Romeine 5:5b-11 – Baptistekerk Kemptonpark
Kategorie: Romeine 5:5b-11
Hoe weet jy jy gaan hemel toe?
On Julie 21, 2018 Maart 23, 2019 By baptistekerkkemptonparkIn Christus,Kruis,Liefde,Romeine 5:5b-11,Verlossing
Romeine 5:5b-11 Wanneer ek evangelisasie doen is my eerste vraag altyd: gaan jy hemel as jy doodgaan? Die meeste mense sê ja. My volgende vraag is: hoe weet jy jy gaan hemel toe? Toe oom Andries Rossouw in ons gemeente hierdie week oorlede is, toe vra ek dit vir die verpleegster by sy huis. Sy het soos baie …
Lees meer Hoe weet jy jy gaan hemel toe? Metro Corner - Westminster Grey – Jet Black - svart kakel: Byggfabriken – modern byggnadsvård
Metro Corner - Westminster Grey Julie | 2012 | MaanKind
Monthly Archives: Julie 2012
Ag, Eer, Erkenning, Respek
Soms kom daar mos net sekere woorde in jou kop, en dan moet jy ‘n nota maak daarvan, anders is dit weer weg op ‘n wolk. So kry ek gereeld notatjies op papiertjies in boeke, van iets in my eie handskrif, dan wonder ek weer wat op aarde het my daaraan laat dink? Deesdae weet ek, sulke boodskappe moet oorgedra word aan ander, anders sou dit nie in my kop gekom het nie.
OK soms Doodle ek mos as jy op die foon praat, en so vind ek toe een dag iets in my groentebak wat langs die telefoon staan… Dankie, Patat, dat jy daar was vir my, dankie dat jy geduldig geluister het toe my pen met jou gepraat het.
Maar bowenal – Dankie dat jy jou lewe kon gee, sodat ek kan lewe. Want my hart kry seer om iets wat so mooi lewe in die oond te vermoor…
Basiese respek vir onsself, en vir mekaar gaan nog ons verhoudings met mekaar en met ander red. Om onsself en ander te eer, te ag en te erken, gaan nog die wêreld swaai. Ek ag, eer en respekteer myself vir wie ek is en wat ek doen. Ek ag, eer en gee erkenning aan jou vir wie jy is en wat jy waar doen. Respek Red.
Elke enkele dag as ek ‘n boodskap van Neale Donald Walsch kry, pas dit ook in met waaroor ons pas gesels het, of waaroor ek gedink, of geskryf het. Vandag se boodskap:
On this day of your life, dear friend, I believe God wants you to know…that independence is your soul’s natural state, and Freedom is another name for God.
The Divine is that which is totally free, all the time. Nothing constricts It, nothing limits It, nothing stops It or prohibits It or denies It in any way.
You are exactly the same. Your soul is nothing more than an Individuation of Divinity…and it is absolutely nothing less. Act as if you are divinely free today — and watch your life change.
Respect the divinity in you.
29 Sondag Jul 2012
Mens glo nie altyd wat jy lees nie, maar soms is dit goed om bietjie wyer te kyk en te wonder wat gaan in ander mense se koppe aan!
Reposted from http://hiddenlighthouse.wordpress.com/
In 1964, the American screenwriter and producer, Gene Roddenberry, put together a proposal for a science-fiction television series. The series was set aboard a large inter-planetary spacecraft, which was dedicated to exploring the galaxy. Two years later, the television series made its premier as Star Trek.
During the show’s three years in production, Roddenberry regularly attended lectures that were given by a man named Dr. Wesley H. Bateman.
Dr. Bateman, who held a Ph.D in mathematics, was a pioneer in the field of Unidentified Flying Objects. He gave 25 years of his life to the research of inter-planetary craft. As a result, many of the topics he discussed were incorporated by Roddenberry into the Star Trek series.[i]
One such concept was the Prime Directive, which dictates that no advanced civilization can interfere with a primitive culture…
28 Saterdag Jul 2012
California, San Francisco, Weekly Photo Challenge: Purple
Purple to me means the incapability of my camera to take photo’s at night. My eerste Nikon digitale kameratjie met sy 3.2 zoom het wonderlike aandfoto’s geneem, maar hierdie een werk net op geen stelling nie. Ek het al gesoek na oplossings, maar oral op die internet sien ek ander mense het dieselfde probleem met die Nikon Coolpix L110.
