Die skakel tussen vrees en pyn
Griek Dick-Read het ontdek dat die vroue wat die meeste in die geboorte gely het, die een was wat die meeste bang was. Vrees, het hy geleer, het 'n groot invloed op die liggaam. Wanneer 'n persoon in 'n toestand van vrees is, word boodskappe aan die liggaam gestuur om dit te sê om die waargenome gevaar te beveg of weg te hardloop. Bloed en suurstof haas dadelik in die spierstruktuur, wat op sy beurt die liggaam die krag gee wat nodig is om te oorleef. Enige organe wat nie nodig is vir "veg of vlug" word gevolglik gedreineer van bloed (en suurstof) sodat dit elders afgelei kan word nie. Dit verklaar waarom mense "wit as 'n laken" word wanneer hulle bang is. Die liggaam veronderstel dat die gesig nie meer bloed en suurstof nodig het nie, soos byvoorbeeld die bene wat, wanneer die ekstra "brandstof" gegee word, die bedreigde persoon in staat stel om te hardloop.
Benewens die gesig word bloed ook uit die brein gedreineer, die spysverteringstelsel en die baarmoeder. Dick-Read het bevind dat die baarmoeder van 'n bang vrou in kraam letterlik wit is. Sonder die brandstof wat dit benodig, kan die baarmoeder nie korrek funksioneer nie, en ook nie afval kan weggedra word nie. Daarom maak arbeid seer. Die oplossing - skakel die vrees uit en jy skakel die pyn uit.
Dick-Les se teorieë het my sin gemaak. Miskien sal geboorte nie so erg wees nie, dink ek. Minder as twee jaar later was Dawid en ek getroud en het ek die kans om vir myself te sien.
My persoonlike ervaring
Benewens Childbirth Without Fear, het ons ook die Seth-materiaal (Jane Roberts) en ander boeke gelees wat handel oor hoe ons oortuigings ons realiteit skep. Kort voor ons het ons begin om die lewe te skep wat ons verlang het. Hoekom, ons het gewonder, moet ons nie die geboorte wat ons verlang het ook kon skep nie? In November, 1977, het ek swanger geword.
Elke dag het ek my oortuigingsvoorstelle herhaal, "Ek glo in my vermoë om veilig en maklik by die huis te bring," het ek vir myself gesê. "Ek glo ek is vreesloos, ek glo ek is veilig, ek glo ek is onskuldig. Ek glo ek verdien 'n goeie geboorte." Ek het elke aspek van my bewussyn ondersoek en op soek na enige oortuigings wat my verhoed om die geboorte wat ek verlang, te hê. Ek het ook gereeld geboorte gegee in my drome.
Gevolglik het ek byna geen van die sogenaamde simptome van swangerskap gehad nie. Ek het net eendag opgewek en dit het gestop toe ek besef het ek het nog vrese oor die feit dat ek 'n ma geword het. 'Ek is vreesloos om 'n ma te wees', het ek vir myself gesê, en ek het nooit weer opgekom nie. Ek het die middag van Augustus 20, 1978, aan die werk geraak. Die kontraksies was nie heeltemal pynloos nie, maar hulle was nie iets wat ek nie maklik kon hanteer nie. Rond middernag het ek en Dawid drie van ons vriende wat gevra het om by te woon, saam met 'n rolprentmaker wat die geboorte wou film, opgeroep. Binne 'n halfuur was almal daar, en ons het voortgegaan om te praat en lag en oor die algemeen geniet ons. Ons het nie tydkontraksies gehad nie of kyk hoe verruim ek was.
Ons het eenvoudig ontspan, pret gehad en vertrou dat wanneer die tyd reg was, die baba gebore sou word. Sowat 1: 30am het my watertas gebreek en ek het afgekom en die baba se gesig gevoel. Ek het oor na die bed geloop, op my hande en knieë geklim, en was op die punt om te draai toe ek 'n innerlike stem hoor sê: "Moenie omdraai nie." Ek het nie, en 'n tweede later het my pragtige baba seuntjie, John, letterlik in Dawid se hande gevlieg. Die geboorte was 'n geweldige sukses. Vyftien maande later het ek my tweede seun, Willie, bevrug en ook hom, eerste voete, by die huis sonder hulp verleen. Agtien maande nadat ek Willie het, het ek my dogter, Joy, swanger gemaak.
