Wanneer het * hout * 'spykers' (pennetjies) vir klei dakpanne uit die mode geraak? - Inligting
Wanneer het * hout * spykers (pennetjies) vir klei dakpanne uit die mode geraak?
Te oordeel na Google -soektogte, hout 'spykers' vir die bevestiging van dakteëls is beslis iets van die verlede. Byna al die soektogte wat ek probeer het (in 'n gebied wat ek nie ken nie) het egter net aanbiedings gekry om metaal- of plastieknaels te verkoop. Die naaste wat ek aan iets nuttigs gekom het, was:
DAKKE uit Engelse erfenis, en
How to Tell the Age of a Barn van Superior Hardwoods noem ten minste spykers, maar hulle is metaal, en die konteks is die VSA, op dieselfde manier geskiedenis- en fotovoorbeelde van naels van InspectAPedia.
Wikipedia het Treenail, maar dit word anders gebruik.
Ten minste 'n tekening van een by PEG TILES in SUID-OOS-ENGELAND van die Society for the Protection of Ancient Buildings (links onder op bladsy 3).
Ek het dus 'n aanduiding van, maar sonder sukses, gesoek toe houtpenne nie meer algemeen was nie (vervang deur metale) vir klei-teëls (met die hand gemaak) vir dakke. In die besonder vir die suide van Engeland (spesifiek West Sussex).
Kan iemand 'n datum aandui?
Ek sou raai omtrent die middel van die 19de eeu.
Die Heritage Directory berig dat pentegels in die 12de eeu bekendgestel is en "tot die 19de eeu die universele vorm van gewone teëls was". Spesifiek, "[v] en 1850, is penteëls gebruik en was teen die 1880's algemeen."
The City and Countrey Purchaser, en Builder's Dictionary van 1703 beskryf geboë "Vlaamse" teëls wat "geen gate vir penne het nie", dus het geboë en lappende teëls ook verskyn gedurende die tydperk toe penne gebruik is om gewone teëls vas te maak.
Evolusie van bou -elemente
In 1875 is die Wet op Openbare Gesondheid ingestel. Dit het stedelike owerhede vereis om nuwe strate aan te pas, om strukturele stabiliteit van huise te verseker en om brande te voorkom, en om voorsiening te maak vir die dreinering van geboue en die voorsiening van lugruimte rondom geboue. Drie jaar later het die bouwet van 1878 meer besonderhede verskaf oor huisfondamente en muurtipes. Die Raad vir Plaaslike Regering, wat in 1871 gestig is, het in 1877/78 die eerste Model Bye-wette uitgereik ('by' of 'bye' is ou Deens en beteken plaaslik). Wat die fondamente betref, het die verordeninge bepaal dat mure voetstappe moes wees (twee keer die breedte van die muur) en impliseer dat beton (9 & quot dik-225 mm) onder die voetstukke geplaas moet word, tensy die grondgrond gruis of rots is ( 'vaste grond'). Die destydse handboeke het voorgestel dat Portland -sement die beste beton gemaak het, hoewel hidroliese kalk die volgende beste was. Gewone kalk (gehidreerde kalk) word beskou as 'n baie minderwaardige produk. 'N Mengsel van ongeveer 1: 1: 4 of 1: 1.5: 5 word aanbeveel, sement: sand: klip. Dit is nie duidelik hoeveel plaaslike owerhede hierdie verordeninge buite Londen aangeneem het nie, baie het hul eie opgestel - dikwels minder swaar as die model.
Die tekening hieronder toon 'n gedeelte van 'n voorgestelde huis (Bristol 1898). U sien dat die hoofmure baksteenvoet met beton onder het.
Die London County Council is in 1889 gestig en het die London Building Act van 1894 geborg, wat die reëls aangaande die fondamente en die dikte van buitemure en partytjemure gewysig het. Dit lyk na 'n terugwaartse stap - hulle noem nie meer konkrete voetstukke nie, maar vertrou slegs op baksteen. 'N Skrywer het destyds opgemerk dat die verordening in die geheel verstandig is, aangesien beton so maklik weggesteek word, maar daar is baie gevalle waarin beton alleen meer ekonomies en stabieler sou wees.
'N Deel van die vereistes vir buitemure en voetstukke uit The London Building Act 1984 word hieronder getoon. Volgens die huidige standaarde lyk die fondamente baie vlak; baie handboeke uit die tyd dui daarop dat die fondamente nooit minder as 300 mm diep en dikwels baie meer moet wees nie. Hierdie standaarde was oor die algemeen hoër as dié wat deur provinsiale dorpe en stede aanvaar is.
Baie plaaslike owerhede was traag met die aanneming van Model Bye-wette, selfs waar hulle dit gedoen het, maar die bou van beheer was redelik slap. Dit het beteken dat die aard en kwaliteit van fondamente aansienlik verskil. Die onderstaande grafika toon tipiese fondamente aan die einde van die 1800's. Die dieptes het na gelang van die omstandighede gewissel, maar oor die algemeen was hulle vlakker as hul moderne eweknieë.
Die onderstaande tekening dateer uit 1903 en toon 'n snit deur 'n beplande huis. Die fondamente lyk redelik vlak (en daar is geen baksteen voetstukke nie). Of dit 'n teken van die tyd was of nie, ons weet nie of die diepte van die werklike fondament waarskynlik van spesifieke omstandighede afhang nie.
Versterkte fondamente was nie onbekend nie. G Lister Sutcliffe sê: "Die metaal is gereeld in die vorm van staalrails. of gedraaide drade. ingebed in die beton. 'N Sterker fondament kan in minder diepte verkry word as wanneer beton alleen gebruik word & quot.
Gedurende die 1920's en 30's het die fondamente dieselfde gebly. Handboeke uit die dertigerjare dui daarop dat die fondamente in kleigrond 900 mm diep moet wees - leiding eintlik nie veel anders as vandag nie. London Building Acts en Model Bye-wette het 'n aantal klein wysigings aangebring (sien hieronder). Die voorbeelde hieronder was geskik vir huise met fondamente in vaste klei of growwe sand.
Let daarop dat die verordeninge van 1939 steeds baksteenvoetstukke toegelaat het en ook die opsie van vlotte en stapels genoem het.
Die fondament hieronder is in die vroeë 1930's gebou. Dit is ongeveer 500 mm breed, 200 mm dik en waarskynlik 400 mm, of so, diep.
In die laat veertigerjare en dwarsdeur die vyftigerjare is die meeste nuwe huise met strookfondamente gebou. Vlotfondamente was ook gewild, veral onder stelselgeboude eiendomme of oor vulplekke. 'N Tipiese vlot bestaan ​​uit 'n betonblad van 6 tot 9 mm dik (150 mm tot 225 mm), gepas versterk. 'N Paar fondamente is opgestapel - kort verveelde stelsels het in die vroeë 1960's algemeen geword. Die stapels was gewoonlik 1,8 tot 3,6 m lank, gewoonlik nie versterk nie, maar met 'n versterkte grondbalk bo -op, gegiet op 'n vorm van saamdrukbare materiaal (as of klink).
Die Model Bylaws is in 1965 vervang deur die National Building Regulations. Hierdie regulasies is oor die algemeen in Engeland en Wallis toegepas, met die uitsondering van die Binne -London Boroughs (die gebied van die voormalige London County Council) waar die London Building Acts steeds geld. Verskeie wysigings en hersienings aan hierdie bouregulasies is uitgevaardig om die omvang en gebiede wat deur bouregulasies gedek word, te vergroot. Dit het voortgeduur totdat die bouwet 1984 uiteindelik die bouregulasies onder een wetgewing gekonsolideer het. Dit het gelei tot die instelling van die bouregulasies 1985 wat in November 1985 in werking getree het.
Die bouregulasies bevat bepalings wat 'geag word te voldoen' vir strookfondasies. Vir beskeie belastings en op sekere soorte grond word aanvaarbare strookfundamentwydtes gegee - sien die afdeling Bouregulasie vir die tabel self. Buite hierdie grense, byvoorbeeld 'n gebou met 4 verdiepings op sagte klei, moet die fondament spesifiek ontwerp word.
Vlotfondasies en opgestapelde fondamente het geen 'geag voldoen aan bepalings' nie en moet altyd ontwerp word. Vandag is vlotte relatief skaars, behalwe in voormalige myngebiede. Om vier redes is dit baie algemeen dat dit baie goedkoper is as wat dit vroeër was, kleiner, ligter stapelriggings is nou beskikbaar, tradisionele loopgrawe is duur, en bruinveldplekke is dikwels nie geskik vir strookfundamente nie.
Daar is baie meer inligting oor stapel in die afdeling Foundations van hierdie webwerf.
Dakke met klei teëls
Daar is baie bewyse dat die Romeine kleiteëls baie op hul eiendomme gebruik het. Alhoewel die gebruik van kleiteëls gedurende die Saksiese tydperk ietwat verminder het, is daar teen die 12de eeu rekords van die gebruik van kleiteëls, veral in die plek van grasdak vir brandveiligheid. Die grootte van die teël (10 & frac12 & quot; 6 & frac12 & quot x & frac12 & quot) is in 1477 gestandaardiseer.
In die beginjare is die gebruik van kleiteëls, soos baie ander boumateriaal, beperk tot koste. Nietemin, vir diegene wat dit kon bekostig, was kleiteëls dikwels die keuse van materiaal.
'N Ander beperkende faktor was vervoer. Voor die koms van massavervoerstelsels was dit selde dat kleiteëls (of enige ander materiaal) 'n aansienlike afstand vervoer het, gewoonlik nie meer as 'n dagrit nie. Uitsonderings is gemaak vir die dak van kerke en die huise van die rykes, wat dikwels toegang tot kleilande en oonde het, en die arbeid in diens geneem het, wat die koste baie goedkoper gemaak het.
Gevolglik korreleer die patroon van die gebruik van kleiteëls ten nouste met die gebiede waarin klei en & lsquobrick aarde & rsquo voorkom, en dit is miskien nie verbasend om te vind dat die vervaardiging van kleiteëls uit die latere Middeleeuse periode nou in ooreenstemming was met dié van baksteen- maak.
Teen die laat Middeleeue het 'n meer stabiele sosiale, ekonomiese en politieke klimaat gelei tot 'n toename in welvaart, wat in die algemeen meer mense in staat gestel het om materiale soos baksteen, glas en inderdaad kleiteëls te bekostig.
Vanaf die 17de eeu het kleiteëls die alomteenwoordige dakmateriaal geword vir groot dele van die land waar die grondstof naby was, veral die suidooste en ooste van Engeland en die Midlands.
Moderne penpuntteëls (helderrooi) en pentegels wat aan spykers gehang is, is sigbaar in die boonste prentjie (alhoewel heelwat mense geen bevestigings het nie). Hieronder kan die spykers wat gebruik word om die pegteëls vas te maak, duideliker gesien word.
Groter rykdom in die 19de eeu, verbeterde vervoer en die instelling van belasting op afgevuurde bouprodukte soos teëls en bakstene om die Napoleontiese oorloë te finansier, het gelei tot 'n vermindering in die gebruik van kleiteëls en die toenemende gebruik van ander dakmateriaal, veral leisteen. Dit was egter die koms van die spoorweg meer as enigiets anders wat die dakkaart van Engeland van rooi na grys laat verander het. Gedurende die 19de eeu was leisteen goedkoper, en dit het kleiteëls ingehaal as die keuse van die dakmateriaal vir die vinnig ontwikkelende stedelike landskap.
Gedurende die 20ste eeu het massaproduksie van masjiengemaakte kleiteëls gelei tot 'n herlewing van kleideëls, veral gedurende die tussenoorlogse tydperk. Toenemende mededinging van mensgemaakte teëls soos betonteëls en mensgemaakte leiklip het egter weer 'n afname in die gebruik van natuurlike kleiteëls tot gevolg gehad. In meer onlangse jare het huiseienaars die skoonheid van die materiaal herontdek en die gebruik van handgemaakte kleiteëls het herleef.
Die teël wat gewoonlik gedurende hierdie periode aangetref word, is die teël met twee ronde (een waar die oorvleueling tussen teëls groter is as die lengte van 'n teël), maar u moet ook nie vergeet van die teël met 'n enkele skoot waar die teëls slegs aan die rande inmekaar val nie. Alhoewel ons vandag gewoond is daaraan om 'n enkele teël in die vorm van betondakmateriaal te sien, strek die geskiedenis van enkele skyfteëls baie eeue terug. Die algemeenste vorm is waarna ons in die algemeen verwys as & lsquopantiles & rsquo. Dit moet nie verwar word met egte Romeinse teëls nie, wat in werklikheid sedert die 4de eeu nC in hierdie land op geen noemenswaardige wyse verskyn het nie.
Die gebruik van onderbroeke is nie so wydverspreid soos klei -teëls nie, en dit fokus gewoonlik op die oostelike kant van die land. Die rekords dui aan dat pantiles iewers rondom die 17de eeu aangekom het, met tuisgemaakte pantiles uit ongeveer 1700. Omdat die teëls oorspronklik ingevoer is, fokus die verspreiding daarvan op die hawens van die oostelike kus. Die uitsondering is Bridgewater in Somerset, waar pantiles beslis teen die laat 1750's gevestig is en waar later 'n produktiewe industrie vir die maak van pantile ontstaan ​​het, wat teëls in Somerset en die naburige provinsies lewer.
Pinteëls bedek die dakhange van hierdie Arts & amp Crafts -huis in Noord -Londen en hangende teëls bedek die gewels.
Die vervaardiging van kleiteëls is relatief eenvoudig. Tradisionele handgemaakte teëls is 'n mengsel van klei met aggregate wat opgerol en in eenvoudige reghoeke (soms gevorm) gevorm word, met twee gate aan die een kant om vas te maak. Dit word dan in 'n oond afgevuur. Soms is die punte reghoekig verleng om 'n penpunt te vorm, maar die meeste kleidakke vir baie eeue was bloot 'n gebakte kleireghoek.
As gevolg van die vuur, sou plat teëls effens konveks uitkom, en dit het hul karakter vererger. Ongelyk temperatuur in die oond en die aard van die handmaakproses het ook bygedra tot variasies in vorm en vorm, en die kwaliteit van die klei het gelei tot growwe en dus getextureerde oppervlaktes. Die kleur word deels bepaal deur die klei en die mengsel van aggregate, maar ook deur die temperatuur en lengte van die vuur in die oond.
Soms is gevormde teëls vervaardig en soms kan geglasuurde teëls en onderbroeke gesien word. Gedurende die Victoriaanse tydperk is daar baie geëksperimenteer en soms kom daar veelkleurige voorbeelde voor. Met moderne masjiengemaakte teëls word kleurstowwe bygevoeg om 'n groter konsekwentheid van kleur te verseker.
Gewone kleiteëls word gereeld gelê, terwyl elke teël twee ander klap, en ongeveer vier sentimeter blootgestel word. Die presiese bevestigingsmetode hang af van die aard van die teël self. In die geval van die meer basiese vorm van teëls, is eenvoudige tapse houtpenne deur die twee gate aan die bokant van die teël gedruk sodat die teël gehang kan word oor latte wat horisontaal oor die bokant van die daksparre vasgemaak is. Die bokant van die penne word teen die oppervlak van die teëls afgewerk sodat die volgende baan plat lê.
Mortierfilette word algemeen gebruik by die aansluiting tussen penteëls en 'n skoorsteen (bo), maar loodverf (bo) is baie meer betroubaar.
Kalkmortel, soms met strooi en ander aggregate, word dikwels op die binnekant van die teëls aangebring om die gapings te vul en die algemene bevestiging van die teël te verbeter. Daar word gereeld na hierdie mortierfilet verwys as 'lsquotorching' en 'rsquo'. Op baie dakke sou die penne beperk wees tot slegs een per teël. Inderdaad, dakke kan gereeld gesien word sonder penne, of ten minste slegs in af en toe kursusse. Alhoewel dit te wyte kan wees aan die penne wat verrot het, is daar soms teëls gelê in kalkmortel sonder penne. In sulke
In die situasie was die bevestiging van die teël net soveel afhanklik van wrywing en die gewig van die teëls hierbo as op enige fakkel- of mortelbed.
As 'n teël met spitse gemaak is, word dit gebruik om die teël oor die lat te hang, en penne is nie nodig nie. Met moderne teëls het die spitse self gate om spykers aan die latte vas te maak, alhoewel nie elke baan vasgespyker is nie.
Namate die gebruik van leiklip toeneem, het die behoefte aan spykers om dit reg te maak, ook toegeneem. Die gevolglike toename in die vervaardiging van spykers het gelei tot die toenemende gebruik daarvan om kleiteëls ook vas te maak: spykers was vinniger en het die behoefte om die houtpen te snoei, vermy voordat die volgende baan gelê word.
Ons vind vandag 'n wye verskeidenheid teëls, insluitend
tradisionele pentegels, maar ook handgemaakte teëls met penne om die bevestiging te vergemaklik.