Met ons onlangse toer deur California het ek baie geleenthede tot wonderlike nagfoto’s gehad, veral in Las Vegas, maar helaas. My kamera wou net nie saamwerk nie.
Die belangrikste het ek egter vasgevang, die prente is in die lens van my hart ingegraveer, en geen foto kan ooit daardie ervaring vervang nie. En ek het boonop die herinneringe van foutfoto’s, in pragtige pers.
Hoeveel lewens het jy al gered?
Bloedskenk, Lewens red
Mens dink mos altyd jy red ‘n lewe deur iets drasties te doen, soos om iemand uit ‘n swembad te haal om hom van verdrinking te red. Maar daar is ‘n baie makliker manier om ‘n lewe te red, om ‘n held te wees.
Wees ‘n held, red ‘n lewe – Skenk bloed. Veilige bloed red lewens. Daar sal elke dag duisende mense sterf as ander nie hulle bloed skenk nie. Die maklikste manier om ’n held te wees, is om veilige bloed te skenk.
Gister het my held, MaanMan, sy 160’e eenheid bloed geskenk. Ek was al drie maal in my lewe in die posisie waar ek gelê en kyk het hoe drup ‘n ander mens se bloed in my are in. Jy kan letterlik voel – druppel vir lewegewende druppel, hoe jou bewussyn lig en lig, met elke druppel. Jy voel dit. Jy voel hoe jy weer lewendig word.
Ek onthou een goeie dag hoe hy gekla het dat hy hierdie gevoel het om iets vir die mensdom te doen, maar hy kry net nie sy plekkie in die welsynson waar dit gemaklik oor sy kop skyn nie, en om geld te gee, voel nie genoeg nie, het hy gesê. Hy wou iets van homself gee. Ek kon maar net lag. Besef hy dan nie hy gee sy bloed, hy gee lewe nie? Om jou eie bloed te gee, is seker die mees onselfsugtigste daad wat jy kan doen, want jy weet nie waarheen dit gaan nie. Dis daardie klippie in die dam, waar jy nie kyk waar die rimpels heengaan nie.
Hierdie foto’s is in April 2009 geneem, toe MaanMan sy 150’e eenheid geskenk het. Hulle het ‘n groot fuss van hom gemaak, tot sy ontsteltenis. Hy skenk maar net bloed, het hy gereken.
Slakkelak het ook onlangs geskryf oor wanneer omgee deel van plig word. Gaan lees dit!
Gaan lees meer oor bloedskenk, en hoe jou bloed aangewend word hier: http://wpblood.org.za/
Daar is koue in die Kaap…
21 Saterdag Jul 2012
Moenie dat die koue naweek jou onderkry nie. Sorg dat jou hart en siel warm bly. Lees ietsie… Veral ietsie warms…
Maanvrug is ‘n sensuele en soms liriese boek wat die deur oopmaak na die donker binnekamer van Selene se seksuele fantasieë en liggaamlike avonture.
Daar is ‘n e-Boek vir elke smaak. Of jy hou van kortverhale of liefdesverhale, of dalk ernstige verhale. Ware verhale dalk?
Voel jy pronkerig, soos hulle sê djonk en djikkerig, maar te lui om uit te gaan om pret te hê? Lees hierdie een, net daar in die kooi!
Pronk – ‘n Versameling van heerlik humoristiese kortverhale
Boekemakranka se e-Boeke op Amazon
Boekemakranka se e-Boekwinkel
20 Vrydag Jul 2012
Gemmerkoekhuisie vir Kersfees, Weekly Photo Challenge: Inside
Inside. I like to snap multiple views of something and often the inside of something is even more interesting than the outside.
Share a picture that means INSIDE to you!
As jou vinger te lig op ‘n knoppie is…
19 Donderdag Jul 2012
Eish! Nou het ek te vinnig gekliek op Save en nou is dit onomkeerbaar. As ek my buurvrou BBM in die nag as daar ‘n alarm afgaan om te hoor of sy okei is, verstaan ek as ek te vinnig Enter druk as ek deur die newels is. So het een van my vriendinne ook nou die dag ‘n groot blaps gemaak met Reply All.
