Burgerlik - Inligting - 2022
'N Privaat burger wat nie deel is van die weermag van 'n land nie. Met die groei van weerstandsbewegings en Guerrilla -oorlogvoering het die lyn tussen wie 'n burger is en wie 'n wettige teiken in die oorlog is, vervaag. Met die idee van 'totale oorlog' het burgerbevolkings deel geword van die oorlogspoging en die dood van burgerlikes word meer aanvaarbaar tydens militêre operasies teen industriële teikens. Met die einde van die Koue Oorlog word 'n groot aantal burgerlike ongevalle (wat nou dikwels kollaterale skade genoem word) weer onaanvaarbaar geag, veral tydens VN -vredesoperasies. Die ontwikkeling en wydverspreide gebruik van PGM (presisie geleide ammunisie), soos laser geleide bomme, het die koste in burgerlike lewens verlaag, maar dit het dit nog lank nie uitgeskakel nie.
Civilian Conservation Corps (CCC), (1933–42), een van die vroegste New Deal -programme, wat ingestel is om werkloosheid tydens die Groot Depressie te verlig deur hoofsaaklik nasionale bewaringswerk aan jong ongetroude mans te verskaf. Projekte sluit in die aanplant van bome, die bou van vloedgrense, die bestryding van bosbrande en die instandhouding van bospaaie en paadjies.
Rekrute woon in werkskampe onder 'n semi -militêre regime, maandelikse kontanttoelae van $ 30 word aangevul deur voedsel, mediese sorg en ander benodigdhede te voorsien. Die CCC, wat op sy grootste 500 000 man in diens gehad het, het gedurende sy bestaan ​​altesaam 3 000 000 werk verskaf.
James Fearon, 'n geleerde in burgeroorloë aan die Stanford Universiteit, definieer 'n burgeroorlog as ''n gewelddadige konflik in 'n land wat deur georganiseerde groepe gevoer word wat daarop gemik is om die mag in die sentrum of in 'n streek te neem, of om die regering se beleid te verander'.  Ann Hironaka spesifiseer verder dat die een kant van 'n burgeroorlog die staat is.  Die intensiteit waarteen 'n burgerlike versteuring 'n burgeroorlog word, word deur akademici betwis. Sommige politieke wetenskaplikes definieer 'n burgeroorlog as meer as 1 000 slagoffers, , terwyl ander verder spesifiseer dat ten minste 100 van elke kant moet kom.  The Correlates of War, 'n datastel wat wyd deur geleerdes van konflik gebruik word, klassifiseer burgeroorloë as meer as 1000 oorlogsverwante slagoffers per jaar van konflik. Hierdie koers is 'n klein fraksie van die miljoene wat in die Tweede Soedannese burgeroorlog en die Kambodjaanse burgeroorlog gedood is, maar sluit baie sterk gepubliseerde konflikte uit, soos The Troubles of Northern Ireland en die stryd van die African National Congress in die apartheidsera Suid-Afrika. 
Op grond van die kriterium van 1 000 slagoffers per jaar was daar 213 burgeroorloë tussen 1816 en 1997, waarvan 104 van 1944 tot 1997 plaasgevind het. burgeroorloë tussen 1945 en 2007, met 20 aanhoudende burgeroorloë vanaf 2007. [ verduideliking nodig ] 
Die Geneefse konvensies omskryf egter nie spesifiek die term 'burgeroorlog' nie, maar gee 'n uiteensetting van die verantwoordelikhede van partye in 'gewapende konflik, nie van internasionale aard nie'. Dit sluit in burgeroorloë, maar in die teks van die konvensies word geen spesifieke definisie van burgeroorlog verskaf nie.
Die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis het egter probeer om verduideliking te gee deur middel van sy kommentaar op die Geneefse konvensies, en opgemerk dat die konvensies 'so algemeen, so vaag' is, dat baie van die afvaardigings gevrees het dat dit nodig sou wees om enige handeling te dek gepleeg met geweld. " Gevolglik maak die kommentare voorsiening vir verskillende 'voorwaardes' waarop die toepassing van die Konvensie van Genève afhang van die kommentaar, maar wys daarop dat dit nie as rigiede voorwaardes geïnterpreteer moet word nie. Die voorwaardes wat die ICRC in sy kommentaar noem, is soos volg:  
Dat die party in opstand teen die de jure -regering beskik oor 'n georganiseerde militêre mag, 'n gesag wat verantwoordelik is vir sy dade, wat optree binne 'n bepaalde gebied en oor die middele beskik om respek vir die konvensie te respekteer en te verseker.
Dat die wettige regering verplig is om van die gereelde militêre magte gebruik te maak teen opstandelinge wat as militêr georganiseer is en in besit is van 'n deel van die nasionale gebied.
(a) Dat die de jure -regering die opstandelinge as oorlogvoerders erken het of
(b) Dat dit die regte van 'n strydlustige of
(c) dat dit aan die opstandelinge erkenning gegee het as strydlustiges slegs vir die doeleindes van hierdie konvensie of
(d) Dat die geskil op die agenda van die Veiligheidsraad of die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies toegelaat is as 'n bedreiging vir internasionale vrede, 'n vredesoortreding of 'n daad van aggressie.
(b) Dat die opstandige burgerlike gesag de facto gesag uitoefen oor die bevolking binne 'n bepaalde deel van die nasionale gebied.
(c) Dat die gewapende magte onder leiding van 'n georganiseerde owerheid optree en bereid is om die gewone oorlogswette na te kom.
(d) Dat die opstandige burgerlike owerheid daartoe instem om gebonde te wees aan die bepalings van die Konvensie.
Volgens 'n 2017 -oorsigstudie van burgeroorlognavorsing, is daar drie prominente verklarings vir burgeroorlog: hebsug-gebaseerde verduidelikings wat fokus op die begeerte van individue om hul wins te maksimeer, griefgebaseerde verduidelikings wat fokus op konflik as 'n reaksie op sosio -ekonomiese of politieke onreg, en geleentheidsgebaseerde verduidelikings wat fokus op faktore wat dit makliker maak om gewelddadige mobilisering aan te gaan.  Volgens die studie is die invloedrykste verklaring vir die aanvang van 'n burgeroorlog die geleentheidsgebaseerde verduideliking deur James Fearon en David Laitin in hul 2003 American Political Science Review-artikel. 
Geleerdes wat die oorsaak van burgeroorlog ondersoek, word aangetrek deur twee teenoorgestelde teorieë, hebsug versus grief. Grof gesê: word konflik veroorsaak deur wie mense is, of dit nou gedefinieer word in terme van etnisiteit, godsdiens of ander sosiale affiliasie, of begin konflikte omdat dit in die ekonomiese belang van individue en groepe is om dit te begin? Wetenskaplike analise ondersteun die gevolgtrekking dat ekonomiese en strukturele faktore belangriker is as dié van identiteit om voorvalle van burgeroorlog te voorspel. 
'N Omvattende studie van burgeroorlog is in die vroeë 21ste eeu deur 'n span van die Wêreldbank uitgevoer. Die studie raamwerk, wat die Collier-Hoeffler-model genoem word, het 78 stygings van vyf jaar ondersoek toe daar 'n burgeroorlog tussen 1960 en 1999 plaasgevind het, asook 1,167 toenames van 'geen burgeroorlog' van vyf jaar ter vergelyking, en is onderworpe aan die datastel na regressieanalise om die effek van verskillende faktore te sien. Die faktore wat 'n statisties beduidende uitwerking gehad het op die kans dat 'n burgeroorlog in 'n gegewe tydperk van vyf jaar sou plaasvind, was: 
'N Groot deel van die primêre produkte in nasionale uitvoer verhoog die risiko van konflik aansienlik. 'N Land met 'n maksimum gevaar, met goedere wat 32% van die bruto binnelandse produk uitmaak, loop 'n risiko van 22% om in 'n gegewe tydperk van vyf jaar in 'n burgeroorlog te beland, terwyl 'n land met geen uitvoer van primêre goedere 'n risiko van 1% het nie. As dit uiteengesit is, het slegs petroleum- en nie-petroleumgroepe verskillende resultate getoon: 'n land met 'n relatief lae afhanklikheid van olie-uitvoer loop 'n bietjie minder risiko, terwyl 'n hoë afhanklikheid van olie as uitvoer 'n effens groter risiko vir burgerlike gevolge het oorlog as nasionale afhanklikheid van 'n ander primêre handelsware. Die skrywers van die studie het dit geïnterpreteer as die gevolg van die gemak waarmee primêre goedere afgepers of vasgelê kan word in vergelyking met ander vorme van rykdom, byvoorbeeld: dit is maklik om die opbrengs van 'n goudmyn of olieveld te vang en te beheer in vergelyking met 'n sektor vir klerevervaardiging of gasvryheidsdienste. 
'N Tweede bron van finansiering is nasionale diasporas, wat opstand en opstand uit die buiteland kan finansier. Die studie het bevind dat die statistiese omskakeling van die grootte van 'n land se diaspora van die kleinste in die studie na die grootste gelei het tot 'n sesvoudige toename in die kans op 'n burgeroorlog. 
Hoër manlike hoërskoolinskrywings, inkomste per capita en ekonomiese groeikoers het almal beduidende gevolge gehad om die kans op burgeroorlog te verminder. Spesifiek, 'n manlike hoërskoolinskrywing wat 10% bo die gemiddelde was, het die kans op 'n konflik met ongeveer 3% verminder, terwyl 'n groeikoers van 1% hoër as die studiegemiddeld 'n afname in die kans op 'n burgeroorlog met ongeveer 1% tot gevolg gehad het. Die studie het hierdie drie faktore geïnterpreteer as gevolmagtigdes vir verdienste wat deur rebellie vergeet word, en dat laer vergete verdienste rebellie aanmoedig.  Op 'n ander manier verwoord: jong mans (wat die oorgrote meerderheid vegters in burgeroorloë uitmaak) is minder geneig om by 'n rebellie aan te sluit as hulle opleiding kry of 'n gemaklike salaris het, en kan redelik aanvaar dat hulle voorspoedig sal wees in in die toekoms. 
Lae inkomste per capita word voorgestel as 'n rede tot grief, wat gewapende opstand tot gevolg het. Om dit waar te wees, sou 'n mens egter verwag dat ekonomiese ongelykheid ook 'n beduidende faktor sou wees in opstand, wat dit nie is nie. Die studie het dus tot die gevolgtrekking gekom dat die ekonomiese model van geleentheidskoste die bevindings beter verklaar het. 
Die meeste gevolmagtigdes vir 'grief' - die teorie dat burgeroorloë begin weens identiteitskwessies, eerder as ekonomies - was statisties onbeduidend, insluitend ekonomiese gelykheid, politieke regte, etniese polarisasie en godsdienstige fraksionalisering. Slegs etniese oorheersing, die geval waar die grootste etniese groep 'n meerderheid van die bevolking uitmaak, het die risiko van burgeroorlog verhoog. 'N Land wat gekenmerk word deur etniese oorheersing, het byna twee keer die kans op 'n burgeroorlog. Die gesamentlike gevolge van etniese en godsdienstige fraksionalisering, dit wil sê die groter kans dat twee willekeurig gekose mense uit aparte etniese of godsdienstige groepe sal kom, hoe minder kans op 'n burgeroorlog, was ook beduidend en positief, solank die land dit vermy etniese oorheersing. Die studie het dit geïnterpreteer as die stelling dat minderheidsgroepe meer geneig is om in opstand te kom as hulle voel dat hulle oorheers word, maar dat rebellies meer geneig is om te voorkom hoe meer homogeen die bevolking is en dat die rebelle dus meer saamhang. Hierdie twee faktore kan dus in baie gevalle as versagtend beskou word. 
Kritiek op die teorie "hebsug versus grief"
David Keen, professor aan die Development Studies Institute aan die London School of Economics, is een van die belangrikste kritici van hebsug teenoor griefteorie, hoofsaaklik gedefinieer deur Paul Collier, en voer aan dat 'n konflik, hoewel hy dit nie kan definieer nie, nie bloot op een motief aangedui word.  Hy meen dat konflikte baie meer kompleks is en dus nie met vereenvoudigde metodes ontleed moet word nie. Hy stem nie saam met die kwantitatiewe navorsingsmetodes van Collier nie en meen dat 'n sterker klem gelê moet word op persoonlike data en die menslike perspektief van die mense in konflik.
Beyond Keen, het verskeie ander outeurs werke bekendgestel wat óf gierigheid teen griefteorie met empiriese gegewens weerlê, óf die uiteindelike gevolgtrekking daarvan afwys. Skrywers soos Cristina Bodea en Ibrahim Elbadawi, wat mede-skrywer was van die inskrywing "Onluste, staatsgrepe en burgeroorlog: 'n herbesoek oor die hebsug en griefdebat", beweer dat empiriese gegewens baie van die voorstanders van hebsugteorie kan weerlê en die idee kan maak " irrelevant ".  Hulle ondersoek 'n magdom faktore en kom tot die gevolgtrekking dat te veel faktore met konflik ter sprake kom, wat nie net tot gierigheid of grief beperk kan word nie.
Anthony Vinci voer 'n sterk argument aan dat '' 'n gesonde konsep van mag en die primêre motivering vir oorlewing uitstekende verklarings bied vir gewapende groepsmotivering en, in die breër, die uitvoering van interne konflikte ''. 
James Fearon en David Laitin vind dat etniese en godsdienstige diversiteit nie 'n groter burgeroorlog moontlik maak nie.  Hulle vind in plaas daarvan faktore wat dit makliker maak vir rebelle om voetsoldate te werf en opstand te onderhou, soos "armoede - wat finansieel en burokraties swak state kenmerk en ook die werwing van rebelle bevoordeel - politieke onstabiliteit, rowwe terrein en groot bevolkings" maak burgeroorloë meer waarskynlik. 
Sulke navorsing bevind dat burgeroorloë plaasvind omdat die staat swak is, sowel as outoritêre as demokratiese state kan stabiel wees as hulle die finansiële en militêre vermoë het om rebellies te onderdruk. 
In 'n staat wat deur burgeroorlog geskeur is, het die betwisende magte dikwels nie die vermoë om te pleeg of die vertroue om te glo in die verbintenis van die ander kant om 'n einde te maak aan oorlog nie.  By die oorweging van 'n vredesooreenkoms is die betrokke partye bewus van die hoë aansporings om terug te trek sodra een van hulle 'n aksie onderneem het wat hul militêre, politieke of ekonomiese mag verswak. Verbintenisprobleme kan 'n blywende vredesooreenkoms afskrik, aangesien die betrokke magte daarvan bewus is dat nie een van hulle in die toekoms kan verbind tot die einde van die winskopie nie.  State is dikwels nie in staat om konflikstrikke (herhalende burgeroorlogskonflikte) te ontsnap nie vanweë die gebrek aan sterk politieke en regsinstellings wat onderhandelinge motiveer, geskille besleg en vredeskikkings afdwing. 
Politieke wetenskaplike Barbara Walter stel voor dat die meeste hedendaagse burgeroorloë eintlik herhalings is van vroeëre burgeroorloë wat dikwels ontstaan ​​as leiers nie aanspreeklik is teenoor die publiek nie, as daar swak deelname van die publiek aan die politiek is, en as daar 'n gebrek aan deursigtigheid van inligting tussen die bestuurders en die publiek. Walter voer aan dat wanneer hierdie kwessies behoorlik omgekeer word, dit optree as politieke en wetlike beperkings op die uitvoerende mag wat die gevestigde regering dwing om die mense beter te dien. Boonop skep hierdie politieke en wetlike beperkings 'n gestandaardiseerde weg om die regering te beïnvloed en die geloofwaardigheid van gevestigde vredesverdragte te verhoog. Volgens Walter is dit die sterkte van die institusionalisering en goeie bestuur van 'n land - nie die teenwoordigheid van demokrasie of die armoede nie. 
