Wanneer en hoekom het oorlogswaens opgehou gebruik? - Inligting - 2022
Wanneer en hoekom het oorlogswaens opgehou gebruik?
Baie kulture (Egipte, Kelte, ens.) Het oorlogswaens gehad, hetsy as mobiele platforms of as troepevervoer. Watter ander vooruitgang in oorlogvoering het hulle uitgedien gemaak?
Hoekom: Verskeie faktore het die koste-bate-verhouding van oorlogswa bepaal. Hierdie verhouding het met verskillende tempo in verskillende streke verander, aangesien verskillende faktore verskillend belangrik geword het. Om die belangrikste te noem:
die teel van perde het deur die eeue aansienlik verander, perde het groter en sterker geword, sodat die koste-bate-verhouding verbeter het ten opsigte van kavallerie (enkelryers)
die waens het so 'n kragtige wapen geword vanweë hul vermoë om vinnig klein infanterietroepe te omring en pyle en spiese op hulle te skiet (onthou die toneel in die Gladiator Fliek). Dit was moeilik om hierdie uitputtingstaktiek vir die infanteriesoldate teen te werk. Maar dit het mettertyd verander, aangesien skilde en wapens van infanterie verbeter is en die infanteriegetal gemiddeld baie groter geword het. 'N Vyand met sy eie sterk kavallerie kan maklik die strydwaens aanval, aangesien 'n enkele perd rats is as 'n wa met 2-3 perde.
landskap/slagveld verander, strydwaens werk slegs op plat gebiede, weer was kavallerie meer buigsaam hier.
Wanneer: Soos gesê, het die koste-bate-verhouding op verskillende tye erger geword, ook die kennis hoe om die tipiese strategieë van strydwaens perfek teë te werk.
die militêre belang het in die 4de eeu vC opgehou
Teen hierdie tyd was kavallerie egter baie meer doeltreffend en rats as die strydwa, en die nederlaag van Darius III in die Slag van Gaugamela (331 v.C.), waar die leër van Alexander eenvoudig hul toue oopgemaak het en die waens laat verbygaan en hulle aangeval het van agter, was die einde van die era van strydwa -oorlogvoering.
Die laaste melding van waens in die geveg blyk te wees tydens die Slag van Mons Graupius, iewers in die moderne Skotland, in 84 nC. Van Tacitus (Agricola 1.35 -36)
vandaarwaens is hoofsaaklik gebruik vir wedrenne (soos in Ben Hur Fliek)
Het die leër van Alexander die Grote dit nie baie maklik gemaak om oorlogswaens te verslaan deur hulle vas te trek en net die ruiters te slag nie? Daarna was dit veronderstel dat oorlogswaens nutteloos was.
Duisend jaar lank het strydwaens deur die Midde -Ooste gerol, skrikwekkende leërs, infanterieleine vernietig en die gesig van oorlog verander. Sumeriërs gebruik omstreeks 2600 v.C. swaar gevegswaens met soliede wiele wat deur wilde esels getrek is. Tot die vernuwing van spaakwiele, het die gewig van die gevegswaens hul nut in oorlog belemmer. Die makmaak van die perd het verdere wa -innovasie geïnspireer, aangesien perde die mobiliteit en spoed van die wa verhoog. Strydwaens, getrek deur perde, met ligter karre en spaakwiele, het hul status as elite -wapen en vervoer gekry. Tweewiel -oorlogswaens met 'n boogskutter en 'n bestuurder, gekombineer met die gebruik van die saamgestelde boog, het die militêre taktiek omstreeks 1700 v.C. volledig opgeknap. Strydwaens versprei na Griekeland, Klein -Asië, Iran, Indië en China. Die gebruik van strydwaens in oorlog neem stadig af, begin omstreeks 1000 v.C. Met die aanbreek van berede kavallerie het die gebruik van strydwaens egter in die Midde -Ooste ongeveer 500 tot 300 v.C. geëindig
Die eerste waens: Slagwaens
Die antesedent van die wa was die ossewa in Mesopotamië, wat gebruik is om handelsgoedere en landbouprodukte te vervoer. Nie lank daarna nie, het Mesopotamiërs waens geskep om 'n heerser en sy soldate na die slagveld te vervoer. Hierdie gevegswaens met vier soliede wiele was swaar, maar op die slagveld het hulle 'n platform gebied vanwaar boogskutters en spiesmanne die vyand kon skiet en missiele gooi. Die Standard of Ur toon gevegswaens in die oorlogspaneel. Deur die wilde esels getrek, het hierdie gevegswaens twee mans, 'n spiesman en 'n bestuurder, gedra. Albei het afgeklim om te veg.