Wat ek eintlik wou doen, was om ‘n inskrywing te Reblog, en toe wys die pyltjie na ‘n ander blog van my, wat ek nie onderhou nie, maar bloot die naam gekaap het, en dit gebruik as ‘n skakel na my webwerf. Ek sien dit die splitsekonde wat ek toe kliek op Save.
Dit sluit aan by my gedagte wat in my kop maal vandag: Hoe op aarde het besighede hulle werk gedoen gekry en navrae afgehandel toe alle korrespondensie gepos is? Toe die Telex net vir noodgevalle gebruik is, en die koms van die faxmasjien soos ‘n wonderwerk was?
Het jy al iets so die wêreld ingestuur wat vir jou ‘n verleentheid was?
Wat ek aanvanklik wou sê voordat my vinger so lig op die knoppie was: Meestal is ek baie gelukkig met myself, met die mens wat ek is. Maar soms wens ek kon iets verwoord soos iemand anders, of iets voel soos iemand anders. Gisteraand toe ek notification van hierdie kry en die inskrywing op my BB in die bed lê en lees, het ek gewens dat ek ‘n stukkie van sus Slakkelak se karakter gehad het. Sy is deesdae al hoe meer ‘n inspirasie vir my. Dankie, Kobie!
Madiba, Nelson Mandela, Robbeneiland
Iemand gebruik nou die dag die term leunstoel aktiviste vir mense wat hom so frustreer, en ek voeg toe sommer die grusame foto van die gewonde hond by wat mense so rondgestuur het, onder die vaandel van mense bewus te maak van dieremishandeling.
Onder dieselfde kam skeer ek ook die verromantisering van boemelaars, huis- en tuinwerkers (Ek eer en ag enige werk, sien neer op niks en niemand, maar hierdie verromantisering van tuiningenieurs en huishoudsters raak nou bietjie dik vir ‘n daalder). Voeg daarby sommer ook mense wat nadoods as saints verklaar word. Ons was al almal by begrafnisse waar jy kan sweer jy is nou by die verkeerde mens se begrafnis, as jy die lofsange aanhoor. Ja, dis is tragies as ‘n sanger of akteur sterf, maar my (eks)skoonma wat op hierdie oomblik sterwend is, het dalk meer vir haar medemens gedoen as al die RIP So-en-so, al het ek jou nie geken nie, maar dit lyk goed op my Facebook wall, celebs.
So dop ek nou my eie toets, want ek doen hier presies dieselfde. Ek verromantiseer die rol wat mnr Mandela gespeel het, omdat ek sy hand geskud het, en in sy oë gekyk het. (Eintlik jok ek, ek het nie sy hand geskud nie, hy het my hand in altwee sy hande gevat, en vasgehou.)
Happy birthday tommorrow, Madiba! Ek het hierdie verlede jaar geblog, so vergewe as jy dit al gelees het, maar ek vermoed ek blog dit dalk volgende jaar hierdie tyd weer.
Iewers is Oktober 1996 het ek die voorreg gehad om Mnr Nelson Mandela se hand te skud. Hy het by dieselfde hotel geëet waar ons gebly het, en sy sekuriteit was verspot maklik om deur te dring. Ek het ure in die voorportaal gewag dat hy verbykom, net om dálk ‘n glimps van sy agterkop te sien. En toe uiteindelik sy hand geskud het? En hom vertel het hoe ek daardie selfde dag op besoek aan Robbeneiland in die sel kon sit waar hy aangehou is?
En wat het die charming oompie gedoen? Hy het met die grootste liefde in sy gesig, sagtheid in sy oë en ‘n halo om sy kop, sy sekuriteitsmense beduie om te wag, en my hand in albei sy hande vasgevat. En my toe die versekering gegee dat dit vir hom ‘n groot eer is om hier te staan en dat hy amper wens dat hy weer daar kon wees, as dit saam met so ‘mooi, jong’ vrou is. So iets. MaanMan het die foto geneem waar hy al weer op pad uit is (Die blommiehemp)
‘n MAGIC moment. ‘n MagicMan. Madiba. (En ja ek weet. Die man was ook ‘n terroris wat bomme geplant het. Nooit geweld afgesweer het nie. Bloed van onskuldige mense aan sy hande het. Ek weet. Maar dit was steeds vir my magic)
Ek staan in Die Sel waar Mnr Mandela geslaap het. Die volgende foto is in die Binneplein waar die gevangenes elke dag bymekaar gekom het (Ek sien dis dieselfde 5kg waarmee ek steeds sukkel sedert 1996!)