Hoë bevolkingsverspreiding en, in mindere mate, die teenwoordigheid van bergagtige terrein, het die kans op konflik vergroot. Albei hierdie faktore bevoordeel rebelle, aangesien 'n bevolking wat na die grense versprei is, moeiliker is om te beheer as een wat in 'n sentrale gebied konsentreer, terwyl berge terrein bied waar rebelle heiligdom kan soek.  Ruwe terrein is uitgelig as een van die belangrikste faktore in 'n sistematiese oorsig van 2006. 
Die verskillende faktore wat bydra tot die risiko van toename in die burgeroorlog neem toe met die omvang van die bevolking. Die risiko van 'n burgeroorlog neem ongeveer proporsioneel toe met die grootte van 'n land se bevolking. 
Daar is 'n verband tussen armoede en burgeroorlog, maar die oorsaaklikheid (wat die ander veroorsaak) is onduidelik.  Sommige studies het bevind dat die waarskynlikheid van burgeroorlog in streke met 'n laer inkomste per capita groter is. Ekonome Simeon Djankov en Marta Reynal-Querol voer aan dat die verband verkeerd is en dat laer inkomste en verhoogde konflik eerder produkte van ander verskynsels is.  In teenstelling hiermee het 'n studie deur Alex Braithwaite en kollegas stelselmatige bewyse getoon van ''n oorsaaklike pyl wat van armoede tot konflik loop'. 
Hoe meer tyd daar verloop het sedert die laaste burgeroorlog, hoe minder waarskynlik is dit dat 'n konflik weer sal ontstaan. Die studie het twee moontlike verklarings hiervoor gehad: een op geleentheid gebaseer en die ander op grief. Die verloop van tyd kan die waardevermindering van die kapitaal waarteen die rebellie gestry is, verteenwoordig en sodoende die geleentheidskoste verhoog om die konflik weer te begin. Alternatiewelik kan die verloop van tyd die geleidelike proses van genesing van ou haat verteenwoordig. Die studie het bevind dat die teenwoordigheid van 'n diaspora die positiewe effek van tyd aansienlik verminder, aangesien die finansiering van diasporas die waardevermindering van rebelliespesifieke kapitaal vergoed. 
Die evolusionêre sielkundige Satoshi Kanazawa het aangevoer dat die relatiewe beskikbaarheid van vroue in die voortplantingsouderdom 'n belangrike oorsaak van intergroepkonflik kan wees. Hy het bevind dat poligynie die frekwensie van burgeroorloë aansienlik verhoog het, maar nie tussenstatelike oorloë nie.  Gleditsch et al. het geen verband gevind tussen etniese groepe met poligynie en 'n toenemende frekwensie van burgeroorloë nie, maar nasies met wettige poligamie kan meer burgeroorloë hê. Hulle het aangevoer dat vrouehaat 'n beter verklaring is as poligynie. Hulle het gevind dat verhoogde vroueregte geassosieer word met minder burgeroorloë en dat wettige poligamie geen uitwerking gehad het nadat die regte van vroue beheer is nie. 
Politieke geleerde Elisabeth Wood van die Yale -universiteit bied nog 'n rede vir waarom burgerlikes in opstand kom en/of burgeroorlog ondersteun. Deur haar studies oor die Salvadoraanse burgeroorlog, vind Wood dat tradisionele verklarings van hebsug en grief nie voldoende is om die ontstaan ​​van die opstandige beweging te verduidelik nie.  In plaas daarvan voer sy aan dat 'emosionele verbintenisse' en 'morele verbintenisse' die hoofredes is waarom duisende burgerlikes, die meeste uit arm en plattelandse agtergronde, by die Farabundo Martí National Liberation Front aangesluit het of ondersteun het, alhoewel hulle individueel teenoor beide hoë risiko's en feitlik geen voorsienbare winste nie. Wood skryf ook deelname aan die burgeroorlog toe aan die waarde wat opstandelinge heg aan veranderende sosiale betrekkinge in El Salvador, 'n ervaring wat sy definieer as die 'plesier van agentskap'. 
Ann Hironaka, skrywer van Nimmereindigende oorloë, verdeel die moderne geskiedenis van burgeroorloë in die voor-19de eeu, die 19de eeu tot die vroeë 20ste eeu en die laat 20ste eeu. In die 19de-eeuse Europa het die lengte van burgeroorloë aansienlik afgeneem, hoofsaaklik as gevolg van die aard van die konflikte as gevegte vir die magsentrum van die staat, die sterkte van gesentraliseerde regerings en die gewoonlik vinnige en beslissende ingryping deur ander state om te ondersteun die regering. Na die Tweede Wêreldoorlog het die duur van burgeroorloë verby die norm van die pre-19de eeu gegaan, hoofsaaklik as gevolg van swakheid van die vele postkoloniale state en die ingryping van groot moondhede aan beide kante van konflik. Die duidelikste gemeenskaplikheid van burgeroorloë is dat dit in broos state voorkom. 
In die 19de en vroeë 20ste eeu
Burgeroorloë in die 19de eeu en vroeg in die 20ste eeu was gewoonlik 'n kort burgeroorlog tussen 1900 en 1944 en duur gemiddeld een en 'n half jaar.  Die staat self vorm in die meerderheid van die gevalle die voor die hand liggende gesagsentrum, en die burgeroorloë is dus gevoer om beheer oor die staat.Dit het beteken dat diegene wat beheer oor die hoofstad en die weermag gehad het, gewoonlik weerstand kon verpletter. 'N Opstand wat nie vinnig die kapitaal en beheer van die weermag self kon gryp nie, was normaalweg gedoem tot vinnige vernietiging. Die gevegte wat verband hou met die Parys -gemeente van 1871, het byvoorbeeld amper heeltemal in Parys plaasgevind en het vinnig geëindig nadat die weermag hom by die regering  in Versailles geskaar het en Parys verower het.
Die mag van nie-staatsaktore het gelei tot 'n laer waarde van soewereiniteit in die 18de en 19de eeu, wat die aantal burgeroorloë verder verminder het. Die seerowers van die Barbary Coast is byvoorbeeld erken as de facto state as gevolg van hul militêre mag. Die seerowers van Barbary het dus nie nodig gehad om in opstand te kom teen die Ottomaanse Ryk - hul nominale staatsregering - om erkenning van hul soewereiniteit te verkry nie. Omgekeerd het state soos Virginia en Massachusetts in die Verenigde State van Amerika nie soewereine status nie, maar het hulle beduidende politieke en ekonomiese onafhanklikheid, tesame met swak federale beheer, wat die aansporing tot afskeiding verminder het. 
Die twee groot globale ideologieë, monargisme en demokrasie, het tot verskeie burgeroorloë gelei. 'N Bipolêre wêreld, verdeel tussen die twee ideologieë, het egter nie ontwikkel nie, hoofsaaklik as gevolg van die oorheersing van monargiste gedurende die grootste deel van die tydperk. Die monargiste sou dus gewoonlik in ander lande ingryp om te keer dat demokratiese bewegings beheer neem en demokratiese regerings vorm, wat deur monargiste as gevaarlik en onvoorspelbaar beskou is. Die Grootmoondhede (gedefinieer in die kongres van Wene in 1815 as die Verenigde Koninkryk, Habsburg Oostenryk, Pruise, Frankryk en Rusland) sou gereeld ingrypings in ander burgeroorloë koördineer, byna altyd aan die kant van die sittende regering. Gegewe die militêre sterkte van die Grootmoondhede, was hierdie ingrypings byna altyd deurslaggewend en het die burgeroorloë vinnig beëindig. 
Daar was verskeie uitsonderings op die algemene reël van vinnige burgeroorloë gedurende hierdie tydperk. Die Amerikaanse burgeroorlog (1861–1865) was om ten minste twee redes ongewoon: daar is geveg rondom streeksidentiteite sowel as politieke ideologieë, en dit het geëindig deur 'n uitputtingsoorlog, eerder as met 'n beslissende stryd om beheer oor die hoofstad, soos die norm was. Die Spaanse burgeroorlog (1936–1939) was uitsonderlik omdat beide partye in die stryd het steun van ingrypende groot moondhede ontvang: Duitsland, Italië en Portugal ondersteun die opposisieleier Francisco Franco, terwyl Frankryk en die Sowjetunie die regering ondersteun  (sien volmagoorlog).
In die negentigerjare het ongeveer twintig burgeroorloë gedurende 'n gemiddelde jaar gelyktydig plaasgevind, 'n koers van ongeveer die tien keer die historiese gemiddelde sedert die 19de eeu. Die tempo van nuwe burgeroorloë het egter nie aansienlik toegeneem nie. Die drastiese styging in die aantal voortgesette oorloë na die Tweede Wêreldoorlog was 'n gevolg van die verdriedubbeling van die gemiddelde duur van burgeroorloë tot meer as vier jaar.  Hierdie toename was die gevolg van die toenemende aantal state, die broosheid van state wat na 1945 gevorm is, die afname in die interstaatlike oorlog en die wedywering van die Koue Oorlog. 
Na die Tweede Wêreldoorlog het die groot Europese moondhede in toenemende mate van hul kolonies afgestig: die aantal eks-koloniale state het na die oorlog van ongeveer 30 na bykans 120 gestyg. Die koers van staatsvorming het in die tagtigerjare afgeneem, op watter punt daar min kolonies oorgebly het.  Meer state beteken ook meer state waarin hulle lang burgeroorloë moet voer. Hironaka meet die impak van die toenemende aantal eks-koloniale state statisties as 'n toename in die voorkoms van burgeroorloë na die Tweede Wêreldoorlog met +165% oor die getal voor 1945. 
Terwyl die nuwe eks-koloniale state blykbaar die bloudruk van die geïdealiseerde staat volg-gesentraliseerde regering, grondgebied omring deur gedefinieerde grense en burgers met gedefinieerde regte-sowel as bykomstighede soos 'n nasionale vlag, 'n volkslied, 'n setel in die Verenigde Nasies en 'n amptelike ekonomiese beleid, hulle was in werklikheid baie swakker as die Westerse state waarna hulle gemodelleer is.  In Westerse state het die struktuur van regerings baie ooreenstem met die werklike vermoëns van state, wat oor eeue hard ontwikkel is. Die ontwikkeling van sterk administratiewe strukture, veral die wat verband hou met die onttrekking van belasting, hou nou verband met die intense oorlogvoering tussen roofsugtige Europese state in die 17de en 18de eeu, of in die beroemde formulering van Charles Tilly: 'Oorlog het die staat en die staat gemaak oorlog ".  Die vorming van die moderne state van Duitsland en Italië in die 19de eeu hou byvoorbeeld nou verband met die uitbreidings- en konsolidasieoorloë onder leiding van onderskeidelik Pruise en Sardinië-Piemonte.  Die Westerse proses om effektiewe en onpersoonlike burokrasieë te vorm, doeltreffende belastingstelsels te ontwikkel en nasionale gebied te integreer, het tot in die 20ste eeu voortgeduur. Desondanks word Westerse state wat tot in die laaste helfte van die 20ste eeu oorleef het, as 'sterk' beskou, omdat hulle daarin geslaag het om die institusionele strukture en militêre vermoëns te ontwikkel wat nodig was om die predasie van hul medestate te oorleef.
In teenstelling hiermee was dekolonisering 'n heeltemal ander proses van staatsvorming. Die meeste keiserlike moondhede het nie 'n behoefte voorsien om hul kolonies op onafhanklikheid voor te berei nie, byvoorbeeld, Brittanje het Indië en Sri Lanka 'n beperkte selfregering gegee, terwyl hulle Britse Somaliland as 'n handelspos beskou het, terwyl alle belangrike besluite vir die Franse kolonies wat in Parys en België gemaak is, het enige selfregering verbied totdat dit in 1960 skielik onafhanklikheid aan sy kolonies verleen het. geheel, eerder as om op korrupsie en nepotisme te reageer om 'n spesifieke belangegroep te bevoordeel. In so 'n situasie manipuleer faksies die staat om hulself te bevoordeel, of as alternatief gebruik staatsleiers die burokrasie om hul eie eiebelang te bevorder. Die gebrek aan geloofwaardige bestuur word vererger deur die feit dat die meeste kolonies by onafhanklikheid ekonomiese verliesmakers was, wat nie 'n produktiewe ekonomiese basis en 'n belastingstelsel gehad het om hulpbronne effektief uit ekonomiese aktiwiteite te onttrek. Onder die seldsame state wat winsgewend was by dekolonisasie, was Indië, waarby geleerdes geloofwaardig beweer dat Uganda, Maleisië en Angola ingesluit kan word. Keiserlike magte het ook nie territoriale integrasie 'n prioriteit gemaak nie, en het moontlik ontluikende nasionalisme as 'n gevaar vir hul heerskappy ontmoedig. Baie nuut onafhanklike state was dus arm, met minimale administratiewe kapasiteit in 'n gefragmenteerde samelewing, terwyl hulle gekonfronteer word met die verwagting om onmiddellik aan die eise van 'n moderne staat te voldoen.  Sulke state word as "swak" of "broos" beskou. Die 'sterk'-'swak' kategorisering is nie dieselfde as 'Westelik'-'nie-Westers' nie, aangesien sommige Latyns-Amerikaanse state soos Argentinië en Brasilië en Midde-Oosterse state soos Egipte en Israel as 'sterk' administratiewe strukture beskou word en ekonomiese infrastruktuur. 
Histories sou die internasionale gemeenskap swak state geteiken het vir territoriale absorpsie of koloniale oorheersing, of alternatiewelik sou sulke state in stukke gesny word wat klein genoeg was om effektief deur 'n plaaslike mag bestuur en beveilig te word. Internasionale norme vir soewereiniteit het egter na die Tweede Wêreldoorlog verander op 'n manier wat die bestaan ​​van swak state ondersteun en in stand hou. Swak state word gegee de jure soewereiniteit gelykstaande aan dié van ander state, selfs al het hulle nie de facto soewereiniteit of beheer oor hul eie gebied, insluitend die voorregte van internasionale diplomatieke erkenning en 'n gelyke stem in die Verenigde Nasies. Die internasionale gemeenskap bied verder ontwikkelingshulp aan swak state, wat die fasade van 'n funksionerende moderne staat help handhaaf deur die voorkoms te gee dat die staat in staat is om sy implisiete verantwoordelikhede van beheer en orde na te kom.  Die vorming van 'n sterk internasionale regsregime en norme teen territoriale aggressie hou sterk verband met die dramatiese afname in die aantal interstaatlike oorloë, hoewel dit ook toegeskryf word aan die uitwerking van die Koue Oorlog of die veranderende aard van die ekonomiese ontwikkeling. Gevolglik word militêre aggressie wat tot territoriale anneksasie lei, toenemend geneig tot internasionale veroordeling, diplomatieke sensuur, vermindering van internasionale hulp of die instelling van ekonomiese sanksie, of, soos in die geval van 'n inval in Koeweit in 1990, internasionale militêre ingryping keer die territoriale aggressie om.  Net so het die internasionale gemeenskap grotendeels geweier om afskeidingsgebiede te erken, terwyl sommige afskeidende selfverklaarde state, soos Somaliland, in 'n beperkte posisie was. Alhoewel daar nie 'n groot hoeveelheid akademiese werk is wat die verband ondersoek nie, het Hironaka se statistiese studie 'n korrelasie gevind wat daarop dui dat elke groot internasionale anti-afskeidingsverklaring die aantal voortgesette burgeroorloë met +10%, of 'n totaal +114% van 1945 verhoog het tot 1997.  Die diplomatieke en regsbeskerming wat die internasionale gemeenskap verleen het, sowel as ekonomiese steun aan swak regerings en ontmoediging van afstigting, het dus die onbedoelde uitwerking gehad om burgeroorloë aan te moedig.
