Urs Widmer (* 21 Mei 1938 in Basel, † 2 April 2014 in Zürich) was 'n Switserse skrywer en vertaler.
Urs Widmer in 2012
21 Mei 1938
2 April 2014 (op 75)
Skrywer, dramaturg en vertaler
Urs Widmer is as die seun van Walter Widmer, 'n vertaler, literatuurkritikus en hoërskoolonderwyser, gebore. Die bekende Duitse skrywer Heinrich Böll was 'n vriend van die Widmers en het dikwels besoek by hulle afgelê. Urs Widmer se Duits-onderwyser by die Realgymnasium Basel was die skrywer Rudolf Graber.
Widmer het aan die universiteite van Basel, Montpellier en Parys in Germanistiek, Romanistiek en Geskiedenis gestudeer. In 1966 het hy sy doktersgraad in Basel met 'n tesis oor naoorlogse Duitse prosaliteratuur verwerf.
Ná sy studies was Widmer aanvanklik as lektor by die uitgewery Walter Verlag in Olten, Switserland werksaam. Vervolgens het hy 'n soortgelyke pos by die Duitse Suhrkamp-uitgewery in Frankfurt am Main aanvaar. Hy het reeds ná 'n kort tyd uit dié pos bedank, maar in Frankfurt gebly waar hy tussen 1967 en 1984 as skrywer werksaam was. Widmer het in dié tyd resensies vir die dagblad Frankfurter Allgemeine Zeitung geskryf en as dosent in Nuwe Duitse Literatuur les aan die Universiteit van Frankfurt gegee.
In 1968 is Widmer se debuutverhaal Alois gepubliseer. In die volgende jaar was hy 'n medestigter van die uitgewery Verlag der Autoren wat sy toneelstukke tot vandag toe publiseer. In 1984 het hy na Switserland teruggekeer.
Urs Widmer was lid van die Duitse Akademie vir Taal en Digkuns (Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung) in Darmstadt, die Duitse Akademie vir Uitvoerende Kunste (Deutsche Akademie der Darstellenden Künste) in Bensheim, die Akademie der Künste Berlin-Brandenburg en van die Grazer Forum Stadtpark.
Widmer het in Zürich gewoon waar hy met 'n psigoanalitikus getrou is. Uit die huwelik is 'n dogter gebore.
Urs Widmer se omvangryke literêre werk sluit romans, verhale, essays, toneelstukke en radiodramas in. Literatuurkritici het na die fantasievolle en ironiese manier verwys waarmee Widmer die triviale storielyne van klassieke avontuur- en reisverhale as parodie of selfs as surrealistiese verhaal verwerk het. Vir Widmer was sy werke enersyds blote "fiksie", maar andersyds het hulle ook sover moontlik die maatskaplike realiteit weerspieël.
Widmer se (pseudo-)outobiografiese trilogie oor sy moeder, Der Geliebte der Mutter (2000), sy vader (Das Buch des Vaters, 2004) en homself (Ein Leben als Zwerg, 2006) is gunstig deur kritici ontvang. In hierdie werk beskryf Widmer die dubbele bodem van die lewe wat sy ouers gelei het - 'n burleske fasade teen 'n ernstige agtergrond. Volgens hom het dit sy latere skryfstyl beïnvloed. Mits dit as outobiografiese teks gelees geword, koketteer Widmer in dié soms dubbelsinnige werk met die voorstelling dat hy die seun van die invloedryke Switserse entrepreneur en dirigent Paul Sacher was.
Sy toneelstuk Top Dogs, 'n sosiale satire waarin leidende bestuurders (sogenaamde Top Dogs) na hul afdanking tot Underdogs gereduseer word, het Widmer saam met die regisseur Volker Hesse in 1997 tydens die Berliner Theatertreffen aangebied. In 'n sogenaamde uitplasingsentrum moet die gewese bestuurders dieselfde moeilike, ontsettende en groteske situasies deurleef soos die werknemers wat hulle vroeër ontslaan is.
Net soos sy pa het Widmer ook werke van ander outeurs vertaal.
Essays, lesings en nie-fiksieWysig
1945 oder die „Neue Sprache“. Studien zur Prosa der „Jungen Generation“. Pädagogischer Verlag Schwann, Düsseldorf 1966 (= Dissertasie, Basel 1965)
In uns und um uns und um uns herum. In: Renate Matthaei (red.): Trivialmythen. März, Frankfurt 1970, bl. 11–18 (Wiederauflagen, z. B. Area-Verlag, Erftstadt 2004, ISBN 3-89996-029-7, bl. 331–339).
Beim Wiederlesen von „Alois“. In: Renatus Deckert (red.): Das erste Buch. Schriftsteller über ihr literarisches Debüt. Suhrkamp, Frankfurt 2007, ISBN 978-3-518-45864-8, bl. 125–128.
Der Traum vom herrschaftsfreien Arbeiten. 1968 – vom Suhrkamp-Verlag zum Verlag der Autoren. In: Neue Zürcher Zeitung. 11/12 Junie 2011, nommer 135, bl. 21.
Die lange Nacht der Detektive. Kriminalstück in drei Akten. Met voorwoord van die skrywer. Diogenes, Zürich 1973, ISBN 3-257-20117-6. Opvoeringsregte: Verlag der Autoren, Frankfurt am Main 1973. Première: Desember 1973 in Basel.
Münchhausens Enkel. Première, 2012, Zürich.
Das Ende vom Geld. Première, 24 Maart 2012, Staatstheater Darmstadt
Wer nicht sehen kann, muss hören. Wes-Duitse Uitsaaikorporasie (WDR) 1969
Tod und Sehnsucht. Sender Freies Berlin (SFB) 1972
Das Überleben der unsterblichen Mimi. Südwestfunk (SWF) 1973
Der Bergsteiger. Beierse Uitsaaikorporasie (BR) 1974
Die Zwerge in der Stadt. Suid-Duitse Uitsaaikorporasie (SDR) 1978
Das Blasquartett oder 80 Fragen nach dem Glück. SWF/Hessiese Uitsaaikorporasie (HR)/Noord-Duitse Uitsaaikorporasie (NDR)/BR 1979
Hierdie artikel, of gedeeltes daarvan, is uit die volgende Wikipedia-artikel vertaal: Urs Widmer
↑ Die Wieder(er)findung der deutschen Sprache. ORF 1, 15 Mei 2008
↑ Verslag oor die première by Glanz und Gloria op 29 Februarie 2012 in die Videoportaal van die Switserse uitsaaikorporasie SF, besoek op 3 April 2014.
↑ Dieter Langhardt: Der rote Teppich wird aufgerollt. Bespreking in die dagblad Thurgauer Zeitung, besoek op 3 April 2014.
↑ Das Ende vom Geld, Staatstheater Darmstadt
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Urs_Widmer&oldid=1810858"
Last edited on 10 September 2018, at 22:29