MaanMan met Tafelberg in die agtergrond
14 Saterdag Jul 2012
Drome, Liefde, Weekly Photo Challenge: Dreaming
Every Little Girl Dreams about Her Wedding
Ten spyte van die hoë egskeidingsyfer, ten spyte van gesinsmoorde, ten spyte van gesinsgeweld, bly elke meisie steeds droom. En Hoop. En elke meisiekind dink al van kleins af aan haar troudag. En Glo. En Hoop. En elke meisiekind wat trou, trou met sterre in haar oë oor haar Groot Dag. Dit mag ‘n siniese siening wees, maar mense is nie meer getrou aan hulle inherente self nie, want wat word van daardie Glo? En Hoop? Dat hierdie die Groot Liefde is wat nooit tot in der alle ewigheid sal vergaan nie? Maar die skeihowe se waglyste bly langer as die waglyste vir trouvenues.
Is dit nie tyd dat mense eerder bewus gemaak van die feit dat daardie eerste verliefde fase binne so 2-3 jaar verbygaan nie? Dis is maar die natuur se manier om voortplanting te verseker. Daarna is dit mos ‘n ander soort liefde wat intree, en dan verwar die jong mevroutjie die ‘minder aandag’ met ‘gee nie meer om’ nie. En hulle begin mekaar verwyt, pleks van mekaar liefhê, op ‘n dieper, deernisvolle manier. Daar is ‘n baie groot verskil tussen BEING IN LOVE en BEING IN LUST.
Soveel jongmense dink nie verder as hulle Groot Dag nie. So luister nou maar vandag vir tannie MaanKind… Maar glo steeds aan geloof, hoop en liefde. En die grootste hiervan is die liefde. Maar hou asseblief aan DROOM. Want drome word waar, maar net as jy dit waar maak. Met Liefde.
06 Vrydag Jul 2012
Posted by MaanKind in Foto's, Ons Omgewing
Kleinmond, Kleinmond Lagune, Weekly Photo Challenge: Movement
Kleinmond Lagune breek deur see toe, voor dagbreek. Ons plaaslike strandmeer (lagune) het normaalweg jaarliks tydens die winterreënseisoen na die see deurgebreek. Na ‘n vreeslike storm ‘n paar jaar gelede, het die geografie van die kuslyn ‘n bietjie verander, met hope sand wat geleidelik ophoop, en die lagune terugdruk. Nou is die piekniekplek onder water, en almal bespiegel wat die Munisipaliteit gaan doen. Dit is ‘n baie spesiale ervaring om te kyk as die lagune deurbreek. Die hele dorp is opgewonde, en daar is die hele tyd samedromming, dis net mense en honde en kinders. Daar is altyd stoute kinders van 6 – 60 wat die lagune in die nag probeer oopgrawe, maar as dit nie tyd is vir oopgaan nie, vul die watertjies maar net die slootjie en stoot hy weer toe. Elke ou merk met ‘n stok in die sand om die vordering te meet as hy weer daar kom. Die owerhede stel wagte aan om dop te hou. Jy vra oor die lagune voor jy iemand in die straat groet. En dan. Een goeie dag gaan daar net so ruising deur die dorp en die strate, en jy hoor die woorde op die wind – Die Lagune breek deur – en koue wintersnagte of te not, dan is man en muis op die strand, geserp en gejas en gehoed teen die koue. Die adrenalien kan in die lug geruik word, vreemdes groet mekaar en die watertjie word doghehou. Die straaltjie wat begin loop, is dskaars so dik soos ‘n poltlood, so klein trickle, wat huiwerig begin, dan al vinniger, en dan begin die ouers hulle kinders bymekaar maak, want daardie watertjie verander in ‘n magtige rivier wat bruis, binne minute. Niks keer hom as hy begin loop nie. Mense wat oorkant die stroom op die strand gevang word, kan darem omloop. Na ‘n paar dae se loop, is die stroom dan so dat kinders met boogie boards kan speel in die stroom, maar deurstap, stap jy nie deur nie. Eers na weke se loop, kan jy deurstap. In hierdie tyd, verander die strand se lanskap voortdurend, Elke jaar is daar bakleiery in die koerante oor die lagune, moet dit meganies oopgemaak word, of nie? Feit is, die natuur het die landskap verander, en daar moet ‘n rede wees. Daar is baie natuurlike vleiland, en dan ook ons wildeperde, waaroor ek eersdaags sal blog. Die natuur is sterker as die mens, en as hy wil vleiland skep, dan gaan geen masjien daardie lagune oopkry nie. Alles verander. Ons ook. Kom ons eer die natuur.