TIPIESE DEFEKTE EN HERSTEL
Daar word gereeld gesê dat kleiteëls 'n beperkte lewensduur van tot 60 jaar of daarbuite het. As u op die platteland rondloop, kom u egter dikwels op hekke met dakke wat honderde jare oud is, so dit is duidelik nie 'n betroubare gids nie.
Die mislukking van die teël self hang af van baie verskillende faktore, insluitend die oorspronklike vervaardiging, die samestelling van die materiaal in die teël en die afvuur daarvan in die oond.
Een van die algemeenste probleme van 'n teëldak is gly as gevolg van roes van metaalbevestigings en verrottende latte. Die beste oplossing is om die teëls weer neer te lê en soveel moontlik oorspronklike te red en weer te gebruik. Die alternatiewe (sien hieronder) kan rampspoedig wees.
Omdat die teëls veel dunner is as die baksteen, is hulle minder vatbaar vir variasies in vuur. Tog sal daar altyd teëls wees wat afkomstig is van die koeler dele van die oond en dus meer kwesbaar is vir vroeë mislukking, veral as gevolg van rypskade. Dit gesê, handgemaakte teëls het gewoonlik 'n goeie duursaamheid, en as hulle goed afgevuur word, is hulle nie veral kwesbaar vir rypskade nie. Eers na baie jare sal die beste voorbeelde uiteindelik verweer en die sagter en meer poreuse kleiliggaam daaronder blootstel aan rypskade.
Ander faktore wat die lewensduur van teëls (en eintlik enige dakbedekking) kan beïnvloed, is die oriëntasie van 'n gebou, die steilte van die dak en die mikroklimaat rondom die gebou. Kleiteëls word die beste gebruik op dakke van 40 °, maar sommige teëls kan tot 25 ° grade gebruik word.
Ander meer beheerbare faktore sluit in sake soos boomtakke wat teen die dakbedekking opborsel en teëls losraak of breek, klimplante wat toegelaat word om oor te groei en teëls te ontplof en te beskadig, en lomp werkers wat op die teëls trap.
As gevolg van die growwe tekstuur van 'n kleiteëloppervlak, bevat dit waarskynlik ligene en mosse. Hierdie plante moet nie noodwendig as skadelik beskou word nie. Alhoewel korstmossels suur afskeidings produseer en mos vog kan hou en rypskade kan veroorsaak, is dit onwaarskynlik dat dit baie skade aanrig. Mos kan inderdaad 'n beskermende laag bied en korsmos dra by tot die kenmerkende kleur van teëldakke. 'N Beduidende mosgroei kan egter die gewig op die dakstruktuur oor die algemeen verhoog, en as dit doodgaan en in die geut rol, kan dit ernstige dakblokke veroorsaak.
As mos verwyder moet word, moet versigtig wees. Die blootstelling van mos van die dakoppervlak veroorsaak meer skade as om dit natuurlik te laat sterf of deur geskikte chemiese verwyderingsmiddels (biosiedbehandeling). Met chemiese verwyderingsmetodes moet u egter sorg dat die chemikalieë nie na die geut en in die oppervlaktewatersisteem loop nie.
Die gebreke wat meestal teëldakbedekkings beïnvloed, is in werklikheid die soort gebreke wat alle dakbedekkings raak: mislukking van latte (vrot, houtwurm, ens) mislukking van die latbeslag (spykerkorrosie) agteruitgang van die teëlbevestigings (verrottende penne, roes) spykers of verkrummel) mislukking van of gebreke aan die dakraamdefekte aan omtrekbesonderhede (soakers, flitse, ens.) defekte aan dakbesonderhede (dale, randjies, dakrand, ens.) en windheffing.
Moderne betonteëls wat met mekaar verbind is, bederf die voorkoms van 'n klein lodge (bo -op), terwyl die gaas -geturneriseerde en rsquo -laag van Hessian en bitumen (middel) nie net vreeslik lyk nie, maar ook vog opvang en rypskade veroorsaak.'N Onlangse ontwikkeling, spuitskuim (hierbo), kan die teëls beveilig, maar dit vang ook vog vas en is uiters moeilik om te verwyder, wat dit onwaarskynlik maak dat enige van die oorspronklike teëls op hierdie dak ooit hergebruik sal word.
Probleme wat die teëloppervlaktes kan beïnvloed, behalwe in die seldsame gevalle dat mos of koring skade veroorsaak, word gewoonlik veroorsaak deur besoedeling, die voortydige mislukking van swak kwaliteit teëls, versadiging van lekkende pype of druppels van oorhangende besonderhede soos TV. antennes.
Rypskade kan voorkom waar vog op die oppervlak behoue ​​bly en dit gebeur soms by die rondtes. Soms kan gelokaliseerde rypskade veroorsaak dat 'n teël by die kopskoot breek. Masjiengemaakte teëls is veral vatbaar vir rypskade, aangesien die oppervlaktes egaliger en meer gereeld is, sodat vog aan die onderkant vasgevang kan word. Handgemaakte teëls aan die ander kant het 'n natuurlike variasie wat minder voghoudend en meer aangenaam vir die oog is.
Ander probleme kan ontstaan ​​as gevolg van swak lê in die eerste plek. Sulke probleme sluit in onvanpaste besonderhede by randjies en heupe, swak instelling en lê van die nok en swak besonderhede van aanslae soos skoorstene en mure. Abutments benodig spesiale sorg. Die plaaslike omgangstaal kan die gebruik van teëlplate of andersins mortierfilet of lood bepaal. Loodblitsings is gewoonlik die betroubaarste en mortierfilette die minste. Ongeag watter detail gebruik word, moet loodbrekers altyd tussen elke teël opgeneem word om die deurloop van reënwater horisontaal te weerstaan.
'N Ander algemene mislukking met klei-dakke word veroorsaak deur die mislukking van die bevestigings of latte as gevolg van verrotting of roes. Die latte gebruik dikwels saphout, wat baie meer kwesbaar is vir verval as kernhout. Drukbalke moet altyd gebruik word vir herstel en vervanging. As daar sorg gedra word, kan baie van die teëls self gewoonlik gered en hergebruik word. Maar 'n waarskuwing: omdat penteëls nie elke baan vasgeknyp word nie en dus op wrywing en/of die fakkel staatmaak, is daar 'n risiko van massamislukking en gly as 'n sorgelose dakwerper op die dak trap. Voordat u probeer om 'n klei teël dak te herstel, is dit belangrik om die onderstaande bevestigings na te gaan as die poging tot herstel self meer skade veroorsaak.
By die herstel van 'n teëldak is dit belangrik om tekstuur en kleur so na as moontlik by die oorspronklike te pas. Nie-ysterhoudende bevestigings moet gebruik word om die risiko van korrosie te verminder. Enige kalkfakkels moet op nuwe werksgebiede voortgesit word, en die bestaande fakkels moet behoorlik herstel word.
Die meeste dakke kan op 'n bevredigende manier herstel word, eerder as om heeltemal gestroop en herbedek te word. As 'n volledige herbedekking egter moet plaasvind, moet elke poging aangewend word om die teëls te red, en as 'n duimreël sou u hoop om ongeveer 70 persent te red.
Volledige stroop en herbedekking vereis dat die nuwe werk aan die bouvoorskrifte voldoen, en dit sou dikwels beteken dat 'n voering oor die balke onder die latte en teëls gebruik word. Sulke voerings beperk lugvloei na die dakruimte, en die dakruimte moet dan positief geventileer word of 'n moderne asemende voering gebruik word.
Daar moet op gelet word dat 'n voering nie streng nodig is vir verwering nie, indien daar 'n dubbel-dak dakbedekking is. Huiseienaars probeer dikwels om 'n dak te trek omdat hulle dink dat dit gepas is of om onnodige trek te stop. Om 'n dak van die onderkant (binne die dakruimte) af te voer, kan egter baie probleme veroorsaak. Omdat die voering dan nie oor die balke gelê word nie, lei dit enige indringende water na die dakrand waar dit vrot en skade kan veroorsaak. Noukeurige nadenke en installasie is nodig met betrekking tot retrospektiewe voering, en dit word die beste vermy.
In die afgelope jaar het die gebruik van uitgebreide skuimtoepassings aan die onderkant van die teëls toegeneem. Dit word dikwels bemark as 'n oplossing vir isolasieprobleme, om los teëls vas te maak en om trekke te verminder. Die gebruik van sodanige materiaal moet egter versigtig beskou word en daar word voorgestel dat sulke materiaal slegs as 'n laaste uitweg beskou moet word, veral vir historiese geboue. Skuim wat aan die onderkant van die teëls vasgemaak word, beteken dat die teëls nie later hergebruik kan word nie. Die praktyk maak dit ook baie moeilik om pleisterreparasies in die toekoms te onderneem weens die moeilikheid om individuele teëls uit te haal. Daar is ook 'n moontlikheid om die lewensduur van die teëls of leisteen te verminder as dit 'n bietjie poreus is, aangesien dit die verdampingsoppervlak verminder: water wat geabsorbeer word wanneer dit reën, sal nie meer van die onderste oppervlak kan verdamp nie. Die risiko van rypskade is dus groter.
John en Jane Penoyre, Huise in die landskap, Faber en Faber, 1978
Bespuitingsskuim presteer ook swak as 'n manier om dakke te isoleer. Die blokkering van ventilasie en die gebrek aan vogversperring kan kondensasieprobleme veroorsaak. Bouregulasies vereis 'n ventilasiegaping bo isolasie of 'n dampmembraan onder die isolasie, maar met spuitskuim word nie een daarvan voorsien nie.
Uit 'n estetiese oogpunt kan hierdie skuim ook 'n probleem wees, aangesien dit dikwels moeilik is om te voorkom dat die skuim tussen gapings in die teëls (veral pantiles) uitloop. Sulke skuim is dus 'n korttermynherstelvorm wat die langtermynkoste van latere werk kan verhoog. As teëls gly, is dit beter om behoorlik te herstel.
Natuurlik moet hierdie negatiewe altyd in balans gebring word
die moeilikheidsgraad van toegang en miskien die verwagte toekomstige lewensduur van die dak. As die gebou egter gelys is, sal sulke werk toestemming verg en baie bewaringsbeamptes sal waarskynlik toestemming vir die gebruik van sulke produkte weier.
Tradisionele kleiteëls skep pragtige dakbedekkings wat vanweë die individuele aard van die teëls vol karakter is. Mits hulle sorgvuldig en behoorlik onderhou word, is daar geen rede om te verwag dat hulle swak presteer nie. Baie van die tipiese probleme wat gevind word, kan opgelos word sonder om die teël self te verloor. Voordat u met die werk aan die dak begin, moet u professionele advies kry oor wat benodig word. As u die dak van 'n gelysde gebou verander of verleng, moet u seker maak dat die nodige toestemming verkry is.
Hierdie artikel word weergegee uit Die Geboubewaringsgids, 2008
STEPHEN BONIFACE en TONY REDMAN is geoktrooieerde boumeters met WCP, en tussen hulle het hulle meer as 50 jaar ervaring in bewaring. Stephen Boniface was die voorsitter van die RICS Building onservation Forum en meer onlangs die RICS Building Surveying Faculty, en hy gee gereeld lesings oor bewaringsverwante onderwerpe.
Wanneer het * hout * 'spykers' (pennetjies) vir klei dakpanne uit die mode geraak? - Geskiedenis
Die geskiedenis van NAIL MAKING
(hierdie bladsy bevat die inhoud van 'n artikel met die titel 'Tradisionele snynaels - die moeite werd om te bewaar?', geskryf in Mei 2002 op versoek van en vir opname in die RICS Building Conservation Journal)
Stel jou voor die beperkte aspirasies van die eerste konstruktor voor die bronsouderdom om twee stukke hout met 'n skerp werktuig te verbind.
Die geskiedenis boek nie wie dit was nie, maar die ongelooflike resultate van die inspirerende oomblik is oral om ons - in die huise waarin ons woon, die brûe wat ons oorsteek, die meubels waarop ons sit.
Spykers bestaan ​​al lankal. Sodra die mens ontdek het dat verhitting van ystererts metaal kan vorm, het die idees om dit te vorm vinnig gevolg.
Handgemaakte naels(Bewerk = geslaan met hamerslae)
In die Verenigde Koninkryk kom vroeë bewyse van grootskaalse naelmaakwerk uit die Romeinse tyd 2000 jaar gelede. Elke groot Romeinse vesting sou syfabrica'of werkswinkel waar die smede die metaalvoorwerpe wat die weermag benodig, sou ontwerp. Hulle het 7 ton spykers agtergelaat by die vesting Inchtuthil in Perthshire.
Vir die maak van spykers is ystererts met koolstof verhit om 'n digte, sponsagtige massa metaal te vorm, wat dan in die vorm van vierkantige stawe gevorm word en laat afkoel. Die vervaardigde metaal was yster. Nadat die staaf in 'n smid weer verhit is, het die smid 'n spykerlengte afgesny en al vier sye van die versagde punt gehamer om 'n punt te vorm. Dan steek die spykermaker die warm spyker in 'n gat in 'n spykerkop of aambeeld, en met vier blaashoue van die hamer vorm die rooskop ('n vlak piramidevorm).
'N Oorspronklike 7 mm (180 mm) lang Romeinse spyker wat in Skotland gevind is
Hierdie spykervorm het die voordeel van vier skerp rande op die steel wat diep in hout gesny is en die taps toelopende steel het wrywing in sy volle lengte gegee. Die houtvesels swel dikwels as dit klam is en bind om die spyker, wat 'n uiters sterk bevestiging maak.
In Tudor -tye het ons bewyse dat die spykervorm glad nie verander het nie, soos gesien kan word deur die spykers wat in 'n vat teer aan boord van die 'Mary Rose' gevind is - die Tudor -vlagskip van Henry VIII wat in 1509 gebou is en herstel is uit die modder van die Solent in 1982.
'N Replika van die handgemaakte spykers aan boord van die' Mary Rose '
Masjien gemaak naels
Eers omstreeks 1600 verskyn die eerste masjien vir die maak van spykers, maar dit was eintlik geneig om baie van die smid se werk te outomatiseer. Die 'Oliver' - 'n soort werkbank, toegerus met 'n paar hamers wat deur die trap loop - bied 'n meganisme om die metaal in verskillende vorms te slaan, maar die spykers is steeds een vir een gemaak.
Uiteindelik, in die VSA, teen die laat 1700's en vroeë 1800's, is 'n spykermasjien ontwerp wat gehelp het om die proses te outomatiseer. Hierdie masjien het in wese drie dele. Plat metaalstroke van ongeveer 600 mm lank en 'n bietjie groter as die spykerlengte is aan die masjien voorgehou. Die eerste hefboom sny 'n driehoekige strook metaal wat die gewenste breedte van die spyker gee, die tweede hefboom hou die spyker vas terwyl die derde hefboom die kop vorm. Die metaalstrook is dan 180 ° gedraai om die volgende gelyke en teenoorgestelde spykervorm van die strook af te sny. Hierdie naels staan ​​bekend as gesnyde naels.
Omdat die spyker tot dan met die hand gemaak is, is die eerste masjiene natuurlik ontwerp om dieselfde produkvorm te vervaardig - 'n vierkantige spykertjie met 'n rooskop, maar slegs aan twee kante van die steel.
Binnekort het spykers regtig begin posvat, veral in die VSA en ook in die Verenigde Koninkryk met sy gevange markte van die Britse Ryk. Die gesnyde spyker is in groot getalle vervaardig en verskillende vorms is ontwerp om vir verskillende doeleindes te pas.
In die hart van die industriële revolusie het baie spykerfabrieke ry vir ry van hierdie spykermasjiene en die onophoudelike gekletter daaruit het 'n oorverdowende geluid geskep.
Hierdie ou foto uit die vroeë 1900's toon 'n tipiese spykerwinkel - let op die masjiene is katrol aangedryf
Tog was die proses arbeidsintensief, met 'n man (of vrou) wat elke masjien bygewoon het.
Aan die begin van die 1900's is die eerste ronde staaldraad vervaardig en vinnig is masjiene ontwerp om hierdie nuwe grondstof te gebruik. Die eerste outomaties vervaardigde draadspykers sonder menslike ingryping behalwe om die masjien op te stel, het dadelik getoon dat dit die manier was om 'n goedkoper spyker te vervaardig.
Die feit dat die spyker 'n ronde parallelle skag gehad het wat tot vier keer minder houvermoë gehad het, het nie so veel saak gemaak nie. Dunner hout word in die konstruksie gebruik en ander vorme van bevestiging word beskikbaar as 'n sterk bevestiging nodig is.
Die draadspyker het vinnig die gekose spyker geword soos dit vandag is, vanweë die prys daarvan, en die nagel se dag is getel.
In die 21ste eeu word die spykermaakproses deur die eeue nou deur die restourasiebedryf gebruik om vas te stel wanneer 'n gebou gebou is. Handgemaakte spykers dui daarop dat die gebou voor 1800 gebou is. Gesnyde spykers dui daarop dat die gebou tussen 1800 en die vroeë 1900's gebou is. Draadspykers sal gevind word in 'n gebou wat in die tydperk van nou af opgestel is.
