met wie hulle skerms gedeel het, soos vriende, familie, medewerkers en / of romantiese vennote; en antwoorde op 'n paar bykomende vrae oor hul gewoontes met betrekking tot video-klets.
Navorsers beoordeel vroue dan op 'n skaal van selfobjektivering, 'n maatstaf van die persoon se bewuste gedagtes oor hoe hulle glo dat ander hulle waarneem. Hulle is ook beoordeel op hoe gereeld hulle voorkoms met ander vergelyk.
Uiteindelik is hulle gevra hoe tevrede hulle met hul eie is voorkoms.
Die vroue se reaksies het saamgevoeg 'n prentjie wat beskryf hoe hul gebruik van videoklets gevolg word met hoe tevrede hulle is met hul voorkoms, gegewe hierdie neigings om hulself te oordeel, hetsy teen ander of deur die oë van ander.
'Ons het gedink dat dit gemodereer kan word deur selfobjektivering en tevredenheid in die voorkoms,' sê sy, hoe meer 'n vrou self-geobjektiveerd is, of hoe meer sy haarself met ander vergelyk, hoe sterker sal die negatiewe verband wees tussen tyd spandeer aan videoklets en voorkoms met 'n mens se bevrediging.
Maar hoe gaan dit met die ontleding van die data en om te sien hoe die vroue se tevredenheid verander in verhouding tot hoeveel meer tyd hulle aan video-klets bestee het?
'Die belangrikste ding wat ons gevind het, is dat dit nie is nie,' sê sy. "Die aantal ure wat u bedags aan video-klets deurbring, hou nie verband met hoe tevrede u is met u gesig of u liggaam nie."
"Vir mense wat 'n hoër punt behaal het met selfobjektivering, was daar 'n klein negatiewe verband met die voorkoms van tevredenheid hoe meer tyd hulle aan video-klets bestee het," sê sy.
Dit was 'n klein vereniging, maar met potensieel groot gevolge vir sommige bevolkings. Een rede is omdat dit nie net vriende, gesinne en kollegas is wat mense via videoklets verbind nie. Gedurende die pandemie het baie mense hulle ook tot telegesondheidsoplossings vir mediese sorg gewend.
"Toekomstige navorsing moet oorweeg of die gebruik van sulke platforms vir sommige individue problematies kan wees," het Pfund in die koerant geskryf. In die besonder, sê sy, laat hierdie voorlopige navorsing vrae ontstaan ​​oor die gebruik van videogesprekke vir behandeling vir mense met sekere toestande, soos eetversteurings.
En sy neem nie aan dat die gebruik van videoklets moontlik slegs vroue kan beïnvloed nie. Vervolgens beplan Pfund om te kyk na die gedrag van mansvideoklets: Is die assosiasies dieselfde as met vroue? Vergelyk mans enigsins hul voorkoms van videoklets?
In die toekoms beplan sy om dieper in te duik vroue se perspektiewe deur hulle daagliks aan te teken van hul video-interaksies en gevoelens.
"Dan kan ons uitmekaar terg, op dae wat 'n persoon meer tyd spandeer aan video-klets, is hulle tevredenheid beter of slegter," sê Pfund. "Of wat daarvan as hulle tyd spandeer met familie teenoor vriende teenoor werk?"
Selfs dieselfde studie kan anders lyk as sy dit vandag weer doen.
Toe sy met die navorsing begin, was dit Mei. Destyds het dit miskien vir ewig gelyk, maar teen nou kan ons sê dat die video-geselsverskynsel nog redelik nuut was — net twee maande om van die huis af te werk. Nou is mense daaraan gewoond en het hulle waarskynlik aangepas om na onsself te staar, soms ure per dag.
"Dit is al amper tien maande dat ons dit heeltyd gedoen het," sê Pfund. "Wat dit nou vir ons beteken, kan heel anders wees as wat dit destyds vir ons beteken het."
Eerste skrywer Gabrielle Pfund, 'n gegradueerde student in die laboratorium van Patrick Hill, medeprofessor in die afdeling sielkunde en breinwetenskappe aan die Washington Universiteit in St.
Jennifer Harriger aan die Pepperdine Universiteit, wat navorsing doen oor liggaamsbeeld en sosiale media.
Swak monitering op die grond maak dit onmoontlik om te weet watter stad die wêreld se besoedelste is, ...