Hoekom is daar nie so iets soos 'n verslawende persoonlikheid nie Mighty Natural
"Die lewe is 'n reeks verslawings en sonder hulle sterf ons."
Dit is my gunsteling quote in akademiese verslawing literatuur en is terug in 1990 in die British Journal of Addiction deur Isak Punte. Hierdie doelbewuste uitdagende en omstrede verklaring is gemaak om debat te stimuleer oor die feit of oormatige en potensieel problematiese aktiwiteite soos dobbel, seks en werk regtig as ware verslawings beskou kan word.
Baie van ons kan vir onsself sê dat ons verslaaf is aan tee, koffie, werk of sjokolade, Of weet ander mense wat ons kan beskryf as "verslaaf" op televisie of die gebruik van pornografie. Maar moenie hierdie aannames enige basis in werklikheid?
Die probleem kom alles neer op hoe verslawing gedefinieer in die eerste plek - as baie van ons in die veld nie saamstem oor wat die kern komponente van verslawing eintlik is. Baie sal argumenteer dat die woorde "verslawing" en "verslawend" soveel in die alledaagse omstandighede dat hulle betekenisloos geword het gebruik. Byvoorbeeld, sê dat 'n boek is 'n "verslawend lees" of dat 'n spesifieke TV-reeks is "verslawend besigtiging" lewer die woord nutteloos in 'n kliniese omgewing. Hier word die woord "verslawend" waarskynlik gebruik word in 'n positiewe manier en as sodanig is dit devalueer sy ware betekenis.
Gesonde entoesiasme ... of werklike probleem?
Die vraag wat ek kry die meeste gevra - veral deur die uitsaaimedia - is wat is die verskil tussen 'n gesonde oormatige entoesiasme en 'n verslawing? My reaksie is eenvoudig: 'n gesonde oormatige entoesiasme dra by tot die lewe, terwyl 'n verslawing neem weg van dit. Ek glo ook dat word beskou as 'n verslawing, moet so 'n gedrag uitmaak 'n aantal sleutelkomponente, Insluitend oorheersende preokkupasie met die gedrag, konflik met ander aktiwiteite en verhoudings, onttrekkingsimptome wanneer nie in staat om betrokke te raak in die aktiwiteit, 'n toename in die gedrag met verloop van tyd (verdraagsaamheid), en die gebruik van die gedrag om die gemoedstoestand te verander.
Ander gevolge, soos die gevoel buite beheer met die gedrag en drange vir die gedrag is dikwels teenwoordig. As al hierdie tekens en simptome teenwoordig is, dan sou ek die gedrag 'n ware verslawing noem. Maar dit het nie gestop ander my beskuldig van verwatering die konsep van verslawing.
Die wetenskap van verslawing
'N Paar jaar gelede het Steve Sussman, Nadra Lisha en ek gepubliseer 'n hersien ondersoek die verhouding tussen elf potensieel verslawende gedrag wat in die akademiese literatuur gerapporteer word: rook tabak, alkoholgebruik, onwettige dwelms, eet, dobbel, internetgebruik, liefde, seks, oefening, werk en inkopies. Ons het die data van 83 grootskaalse studies ondersoek en berig 'n voorkoms van 'n verslawing onder Amerikaanse volwassenes het gewissel van so laag as 15% tot so hoog as 61% in 'n 12-maandperiode.
Ons berig ook dit geloofwaardig dat 47% van die Amerikaanse volwasse bevolking ly aan wanaangepaste tekens van 'n verslawende wanorde oor 'n tydperk 12 maande en dat dit nuttig om te dink aan verslawing as moontlik te wyte aan probleme van lewenstyl asook persoon-vlak faktore. In kort - en met baie voorbehoude - ons papier aangevoer dat op enige gegewe tyd byna die helfte van die Amerikaanse bevolking is verslaaf aan een of meer gedrag.
Daar is baie wetenskaplike literatuur wat aantoon dat die verslawing van een verslawing die geneigdheid het om ander verslawings te hê. Byvoorbeeld, in my eie navorsing het ek al alkoholiese patologiese spelers gekry - en ons kan almal waarskynlik dink aan mense wat ons as kafeïenverslaafde workaholics kan beskryf. Dit is ook algemeen vir mense wat een verslawing opgee om dit met 'n ander te vervang (wat ons sielkundiges noem "wederkerigheid"). Dit is maklik verstaanbaar, aangesien wanneer 'n persoon een verslawing gee, dit 'n leemte in die persoon se lewe verlaat en dikwels is die enigste aktiwiteite wat die leemte kan vul en soortgelyke ervarings gee, ander potensiaal verslawende gedrag. Dit het daartoe gelei dat baie mense sulke mense beskryf as 'n "verslawende persoonlikheid".
Terwyl daar baie pre-disposing faktore vir verslawende gedrag, insluitend gene en persoonlikheidseienskappe, soos hoë neurotisme (angstig, ongelukkig, geneig tot negatiewe emosies) en lae pligsgetroue (impulsief, onverskillig, ongeorganiseerd), verslawende persoonlikheid is 'n mite.
Alhoewel daar goed is wetenskaplike bewyse dat die meeste mense met verslawings hoogs neuroties is, is neurotisme op sigself nie voorspelbaar van verslawing nie. Byvoorbeeld, daar is hoogs neurotiese mense wat nie verslaaf is aan enigiets nie, so neurotisme is nie voorspelbaar van verslawing nie. Kortom, daar is geen goeie bewyse dat daar 'n spesifieke persoonlikheidseienskap is nie - of stel eienskappe - wat voorspelbaar is van verslawing en verslawing alleen.
Om iets te doen gewoonlik of oormatig maak dit nie noodwendig problematies nie. Alhoewel daar baie gedrag is soos om te veel kafeïen te drink of te veel televisie te kyk wat teoreties as verslawende gedrag beskryf kan word, is hulle meer geneig om gewone gedrag te wees wat belangrik is in 'n persoon se lewe, maar eintlik min of geen probleme veroorsaak. As sodanig moet hierdie gedrag nie as 'n verslawing beskryf word nie, tensy die gedrag beduidende sielkundige of fisiologiese effekte in hul daaglikse lewens veroorsaak.
Mark Griffiths, Direkteur van die Internasionale Gaming Navorsingseenheid en professor in Gedragswetenskappe Addiction, Nottingham Trent Universiteit. Hy is internasionaal bekend vir sy werk in dobbel / dobbel verslawing en het 14 toekennings, waaronder die 1994 John Rosecrance Navorsing prys vir "uitstaande wetenskaplike bydrae tot die veld van dobbel navorsing", en 'n Noord-Amerikaanse 2006 Lifetime Achievement Award vir bydraes tot die veld gewen van die jeug dobbel "ter erkenning van sy toewyding, leierskap en bydraes tot die veld van die jeug dobbel"