engelkoffiesigarette – Brown. BOLD . Bigoted
Januarie is hier. Dit beteken daar’s nie meer ‘n kans vir my om die feestyd uit te byt vir ‘n kreatiewe hupstoot nie. My stilswye was ook nie ‘n fênsie social media detox tydperk nie – ek het bloot nie die geskikte tegnologiese vaardighede gehad om ietsie te probeer skryf nie. En soos ek my audience ken was niemand in die mood vir lang paragrawe wat soms nie tot ‘n punt kom nie (LOL). Dit is miskien hoekom mense soos Penny Sparrow en Gareth Cliff besluit het om Twitter se kits kommunikasie bronne te gebruik om hul deep thoughts oor Freedom of Speech te voice. In ons arme landjie maak dit nie saak waar en wanneer ons hierdie dinge bespreek nie. Wat wel saak maak is hoeveel mense jou perspektief of gevolgtrekkings te siene kan kry. En wanneer daar te veel olie op die vuur gegooi word sleep jy jou base casually hof toe en dagvaar hul vir R25 miljoen.
Kyk dis Gareth Cliff dié, ‘n mens verwag nie minder nie, maar vir iemand wat sy eie radio stasie besit klink hy maar ‘n bietjie desperate. Nou sing Gareth weer ‘n ander deuntjie: hy wil Gouelokkies (Somizi Mhlongo) en Young Yvonne Chacka Chacka (Unathi Msengana) ook onder die bus gooi. Vir wat? Hy kom maar bietjie soos ‘n bad loser voor. En wat van Penny Sparrow? I think its pretty safe to say that she wont be making any pennies with that type of songs she is singing. Dis soms onbeskryflik en gevolglik baie snaaks om tussen al hierdie chaos en vervlakking te lééf. Dink maar gou aan Andrew Barnes, nuusverslaggewer wat ‘n aanmerking gemaak het oor Onderwys minister Angie Motshekga se uitspraak van die woord “epitome”. Ons almal weet dit is haar verantwoordelikheid om te verseker sy’s duidelik en hoorbaar – ek dink nie ‘n bespotting van haar tekortkominge sal haar leer om die woord ordentlik uit te spreek nie (ek is baie trots op myself want ‘n jaar gelede sou ek my vrek gelag het vir al die shenanigans)
Dit is nogal ‘n mission om te onderskei tussen 2015 en 2016. Alles voel nog vir my maar dieselfde. Ons is ook dan nog almal hard besig om van President Zuma ontslae te raak. Te danke aan die nasionale #FeesMustFall veldtog het ons nou ‘n nasionale aanvaarbare hitsmerk wat as die #ZumaMustFall veldtog heet. En toe besluit ‘n anomiene goeie feetjie om Langstraat in die moederstad te betower met ‘n moerse #ZumaMustFall bannier. Eish, ek gaan nie my steun vir daai veldtog gee nie want ek voel daars beter dinge waaroor ek nou kan advocate soos #CandyCrushMustFall #DataMustFall. Ek weet daars ‘n hele paar van julle wat saam sal stem. Die goeie fee het sy #ZumaMustFall poster vervang met die nasionale landsvlag (someone isn’t that brave after all)
Dit maak seker nie saak nie. Rolene Struass is nie meer Miss World nie. Straight Outta Compton is nie vir ‘n Oscar benoem nie. Steve Harvey het op Kersdag almal ‘n geseënde Paasgety toegewens (I still feel it for Miss Colombia). David Bowie het sy glitter en shiny shoes agterlaat. Lady Gaga is nou ‘n award-winning actress…
En die lewe gaan aan…..
