Beskermheilige van my wêreldreis - Versamelings
Tom Gates reis van Boston deur Amsterdam, Parys en Stockholm, waar hy uiteindelik die persoon ontmoet wat sy wêreldreis opnuut geïnspireer het, en nadink oor die reise wat baie van ons onderneem het en voortgaan om na Matador te gaan.
Ek het my pad na die British Airways-sitkamer deurgeslaan deur die check-in-lady op haar silwer dollar-oorringe te kompliment. Hulle is afskuwelik.
Eersteklas-sitkamers hou my gereeld van vreemde kombinasies van kaas, waterkoekies, Kahlua, Campari en enige ander soort drank / likeur wat my nooit tuis sal probeer probeer nie. Vandag is geen uitsondering nie.
Die man oorkant my dra 'n vest en lees Seiljagwêreld. Ek wil hom voor 'n spreker sit en Ramones verkleur en skud van sy dasbestaan ​​om hom 'n toer te gee deur 'n wêreld waar hy nie een been oor die ander hoef te kruis nie. Hy is goeie wyn en ek is 'n Jello-opname. Hy kan sy seiljag kry en ek hou Joey & Dee Dee en Johnny & Tommy.
Ek koester hierdie kamers met 'n vreemde vorm, vol bevlekte stoele en stink sakke. Hulle beeld uitmuntendheid uit en die teenoorgestelde van die dubbelkoeponknipklas waaruit ek geteel is. Hier is ek koninklik omdat ek gratis kubusse van Monterrey Jack kan eet.
22 Mei 2011, Hotel JL No. 76, Amsterdam
Dit was 'n jarelange droom van my om die eerste persoon in 'n nuwe hotelkamer te slaap. Ek kyk die een vanaand af by hierdie hotel, wat in voorskoue is.
Die kamer is 'n monster-sukses - glad, groot en gemaklik. 'N Platskerm-TV-in-die-stort-soort voeg. Daar is geen aroma van skoonmaakprodukte nie en slegs 'n klein bietjie vars verf.
Ek word obsessief om die kamer van sy maagdelikheid in te neem, en sorg dat ek vir die eerste keer alles probeer. Soos in Del Mar, maak ek gordyne, laaie, kaste, die kroegie en naaldwerkstukke oop. Ek is die eerste een wat in hierdie kamer pottebakker geword het, en die eerste een wat besef dat die badkamer geen vensters het nie.
Ek verbeel my die dinge wat hier sal gebeur. Kinders sal swanger word. Iemand sal huil in die bed nadat hy slegte nuus van die huis gehoor het. 'N Vrou sal in die badkamer' aw, fuck 'sê toe sy besef dat sy Playtex vergeet het. 'N Ander een sal pas as sy wag om uit te vind of die swangerskapstoets positief is en aborsie oorweeg.
'N Paartjie sal 'n uur van stilte hê, want hulle verbeel hulle elkeen die woorde wat hul maat die ergste sal berokken, en verander dan die gedagtes in perfek gevormde, deurskynende woorde. Verhoudings sal eindig. Verhoudings sal begin. 'N Tiener sal swaarkry deur 'n kamer met sy ouers te deel. 'N Dronk man slaan 'n spieël en benodig steke.
Iemand sal te veel onkruid rook en drie traumatiese ure op die bed hê. 'N Man sal in sy onderklere vir James Brown dans. 'N Vrou sal vier uitrustings probeer, maar slegs in die eerste een vertrek. 'N Man sal onmagtig wees op sy huweliksnag.
En sekerlik sal iemand sterf.
25 Mei 2011, Deli Italy Restaurant, Parys
Die restaurant tic. Ek moet die regte restaurant vind. Die regte een is die een waarop 'n mens se maag voel, na baie ronddwaal. Hulle roep almal soos hakers na my:
"Ek is oulik."
'Ek is avontuurlustig.'
Ek was op soek na vanielje.
'Ek is die onbekende geheim.'
Of is jy die skaduryke dame met twee en twintig pond weekoud kammossels?
Daar is dit. Italiaanse plek, met die spesiale aanbiedings na die balke. Twintig tafels, indien wel. Sit my in die hoek. Ek is in Le Marais en wil wyn dronk word en na die skinderende Franse homoseksuele mense kyk.
Ek bestel 'n reddingsboot antipasto, wat op 'n snyplank opgestapel is, allerhande mooi. 'N Wonder. Prosciutto en eiervrug en mozzarella en artisjokke en sampioene. 'N Ander soort vark. Ek verteer dit soos 'n aristokraat vir die eerste minuut, dan soos 'n holbewoner vir die volgende nege.
50cl Tellus rouge brandstof vir die werking en vlek my linker boord. Ek weet nie wat 'n cl is nie. Dit is baie.
Ek is mense wat kyk hoe die spaghetti bolognese opdaag, via 'n domkop bo die kroeg. Dit is vars en is so soet soos Bambi. Dit is so vinnig as wat dit aangekom het. Ek sal terugkom elke keer as ek in Parys is.
Die koninginne skinder as ek vertrek. "Regardez le départ homoseksuele Américaine. Il est gros.'Ja, ja, ja.
30 Mei, Pelikan Restaurant, Stockholm
Ek wil Lola Akinmade al meer as twee jaar ontmoet. Sy is die gees van Matador, wat positiwiteit deur die personeel, lesers en studente ontplooi. U het haar waarskynlik êrens op die webwerf gesien en in 'n foto gespring. Dit is haar ding.
Lola weet nie dat sy die beskermheilige van my wêreldwye 2009 was nie. Ek voel haar op my skouer, druk my vorentoe en beskerm my op die een of ander manier. Ek is glad nie godsdienstig nie, maar dit was 'n godsdienstige soort gevoel. Dit was iets anders om hierdie persoon te hê wat so suiwer maar nie-puriteensins voel om jou dop te hou.
