Chris – Hoofstuk 1 | SkalkSkryf
Twee boeke, nee drie »
Mei 24, 2013 deur Louwie
Van oorkant die straat kom ‘n mooi jong meisie aangestap, geklee in ‘n swart rok. ‘n Spatsel rooi van ‘n serp om haar nek vrolik die doodsheid van die beeld effens op, beklemtoon die somberheid van die oomblik teen die helder lig. Die kort rokkie wip uitdagend bo haar knie met elke tree. ‘n Onverwagte dwarrelwind slinger verby, gryp die rok en pluk dit speels die lug in. ‘n Flikker van opwinding ril deur hom as hy die rok sien lig tot waar ‘n helder rooi driehoek uitlokkend bo melkwit dye wink. Die meisie wend geen poging aan om die rok se speelse dans te bedwing nie.
Ek merk dat Chris se asemhaling merkbaar versnel. Hy voel waarskynlik die begin van ‘n ereksie kriewel, maar dan word sy uitsig belemmer deur die lykswa wat stadig tussen hom en die meisie inbeweeg.
Die lykswa beweeg morbied verby en hy kyk angstig na waar die rooi broekie uitdagend op die randsteen gehuiwer het, maar daar is skielik geen teken van die meisie nie, net sy pa en sy oom PP wat rustig in gesprek aangestap kom.
My naam is Theresa. Ek werk aan my doktorale tesis in die sielkunde. Die onderwerp van my tesis is die gevolge van ‘n disfunksionele gesinsopset op die lewe van kinders wat in so ‘n bestel grootword. Hierdie bepaalde gesin is onder my aandag gebring deur `n goeie vriendin van my wat in hierdie plattelandse dorpie grootgeword het en meeste van die inwoners en hulle geskiedenis intiem ken.
“Skandalig” hoor ek Chris se pa brom, “om so uitlokkend aangetrek by ‘n begrafnis op te daag. En dan nog met ‘n bloedrooi –”
“Tog is dit nie so onvanpas nie,” val Chris se oom PP hom baldadig in die rede “swart vir dood en rooi vir lewe, Thanatos en Eros, die ewige teenpole, die Yin en die Yang van Lao-Tsu, die goeie en die bose van die Boek. Die kind is wat, sestien, miskien agtien?, maar pragtig en vol lewe. Die geleentheid vra vir somberheid en wat is meer somber as swart?”
Chris beur terug na die randsteen met sy hele wese wat smag daarna om die bietjie obsene onskuld nog een maal te aanskou, maar met dieselfde angs wat seks nog altyd in hom opgewek het, net om hom soos gewoonlik koud en onvergenoegd, ontnugterd met homself te laat. ‘n Bitter smaak in die mond is al wat in sy geheue sal huiwer, van die meisie is daar geen teken nie.
Hoe goed ken ek hom nie. Ek kan raai wat alles deur sy gedagtes gaan, kan bykans hoor wat hy dink. Hoeveel jaar is dit nou al dat ek sy lewe navors, elke oomblik daarvan opgeteken het, al die hoogtepunte, al die laagtepunte. En nou dit, hierdie onnodige begrafnis.
Iets vreemds wat my soms help in my navorsing, maar meermale erg kortwiek, is my vermoë om, sê maar, die siel van afgestorwenis te kan sien. Dis iets wat al van my kinderdae af kom en wat ek moontlik van my ma geërf het. Ek sien hulle net en kan nie met hulle kommunikeer nie. Soms kan ek tog wel hoor wat hulle sê, of dink, of wat dit ook al is wat hulle doen.
Hulle kom gewoonlik na hulle eie begrafnisse toe. Soms erg verward, soms heel rustig. Waarom hulle hulle eie begrafnisse bywoon weet ek nie. Dalk om te sien wie is almal daar? Omdat hulle nie weet dat hulle dood is nie?
“En vir wat,” sê oom PP smalend aan Chris, “kwyl jy agter die kind aan soos `n bronstige stoethings. Herken jy nie eens jou eie kind nie, of ontken jy nog steeds dat dit joune is?”