Gee alleen geboorte
Hierdie keer het ek gedink ek wil graag alleen wees vir die geboorte. Ek het gekom om my liggaam heeltemal te vertrou. Op die oggend van November 17, 1982, het ek in arbeid gegaan. My seuns het geslaap en Dawid was by die kampusbiblioteek. Ek het gaan stort, my klein badjie uitgekom en op een voet en een knie geklim, die posisie wat my die regte tyd gevoel het. Toe ek haar kop gekry het, het ek een druk gegee en sy het saggies in my hande gegly. Sy kyk regop na my en gee 'n bietjie huil. Die gedagte het deur my gedink dat sy die mooiste geskenk was wat ek ooit ontvang het. Nadat ek die koord gesny het, haar in 'n kombers toegedraai het en die plasenta in die bad gelos het, het ek na die bank gegaan om te gaan lê. Sagte klokkies en die geluid van die golwe van die see het my kop gevul. Ek voel positief gelukkig. 'N Uur of twee later het ek opgestaan ​​en gedrink. Dan, Joy, John, Willie, 'n vriend van my en ek het almal na die kampus toe gegaan om Dawid te sien. Die temperatuur was in die 70's en ek het gevoel asof ek op die lug was. Dit het ek gedink, hoe die geboorte veronderstel is om te wees.
'N Ontspanne geboorte
Vier jaar later het ek Michelle swanger geword. Op April 5, 1987, het ek wakker gevoelens gekry. Op daardie stadium het Dawid die koerant gelees, maar ek het besluit om hom nie te vertel dat ek in die werk was nie. Terwyl ek in my bed lê, het ek diep ingeasem en gesê geloofsvoorstelle. Ek het vir myself gesê, "Ek beweeg uit die pad en laat my liggaam geboorte gee." Skielik voel ek myself in 'n toestand van volledige ontspanning. Ek het absolute geloof dat die bewussyn in my wat geweet het hoe om my baba perfek te groei, ook geweet het hoe om my baba uit te kry. My werk was eenvoudig om te ontspan en dit toe te laat.
'N uur later het ek besluit om op te staan ​​en te bad. Ek loop oor die saal, draai die badwater aan en gaan sit op die toilet. Soos ek tussen my bene gekyk het, het ek gesien hoe my watersak begin uitsteek. Dit het gedruk, ek het 'n bietjie druk gegee, en my dogtertjie het in my hande gegly. "David," roep ek uit, "sal jy hier 'n oomblik kom?"
Dawid het in die saal afgekom en was verbaas om te sien dat Michelle op my skoot sit, rustig verpleeg. 'Jy sal beter 'n skêr kan kry,' sê ek, 'en, o ja, draai die badwater af, asseblief.'
My storie is nie uniek nie. Dwarsdeur die geskiedenis het vroue suksesvol gebore sonder mediese hulp. Trouens, die kindersterftesyfer in hierdie land het skerp gestyg nadat vroue in hospitale begin geboorte kry. Selfs vandag, talle studies toon dat vir die meerderheid van vroue, huisgeboorte eintlik veiliger is as die hospitaalgeboorte.
Geboorte is 'n natuurlike proses wat die beste werk as dit ten minste inmeng. Of, soos Grant Dick-Read skryf, "As alleen in arbeid gelaat word, produseer die liggaam van 'n vrou die baba wat nie deur sy ma se gedagtes of die assistent se hand versteur word nie."
Die meeste geboorte "professionals", egter, diegene wie se inkomste en selfbeeld afhanklik is van vroue wat hulself oorskakel na die "owerhede" in arbeid, sal ons anders glo.
Die waarheid is, met die regte oortuigings, kan enige vrou pynloos en maklik, óf deur haarself óf in die geselskap van 'n vennoot, vriende of familie, pyn gee. Watter beter plek om te begin glo in ons eie vermoëns as met die geboorte van 'n kind?
"Unassisted Childbirth" deur Laura Kaplan Shanley.
Info / Koop die boek
Die boek Unassisted Childbirth is ook beskikbaar by die skrywer teen 'n afslagprys. Sy kan gekontak word via haar webwerf www.unassistedchildbirth.com of per epos by [EMAIL PROTECTED]
Koop die boek "Childbirth Without Fear"
deur Grantly Dick-Read.
Laura Kaplan Shanley is die skrywer van die boek, "Onaangepaste Kindergeboorte"(Bergin en Garvey,? 1994), en mede-redakteur van" Letters From Home: 'n Nuusbrief wat onondersteunde Homebirth ondersteun. "Bogenoemde is uit haar oorspronklike artikel uitgespreek. Vir meer inligting, kontak Laura by: 760 36th St., Boulder, CO., 80303.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en voorwaardes > 'N persoonlike ervaring: doen dit self geboorte (Deel II)