Intervensies deur eksterne magte
Daar is sedert 1945 'n enorme hoeveelheid internasionale ingryping in burgeroorloë wat volgens sommige mense gedien het om oorloë uit te brei. Volgens Patrick M. Regan in sy boek Burgeroorloë en buitelandse magte (2000) Ongeveer 2/3 van die 138 intrastate konflikte tussen die einde van die Tweede Wêreldoorlog en 2000 het internasionale ingryping gehad, en die Verenigde State het in 35 van hierdie konflikte ingegryp.  Alhoewel intervensie toegepas is sedert die internasionale stelsel bestaan ​​het, het die aard daarvan aansienlik verander. Dit het algemeen geword dat sowel die staat as die opposisiegroep buitelandse steun ontvang het, sodat oorloë verby die punt kon bly toe binnelandse hulpbronne uitgeput was. Supermoondhede, soos die Europese groot moondhede, het nog altyd geen aanvoeling gehad om in burgeroorloë in te gryp wat hul belange geraak het nie, terwyl verre streeksmagte soos die Verenigde State die intervensionistiese Monroe Doctrine van 1821 kon verklaar vir gebeure in die Sentraal -Amerikaanse "agterplaas" . Die groot bevolking van swak state na 1945 het egter ingryping toegelaat deur voormalige koloniale moondhede, streekmoondhede en buurstate wat self dikwels skaars hulpbronne gehad het.
Doeltreffendheid van intervensie
Die doeltreffendheid van intervensie word wyd gedebatteer, deels omdat die data onder seleksievooroordeel ly, soos Fortna aangevoer het, kies vredesmagte hulself in moeilike gevalle.  By die beheer van hierdie effek, meen Forta dat vredesbewaring uiters suksesvol is om oorloë te verkort. Ander geleerdes stem egter nie saam nie. Knaus en Stewart is uiters skepties oor die doeltreffendheid van intervensies, en meen dat dit slegs kan werk as dit met uiterste omsigtigheid en sensitiwiteit vir konteks uitgevoer word, 'n strategie wat hulle 'beginselvormige inkrementalisme' noem. Min ingrypings, vir hulle, het so 'n benadering getoon.  Ander geleerdes lewer meer spesifieke kritiek, byvoorbeeld Dube en Naidu toon aan dat Amerikaanse militêre hulp, 'n minder konvensionele vorm van ingryping, na paramilitêre persone oorgedra word, wat geweld vererger.  ​​Weinstein meen meer algemeen dat ingrypings prosesse van 'outonome herstel' kan ontwrig, waardeur burgeroorlog bydra tot staatsbou. 
'N Burgeroorlog met tussenstate ingryping was gemiddeld 300% langer as dié sonder. As dit geskei word, is 'n burgeroorlog met ingryping aan slegs een kant 156% langer, terwyl intervensie aan beide kante langer is, met 'n bykomende 92%. As een van die tussenliggende state 'n supermoondheid was, is 'n burgeroorlog 'n verdere 72% langer konflik, soos die Angolese burgeroorlog, waarin daar tweesydige buitelandse ingryping is, onder meer deur 'n supermoondheid (eintlik twee supermoondhede in die saak) van Angola), sou gemiddeld 538% langer wees as 'n burgeroorlog sonder enige internasionale ingryping. 
Die uitwerking van die Koue Oorlog
Die Koue Oorlog (1947–1991) het 'n wêreldwye netwerk van materiële en ideologiese ondersteuning gebied wat dikwels gehelp het om burgeroorloë voort te sit, wat hoofsaaklik in swak eks-koloniale state gevoer is eerder as in die relatief sterk state wat in lyn was met die Warskou-verdrag en Noord-Atlantiese Oseaan Verdragsorganisasie. In sommige gevalle sou supermoondhede die Koue Oorlog -ideologie op plaaslike konflikte plaas, terwyl in ander gevalle plaaslike akteurs wat die Koue Oorlog -ideologie gebruik, die aandag van 'n supermoondheid sou trek om ondersteuning te verkry. Deur 'n aparte statistiese evaluering te gebruik as wat hierbo vir intervensies gebruik is, het burgeroorloë wat pro- of antikommunistiese magte ingesluit het 141% langer geduur as die gemiddelde nie-Koue Oorlog-konflik, terwyl 'n Koue Oorlogse burgeroorlog wat grootmoondheidsintervensie tot gevolg gehad het gelei het tot oorloë wat tipies blywend was meer as drie keer so lank as ander burgeroorloë. Omgekeerd het die einde van die Koue Oorlog wat gekenmerk is deur die val van die Berlynse Muur in 1989, gelei tot 'n vermindering van die duur van die burgeroorloë van die Koue Oorlog met 92% of, anders gestel, 'n tienvoudige toename in die resolusiekoers van die Koue Oorlog se burgeroorloë. Lang burgerlike konflikte wat verband hou met die Koue Oorlog, wat tot stilstand kom, sluit in die oorloë van Guatemala (1960–1996), El Salvador (1979–1991) en Nicaragua (1970–1990). 
Volgens Barbara F. Walter, "burgeroorloë na 2003 verskil op drie opvallende maniere van vorige burgeroorloë. Eerstens is die meeste in lande met 'n meerderheid van Moslems. Tweedens ondersteun die meeste rebellegroepe wat hierdie oorloë voer radikale Islamiste idees en doelwitte. Derdens streef die meeste van hierdie radikale groepe na transnasionale eerder as nasionale doelwitte. "  Sy voer aan "dat die transformasie van inligtingstegnologie, veral die koms van die Web 2.0 in die vroeë 2000's, die groot nuwe innovasie is wat waarskynlik baie van hierdie veranderinge aanjaag." 
Burgeroorloë het dikwels ernstige ekonomiese gevolge: twee studies skat dat elke jaar van burgeroorlog 'n land se BBP -groei met ongeveer 2%verminder. Dit het ook 'n streekseffek, wat die BBP -groei van buurlande verminder. Burgeroorloë het ook die potensiaal om die land in 'n konflikstrik te sluit, waar elke konflik die waarskynlikheid van toekomstige konflik vergroot. 
Meer oor die militêre en burgerlike geskiedenis van die AR-15
Die afgelope Dinsdag het Dean Winslow, 'n mediese dokter en afgetrede lugmagkolonel wat as 'n vlugchirurg na Irak en Afghanistan ontplooi was, voor die komitee van die Senaat se gewapende dienste verskyn. Dit oorweeg sy benoeming as die assistent -sekretaris van verdediging vir gesondheidsake van die Trump -administrasie.
Tydens die verhoor het senator Jean Shaheen, 'n demokraat van New Hampshire, Winslow uitgevra oor geestesgesondheidskwessies in die weermag-en spesifiek oor die skieter in die Sutherland Springs-slagting, wat in die hof was en 'n slegte gedrag deur die lug gekry het Krag vir oortredings wat die bedreiging van mense met gewere insluit.
Winslow het die vraag beantwoord en daarna vrywillig 'n mening ingestel wat meer aandag sou gekry het as dit nie was vir die lawine van ander nuus nie. As militêre veteraan met eerstehandse ervaring in die behandeling van gevegswonde, het hy gesê dat hy wil beklemtoon "hoe kranksinnig dit is dat 'n burger in die Verenigde State van Amerika kan uitgaan en 'n semi-outomatiese aanvalsgeweer soos 'n AR-15 kan koop." U kan sien hoe Winslow hierdie opmerkings begin omstreeks 1:19:00 in die video van die Armed Services Committee hier, en lees oor die reaksie hier, hier, hier en van 'n pro-gun-webwerf hier.
Die vraag wat Dean Winslow gestel het - of 'n wapen wat ontwerp is vir die slagveld in groot sirkulasie onder burgerlikes moet wees - is een wat ek op hierdie webwerf bespreek het.
In die tagtigerjare het ek 'n lang gedetailleerde artikel geskryf oor die ontwerpkonsepte wat die skepper van die AR-15, Eugene Stoner, in hierdie wapen geplaas het, en die maniere waarop dit verander het voordat dit in diens geneem is as die weermag se M-16. As u wil weet oor die 'loop-draai'-verskille in verskillende geweermodelle, of die kontroversie oor die grootte van die koeël, of hoe die AR-15 en M-16 vergelyk met die Sowjet-ontwerpte AK-47, of waarom dit gebruik die soort kruit wat dit doen, sou ek u na die artikel verwys. (Of - asseblief! - oorweeg dit ten minste om die artikel te lees voordat u 'n woedende klag aflê dat ek nie een van die aspekte behandel het nie.)
Ek het die afgelope week verskeie rye lesermail gepos oor die AR-15 en die gebruike daarvan. U kan die volgorde eers hier lees, dan hier, dan hier. Die nuutste item was van 'n eenmalige Colt-ingenieur met 'n perspektief soos Dean Winslow: Hierdie gewere was bedoel vir die weermag, nie burgerlikes nie.
E -pos stroom voort oor hierdie onderwerp. Na 'n eerste gewin, deur boodskappe met die woorde "libtard", "cuck", "ass from your elbow" of "linkse leuenaar" uit te gooi, bied ek 'n voorbeeld van die uiteenlopende menings, sommige van hulle uiters gedetailleerd. Hier gaan ons:
Wanneer het die AR-15 die eerste keer vir burgers beskikbaar geword? Een van die ingenieurs wat ek aangehaal het, het gesê dat die AR-15 in militêre produksie gegaan het (soos die M-16) voordat dit op die burgerlike mark verskyn het. Verskeie lesers stem nie saam nie, met besonderhede soos dié wat hier aangebied word:
In u artikel "Why the AR-15 was Never Mented to be to be in Civilians 'Hands", beweer u bron dat die AR-15 nie kommersieel beskikbaar was vir burgerlikes voordat dit deur die weermag gestandaardiseer is nie. Dit is feitelik verkeerd.
Colt het 'n loodsmodelgeweer (reeksnommer GX4968) na die BATF gestuur vir goedkeuring deur burgerlike verkoop op 23 Oktober 1963. Dit is op 10 Desember 1963 goedgekeur en die verkoop van die "Model R6000 Colt AR-15 SP1 Sporter Rifle. "begin op 2 Januarie 1964. Die M16 is eers in 1965 aan infanterie -eenhede uitgereik (as die XM16E1), was nie gestandaardiseer as die M16A1 tot in 1967 nie, en het die M14 eers amptelik vervang in 1969. Colt het verkoop semi-outomatiese AR-15's vir burgerlikes vir 5 jaar teen die tyd dat die M16A1 die M14 vervang het. As gevolg van die reeksnommerrekords vir die SP1, het Colt teen 1965 ten minste 2,501 gewere aan die burgerlike mark verkoop, 8,250 gewere teen 1967 en 14,653 gewere teen 1969.
U bron sê verder dat hy geskok was om 'hierdie wapen op enige ander plek as die slagveld te sien', en stel voor dat Stoner ook sou gewees het. Colt het die geweer letterlik aan die burgerlike mark verkoop, terwyl hulle die geweer saam met die weermag probeer en verfyn het in 'n poging om 'n kontrak te kry. Ek verstaan ​​nie hoe 'n mens by Colt kon gewerk het nie, en ek het dit nie geweet nie, veral met soveel burgerlike verkope teen 1967.Dit sou ten minste daardie jaar ongeveer 7 gewere gewees het wat op die burgerlike mark per dag verkoop is.
Alhoewel ek nie wil voorstel dat u probeer mislei deur hierdie bron in u artikel aan te haal nie, is dit verstandig om daarop te let dat daar die afgelope tyd (en oor die jare heen) baie artikels was wat probeer het om die burgerlike verkoop van die AR-15 as 'n onlangse ontwikkeling uit te beeld om die toename in massa-skietery te verduidelik. Die Colt AR-15 is al 53 jaar op die burgerlike mark (sedert 1964), en AR-15 patroongewere wat deur ander ondernemings as Colt vervaardig is, is al 40 jaar (sedert 1977, toe Stoner se patent op die AR-15-gasstelsel verval). Die verkoop van die AR-15 aan burgerlikes is selfs voorafgaande aan die agtergrondkontroles (Gun Control Act of 1968).
Die eerste rekord wat ek kon vind van 'n skietery met 'n AR -15 was George Banks in 1982 - op daardie stadium was dit al 18 jaar op die mark, en Colt se SP1 -reeksnommers het aangedui dat 158,201 gewere verkoop is ... is uniek en word ongetwyfeld aangespoor (soos die massaskieterye self) deur media -fetisjering van die besonderhede, motiewe en toerusting van massamoordenaars.
Ten slotte maak ek 'n probleem met u artikel "Waarom die AR-15 so dodelik is". Die verwondingspotensiaal van fragmentasie (wat die gevolg is van 'n vinnig bewegende koeël wat in weefsel gaap) is onbeduidend in vergelyking met die wondpotensiaal van holpuntkoeëls wat oor die algemeen uitbrei tot twee keer die deursnee van die koeël. Sulke koeëls bestaan ​​sedert minstens 1899 toe dit (volgens my, verkeerdelik) deur die Haagse Konvensie verbied is. Jim Sullivan, een van die ontwerpers van die AR-15, het hier soveel bevestig:
"Maar 5.56 kan nie voltooi word met jagkoeëls wat wettiglik 'n hol punt kan uitbrei wat dodeliker is as om te tuimel nie en hul dodelikheid is heeltemal gebaseer op hoe sterk hulle is."
Holpuntekoeëls is al dekades lank in omtrent elke patroon beskikbaar, en militêre ammunisie oor die algemeen (as gevolg van die beperkings van die Genève -konvensie). Die aanbevole patrone vir polisie- en owerheidsgebruik is almal ontwerpe van holpunte, waarvan die dodelikheid verband hou met die grootte van die projektiel - nie die wapenstelsel self nie. Om hierdie rede gebruik geen departemente die oorspronklike M193 of M855 nie.
Kortom: dit lyk asof hierdie twee artikels die AR-15 uitbeeld as 'n geweer wat nooit aan burgerlikes verkoop moes word nie/eers later aan hulle verkoop is, en 'n geweer wat inherent uniek dodelik is. Op albei punte is dit bewysbaar onwaar. Daar was beslis goeie navorsing in u artikels (en die uit 1981), maar daar is nog meer korrekte inligting beskikbaar en ek glo die opskrifte is misleidend ("Waarom die AR-15 nooit in die hande van burgers was nie") , en "Waarom die AR-15 so dodelik is"). Meer korrekte opskrifte sou iets soos hierdie wees: "Waarom die AR-15 aan burgerlikes verkoop is voordat die weermag besluit het om dit aan te neem", en "Waarom die patroon van die AR-15 was en nie besonder dodelik is in vergelyking met die moderne tegnologie wat by die tyd. " Natuurlik sou hulle nie juis u aandag trek nie.
U sou verwag dat ek nie saamstem met baie van hierdie perspektiewe nie, en ek doen dit, maar ek sal dit later bewaar. Ek sê vir eers 'n verskeidenheid mense. Hier is nog 'n leser met 'n soortgelyke klagte:
Met betrekking tot u opmerkings in u onlangse artikel "The Nature of the AR-15": u is oneerlik as u beweer dat die AR-15 'dodeliker' is as die M16, ten minste sonder om die onderskeid te tref tussen die oorspronklike ArmaLite AR -15's en die AR-15's vandag kommersieel verkoop. [JF-nota: die punt van die artikel was dat die M-16 geword het minder betroubaar as die AR-15, as gevolg van veranderinge in die proses om dit te "militariseer".]
Die AR-15's wat by u plaaslike sportwinkelwinkel verkoop word, is ver van die ArmaLite AR-15's wat in 1962-63 vir die eerste keer eksperimenteel in Suidoos-Asië gebruik is, om twee redes. 1) Die oorspronklike AR-15's wat in Viëtnam gebruik is, kon half- of volautomaties vuur, terwyl alle AR-15's wat vandag aan burgerlikes verkoop word, slegs semi-outomaties is. 2) Die oorspronklike AR-15's het 'n 1-in-14 vat draai, waarvan u die gevolge daarvan self beskryf het in u artikel uit 1981. Feitlik alle AR-15's wat vandag verkoop word, het 'n 1-in-7, 1-in-8 of 'n 1-in-9 vat draai. [Hierdie laer vat-draai-tempo laat die koeël vinniger draai en bly dus stabieler tydens die vlug-en by impak.]
En van 'n ander leser, verder oor die draai -verhouding:
Die meeste van die klagtes van troepe wat tans oor die see diens doen, is dat die treffers wat hulle maak, met min skade deurloop.
Toe Stoner die AR-10 die eerste keer in 7,62 ['n groter koeël] na die kleiner AR-15 met sy 5,56 koeël krimp, het die loop 'n draai van een draai in 14 duim gehad.