Handgemaakte spyker (bo) Sny spyker (middel) Draadspyker (onderkant)
Daar is tans 'n enorme belangstelling in die behoud van ons erfenis, en baie van die erfenis is in die vorm van die geboue wat oorbly as 'n bewys van 'n vervloë tyd.
Vir die hersteller is dit uiters belangrik dat die korrekte grondstowwe gebruik word in 'n poging om 'n ou gebou te bewaar. Spykers is geen uitsondering nie. Die restaurateur wil soortgelyke spykers gebruik om die egtheid van die gerestoureerde gebou te verseker.
Alhoewel dit vandag moontlik is om 'n smid te kry om 'n handgemaakte spyker uit yster te vervaardig, kan die koste te hoog wees en die smid wil nie sy beperkte tyd daaraan bestee om sulke klein produkte te maak nie.
Byna 'n eeu na hul voorspelde afsterwe bestaan ​​daar egter nog steeds twee vervaardigers van nagelnaels wat die proses byna 200 jaar oud gebruik en masjiene gebruik wat skaars verander het in die ontwerp in daardie tyd.
Een van hierdie ondernemings is Glasgow Steel Nail Co, wat sy besigheidswortels tot 1870 kan herlei. Benewens die werk met hierdie ou masjiene, behels die proses ook die behoud van die smid se vaardighede om sny- en koerswerktuie te vorm.
'N Nuwe snywerktuig word uit die vuil vuur verwyder
Soos vroeër verduidelik, het die eerste snynaelmasjiene die handgemaakte spyker herhaal - die vierkantige spykers met 'n rooskop. Omdat die proses nog steeds behels dat 'n man (of vrou) 'n metaalstrook aan 'n masjien voorgee, is die spykers noodwendig onnauwkeurig - dit wil sê dat elke spyker 'n bietjie anders kan lyk as die volgende.
'N Oorsig van 'n gesnyde spykermasjien vandag - let op die gehoorbeskerming!
Klik hier om 'n film van die proses te kyk
Die gevolg is dat hierdie snynaels dikwels met handgemaakte naels verwar word. In gebruik is die rooskop dikwels die enigste deel van die spyker wat sigbaar bly, en hierdie vorm van die kop word nou as lewensbelangrik beskou as 'n periodieke spyker vereis word.
'N Dore -spyker wat hoofsaaklik gebruik word om aan deure vas te maak
Of die projek herstel of die bou van 'n replika behels, 'n egte snynael wat gemaak is met 'n proses wat in 200 jaar nie verander het nie, verleen 'n mate van egtheid aan die projek.
Die spykers is gewoonlik gemaak van sagte staal en word dikwels sonder verdere afwerking gebruik en kan vasgeslaan word (d.w.s. 90 ° gebuig om die spyker vas te hou). 'N Onlangse duur projek het spykers ingesluit om op groot buitedeure vas te maak, wat doelbewus laat roes om groter egtheid te verseker. Spykers kan ook in koper en brons vervaardig word.
Glasgow Steel Nail Co was betrokke by baie interessante projekte wat insluit die verskaffing van spykers vir die Globe Theatre in Londen, herstelwerk aan Stirling Castle en ander kastele. Die spykers word oor die algemeen gebruik vir deure, vloere, hekke, in elk geval waar 'n periodieke spyker vertoon moet word. Die maatskappy is ook bereid om spesiale projekte te oorweeg, byvoorbeeld, dit het 'n bronsnaelspyker gemaak vir die bou van die replika-skip 'Matthew', wat in 2000 die 500 jaar oue reis van John Cabot herontdek het wat New Foundland ontdek het .
Die bronsnael spesiaal gemaak vir die 'Matthew'
Tradisionele gesnyde naels wat die moeite werd is om te bewaar?
Deur die jare het die gesnyde spyker die probleem van mededinging ondervind met sy mededinger die draadnael en sy geskiedenis as die eerste algemene spyker.
Een aspek hiervan was die verwagting dat, omdat draadnaels goedkoop is, die gesnyde spyker ook goedkoop moet wees. Dit is immers net 'n spyker. Die poging om hierdie gedagtegang te volg, hoe belaglik die prosesse ook al is, het meegebring dat baie vervaardigers van spykers oor die jare opgehou het omdat marges so laag was.
Die proses is net so deel van ons erfenis as die produkte wat vervaardig word, en die betrokkenes in die restourasiebedryf sal nodig wees om die ingesteldheid te verander om die prys van gesnyde naels en spykers te vergelyk as die proses wil voortbestaan.
Een manier om die ingesteldheid te verander, is om te dink in terme van die prys per spyker in vergelyking met ander ou artefakte wat gebruik word en inderdaad wat vandag gekoop kan word. Gesnyde spykers vir die restourasiebedryf kan slegs 'n paar sentjies beloop, en dit neem net 'n oomblik om hul waarde op lang termyn te bepaal, in vergelyking met die blikkie Coca Cola of Mars Bar wat u vir middagete kan koop.
'N Erkenning van die waardevolle spykersaanbod is nodig om te verseker dat die proses nie vir ewig verlore gaan nie en die oorhandiging van die betrokke vaardighede aanmoedig. Die prys is inderdaad nie dieselfde as die prys wat in die Middeleeue vir handgemaakte spykers gehef is nie.
U kan meer inligting oor die vroeë spykerhandel in die Verenigde Koninkryk lees as u hier klik.
U kan nog 'n artikel lees oor die geskiedenis van spykermaak as u hier klik.
Vir nog meer gedetailleerde inligting oor spykerkronologie om die ouderdom van 'n gebou te bepaal, het die vorms van handspykers die eerste spykers geword, wat in 'n tweede proses in die loop van die periode 1790-1820 die eerste was om die beste te ontwerp 'n enkele spykermasjien, of u wil kyk na die handleiding van die Britse leër van die Nail Standards uit 1813, hier is die bronne vir hierdie artikels, veral die onderstaande.
Lee H. Nelson: Nagelkronologie as hulpmiddel om ou geboue uit te dateer, Technical Leaflet 48. Nashville: American Association for State and Local History, 1968,
Maureen K. Phillips: Mechanic Geniuses and Duckies, 'n hersiening van New England's Cut Nail Chronology voor 1820, APT Bulletin Vol. XXV nr. 3-4, en Werktuigkundige genieë en eendjies Redux: spykermakers en hul masjiene, APT Bulletin XXVII No. 1-2. Association for Preservation Technology International
'N Eenvoudige houtraamwerk gemaak van reguit vertikale en horisontale stukke met 'n gewone dak sonder daksparre. Die term boks raam is nie goed gedefinieer nie en is gebruik vir enige vorm van raamwerk (met die gewone uitsondering van kruisraamwerk). Die onderskeid wat hier aangebied word, is dat die daklading deur die buitemure gedra word. Gordels word ook in gewone houtrame aangetref.
'N Kruis is 'n paar krom of geboë hout  wat 'n geboë (VSA) of kruisraam (VK) vorm, die individuele hout word elkeen 'n lem genoem. In die Verenigde Koninkryk is meer as 4000 geboue met 'n kruisraamwerk aangeteken. Verskeie soorte kruisrame word gebruik, meer inligting volg in Engelse styl hieronder en by die hoofartikel Cruck.
Egte kruis of vol kruis: lemme, reguit of geboë, strek van grond of fondament tot by die nok wat as die hoofsparre dien. 'N Volkrag het nie 'n trekbalk nodig nie.
Base cruck: tops van die lemme word afgekap deur die eerste transversale element soos deur 'n bindbalk.
Verhoogde kruis: lemme land op 'n metselmuur en strek tot by die nok.
Middelkruis: lemme beland op 'n metselmuur en word afgekap deur 'n kraag.
Bo -kruis: lemme beland op 'n trekbalk, baie soortgelyk aan kniebalke.
Gesamentlike vragmotor: lemme is gemaak van stukke wat op verskillende maniere naby dakrand verbind is. Sien ook: hamerdak
Eindkrok is nie 'n styl nie, maar aan die gewelkant van 'n gebou.
Vakwerk huise, Backnang, Duitsland
Vakwerkhuise, Miltenberg im Odenwald, Duitsland
Landelike ou treinstasie -houtraamstyl in Metelen, Duitsland
Gangrame het een of meer rye binnepale. Hierdie binnepale dra gewoonlik meer strukturele las as die poste in die buitemure. Dit is dieselfde konsep van die gang in kerkgeboue, soms 'n gangkerk genoem, waar die middelste gang tegnies 'n skip genoem word. 'N Skip word egter dikwels 'n gang genoem, en skure met drie gange is algemeen in die VSA, Nederland en Duitsland. Geboue in die gang is wyer as die eenvoudiger geboue met 'n boksraam of 'n kruisraam, en het tipies gordyne wat die balke ondersteun. In die noorde van Duitsland staan ​​hierdie konstruksie bekend as variasies van a Ständerhaus.
Halfhout verwys na 'n struktuur met 'n raam van draende hout, wat spasies skep tussen die hout wat panele genoem word (in Duits Gefach of Fächer = partisies), wat dan ingevul word met 'n soort nie-strukturele materiaal wat bekend staan ​​as invul. Die raam word dikwels aan die buitekant van die gebou blootgestel. 
Die vroegste bekende vulling, genoem opus craticum deur die Romeine, was 'n wattle en daub tipe konstruksie.  Opus craticum word nou ook verwarrend toegepas op 'n Romeinse klip/mortel invul. Soortgelyke metodes om wattle en daub te gebruik, is ook gebruik en bekend onder verskillende name, soos mosselpersone en daub, kat-en-klei, of fakkels (Frans), om slegs drie te noem.
Wattle en daub was die algemeenste vul in antieke tye. Die stokke was nie altyd tegnies wattlework (geweef) nie, maar ook individuele stokke wat vertikaal, horisontaal of skuins in gate of groewe in die raam geïnstalleer is. Die deklaag bevat baie resepte, maar was gewoonlik 'n mengsel van klei en kryt met 'n bindmiddel soos gras of strooi en water of urine.  Toe die vervaardiging van stene toeneem, het die invul van bakstene die minder duursame invul vervang en meer algemeen geword. Klip wat in mortel gelê is as 'n vulsel, is gebruik in gebiede waar kliprommel en mortel beskikbaar was.
Ander invullings sluit in bousillage, afgevuurde baksteen, ongevuurde baksteen soos adobe of moddersteen, soms klippe genoem pierrotage, planke soos in die Duits ständerbohlenbau, hout soos in ständerblockbauof skaars selde sonder houtsteun.  Die muuroppervlaktes aan die binnekant was dikwels met 'n plafon 'plafon' en gepleister vir warmte en voorkoms.
Bakvulling wat soms nogging genoem word, het die standaard invulling geword nadat die vervaardiging van stene dit meer beskikbaar en goedkoper gemaak het. Vakwerkmure kan bedek wees met symateriaal, insluitend gips, weerplank, teëls of gordelroos. 
Die invulling kan bedek wees met ander materiale, insluitend weerplankry of teëls.  of blootgestel word. As dit blootgestel is, is beide die raamwerk en die invul soms op 'n dekoratiewe manier gedoen. Duitsland is bekend vir sy dekoratiewe houtwerk en die figure het soms name en betekenisse. Die dekoratiewe manier van houtwerk word in Duitsland bevorder deur die Duitse houtraamweg, verskeie beplande roetes wat mense kan ry om noemenswaardige voorbeelde te sien van Fachwerk geboue.
Dekoratiewe gevulde baksteen invul met uilgate
Gewone baksteen -invulling word blootgestel
Klipvulling genoem opus incertum deur die Romeine
Sommige klippe -invullings word sigbaar gelaat
Die wattle en daub was bedek met 'n versierde laag gips.
Soos wattle en daub, maar met horisontale balke
Hier word die gipsvulling self gevorm en versier.
Bo -op: wattle en daub, onderkant: puin
Galery van enkele genoemde figure en versierings:
Eenvoudige saltiers of St. Andrews kruise in Duitsland
Twee geboë soutmakers wat ook St. Andrews -kruise genoem word tydens herstelwerk aan 'n gebou in Duitsland: Die invul is verwyder.
Verskeie vorme van 'man' -figure word in Duitsland aangetref, hierdie word' 'wilde man' genoem.
'N Figuur wat 'n Alemanniese vrou genoem word
Wilde man (middel), halfman (op die hoeke)
Reliëfsnywerk versier 'n paar vakwerkgeboue.
Die voetstutte is met sonskyfies gesny (Sonnenscheiben), 'n tipiese ontwerp van die Noord-Duitser Weser-Renaissance.
Die versameling elemente in houtwerk kry soms spesifieke name:
Bo -Duitse Fachwerk (vanaf 1582/83 in Eppingen BW)
'N Voorbeeld van Fachwerk in Franconia (Fränkisches Fachwerk). Beeld: I, Metzner
Fachwerk in Upper Franconia is baie gedetailleerd.
In Engeland, Spanje en Frankryk word noue studding aangetref
Vierkante paneelhoutwerk met gevulde baksteen-invulling: Vierkantige panele is tipies van die Nederduitse huis en word in Engeland aangetref.
Kruisraamwerk kan met halfhoutmure gebou word. Hierdie huis is in die Ryedale Folk Museum in Engeland.
Geskiedenis van die term Edit
Die term vakwerk is nie so oud soos die Duitse naam nie Fachwerk of die Franse naam colombage, maar dit is die standaard Engelse naam vir hierdie styl. Een van die eerste mense wat die term "vakwerk" gepubliseer het, was Mary Martha Sherwood (1775–1851), wat dit in haar boek gebruik het, Die dame van die herehuis, gepubliseer in verskeie volumes van 1823 tot 1829. Sy gebruik die term prentjiemooi: ". Deur 'n hek in 'n snelheining, kom ons by die stoep van 'n ou kothuis waar 'n bejaarde man en vrou ons ontvang het."  Teen 1842 het vakwerk sy weg gevind Die ensiklopedie van argitektuur deur Joseph Gwilt (1784–1863). Hierdie kombinasie van blootgestelde houtbalke en gevulde ruimtes het die kenmerkende "vakwerk" of soms "Tudor" -styl of "swart-en-wit" geskep.
Oudste voorbeelde Redigeer
Die oudste bekende vakwerkgebou word die Huis van opus craticum. Dit is begrawe deur die uitbarsting van die berg Vesuvius in 79 nC in Herculaneum, Italië. Opus craticum is deur Vitruvius in sy boeke oor argitektuur genoem as 'n houtraamwerk met watervulwerk.  Dieselfde term word egter gebruik om houtraamwerke te beskryf met 'n invulling van kliprommel wat in mortel gelê is wat die Romeine genoem het opus incertum. 
Alternatiewe betekenisse Redigeer
'N Minder algemene betekenis van die term' vakwerk 'word gevind in die vierde uitgawe van John Henry Parker Klassieke woordeboek vir argitektuur (1873) wat vakwerkhuise van vakwerk onderskei, met vakwerkhuise met 'n grondvloer in klip  of stompe soos die Kluge-huis, wat 'n houthuis was met 'n houtraamwerk op die tweede verdieping.
Tradisionele houtraamwerk is die metode om geraamde strukture van swaar hout saam te voeg met verskillende verbindings, gewoonlik en oorspronklik met skootverbindings, en dan later vasgeknipte hak- en speldverbindings. Diagonale stut word gebruik om 'rek' of beweging van strukturele vertikale balke of pale te voorkom. 
Oorspronklik sou Duitse (en ander) meester -timmermanne die gewrigte vasmaak met 'n afstand van ongeveer 25 mm, genoeg ruimte vir die hout om te beweeg terwyl dit 'gekruid' word, dan die penne afsny en die balk heeltemal in die huis dryf. sok. [ aanhaling nodig ]
Om die veranderlike groottes en vorms van gekapte (met byl of byl) en gesaagde hout te hanteer, word twee hoofmetodes gebruik: skrywer en houtwerk.
Skrywe of hantering is in die hele Europa gebruik, veral vanaf die 12de eeu tot die 19de eeu, en daarna na Noord -Amerika ingevoer, waar dit in die vroeë 19de eeu algemeen was. In 'n skrywerraam word houtvoetstukke gevorm of "op maat gemaak" om by hul ooreenstemmende hout te pas, dus moet elke stuk hout genommer (of "opgeteken") word.
Vierkantige timmerwerk is in die 18de eeu in New England ontwikkel. Dit het gehuiste verbindings in hoofhout gebruik om verwisselbare stutte en ringe moontlik te maak. Vandag beteken gestandaardiseerde houtformaat dat houtraamwerke volgens die snybedryf in massaproduksiemetodes opgeneem kan word, veral waar hout gesny word deur presiese rekenaar numeriese beheermasjiene.
'N Steiger is 'n boonste verdieping wat soms histories 'n strukturele horisontale balk gebruik het, ondersteun op kantelaars, 'n bresummer of' jetty bressummer 'genoem om die gewig van die nuwe muur te dra, wat uitwaarts van die voorafgaande vloer of verdieping uitsteek.
In die stad York in die Verenigde Koninkryk toon die beroemde straat, bekend as The Shambles, 'n voorbeeld hiervan, waar huise met huise amper bo die straat raak.