Geleerdes glo dat mense van die steppe-'n wilde grasvlakte wat van Hongarye na China deur Sentraal-Asië loop-die perd mak gemaak het en die eerste wa met 'n spaakwiel omstreeks 2000 v.C. Noord-suid handelsroetes het beide perde en spookwiele na die Nabye Ooste-kulture van Mesopotamië, Iran, Sirië, Persië en Egipte gebring. Spaakwiele was 'n groot verbetering op die swaarder soliede wiele, wat 'n ligter, vinniger voertuig moontlik gemaak het.
Gebruik van strydwaens op die slagveld
Verskillende leërs het op verskillende maniere strydwaens gebruik. Die Hetiete het byvoorbeeld swaarder strydwaens gebou wat gebruik is om in infanterieleine te bots. Strydwaens was meer ligter, geskep om 'n platform vir boogskutters te wees. Massas strydwaens is daarna gebruik om naby die vyand te kom en hulle met pyle te ontsier. Die leërs van Egipte het strydwaens gebruik vir vinnige vervoer op die slagveld en as universele oorlogsmasjiene. Die Perse het die vernuwing bygevoeg van wawiele, lang lemme wat by die hubs uitsteek en vyandelike voetsoldate in honderde mense doodgemaak het. Rome het waens gehou vir wedrenne, jag en seremonies terwyl Indië dit as platforms vir boogskutters gebruik het.
Die saamgestelde boog/wa -kombinasie
Die bekendstelling van die saamgestelde boog omstreeks 2000 v.C. en sy diens deur strydwaens (1700 v.C.) het die wa 'n noodsaaklike oorlogsmasjien gemaak. Saamgestelde boë is gemaak deur hout, horing en senings aanmekaar te plak, wat 'n baie beter wapen skep as die selfboog van hout alleen. Boogskutters wat saamgestelde boë gebruik, kan nou baie vinniger skiet, met meer trefkrag met ten minste twee keer die omvang van die selfboog. Boogskutters wat op waens gemonteer is, kan met goeie akkuraatheid elke ses sekondes 'n pyl afvuur. Formasies van waens wat boogskutters dra, het 'n leër se dodelikste wapen geword.
Strydwaens was egter duur om te maak en in stand te hou. Hulle het plat grond nodig gehad om doeltreffend te wees, konstante onderhoud nodig en het gereeld gebreek. Strydwaens se spanne het reg saam met die weermag gereis, gereed om onderhoud te doen indien nodig. Die Assiriese weermag het 'n spesiale logistieke tak net vir strydwaens en kavalerie. Mans en perde moes opgelei word in die gebruik daarvan, wat aanleiding gegee het tot die eerste krygerelites, die waens. Hierdie mans was die eerste krygers wat gekies is vir hul vaardighede en nie deur geboorte nie.
Oorwinnings op wiele
Die vroegste waens verskyn omstreeks 3000 v.C. in Mesopotamië Hulle was baie anders as die bekende perdevoertuie wat in antieke Griekeland en Rome gesien is. Vroeë prototipes het dikwels vier soliede wiele gehad, en die hoofdoel was vir gebruik in parades en begrafnisrites. Hierdie voertuie is nie deur perde getrek nie, maar deur osse en ander trekdiere, of diere soos donkies of muile. Die Standard of Ur, 'n kis uit die Sumeriese stad Ur, dateer uit ongeveer 2600 v.C., bevat 'n wa wat lyk soos 'n soliede wa wat deur muile of esels getrek word.
Die begin van die tweede millennium v.C. was 'n tydperk van vinnige verandering vir die bou van waens. In hierdie tydperk is die perd vir die eerste keer as trekdier gebruik, en wiele word toenemend gepik en dus baie ligter. Die vordering in spoed en mobiliteit as gevolg van hierdie innovasies het daartoe gelei dat die wa in die Bronstydperk noodsaaklike militêre toerusting geword het. (Konstantinopel se wa -wedrenne was al die woede in die Romeinse Ryk.)
