Volgens Ferdinand de Saussure (1857–1913) bestaan 'n teken uit die aanduier (signifiant), en die aangeduide (signifié). Die twee kan nie as afsonderlike entiteite gekonseptualiseer word nie, maar eerder as 'n kartering vanaf beduidende verskille in klank tot potensiële (korrekte) differensiële denotasie. Die Saussureaanse teken bestaan slegs op die vlak van die sinchroniese sisteem waarvolgens tekens deur hulle relatiewe en hiërargiese voorregte van gelyktydige voorkoms gedefinieer word. Dit is dus 'n algemene waninterpretasie van Saussure om aanduiers as enigiets te beskou wat 'n persoon kan sê, en aangeduides as voorwerpe in die wêreld. Trouens, die verhouding van taal en spraak-in-konteks is en was nog altyd 'n teoretiese probleem vir taalkundiges (cf. Roman Jakobson se bekende opstel "Closing Statement: Linguistics and Poetics" et al.).
20ste eeuse teorieëWysig
↑ Uitgespreek met 'n lang en beklemtoonde "a" /rɛprᵻzɛn.ˈteɪmən//rɛprɪzɛn.ˈteɪmən/.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Teken_(semiotiek)&oldid=2011598"
Last edited on 8 Julie 2019, at 08:54
Die bladsy is laas op 8 Julie 2019 om 08:54 bygewerk.