Histories sou die hout vierkantig met 'n kapbyl uitgekap gewees het en dan met 'n breë as afgewerk wees. Indien nodig, word kleiner hout uit die gekapte balke gesny met behulp van pitsae of raamsae. Tans word hout meer gereeld gesaag, en die hout kan soms aan al vier kante met masjien geskaaf word.
Die vertikale hout bevat:
(hoofsteun by hoeke en ander groot staanders), (bykomende regop ledemate in geraamde mure), byvoorbeeld, naby studs.
Die horisontale hout bevat:
vensterbanke (ook genoem maalbanke of sole-stukke, aan die onderkant van 'n muur waarin paaltjies en studs met tappe aangebring word),
noggin-stukke (die horisontale hout wat die bokant en onderkant van die rame van invulpanele vorm),
muurplate (aan die bokant van houtraamwerke wat die dakkappe en balke van die dak ondersteun).
By aanleg kan horisontale elemente die volgende insluit:
Die steeksomer (of borsomer), waar die hoof vensterbank (horisontale stuk) waarop die uitsteekende muur hierbo rus, oor die hele breedte van die steigerwand strek. Die bresomer is self vorentoe gekantel, anderkant die muur daaronder.
Die draakbalk wat skuins van die een hoek na die ander loop, en die hoekpale hierbo ondersteun en ondersteun deur die hoekpale hieronder
Die steilbalke of balke voldoen aan die vloerafmetings hierbo, maar is reghoekig met die steilplate wat ooreenstem met die korter afmetings van die "dak" van die vloer hieronder. Pierbalke word teen 45 ° in die kante van die draakbalke vasgemaak. Hulle is die belangrikste bestanddele van die cantilever -stelsel en bepaal hoe ver die steiger projekteer.
Die steilplate is ontwerp om die plafonbalke te dra. Die steilplate self word ondersteun deur die hoekpale van die verdiepingsvloer hieronder.
Die skuins hout bevat:
(die skuins hout vorm die driehoekige raamwerk by gewels en op die dak) (skuins balke wat ekstra ondersteuning bied tussen horisontale of vertikale dele van die houtraam) stut ('n dekoratiewe en ondersteunende raamstyl, gewoonlik 45 ° na die regop en horisontale rigtings van die raam)
Postkonstruksie en raamkonstruksie Redigeer
Daar was twee verskillende stelsels vir die posisie van poste en studs:
Op die ouer manier, wat postkonstruksie genoem word, gaan die vertikale elemente voort vanaf die grondwerk tot by die dak. Hierdie postkonstruksie word in Duits genoem Geschossbauweise of Ständerbauweise. Dit is ietwat soortgelyk aan die ballonraamwerkmetode wat tot in die middel van die 20ste eeu in Noord -Amerika algemeen was.
Op 'n gevorderde manier, raamkonstruksie genoem, word elke verhaal soos 'n kas gebou, en die hele gebou is opgebou soos 'n hoop sulke gevalle. Hierdie raamkonstruksie word in Duits genoem Rähmbauweise of Stockwerksbauweise.
Raampaalraamwerk is 'n struktureel eenvoudige en antieke raam- en latei-raamwerk waar die paaltjies tot by die nokbalke strek. Duitsers noem dit Firstsäule of Hochstud.
Moderne houtverbindingsmetode (1930s - 1950s) Redigeer
In die dertigerjare is 'n stelsel van houtraamwerk na verwys as die "moderne houtverbindingsmetode"  ontwikkel. Dit word gekenmerk deur die gebruik van houtlede wat in kappies en ander raamstelsels gemonteer is en vasgemaak is met verskillende soorte metaalhoutverbindings. Hierdie tipe houtkonstruksie is gebruik vir verskillende soorte geboue, insluitend pakhuise, fabrieke, motorhuise, skure, winkels/markte, ontspanningsgeboue, kaserne, brûe en skote.  Die gebruik van hierdie strukture is bevorder vanweë hul lae konstruksiekoste, maklike aanpasbaarheid en prestasie in vuur in vergelyking met die onbeskermde staalkonstruksie.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs en die Kanadese militêre ingenieurs onderneem om vliegtuighangers met hierdie houtkonstruksiestelsel te bou om staal te bespaar. Houthangers is in Noord -Amerika gebou en het verskillende tegnologieë gebruik, waaronder boogsnare, Warren- en Pratt -kappies, gelamineerde boë en lameldakstelsels. Uniek aan hierdie tipe gebou is die ineenstorting van die houtlede van die dakkappe en ondersteunende kolomme en hul verbindingspunte. Die houtlede word uitmekaar gehou deur "vullers" (blokke hout). Dit laat lugruimtes tussen die houtlede, wat die lugsirkulasie verbeter en om die elemente droog word, wat die weerstand teen verrotting van vog verbeter.
Houtlede in hierdie tipe raamstelsel is verbind met ysterhoutverbindings van verskillende soorte. Vragte tussen houtlede is oorgedra met behulp van gesplete ringe (groter vragte), getande ringe (ligter vragte), of spykende roosterverbindings.  Gesplete ringverbindings was metaalringe wat tussen aangrensende houtlede vasgemaak was om dit aan mekaar te verbind. Die ringe is in albei houtlede in sirkelvormige groewe geplaas, en die vergadering is met deurboute vasgehou. Die deurboute het slegs die vergadering bymekaar gehou, maar was nie vragdraend nie.  Skeerplaatverbindings is gebruik om vragte tussen houtlede en metaal oor te dra. Skuifplaatverbindings lyk soos groot skroewe, vervorm aan die kant wat teen die hout gerig is om dit vas te hou, en word met lang boute of lengtes van skroefdraad vasgemaak. 'N Toonaangewende vervaardiger van hierdie tipe houtverbindings was die Timber Engineering Company, of TECO, van Washington, DC. Die naam van hul split-ring verbindings was die "TECO Wedge-Fit."
Moderne funksies Edit
In die Verenigde State en Kanada is die konstruksie van houtraamwerk sedert die sewentigerjare herleef en is dit nou [ wanneer? ] 'n florerende renaissance van die ou vaardighede beleef. [ aanhaling nodig ] Dit is grootliks te wyte aan praktisyns soos Steve Chappell [ who? ], Jack Sobon [ who? ], en Tedd Benson [ who? ], wat ou planne en tegnieke bestudeer het en 'n lang verwaarloosde tegniek laat herleef het. Nadat 'n handgemaakte vaardigheid afgeneem het, is die konstruksie van houtraamwerk nou gemoderniseer met behulp van moderne industriële gereedskap soos CNC-masjiene. . [ aanhaling nodig ]
Houtraamstrukture verskil op verskeie maniere van konvensionele geboue met houtraamwerke. Houtraamwerke gebruik minder, groter houtlede, gewoonlik hout in die gebied van 15 tot 30 cm (6 tot 12 in), terwyl gewone houtraamwerke baie meer hout gebruik met afmetings gewoonlik in die 5 tot 25 cm (2- tot 10 cm) -binne reikafstand. Die metodes om die raamlede vas te maak, verskil ook. In konvensionele raamwerk word die lede met spykers of ander meganiese bevestigingsmiddels verbind, terwyl houtraamwerk gebruik maak van die tradisionele hakwerk of meer komplekse verbindings wat gewoonlik slegs met houtpenne vasgemaak word. [ aanhaling nodig ] Moderne komplekse strukture en houthakke bevat dikwels staalverbindings, soos gussetplate, vir beide strukturele en argitektoniese doeleindes.
Onlangs het dit algemeen geword dat die houtstruktuur heeltemal in vervaardigde panele soos strukturele geïsoleerde panele (SIP's) ingesluit word. Alhoewel die hout slegs binne -in die gebou gesien kan word, is die konstruksie minder kompleks en is die isolasie groter as in die tradisionele houtbou. SIP's is "'n isolerende skuimkern wat tussen twee strukturele omhulsels ingeklem is, tipies georiënteerde draadbord" volgens die Structural Isolated Panel Association.  SIP's verminder die afhanklikheid van stut- en hulpelemente, omdat die panele oor groot afstande strek en die basiese houtraam styf maak.
'N Ander konstruksiemetode is met betonvloere met uitgebreide gebruik van glas. Dit laat 'n baie soliede konstruksie toe in kombinasie met 'n oop argitektuur. Sommige ondernemings spesialiseer in industriële voorafvervaardiging van sulke residensiële en ligte kommersiële strukture soos Huf Haus as huise met lae energie of-afhanklik van ligging-geboue met geen energie nie.
Stro-baalkonstruksie is 'n ander alternatief waar strooibale gestapel word vir nie-draende invul met verskillende afwerkings wat binne en buite aangebring word, soos pleisterwerk en gips. Dit spreek die tradisionalis en die omgewingsbewustes aan, aangesien dit 'gevind' materiaal gebruik om te bou.
Mudbricks wat ook adobe genoem word, word soms gebruik om houtraamstrukture in te vul. Dit kan op die perseel gemaak word en bied uitstekende vuurweerstand. Sulke geboue moet egter ontwerp word om die swak termiese isolerende eienskappe van moddersteen te akkommodeer, en het gewoonlik diep dakrand of 'n stoep aan vier kante vir weerbeskerming.
Ontwerp strukture Redigeer
Houtontwerp of houtontwerp is 'n subkategorie van konstruksie -ingenieurswese wat fokus op die ontwerp van houtstrukture. Hout word geklassifiseer volgens boomsoorte (bv. Suidelike denne, Douglas -fir, ens.) En die sterkte daarvan word gegradeer met behulp van talle koëffisiënte wat ooreenstem met die aantal knope, die voginhoud, die temperatuur, die korrelrigting, die aantal gate, en ander faktore. Daar is ontwerpspesifikasies vir gesaagde hout, limtrélede, voorafvervaardigde I-balke, saamgestelde hout en verskillende verbindingsoorte. In die Verenigde State word konstruksierame dan ontwerp volgens die metode Toelaatbare spanningontwerp of die metode vir laadverminderde faktorontwerp (laasgenoemde word verkies). 
Die tegnieke wat gebruik word in houtraamwerk dateer uit die Neolitiese tyd, en is in baie dele van die wêreld gedurende verskillende tydperke gebruik, soos antieke Japan, kontinentale Europa en Neolitiese Denemarke, Engeland, Frankryk, Duitsland, Spanje, dele van die Romeinse Ryk , en Skotland.  Die houtraamtegniek was histories gewild in klimaatsones wat bladwisselende hardehoutbome, soos eikebome, bevoordeel. Die mees noordelikste gebiede is die Baltiese lande en die suide van Swede. Houtraamwerk is skaars in Rusland, Finland, Noord -Swede en Noorweë, waar lang en reguit hout, soos denne en spar, geredelik beskikbaar is en houthuise in plaas daarvan bevoordeel is.
Kunswerk in die Noord-Europese boustyl is kenmerkend vir die Middeleeuse en vroeë moderne Denemarke, Engeland, Duitsland en dele van Frankryk en Switserland, waar daar nog nie genoeg hout was nie, maar die nodige vaardighede om die klipwerk aan te trek, was te kort . By konstruksie van vakwerk het hout wat in die helfte geskeur is, die volledige geraamte van die gebou verskaf.
Europa is vol houtraamwerke wat al honderde jare teruggaan, insluitend landgoed, kastele, huise en herberge, waarvan die argitektuur en konstruksietegnieke deur die eeue heen ontwikkel het. In Asië word houtraamstrukture aangetref, baie van hulle tempels.
Sommige Romeinse timmerwerk wat in anoksiese lae klei op Romano-Britse villa-terreine bewaar is, toon aan dat gesofistikeerde Romeinse timmerwerk al die nodige tegnieke vir hierdie konstruksie gehad het. Die vroegste oorblywende (Franse) vakwerkgeboue dateer uit die 12de eeu.
Belangrike hulpbronne vir die bestudering en waardering van historiese boumetodes is opelugmuseums.
Die toppersessie is 'n bouersritueel, 'n antieke tradisie wat na 700 nC in Skandinawië ontstaan ​​het.  In die VSA word 'n tak of klein boom aan die piek van die houtraam geheg nadat die raam as 'n viering voltooi is. Histories was dit algemeen dat die meester -timmerman 'n toespraak gehou het, 'n roosterbrood gemaak het en dan die glas gebreek het. In Noord -Europa word 'n krans wat vir die geleentheid gemaak is, meer algemeen as 'n tak gebruik. In Japan is die "ridge opheffing" 'n godsdienstige seremonie genaamd die jotoshiki.  In Duitsland word dit die Richtfest.
Timmermansmerke is 'n algemene term vir merke wat op die hout van houtgeboue tydens konstruksie gelaat word.
Byeenkoms- of huweliksmerke is gebruik om die individuele hout te identifiseer. Monteermerke bevat nommering om die stukke van die raam te identifiseer. Die nommering kan soortgelyk wees aan Romeinse syfers, behalwe dat die getal vier IIII is en nege VIIII. Hierdie merke word gebeitel, met 'n renmes gesny ('n hulpmiddel om lyne en sirkels in hout te sny) of snye te sny. Die nommering kan ook in Arabiese syfers wees, wat dikwels met 'n rooi vetpotlood of kryt geskryf word. Duitse en Franse skrynwerkers het 'n paar unieke merke gemaak. (Abbundzeichen (Duitse monteermerke)).
Uitlegtekens wat oorgebly het van die afmerk, identifiseer die plek waar gewrigte gesny moet word en pennetjiesgate geboor word, het timmermanne ook die plek gemerk op 'n hout waar hulle dit gelykgemaak het, as deel van die bouproses, en het hierdie 'vlaklyne' genoem, soms het hulle 'n merk twee voet van 'n kritieke plek af, wat dan die 'twee voetmerk' genoem is. Hierdie merke word tipies met 'n aakagtige gereedskap op die hout gekrap tot later in die 19de eeu, toe hulle potlode begin gebruik het.
Soms het timmermanne of eienaars 'n datum en/of hul voorletters in die hout gemerk, maar nie soos messelaars die messelaars gelaat het nie.
Borde op die gebou mag 'merktekens' daarin laat sny, wat getalle was wat gebruik is om die hoeveelheid hout (hout) by te hou.
Ander merke in ou geboue word 'rituele merke' genoem, wat dikwels tekens was wat die insittendes gevoel het hulle sou beskerm teen skade.
Baie historiese handgereedskap wat duisende jare lank deur houtrappers gebruik word, het ooreenkomste, maar verskil in vorm. Gereedskap met elektrisiteit word eers in die twintigerjare in die VSA beskikbaar en ontwikkel steeds. Sien die lys met houtraamwerktuie vir basiese beskrywings en beelde van ongewone gereedskap (die lys is tans onvolledig).
Britse tradisie Redigeer
Sommige van die vroegste bekende houthuise in Europa is in Groot -Brittanje gevind, wat dateer uit die Neolitiese tyd Balbridie en Fengate is 'n paar van die seldsame voorbeelde van hierdie konstruksies.
Gegoteerde gipsversiering, pargetting  het sommige Engelse Tudor -argitektuurhuise verder verryk. Halfhout is kenmerkend van die Engelse volksargitektuur in East Anglia,  Warwickshire,   Worcestershire,  Herefordshire,   Shropshire,   en Cheshire, [29 ] waar Little Moreton Hall een van die mees uitgebreide Engelse voorbeelde van vakwerk-konstruksie is. 
In South Yorkshire toon die oudste houthuis in Sheffield, die "Bishops 'House" (ongeveer 1500), tradisionele vakwerkkonstruksie.
In die Weald of Kent en Sussex, , die vakwerkstruktuur van die Wealden-saalhuis, , bestaan ​​dit uit 'n oop saal met baaie aan weerskante en dikwels boonste verdiepings.
Kunswerk het in die vroeë 17de eeu saam met Britse koloniste na Noord-Amerika gereis, maar is gou verlaat in Nieu-Engeland en die middel-Atlantiese kolonies vir omhulsel ('n Oos-Anglia-tradisie). Die oorspronklike Engelse koloniale nedersettings, soos Plymouth, Massachusetts en Jamestown, Virginia, het geboue met houtraamwerk, eerder as die houthutte wat gereeld met die Amerikaanse grens verband hou. Lewende geskiedenisprogramme wat die boutegniek demonstreer, is op beide hierdie plekke beskikbaar.
Historiese houtraamhuise in Warwick, Engeland
Kruising van Shambles en Little Shambles strate, York, Engeland
Bessie Surtees House, Quayside, Newcastle upon Tyne, Engeland
Die suidelike reeks van Little Moreton Hall, Cheshire, Engeland
The Yeoman's House, Bignor, West Sussex, Engeland, 'n drie-baai Wealden-saalhuis.
The Crooked House, Lavenham, Suffolk, Engeland
Een van die oorblywende strate met huise wat amper aanraak, staan ​​bekend as The Shambles, York, en is 'n baie gewilde toeriste-aantreklikheid.