Die mariniers het gevra dat dit tot een draai in 12 duim vergroot word, aangesien hulle die akkuraatheid voel, veral in koue klimate, onvoldoende was.
Die meeste huidige burgerlike en militêre 5,56 mm -gewere gebruik 'n draai van 1: 7, 1: 8 of 1: 9. Teen hierdie hoë draaispoed bestaan ​​die tuimel wat in die 60's en 70's gesien is, nie.
In werklikheid word die meeste hiervan as oorstabiliseer beskou, gebaseer op die gewig van die koeëls wat die meeste skiet.
Vir 'n ander perspektief op die breër vraag van semiautomatiese wapens in burgerlike hande, is hier eers 'n leser wat die bewering van 'n vroeëre leser bespot dat die AR-15 nie regtig dodelik kan wees nie. Die 2000 rondtes wat in Las Vegas afgevuur is, het immers 'slegs' 58 mense gedood:
Dankie - 36 jaar laat - vir die stuk oor die geskiedenis van die AR -15. 'N Vriend wat weet van wat hy praat, het dit geprys as die mees omvattende blik op die menigte nagmerries.
Met betrekking tot die taktlose en kranksinnige kommentaar oor die 2000 skote wat tot 58 sterftes in die Las Vegas-ongeluk gevuur is, het dit regtig ongewoon gelyk dat die skrywer die verhouding sou verskaf as bewys dat die AR-15 ondoeltreffend is.
Die GAO het immers berig dat die weermag gemiddeld 250 000 skote per doodgemaak het in Irak en Afghanistan.
Nog 'n leser, oor 'n ander argument dat die AR-15 nie regtig so dodelik is nie:
Een ding word blykbaar misgekyk deur baie van die lesers wat beswaar maak teen u karakterisering van die dodelikheid van die AR-15. Verskeie het opgemerk dat die AR-15 nie geskik is vir die jag van grootwild nie, omdat dit nie 'stopkrag' het nie, of dat groot herte of bere net gewond sal word.
Ek is bereid om aan te neem dat hierdie lesers, wat blykbaar ervare jagters is, weet waarvan hulle praat, wat groot diere in die bos betref.
Dit laat my twee sake ontstaan:
1. Dit diskrediteer eerder enige NRA-bewering dat AR-15's vir sportmanne is om mee te jag.
2. Dit ignoreer die omstandighede van die massa -skietery wat u bespreek het.
Om 'n laaibeer in die bos te skiet, vereis duidelik ander taktiek en ammunisie as om 'n groot aantal ongewapende slagoffers op 'n kort afstand in 'n omheinde ruimte te skiet. U het nie 'stopkrag' nodig nie, as u teikens is dat kinders op die vloer aan u voete kom of konsertgangers in 'n menigte voor 'n verhoog vergader.
In hierdie omstandighede is die sterkpunte van die AR-15 wat u opgemerk het-soos afvuursnelheid, gebrek aan terugslag, gebruiksgemak, vinnige herlaai, ensovoorts-belangriker as rou "stopkrag". Vanweë die nabye omgewing wat by die kerk, teater en skoolskietery betrokke is, is daar nie 'n groot rondte nodig om die slagoffers effektief te vermoor nie. En die spoed van afvuur het die skieters in staat gestel om binne 'n kort tyd baie meer slagoffers met 'n moorddadige 'spuit' te slaan.
Die Las Vegas -gewapende man het verder geskiet, maar nie buite die effektiewe bereik van die geweer nie. En die groot aantal rondtes wat hy kon afvuur, was die sleutel tot die dood van soveel mense in die skare in so 'n kort tydjie. Hierdie massaskieterye is baie naby aan die cliché van 'vis in 'n vat skiet'.
Ek wil dus voorstel dat hierdie leserbesware akkuraat sal wees, maar nie relevant is vir die soort voorvalle wat u bespreek nie. As u 'n beer jag, is dit belangrik om 'gelaai vir beer' te wees. Maar as u op soek is na gesinne in die kerk, is ammunisie dalk nie die doeltreffendste keuse nie. Op grond van die inligting in u 'Bureaucratic Nightmare' -artikel en die kommentaar van hierdie lesers, lyk dit asof die AR-15 swak geskik is vir jag op grootwild, maar heeltemal te vinnig om 'n groot aantal ingeslote burgers vinnig te vermoor.
Alhoewel baie mense miskien nie kan glo dat hierdie tragiese lewensverliese nog erger kan wees nie, kan ek dit beslis doen soos 'n Amerikaanse weermag.
Die semi -outomatiese gewere verbied of sterk reguleer? Kiesers uit Mexiko is die plaasvervangers met vuurpylgedrewe granate. Goed sleg of onverskillig, dit is die werklikheid.
Uiteindelik vir vandag, van 'n onlangse veteraan van die weermag:
Sport (jag, mededingende skiet)
"Vryheidsbeskerming" - of reguit gesê: die vermoë van die burgers om 'n tiranniese regering met geweld te vernietig
A) Daar is gratis, stabiele demokrasieë regoor die wêreld - Europa en Japan sedert die Tweede Wêreldoorlog, ook Indië, maar met minder ekonomiese vryheid. Die grootste deel van my leeftyd ook Suid -Korea en Suid -Afrika. Groot vordering in Latyns -Amerika sedert die Koue Oorlog. En in al die lande het slegs twee 'n 'reg om wapens te dra' in hul grondwette - ons en Mexiko. (Guatemala doen dit ook, maar dit is nog nie die stabielste demokrasie nie). Beide Guatemala en Mexiko laat spesifiek nie 'militêre' wapens toe nie, daarom het hulle dit om persoonlike beskerming.
B) Die stigters (sommige van hulle) sou die meeste geskok wees oor ons polisiemag en ons staande weermag (meer as die vloot en lugmag). Enige teoretiese rebellie vir vryheid sou noodwendig asimmetries wees. Ons het teen hul bedoeling besluit omdat ons nou 'n leerstelling het dat die versekering van die seën van vryheid beteken dat Amerika die 'Arsenal van demokrasie' moet wees. Ek is geneig om met hierdie leerstelling saam te stem en meen dat dit die vermoë van handwapens in militêre styl om die vryheid onder die burgers te beskerm, benadeel.
C) Ek glo dat ons federale stelsel - met staatsbeheerde National Guard -eenhede en gelyke verteenwoordiging van state in die senaat - die mag van die federale regering baie effektief kontroleer en balanseer. Kyk: Kalifornië in die tyd van Donald Trump.
D) Artikel IV, afdeling 2, klousule I, is geïnterpreteer om Amerikaners 'n "bewegingsvryheid" te gee. En tog maak ons ​​voorsiening vir beperkings hierop - "No Fly" -lyste (waarvan ek dink dit is te veel), die veiligheidsprosedures op lughawens wat u gedokumenteer het, die lisensiëringsprosedure om te bestuur en 'n motor te besit. Geweerbeheer beteken nie die einde van die vryheid om wapens te besit nie.
E) Net so het ons beleide en prosedures aansienlik aangepas wanneer ons met aanvalle van enige ander aard gekonfronteer is - Timothy McVeigh met 'n VBIED, 9/11. Ons het nie geëindig om op 9/11 te vlieg of vragmotors te huur na OKC nie. Maar ons het daarin geslaag om die impak van die kopiëring van terroriste effektief te beperk.
F) En uiteindelik het die suksesvolste gewapende opstand in die geskiedenis van die Verenigde State gekom van 'n gevestigde belangegroep van wannabe -aristokrate. Hulle het doelbewus wapens teen hul land aangeneem en hul medeburgers oortuig om dit ook te doen - en dit gedoen om die saak van slawerny, teen vryheid, te bevorder.
Registreer elke transaksie met gewere in Amerika
Registreer alle verkope van ammunisie
Vereis 'n kennisgewing met die ATF as gewere oor staatslyne vervoer word
Lisensieer alle wapeneienaars (per staat)
Vir almal wat meer as agt gewere besit, lisensieer hulle as geweerversamelaars (staat)
Werk saam met die ATF met die NRA of iemand anders vir 'uitreik en opleiding' om die kennis van veilige wapens uit te brei en 'n eienaarskap te gebruik
Maak seker dat elke staat 'n "geen eienaarskap" skietbaan het waar geweerliefhebbers kan oefen en oefen en besluit of die besit van vuurwapens vir hulle is
Laat ook (en onderskryf) wildgebiede vuurwapens aan jagters verhuur vir gebruik in 'n aangewese gebied, aangesien daar nou 'n onus is op die besit van wapens vir sport
Overall: u kan redeneer oor presies hoe dodelik die AR-15 is, maar dit is onteenseglik dodelik genoeg. U kan redeneer oor wanneer dit presies in burgerlike hande gekom het, maar met ten minste vyf miljoen wat nou in besit is van ander Amerikaners as die weermag, is dit beslis wydverspreid in geen van die ontwerpers se vooruitsig nie. En ek vind dit moeilik om te stry met Dean Winslow - afgetrede lugmag -kolonel, aangestelde Trump -administrasie - as hy so onomwonde sê dat dit 'kranksinnig is dat 'n burger in die Verenigde State van Amerika kan uitgaan en 'n halfautomatiese aanvalsgeweer kan koop soos 'n AR -15. "
Gereelde vrae oor siviel
Waarom word dit 'n 'burgeroorlog' genoem?
Die gevoel van siviel gevind in burgeroorlog is nie die een wat "gemanierd" beteken nie, of die een wat "beskaafd" beteken. Dit is die woord se vroegste betekenis in Engels, "of of betrekking tot burgers", aangesien 'n burgeroorlog verwys na een tussen burgers van dieselfde land.
Wat is burgerlike ongehoorsaamheid?
Ons definieer burgerlike ongehoorsaamheid as "weiering om regeringsvereistes of -opdragte te gehoorsaam, veral as 'n gewelddadige en gewoonlik kollektiewe manier om toegewings van die regering af te dwing." Enkele noemenswaardige voorbeelde van burgerlike ongehoorsaamheid is die gevalle van Rosa Parks en Claudette Colvin, swart vroue wat geweier het om hul sitplekke op openbare busse prys te gee, toe wit passasiers - en 'n stadsverordening - hulle eis.
Wat is staatsdiens?
'N Land se staatsdiens is die deel van die regering wat sorg vir die basiese sake van die regering. Dit is die administratiewe deel van die regering, en onafhanklik van die weermag, en die beroepe van sy lede is nie polities of geregtelik nie. In die meeste lande, die term staatsdiens verwys na werknemers wat gekies en bevorder word op grond van 'n meriete- en senioriteitsstelsel, wat eksamens kan insluit.
CCC kort geskiedenis
CCC -inskrywings regoor die land het erkenning gekry aan die vernuwing van die land se verwoeste woude deur na raming drie biljoen bome tussen 1933 en 1942 te plant. die manne van die CCC.
Die presidensiële verkiesing van 1932 was meer 'n desperate hulpgeroep as 'n verkiesing. Met die aanvaarding van die presidensiële benoeming op 1 Julie 1932, het die goewerneur van New York, Franklin D. Roosevelt, beplan om te veg teen gronderosie en dalende houtbronne deur werklose jong mans uit groot stedelike gebiede te gebruik.
In wat later genoem sou word "The Hundred Days, " het president Roosevelt die geloof van die nasie laat herleef deur 'n "New Deal " vir Amerika in werking te stel. Een van hierdie New Deal -programme was die Wet op Noodbewaringswerk (EWC), meer algemeen bekend as die Civilian Conservation Corps. Met hierdie aksie het hy twee vermorsde hulpbronne bymekaargebring: jong mans en grond.
Die president het geen tyd gemors nie. Hy roep die 73ste kongres in op 'n noodsessie op 9 Maart 1933 om die program aan te hoor en te magtig. Hy het voorgestel om duisende werklose jong mans te werf, hulle in 'n vredestydse weermag in te skryf en hulle in die stryd te stuur teen die vernietiging en erosie van ons natuurlike hulpbronne. Voordat die CCC geëindig het, was meer as drie miljoen jong mans besig met 'n massiewe bergingsoperasie wat beskryf word as die gewildste eksperiment van die New Deal.
Die sterkste reaksie op die voorgestelde CCC -program was die gevolg van georganiseerde arbeid. Vakbondleiers was bang vir 'n verlies aan werk wat met vakbondlede gevul kan word. Hulle was ook ontsteld oor die betrokkenheid van die weermag en het geglo dat dit tot regimentasie van arbeid kan lei.
Wet op noodbewaring word op 31 Maart 1933 aangeneem
President Roosevelt het belowe dat as hy noodmagte sou ontvang, 250 000 man teen die einde van Julie 1933 in die kampe sou wees. Die spoed waarmee die plan deur voorstel, magtiging, implementering en werking verloop het, was 'n wonderwerk van samewerking tussen alle takke en agentskappe van die federale regering. Dit was 'n mobilisering van mans, materiaal en vervoer op 'n skaal wat nog nooit tevore in vredestyd bekend was nie. Van die inhuldiging van FDR's op 4 Maart 1933 tot die inlywing van die eerste inskrywer op 7 April, het slegs 37 dae verloop.
Senaat Bill S. 598 is op 27 Maart bekendgestel, het beide kongreshuise verbygesteek en was op die lessenaar van die president om op 31 Maart 1933 onderteken te word
Administrasie van die CCC ongekend
Die administrasie van die CCC was ongekend. Uitvoerende bevel 6101 van 5 April 1933 het die program gemagtig, Robert Fechner as direkteur aangestel en 'n adviesraad ingestel. Verteenwoordigers van die Sekretarisse van Oorlog, Arbeid, Landbou en Binnelandse Sake het gedurende die program op die Raad gedien.
Al vier die agentskappe het geringe wonderwerke verrig in samewerking met die nasionale direkteur van ECW, Robert Fechner, 'n vakbond-president van die vakbond, wat persoonlik deur FDR gekies en aangestel is. Daar was geen reëls nie. Daar was nie een nie. Nog nooit was daar 'n organisasie soos die CCC nie. Dit was 'n eksperiment in topvlakbestuur wat daarop gemik was om te voorkom dat rompslomp die poging van pasgeborenes verwurg. Fechner, en later James J. McEntee, sou hul menings met die Raad hê, maar elkeen het ongetwyfeld baie bygedra tot die sukses van die CCC.
Logistiek was 'n onmiddellike probleem. Die grootste deel van die jong werklose jeug was in die Ooste gekonsentreer, terwyl die meeste werkprojekte in die Weste was. Die weermag was die enigste departement wat die twee kon saamsmelt en hulle het vinnig nuwe planne ontwikkel om die uitdaging om hierdie missie in vredestyd te bestuur, die hoof te bied. Die weermag het die land se vervoerstelsel gemobiliseer en duisende inskrywings van induksiesentrums na werkkampe verskuif. Dit gebruik gereelde en reserwe -offisiere, tesame met stamgemeentes van die Kuswag, Marine Corps en Navy om maatskappye tydelik te beveel.
Die weermag was nie die enigste organisasie wat buitengewone pogings aangewend het om aan die eise van hierdie noodgeval te voldoen nie. Die departemente van landbou en binnelandse sake was verantwoordelik vir die beplanning en organisering van werk wat in elke staat van die vakbond uitgevoer moes word. Die Departement van Arbeid was verantwoordelik vir die keuring en inskrywing deur staats- en plaaslike hulpkantore.
Die program het groot openbare steun geniet
Die program het groot openbare steun geniet. Jong mans het saamgedrom om in te skryf. 'N Peiling onder Republikeine ondersteun die program met 67 persent, en 95 persent van die Kaliforniërs het dit goedgekeur. Kolonel McCormick, uitgewer van die Chicago Tribune, en 'n teëstander van Roosevelt, het die CCC sy steun gegee. Selfs die sosialistiese Sowjetunie het die program geprys. 'N Regter in Chicago het gedink dat die CCC grootliks verantwoordelik was vir 'n vermindering van die misdaadstatistieke met 55 persent.