Twee-wiel modelle is aangeskaf vir militêre gebruik deur die leidende moondhede van die dag, insluitend die Egiptenare en die Hetiete. In 1650 v.C., tydens die beleg van 'n stad met die naam Urshu, noem die Hetitiese koning Hattusilis 30 Hetitiese waens wat gewissel het teen 80 strydwaens wat aan sy Hurriaanse vyande behoort. Die Hetitiese vloot waens sou in die daaropvolgende eeue eksponensieel groei, van tiene tot honderde, en later tot duisende.
Anatoliese tegnieke om hout te buig en te vorm, het die Hetiete gehelp om gesofistikeerde tweewielige modelle te ontwikkel. Die Hetiete in die keiserlike tydperk het min illustratiewe bewyse van sulke voertuie agtergelaat (hoewel vakmanne in die oorlewende Hetitiese enklawe na die ineenstorting van die Hetitiese ryk wel kunswerke gelaat het wat strydwaens uitbeeld). Ander bewyse vertel historici dat die Hetitiese strydwaens teen die 17de eeu v.C. ligter wiele ontwikkel het.
Anders as Egiptiese tweemanwaens, kon die Hetitiese model drie mense vervoer: die bestuurder, 'n vegter gewapen met lansies of boog en pyle, en 'n skilddraer. Laasgenoemde was vasgemaak aan die agterkant van die wa, wat stabiliteit verleen tydens stywe maneuvers. (Kyk hoe argeoloë 'n antieke mosaïek van 'n wa -ras ontdek.)
Hoe het die ou mense presies oorlogswaens in die geveg gebruik? Ek verbeel my daar was verskille tussen swaar en ligte waens. My indruk van die Britte is dat hulle strydwaens as skermutselinge gebruik het, soos ligte perd. Die ou Sumeriërs het hulle moontlik net as vervoer gebruik. Wat van die Egiptenare, Hyskos en Assiriërs? Is waens as terreurwapens teen infanterie gebruik? Is dit op een of ander manier gebruik in aanklagte en nabygevegte, of net as platforms vir raketwapens?
(Ek stem saam met plasings op die ander War Chariot -draad dat groter perde tot die veroudering van strydwaens gelei het.)
Hmmm..antwoord nie baie vrae nie, maar ek het hierdie uittreksel aanlyn gevind, wat redelik interessant is:
Nadat hy die Elamiete in 691 vC verslaan het, verheug die koning van Assirië hom in die bloedige toneel van die slagveld:
'Die opperbevelhebber van die koning van Elam was daar, saam met sy edeles. Ek sny hulle keel af soos skape. My pronkende perde, opgelei om te span, het in hul welbloed gedompel soos in 'n rivier. Die wiele van my strydwaens was besaai met bloed en vuil. Ek het die vlakte gevul met die lyke van hul krygers soos gras. Daar was strydwaens, met hul perde, wie se ruiters doodgemaak is toe hulle in die hewige geveg gekom het, sodat hulle los was, en hierdie perde het heen en weer oor die hele slagveld gegaan. Wat die vyandelike leiers betref, het paniek van my aanslag hulle soos 'n demoon oorweldig. Hulle het hul tente laat vaar en gevlug vir hul lewens, terwyl hulle die lyke van hul troepe verpletter het terwyl hulle gegaan het. In hul angs het hulle skroeiende urine deurgegee en hul ontlasting in hul waens leeggemaak. '
John Keegan aangehaal 'N Geskiedenis van oorlogvoering, Hutchinson 1993, bladsy 172
[Militêre geskiedenis] Waarom het strydwaens uit die guns geval?
Ek vra, want ek bou 'n omgewing van ongeveer die Bronstydperk met baie geleenthede vir grootskaalse gevegte.
Strydwaens was feitlik de riguer op die slagveld in China, Mesopotamië en Egipte, en daar word beweer dat dit redelik vreesaanjaend was. Wat het daartoe gelei dat hulle laat vaar het?
Soos ek onthou toe ek gelees het, was die basiese rede dat hulle deur kavallerie verouder is.
Strydwaens was vinnig en het 'n goeie mobiele platform vir boogskutters gebied. Verskeie klein perde kon 'n karretjie met mans daarin trek, maar perde van die tydperk was nie groot genoeg om effektief in die geveg te ry nie. In vergelyking met kavalerie was waens taamlik duurder en het hulle baie onderhoud nodig gehad, en sodra kavallerie tot sy reg gekom het (perde is groot genoeg geteel om 'n gepantserde kryger oor baie generasies te dra), verloor die wa sy aantrekkingskrag. Hulle word nog 'n rukkie gebruik vir kommunikasie, reis oor land, ensovoorts.