Daar bly ‘n onrustigheid in Chris, die dag verloop nie soos hy dit verwag, bedink het nie. Die gemaal van die begrafnisgangers voor die kerk verwar hom, laat hom verwilderd ronddwaal met die vermoede dat daar iets belangriks besig is om hom of met hom te gebeur, iets waarvan hy die essensie nie kan vasvang nie. ‘n Gevoel dat hy besig is om beheer te verloor neem stadig van hom besit. Dit is ‘n ou en bekende gevoel, ‘n gevoel van onwerklikheid, asof hy waarneem en beleef sonder dat hy werklik teenwoordig is, asof hy van iewers sy liggaam as groteske absurditeit kan sien rondbeweeg tussen ander hygende, deur ouderdom vervormde liggame.
“Mense,” het hy eenkeer vir my gesê, “is ‘n nat, klewerige teenwoordigheid wat jou wese probeer binnedring, jou liefderyk omarm en jou van binne vernietig. Die massa mensdom is een walglike, bedreigende monster met wit benerige hande en kil starende slang ogies wat die bewussyn oorspoel soos ‘n lewende, slymerige gedrog.”
Die mensdom is afstootlik, het hy menig maal vir my gesê,en na my mening moontlik nêrens meer beduidend afstootlik as in die teenwoordigheid van die dood nie. In patetiese hopies staan hulle hier voor die kerk soos bees by ‘n soutlek, koppe na onder en na binne gekeer. Sommige ongeërg en traak-my-nie agtig, met net die voete wat onrustig rondtrap om die spanning te verraai, ‘n te skril lag wat onverhoeds uitglip en oë wat vinnig rondflits om te kyk of iemand dalk die onbewaakte moment bemerk het.
By die hek sien ek ‘n verslonste dronkaard slingerend aangestap kom, ‘n hoed wat tevergeefs probeer om ‘n wilde bos ongekamde hare te bedek skuins op die kop en ‘n skimmel stoppelbaard van ‘n dag of twee op die ken. Op hierdie snikhete somersdag dra hy ‘n lang verslete en gelapte jas wat amper tot op sy voete hang. “Ek het hom geken! Ek het hom geken!” kondig hy luidkeels aan. “‘n Goeie man gewees, ‘n ware vriend sê ek jou, ‘n mens met ‘n siel.” Hy stap slingerend af op ‘n gryskop vrou. ‘n Koue afsydigheid straal uit haar hele wese. “Mag ek u meedeel mevrou,” sê die dronkaard vertroulik aan haar, “dat ek die goeie man geken het, en dat ek, dit sal u moontlik verbaas, in dieselfde hoë kringe as hy beweeg het? En mag ek ook van hierdie geleentheid gebruik maak om my innige meegevoel aan u te betuig. Dit is voorwaar vir ons almal ‘n groot verlies en inderdaad ‘n groot skok …. ek het dit aan u genoem dat ek hom persoonlik geken het?”
Die man wieg nou gevaarlik heen en weer in sy dronkenskap. “Hy het in sy lewe nooit op niemand neergesien nie, ‘n gentleman sy lewe deur, al sê hulle nou hy was in sy laaste dae nie so mooi reg in die kop gewees nie. Mag ek u konfidensieel sê, net tussen ons,” sê die man fluisterend aan die afsydige vrou, “dat ek persoonlik van mening is dat hy nog van altyd af ‘n bietjie skeef was, koekoes,” en hy bevestig sy diagnose met ´n draaiende wysvinger na sy eie kop toe. “Koekoes,” bevestig hy weereens. “Maar ‘n goeie man, u verlies vandag is ons verlies en ons verlies is die wêreld se verlies!” sê hy teatraal en slaan asof dood neer op die grond. Die afsydige vrou staar die man ‘n oomblik veragtend aan, gee een tree oor die prostraat liggaam voor haar en stap met ‘n stywe rug weg in die rigting van die kerk.
“Eros, thanatos, phobos,” sê PP ingedagte. “Die mooi meisie met die rooi broekie van so flus, so uitdagend, dit bly in die gedagtes steek; nie soos jy dink nie Neef,” lag hy skielik gemoedelik. “Die versinnebeelding van Eros, die dryfveer wat die mensdom laat voort beur op sy moeisame lewens pad ten spyte van alle teenspoed en terugslae.”