Engelse style Redigeer
Vir houtraamhuise in Wallis, sien: Argitektuur van Wallis
Historiese konstruksie van houtraamwerk in Engeland (en die res van die Verenigde Koninkryk) toon streeksvariasie  wat verdeel is in die "oostelike skool", die "westelike skool" en die "noordelike skool", hoewel die kenmerkende tipes raamwerk in hierdie skole kan in die ander streke (behalwe die noordelike skool) gevind word.  'n Kenmerk van die oostelike skool is noue studs, wat 'n halfhoutstyl is van baie studs wat oor die breedte van die studs uitmekaar is (byvoorbeeld studs van ses duim tussen ses duim uitmekaar) tot in die middel van die 16de eeu en soms breër spasiëring na die tyd. Naby studding was 'n elite -styl wat meestal op duur geboue gevind is. 'N Hoofstyl van die westerse skool is die gebruik van vierkantige panele van ongeveer ewe groot en dekoratiewe raamwerk met baie vorms, soos pastille, sterre, kruise, kwatrooibokke, knoppe en vele ander vorms.  Die noordelike skool het soms poste gebruik wat op die fondament beland het, eerder as op 'n vensterbank, terwyl die vensterbank aan die kante van die pale verbind het en 'n onderbroke vensterbank genoem word. 'N Ander noordelike styl was om nou studding te gebruik, maar in 'n haring- of chevronpatroon. 
Aangesien huise aangepas is om aan veranderende eise te voldoen, was daar soms 'n kombinasie van style in 'n enkele houtraamwerk.  Die belangrikste tipes historiese raamwerk in Engeland is 'cruck frame',  box frame,  en gang konstruksie. Uit die boksraamwerk het meer komplekse geraamde geboue soos die Wealden House en Jettied house ontwikkel [ aanhaling nodig ] .
Die ontwerp van die kruisraamwerk is een van die vroegste en was  in gebruik teen die vroeë 13de eeu, met die gebruik daarvan tot vandag toe, hoewel dit selde na die 18de eeu was.  Sedert die 18de eeu is baie bestaande kruisstrukture egter aangepas, terwyl die oorspronklike kruisraamwerk verborge geraak het. [ aanhaling nodig ] Gedeelde skure is van twee of drie gangetipes, die oudste oorlewende gangskuur is die garsskuur by Cressing Temple  gedateer tot 1205–35. 
Steiger is in die 13de eeu bekendgestel en is nog gedurende die 16de eeu gebruik. 
Oor die algemeen weerspieël die grootte van die hout wat in die konstruksie gebruik word, en die kwaliteit van die afwerking die rykdom en status van hul eienaars. Klein huisies gebruik dikwels taamlik klein deursnithoute wat deur ander as ongeskik beskou sou word. Sommige van hierdie klein huisies het ook 'n baie 'tuisgemaakte' - selfs tydelike - voorkoms. Baie sulke voorbeelde kan gevind word in die Engelse shires. Net so kan sommige relatief klein geboue aansienlike hout en uitstekende vakmanskap bevat, wat die relatiewe rykdom en status van hul oorspronklike eienaars weerspieël. Belangrike hulpbronne vir die bestudering van historiese boumetodes in die Verenigde Koninkryk is opelugmuseums.
Franse tradisie Redigeer
Uitgebreide vakwerkhuise van die 13de tot 18de eeu bly nog steeds in Bourges, Tours, Troyes, Rouen, Thiers, Dinan, Rennes en baie ander stede, behalwe in Provence en Corsica. Houtraamwerk in Frans staan ​​algemeen bekend as pan de bois en halfhout as colombage. Elzas is die streek met die meeste vakwerkhuise in Frankryk. Maar die meeste hiervan is gebou toe die Elsas deel was van Duitsland. Die Duitse argitektuur is versprei oor die Elsas en ou tekens in die Duitse taal kan nog steeds voor die huise gevind word.
Die Normandië tradisie beskik oor twee tegnieke: raamwerke is gebou uit vier eweredig gespasieerde hout wat in die grond gesny is (poteau en terre) of in 'n deurlopende vensterbank (poteau de sole) en bo -op in die bord gesny. Die openinge was gevul met baie materiale, insluitend modder en strooi, watt en daub, of perdhaar en gips. 
Vakwerk huise in Tours (Centre, Frankryk)
Ou huise in Troyes (Champagne, Frankryk)
Vakwerk huise in Châlons-en-Champagne (Champagne, Frankryk)
Kerk van Drosnay (Champagne, Frankryk)
Ou huise in Rennes (Bretagne, Frankryk)
14de-eeuse vroeë gordelhuis, Rouen (Normandië, Frankryk)
Trinity Church of Langonnet (Bretagne, Frankryk)
Duitse tradisie (Fachwerkhäuser) Wysig
Duitsland het verskillende style van hout, maar waarskynlik is die grootste aantal vakwerkgeboue ter wêreld in Duitsland en in die Elsas (Frankryk) te vinde. Daar is baie klein dorpies wat oorlogskade en modernisering vrygespring het en hoofsaaklik, of selfs heeltemal, uit vakwerkhuise bestaan.
Die Duitse houtraamweg (Deutsche Fachwerkstraße) is 'n toeriste -roete wat dorpe met opmerklike verbind fachwerk. Dit is meer as 2 000 km lank, en kruis Duitsland deur die state Nedersakse, Sakse-Anhalt, Hesse, Thüringen, Beiere en Baden-Württemberg.  
Sommige van die meer prominente dorpe (onder vele) sluit in: Quedlinburg, 'n UNESCO-stad, met meer as 1200 vakwerkhuise oor vyf eeue Goslar, 'n ander stad Hanau-Steinheim (die tuiste van die broers Grimm) Bad Urach Eppingen ("Romantiese stad" met 'n vakwerkkerk uit 1320) Mosbach Vaihingen an der Enz en die nabygeleë UNESCO-gelyste Maulbronn Abbey Schorndorf (geboorteplek van Gottlieb Daimler) Calw Celle en Biberach an der Riß met albei die grootste middeleeuse kompleks, die Heilige Gees hospitaal en een van Suid-Duitsland se oudste geboue, nou die Braith-Mali-museum, dateer uit 1318.
Duits fachwerk boustyle is baie uiteenlopend met 'n groot aantal timmerwerktegnieke wat hoogs geregionaliseer is. Duitse beplanningswette vir die behoud van geboue en bewaring van plaaslike argitektuur bepaal dat 'n vakwerkhuis outentiek moet wees vir streeks- of selfs stadspesifieke ontwerpe voordat dit aanvaar kan word.  
'N Kort oorsig van style volg, aangesien 'n volledige opname van alle style onmoontlik is.
Oor die algemeen het die noordelike state fachwerk baie soortgelyk aan dié van die nabygeleë Nederland en Engeland, terwyl die meer suidelike state (veral Beiere en Switserland) meer versiering met hout het as gevolg van groter bosreservate in die gebiede. Gedurende die 19de eeu word 'n vorm van dekoratiewe houtraamwerk genoem bundwerk gewild geword in Beiere, Oostenryk en Suid -Tirol.
Die Duitser fachwerkhaus het gewoonlik 'n fondament van klip, of soms baksteen, miskien 'n paar meter hoog, waarin die houtraamwerk ingekap is of, meer selde, 'n onreëlmatige vensterbank ondersteun.
Die drie hoofvorme kan geografies verdeel word:
Wes -Sentraal -Duitsland en Franconia:
In Wes-Sentraal-Duitse en Frankiese houtwerkhuise (veral in die Sentraal-Ryn en Mosel): die vensters lê meestal tussen die relings van die vensterbanke en lateie.
In Sakse en om die voet van die Harz vorm hoekstutte dikwels volledig verlengde driehoeke.
Nedersaksiese huise het 'n balk vir elke pos.
Holstein-bakhuise is bekend vir hul massiewe balke van 30 cm.
In Swabië, Württemberg, Elsas en Switserland word die gebruik van die skootgewrig as die vroegste metode beskou om die muurplate en bindbalke te verbind, en word veral geïdentifiseer met Swabia. 'N Later vernuwing (ook 'n pionier in Swabië) was die gebruik van toue - bouers het hout laat seisoen wat deur houtpenne gehou is (dit wil sê, tonne). Die hout is aanvanklik geplaas met die tonne wat 'n sentimeter buite die beoogde posisie gelaat is, en later huis toe gery nadat dit heeltemal gekruid geraak het.
Die kenmerkendste kenmerk is die afstand tussen die pale en die hoë plasing van vensters. Panele word omring deur 'n vensterbank, pale en 'n bord en word gekruis deur twee relings waartussen die vensters geplaas is - soos "twee oë wat uitkyk".  
Daarbenewens is daar 'n magdom plaaslike rolwerk- en fretwerkontwerpe van die nie-draende groot hout (stutte) eie aan veral ryk stede of stede.
'N Unieke tipe houtraamhuis kan gevind word in die streek waar die grense van Duitsland, Tsjeggië en Pole ontmoet - dit word die Bo -Lusatiese huis genoem (Umgebindehaus, vertaal as huis met 'n ronde raam). Hierdie tipe het 'n houtraam rondom 'n houtstruktuur op 'n deel van die grondvloer. [ aanhaling nodig ]
Ständerbau in Quedlinburg (Duitsland), Wordgasse 3, wat in 1346 in die verlede gebou is, voorgestel as die oudste houtraamhuis in Duitsland, is 3 ouer huise tans slegs in Quedlinburg bekend!
Houtraam -stadsaal van Wernigerode
Die Plönlein (dws klein plek), die wêreldwye bekende houtraam -ensemble, as die suidelike punt van die ou stad in Rothenburg
Geboue in Braubach, 16de 1ste helfte.
Gelbensande Castle, 'n jaglodge wat in 1887 naby Rostock gebou is
Die vakwerkhuise in Dinkelsbühl het meestal gepleisterde en geverfde fasades.
'N Umgebindehaus in Oybin (Sakse). Die houtraamwerk is buite 'n houtmuur op die grondvloer.
20ste-eeuse houtraamwerk in Ribnitz (Mecklenburg)
Fachwerk (houtraamwerk) in aanbou in 2013, Tirschenreuth
Verskeie vakwerkhuise kan gevind word in Noord-Italië, veral in Piemonte, Lombardije, in die stad Bologna, op Sardinië in die Barbagia-streek en in die Iglesiente-mynstreek.
Vakwerkhuis in Ozzano Monferrato, Piemonte.
Vakwerkhuis in Biella, Piemonte.
Vakwerkhuis in Arquata Scrivia, Piemonte.
Vakwerkhuis in Monza, Lombardy.
vakwerkhuis in Susa, Piemonte.
'N Baie skaars voorbeeld van 'n vakwerkhuis in Sentraal-Italië, in Spoleto, Umbrië.
Histories beskik die meerderheid van die Poolse stede sowel as hul sentrale markplekke oor huise en behuisings met houtraamwerk.  Gedurende die Middeleeue was dit gebruiklik in Pole om óf kaal baksteen óf wattle en daub (Pools: szachulec) as invulling tussen die houtraamwerk.  Die vakwerkhuise wat tans gesien kan word, is egter gebou in gebiede wat histories Duits was of 'n beduidende Duitse kulturele invloed gehad het. Aangesien hierdie streke op 'n stadium dele van die Duitse Pruise was, word vakwerkmure dikwels genoem mur pruski (lit. Pruisiese muur) in Pools. 'N Kenmerkende tipe huis wat verband hou met meestal Mennonitiese immigrantegroepe uit Frisia en Nederland, bekend as die Olędrzy, word 'n "arcade house" genoem (dom podcieniowy). Die grootste religieuse geboue met houtraamwerk in Europa is die Churches of Peace in die suidweste van Pole.  Daar is ook talle voorbeelde van sekulêre strukture met houtraamwerk, soos die graanskure in Bydgoszcz.
Die tradisie van landelike behuising van Umgebindehaus in Suid -Sakse (Duitsland) kom ook voor in die naburige gebiede van Pole, veral in die Sileziese streek.
'N Ander tipe houtgebou van wêreldgehalte wat Pole deel met sommige buurlande, is die kerkgeboue van hout.
Houtraamargitektuur, Mill Island, Bydgoszcz
Kelderhuis in Bydgoszcz, gebou in 1795 op 'n gotiese kelder uit die 15de eeu
Sts. Peter & amp Kerk in Sułów
19e-eeuse houtraamhuis in Toruń
Die Spaanse volg oor die algemeen die Mediterreense vorme van argitektuur met klipmure en vlak dakhoogte. Houtraamwerk is dikwels van die post- en latei -styl. Castilië en León, byvoorbeeld La Alberca, en Baskenland het die mees verteenwoordigende voorbeelde van die gebruik van houtraamwerk op die Iberiese skiereiland.
Die meeste tradisionele Baskiese geboue met vakwerkelemente is losstaande plaashuise (in Baskies: baserriak). Hul boonste verdiepings is gebou met kaste met rommel in nou studs. In die oudste plase en, indien dit bestaan, op die derde verdieping was die mure soms bedek met vertikale weerborde. Groot gate is in die gewel van die hoofgevel gelaat vir ventilasie. Die houtbalke is oorgeverf, meestal in donkerrooi. Die vakatures is ingevul met wattle en puin of rommel wat in 'n kleimortel gelê is en daarna met wit kryt toegeplak of met bakstene gesny. Alhoewel die hele ondersteunende struktuur van hout bestaan, is die hout slegs sigbaar op die hoofgevel, wat oor die algemeen na die suidooste gerig is.
Alhoewel die tipiese Baskiese huis nou meestal met houtwerk verband hou, is die buitemure en die vuurmure in messelwerk (puin, bakstene of, ideaal, ashlers) gebou wanneer dit moontlik was. Hout was 'n teken van armoede. Eikhout was goedkoper as messelwerk: daarom was die mure op die boonste verdieping meestal met houtwerk, toe die geld opraak, Bestaande baserriak met gevelwerk op die boonste vloer op die boonste vloer is van die 15de tot die 19de eeu gebou en kom voor in alle Baskiese streke met 'n oseaanklimaat, behalwe in Zuberoa (Soule), maar is in Lapurdi (Labourd) gekonsentreer.
Sommige Middeleeuse Baskiese toringhuise (dorretxeak) beskik oor 'n oorhangende boonste verdieping in houtwerk. 
Die huise word in mindere mate ook in dorpe en dorpe aangetref as ryhuise, soos die foto uit die Uztaritz -dorp toon.
Tans het dit weer gewild geword om huise te bou wat lyk soos ou Baskiese plaasopstalle, met min of meer respek vir die beginsels van tradisionele vakwerk. 
Vakwerkhuise uit Uztarritz (Lapurdi)
Vakwerkhuis uit Guadilla de Villamar (Spanje). Gewilde styl.
Switserland het baie houtstyle wat met die buurlande oorvleuel.
Tans word houtraamwerk hoofsaaklik in die provinsies Limburg, Luik en Luxemburg aangetref.In stedelike gebiede is die grondvloer voorheen in klip gebou en die boonste verdiepings in houtraamwerk. Aangesien houtraamwerk as 'n goedkoper manier van bou beskou word, was die sigbare strukture van edele huise dikwels in klip en bakstene, en die onsigbare of symure in houtraamwerk. Die opelugmuseums van Bokrijk en Saint-Hubert (Fourneau Saint-Michel) toon baie voorbeelde van Belgiese houtraamwerk. Baie post-en-balk huise kan in stede en dorpe gevind word, maar, anders as Frankryk, die Verenigde Koninkryk en Duitsland, is daar min stadsraamwerke met 'n volledige raamwerk.
Die huis waar André Grétry in Luik gebore is
Die Sugny-huis (18de eeu), in die Fourneau Saint-Michel-museum
Klein "kapel" (heiligdom) by die Bokrijk Opelugmuseum
Ongeskoolde werkers se grasdakhuis (Hingeon 19de eeu) oorgeplant en hersaamgestel in die opelugmuseum Fourneau Saint-Michel
Houtraamstruktuur in Brugge
Houtraamwerk (bindingsværk, letterlik "bindwerk") is die tradisionele boustyl in byna die hele Denemarke, wat dit die enigste Nordiese land maak waar hierdie styl in alle streke voorkom. Langs die weskus van Jutland kom huise tradisioneel meer algemeen voor as gevolg van 'n gebrek aan geskikte hout. In die 19de en veral in die 20ste eeu was bakstene die beste boumateriaal in die hele Denemarke, maar tradisionele houtraamhuise bly algemeen in die dorpe en op die platteland. Verskillende streke het verskillende tradisies oor die vraag of die houtraamwerk geteer en dus duidelik sigbaar moet wees of kalkgespoel of in dieselfde kleur as die vullings geverf moet word.