Met 'n stewige grondslag teen April, 1934, het die Korps die begin van sy tweede jaar in die gesig gestaar met byna universele goedkeuring en lof van die land. Hierdie jong, onervare arbeidsbataljon van $ 30 per maand het aan alle verwagtinge voldoen en dit oortref. Die impak van verpligte maandelikse toewysings tjeks van $ 25 aan gesinne het die ekonomie in die hele land versterk. Toewysings maak die lewe 'n bietjie makliker vir die mense tuis.In gemeenskappe naby die kampe het plaaslike aankope van gemiddeld ongeveer $ 5,000 maandeliks die mislukking van baie klein ondernemings weerhou. Die man op die radio kan vir 'n rukkie sê: Daar is vanaand goeie nuus. "
Nuus uit die kampe was welkom en goed. Die inskrywings werk hard, eet heerlik en kry gewig, terwyl hulle miljoene hektaar federale, staats- en privaatgrond verbeter het. Nuwe paaie is gebou, telefoonlyne gespan en die eerste van miljoene bome is geplant. Gloeiende berigte oor die prestasies van die korps is in groot koerante gedruk, waaronder sommige wat ander fases van die New Deal bitter teëgestaan ​​het. Die positiewe reaksie het die president aangespoor om sy voorneme aan te kondig om die korps vir ten minste nog 'n jaar te verleng.
In 1935 begin die CCC die beste jare van sy lewe
In 1935 begin die Civilian Conservation Corps die beste jare van sy lewe. Die vroeë dae van opgemaakte tente, swak pasvorms en gevaarlike bedrywighede was weg. Individuele kongreslede en senatore was vinnig besig om die belangrikheid van die kampe vir hul kiesafdelings en politieke toekoms te besef. Briewe, telegramme en boodskappe het die Direkteur se kantoor binnekort oorstroom, en die meeste van hulle eis dat nuwe kampe in hul state gebou moet word. Uiteindelik sou daar kampe in al 48 state en in Hawaii, Alaska, Puerto Rico en die Maagde -eilande wees. Teen die einde van 1935 was daar meer as 2650 kampe in alle state, Kalifornië het meer as 150 gehad. Delaware het drie. CCC -inskrywings het meer as 100 soorte werk verrig.
Inskrywings met 505 782 beset hierdie kampe. Ander kategorieë, soos beamptes, toesighouers, onderwysadviseurs en administrateurs, het die totaal tot meer as 600 000 mense toegeneem.
Programaanpassings verseker sukses
Die Wet op Noodbewaringswerk het geen melding gemaak van opleiding of opleiding nie. Hulle is eers in 1937 amptelik ingevoer deur die wet wat formeel 'n Civilian Conservation Corps gestig het. Laat in 1933 is Clarence S. Marsh aangestel as die eerste direkteur van onderwys op grond van 'n aantal aanbevelings. Teen 1934 het 'n formele program begin. Wisselende menings oor opvoedkundige metodologie het kontroversie en kritiek veroorsaak gedurende die hele bestaan ​​daarvan. Selfs Fechner was nooit te entoesiasties oor die program nie en het vermoed dat dit op kampvlak die werkprogram kan belemmer. Dit het nie gebeur nie, en eers in die laaste jare van die CCC is opleiding gedurende normale werksure gemagtig.
Uiteindelik is die kwaliteit van die opvoedkundige program bepaal deur die inisiatief en kwalifikasies van die Camp Education Advisor (CEA). Die houding en samewerking van die kampkommandante was ook belangrik. Beide effektiwiteit en resultate het die opvoedingsprogramme aansienlik van kamp tot kamp verskil. Regdeur die korps is meer as 40 000 ongeletterde jong mans egter geleer om te lees en skryf. Onderwys was 'n vrywillige aktiwiteit wat tydens nie-werksure uitgevoer is. Die voordele wat uit die onderwysprogram ontvang is, hou direk verband met die hoeveelheid moeite, of dit nou 'n hoërskool diploma, leer tik of houtsnywerk is.
Alhoewel verligting van werklose jeugdiges die oorspronklike doel van die ECW was, was vroeg in 1933 twee belangrike wysigings nodig. Die eerste uitgebreide werksdekking tot ongeveer 14 000 Amerikaanse Indiane wie se ekonomiese toestande betreurenswaardig was en grootliks geïgnoreer is. Voordat die CCC beëindig is, is meer as 80 000 inheemse Amerikaners betaal om te help om 'n land terug te neem wat vroeër hul eksklusiewe domein was.
Die tweede wysiging het die inskrywing van ongeveer 25 000 plaaslik werkende mans (LEM) gemagtig. Hulle ervaring en spesiale vaardighede was noodsaaklik om die ongeskoolde inskrywings op te lei en te beskerm terwyl hulle oorgegaan het van stedelinge na kundige hantere van byle en grawe. Die eise van die nabygeleë gemeenskappe dat hul eie werkloses in aanmerking kom vir huur, is ook bevredig. 'N Paar klagtes van politiese beskerming en 8221 het na vore gekom, maar daar was nooit ernstige skandale nie.
Die verskyning van 'n tweede Bonus Army in Washington, DC in Mei 1933, het 'n ander onbeplande wysiging meegebring toe die president Uitvoerende Bevel 6129 van 11 Mei 1933 uitgereik het, wat die onmiddellike inskrywing van ongeveer 25,000 veterane van die Spaanse Amerikaanse Oorlog en Wêreld goedgekeur het. Oorlog I, sonder ouderdom of huweliksbeperkings. Hierdie mans is eers in aparte kampe gehuisves en het pligte uitgevoer in bewaring wat pas by hul ouderdom en fisiese toestand. Alhoewel dit nie presies was wat die veterane in gedagte gehad het toe hulle na Washington opgeruk het nie, was dit 'n aanbod wat die meeste aanvaar het. Altesaam byna 250 000 het 'n laat geleentheid gekry om lewens te herbou wat deur vroeëre diens aan hul land ontwrig is.
Die jare 1935-36 was 'n hoogtepunt in die grootte en gewildheid van die korps. Hierdie tydperk onthul egter ook die eerste groot poging om 'n stelsel te verander wat sedert begin 1933 bewysbaar en suksesvol was. Voordat hierdie uitdaging ontwikkel het, het die Kongres die bestaan ​​van die CCC gemagtig, befonds en verleng tot Maart 1935, met 'n nuwe mikpunt van 600 000 inskrywings. Hierdie aksie dui op die tevredenheid van die " graswortels " en hul kongresverteenwoordigers met die werk van die CCC.
1935 - Administratiewe veranderinge Inskrywing van invloed
Aanvanklik het dit geblyk dat daar geen probleem sou wees om die mikpunt van 600 000 mense te bereik nie. 'N Nuwe naam verskyn egter onder die adviseurs van Roosevelt. Harry Hopkins het nuwe en ongekoördineerde grondreëls vir die keuse van inskrywings vasgestel. Hopkins ' -prosedures was gebaseer op reliëfbroodjies en het die kwotastelsel wat deur al die state gebruik is, effektief verwoes. Fechner protesteer gewelddadig, en die ontwikkelende moeite het die werwingspogings vertraag en baie verwarring veroorsaak. Teen September 1935 was daar slegs ongeveer 500 000 man in 2600 kampe. Nooit weer nie, gedurende die res van die lewe van die korps sou hierdie getalle bereik word.
Terwyl Fechner nog steeds sukkel met die veranderinge wat vereis word deur die nie -nakoming van die 600 000 sterkte -syfer, is hy getref deur 'n ander strategieverandering wat 'n ramp beteken. Roosevelt het hom stilweg ingelig om 'n drastiese afname in die aantal kampe en inskrywings te verwag in 'n poging om die federale begroting in 'n verkiesingsjaar te balanseer. Roosevelt, 'n meester-politikus, was bewus daarvan dat 'n groot besnoeiing in staatsuitgawes 'n belangrike verkoopspunt in hierdie veldtog vir herverkiesing sou wees. In 1936 was daar egter ander faktore wat Roosevelt óf geïgnoreer het óf dit onderskat het. As verkiesingsjaar al dan nie, het Roosevelt se voorgestelde begrotingshervorming probleme veroorsaak.
Sodra die voorgestelde vermindering aangekondig is, bars die vloedhekke en die kongres word beleër met protesoptredes. Die korps was op die hoogtepunt van sy gewildheid. Niemand wou kampe gesluit hê nie. Republikeine en demokrate soek ywerig 'n ommekeer in die beleid van Roosevelt. Die president was vasberade en het daarop aangedring dat die plan in Januarie 1936 sou begin. Teen Junie wou hy ongeveer 300 000 man in ongeveer 1 400 kampe hê. Toevallig het 'n paar kampe wat voorheen gesluit was, ongeveer hierdie tyd gedoen. Hierdie aksie het nog 'n stortvloed pos gebring. Huis -demokrate het 'n openlike opstand veroorsaak en die kongres was vasbeslote om gesamentlik op te tree om die korps op sy huidige sterkte te handhaaf. Roosevelt en sy adviseurs het uiteindelik die bedreiging vir hul eie wetgewende program erken en wyslik 'n toevlugsoord genoem. Hy het Fechner meegedeel dat die voorstel laat vaar is en dat alle bestaande kampe en personeel sal bly. Roosevelt se eie politieke party het geweier om hom in 'n verkiesingsjaar te laat ekonomie ten koste van die Civilian Conservation Corps.
Ondanks 'n paar probleme, was die jaar 1936 'n sukses vir die CCC. Die projekte het hoë vlakke bereik en is getrou opgeteken en gerapporteer. Hierdie trotse rekord het elke jaar toegeneem en teen 1942 kon alle state spog met permanente projekte wat aan die CCC toegeskryf word.
Sommige van die spesifieke prestasies van die korps het ingesluit 3,470 vuurtorings wat opgerig is, 97,000 myl brandweë gebou is, 4,235,000 werkdae vir die bestryding van brande en meer as drie miljard bome geplant. Vyfhonderd kampe was onder leiding van die Grondbewaringsdiens en het erosiebeheer uitgevoer. Erosie is uiteindelik op meer as twintig miljoen hektaar gearresteer. Die CCC het uitstekende bydraes gelewer in die ontwikkeling van ontspanningsgeriewe in nasionale, staats-, provinsie- en metropolitaanse parke.
Daar is 7 153 000 inskrywingsdae bestee aan ander verwante bewaringsaktiwiteite. Dit sluit in beskerming van die omvang vir die weidingsdiens, die beskerming van die natuurlike habitatte van wild, verbetering van stroompies, die heropbou van visse en die bou van klein damme vir waterbesparing. Drie-en-tagtig kampe in 15 westelike state het 45 projekte van hierdie aard gekry.
Dreinering was nog 'n belangrike fase van die bewaring en bestuur van grond. Daar was 84,400,000 hektaar goeie landbougrond afhanklik van mensgemaakte dreineringstelsels. Dit is 'n gebied gelyk aan die gesamentlike state Ohio, Indiana en Iowa. Ses-en-veertig kampe is aan hierdie werk toegewys onder leiding van die Amerikaanse Buro vir Landbou-ingenieurswese. Inheemse Amerikaanse inskrywings het baie aan hierdie werk gedoen.
Inwoners van die suide van Indiana sal nooit vergeet van die noodwerk van die CCC tydens die oorstroming van die Ohio -rivier in 1937. Die gesamentlike krag van kampe in die gebied het ontelbare lewens en baie eiendom gered wat gevaar loop om weggesleep te word. Hulle het bygedra tot 1 240 000 mensedag se noodwerk in vloede van die Ohio- en Mississippi-valleie. Ander rampe waaraan die CCC deelgeneem het, was die oorstromings van Vermont en New York in 1937 en die orkaan van New England van 1938. In Utah van 1936-37 was 1 000 000 skape in 'n sneeustorm gestrand en het 'n risiko van hongersnood. CCC -inskrywings het die drifte trotseer en die kuddes gered.
Daar is min rekords gehou van die sosiologiese impak van die dertigerjare op die land se jong mans. Baie was nog nooit buite die grense van hul staat nie, en ander het nooit die huis verlaat nie. Tog sou baie nooit terugkeer nie. Hulle sou kies om in dorpe en dorpe naby hul kampe te bly. Hulle het getrou, gesinne grootgemaak en nuwe wortels neergesit, soos ander tydens ander trekbewegings in Amerika gedoen het. Diegene wat wel teruggekeer het, baie met bruide, het teruggekom as suksesvolle produkte van 'n lewenseksperiment wat hul selfvertroue in hulself en in hul land hernu en herstel het.
Die Civilian Conservation Corps het volwassenheid bereik in 1937. Honderde inskrywings het deur die stelsel gegaan en teruggekeer huis toe om te spog met hul ervarings. Honderde meer het hul tevredenheid bewys deur hul aanstellings uit te brei. Die lewe in die kampe het tot 'n daaglikse roetine gelei, behalwe Sondag. Na die aandete het kampe tot lewe gekom toe mans ontspan en pret gehad het. Een gebou in elke kamp was 'n gekombineerde dagkamer, ontspanningsentrum en kantine, of PX. In hierdie gebou is baie vriendskappe gekweek onder die geraas van tafeltennis, poker, ontelbare bottels "coke ", en af ​​en toe biere, en baie blywende vriendskappe is gekweek.
Kongres stig die CCC nooit as 'n permanente agentskap nie
Daar was baie geldige redes waarom die kongres verkies het om die korps nie as 'n permanente instansie te stig nie. Ontnugtering en versuim om die sukses van die organisasie te erken, was egter nooit 'n onderwerp van debat nie. Inteendeel, in 'n stemming van vertroue het die Kongres sy lewe as 'n onafhanklike befondsde agentskap vir nog twee jaar verleng. Spekulasie dui daarop dat die Kongres die CCC steeds beskou as 'n tydelike hulporganisasie met 'n onsekere toekoms, eerder as 'n gewaagde, progressiewe oplossing vir die voortdurende probleem van ons verdwynende nasionale hulpbronne.
Sedert die aanstelling van Fechner tydens die gejaagde dae van 1933, kon hy die werking van die CCC beheer met relatief klein uitdagings aan sy gesag. 1939 sou egter 'n groot uitdaging meebring in die tyd toe hy sukkel met interne probleme wat veroorsaak word deur die veranderende toestande in die Verenigde State en Europa. Die Europese militêre omstredenheid en die hangende negatiewe uitwerking daarvan op Engeland en Frankryk het reeds 'n impak op die Amerikaanse ekonomie gehad. In die poging om hulle van voorrade te voorsien om inval te bekamp, ​​is werk geskep en is aansoeke vir die CCC geweier. Weer eens was dit 'n skielike verandering in die administrasiebeleid wat die meeste hitte vir Fechner en die Civilian Conservation Corps genereer het.
Een van Roosevelt se langtermynplanne was die herorganisasie van die administratiewe funksies van sommige federale agentskappe. Die kongres was huiwerig om so 'n stap goed te keur tot vroeg in 1939. Na 'n lang debat het hulle uiteindelik 'n gewysigde voorstel goedgekeur. Die Federal Security Agency (FSA) is gestig om verskeie kantore, dienste en rade onder een direkteur te konsolideer. Die CCC het sy status as onafhanklike organisasie verloor en is by die nuwe organisasie ingebring. Fechner was woedend toe hy verneem dat die direkteur van die VL gesag oor hom sou hê. 'N Beroep op die president was tevergeefs, aangesien FDR van mening was dat die konsolidasie belangrik was. In 'n woedende protes het Fechner sy bedanking ingedien, maar dit later teruggetrek. Sommiges was van mening dat die terugtrek van sy bedanking 'n fout was, omdat dit algemene kennis was dat Fechner swak was. Vroeg in Desember het hy 'n massiewe hartaanval gekry en 'n paar weke later op Oujaarsaand gesterf.
Fechner was die CCC. Sy eerlike, daaglikse aandag aan alle fasette van die program het hoë prestasies behaal en 'n indrukwekkende openbare beeld van die CCC gevorm. Hy was 'n gewone man, nie beïndruk of geïntimideer deur sy tydgenote in Washington nie. Fechner is op sommige gebiede as 'n gebrek en 'n gebrek aan visie beskou, maar sy toewyding was ongeëwenaard. Sy lang en gedetailleerde vorderingsverslae aan FDR was waardevolle inligting. Hy was 'n goeie en getroue dienskneg wat gespaar was om die einde van die CCC -program te aanskou.