Posted by MaanKind in Foto's, Toerisme
Bonnefoi, Everard Artists, Everard Group
Jare gelede het ons tydens ‘n vlug in daardie tydskriffie wat net mense lees wat die eerste keer vlieg (en die MaanMense), gelees van ‘n plekkie met die naam Bonnefoi. Dit het ons oneindig gefassineer dat mense net kon oppak, en al hulle besittings, meubels, boeke en ‘n motor, net so kon agterlaat om onder stof te vergaan. Die eerste keer wat ons daarna in Mpumalanga was, het ons gaan kyk.
Ons kon nie die mense in die hande kry wat toestemming moes gee om daar in te gaan nie, maar ons het op ‘n werker daar afgekom wat die plek moet oppas, wat ‘toestemming’ gegee het, “as mevrou nou net oor die hek kan klim, want die meneer het die hek se sleutel”. Nou waar sal ‘n plaaskind nou nie oor ‘n plaashek kan klim nie?
Dit was absoluut ‘n ervaring, wat jou dadelik dekades terugneem, om te staan by ‘n stowwerige kar, wat lyk of dit in ‘n motormuseum hoort. Om deur vensters te loer, en te sien dat wat lyk soos rommel, ou tasse is (daardie met die leerbande). Boekrakke vol boeke, met jare se stof daaroor gesif.
(kliek op enige foto, en gebruik die pyltjie om na die volgendes te kyk)
Ou foto’s hier gekry. Die kleurfoto’s is myne.
Edith en Bertha King is in Suid-Afrika gebore, die dogters van ‘n heethpoof kaptein in die Britse leër, en hulle is deur hul ma grootgemaak en opgevoed in Engeland.
Met die draai van die eeu, het hulle teruggegaan na Suid-Afrika as onderwysers. Teen 1905, het Bertha getroud met Charles Everard, ‘n gerespekteerde eienaar van ‘n lewendige en besige handelswinkel op die vervoer wa roete te Lydenberg in die ou Transvaal-provinsie.
Op die plaas Bonnefoi in die afgeleë, donker en die uitgestrekte van die Oostelike Hoëveld-platorand wat uitkyk oor die Komati-vallei, hou Bertha toesig oor die ontwerp en konstruksie van ‘n groot, statige huis. Die groot kamers vertoon ‘n sterk invloed van die Britse Arts and Crafts beweging en is gevul met die meubels geïnspireer deur William Morris se ontwerpe. Drie kinders, Rut, Rosamund en Sebastian Everard word hier gebore. In latere jare getuig die dekor van die huis van die uiteenlopende belange en smaak van die talentvolle familie en ‘n eksotiese samesmelting van jag trofeë, Afrika-artefakte en Rosamund se versameling van Noord-Afrika en Egiptiese skatte.
Daaglikse lewe op ‘n Suid-Afrikaanse plaas in die vroeë jare van die twintigste eeu was baie anders as die lewe in Engeland wat die lewe vir die opgevoede, beskaafde en artistieke Bertha moeilik maak. Die landelike gemeenskap om haar, Suid-Afrikaanse plaaswerkers en plaaslike Boere saam met hul families, wat nie deel is van haar Europese agtergrond en opvoeding nie, veroorsaak dikwels dat sy haar kultureel beperk en vervreemd voel. Ten spyte van haar frustrasie en depressie, was Bertha ŉ sterk vrou, en het dit haar in staat gestel om haar kinders self op te voed, toesig te hou oor die werk van die landerye (‘n moeilike taak vir ‘n vrou), ontwerp en toesig te hou oor die gebou van skole en kerke vir die swart plaaswerkers en hulle families – insluitend ‘n kerk vir die plaaslike Anglikaanse gemeente in Carolina, en ‘n artistieke nalatenskap as ‘n pionier van die Suid-Afrikaanse Moderne skilderkuns.
Inligting en ou foto’s hier gekry. Alle ander foto’s © Trisa Hugo