Bybelskool » Om in die bewuste teenwoordigheid van die Heilige Gees te leef – Simeon en Anna
Lukas vertel drie verhale van Jesus se kinderjare. Hy lig Jesus se besnydenis en voorstelling in die tempel, die lofprysing van Simeon en Anna in die tempel, sowel as Jesus se besoek aan die tempel op twaalfjarige ouderdom uit. Lukas kies dus om Jesus se kinderverhale (0-12), spesifiek dié wat met die tempel te make het, te vertel. Die band met God en sy openbaring in die tempel is in fokus.
In Lukas 2:25-38 word die verhale van Simeon en Anna vertel.
Simeon – regverdig en vroom
Ons leer vier dinge van die profetiese figuur Simeon van Jerusalem. Hy was regverdig (soos dit van Sagaria en Elisabet ook gesê word – Luk 1:6) en vroom. Hy het die vertroosting (herstel) van Israel verwag (vgl Jes 40:1; 61:2) en die Heilige Gees was op hom.
Wat Sagaria en Elisabet in hulle lofliedere ervaar het – dat die Heilige Gees hulle vervul om 'n boodskap van lof te bring – was dus deel van Simeon se alledaagse spiritualiteit. Hy het in die bewuste teenwoordigheid van die Heilige Gees geleef. Só het hy 'n boodskap van die Heilige Gees gekry dat hy die Gesalfde – die Hebreeuse woord in die OT is Messias; die Griekse woord word ook as die eienaam Christus gebruik vir Jesus in die NT – sal sien voor hy sterf. En word hy gelei na die tempel waar hy die Kind van die belofte in sy arms kon neem.
Dit tref my hoe Jesus by die tempel aankom omdat die wet – die Woord van God – dit voorskryf, en Simeon daar aankom omdat die Heilige Gees hom daarheen gelei het – die woord van God. Twee primêre maniere waarop God in mense se lewens werk. Die wet en die Gees is nie in 'n stryd met mekaar nie. Albei kom van God af. Dit geld hulle tyd sowel as ons eie tyd.
Die loflied wat die Heilige Gees vir Simeon gee, word die Nunc dimittis (Latyn vir "laat gaan") genoem na aanleiding van die eerste woorde daarvan. Talle kerke gebruik dit in hulle liturgieë, soos dit ook die geval is met die Magnificat van Maria, en die Benedictus van Sagaria. Elisabet s'n word soms die Beautitude genoem.
Simeon verwys met die aanvang van die loflied na die "woord" wat die Gees vir hom gegee het. Dit het nou in vervulling gegaan en sal hom nou met vrede sy eie dood tegemoet kan laat gaan. Sy oë het die verlossing van Israel gesien.
Simeon verklaar ook dat Jesus nie net van betekenis vir die Jode gaan wees nie, maar ook vir die nasies, waarmee Lukas die universele impak van Jesus se bediening aandui. En dié Jesus sal mense voor 'n keuse stel, wat hulle val of opstaan sal beteken.
Simeon reageer op die verbasing van Jesus se ma en pa deur hulle te seën, en dan spesifiek met Maria 'n verdere profesie te deel dat hierdie Kind bestem is tot 'n val en opstanding van baie in Israel. Jesus en sy boodskap sal weerspreek en verwerp word sodat die "redenering van baie harte aan die lig kan kom".
Dit is in vertroue en verset wat harte ontbloot word. Wat die diepste bedoeling van mense se harte openbaar word. Maar, vir Maria sal dit voel asof die teenstand teen haar Seun soos 'n swaard deur haar siel klief.
Anna – bidder van formaat
Simeon se woorde is nog nie koud nie, of Anna kom op die toneel. Haar naam is in Hebreeus Hanna, die naam van Samuel se ma in 1 Sam 1, 'n vrou wat ook in die tempel gebid het vir 'n seun en wie se gebede verhoor is!