1940 - CCC begin 'n jaar wat dui op verandering
In 1940 begin die Civilian Conservation Corps met 'n jaar van verandering. Die dood van Fechner was 'n ernstige slag en die opkomende oorlog in Europa was die grootste bron van kommer vir Roosevelt en die kongres. John J. McEntee is deur die kongres aangestel as direkteur. Hy was net so kundig soos Fechner as wat hy sedert die begin die assistent was. McEntee was 'n heel ander persoonlikheid sonder die aangename talente van sy voorganger, en niks van sy geduld nie. Harold Ickes, 'n ander persoon met kort humeur, was sterk teen sy aanstelling. Dit het die wrywing tussen die departement van binnelandse sake en die kantoor van die direkteur verhoog en was tipies van die probleme wat McEntee geërf het. Hy het in 'n ander, onseker atmosfeer gedien en het min lof gekry vir sy pogings.
Die korps self was steeds gewild. Nog 'n verkiesingsjaarpoging van die president om sy sterkte te verminder, het 'n reaksie laat ontstaan ​​wat herinner aan die opstand van die kongres van 1936. Ten spyte van 'n goedbedoelde poging tot ekonomie, het die Kongres, met die oog op die mense by die huis, $ 50 miljoen bygevoeg by die CCC 's 1940-41 bewilliging. Die korps bly ook op die huidige sterkte van ongeveer 300 000 inskrywings, en die kongres sou nooit weer so vrygewig wees nie. Ander probleme ontwikkel binne die kongres wat verband hou met die verdediging van die land. Die prioriteit en aansien van die CCC het noodwendig met elke krisis gely. Die kongreslede wat hulle teen FDR 's "New Deal " gekant het, het sterk geword, wat sommige gevra het om die korps te beëindig.
Teen die laat somer, 1941, was dit duidelik dat die korps in ernstige moeilikheid was. Die gebrek aan aansoekers, verlatenheid en die aantal inskrywings wat vir werk vertrek het, het die korps tot minder as 200 000 man in ongeveer 900 kampe verminder. Daar was ook ontstellende tekens dat die openbare mening stadig verander. Groot koerante wat die Korps lank verdedig en ondersteun het, twyfel nou oor die noodsaaklikheid om die CCC te behou wanneer werkloosheid feitlik verdwyn het. Die meeste was dit eens dat daar nog werk is, maar hulle dring daarop aan dat verdediging eerste kom.
Die bombardement op Pearl Harbor het die land tot in sy kern geskud. Dit het gou duidelik geword dat 'n federale projek wat nie direk verband hou met die oorlogspoging nie 'n prioriteit was in 'n land wat toegewy is aan oorlog nie. Die gesamentlike komitee van die kongres wat deur die wetsontwerp op 1941-42 goedgekeur is, ondersoek alle federale agentskappe om te bepaal watter, indien enige, noodsaaklik is vir die oorlogspoging. Die CCC was geen uitsondering nie en is laat in 1941 onder die loep geneem. Dit was nie 'n verrassing dat die komitee aanbeveel het dat die Civil Conservation Corps teen 1 Julie 1942 afgeskaf word nie.
Die CCC het nog 'n paar maande geleef, maar die einde was onvermydelik. Tegnies is die korps nooit afgeskaf nie. In Junie 1942 het die Huis van Verteenwoordigers met 'n noue stemming van 158 tot 151 die befondsing ingekort. Die Senaat het twee keer gelykop gekom. Uiteindelik verbreek vise-president Harry Wallace die staking van stemme om die CCC te finansier. Dit was 'n dapper poging, maar dit het nie gewerk nie. Die kompromie van die Senaat-huis-komitee het dit afgehandel met die Senaat wat saamgestem het in ruil vir 'n huisaksie wat $ 8 miljoen gemagtig het om die agentskap te likwideer. Die volle senaat het die aksie per stem bevestig en die Civilian Conservation Corps het die geskiedenisbladsye ingeskuif.
Wortels van die konsep van die bewaringskorps
In 1850 het die Skotse essayis Thomas Carlyle geskryf dat werklose mans in regimente georganiseer moet word om moerasse te dreineer en in wildernisgebiede te werk om die samelewing te verbeter. In 1910 publiseer die Harvard -filosoof, William James, 'n opstel: "The Moral Equivalent of War ", waar hy die jeugplig voorstel en teen die natuur aangesluit het.
In 1915 het die natuurbewaarder George H. Maxwell voorgestel dat jong mans by 'n nasionale bewaringskorps ingeskryf word. Hulle pligte sluit in die behoud van bos- en vlaktes, om bosbrande te bestry, vloedbeheer en die herwinning van moeras- en woestynlande.
In 1928 word Franklin Roosevelt tot goewerneur van New York verkies en in 1930 het die wetgewer in New York 'n wet aangeneem om verlate of sub-marginale landerye vir herbossing aan te koop. In 1931 het die staatsregering 'n tydelike noodhulpadministrasie op die been gebring. Die werkloses is aangestel om in herbebossingsprojekte te werk, onderkwas skoon te maak, brande te bestry, insekte te bestry, paaie en paadjies aan te lê en ontspanningsgeriewe te ontwikkel.
Terselfdertyd ontwikkel die staat New York hul bewarings- en herbossingsprogram, en ander state, waaronder Kalifornië, Washington, Virginia, Wisconsin, Pennsylvania, Michigan en Indiana, huur of beplan vir werkloses om bewaringswerk te doen. Die state Kalifornië en Washington het in samewerking met die Amerikaanse Bosdiens werkskampe vir werkloses ontwikkel. Teen 1932 het Kalifornië 25 kampe van 200 man elk opgerig.
Teen 1932 het die regerings van Bulgarye, Nederland, Noorweë, Swede, Denemarke, Oostenryk en Duitsland jeugkorps ontwikkel.
Die behoefte aan 'n nasionale bewaringskorps het in die vroeë 1930's verskyn. In 1931 was ongeveer 2 miljoen mense op die pad, insluitend 'n geskatte 250 000 tieners. Ongeveer 54% van die jong mans tussen die ouderdomme van 17 en 25 was óf sonder werk óf onwrikbaar in karige werk. Teen 1933 was daar na raming 12-15 miljoen mense sonder werk. Plase word laat vaar, meer as 100 000 ondernemings het bankrot geraak en meer as 2 000 banke het hul deure gesluit. Vanuit 'n omgewingsperspektief is daar slegs 100 miljoen hektaar van 'n oorspronklike 800 miljoen hektaar ongerepte woude oor en 6 biljoen ton boonste grond gaan jaarliks ​​verlore weens wind en erosie.
In die jare wat volg op die einde van die Tweede Wêreldoorlog en die Koreaanse konflik, is verskeie pogings deur bewaringsgroepe aangewend om die program weer op die been te bring.
In 1957 plaas die National Park Service somervrywilligers in die Grand Teton en die Olimpiese Nasionale Parke in 'n nuwe program genaamd die Student Conservation Program (SCP). Die konsep om jongmense as parkvrywilligers te betrek, word deur Elizabeth Cushman voorgestel in haar 1955 senior proefskrif, 'A Proposed Student Conservation Corps'. Haar idee, in baie opsigte soortgelyk aan die Civilian Conservation Corps van die 1930's, was om die las te neem van arbeidsintensiewe werksgeleenthede, soos die invordering van toegangsgeld of spoorwerk van werknemers van National Park Service en om die take na die studente-program oor te plaas.
In 1964 het die Student Conservation Program oorgegaan van die National Park Service na 'n nuwe organisasie bekend as die Student Conservation Association, Inc. (SCA). Conrad Wirth, voormalige NPS -direkteur, sou die nuwe voorsitter van die vereniging word en Elizabeth Cushman Titus sou as president van die SCA aangewys word.
Senator Hubert Humphrey van Minnesota het in 1959 'n Jeugbewaringskorps voorgestel in 'n poging om bome, grond en jeug te red. Hierdie wetsontwerp het die senaat met 47-45 gestem, maar as gevolg van die opposisie van die Eisenhower-administrasie het die huis geweier om dit te oorweeg.
Terwyl hy in 1960 verkiesbaar was, het John Kennedy 'n korps van 100,000 jeugdiges tussen 18 en 25 jaar voorgestel om te werk aan die bewaring van woude, riviere en riviere, die stroompies skoonmaak en die oorvloed van natuurlike hulpbronne in Amerika te beskerm. In 1963 het die presidentskomitee vir jeugdiens daarop gewys dat meer as 'n halfmiljoen jongmense tussen 16 en 21 jaar sonder skool en sonder werk was, en dat die getal heel moontlik teen 1970 kan verdubbel. Verskeie pogings om 'n jeugbewaring te vestig korps tydens die Kennedy -administrasie misluk.
Die kongres het weereens nie opgetree na 'n federale jeugbewaringskorps -program wat geen formele opleiding aangebied het nie en het gedink dat 'n eenvoudige werkverligtingsprogram soos die CCC nie aan die behoeftes van die 1960's voldoen nie.
Wedergeboorte van bewaringskorps programme
Dit was in 1965 dat 'n jeugbewaringskorps -program uiteindelik sou ontwikkel. Een van die grootste bekommernisse oor die oorlog van armoede tussen president Johnson en#8217 was hoe om die toenemende aantal tieneruitvalle te help en verwerping van konsepte die motorfiets van armoede te verbreek. " Sargent Shriver, die president se generaal in die oorlog oor armoede, 'n jeugbewaringselement opgeneem in 'n nuwe opleidingsprogram, bekend as die " Job Corps. "
Deur hierdie poging is die Job Corps Civilian Conservation Centers (JCCCC), soos die CCC -kampe van die 1930's, bestuur deur federale landbestuursagentskappe soos die National Park Service en die U.S. Forest Service. Hierdie bewaringsentrums is slegs een van die verskillende soorte Job Corps -sentrums wat ook manlike of vroulike stedelike sentrums insluit.
Aanvanklik het die Job Corps spesifiek die bewaringsentrums ontwerp vir gaste met minder as 'n 5de graad leesvlak. Geskrewe persone het by bewaringsentrums gebly totdat hul leesvlak verbeter het en daarna na stedelike sentrums oorgeplaas vir beroepsopleiding. Kritici beweer dat die bewaringsentrums vermomde werkskampe was omdat hulle die jongste opgeleide jeug bestuur het en meer as die helfte van die ingeskrewe tyd aan bewaringswerk bestee is. As gevolg van hierdie kritiek was die beleid om die jeug op opvoedkundige vlak te skei, wat die bewaringsentrums gelyke status gee as ander soorte Job Corps -sentrums. Bewaringsentrums verskil steeds van ander sentrums in grootte met slegs 160-220 studente teenoor tot 2000 studente in die groter stedelike sentrums. Opleiding by die bewaringsentrums het ook 'n neiging gehad om parallel te wees met die tipes bewaringswerk wat naby die sentrums benodig word. Alhoewel die primêre fokus van Job Corps is om jong volwassenes beroepsopleiding te bied, help baie van die opleidingsprojekte wat deur die Job Corps Civilian Conservation Centers gedoen word, om die bewarings- en gemeenskapsdiensdoelwitte van nabygeleë plaaslike en federale agentskappe te bereik. Die Amerikaanse Bosdiens bedryf landwyd 28 burgerbewaringsentrums.
In 1964 gebruik Lloyd Meeds, 'n kandidaat vir die kongres, uit die deelstaat Washington die oprigting van 'n Federale Jeugbewaringskorps as 'n veldtogkwessie. Kongreslid Meeds en senator Henry Jackson was beïndruk met die staat Washington se eie jeugontwikkelings- en bewaringskorps wat in 1960 begin het. Korps (YCC) rekening.
Wetgewende assistente wat saam met personeel van die Amerikaanse Bosdiens en die Departement van Binnelandse Sake werk, het saamgewerk om die YCC te stig. Senator Jackson het W.1076 op 18 Februarie 1969 in die senaat voorgestel en beklemtoon die opvoedkundige gevolge van sy voorstel. Hy het gesê dat jongmense waardering sou kry vir ons natuurlike hulpbronne wat nie in skole aangeleer kan word nie. Boonop ontwikkel hulle goeie werksgewoontes en gesindhede wat hulle vir die res van hul lewens sal voortduur. "
Ten spyte van die opposisie van die Nixon -administrasie, het die Jeugbewaringskorps in die somer van 1971 begin as 'n klein loodsprogram. Na drie somers se operasie as 'n loodsprogram, en met sterk kongresondersteuning, het die YCC in 1974 'n permanente instelling geword. Programdeelname het van 3 510 in 1973 tot 9 813 jeugdiges in 1974 gestyg en steeds gegroei totdat dit 'n hoogtepunt van 46 000 in 1978 bereik het. hulle leer. " Tussen die jare 1974 en 1980 floreer die YCC en kan elke somer landwyd gevind word om die nodige bewaringsprojekte te behaal en waardevolle insigte in hul omgewing te kry. Behalwe dat dit op die National Forest Service en die departement van binnelandse sake bedryf is, is YCC -programme ook in vyftig state, die District of Columbia, die Statebond van Puerto Rico, die Maagde -eilande, Guam, die trustgebied van die Stille Oseaan -eilande en Amerika uitgevoer. Samoa. In 1980 het die YCC 'n byna dodelike knou gekry toe finansiering deur die Reagan -administrasie gestaak is. Beide die departemente van binnelandse sake en landbou het so sterk gevoel oor die Jeugbewaringskorps dat hulle die program op 'n baie laer vlak voortgesit het, met fondse wat direk uit die bestaande begroting van elke agentskap kom.
Laat in die sewentigerjare is 'n nog groter federale program van stapel gestuur, die Young Adult Conservation Corps (YACC), wat jong mense die hele jaar deur bewaringsverwante werks- en opvoedingsgeleenthede gebied het. Met 'n jaarlikse bewaring van $ 260 miljoen en met ongeveer 25.000 individue in diens, werk die YACC op federale sowel as staatsvlak. Net soos die Civilian Conservation Corps van die dertigerjare, het die Young Adult Conservation Corps aan federale, stam- en staatsagentskappe die geleentheid gebied om waardevolle bewarings- en gemeenskapsdiensprojekte te voltooi, terwyl dit geleenthede vir jong Amerikaners gebied het. As gevolg van die federale verkiesings in 1980 het die befondsing vir die YACC geëindig, maar die program sou 'n werkende model bied wat baie toekomstige staats- en plaaslike bewaringskorps sou gebruik.
Staats-, plaaslike en stedelike bewaringskorps
Die waarde van Youth Conservation Corps en die Young Adult Conservation Corps is bewys en baie state het reeds begin om hierdie programme direk te ondersteun. Kalifornië het die eerste geword toe die voormalige goewerneur Jerry Brown die California Conservation Corps (CCC) in 1976 geloods het. Teen die einde van die dekade was bewaringskorps werksaam in Iowa en Ohio, en gedurende die eerste helfte van die 1980's in verskeie ander state, insluitend Maryland, Minnesota, New Jersey, Ohio, Pennsylvania, Vermont, Washington en Wisconsin.
In 1983 het die opkomende Jeugkorps -beweging 'n nuwe wending gekry met die geboorte van die eerste programme vir stedelike bewaringskorps. Kalifornië het weereens die voortou geneem met die aanvang van stedelike bewaringskorps in Marin County, San Francisco en Oakland (East Bay), plus nog agt in die daaropvolgende jare. Die plaaslike korps in Kalifornië is versterk deur die California Bottle Act in 1985, wat befondsing vir plaaslike herwinningsprojekte geoormerk het.
Net 'n jaar later het New York City die City Volunteer Corps (CVC) gestig en 'n nuwe dimensie aan die korpsveld toegevoeg deur jongmense te betrek by die lewering van menslike dienste sowel as bewaringswerk. Gedurende die middel van die tagtigerjare het nuwe staats- en plaaslike korps oor die hele land voortgegaan ondanks die afwesigheid van federale steun. Baie van die vroeë plaaslike bewaringskorps het projekte vir menslike dienste by hul portefeuljes begin voeg.