“Die orgasmiese lekkerkry wat, net voor hy finaal moed opgee, hom laat vergeet van sy swaar en hom laat verbeel dat die swaar eintlik lekker is, en dan ploeter hy maar weer voort tot die volgende keer,” sê Chris se pa. “Maar as Eros sy glans verloor, dan kry jy die arme drommels soos die ou wat nou daar lê, wat besig is om homself des moers te drink. Thanatos, die drang om die self uit te wis, die groot dood te sterf en die gemors vir eens en vir altyd agter die rug te kry.”
“Die klein dood bedoel jy seker, soos as die lyf dood,” sê PP. “Die groot dood is weer iets heel anders, soos jy tog weet. Dit is daardie alles vernietigende dood as jy die ego afsterf, as jy die “Lig” sien en weet presies hoe klein jy werklik is as individu in die ganse skepping.”
“En paradoksaal genoeg, ook hoe groot en heilig jy is as deel van alles wat is,” sê Izak, die kind se Pa.
“En dan is daar natuurlik dié soos iemand wat ons baie goed ken en wat nou daar weg stap, wat ‘n doodse vrees vir die dood het en wat enige iets sal doen om uit die ou sekelman se hande weg te bly. Phobos, ‘n maniese vrees vir die dood.
“‘n Vrees wat jou van jou kop af kan dryf. Vir sulke mense is dit, ironies genoeg, uiteindelik tog beter om dood te gaan eerder as om met so ‘n verterende vrees saam te leef,” beaam Izak stroef.
Die twee broers, alewig aan die filosofeer oor goed en kwaad, oor lewe en dood. Petrus, of PP soos die mense hom ken, altyd dwars stroom op en uitdagend, Izak, die kind Chris se pa, altyd ongenaakbaar krities en bykans puriteins. Ek ken hulle al net so goed as wat ek Chris ken. Ek ken inderwaarheid die hele famielie en die grootste gedeelte van hierdie siek gemeenskap.
Ek sien hoe sersant Hendrina (vernoem na Ouma aan vaders kant) so onopsigtelik as moontlik nader staan aan die prostraat figuur van die gevalle begrafnisganger, notaboekie en pen in die hand. Soos gewoonlik is hy onberispelik geklee in sy blou polisie uniform. Knope blink gepoets soos sterre aan `n swart naghemel en skoene se punte gepoleer tot gitswart miniatuur bergspitse.
“Sersant Hendrina Brand,” stel hy homself formeel aan die prostraat figuur voor. “Ek verneem dat u die oorledene goed geken het?” vra hy uit die hoogte. Toe hy geen reaksie kry nie, sak hy op sy een kneg langs die figuur neer, stel homself weer eens formeel bekend en herhaal die vraag.
Die enigste reaksie van die man op die grond is om op sy sy te draai en op die sersant se blink gepoleerde skoen te kots. Maar die sersant gaan onverskrokke met sy ondervraging voort.
“Ek ondersoek die moontlikheid van moord op die oorledene. Ek wil u dus aanraai om u volle samewerking aan die gereg te gee nieteenstaande u openlike afkeur aan die polisie soos pas gedemonstreer deur u afkeurenswaardige gedrag deur op my skoen te vomeer,” sê sersant Hendrina sonder `n sweem van aggressie. “Ek is bewus daarvan dat dit die moderne neiging is om gesag uit te daag, maar dit sal u niks baat nie. Die enigste gevolg daarvan is dat mense, soos die oorledene, onnodiglik en voortydig in die graf beland. Al wat ek vra is u volle samewerking.” Die man op die grond gee `n paar luide snork geluide, draai in `n fetus posisie en slaap die slaap van alle dronkaards deur al die eeue op die sypaadjies van die lewe.
