Dit is insiggewend met hoeveel gelatenheid Jesus haar laat begaan. Sy staan eers agter Jesus by sy voete en huil – daardie tyd het ‘n mens gelê en eet, met jou voete weggedraai van die tafel – sy staan dus by sy rugkant. Soos sy huil, drup haar trane op sy voete, soveel só dat sy besef dat sy sy voete moet afdroog. Dit doen sy toe met haar hare. ‘n Baie intieme moment volg, waar sy sy voete soen, en met die reukolie in die albaste flessie salf.
En op ‘n manier is hulle reg. Die liefde van Jesus is telkens ‘n skandaal, want Hy het nie mense lief oor wat hulle vir Hom kan beteken nie, maar vir wat Hy vir hulle kan beteken. Dít is immers wat liefde is. Dit is om jouself te gee om iemand anders te seën.
Die punt van die gelykenis laat Jesus vir Simon self uitpluis, en dit is, dat dié mens vir wie baie sondes vergewe is, het ook baie lief. Maar hy vir wie min vergewe is, bewys min liefde.
Die intrige verdiep, want nou eers, en dit is belangrik, sit Jesus regop en draai na die vrou wat by sy voete staan, en begin met haar oor haar liefdesdaad gesels. Hy kyk na haar, maar hy praat nog eers met Simon daaroor, want Hy wil Simon tot insig lei. “Sien jy hierdie vrou?“ Eintlik ‘n retoriese vraag, maar vir die effek daarvan.