Die Sweedse bou meestal huise, maar hulle het wel tradisies van verskillende soorte houtraamwerke: 'n paar van die volgende skakels is in Sweeds geskryf. Die meeste vakwerkhuise in Swede is gedurende die Deense tyd gebou en is geleë in wat tot 1658 vroeër Deense gebied in die suide van Swede was, hoofsaaklik in die provinsie Skåne en tweedens in Blekinge en Halland. In Sweeds staan ​​halfhout bekend as "korsvirke".
word "stavverk" genoem. Skandinawië is bekend vir sy ou staafkerke. Stavkonstruksie is 'n tradisionele houtraamwerk met mure van vertikale planke, die pale en planke beland in 'n vensterbank op 'n fondament. Soortgelyke konstruksie met aardvaste poste word "stolpteknik" genoem. en Palisade -konstruksie waar baie vertikale muurhoute of planke hul voete in die grond begrawe het, wat in die grond pos of grondvaste konstruksie genoem word, word 'palissadteknik' genoem. (sien ook die Palisade -kerk) word die konstruksie skiftesverk genoem. Dit is 'n tradisionele houtraamwerk met mure van horisontale planke.
Noorweë het ten minste twee belangrike soorte houtraamstrukture: 1) die staafkerk en 2) grindverk. Die term staaf (= paal of paal) dui aan dat a staafkerk beteken in wese 'n geraamde kerk, 'n onderskeid wat gemaak word in 'n gebied waar houtbou algemeen voorkom. Almal behalwe een oorlewende staafkerke is in Noorweë, een in Swede. Replika's van staafkerke en ander Noorse boustipes is elders weergegee, bv. by die Scandinavian Heritage Park in Noord -Dakota, Verenigde State.
Grindverk vertaal as skut konstruksie, bestaande uit 'n reeks dwarsrame van twee pale en 'n verbindingsbalk, wat twee parallelle muurplate met die balke ondersteun. In teenstelling met ander soorte houtraamwerke in Europa, gebruik die konstruksie van die skut geen raam- en trekverbindings nie. Argeologiese opgrawings het soortgelyke houtverbindings van meer as 3000 jaar gelede ontdek, wat daarop dui dat hierdie tipe raamwerk 'n ou, ongebroke tradisie is. Grindverk -geboue word slegs aan 'n deel van die westelike kus van Noorweë aangetref, en die meeste daarvan is boothuise en skure. Daar is tans geen artikel in die Engelse Wikipedia oor grindverk framing nie, maar sien die Noorse Wikipedia: 
Houtbou was die algemene konstruksie wat gebruik is vir die huisvesting van mense en vee in Noorweë vanaf die middeleeue tot in die 18de eeu. Houtraamwerk van die tipe wat in groot dele van Europa gebruik word, het soms in laat -Middeleeuse dorpe verskyn, maar het nooit algemeen geword nie, behalwe die hoofstad Christiania. Na 'n brand in 1624 in Oslo het koning Christian IV beveel dat die stad na 'n nuwe perseel verplaas moet word. Hy verbied houtbou om toekomstige vuur te voorkom en vereis dat ryk burgers metselwerk gebruik en die minder gegoede om houtraamwerk op Deense wyse te gebruik. Gedurende die volgende twee eeue was 50 persent van die huise van hout.
Al hierdie geboue het verdwyn as gevolg van die feit dat hierdie klein provinsie Christiania in 1814 die hoofstad van onafhanklike Noorweë geword het. Dit het 'n vinnige groei veroorsaak, met die bevolking van 10 000 tot 250 000 teen 1900. Stygende pryse het 'n massiewe stedelike vernuwing veroorsaak. , wat daartoe gelei het dat alle houtstrukture deur kantoorblokke vervang is.
Borgund staafkerk in Lærdal, Sogn og Fjordane land, Noorweë.
Garmo -staafkerk se detail. Let op hoe die vensterbanke skoot en die paal om die vensterbanke pas. Die pos is die staaf waaruit hierdie geboue vernoem is.
'N Voorbeeld van grindverk -raamwerk. Die bindbalke word vasgemaak in gleuwe in die paaltjies.
Frogner Manor in Oslo, gebou met houtraamwerk 1750, uitgebrei 1790.
Brugata 14, Oslo. Houtraamwerk uit ongeveer 1800.
Nederland word dikwels oor die hoof gesien vir sy vakwerkhuise, maar tog bestaan ​​daar baie, waaronder windpompe. Dit was in Noord-Holland waar die invoer van goedkoper hout, gekombineer met die Nederlandse innovasie van windmeulgedrewe saagmeulens, ekonomies lewensvatbare wydverspreide gebruik van beskermende houtbedekking oor raamwerk moontlik gemaak het. Aan die einde van die 17de eeu het die Nederlanders vertikale bekleding bekendgestel, wat ook in Oos -Engeland bekend was as gesperplank en in Wes -Engeland as weerplank, toe meer hout goedkoper beskikbaar was, horisontale bekleding in die 17de eeu. Miskien as gevolg van ekonomiese oorwegings, het vertikale bekleding weer mode geword.  Nederlandse muurraamwerk is feitlik altyd in buise gebou en die drie basiese tipes dakraamwerke is die dak van die dak, die dak en die dak van die nok. 
Vakwerkhuise kan meestal in Roemenië gevind word in gebiede wat eens deur Transsylvaniese Sakse bewoon is, in stede, dorpe en dorpe met Germaanse invloed, soos Bistrița, Brașov, Mediaș, Sibiu en Sighișoara. Die aantal vakwerkhuise is egter baie klein. In Wallachia is daar min voorbeelde van hierdie tipe argitektuur, waarvan die meeste geboue in Sinaia geleë is, soos die Peleș -kasteel.
"Olimpia" Sportkompleks, Brașov.
'N Vakwerkgebou in Sinaia.
As gevolg van eeue se Duitse vestiging en kulturele invloed, bewaar dorpe in die Baltiese state soos Klaipėda en Riga ook Fachwerkhäuser in Duitse styl.
Die meeste huise met 'vakwerk' wat in Missouri, Pennsylvania en Texas bestaan, is deur Duitse setlaars gebou.  Ou Salem, Noord -Carolina, het goeie voorbeelde van Duitse fachwerkgeboue.  ​​Baie is nog steeds teenwoordig in Colonia Tovar (Venezuela), Santa Catarina en Rio Grande do Sul (Brasilië), waar Duitsers hulle gevestig het. Later het hulle meer geskikte boumateriaal vir plaaslike toestande gekies (waarskynlik as gevolg van die groot probleem van tropiese termiete.)
In die historiese streek van Noord -Amerika, bekend as New France, colombage pierroté, ook genoem maçonnerie entre poteaux,  vakwerk konstruksie met die invul tussen die paaltjies en studs van kliprommel en kalk gips of bousillage  en eenvoudig genoem colombage in Frankryk. Colombage is gebruik vanaf die vroegste nedersetting tot in die 18de eeu, maar staan ​​bekend as bousillage entre poteaus sur solle in Lower Louisiana. Die styl het sy oorsprong in Normandië en is deur baie vroeë Normandiese setlaars na Kanada gebring. Die Men's House in Lower Fort Garry is 'n goeie voorbeeld. Die buitemure van sulke geboue was dikwels bedek met klapborde om die invul teen erosie te beskerm. Uiteraard verg dit gereeld onderhoud, en die styl is in die 18de eeu in Québec as boumetode laat vaar. Om dieselfde redes het houtwerk in New England, wat oorspronklik in diens van die Engelse setlaars was, uit die guns geval kort nadat die kolonies tot stand gekom het.
Ander variasies van houtwerk is colombage à teurques (torchis), strooi bedek met modder en oor horisontale stafies gehang (of andersins op hul plek gehou), colombage an eclisses en colombage a lattes. 
Poteaux-en-terre (poste in die grond) is 'n tipe houtraamwerk met die baie vertikale paaltjies of studs wat in die grond begrawe is, wat post in grond of 'aardvaste' konstruksie genoem word. Die bokant van die paaltjies word verbind met 'n balk en die spasies tussen hulle word gevul met natuurlike materiale wat bousillage of pierrotage genoem word.
Poteaux-sur-sol (poste op 'n vensterbank) is 'n algemene term vir enige raamwerk op 'n vensterbank. Soms verwys dit egter spesifiek na 'vertikale houtkonstruksie', soos poteaux-en-terre wat op die vensterbanke geplaas is met die spasies tussen die hout gevul.
Stuk-op-stuk ook bekend as Post-en-plank-styl of "hoekpaalkonstruksie" (en baie ander name) waarin hout vir die raam en horisontale invulling gebruik word, daarom kan dit verkeerd wees om dit "halfhout" te noem. Dit is soms 'n mengsel van raamwerk en houtbou met twee style: die horisontale stukke pas in die bosse in die paaltjies en kan op en af ​​gly, of die horisontale stukke pas in individuele stutte in die pale en word vasgemaak en die gapings tussen die stukke word geknip (gevul met klippe of houtsnippers bedek met modder of mos wat kortliks in die houthuis bespreek word.)
Hierdie tegniek van 'n houtraamwerk wat met horisontale planke of stompe ingevul is, was beter geskik vir die harde klimaat van Québec en Acadia, wat terselfdertyd volop hout gehad het. Dit het baie gewild geword in New France, tot in die suide van Louisiana. Die Hudson's Bay Company het hierdie tegniek vir baie van sy handelsposte gebruik, en hierdie styl van raamwerk word bekend as Hudson Bay -styl of Hudson Bay -hoeke. Hierdie styl, wat ook deur die Red River Colony gebruik is, het ook bekend gestaan ​​as "Red River Framing". "Die ondersteuning van horisontale hout deur hoekpale is 'n ou konstruksievorm in Europa. Dit is blykbaar deur die Lausitz -urnveldkultuur in die laat Bronstydperk deur 'n groot deel van die kontinent vanaf Silesië gedra."  Soortgelyke boutegnieke word blykbaar nie in Frankryk gevind nie , maar bestaan ​​in Duitsland en Switserland, bekend as Bohlenstanderbau wanneer planke gebruik word, of blokstanderbau as balke as die invulling gebruik word. In Swede bekend as sleppvegg of skiftesverk en in Denemarke as bulhus.
'N Besonder interessante voorbeeld in die VSA is die Golden Plough Tavern (c. 1741), York, York County, PA, wat die grondvlak van hoekpaalkonstruksie met die tweede verdieping van fachwerk (vakwerk) het en gebou is vir 'n Duits met ander Germaanse kenmerke. 
Setlaars in Nieu -Frankryk het ook horisontale hout-, baksteen- en klipgeboue gebou.
Kenmerke van tradisionele houtraamwerk in die dele van die VSA wat voorheen bekend gestaan ​​het as New Netherland, is H-raamwerk, ook bekend as omhulsel in die VSA en die soortgelyke ankerbalkraamwerk soos in die New World Dutch Barn.
Sommige tydperke/streke in New England bevat sekere raamwerkelemente soos gewone dakdakke, vyfkantige rantbalke, plankraamkonstruksie en plankmuurkonstruksie. Die Engelse skuur bevat altyd 'n 'Engelse bindverbinding' en die latere skuur in New England -styl is met behulp van buise gebou.
Japannese houtraamwerk is vermoedelik afkomstig van Chinese raamwerk (sien Ou Chinese houtargitektuur). Asiatiese raamwerk verskil aansienlik van westelike raamwerk, met die oorheersende gebruik van raamwerk vir die post en latei en 'n byna volledige gebrek aan diagonale stut.
Herlewingstyle in latere eeue Redigeer
Toe houtwerk na 1860 weer gewild geword het in Brittanje in die verskillende herlewingstyle, soos die huise van die Queen Anne-styl deur Richard Norman Shaw en ander, is dit dikwels gebruik om 'n "Tudor" -atmosfeer op te wek (sien Tudorbethan), alhoewel die houtwerk in Tudor tye rustiek begin lyk het en al hoe meer beperk was tot dorpshuise (illustrasie, links bo).
In 1912 het Allen W. Jackson gepubliseer Die halfhouthuis: die oorsprong, ontwerp, moderne plan en konstruksie, en wandelende vakwerkstrandhuise het op duine aan die voorkant van Rhode Island verskyn of onder palmbome van Beverly Hills. Gedurende die twintigerjare het die toenemende gebare in die rigting van halfhout in kommersiële spekulatiewe huisbou die mode laat afneem.
In die herlewingstyle, soos Tudorbethan (Mock Tudor), word die vakwerkvertoning bo-op die metselwerk of ander materiaal as 'n dekoratiewe gevel van buite aangebring eerder as om die hoofraam te vorm wat die struktuur ondersteun.
Die styl is gebruik in baie van die huise wat in Lake Mohawk, New Jersey, gebou is, sowel as in die hele klubhuis, winkels en jachthaven.
Sien die boek Roundwood Timber Framing: Natural Building Using Local Resources deur Ben Law (East Meon, Hampshire: Permanent Publications 2010. ISBN 1856230414) vir inligting oor "rondhoutraamwerk".
Die gebruik van houtraamwerke in geboue bied verskillende estetiese en strukturele voordele, aangesien die houtraamwerk geskik is vir oopplanontwerpe en 'n volledige omhulsel van effektiewe isolasie vir energie -doeltreffendheid moontlik maak. In moderne konstruksie bied 'n houtraamstruktuur baie voordele:
Dit word vinnig opgerig. 'N Huis met 'n matige grootte kan binne 2 tot 3 dae opgerig word.
Dit is baie geskik vir voorafvervaardiging, modulêre konstruksie en massaproduksie. Hout kan vooraf in buise of muurafdelings gepas word en met 'n mal in 'n winkel geplaas word, sonder 'n masjien of 'n handgesnyde produksielyn. Dit laat vinniger oprigting op die perseel toe en meer presiese belyning. Vallei en heuphout word gewoonlik nie vooraf toegerus nie.
As 'n alternatief vir die tradisionele invulmetodes, kan die raam omhul word met SIP's. Hierdie stadium van voorbereiding van die gemonteerde raam vir die installering van vensters, meganiese stelsels en dakwerk staan ​​bekend as indroog.
dit kan met kerfwerk aangepas word of erfstukke soos skure ens.
dit kan herwinde of andersins weggooide hout gebruik
Dit bied 'n paar strukturele voordele, aangesien die houtraamwerk, indien dit behoorlik ontwerp is, beter is seismiese oorlewing Gevolglik is daar baie vakwerkhuise wat nog staan, ondanks die feit dat die fondament deur die eeue gedeeltelik ingegee het.
Die oor die algemeen groter spasies tussen die rame maak groter buigsaamheid moontlik by die plasing, tydens konstruksie of daarna, van vensters en deure met minder verswakking van die strukturele integriteit en die behoefte aan swaar latei.
In Noord -Amerika word swaar houtkonstruksie geklassifiseer as Bouwkode Tipe IV: 'n spesiale klas wat gereserveer is vir houtraamwerk, wat die inherente brandweerstand van groot hout erken en die vermoë om die strukturele kapasiteit in brandsituasies te behou. In baie gevalle kan hierdie indeling die behoefte en koste van brandstrooiers in openbare geboue uitskakel. 
Tradisionele of historiese strukture Redigeer
In terme van die tradisionele halfhout of fachwerkhaus daar is miskien meer nadele as voordele vandag. Sulke huise is berug duur om te onderhou, laat staan ​​om op te knap en te herstel, meestal as gevolg van plaaslike regulasies wat nie afwyking van die oorspronklike, aanpassing of inkorporering van moderne materiale moontlik maak nie. Boonop kan die opgeknapte gebou in lande soos Duitsland, waar energie-doeltreffendheid sterk gereguleer word, nodig wees om aan moderne energie-doeltreffendheid te voldoen, as dit as 'n residensiële of kommersiële struktuur gebruik moet word (museums en belangrike historiese geboue het geen semi-permanente habitat vrygestel). Baie betekenisvolle raamhuise word slegs behandel om bewaar te word, eerder as om bewoonbaar te word - veral omdat die vereiste swaar insekdodende beroking baie giftig is.
In sommige gevalle is dit meer ekonomies om nuut te bou met behulp van outentieke tegnieke en tydmateriaal korrek as om te herstel. 'N Groot probleem met ouer strukture is die verskynsel, bekend as mechano-sorptiewe kruip of skuins: waar houtbalke vog absorbeer terwyl dit onder druk- of spanningsspanne is en vervorm, verander die posisie of albei. Dit is 'n groot strukturele kwessie, aangesien die huis 'n paar grade kan afwyk van loodreg op die fondamente (in die x-as, y-as en selfs z-as) en dus onveilig en onstabiel kan wees, of so uit vierkant, is dit uiters duur te herstel. 
'N Opsomming van probleme met Fachwerkhäuser of vakwerkhuise bevat die volgende, alhoewel baie vermy kan word deur 'n deurdagte ontwerp en toepassing van geskikte verf en oppervlakbehandelings en gereelde onderhoud. Maar as dit te doen het met 'n struktuur van 'n eeu of meer oud, is dit dikwels te laat. 
Ontwerp van die tydperkhuis - 1930-1939
Die vroeë 1930's was die jare van die depressie en die latere jare 'n tydperk van onsekerheid soos die ontwikkelinge in Duitsland ontvou het. Baie van die 1920's se neigings in huisontwerp en -konstruksies het voortgegaan, die meeste huise was sonder diens. Die motor speel 'n steeds groter rol. Huise was klein en kinders was deel van die gesin se lewe.
In die 1930's was daar meer huisbouaktiwiteite. In 1919 was daar agt miljoen huise teen 1939, daar was 12 miljoen. Die meeste van hierdie huise is egter in die 1930's gebou.