Laat in die 1980's, met ondersteuning van verskeie groot stigtings (Ford, Kellogg, Hewlett, Mott, Rockefeller en die DeWitt Wallace-Reader's Digest Fund, onder andere), The Corps Network (voorheen bekend as NASCC) en Public/Private Ventures ( P/PV) het 'n nasionale demonstrasie geborg om stedelike korps in 10 stede regoor die land te skep en te evalueer. Die beste praktyke wat verkry is uit die gevestigde korpsprogramme, en die eerste van hierdie nuwe korps het in die herfs van 1990 in werking getree.
In 1992 het die jeugkorpsbeweging die eerste doelgerigte federale befondsing in meer as 'n dekade beleef, toe die Kommissie vir Nasionale en Gemeenskapsdiens ongeveer $ 22,5 miljoen aan toelaes toegeken het aan 23 state, die District of Columbia, die Los Angeles Conservation Corps (LACC) (vir ramphulpprojekte) en vyf Indiese stamme. Hierdie fondse het beskikbaar geword ingevolge die American Conservation and Youth Service Corps Act of Subtitle C of the National and Community Service Act of 1990. Hoewel slegs die helfte van die gevestigde korps direk baat gevind het by hierdie fondse, het die aantal korpsprogramme byna verdubbel tot net meer as 100 as gevolg van die nuwe federale "saad" geld.
In 1993 het die kongres uitgevaardig en president Clinton onderteken die National and Community Service Trust Act, wat ondertitel C van die 1990 -wetgewing gewysig het om bykomend tot die tradisionele jeugkorps ook baie soorte gemeenskapsdiensprogramme te bied. Binne hierdie nuwe wetgewing sou 'n nuwe program goedgekeur word, die AmeriCorps National Civilian Community Corps (NCCC), 'n spanprogram vir jong mans en vroue tussen 16 en 24 jaar. NCCC -lede dien in spanne van tien tot twaalf en word toegewys aan projekte regoor die land wat kritiese behoeftes in onderwys, openbare veiligheid en die omgewing aanspreek. Die nuwe wet het ook post-diens opvoedkundige voordele vir deelnemers deur die AmeriCorps-program tot stand gebring. Gedurende die eerste volle jaar van AmeriCorps, begin in September 1994, het 53 jeugkorps AmeriCorps-toelaes ontvang deur staatswye bevolkingsgebaseerde en mededingende prosesse, sowel as deur 'n nasionale regstreekse aansoekproses en samewerking met federale agentskappe.
In onlangse jare was daar 'n toename in die befondsing saam met 'n ooreenstemmende groei van die bewaringskorpsgemeenskap. Daar is egter veel meer nodig om aandag te skenk aan die huidige indiensneming van jongmense, sosiale en omgewingsvraagstukke.
Baie van die korps van vandag het baat gevind by die ondersteuning van veterane van die Civil Conservation Corps. Gedurende die afgelope 40 jaar het CCC -alumni gehelp met die ontwikkeling van nuwe korpsprogramme, en het hulle as raadslede programleiding gegee. Verder is hulle sterk voorstanders vir die jeug en die omgewing.
Vandag ondersteun lede van CCC Legacy, jonk en oud, steeds die idee dat korpsprogramme hierdie kosbaarste menslike en natuurlike hulpbronne doeltreffend ontwikkel.
Burgerlik - Geskiedenis
GESKIEDENIS VAN DIE VSA BURGERVLAG
Die eerste Amerikaanse vlag, wat burgerlike versus militêre doeleindes aandui, is in 1799 ontwerp deur Oliver Wolcott Jr., die sekretaris van die tesourie onder leiding van John Adams. Wolcott se voorstel bevat: 'n vaandel, bestaande uit sestien afwisselende rooi en wit strepe wat die aantal state verteenwoordig wat teen 1799 by die Unie aangesluit het en die Unie, verteenwoordig deur die klein reghoek in die linker boonste hoek, met sy arms ('n arend) van die Verenigde State in donkerblou op 'n wit veld.
Dit is opmerklik dat die nuwe burgerlike vlag van Wolcott & rsquos vertikale strepe gehad het, nie horisontaal nie. Dit is gedoen sodat nie-militêre skepe maklik herken sou word en nie afgevuur sou word terwyl hulle probeer om te hael en aan boord van buitelandse vaartuie te gaan nie. Hierdie nuwe vlag is aktief gewaai op Revenue Cutters, wat ons nou Coast Guard Cutters noem. Die oorspronklike doel van die Revenue Cutter was om tariewe en ander belasting wat op buitelandse goedere gehef is, in te vorder. Die vaandel van die inkomsteknipper het vertikale strepe gehad om burgerlike gesag onder die tesourie -afdeling aan te dui eerder as militêre gesag onder die oorlogsdepartement.
Die eerste Amerikaanse burgerlike vlag 1799
In die vroeë dae van ons land het horisontale strepe die aanvaarde gebruik geword oor militêre poste, en vertikale strepe is oor burgerlike ondernemings gebruik. Die gebruik van die burgerlike vlag het ook na handelaars en gewone burgers versprei om hul grondwetlike regte te simboliseer.
Die Burgervlag het rooi en wit vertikale strepe met blou sterre op 'n wit agtergrond. Volgens die vlagwet dui die vertikale gestreepte ontwerp Romeinse burgerlike jurisdiksie binne federale gebiede aan eerder as militêre jurisdiksie ingevolge die admiraliteitswet. Die gebruik om die doeane -vlag as 'n burgerlike vlag te gebruik, het in 1874 'n wetgewing geword toe die tesourie -sekretaris William. A. Richardson het vereis dat alle persoonlike huise die burgerlike vlag vertoon.
Waar het Wolcott die idee gekry om vertikale strepe te gebruik?
Waarom het Wolcott gekies om die horisontale strepe van Old Glory negentig grade te draai? Ons moet terugkeer na die begin van die Amerikaanse revolusie om hierdie vraag te bevredig.
In Boston was die Sons of Liberty die oorspronklike revolusionêre groep wat die aanvanklike opstand teen die Britte in 1765 veroorsaak het. Die seëlwet is deur die Britse parlement opgelê om alle vorme van regsdokumente binne hul Amerikaanse kolonies te belas. Die Stamp Act het groot onrus in Amerika veroorsaak, veral in Boston, waar 'n beeld van die plaaslike seëlagent, Andrew Oliver, gehang en verbrand is. Uiteindelik bedank Oliver, sy huis word geplunder en die seëls is vernietig. Die elmboom waarop Oliver gehang is, het bekend geword as die & quotLiberty Tree & quot.
Die opstand van die seëlwet het die Stamp Act Congress begin, wat verteenwoordigers uit nege van die dertien kolonies bymekaargemaak het. 'N Petisie van regte en griewe is opgestel waarin verklaar word dat die koloniste geregtig is op al die inherente regte en vryhede van onderdane van natuurlike oorsprong. onderskeie wetgewers, & quot en dat dit onredelik en inkonsekwent was dat die mense van Groot -Brittanje die eiendom van die koloniste aan Sy Majesteit sou toeken. & quot
Die petisie beweer dat die uitbreiding van die howe van ADMIRALTY, die wet van die see, ten einde die wet te vervolg, die regte en vryhede van die koloniste ondermyn. Dus, die oorspronklike en algemene wet vlag & rdquo is eers oor die Liberty Tree in Boston gehys. Die "wonderlike strepe", soos die vlag genoem word, was die oorspronklike vlag wat die Sons of Liberty gebruik het, en dit het 9 rooi en wit vertikale strepe!
"Rebellious Stripes" vlag 1767-1775
Waarom het hulle rooi en wit vertikale strepe as hul simbool gekies?
Was die vlag met vertikale strepe 'n manier om in opstand te kom teen die Britse Oos -Indiese Kompanjie? Die vlag van die Brits-Oos-Indiese Kompanjie het rooi en wit horisontale strepe met die Union Jack in die linker boonste hoek. Die eerste amptelike vlag van die Amerikaanse rewolusie was die & ldquoGrand Union & rdquo -vlag wat die eerste keer deur generaal Washington op 2 Januarie 1776 in Cambridge, Massachusetts, gewaai is.
Toevallig was dit ook dieselfde PRESIESE vlag as die BRITS-OOS-INDIESE MAATSKAPPY. Dit vlieg meer as 'n jaar na die ondertekening van die Onafhanklikheidsverklaring! 'N Anonieme individu van Europese afkoms, slegs bekend as die & lsquoProfessor & rsquo, het die BEI Company -vlag aanbeveel vir Ben Franklin en die vlagkomitee.
Daar is berig dat hierdie geheimsinnige individu niemand minder was as die Jesuïete -generaal Lorenzo Ricci, hoof van die Jesuïete -orde nie. Generaal Ricci is vermoedelik ses maande tevore in 'n Vatikaan -gevangenis dood. Pous Clemens XIV, die man wat die bevel van die Jesuïete in 1773 onderdruk het en generaal Ricci in die tronk laat sit het, is gou vroeg in 1774 oorlede, blykbaar vergiftig. Die Vatikaan se penningmeester was destyds generaal Ricci & rsquos, beste vriend en voormalige klasmaat kardinaal Braschi. Braschi beheer die Vatikaan se hulpbronne as waarnemende pous tydens die begin van die Amerikaanse rewolusie.
Dit blyk dat die Jesuïete via die Vatikaanbank moontlik die Amerikaanse Revolusie befonds het. Dit verklaar die setel van die nuwe Amerikaanse regering wat opgerig is op 'n Rooms-Katolieke besitting en die instelling van die Romeins-burgerlike reg as die wet van die Amerikaanse gebiede. dit wil sê die District of Columbia.
Grand Union Flag 2 Januarie 1776-1777
Alhoewel dit nie 'n ware soewereine vlag is nie, kan slegs 'n staatsvlag met 'n gemeneregseël die gemenereg direk voorstel. Daar is 'n indirekte verhouding tot individuele en staatsoewereiniteit met die Amerikaanse burgerlike vlag. Toe ons die burgerlike vlag die eerste keer teëkom en besluit dat hierdie vlag die simbool vir alle soewereine burgers moet wees, het ons teruggekyk na die Sons of Liberty en hul & ldquoRebellious Stripes & rdquo -vlag as ons voorbeeld. Ons wou 'n vlag hê wat die diepgaande behoefte van Amerikaners aanspreek om wakker te word en terug te keer na 'n tyd waarin ons regering nie 'Big Brother' onder die naam van die Patriot Act was nie! Net soos sommige veronderstel hoe die Sons of Liberty die Britse Oos -Indiese Kompanjie en die rsquos -vlag aan sy kant gedraai het, het ons ook besluit om Old Glory aan sy kant te draai.Ons wou hê dat die vlag ons moderne Unie van State sou verteenwoordig. Ons het gekies om 'n vlag te skep met 13 vertikale strepe en 50 blou sterre op 'n wit agtergrond: een ster vir elke soewereine staat van die Unie van die Verenigde State van Amerika!
Amerikaanse soewereine vlag, Januarie 2004
Ons burgerlike vlag is 'n manier om Amerikaners, sowel as ons leiers, daaraan te herinner dat elke man en vrou soewerein is en dat ons almal deur ons Skepper lewens, vryheid en strewe na geluk is. Hierdie soewereine burgervlag is 'n simbool van ons begeerte om Amerika terug te keer na die drome waarop sy gegrond is!
Die Burgeroorlog was die eerste oorlog in die Amerikaanse geskiedenis waarin 'n aansienlike deel van die volwasse manlike bevolking deelgeneem het. Byna elke Amerikaner sou vriende, familielede of bure geken het wat na die oorlog opgeruk het, en baie sal nooit weer terugkeer nie. Die diensrekords van hierdie mans, Noord en Suid, is vervat in die Civil War Soldiers and Sailors System.
Let asseblief daarop dat die Burgeroorlog -soldate en matrose -stelsel slegs 'n indeks bevat van die mans wat in die burgeroorlog gedien het, met slegs rudimentêre inligting uit die diensrekords (insluitend naam, rang en eenheid waarin hulle gedien het). Die volledige diensrekords word by die National Archives and Records Administration gehuisves. Klik hier vir inligting oor die verkryging van afskrifte van die rekords, met behulp van die filmnommer in die Civil War Soldiers and Sailors System -rekord.
Boonop is alle rekords in hierdie databasis getranskribeer uit die oorspronklike dokumente van die Nasionale Argief; alternatiewe name en/of spelfoute word aangeteken soos aanvanklik gedokumenteer.
'N Kort geskiedenis van Amerikaanse bombardement van burgerlike fasiliteite
Op 3 Oktober het 'n Amerikaanse vuurwapen AC-130 'n hospitaal aangeval wat deur Médecins Sans Frontières in Kunduz, Afghanistan, bestuur word, en dit gedeeltelik vernietig. Twaalf personeellede en 10 pasiënte, waaronder drie kinders, is dood en 37 mense is beseer. Volgens MSF is die VSA voorheen ingelig oor die presiese ligging van die hospitaal, en die aanval duur 30 minute nadat personeellede die Amerikaanse weermag desperaat gebel het.
Die VSA het eers beweer dat die hospitaal kollaterale skade aangerig het tydens 'n lugaanval wat gerig was op individue elders wat die mag bedreig het. en Afghaanse regerings, wat albei belowe om die bombardement te ondersoek. MSF noem die aanval 'n oorlogsmisdaad en eis 'n onafhanklike ondersoek deur 'n kommissie wat ingestel is ingevolge die Geneefse konvensies.
Alhoewel die internasionale oproep beduidend was, dui die geskiedenis daarop dat dit minder is as gevolg van wat gebeur het en meer as gevolg van wie dit gebeur het. Die VSA het in die verlede herhaaldelik burgerlike fasiliteite aangeval, maar die doelwitte was oor die algemeen nie verbonde aan 'n Europese, Nobelprys vir vrede wat humanitêre organisasies soos MSF ontvang nie.
Hieronder is 'n voorbeeld van sulke voorvalle sedert die Golfoorlog in 1991. As u van mening is dat 'n paar belangrike voorbeelde ontbreek, stuur dit dan na ons toe. Om duidelik te wees, ons soek Amerikaanse aanvalle op spesifiek burgerlike fasiliteite, soos hospitale of skole.
Infant Formula Production Plant, Abu Ghraib, Irak (21 Januarie 1991)
Op die sewende dag van Operation Desert Storm, wat daarop gemik was om militêre magte van Irak uit Koeweit te verdryf, het die koalisie onder leiding van die VS die Infant Formula Production Plant in die voorstad Abu Ghraib van Bagdad gebombardeer. Irak het verklaar dat die fabriek presies was wat sy naam gesê het, maar die administrasie van president George H.W. Bush het beweer dat dit ''n produksiefasiliteit vir biologiese wapens is. " Colin Powell, destyds voorsitter van die gesamentlike stafhoofde, het gesê:' Dit is nie 'n fabriek vir babaformules nie. Dit was 'n biologiese wapenfasiliteit waarvan ons seker is. " Die Amerikaanse media het gesukkel oor die lomp, deursigtige propaganda van Irak, en Peter Arnett van CNN is deur Amerikaanse politici aangeval omdat hulle deur die beskadigde fabriek getoer het en berig dat "wat ook al anders wel, dit het wel baba -formule opgelewer. "
Irak praat die waarheid. Toe Saddam Hussein se skoonseun, Hussein Kamel, in 1995 na Jordanië oorgeloop het, het hy alle aansporing gehad om Saddam te ondermyn, aangesien hy gehoop het dat die VSA hom sou help om sy skoonvader op te volg-maar hy het aan CNN gesê "daar is niks militêrs oor die plek nie. ... Dit het net babamelk opgelewer. " Die CIA se eie ondersoek het later tot die gevolgtrekking gekom dat die terrein gebombardeer is "in die verkeerde oortuiging dat dit 'n belangrike BW [biologiese wapen] -fasiliteit was." Die oorspronklike Amerikaanse eise was nietemin onmoontlik om uit die weg te ruim. Die George W. Bush -administrasie het die fabriek as 'n simbool van Irakse bedrog voorgestel. Toe die Newseum in 2008 geopen is, het dit Arnett se verslaggewing van 1991 ingesluit in 'n afdeling gewy aan — in die New York Times'Beskrywing — "voorbeelde van verdraaiings wat die beroep belemmer."