Volgens Chris is Maria (sy ma) dood. Sy is vermoor, in die rug gesteek met `n mes deur `n onbekende man by `n spuitfontein. Wat presies gebeur het is nie vir hom duidelik nie. Alles het net te vinnig gebeur. Een oomblik nog het ‘n man met ‘n mes op hulle afgestorm, hy het haar probeer beskerm. Skielik het alles donker geword, en nou is hulle hier by haar begrafnis. Wat tussenin gebeur het, is vir hom `n raaisel.
Sy belewenis daarvan is dat Broers en Susters van haar gemeente Christelik-bewoë teenwoordig is. Geveinsd die hoofde in ongeloof skud oor die heengaan van ‘n tagtigjarige Suster asof die dood op tagtig (selfs ´n gewelddadige dood) ‘n begrip is wat slegs op ander van toepassing is terwyl die self, die eie ek op grond van geloof of een of ander slegs aan hulle bekende gronde, geregtig is op onsterflikheid. Die dood gebeur net met ander, en in Maria en haar mede misleide pseudo-gelowiges se gedagtes, net met die armsaliges wie se geloof in die genesende, beskermende krag van ‘n almagtige God ooglopend nie sterk genoeg was soos dit ‘n ware gelowige betaam nie. Vir diesulkes is die dood ‘n verdiende loon. Dat die dooie tagtig of honderd jaar oud mag wees,(en dalk brutaal vermoor is)is nooit ter sake nie.
Waterige ogies kyk beterweterig, selfs vyandig met ‘n ek-het-mos-geweet-jy-sal-dit-nie-maak-nie uitdrukking na die kis, (want ek het van meet af aan geweet jy is nie so gelowig soos ek nie!) die kis wat plegtig en trots deur die ondernemers voor die kansel uitgestal is.
By die kerkdiens is onverwags baie oumense, in somber swart geklee, teenwoordig. Elkeen in sy eie gedagtes verskans teen die wete van sy eie naderende einde. Snuiwend van verkoue of ‘n onrustige hartseer of net uit gewoonte sit hulle daar, rawe op trek na nêrens. Agter lê ‘n lewe van verwyt, voor ‘n woestyn van onvergenoegdheid, afgunstigheid en van doodse eensaamheid wat die bitterheid in die gemoed stook tot ´n helse, verterende vuur.
Die mense streep traag die kerk binne. Die beskonke man lê eensaam en slaap waar hy geval het.
Die naaste familie sit in die voorste gestoeltes onder die wakende oog van die gemeente des Gods. Ontvlugting na agter word afgesper deur ‘n swart, snuiwende, mensemuur. Van voor sal die swart gedaante van die predikant weldra die gevangeskap in dreigende liefde voltooi.
Heel voor sit die drie mans. Aan Chris se linkerkant sit sy pa Izak, geklee in `n deftige swart pak klere, wit hemp en swart das. Aan sy regterkant sit sy oom PP. Vir die begrafnis is hy opsetlik oordadig deftig geklee in `n swart swaelstert manel pak, swart satyn hemp met `n wynrooi strikdas.
Omring deur ‘n see van oumensies sit hulle, oumensies met vyandig tuurende oë, oë wat dwingend kyk vir die geringste teken van afwykende gedrag in die vorm van gebrek aan oordadige emosie en roubeklag wat dan onmiddellik veroordeel kan word as tekenend van ‘n verworde wêreld.
Maria word later deur Oudominee onder luide hallelujas en instemmende amens van Broers en Susters wit gepleister. “‘n Steunpilaar van die gemeente” en “‘n Sagmoedige moeder vir haar ewe bedroefde kinders en kleinkinders.” Sy word die argetipe van die Afrikaner Moeder. Trots, onbaatsugtig. Blymoedig afgesloof vir kind en gemeenskap. ‘n Christen in die ware sin van die woord.
Daar is waarskynlik ‘n sweempie van selfvoldaanheid te bespeur op haar onverbiddelike strak gelaat op hierdie, haar laaste dag van triomf, dink Chris bitter.
