#JongStemme: Die emigrasie­vraagstuk en die prys van ’n sielErnst van Zyl. Foto: Verskaf. As jong Suid-Afrikaner kom ek toenemend jongmense teë wat pessimisties voel oor hul toekoms in ons land. Misdaad, swak regering, min werkgeleenthede en kulturele onderdrukking in ag geneem, kan ek hulle nie verkwalik nie. Tog is daar binne elke mens twee teenstrydende stemme: sy hart en sy kop; daarom reken ek hierdie is ook ’n kwessie van perspektief. Baie jong Suid-Afrikaners hunker na die groen weivelde in die buiteland. Hulle wil wegkom van die dor, stowwerige en windverwaaide wintergras van die ou Transvaal. Ek persoonlik word egter nie moedeloos as ek die asvaal hoëveldheuwels in die wintermaande beskou nie, want die verlede het my geleer dat die lente met sy bekorende, krakende donderweer wel uiteindelik getrou ná die winter opdaag en die Transvaal met ’n verfrissende nuwe groen mantel beklee. Die vraag oor emigrasie is vir my, persoonlik, ’n vraag oor hoe waardevol my identiteit as Afrikaan, Suid-Afrikaner, Afrikaanssprekende en Afrikaner vir my is. Ek dink, droom, het lief, vloek en bekommer my in Afrikaans – dit is die taal van my kop en my hart. Geen wyn proe so lekker soos een uit die Boland nie, geen Desembervakansie kan kompeteer met ’n Somerkersfees by die see nie, niks bring kalmte oor my siel soos die stilte en sterre van die Karoo nie, en daar is nie ’n sonsondergang ter wêreld wat kan kersvashou met een in die bosveld nie. Suid-Afrika is waar my gees gewortel is, waar dit gegroei het en waar dit tuis voel, ’n vakansie af en toe hierheen gaan nie my sieledors kan les nie. Jou huis is waar jou hart is en ek is nie bereid om ’n stuk van my hart en my siel prys te gee nie. My familiegeskiedenis in hierdie land kon ek terugspoor tot by 1688, wat my die 9de generasie op die Afrika-vasteland maak. Ek waardeer die voorreg om hierdie brief in my pragtige moedertaal te skryf, terwyl ek op my stoep sit en nog ’n hartroerende Afrika-sonsondergang aanskou. Dit alles is slegs te danke aan my voorouers se bloed, sweet en trane en die rou vernuftigheid, veerkragtigheid en vasbeslotenheid wat hulle in die donkerste dae van ons geskiedenis aan die dag gelê het. Dit is heel waarskynlik my Franse Hugenote-bloed wat my so rebels-hardnekkig maak. As ek nou moet pad vat omdat die teerpad weer in ’n grondpad verander het, sal dit vir my vasbytbloedlyn ’n antiklimaks van formaat wees in hul epiese verhaal op hierdie donker, maar tog magiese en magnetiese kontinent. My pa herinner my al van jongs af, “Daar is ’n groot prys om te betaal vir die voorreg om in een van die mooiste en beste lande in die wêreld te leef.” Daardie woorde weerklink nog tot vandag toe in my gewete soos ’n uitdagende stem teen die kranse van die Drakensberge. Suid-Afrika is ’n kulturele woestyn en doodloopstraat slegs as jy dit van ’n afstand met ’n onaangepaste, kliniese Westerse blik aanskou. Vir my is Suid-Afrika die enigste plek waar ek ’n kans staan om my ware plek in die son te vind, waar ek nie soos ’n opdrifsel of vreemdeling voel nie, maar soos iemand wat iets kan beteken en ’n verskil kan maak, al gaan dit soms hier ook hoe skrikwekkend rof. Dis die blond dis die blou dis die veld dis die lug en ‘n voël draai bowe in eensame vlug dis al Dis ‘n balling gekom oor die oseaan dis ‘n graf in die gras dis ‘n vallende traan dis al – Jan F. E. Celliers #JongStemme is ŉ projek deur Maroela Media en Solidariteit Jeug wat die jeug se stem in die openbare domein wil beklemtoon. Besoek Solidariteit Jeug se webblad by www.jeug.co.za vir hulp en advies met jou loopbaan!