Air Raid Shelter, Amiriyah, Irak (13 Februarie 1991)
Die VSA het doelbewus 'n lugaanval skuiling naby die lughawe in Bagdad geteiken met twee 2.000 pond laser-geleide bomme, wat deur 10 voet beton gestamp en minstens 408 Irakse burgerlikes doodgemaak het. 'N BBC -joernalis het berig dat' ons die verkoolde en verminkte oorskot gesien het. ... Hulle was agterop 'n vragmotor gestapel, baie was skaars herkenbaar as mense. " Intussen het luitenant -generaal Thomas Kelly van die Amerikaanse gesamentlike stafhoofde gesê: 'Ons is bedroef as [burgerlike] mense seergekry het, maar die enigste inligting wat ons het oor mense wat beseer is, kom uit die beheerde pers in Bagdad. " 'N Ander Amerikaanse generaal beweer dat die skuiling' 'n aktiewe bevel-en-beheer-struktuur 'was, terwyl anonieme amptenare gesê het dat militêre vragmotors en limousines vir die senior leierskap van Irak by die gebou gesien is.
In sy onderhoud met CNN in 1995 het Hussein Kamel gesê: 'Daar was geen leierskap nie. Daar was 'n oordragapparaat vir die Irakse intelligensie, maar die bondgenote het die vermoë gehad om die apparaat te monitor en het geweet dat dit nie belangrik was nie. Die Irakse blogger Riverbend het later geskryf dat sy etlike jare na die aanval na die skuiling gegaan het en 'n 'klein, klein vrou' ontmoet het wat nou in die skuiling gewoon het en besoekers nie -amptelike toere onderneem het. Agt van haar nege kinders is in die bomaanval dood.
Al Shifa farmaseutiese fabriek, Khartoem, Soedan (20 Augustus 1998)
Na al -Qaeda -aanvalle op Amerikaanse ambassades in Kenia en Tanzanië in 1998, het die Clinton -administrasie die Al Shifa -fabriek met 13 kruisraketten geteiken, een persoon dood en 11 gewond. Volgens president Bill Clinton was die fabriek 'geassosieer met die bin Laden -netwerk' "En was" betrokke by die vervaardiging van materiaal vir chemiese wapens. "
Die Clinton -administrasie het nooit oortuigende bewyse gelewer dat dit waar is nie. Teen 2005 was die beste wat die VSA kon doen, soos die New York Times dit gekenmerk het dat dit nie 'die moontlikheid uitgesluit' het dat die oorspronklike bewerings reg was nie. Die langtermyn skade aan Soedan was enorm. Jonathan Belke van die Nabye Ooste -stigting het 'n jaar na die bombardement daarop gewys dat die fabriek '90 persent van die belangrikste farmaseutiese produkte in Soedan' vervaardig het en beweer dat weens die vernietiging daarvan 'tienduisende mense en baie van hulle kinders' 8212 het gely en gesterf as gevolg van malaria, tuberkulose en ander behandelbare siektes. " Soedan het herhaaldelik 'n VN -ondersoek na die bomaanval versoek, sonder sukses.
Treinbomaanvalle, Grdelica, Serwië (12 April 1999)
Tydens die Amerikaanse bombardement van Serwië tydens die Kosovo-oorlog, het 'n F-15E-vegvliegtuig twee op afstand geleide missiele afgevuur wat 'n trein getref het wat 'n brug naby Grdelica oorsteek en ten minste 14 burgerlikes doodgemaak het. Wesley Clark, destydse opperbevelhebber van Europa, noem dit ''n ongelukkige voorval waaroor ons almal spyt is'. Terwyl die F-15-bemanning die missiele kon beheer nadat dit gelanseer is, het die NAVO beeldmateriaal wat uit die vliegtuig geneem is, vrygestel om aan te toon hoe vinnig die trein beweeg en hoe min tyd die bemanning van die vliegtuig moes reageer. Die Duitse koerant Frankfurter Rundschau het later berig dat die video drie keer versnel is. Die koerant het 'n woordvoerder van die Amerikaanse lugmag aangehaal wat gesê het dat dit toevallig was, en hulle het dit eers maande later opgemerk.
Radiotelevisie Serwië, Belgrado, Serwië (23 April 1999)
Sestien werknemers van Serwië se staatsuitsendingstelsel is tydens die Kosovo -oorlog dood toe die NAVO doelbewus sy hoofkwartier in Belgrado geteiken het. President Clinton het 'n oorweldigende verdediging van die bomaanval gegee: 'Ons militêre leiers by die NAVO glo dat die Serwiese televisie 'n noodsaaklike instrument is vir die bevel en beheer van Milosevic. ... In konvensionele sin is dit dus nie 'n media -uitgawe nie. Dit was 'n besluit wat hulle geneem het, en ek het dit nie omgekeer nie. " Die Amerikaanse gesant Richard Holbrooke het onmiddellik na die aanval aan die Overseas Press Club gesê dat dit ''n baie belangrike en, volgens my, positiewe ontwikkeling is' '. Amnesty International het later gesê dat dit ''n doelbewuste aanval op 'n burgerlike voorwerp was en as sodanig 'n oorlogsmisdaad is. "
Chinese ambassade, Belgrado, Serwië (7 Mei 1999)
Tydens die Kosovo -oorlog het die VSA ook die Chinese ambassade in die hoofstad van Serwië gebombardeer, drie persone doodgemaak en meer as 20 gewond. verkeerde doelwit omdat die bombarderingsinstruksies gebaseer was op 'n verouderde kaart. " The Waarnemer koerant in die Verenigde Koninkryk het later berig dat die VSA in werklikheid doelbewus die ambassade geteiken het "nadat hulle ontdek het dat dit gebruik is om die Joegoslaviese weermagkommunikasie oor te dra." Die Waarnemer aangehaal "'n bron in die Amerikaanse National Imagery and Mapping Agency" wat Cohen se weergawe van die gebeure "'n verdomde leuen" noem. Onder die mediawaghondorganisasie Fairness and Accuracy in Reporting, is die New York Times het sy eie ondersoek gelewer en bevind "geen bewyse dat die bombardering van die ambassade 'n doelbewuste daad was nie", maar eerder dat dit veroorsaak is deur 'n "bisarre ketting van misstappe." Die artikel is afgesluit deur Porter Goss, destyds voorsitter van die Huis -intelligensiekomitee, aan te haal en sê dat hy meen dat die bombardement nie doelbewus was nie - "tensy sommige mense vir my lieg."
Rooi Kruis -kompleks, Kaboel, Afghanistan (16 Oktober en 26 Oktober 2001)
Aan die begin van die Amerikaanse geleide inval in Afghanistan val die VSA die kompleks aan wat die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis in Kaboel huisves. In 'n poging om sulke voorvalle in die toekoms te voorkom, het die VSA gedetailleerde gesprekke gevoer met die Rooi Kruis oor die ligging van al sy installasies in die land. Toe bombardeer die VSA dieselfde kompleks weer. Die tweede aanval het pakhuise met tonne voedsel en voorrade vir vlugtelinge vernietig. Wie ook al verantwoordelik is, sal vir 'n formele verduideliking na Genève moet kom, het 'n woordvoerder van die Rooi Kruis gesê. Brandweer, skietery, bomaanvalle, 'n pakhuis duidelik gemerk met die Rooi Kruis -embleem is 'n baie ernstige voorval. ... Nou het ons 55 000 mense sonder die kos of komberse, sonder enigiets. "
Al Jazeera -kantoor, Kaboel, Afghanistan (13 November 2001)
'N Paar weke na die Rooi Kruis -aanvalle het die VSA die Kaboel -buro van Al Jazeera gebombardeer, dit vernietig en die nabygeleë kantoor van die BBC beskadig. Die besturende direkteur van Al Jazeera het gesê die kanaal het die Amerikaanse weermag herhaaldelik ingelig oor die ligging van sy kantoor.
Kantoor van Al Jazeera, Bagdad, Irak (8 April 2003)
Kort na die aanvang van die Amerikaanse inval in Irak, het die VSA die kantoor van Al Jazeera in Bagdad gebombardeer, die verslaggewer Tarek Ayoub vermoor en 'n ander joernalis gewond. David Blunkett, destyds die Britse huissekretaris, het later onthul dat hy 'n paar weke voor die aanval premier Tony Blair aangemoedig het om Al Jazeera se sender in Bagdad te bombardeer. Blunkett het aangevoer: 'Ek dink nie daar is teikens in 'n oorlog wat u kan uitsluit nie, want u het eintlik nie militêre personeel binne as u probeer om 'n propagandastryd namens u vyand te wen nie. "
In 2005, die Britse koerant Die spieël berig oor 'n memorandum van die Britse regering oor 'n gesprek van 16 April 2004 tussen Blair en president Bush op die hoogtepunt van die Amerikaanse aanval op Fallujah in Irak. Die Bush -administrasie was woedend deur Al Jazeera se dekking van Fallujah, en volgens Die spieël, Wou Bush die kanaal by sy hoofkwartier in Katar en elders bombardeer. Die artikel sê egter dat Blair hom daaruit geredeneer het. Blair het daarna gebel Die spieëlBeweer 'n 'samesweringsteorie'. Intussen het sy prokureur -generaal gedreig om die wet op amptelike geheime te gebruik om enige nuusblad wat verdere inligting oor die memorandum publiseer, te vervolg, en in 'n geheime verhoor in werklikheid 'n staatsamptenaar vervolg en gestuur het omdat hy dit uitgelek het.
Palestine Hotel, Bagdad, Irak (8 April 2003)
Dieselfde dag as die bomaanval op die Al Jazeera -kantoor in Bagdad in 2003, het 'n Amerikaanse tenk 'n dop op die 15de verdieping van die Palestine Hotel afgevuur, waar die meeste buitelandse joernaliste toe gebly het. Twee verslaggewers is dood: Taras Protsyuk, 'n kameraman van Reuters, en Jose Couso, 'n kameraman van die Spaanse netwerk Telecinco. 'N Ondersoek deur die komitee om joernaliste te beskerm, het tot die gevolgtrekking gekom dat die aanval vermy kon word, hoewel dit nie doelbewus was nie.
Hierdie verhaal is opgedateer om die aanval van 8 April 2003 op die Palestina Hotel in Bagdad in te sluit.
Mathew Brady by Antietam (NY Times, 1862)
'N Anonieme resensent vertel sy lesers van die treurige gees wat oorheers het in elke kamer in die Matthew Brady Gallery waar hy 'n unieke uitstalling van die fotograaf bygewoon het Burgeroorlog foto's:
"By die deur van sy galery hang 'n plakkaat 'The Dead of Antietam'. Menigtes mense gaan voortdurend die trappe op, volg hulle. Daar is 'n vreeslike bekoring daaroor wat 'n mens naby hierdie foto's lok en jou laat huiwer om te vertrek U sal stil, eerbiedige groepe sien staan ​​rondom hierdie vreemde eksemplare van bloedbad, neerbuigend om te kyk in die bleek gesigte van die dooies, vasgeketting deur die vreemde towery wat in dooie mans se oë woon. "
Dit was op die eerste dag in Gettysburg dat die Konfederate 'n vreeslike fout begaan het. Lees hieroor hieroor.
Burgerlike simposium deel 2
Die 2016 -simposium wat soveel verskillende aanbiedings aangebied het, is fisika nie ons vriend by hierdie geleentheid nie, aangesien ons nie op twee plekke tegelyk kan wees nie. The Welcome Reception and Social is altyd lekker om die verskillende verpakkings en rookbaadjies te sien.
Daar was ook vermaak met sang en musiek:
Die eerste aanbieding van die simposium was Vrydagaand "Frozen Assets: The Ice Industry and Ice Harvesting in 19th Century America". Dit was 'n baie interessante onderwerp waaroor ek nog nooit baie gedink het nie. Eintlik het ek net 'n dagboek gelees met die vermelding van hoeveel ys hulle in die stoor het, so ek is bly dat ek hierdie spesifieke onderwerp kon hoor.
Natuurlik was die mark oop en die eerste stel oorspronklikes was op. Ongelukkig het my foto's van die oorspronklikes vermeng geraak met ander foto's en ek kan nie onderskei watter van 2016 was nie. Dit sal 'n rukkie neem om alles uit te sorteer.
Saterdag is 'n konferensiedag. Ek het my rok voorheen geplaas. Sedert ek op die verhoog was, het ek geen foto's van die ander as 'n groep gekry nie.
Die eerste voorlegging was K. Krewer se "For the Fashion of this World Passeth Away: Identifying Changes in Mid-Victorian Clothing Style for Women". Soos altyd was K se aanbieding fantasties en bevat wonderlike uitdeelstukke en 'n CD met beelde. Die volgende was die nuwe spreker Sally Ryan en "Readin ', Ritin ', Rithmetic, Reality: Education in Mid-19th Century America". 'N Ander onderwerp waarvan ek min geweet het, en Sally het uitstekend van haar taak gekwyt met haar aanbieding. Die oggend is afgesluit met "Lace is Always Handsome and Fashionable & aangebied deur Beth Chamberlin. Beth is uiters ingelig oor die tyd en het 'n uitstekende voorstelling gegee oor die produksie en gebruike daarvan.
My aanbieding kom na middagete. Soos ek vroeër gesê het, was ek nie tevrede daarmee nie, want ek het nie meer tyd nie. Ek het dit vooraf gereël, so dit was 'n teleurstelling vir my en die gehoor. Carolann het die middag afgesluit met 'Fashion Meets Technology: Skirt Supporting Petticoats', wat handel oor die ontwikkeling en vervaardiging van hoepelrokke.
Saterdagaand het ete en 'n bal ingesluit. Ek geniet altyd hierdie geleenthede en luister na die musiek. Smash the Windows was die orkes en dit is altyd 'n plesier om te hoor.
Soos dit soms gebeur tydens die konferensie, het die somertyd oor die naweek begin, dus vroeg vir ontbyt, die Sondag aanbiedings. Die eerste aanbieding van die was "You Can Do It! Developing a Toolbox for Planning Civilian Immersion Events" aangebied deur Jessica Craig en Betsy Connolly. Dit was so 'n insiggewende aanbieding en goed gedoen. Alhoewel ek nie een van Betsy se geleenthede kon bywoon nie, was ek al by 'n paar van Jessica se geleenthede, en ek kan die feit bevestig dat sy die onderwerp regtig ken.
Ter afronding van die geleentheid het Kelly Dorman 'Soveel meer as 'n navorsingsinstrument' aangebied: 'n nadere kyk na Cartes d 'Visite '. Kelly bespreek die CDV as 'n kulturele artefak eerder as net 'n navorsingsinstrument. Ongelukkig is Kelly nie lank na die konferensie aan kanker oorlede nie. Ek is dankbaar dat ek haar 'n laaste keer kon leer en by haar kon leer.
Ek het gehoor dat die ander aanbiedingsbaan ook wonderlike aanbiedings bevat. "The Animal that Forged America: The Indestructible Mule" deur Vince Hawley DVM was blykbaar nogal vermaaklik en ek wens ek kon dit hoor! Nicky Hughes was, soos altyd, baie gewild oor "The Other Side of Temperance: The Manufacture, Sale & amp Consumption of Whisky in Mid-19th Century America". Dit het waarskynlik nie skade gedoen dat monsters deel was van die aanbieding nie!
So eindig die Civilian Simposium soos ons dit ken. Ek wens ek kon elke aanbieding en al die werkswinkels bywoon! Die einde van die konferensie is altyd emosioneel vir my, veral as ek so ver gewoon het. Selfs nou, omdat ek soveel nader leef, is dit steeds hartseer om die naweek te moet afsluit. Ek geniet die kameraadskap van eendersdenkende mense en leer meer oor die 19de eeu. So.op na 2018! Ek kan nie wag om te sien wat Carolann in gedagte het nie!