Hy sit voor in die kerk soos dit kinders betaam. En soos al die kinders voor Maria, en al die ander afgestorwe moeders se kinders voor haar, en die wat nog sal kom, meer skuldig as bedroef. Daar kom ‘n ongedefinieerde tyd in elke kind se lewe dat hy nie meer sy ouers nodig het nie, net ‘n oordadige skuldgevoel subtiel deur die samelewing op hom afgedwing, verhoed hom om dit aan homself te erken. Net aan die uitverkorenes word dit gegee om sy ouers, of ‘n ouer te haat met ‘n onblusbare haat.
Die res gee vroom voor dat alles goed en wel is en stop die oumensies so vinnig moontlik in `n ouetehuis (‘waar hulle so pragtig en met soveel liefde versorg word deur die personeel. ‘Ons innige dank aan hulle almal vir hulle pragtige, onbaatsugtige diens tot aan die einde van Mammie/Pappie se lewe’). Party se gewetens laat iets so onmensliks nie toe nie en versorg die oues self terwyl hulle op die tande kners en daagliks, soms uurliks, bid om krag en genade van Bo. (Genade in die vorm van die uiteindelike heengaan van die hardkoppige, dwars ou mens?)
Skuins na agter sit die meisie in swart weer asof in ‘n sprokie, haar swart rokkie lê kuis teen haar aan, speels onskuldig opgeskuif bo die knieg om ‘n wit dy uitlokkend te ontbloot. Lang blonde hare val oor haar skouers en bedek haar sensuele nek sodat net ‘n beduidenis van ‘n polsende slagaar sigbaar is. Die kind lewe ten spyte van alle pogings om die lewe te verdoesel.
Is dit die nalatenskap van ‘n wilde nag van passie in die gedaante van ‘n blou liefdesbyt wat skrams onder die hare teen die nek sigbaar is, wonder ek skaamteloos.
Dat Maria in onvrede met haar kind, haarself en die
wêreld geleef het, kan haar nie toegereken word nie. ‘n Mens leef vir tagtig jaar in ‘n samelewing waar die abnormale onnadenkend as norm van geslag tot geslag oorgedra is, en boet daarvoor.
Vir Chris is Maria dood. Haar laaste daad van vergelding teen die lewe.
Volgens hom is dit nie asof dit die eerste maal is dat hy haar “verloor” het nie. Sy lewensfilosofie was dat dit elkeen van ons se lot is dat hy eenmaal sal lewe, sy plig as’t ware. Hoe en hoeveel maal hy vir ander sal sterwe gedurende sy of haar lewe hang grootliks af van die mate waartoe wasdom bereik word of kinderagtigheid aangehang word.
Hy het meermale vir my gesê dat, in ons abnormale kultuur waar egosentrisme en selfaanbidding ‘n geïnstitusionaliseerde lewenswyse is, doen die probleem van lewe of sterwe vir ander hom noodwendig baie selde, indien ooit vir die indiwidu voor (behalwe natuurlik as kwasi filantropie waar diens aan die medemens listig en berekend as instrument vir selfverheerliking gebruik word). Ons sterf in die afwesigheid van ander bloot as gevolg van ‘n gebrek aan ego strelende adulasie. Soos varke in die modder, onwillig, selfs onmagtig om hulle self uit die stank uit op te hef.
Ek het soms regtig begin wonder of hy die ganse mensdom haat. En tog was hy sy lewe deur so ‘n sagte mens, so vol deernis en met ‘n ongelooflike, onvoorwaardelike liefde vir kinders.
Daar waar hy in die voorste gestoeltes sit word dit by hom ‘n alles oorheersende begeerte om hierdie blink gevernisde, koper beslane kis wat soos ‘n aantyging daar voor hom staan, in die graf te kry en, by wyse van spreke, die sluitsteen finaal voor die ingang te rol en wagte, gewapen met spies en swaard voor die steen op te stel met die opdrag dat niemand, lewend of dood, ooit weer daar mag uitkom of ingaan nie, het hy my na die begrafnis vertel.
Mens wil jou voorstel dat ten minste een soortgelyke poging voorheen minder suksesvol was?