My skryfwerk is traag en vreemd en gevul met die soort dinge wat terapeute laat verdwyn. Hoe gaan Matador se sielsgoeroe by die man hang wat in die Chileense boomhuise gesig met randjies suig?
Dit is wat my ingewande terg as ek haar ontmoet. Gegewe my indruk van Lola - die suiwer ding - wonder ek hoe in die wêreld sy my die tyd van die dag sou gee. My skryfwerk is traag en vreemd en gevul met die soort dinge wat terapeute laat verdwyn. Hoe gaan Matador se sieleruwer saam met die man hang wat in die Chileense boomhuise gesig met randjies suig?
Dan is sy daar met 'n groot drukkie en 'n sekonde vir goeie maat. Opregte drukkies. Die grootste glimlag wat jy ooit sal sien. Soos dat sy vir ewig gewag het om my te ontmoet. Soos ek altyd gewag het om haar te ontmoet. Die vrees is weggeblaas en die geluk is opgewek.
Haar nuwe man en 'n ongelooflike suster het saam met ons 'n tradisionele Sweedse maaltyd, wat vleisballetjies ingesluit het, by ons aangesluit. Ek het probeer om tred te hou met die unieke aksent van Lola; 'n bietjie Nigeriër, 'n bietjie DC en 'n bietjie Sweeds.
Ons het gesels oor dinge wat reisskrywers doen. Plekke, dinge op plekke, mense op plekke en inspirasie. Nie om die balle van Matador te lik nie, maar ons het ook gepraat oor die ongelooflike rit vir die werf en die mense wat dit meegebring het. Lola is al 'n ruk hier en kan terugstap en sien hoe lewens verander.
Ek het onthou hoe ek nog nooit iets voor Matador geskryf het nie. Twee blogs later en ek was op 'n konferensie met Ross Borden en David Miller, wat albei praat soos 'n kruising tussen The Dalai Lama en Ton Loc.
'Tom, dit sou so baas wees as jy ons Life-afdeling bewerk. Jy is verlig. Regop, ons hou van jou kak. " Ek het geen ervaring of opleiding gehad nie, of hoe lank daar gevonnis word nie, en ook nie opleiding gehad in die instandhouding van 'n webwerf nie. Ek het en het nog steeds 'n hewige minagting vir kodering. 'Ja, maar jy het 'n hart, en dit is al wat jy in hierdie wêreld nodig het. Ons het 'n dop gevoel, dowg. Kry bietjie!" Gehuur.
Ek dink aan diegene in MatadorU en wonder of hulle dit regtig regkry. Ek het albei voete terug in musiekbedryf en sien dit heeltyd saam met musikante - daar is geluk, maar as jy regtig goed is, kry jy 'n goeie kans. U moet net die afsetpunt vind. Matador is een van die min plekke wat die reisskoot moontlik maak, en die aanmoediging as u nog suip. Dit is 'n belangrike platform as jy 'n springer is.
Ek het een keer 'n stuk vir drie uur geredigeer van iemand wat Engels as tweede taal gepraat het, net omdat ek so graag wou hê dat sy moes wen. Ek sou ongeveer tien uur spandeer om haar daaropvolgende stukke te redigeer totdat die oefenwiele af was. As u ooit iets by Matador of hart of oorspronklike stem ingeskakel het, het u waarskynlik dieselfde ervaring gehad. Matador wil hart hê. Werkwoordtye sal kom.
Daar is soveel vrae oor die Matador-benadering tot publikasie waarvan ek hou, dit is deel van my. Om te illustreer wat agter die gordyn is, kyk ek terug na my ou e-posse en sal 'n e-pos van David Miller op 28 September 2009 dien:
Toe ek hierdeur gelees het, het ek die woorde 'duizelingwekkende seleksie' gevind, soos in: België produseer 'n duiselingwekkende verskeidenheid van 600 biere, waaronder Haacht se nuwe vrugtebier.
Daar was ook die volgende: "weelderige dekadensie" soos in: Marx en Engels het hul Kommunistiese Manifes hier geskryf, miskien uitgelok deur die weelderige dekadensie van sjokolade.
Dames en heer, ek verklaar hiermee oorlog teen alles wat na blikskrywings klink. As 'n enkele vlak in 'n konsep verskyn, moet u dit dadelik verwyder, en as dit lyk asof u elke ander woord uitvee - 'poets' soos 'n timmerman wil sê - laat ons dit dan eers publiseer.
Vir een en 'n half jaar het ek dit gevleuel. Of weng dit. Waar is my redakteur? My gereeldste kommentator, anders as Tim Patterson en Julie Schwietert, was Lola. Hoe meer my verhale sou word, hoe meer sal sy my aanmoedig. Sy sal die stukke van my skryfwerk vind wat ek die meeste bang was om daarop in te tik en daarop te nul, en die presiese dinge as positief in die opmerkings uitgewys.
Ek besef dat Lola positiwiteit bewerkstellig op 'n manier wat nie aangepas kan word nie, wat geprys moet word. Maar ek dink ek kry nou iets meer as ek met haar hier in Stockholm praat. Ek dink ek besef dat Lola haarself net sal toevou tot 'n werk waar daar liefde is. En sorg. En deernis. En gees. Sy sal nooit 'n dag spandeer vir 'n baas wat skree nie. Enige gids of reiswinkel sou haar dood hê, maar sy het instink oor wat haar sal laat vervul.
Sy vind dit in Matador. Sy gee nie om dat Matador deur duct tape en wi-fi bymekaar gehou word nie. Sy doen dit omdat sy verbind voel met die energie wat uit ons ragtaggroep spruit. Dit is die suiwerheid wat my gelei het.