Die meeste van die dertigerjare se huise was in voorstedelike ontwikkelings op die platteland rondom bestaande dorpe en stede. Die meeste huise is gebou deur spekulatiewe bouers, wat elke projek befonds het uit die winste uit die vorige geboue. Huise was geneig om in twee-losstaande pare te wees, en besit eerder as gehuur.
Die tipiese huis van die dertigerjare was oor die algemeen kleiner as dié voor 1914. Dit het 'n voorkamer uit 'n gang, 'n tweede sitkamer aan die agterkant en 'n kombuis. Bo was daar twee groot slaapkamers, 'n derde veel kleiner kamer en 'n badkamer en toilet. 'N Toevoeging tot die tipiese huis was die motorhuis. 'N Nuwe patroon was die bungalow met al sy kamers op 'n enkele vlak, of die bungalow in chaletstyl met een of twee slaapkamers op die dak.
In die dertigerjare het die aantal woonstelle of woonstelle aansienlik toegeneem.
In die 1930's was daar 'n aantal verskillende style in huishoudelike argitektuur.
Die argitekte wat aan raadsbehuising werk, het ontwerpe gemaak wat uniformiteit beklemtoon, maar dit was die begeerte van private eienaars om hul individualiteit te toon. Hulle halfvrystaande huise was gewoonlik identies, maar met geringe variasies in die houtwerk of die behandeling van die gewels.
Die gewildste styl, wat die invloede van die Arts and Crafts -beweging het, was steeds die Tudorbethan -styl. Huise was dikwels vakwerk met 'n mengsel van rooi baksteen en 'n bietjie klippies. Pebbledash was minder algemeen as in die 1920's. Ander kenmerke was gebiede van visgraatstene, teëlmure en weerplankry. Vensters het houtrame met ysteromhulsels en ruitvormige loodvensters. Die dak het rooi kleiteëls eerder as leisteen gehad, en skoorstene was dikwels uitgebrei. Die stoep was óf 'n eenvoudige kap met konsolehakies, óf 'n gewel. Die deur was eikehout met ysternagels en toebehore. Die meeste huise het 'n baai van twee verdiepings met skuins of halfronde sye. Binne was daar dikwels eikehoutpanele, vals balke en in groter huise 'n kaggel.
Die Georgiese herlewing het vanaf die 1920's voortgegaan, veral in sosiale behuising.
Die moderne styl was steeds gewild onder die avant -garde. Aan die einde van die 1930's verskyn die 'Hollywood Moderne' -styl met gekleurde broekies in groen of blou.
Die Art Deco -dekoratiewe styl was in die vroeë dertigerjare op sy hoogtepunt en het teen 1939 afgeneem.
Die huise van die Victoriaanse en Edwardiaanse tydperke word al geruime tyd waardeer. Ongelukkig word dié van 1918 tot 1945 verwaarloos. Dit is die klassieke voorstedelike huise, meestal baksteen en halfvrystaande, met swart en wit werk, en miskien panele met klippies.
Daar is min oor hulle gedokumenteer en die argitektoniese drukgroepe is grootliks stil op hul meriete. Dit is 'n tragedie, want in een aspek is dit nie 'verwaarloos' nie, maar was dit die teiken van dekades van selfdoeners wat dit 'verbeter' het om te voldoen aan die eise van die lewe in die 60's, 70's en sedertdien, maar gewoonlik sonder om hul karakter te behou.
Top algemene probleme in geboue wat gelys is
Die ernstigste probleem in ou huise kan in een woord saamgevat word, maar dit is natuurlik nie die enigste probleem nie. Dit is die vyand van die meeste geboue, en ons sien dit baie terwyl ons dit ondersoek. Maar 'n goeie dak, goeie mure en goed geventileerde houtvloere sal die meeste huise in orde hou, en dit moet gereeld nagegaan word.
Dakke moet altyd waterdig wees. Soms word boubedrywighede aangedring op vilt of moderne asemende onderlaag, hoewel dit dikwels nie nodig is nie. Dit moet veral weerstaan ​​in monumente. Dit is baie belangriker om te verseker dat dakplate nie spykers ondergaan nie, houtpenne op klipblaaie is nog steeds teenwoordig en nie heeltemal wurm geëet word nie, die lood is gesond en lek nie en handgemaakte kleiteëls, al lyk dit ongelyk, is steeds hul werk bevredigend doen. Eenvormigheid bestaan ​​nie gereeld in ou geboue nie en die afwesigheid daarvan is nie 'n gebrek nie, maar 'n deel van die karakter.
Geute moet werk waar dit teenwoordig is. As die huis grasdak is, maak seker dat dit 'n drupsone het, 'n gebied van gruis of tuin in plaas van harde plaveisels onmiddellik onder die grasdak, sodat die water nie op die eiendom kan spat nie.
Vog en hout
Pasop vir die spesialiste wat behandelings doen! Dit is bekend dat silikoninspuiting nie in ou klipmure werk nie. Sommige sê selfs dat daar nie so iets is soos stygende vog nie, baie sê dat die behandelings nie werk nie en slegs effektief is as gevolg van digte waterdigte sementoplossing wat by die vervanging van bestaande gips kom, dikwels tot nadeel van die asemhaling van die struktuur. . My mening is dat hierdie stelsels dikwels onnodig is en in stryd is met die beginsel van asemhaling van klip- en baksteenmure wat met kalk gebou is. Ongelukkig is ons te laat vir soveel huise. As die uwe een van die gelukkiges is wat nie die binnegips laat vervang het nie, moet u die ou kalkpleister hou.
Dikwels is dit nie raadsaam om dekoratiewe agtergronde op die grondvloer te hê wat effens klam is nie, maar daar is soveel asemende verfstelsels beskikbaar dat kleure nie meer so beperk is nie. Besmetting of kalk was dit nie die enigste afwerking nie.
Daar was voor ongeveer 1850 geen effektiewe klamdigte kursusse nie en baie huise voor 1919 het dit nie gehad nie. As ek 'n opname doen, is ek op soek na grondvloere van hout wat ver bo die grondvlak is en voldoende ventilasie het. Kalkmortel en afwerkings dra by tot die bevrediging van 'n bevredigende interne toestand, waar daar nie vogtige vloere is nie.
Skoorstene en houtstowe is baie gewild. Hulle brand by hoë temperature, daarom is dit belangrik dat die rookkanaal uitgevoer word. Is die eiendom geïsoleer of geventileer as die eiendom grasdak is? Baie ou rookgasse is met mekaar verbind en dampe kan in ander kamers inkom. Is die baksteen of klipwerk goed en spits? Is dit stabiel?
Mure in ou geboue is óf houtraamwerk óf soliede. Daar word gesê dat as u in 'n houtraamwerk woon en die raam binne en buite blootgestel word, dit sal lek, en dit is gewoonlik die geval. Is die invulpanele tussen die houtklank? By 'n onlangse opname kan twee van die boonste baksteenpanele agtertoe en vorentoe binne die boksraam geruk word. Terwyl ek my eie huis versier het, het ek spinnerakke onder 'n dwarsbalk opgeruim en kon ek deur 'n gaping van 10 mm buite kyk. Geen wonder dit was treurig nie! Daar kom die growwe kalk en 'n wysgereedskap uit en dit word gou ingevul.
Klip- en baksteenmure moet goed gesmeer wees in kalkmortel, nie sement nie. Sagte wys dui nie noodwendig op 'n gebrek nie, en boonop, hoe vervelig is dit om oral 'n uniforme nuwe punt te hê! Behou soveel as moontlik van die oue, dit is deel van die geskiedenis van die huis en dit moet nog baie jare duur.
Soveel kliphuisies wat ek sien, het nog steeds tekens van ou kalk wat onder die dakrand na die blootgestelde klipwerk gewas het. Dit was nooit bedoel om blootgelê te word soos dit nou is nie. Dit is 'n produk van die 19de en vroeë 20ste eeu. Ek het onlangs toestemming gekry om 'n graad II* -huis met kalk te was om die buitemure te beskerm en het toevallig 'n kliënt duisende pond bespaar op duur klipwerk. Ja, dit lyk anders, maar dit lyk soos dit oorspronklik bedoel was.
Moderne dienste is 'n baie belangrike deel van ou huise. Goeie elektriese bedrading is noodsaaklik, net om seker te maak dat dit op datum is, voldoen aan ten minste die 16de uitgawe en verkieslik die onlangse
17de uitgawe van die Institute of Electrical Engineers (I.E.E), regulasies en dat dit gereeld elke vyf jaar deur 'n elektrisiën nagegaan word. Dit is dikwels 'n versekeringstoestand, beslis in grasdakhuise, en dit word meer en meer die geval vir alle soorte huise.
Sentrale verwarming is deesdae 'n werklikheid, maar ou huise hou dikwels nie daarvan om hermeties verseël te word met hoë interne lugtemperature nie: sommige lugbewegings is nodig. Isolasie -standaarde kan nie gereeld in ouer geboue volgens moderne standaarde vir bouregulering bereik word nie, maar daar is baie dinge wat gedoen kan word om te verseker dat standaarde op 'n beter vlak gebring word sonder om die karakter of voorkoms van die gebou te beskadig.
Nie so algemene probleme wat ondervind word tydens die opmeting van 'n genoteerde eiendom nie#8230
Ek kan een keer onthou toe ek 'n plafonluik moes dwing om toegang tot die dakruimte te kry en vinnig met genoeg guano gekonfronteer is om 'n kunsmisfabriek te begin. 'N Vinnige terugtrekking is gemaak en aansienlike uitgawes is gemaak om die gemors op te klaar.
Soos genoem, is dakke dikwels 'n bron van langdurige probleme. Nadat ek 'n koper ontmoet het aan die begin van 'n onlangse opname, was ek gewoonlik nie 'n goeie idee nie, want ek het in daardie stadium niks meer te sê nie -ek is gevra oor dakisolasie, maar ek het gaan kyk om te ontdek dat die twee basiese dakkappe in die hoofdak is heeltemal oor die hoofbalk gebreek en aansienlike herstelwerk was nodig. Dit was nie 'n gewilde ontdekking nie, maar ten minste het die dak nog nie in duie gestort nie!
By 'n ander geleentheid in 'n baie lieflike huis het die eienaar haar wasgoed oor die warmwatersilinder in 'n stoorkamer gedroog en al die kapstokhangers is aan die watertoevoerpype gehang. Dit was nie 'n ongewone verskynsel nie en die klere het vinnig vinnig drooggemaak. Die pype was egter almal bedek met 'n baie veselagtige blou asbes wat agter die droë was was. Een vesel is genoeg om asbestose te veroorsaak, sodat almal vinnig moes verdubbel! U weet nooit wat u op hierdie werk kan vind nie …
Martin Hall, FRICS, IHBC, PG Dip Conservation of Historic Buildings, RICS Accredited Building Conservation is 'n geoktrooieerde boumeter by Hall & Ensom in Oxfordshire. Sy praktyk dek die Cotswolds, die Teemsvallei en Suid -Engeland. Hy het meer as 30 jaar ervaring in die opmeting en ontwerp en toesig oor herstelwerk en veranderings aan 'n reeks eiendomme.
"'N Ongemaklike mengsel"
Om te verstaan ​​hoe Amerikaanse ysterwarewinkels gemeenskappe gevorm het, en omgekeerd, help dit om 'n vroeëre genealogie op te spoor: die opkoms van die algemene winkel. 10 Sommige algemene winkels het in die 18de eeu ontstaan ​​uit handelsposte, basisse van koloniale koloniste. Ander het nederig begin as 'n enkelkamer in 'n plattelandse gesinshuis of 'n houthuis op die kruispad, voordat hulle in 'n losstaande gebou verhuis het, waarvan die lang toonbanke was en skoppe, breekware en ketels, vrugte en lekkergoed, hoefysters en tuie, knope en haarspelde, blompotte en kamerpotte, boeke en grammofoonplate, tee en gerookte vleis, skêr en kruit, ploeë en hooi. Besems, lanterns en karretjiesweepe hang aan die plafon. Vate was vol meel en piekels, en rakke met medisinale balsems en bitter - of wat historikus Gerald Carson 'winsgewende' patente 'en bedwelmde kwaksalwers noem. 11
Al hierdie materiale het 'n kenmerkende atmosfeer gelewer. '' N Ouer geslag Suid -Afrikaners herinner nog steeds aan die onaangename reuke van appels, kaas, tabak, lemoene, soutmakriel, asvet, seep en kerosine, 'het historikus Thomas Clark in 1944 geskryf. gee die winkel in die suide van die land 'n skerp geur ... [wie se] romanse een van 'n sober landelike oorvloed was. " 12 Die spesifieke romanse was van korte duur. Teen die middel van die 19de eeu het vervaardigers handelsmerke in kartondose, blikkies en verpakte verpakkings verpak, wat die behoefte aan onhigiëniese grootmaatverkope verminder het en baie van die vate, skepe en houers wat tot die warboel en geur bygedra het, uitgeskakel is.
Meer koeiklok! Hardewarewinkel in Corpus Christi, Texas (1939) Grundy Center, Iowa (1939) San Augustine, Texas (1939) en die Appomattox Iron Works in Petersburg, Virginia (ongeveer 1968). [Library of Congress]
Die voorraad van die algemene winkel weerspieël - en word dikwels gevorm - gemeenskapsbehoeftes en waardes. Die sosiale rolle wat die winkeliers vervul, het ook verskil. Die historikus Diane Wenger het die ekonomiese betrekkinge in Schaefferstown, Pennsylvania, 'n dorpie met 500 mense, opgespoor waar Samuel Rex 'n landwinkel in 1790 geopen het. Twee jaar voor die kongres die Muntwet aangeneem het, was ruilhandel steeds 'n algemene gebruik. Vir sekere goedere het Rex 'n beroep op plaaslike verskaffers gedoen om tabakprodukte, erdeware, spykers, huide, skoene, harkies en vate by die pottebakkers, smede, leerlooiers, skoenmakers en hutte in die stad te koop. 13 Baie van sy sake het egter streekshandel behels. Plaaslike vakmanne verkoop Rex hul botter, varkvet, byewas, talg, vark, yster en whisky in ruil vir krediet in die winkel, en daarna werk hy deur middel van agente om die goedere in Philadelphia te verruil vir stadsware wat nie plaaslik beskikbaar was nie. Die winkel het dus "Schaefferstown verbind met die breër Atlantiese ekonomie." 14 Ysterstawe wat deur plaaslike smede gemaak is, het geldeenheid geword toe hulle in Rex se winkel vir goedere verruil is, en hy het lenings aan die ystermeesters gemaak en hulle toegelaat om winkelkrediet te gebruik om hul werknemers te betaal. 15 Ander kliënte het ook hul winkelrekeninge gebruik om lenings aan te gaan. Dus was die winkelier Rex ook die bankier Rex. Hy het gemeenskaps- en markgebaseerde uitruilings gemeng en 'n netwerk van die myn, plaas, stad en stad gemaak om 'n vroeë logistieke stelsel te bou. 16
Net so het baie algemene winkels in die suide handel gedryf in "kontant of katoen" of, in die bergwinkels van die Piemonte, met koordhout, wol, byewas, vlas, varkvleis en botter. Ook hier het winkeliers "die oorskot van plaaslike landbou of nywerheid na die primêre markte oorgeplaas". Carson berig dat "na die oes die kontantgewasse van die Suide wat vir die winkelgoedere betaal is, oor twaalf maande gevorder het." 17 In die algemene winkel is katoen tot krediet gedraai, en die "landgenoot het kontak gemaak met die industriële en kommersiële Amerika". 18 Dinge het anders gewerk in spoorwegdorpe in die Midde -Ooste, wat bykomend tot die algemene winkel dikwels gespesialiseerde dwelm-, klere- en hardewarewinkels gehad het, sowel as bakkerye, produkkopers en banke. Die minder 'algemene' winkel was 'n kontantonderneming, wat waarskynlik nie produksiekrediet sou bied nie. 19
Beskermers wag om die dokter te sien, medisyne te koop en middagete te eet in 'n landwinkel in Faulkner County, Arkansas, 1940. [Marion Post Wolcott/Library of Congress]
Die winkelier het amper oral hoede gedra. In Schaefferstown het Rex regs- en skryfdienste gelewer en as skakeling vir posryers gedien. Baie eienaars van algemene winkels was amptelike posmeesters. Ander het plek gemaak vir die kapper, die tollenaar en die verkiesingspeilers. 20 Clark hou die suidelike winkelier op 'n besonder hoë standaard: hy was "alles vir sy gemeenskap" - 'n "rentmeester, spoorwegagent, kunsmisverkoper, maatskaplike adviseur, karakterverwysing, politikus, losmeester en algemene 'obliger'. 'Hy was 'n sosiale besteller, en sy winkel was' die middelpunt van die plaaslike heelal ':' mark, bank- en kredietbron, ontspanningsentrum, openbare forum en nuusuitruil. ' 21 Die voordeure en stoeppilare het as bordjies gedien. 'Grootliks as gevolg van die winkel', stem Carson saam, ''n koppeling huise het 'n stad geword', en selfs meer, 'n gemeenskap. 22 Daar was tipies 'n oop gebied rondom die stoof waar die (meestal manlike) klante bymekaar kon kom vir 'gabbel, gare draai, kou, en' dompel '. 23
Die folkloris Amos W. Long, Jr., skryf:
In die dae toe elke gesin 'n afsonderlike en eensame bestaan ​​gehad het, was dit die algemene winkel wat gehelp het om verspreide plase en opstalte in 'n gemeenskap te lok. In die negentiende eeu lewer die dorpswinkel inderdaad dienste van verstommende diversiteit en diepte, wat die behoeftes, gebruike en volksweë van die gemeenskap weerspieël. 24
Hier is grappe en verhale en dialekte ingeoefen, nuus en skinderpraatjies versprei en menings oor plaaslike en nasionale gebeure verstewig. Long sien 'demokrasie aan die werk', en Clark (weer in 1944 geskryf) beweer dat die algemene winkel die mees inklusiewe ruimte in die stad is, waar 'n swart man sou vind dat 'geld net so goed was as die van die witman'. 25 Maar soveel as wat ons die algemene winkel sou wou voorstel as 'n openbare ruimte waar almal welkom was, was dit uiteindelik 'n 'plek van [wit] manlike toevlug. 26 In die Jim Crow South is winkels dikwels geskei, en selfs as swart kliënte verwelkom is, was daar geen waarborg vir veiligheid nie. 27 Ons moet onthou dat Emmett Till se ontmoeting met Carolyn Brant, wat tot sy lynching in 1955 gelei het, by haar gesin se winkel in Money, Mississippi, plaasgevind het. Dieselfde omstandighede wat die algemene winkel 'n kragtige ruimte van sosiale ordening gemaak het, kan dit gevaarlik maak vir diegene wat die kodes oortree het. 28
Namate die 20ste eeu vorder, is sommige van die kommersiële funksies van die algemene winkel vervang deur alternatiewe, en die sosiale funksies het ook verdwyn. Met die opkoms van posbestellings en afleweringsdienste, het die posmeester-winkelier hom dikwels pakette ontvang vir bure wat sy mededingers beskerm het. Nuwe motors en beter paaie het dit makliker gemaak vir kliënte om met supermarkte en afdelingswinkels na groter dorpe te reis. Die afname in familieboerdery, verhoogde verstedeliking, ontwikkelende kredietstrukture en die opkoms van kleinhandelkettings en geriefswinkels het 'n impak op die algemene winkel gehad.