Sy het reeds 'n gebedsbediening van meer as 60 jaar in die tempel gehad! Sy was vir 'n kort rukkie getroud, sewe jaar, en nou op 84 is sy steeds besig met haar lewenstaak, om die Here in die tempel te aanbid deur gebed en vas. Dit sluit getuienis in, want, sy vertel onmiddellik van haar ervaring in die teenwoordigheid van die Gesalfde vir almal wat dieselfde verwagting as sy gehad het, die bevryding van Israel.
Dit laat 'n mens onmiddellik dink aan Jesus wat gesê het dat die huis van sy Vader 'n huis van gebed moet wees (Luk 19:46; vgl Jes 56:7). Anna het nooit opgehou om in die tempel te bid nie!
Anna het dus ook in die bewuste teenwoordigheid van God geleef. Sy het ingetree by God vir alles en almal waarvan sy bewus was. Sy het doelbewus ook gevas sodat haar fokus onbelemmerd op God se teenwoordigheid kon wees. En sy het nie geskroom om vir ander te vertel wat God op haar hart gelê het nie.
Die wonder van hierdie Godsman en Godsvrou se toewyding aan die Here, is dat hulle die grootste guns van God ontvang, om nie net sy Seun te sien nie, maar Hom in hulle arms te neem, en God vir Hom te loof, die Immanuel, die God met ons.
Hulle verhale leer ons dus dat 'n lewe wat bewustelik gelewe word in die teenwoordigheid van die Here – in regverdigheid en vroomheid soos Simeon, in gebed en vas soos Anna – 'n onmeetlike impak nie net in die lewe van mense rondom jou kan hê nie, maar in jou eie lewe ook.
1. Dink dus na oor gebed en die teenwoordigheid van die Heilige Gees aan die hand van die twee innemende karakters van Simeon en Anna.
Anna het eintlik die tempel haar gebedstuiste gemaak! Soos wat ons as gelowiges nou self 'n "gebedstuiste" is. Hoe kan jy haar navolg, in jou eie situasie, sodat jy al hoe meer in die bewuste teenwoordigheid van God kan lewe?
Simeon het geleef in die teenwoordigheid van die Heilige Gees, nog vóór die uitstorting van die Gees. Sy oë was gerig op die ewigheid en God se voorsiening in die hede. Watter diep en vervullende manier van lewe, nie waar nie! In gebed en in die Gees. Hoe kan sy voorbeeld nie jou lewe verander nie?
2. Dink ook na oor die verband tussen die wet en die Gees.
Dink daaroor dat die Gees juis die wette van God in ons hart skrywe (Hebr 8:10) en ons help om dit na te kom deur die werke van die vlees dood te maak (Rom 8:1-17).
Die wet is nou die "reël van dankbaarheid", nie 'n "weg tot verlossing" nie, soos dit natuurlik eintlik altyd bedoel was (Heidelbergse Kategismus Deel 3).
Uiteraard sluit ons nakoming van die wet nie meer die burgerlike en seremoniële dele van die wet in nie, want dit is in Christus vervul. Dit gaan nou net oor die morele kant van die wet wat saamgevat kan word in die dubbele liefdesgebod, om God lief te hê en ons naaste soos onsself (Nederlandse Geloofsbelydenis 25).
3. Dink ook na oor die wyse waarop God se Woord – die Bybel – en God se woord – die influistering van die Heilige Gees – jou lewe kan verander.
God se Woord is die norm. Niks kan daaraan verander nie. Alles begin daar. Alles word daaraan gemeet.
Maar God se woord is net so noodsaaklik as 'n begeleiding in die keuses wat ons maak, in die roeping wat die Here vir ons gee, in die boodskap wat Hy deur ons wil verkondig.
God se Woord is die basis, die onveranderlike, die standaard. God se woord is die toepassing daarvan, die toe-eiening daarvan, altyd onderhewig aan God se Woord, maar uiters noodsaaklik in ons wandel met die Here.