Soos die Engelse juffrouens ons altyd laat verstaan het: One Sheep. Many Sheep
“Every generation blames the one before and all their frustrations come beating on your door” só begin een van my favourite liedjies deur Mike & The Mechanics wat “The Living Years” heet. Dit is loshande één van daai treffers wat jy kliphard sal sing nádat jy finally verstaan wat Tupac en Lauryn Hill bedoel met hul protes-liedjies wat dié heilige koeie van dié samelewing lekker vertel oor hoe suur hul melk nou éintlik is. Lauryn Hill verduidelik in haar liedjie, “Adam Lives In Theory” dát “fantasy is what people want but reality is what they need“. Én in my hoedanigheid as ‘n born-free sit ek hier en skud my kop in ongelóóf. ‘n Mens kan nie ophou wonder oor die hoeveelheid mense in ons land wat dié geskiedenis gebruik om daagliks hul aksies en perspectives té justify nie. Én ons hóéf nie verder as ons government te kyk nie – want elke Parliament seating word in ‘n Halftime Superbowl konsert verander. Dit verbaas my glad nie want dié Speaker of Parliament, Misses Baleka Mbete is getroud met befaamde digter en musiek kenner, Keorapetse Kgositsile. Dit is seker die Jazz en Hip-Hop invloede wat Baleka so aanmoedig om elke point of order met ‘n loer-bo-oor-die-bril te aanvaar óf dit af te keer deur in die mikrofoon te leun met “Honourable Member, point of order not granted” sý het dit al soos ‘n rympie geleer vir daai EFF-troep met hul skarlaken rooi kostuums, maar ek blame haar nie, want dit sal tien dramatiese monoloë kos om hul stil te kry en Freddy Mercury het mos gesê “The Show must go on”
Elke aand nadat ek pligsgetrou my Afrikaans op RSG verskerp het en vir dié laaste keer met pinkie in die lug aan my koffie slurp soos ‘n olifant wat heerlik by ‘n slide-the-city sy dors les, Google ek: “Cape Town at night”. Skielik is my kak Blackberry screentjie opgedolly met idilliese beelde van Tafelberg en swart oseane wat versier is met ‘n fees van liggies wat ‘n besonderse verskynsel op hom laat gloei. Dan só tussen my Vers en Klank potgooie en sigaret as wat soos sneeu op my kombersies gaan lê, voel ek soos ‘n mynmagnaat wat op ‘n unieke vonds afgekom het…
Met ‘n dankbare hart vir Google en Blackberry Internet Service plaas ek elke foto onder my twéé skeptiese pupils: “Fok, maar dié plek is ‘n stunning plek” is altyd die eerste opmerking wat dan sterk kontrastreer met Margot Luyt se beautiful Afrikaans poems met die fancy Afrikaanse woorde. My hart begin allerhande dinge vir die foto’s fluister en my brein sukkel om alles te absorbeer want hy moet nog die mooiste “Cape Town at night” kiekies vir my oë voer. En só sit die Overbergskind byna elke aand met Waterfront se uitsigte en Kampsbaai sunsets op sy foon. Ek wonder skielik hoeveel van die foto’s is nou gephotoshop of gefilter vir ‘tourism propaganda’ doeleindes want ek het ook al lekker juicy stories gehoor van City Of Cape Town né! Maar anyway ek gaan voort met my Cape Town Google Search Ritual, and oh my goodness, híér is dié smart huise wat constantly op Top Billing gefeature word!! Jy kry die fancy huise almal onder “Hout Bay Houses” of sommer so casually onder “Cape Town Houses“.
‘n Mens kan nie wonder hoe lank dit die eienaars van daai huise geneem het om dit so prentjie mooi te kry nie. Daar moet seker ‘n paar opofferings gewees het of some sort óf het hulle almal onder die sambreel van White Privilege en Black Economic Empowerment gaan skuiling soek en toe besluit History en Legacy om maar te gee wat hul toe kom. Ek wonder hoeveel ‘gekleurdes’ kon na Distrik Ses se bulldozers sommer die bus na Houtbay vat en daar gaan soek na blyplek . Ai, ek is maar net ‘n bietjie jaloers omdat ek veral 16 of 17 jaar oud was toe ons vir die eerste keer ‘n kaggel laat insit het. En omdat ek nou agter ‘n stupid komper sit en Blogs skryf waar ek eerder op ‘n strand kaalgat tussen die rotse my dik kon rook aan al die cheap Rothmans (Aksynbelasting is ‘n bitch). But think about it my mense, dit is vreeslike ding om ‘n posh join daar te kry. En miskien nie so seer weens jou velkleur of iets oppervlakkigs nie. But let’s face it, as djy in daai highty mighty neighbourhoods met jou 10 honde en Pinkster Worship liedjies elke sondag gaan baljaar is dit tickets met jou! Jy moet maar Cece Winans of Gospel Instrumental music luister want daar is dit net die Ice Princes en Nessun Dorma wat daar operate. Dis einste die Lifestyle programs soos Top Billing en Pasella wat ons almal mos lekker aan die droom gesit het. En daar is niks daarmee fout nie, want ek weet baie van ons wag vir daai Lotto of krap-kaartjie sodat ons drome nou ‘n Campsbay-reality kan word. Dit het my ook besonders angstig gemaak toe die Lotto mense so met mekaar fight en werskaf, ek weet steeds nie hoe ek oor die nuwe Phanda, Pusha, Play storie voel nie. ‘n Mens se drome is nie ‘n speletjie nie!
My vriende, ek hoop julle het dit geniet. Droom saam met my!