Spade paddas: tipes, habitat en eienskappe - diere Lees Meer
Hoof diere Spade paddas: tipes, habitat en eienskappe
Hierdie anuran amfibieë is hoofsaaklik grawe, maar kom massaal na die oppervlak wanneer dit tyd is om voort te plant.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Francisco Morata Carramolino op 22 Februarie 2021.
Laaste opdatering: 22 Februarie 2021
Anurane is stertlose amfibieë, waarvan die agterpote gewoonlik langer is as die voorpote. Dit sluit paddas en paddas in en is van die oudste diere op die planeet, met talle spesies wat baie wissel van mekaar. 'N Baie interessante - maar gewoonlik oor die hoof gesien - groep anurans is die aangewese paddas.
Hierdie klein diertjies deel kenmerke met die res van die anurane, maar hulle het sekere eienskappe wat hulle van die ander onderskei. Lees verder as u meer wil leer oor hierdie amfibieë en hul gewoontes.
Die aartappels: 'n informele groep
As gevolg van die groot aantal ooreenkomste wat hulle deel, is tradisioneel al die padda's in dieselfde groep ingesluit. Na molekulêre studies is dit egter tot die gevolgtrekking gekom dat daar twee verskillende families spoorpaddae is, wat nie baie na aan mekaar verwant is nie.
Die familie Pelobatidae bevat die Ou Wêreld of Europese spurpaaie. Daar is slegs 6 spesies, wat almal tot die genus Pelobates behoort. Hulle is teenwoordig in Europa, Noord -Afrika en Wes -Asië. In Spanje is die verteenwoordiger van hierdie klade Pelobates cultripes.
'N Voorbeeld van Pelobates cultripes.
Die familie Scaphiopodidae sluit die New World of Amerikaanse spurpaddae in. Dit is verdeel in 2 genera, wat Westerse spurpaddae (genus Spea) en suidelike spurpaddae (genus) genoem word Scaphiopus). Hulle behels die skaars aantal van 7 spesies tussen hulle en word versprei van die suide van Mexiko na die suide van Kanada.
'N Voorbeeld van Scaphiopus couchii.
Alhoewel dit minder algemeen is, het sommige spesies van die Megophryidae -familie ook hierdie naam gekry. Hierdie amfibieë bewoon Asië en verskil baie van die vorige. Sommige van hulle, soos Megophrys nasuta, het boonop hul okulêre strukture horingagtige of piekagtige strukture.
'N Voorbeeld van Megophrys nasuta.
As gevolg van die diversiteit wat hier aangebied word, kan die gevolgtrekking gemaak word dat aartappels is nie 'n natuurlike groep nie, maar 'n informele naam het vroeër van oppervlakkig soortgelyke diere gepraat.
Eienskappe van aangeperde paddas
Soos genoem, is die meeste van hierdie amfibieë baie soortgelyk aan mekaar. Hulle is mollig, van medium grootte, met kort stewige bene. Hulle het oker, goud, bruin en donker kleure. Boonop bult hulle oë, groot en opvallend, met goue irisse.
In teenstelling met ander paddas, is die vel glad en het dit nie die tipiese vratkliere nie. Hulle het ook nie die groot parotiskliere wat ander paddas agter die kop het nie. Benewens dit alles, ontbreek dit aan sigbare stembusse en oordromme.
Die mees verteenwoordigende kenmerk daarvan is natuurlik die een wat sy naam gee aan die spoorpaddae. Hulle het keratiniseerde en harde verdikkings op die agterpote, wat spore of spore genoem word. Hulle kan swart of wit wees, afhangende van die spesie, en word gebruik om op te grawe, wat leidrade gee oor hul lewenswyse.
Danksy sy spore, hierdie paddas kan agteruit grawe, begrawe vertikaal tot dieptes van tot 60 sentimeter. Om hierdie rede spandeer hulle die grootste deel van hul lewens ondergronds en kom hulle slegs gedurende die reënperiode snags na die oppervlak om plofbaar te reproduseer in tydelike poele.
Gedurende hul aktiwiteitsperiode voed hierdie klein anurans op 'n wye verskeidenheid ongewerweldes, soos insekte, buikpotiges of annelides. Hulle is nie bekwame roofdiere nie, so hulle wag totdat hul prooi voor hulle verbygaan voordat hulle toeslaan.
Soos die oorgrote meerderheid van die anurans, het hierdie paddas 'n watervalstadium waarin hulle paddavissies genoem word. Die larwes van die spurpaddas is baie interessant - al is dit om verskillende redes - in die ou en nuwe wêreldspesies.
Amerikaanse paddavissies het een van die kortste metamorfose prosesse van alle amfibieë, minder as 14 dae. Nog meer opvallend is dat hulle 2 verskillende morfotipes aanbied, soos ons hieronder sal sien.
Terwyl normale paddavisse omnivore is en bymekaar bly, ontwikkel sommige van hulle 'n ander morfologie, met hipertrofiese kake en groter groottes.
Dit is eensaam en uitsluitlik vleisetend, wat voed op skaaldiere en ander paddavissies. Interessant genoeg kan vleisetende paddavisse terugkeer na die omnivoor morfotipe wanneer hulle ophou om ander diere te prooi.
Aan die ander kant het Europese padda -paddavissies baie langer metamorfose, wat etlike maande kan duur. Dus, hulle kan enorme groottes bereik, tot 15 sentimeter.
Habitat en bewaringstatus
Spurpadda verkies sandgrond - wat hulle makliker laat grawe - en word gewoonlik verbind met droë of semi -ariede ekosisteme. Dit sluit onder meer woestyngebiede, landerye, struikgewasse en woude in.
Terwyl die meeste spesies Amerikaanse spoorpadda's in 'n optimale bewaringstoestand verkeer, sy Europese verteenwoordigers ly nie dieselfde lot nie. Hul bevolkings neem op 'n algemene manier af, en boonop word sommige van hul spesies as kwesbaar geklassifiseer of kan uitsterf.
Sommige van hul huidige bedreigings is die gebruik van plaagdoders en chemiese bemesting, veranderinge in grondgebruik, die vernietiging van hul habitatte en die bekendstelling van indringende uitheemse spesies.
Alhoewel dit diskreet en dikwels onmerkbaar vir mense is, hierdie amfibieë vorm 'n belangrike deel van hul ekosisteme. Om hierdie rede moet hulle geken, waardeer en bewaar word.