Deur die loop van jare se noodwendige interaksie as toevallige medereisigers deur die lewe, eers deur naelstring gebind en later slegs deur die onsekere bande van bloed, het hulle, hy en sy ma, mekaar leer ken. In haar klein wêreldjie waarin net sy en haar eie behoeftes en begeertes bestaan het, het die onwelkome ontmoeting tussen sperm en ovum plaasgevind wat hulle op `n noodlots koers geplaas het.
In haar jong dae wou sy `n ballerina of model of `n filmster word. Op die platteland was daar eenvoudig nie geleentheid om die drome te laat realiseer nie. Buitendien het haar ouers, veral haar ma, geglo dat vrouens se plek in die huis by haar man en kinders is en nie agter boeke nie. Maar na daardie wonderlike, noodlottige, verwoestende ontmoeting by die rivier baie lank gelede, toe sy nog jonk, onskuldig en ongeneeslik romanties was, het sy almal en alles in die lewe begin haat met `n onblusbare haat.
Onder die dekmantel van `n uitsonderlike mooi uiterlike, het sy haar wraak teen die samelewing, en veral mans doelgerig beplan en `n spoor van verwoesting gelaat.
Deur die mag wat die samelewing op grond van blote ouerskap aan haar toegesê het, en deur die instrument van onnadenkende argaïese opvoeding, is hy wat Chris is, in die lewe gebring en gevorm om ‘n onaanvaarbare mens in ‘n onnadenkende, veroordelende, skynheilige samelewing te word.
Verwerping grensend aan haat vanaf die oomblik van konsepsie word argitek van ‘n getinte muur van kwalik bedekte afsku wat sy oprig tussen haar en haar ongebore, onwelkome nasaat, sterf hy vir haar en sy vir hom die eerste maal.
In die verre verlede, in die verre Ooste, nog voor die verre Ooste so genoem was, word die vrou Pavanarekha verkrag deur die demoon Drualika en die bose kind Kansa word gebore. Om die mensdom te red van die bose Kansa, word Krishna, die agtste inkarnasie van Vishnu, as avatar gebore. Die enigste rede vir Krishna se geboorte en bestaan is om Kansa, die verpersoonlikking van die Bose self, te vernietig.
Nie so lank gelede nie:
In die tyd toe die eerste Farao’s oor Egipte regeer het, word die Farao-god Osiris deur sy bose donker broer Set vermoor en die lyk versteek sodat niemand die Farao weer lewend kan maak nie. Isis, die godin-suster en vrou van Osiris spoor die lyk op. ‘n Wonderbaarlike bevrugting vind plaas en Isis skenk die lewe aan Horus die kind. Horus word gebore met die doel om die donker Set te vernietig.
In die onlangse verlede:
Geen mites word later rondom die geboorte van hierdie kind geweef nie. Geen stemme kondig die geboorte van ‘n leier of koning of messias aan nie; in die tempel van Thebes langs die Nyl heers ‘n doodse stilte. Hy word nie uit sy ma se sy gebore, stap kordaat weg en begin dadelik vir die teenwoordiges te preek soos die Buddha nie. Daar is ook geen stal of wyse manne van Oos of Wes of Suid of Noord nie. Daar was wel ‘n geskokte stilte toe die bebloede, misvormde skepseltjie sy verskyning in die wêreld maak. Dat sy ma haar rug in afsku op hom, wat later “Chris” gedoop sou word, gedraai het, is nooit aan die wêreld bekend gemaak nie.
Op twaalfjarige ouderdom het hy nog niemand aangespreek oor hulle sondes nie, inderwaarheid het dit voorgekom asof hy op daardie stadium nog totaal onbewus was van die bestaan van die Goeie of die Bose. Dit is dus ook onwaarskynlik dat hy op hierdie stadium selfs maar die moontlikheid oorweeg het dat die twee dalk een kon wees.
Tussen Maria se besittings het ek op hierdie gedeeltes van ‘n dagboek afgekom:
Ek is vanoggend by ons sel van die Orde van Moeders van die Heilige Lig se vergadering deur loting aangewys om op ons groot Fees wat op Kersdag plaasvind, as fokus vir die “Lig” te dien. Alhoewel ek deeglik bewus is daarvan dat sommige persone wat voorheen as fokus gedien het, in die proses dood is of van hulle verstand af geraak het, het ek gehuil van blydskap toe die lot op my val. Ek glo dat niemand die taak van fokus meer waardig is as ek nie, niemand in ons sel is meer toegewyd as ek nie. As iemand die “Lig” kan dwing om te manifesteer, dan sal dit ek wees.
