Ons weet almal dat as jy eenmaal ’n tuin aangelê het, jy dit net in stand kan hou deur dit voortdurend met sorg te bewerk.
Hoewel daar ander lewende wesens reeds op aarde was, het God geweet hulle is nie in staat om die grond behoorlik te bewerk en die struik- en plantelewe te versorg nie. Slegs ’n draer van sy beeld en gelykenis sou dit kon doen. Hy het toe uit die stof van die aarde ’n mens na sy beeld en gelykenis gemaak en hom Adam genoem; en uit Adam uit het hy Eva gemaak – soort volgens sy soort. Toe het Hy “die mens in die tuin van Eden gestel om dit te bewerk en te bewaak” (Genesis 2:15).
Daarna het Hy graag by hulle besoek afgelê, veral saans wanneer die aandwindjie opkom, sou Hy daar verskyn om saam met hulle deur die tuin te gaan wandel en Hy het sy vrede en sy seën oor hulle werk gebied.
Adam se taak was nie net om die tuin te versorg nie, hy moes dit ook oppas en teen vreemde indringers beskerm. Maar met verloop van tyd het sy waaksaamheid verslap; het hy laks begin geraak en dit nie nodig geag om nougeset oor sy vrou en die tuin te waak nie. Want teen wié of wat moes hy hulle beskerm?
Die antwoord op hierdie vraag kry ons eers vier millennia later in Mat. 13:24-25: “Hy het nog ’n gelykenis aan hulle voorgehou en gesê: “Die koninkryk van die hemel kan vergelyk word met ’n man wat goeie saad op sy land gesaai het. Een nag, toe die mense slaap, het sy vyand gekom en onkruid tussen die koring gesaai en verdwyn.”
Hier kry ons die gevolge van wat gebeur het toe Adam loop lê en slaap het, terwyl hy sy vrou en die tuin moes oppas; en omdat hy hierdie opdrag versaak het, het God hom uit die tuin van Eden weggestuur en was hy gedwing om in die sweet van sy aangesig die grond te bewerk waaruit hy geneem is. (Gen. 3:23).
Tog het die Skepper sy ‘beeld en gelykenis’ nie vergeet nie, ook nie die tuin waarin Hy hulle met sorg en liefde geplaas het nie. Eendag sou Hy dit alles weer herstel, om weer daar saam met hulle te gaan wandel: “In dié tyd sal Ek julle aanbring (in sy tuin), ja, in die tyd wanneer Ek julle versamel; want Ek maak julle tot ’n roem en tot ’n lof onder al die volke van die aarde, wanneer Ek voor julle oë julle lot verander…” (Sef. 3:20).
By monde van Siener van Rensburg het die Vader vir sy volk hier oorkant die riviere van Kus dieselfde boodskap oorgedra: “Ek sien ’n ongelooflike wonderwerk wat plaasvind; en die hele wêreld gaan verstom staan en sê: ‘kyk wat het God vir hulle gedoen!’ … (want) “aan my is geopenbaar dat daar ’n toekoms is vir hierdie volk waarvan ek een is en wat ek so innig liefhet. Ek kan dit nie self verklaar nie, maar ek sien nog sommige van die gesigte wat ek voorheen gesien het; gesigte wat vir my aandui dat ons volk nog volkome vry sal word.”
Siener het in verskeie visioene gesien hoe dikwels sy volksgenote nog vertrap, verguis en verraai sou word. (Eers deur die Engelse, daarna die res van die wêreld en uiteindelik deur hul eie volksleiers).
“Eers nadat ons volk hom voor die Heer verootmoedig het, sien ek daardie ongelooflike wonderwerk plaasvind. Daarna sien ek die Vierkleur wapper oor ’n vrye Getroue Afrikanervolk, en wag daar vrede een voorspoed vir ons… (Wanneer Hy voor ons oë ons lot gaan verander).
Sy is ’n volk wat uit Europa na oorkant die riviere van Kus moes vlug om haar lewe te red; ’n volk wat daarna deur die Empire geteister en vertrap is sodat sy andermaal moes vlug om in die wildernis skuiling te gaan soek. Maar hulle het haar agternageloop en weer aan die keel gegryp.
Sy is ’n volk wat nog altyd die agterspeen moes vat, nog altyd opsy moes staan wanneer daar uitgedeel word en nog maar altyd die minste moes wees.