Speel jy die lotto? Of doen jy besigheid op Sondae? Of dalk bly jy sommer saam met iemand sonder om God se seën in 'n huwelik te verkry het; of glo jy dat homoseksuele geregverdig voor ons HERE staan? Dalk dink jy dat aborsie nie verkeerd is nie? Die 'deugniete' in jou land wat al hierdie sondes gewettig het en wat jou hierdie afgode laat aanbid moet met die swaard doodgeslaan word, sê God, sodat jy weer sy Gebooie sal hou en Hom dien en Hy sy toorn van jou en jou volk sal wil afwend – Deut 13.
Solank daar nog hoop is, is dit net 'n lafaard wat moed opgee; hoop is 'n droom wat altyd aanhou al is ons wakker want dit word gebore daar waar mens bo jou eie wanhoop uitstyg.
Sy was sterk met ’n krag wat verstom en beskaam en besiel het. Sy het ’n onvergeetlike voorbeeld van selfbeheersing en waardigheid gestel. En van bedagsaamheid. Sy, wat bo alle andere behoefte aan troos en bystand moes gehad het, sy het andere getroos en bygestaan. En deur al die smartlike dae heen het sy telkemale na andere omgesien, die hand na andere uitgesteek.
Op 6 September en in die sombere dae wat gevolg het op die moord op dr Verwoerd, het Betsie Verwoerd bo alle andere uitgestyg wat in die woorde van Die Burger, nuwe roem oor die naam van die Afrikanervrou gebring het. So klein van gestalte soos sy is, het die figuur Betsie Verwoerd gegroei totdat dit op die dag van die begrafnis die hele toneel oorheers het.
Op 6 September het sy en mev Vorster mekaar die middag, terwyl die Volksraad se klokkies nog gelui het, op die galery wat om die Wandelgang loop, ontmoet - by die deur wat toegang verleen tot die galery waar die bank van die ministersvroue staan.
Hulle sou net na die deur beweeg, toe sien mev. Vorster uit die hoek van haar oog ’n paar manne, wat sy as lede van die Veiligheidspolisie geëien het, deur die Wandelgang hardloop op pad na die hoofingang van die Volksraadsaal. Dadelik het die gedagte by haar opgekom dat iets met dr. Ver­woerd moes gebeur het, anders sou die manne nie die Raadsaal binnegegaan het nie.
Net toe hulle daar kom, sleep die polisie en die manne wat hulle gehelp het Tsafendas daar verby na die kantoor van dr. Verwoerd se lyfwag, tussen die kantoor van die Eerste Minister en die van sy private sekretaris.
Toe daag mnr. Olivier ook daar op. Hy het in die Volksraad se bank vir amptenare gesit toe die aanval op dr. Verwoerd plaasgevind het, en het uitgehardloop om ’n geneesheer te ontbied. In die verwarring het dit hom ontgaan dat daar geneeshere onder die Volksraadslede is. Hy het die twee vroue genooi om solank in sy kantoor te gaan sit.
In die kantoor het ’n skinkbord met gebruikte teegoed gestaan. Mev. Vorster het die suikerpot geneem, ’n hoeveelheid suiker in ’n glas water gegooi en aan mev. Verwoerd, wat nog volkome kalm en beheers was, gegee met die woorde: “Mevrou, drink dit. U het dit nodig.”
Voordat hy na sy kantoor kon terugkeer, het dr. Willie Venter, die Volksraadslid vir Kimberley-Suid, daar aangekom. Mev. Verwoerd het haar tot hom gewend.
Mev. Vorster en dr. Venter het op ’n afstand gebly. Na ’n rukkie het dr. Venter na haar gegaan en gesê dat sy liewer weer saam met hulle moet kom en in dr. Verwoerd se kantoor moet wag.