Na die loting is ek, ter voorbereiding op die groot taak wat op my wag, dadelik in afsondering geplaas. Niemand is by my toegelaat nie, nie eens die Grootmoeder nie. Vir drie dae en drie nagte sal ek nie toegelaat word om te slaap of te eet nie. Ek moet ontspan, ek moet mediteer en my aura so wyd moontlik projekteer, ek moet my sewe chakras balanseer en daarop konsentreer om my derde oog te aktiveer. Deur alles moet ek met my hoër self in kontak kom, want dit is deur die hoër self dat die “Lig” op hierdie aardse vlak kan manifesteer.
Daar is nie veel omtrent die sogenaamde “Moeders van die Lig” bekend nie. Wat ek wel kon uitvind was ook maar uit skinderstories en raaiskote, en tog is ek oortuig daarvan dat meer as een van my bronne meer geweet het as wat hulle wou voorgee.
Lede van die “Moeders” kom uit alle ekonomiese en sosiale kringe van die samelewing. Sommige is huisvroue, sommige professionele mense soos dokters en prokureurs. Ander is kantoorwerkers en plaasvroue.
Die volgende inligting het ek ook in ‘n laai in Maria se lessenaar gevind. Dit is in haar eie handskrif en is dus moontlik afgeskryf uit ‘n ander bron.
Orde van die Moeders van die Heilige Lig:
Om die mens bewus te maak van sy roeping.
Om die mens se resonansies doelbewus te verhoog om sodoende by hoër kosmiese dimensies in te skakel en sodoende sy evolusionêre ontwikkeling te bespoedig.
Om die mens bewus te maak van sy ware identiteit as Lig.
Om die Lig weer te laat manifesteer as mens.
Die volgende paar inskrywings uit die dagboek van Maria het my nogal geskok. Ek sou aanbeveel dat sensitiewe lesers hierdie gedeelte oorslaan.
25 Desember 1200 uur
Drie mans is vanoggend uit die gemeenskap ontvoer en geblinddoek na die afgeleë plaas gebring waar die fees sal plaasvind. Volgens voorskrif vir die fees moet een van die mans ‘n predikant wees, een moet uit die werkersklas kom, en een moet ‘n negentien jarige maagd wees. Al drie moet blank wees. Die mans is gedwing om alkohol in te neem tot hulle redelik besope was; hulle is gewas en sal net voor hulle aan die fees deelneem, ‘n ligte dosis meskalien toegedien word.
Posted in Uncategorized | Tagged Ansuz, begrafnis, Chris | 6 Kommentaar
op Mei 24, 2013 at 9:59 nm MaanKind
op Mei 26, 2013 at 8:49 nm Louwie
Goed Maankind, byt vas, vorentoe raak dit rof. Ons probeer elke week een hoofstuk van die storie hier plaas. Kom lees en lewer kommentaar.
op Mei 27, 2013 at 4:54 nm Son
Ek sal weer en weer moet lees om lekker by te bly, maar laat waai! 🙂
op Junie 20, 2013 at 8:07 nm Louwie
Son, ek sal eendag vir jou die boek persent gee dan kan jy dit rustig weer lees. Intussen moet jy maar weekliks hier `n draai maak om by te hou. Daar is net 11 hoofstukke, as ek reg onthou!!
op Julie 31, 2013 at 2:56 vm karin
Lieweste u! Ek sal dit weer moet lees om kop te hou, maar gaan nou eers verder lees. Louwie ek sien uit daarna om te sien hoe hierdie storie ontvou, baie dankie
op Julie 31, 2013 at 9:08 nm Louwie
Karin, ek is bly jy geniet dit. Lees verder, ons is nou by hoofstuk 10 en amper by die einde … wat selfs my verbaas het oor hoe dit uiteindelik uitgedraai het!