Alhoewel die woord maraton soms gebruik word om enige gebeurtenis wat lank aanhou of wat uithouvermoë verg, te beskryf, is 'n maraton tegniesgesproke 'n wedloop oor 'n afstand van 42,195 km (26 myl en 385 treë).
Die naam van die wedloop gedenk 'n gebeurtenis toe Phidippides, 'n Griekse soldaat wat, volgens Herodotus (boek IV, 105) 'n afstand van ongeveer 230 km (140 myl) gehardloop het vanaf die dorp Marathon na Sparta om hulp te ontbied.
Die idee om die wedren te organiseer, het gekom van Michel Bréal, wat die item op die program van die Eerste Moderne Olimpiese Spele in 1896 in Athene, Griekeland, wou plaas. Die idee was ondersteun deur Pierre de Coubertin en die Grieke. Die Grieke het 'n keuringswedren gehou vir die Olimpiese maraton, wat gewen is deur Charilaos Vasilakos. Gedurende die eerste aantal jare was die afstand van die maraton ongeveer 40 km (25 myl), wat ook die afstand tussen Marathon en Athene is. Die 1908 Olimpiese maraton in Londen was aanvanklik vasgestel op 26 myl, beginnende by Windsorkasteel en met die wenstreep by die Olimpiese Stadium, maar die wedren se organiseerders het 386 treë by die roete gevoeg sodat die hardlopers voor die koninklike verhoog eindig. Hierdie afstand (42,195 km) is in 1921 aanvaar deur die Internasionale Amateur Atletiek Federasie (Engels: International Amateur Athletic Federation) (IAAF) as die amptelike maratonafstand.
Tot 1 Januarie 2004, is wêreldrekords nie amptelik erken deur die IAAF nie. Voorheen was na die beste tye vir die maraton eenvoudig verwys as die 'wêreld beste' tye. Die roete vir die maraton moet aan die IAAF-vereistes vir 'n rekord voldoen om erken te word. Die verskeie roetes, hoogte-bo-seespieël en oppervlaktes verskil heelwat, en dus is dit moeilik om die roetes werklik te vergelyk. Tipies word die vinnigste tye vir die maraton behaal op relatiewe plat roetes naby seespieël, met goeie weersomstandighede en met behulp van pas-aangeërs.
1 Die hardloop van 'n maraton