Landwinkels is nog steeds sosiale middelpunte in baie dele van die Verenigde State, maar hul eienaars koop selde goedere by die kliënte. Hulle maak nie gereeld lenings of handel in alternatiewe geldeenhede nie. Brooks Blevins merk op dat die winkels wat in die Ozarks oorleef het, dit gedoen het deur op die basiese behoeftes te fokus: "voer en kunsmis, petrol en plaasdiesel, gereedskap en plaaslike skinder ... banke en 'n warm stoof." Maar hulle is ook afhanklik van kliënte wat 'n stilswyende sosiale kontrak nakom, "ten minste af en toe 'n paar dollar meer betaal 'vir kruideniersware (wat in werklikheid voedsel kan wees wat by die plaaslike Walmart gekoop word en aangewys word) ter erkenning van die waarde van die winkel vir die gemeenskap. 29
Hardewarewinkel, 316-318 Bowery in Bleecker Street, Manhattan, 1938. [Berenice Abbott]
Die eienaardighede van huise wat voor die laat 1800's gebou is
Verlede week het ek 'n reeks rubrieke begin oor ouderdomspesifieke kwessies wat huiseienaars of voornemende huiseienaars kan ondervind. Byvoorbeeld, 'n huis wat in 1953 gebou is, kan verskillende probleme hê as 'n huis wat in 1920 gebou is. In die rubriek van verlede week het ek huise bespreek wat van die einde van die 19de eeu tot die veertigerjare gebou is en oor spesifieke aangeleenthede. Hierdie week kyk ons ​​na huise wat in die 19de eeu en vroeër gebou is.
Huise wat voor die laat 1800's gebou is, val in twee basiese kategorieë. Die goed geboude tydperkhuis kan in 'n stedelike, dorps- of landelike omgewing voorkom en het gewoonlik 'n volle kelder van twee tot drie voet, 'n volledige kelder en volg dikwels 'n spesifieke argitektoniese styl, soos Griekse herlewing, Italiaans, Victoriaans , Federale, ens.
Die kothuis of plaashuis, aan die ander kant, is 'n eenvoudiger, generiese ontwerp wat dikwels gevind word met min blootgestelde fondamente, wat lei tot sylyn en ander houtlede naby die grond. Hierdie tipe huis het moontlik nie 'n volledige kelder nie; lae kruipruimtes of kelders met vuilvloere is nie ongewoon nie.
Sodra die saagmeule dimensionele hout (2-by-4s, 2-by-6s, ens.) Begin uitblaas het, het ballon (of stok) raamwerk gewild geword. Die muurstutte van die buitekant was lank, van die kelder tot by die solder. Eerste verdieping, tweede vloer en solder vloer balke was vasgemaak aan hierdie lang studs, vandaar die 'ballon' nomenklatuur. Voor dit was post en balk, of plank en balk konstruksie die norm. Die oorgang van die een tipe raamwerk na die ander het etlike dekades geduur, dus kan beide konstruksiesoorte in die middel van die 1800's gevind word.
Met lae-tot-die-grond strukture is die toestand van die raamdele naby die fondament altyd kommerwekkend. Sill balke het moontlik agteruitgegaan as gevolg van kontak met die poreuse metsel fondament, nabyheid aan klam aarde, en/of as gevolg van gapings in die buitekante wat vog toegelaat het om die hout stadig in te gaan.Vanweë hul verborge ligging word skade aan die vensterbanke dikwels ongemerk totdat die sylyn naby die balk verwyder is.
Die vensterbank word gereeld vervang, maar dit kan 'n duur opknapping wees, en dit sal 'n kundige en bekwame kontrakteur vereis.
Vogtige, donker en stilstaande kruipruimtes is ideale plekke vir hout om te verval. Insekbeskadiging deur timmermiere, poeierpaalkewers en/of termiete is nie ongewoon nie. Ideaal gesproke moet kruipruimtes uitgegrawe word tot die punt waar volledige toegang tot alle gebiede vir periodieke inspeksies moontlik is.
Voete vir kelderondersteuningspale of -kolomme mag niks anders wees as goed geplaasde klippe nie. Houtsteunpale wat op aarde of klippe rus, kan verskuif en/of verval, en nuwe betonvoet kan nodig wees. Dit is gewoonlik nie 'n groot of duur projek nie.
Met klipfondamente en grondvloer-kelders is waterinfiltrasie dikwels moeilik om te beheer, en 'n nat kelder kan vereis dat 'n klip-ondergrond, afvoerteëls, 'n bakkiepomp en betonvloerblad aangebring word.
Raamlede op beskeie wonings is dikwels te klein in vergelyking met meer uitgebreide en duur huise van dieselfde era. Boonop word mure (soms struktureel) soms verwyder of verskuif om klein vertrekke van groter kamers te maak.
As gevolg hiervan is die afbuiging van plafon- en vloerstelsels dikwels probleme wat moontlik behandel moet word. Hulpstutte van ondersteuningslede op die eerste verdieping in die kelder is nie ongewoon nie, maar dit word aanbeveel om die struktuursteunstelsels op alle verdiepings te ondersoek en te hersien.
Dakstelsels is dikwels toegerus met ondermaatse (volgens hedendaagse standaarde) balke en kan sigbare dips in die daklyne aan die buitekant hê. Die dak kan vasgemaak word, maar dit word moeiliker (en duurder) in huise met afgewerkte spasies direk onder die dak.
Met post- en balkstrukture (insluitend huise en skure), moet u sorg dat die gewrigte waar groot lede bymekaar kom, nagegaan word. Houtpenne ontbreek dikwels, sommige lede kan gesny, geskeur of andersins verswak word. As dit so is, kan herstelwerk en stabilisering nodig wees.
Alhoewel die tipiese klipfundament moontlik nie gevestig het nie, is die oorspronklike mortel dikwels los of ontbreek dit. Versigtige herhaling met 'n kalkmortel, verenigbaar met die oorspronklike messelwerk, is nodig.
Dieselfde proses kan nodig wees op baksteen-, pleister- en geplaveide strukture.
Die meer uitgebreide huise van dieselfde tydperk met volledige kelders en groter, blootgestelde buitefondamente, het moontlik nie die houtvervalprobleme wat die tipiese plaashuis in die gesig staar nie, maar daar is ander kwessies wat u moet onthou.
Ballonraamwerk sonder brandblokkering kan veroorsaak dat 'n huis vinnig in vlamme verswelg as 'n brand in die kelder ontstaan, aangesien die oop buitestuurmure die vlamme van die kelder tot by die solder kan lei.
Dit word aanbeveel om brandblokkeer oor gapings in die kelderplafon en soldervloer te installeer.
In baie huise van die 1800's was sentrale hitte, loodgieterswerk en elektrisiteit nie deel van die oorspronklike ontwerp nie. Toe hierdie meganiese stelsels later bygevoeg is, was dit dikwels met kompromieë.
Loodgieterswerk in die badkamer word moontlik nie behoorlik geventileer nie, sommige kamers het moontlik nie 'n hittebron nie, en bedrading kan ten beste beperk (en verouderd) wees. Skoorstene mag nie klei -teëlvoering hê nie, wat 'n moontlike gevaar is.
As stelsels mettertyd opgegradeer word, kan daar nog steeds 'n paar ouer komponente bly wat die integriteit van die nuwe stelsels benadeel. Isolasie, indien enigsins, word dikwels lukraak geïnstalleer.
Huise van hierdie era, veral diegene met belangrike tydsbesonderhede, het moontlik herstelwerk aan argitektoniese elemente aan die buitekant nodig. Ongelukkig het baie eens 'n pragtige tydperk huise 'n chaotiese "herrie" onder die hande van ongevoelige eienaars en/of kontrakteurs gehad. Die korrekte en sensitiewe herstel van die buitekant, lyste, sye, vensters en deure, ens., Benodig toegewyde eienaars en bekwame vakmanne.
Gids vir Ou Deure
'N Deur van ses panele in 'n huis uit die koloniale tydperk is bedek met 'n spieël van 'n oogglas.
Of jy nou in 'n federale boerdery van 1795 of 'n moderne boerdery in die middel van die eeu woon, jy moet gelukkig wees as jou huis sy oorspronklike deure het. Ten spyte van werklike verbeterings in die styl en oppervlakafwerking van nuutgemaakte deure, is daar eenvoudig geen vergelyking tussen 'n voorraaddeur en 'n oorspronklike van 'n sekere ouderdom nie, selfs as die ou gebreke het of die onvermydelike karaktermerke.
Ouer deure is van egte hout gemaak, die verskillende komponente pas soos stukke in 'n argitektoniese raaisel. Deur mekaar te verbind, verleen dit nie net sterkte nie, maar sorg ook vir beweging: seisoenale krimp en swelling met veranderinge in temperatuur en humiditeit. 'N Deur wat tradisioneel vervaardig is, is 'n listige oorlewende.
Die meeste binne- en buitedeure wat tussen 1750 en 1940 gebou is, is vervaardig met raam-en-paneel-konstruksie, wat die algemene en maklik herkenbare paneeldeur produseer wat sy naam kry van die vertikale panele wat lyk asof dit tussen plat kruis- en systukke dryf, genoem stile en relings, wat hulle op hul plek hou.
Niks is die Georgiër van die laat koloniale tydperk (herleef in die 20ste eeu) sterker nie. Die inskrywing is dikwels beklemtoon in 'n andersins eenvoudige fabriek.
Met vergunning van Sunderland Period Homes
Die panele & mdashusually vier tot ses per deur & mdash kan byna pannekoek plat, in 'n skerp hoek op die style en relings. Meer tipies is hulle egter aan alle kante afgeskaal om 'n muur te skep wat verhoogde panele genoem word. Hierdie benadering skep argitektoniese verligting en versterk die illusie dat die deur dikker en stewiger is as wat dit werklik is.
Een van die belangrikste kenmerke wat 'n deur met 'n verhoogde paneel outentiek maak, is die profiel van die hoek of hoek. By byvoorbeeld deure uit die Georgiese era is die profiel redelik vlak en meer afgerond as die van federale deure. By die Griekse herlewings- en skuddeure is die skuins skerp hoekig. Die profiel van koloniale herlewing met paneeldeure is tipies dieper en kromder as op enige werklike koloniale antesedent.
Saam met argitektoniese style soos Tweede Ryk, Italianer en Koningin Anne is paneeldeure in pare gebruik. Hierdie dubbeldeure kan bymekaarkom om 'n verenigde boog te vorm of met 'n spieël bedek wees. Vooruitgang in meulwerk het 'n meer uitgebreide gebruik van argitektoniese reliëf beteken. Skerp en ander versierings is soms op die deur self aangebring eerder as om in die paneel te sny, wat tyd en moeite op die winkelvloer bespaar.
In die tweede helfte van die 19de eeu is paneeldeure in ooreenstemmende pare geïnstalleer. Hierdie dubbeldeure wat na 'n voorportaal oopmaak, is in die estetiese bewegingstyl.
Deure vir huise wat na 1900 gebou is, is gewoonlik meer standaard in grootte en kenmerke, wat dit vir bouers maklik gemaak het om dit uitruilbaar op 'n wye verskeidenheid huise te gebruik. 'N Ander koste- en arbeidsbesparende innovasie was die skuif na platdeure, soos die kasdeure in die kombuise van die tyd. Ander paneelstyle sluit in die vyfpaneel, 'n tipe wat in huise verskyn, van Victoriaanse Queen Anne tot Arts & amp Crafts bungalow. Die vyfpaneeldeur is 'n gunsteling vir meer bruikbare gebiede en bestaan ​​uit horisontale panele van bo na onder.
Teen die vyftigerjare het baie binnedeure en selfs buitedeure natuurlik alle argitektoniese verligting verloor en was dit 'n enkele houtvlak, wat óf solied was, met tussensteek met dekoratiewe beglazing, of, vir baie soorte binnedeure, met 'n hol kern. (Dit is moeilik om te glo dat baie van hierdie deure nou oud genoeg is om as histories beskou te word.)
Die horisontale deur met vyf panele is 'n gunsteling in die bungalow-era. Soms word een of twee panele deur glas vervang, veral op buitedeure.
'N Geringe herstel aan die oppervlak van 'n paneeldeur behels gewoonlik die vul van gate en skeure met houtverf, gevolg deur skuur en verskeie lae verf. Met 'n holkerndeur is daar egter nie genoeg materiaal om meer as oppervlakkige herstelwerk te doen nie. Alhoewel u fineer met bypassende materiaal kan plak, verg dit oefening en vaste hand om 'n naatlose resultaat te kry.
Vir 'n deur wat erg beskadig is, is dit moontlik om 'n plaasvervanger te vind wat ooreenstem met wat verlore geraak het, of 'n spesery laat bou. Baie winkels bied nog steeds houtdeure aan, maar in sommige omstandighede wil u dalk 'n kontemporêre gegote deur oorweeg. Anders as die argitektoniese raaisel van 'n eeu oue deur, word dit oor 'n heuningkoekagtige kern gegooi, dan bedek met 'n verfafwerking of fineer. Die verskil is dat die vierkantige of afgeronde panele wat reliëf skep, direk in die deur gevorm word.
4. Die bywerk van lat- en gipsmure tot gips kan gedoen word deur dit heeltemal te bedek of te vervang.
As u gipswande beter dae beleef het, is u moontlik gretig om na gipspanele op te gradeer. Dit word gewoonlik gedoen as deel van 'n groter opknappingsprojek en bevat dikwels die toevoeging van nuwe bedrading en isolasie (indien nodig om aan die kode te voldoen). Die opdatering na gips word gewoonlik op een van twee maniere gedoen:
U kan die ou gips bedek deur gipspanele bo -op te plaas. Dit is die eenvoudigste en die minste morsige manier, maar nie noodwendig die doeltreffendste nie. Klein lopies word deur die oorspronklike gips aan die onderkant van die mure gesny om nuwe bedrading te installeer, en dan word gipspanele oor die gips aangebring. Die enigste manier om isolasie by te voeg, is om gate in die buitekant te boor en vesel- of sellulose -isolasie in te blaas. Soos hierbo bespreek, is dit geneig om leemtes in die stoetruimtes te laat.
Die beste en moeilikste manier om na gips op te dateer, is om die ou mure heeltemal af te breek, die gips af te skeur en tot by die studs te loop, en dan die bedrading en isolasie op te dateer voordat nuwe gipspanele geïnstalleer word.
Kyk die video: 50 plus dakpannen klus
Copyright © salvadoryoscar.com | Wanneer het * hout * spykers (pennetjies) vir klei dakpanne uit die mode geraak?...