Daar is ook materiaal wat ek gesien het oor die bekendstelling van taktieke in die phalanx-styl wat die doeltreffendheid van die wa verminder, omdat die perde nie die groot boks spiese sou laai nie, en die wa-boogskutters nie baie nuttig was teen die skild nie mure.
Twee aparte gorillas
Beter infanterietaktiek was moontlik 'n oorweging, maar strydwaens het meestal uit die mode geraak eeue voordat die Romeine groot spelers geword het.
(Behalwe vir beperkte doeleindes, en in Brittanje, waar dit gebruik is vir 'n soort vuil skermutselingstaktieke wat die Romeine 'n paar hoofpyne besorg het totdat hulle aangepas het.)
En die skouerbeugel blyk eers eers later wydverspreid te word.
Kyk volgende keer na 'n paar datums.
Dit is nie 'n klein vraag om te beantwoord nie, en ook nie een waaroor historici 100% saamstem nie.
Strydwaens vervul ook verskillende historiese rolle in verskillende streke - in breë trekke bly dit langer effektief in oorlogsteaters, waar daar groot, oop ruimtes was met genoeg ruimte vir wye draaikringe, en raak dit vinniger verouderd waar mobiele en goed opgeleide kavaleries beland het speel.
Vir 'n ware en trotse lid van die nie-cognoscenti soos ek, het ek gevind dat die Times History of War baie interessante dinge te sê het oor die evolusie van oorlogvoeringstaktieke in groot trekke oor die ou tyd. Ek is seker dat behoorlike historici beter bronne kan aanbeveel.
Re: Styles. Vreemd genoeg tydens 'n dronk kroeggesprek wat ek net drie aande gelede gehad het (ook bekend as die Essex Symposium of Enlightened Philosophers), het ons tot die gevolgtrekking gekom dat as ons terugkeer na die antieke tyd die nuttigste militêre innovasie wat ons met ons beperkte kennis sou bied, beugels sou wees. (hoewel die konsep van die geweierde flank, camouflage en gekombineerde gewapende taktiek ook hoog geplaas is).
As ek reg onthou, het die Griekse falanks minstens 'n paar keer Persiese strydwaens op die veld ontmoet en was dit relatief effektief.
Dit het minder te doen gehad met die doeltreffendheid van die taktiek, en meer te doen met verandering kultureel klem op die metode van oorlog. Strydwaens is bevoordeel in kulture waar groot klem gelê is op die individuele held in die geveg, wanneer u leër nie uit 'n paar dosyn helde en hul lakeie bestaan ​​nie, maar uit 'n paar honderd gratis burgers van die polis, die koste van die instandhouding van 'n wa (en dierbare God, as dit duur was om dit in stand te hou, word die brose materiaal self en die span perde) uit persoonlike oogpunt minder werd. Terwyl die Grieke wel 'n sekere elite -status behou het vir diegene wat ryk genoeg was om kavallerie te wees, het die groter omvang en belangrikheid van die burger dit minder polities gemaak om die geveg in die hande van die paar te probeer bring.
Egiptiese oorlogvoering en die grootste strydwa in die geskiedenis
Die slag van Megiddo was die eerste stryd wat betroubaar aangeteken is, en nie lank daarna nie sou die slag van Kadesh die titel van die grootste strydwa ooit hê, ondanks die stryd teen 'n wa wat nog byna 1000 jaar lank voortduur. Om die slag van Kades te verstaan, is dit belangrik om te weet hoe die Egiptiese leër en hul strydwaens gewerk het.
Die Nuwe Koninkryk Egipte was 'n militêre mag wat gebou is op die sukses van die wa. Die strydwa funksioneer in antieke oorlogvoering as 'n elite -krygervervoer, 'n mobiele afvuurplatform, 'n swaar laaiende voertuig en 'n vinnig bewegende platform om los of vlugtende troepe af te sny. Gebaseer op die ontwerpe van die Egiptiese waens, wat ligte en onbevestigde platforms vertoon, blyk dit dat hulle hoofsaaklik as vuurplatforms gebruik word.
Strydwaens is deur twee perde getrek en gewoonlik 'n bestuurder en een of miskien twee soldate. Een of twee saamgestelde boë word deur ongeveer 100 pyle gevoer. Strydwaens sal ook spiese en/of spiese hê, sowel as 'n skild en byl of swaard as daar nabygeveg benodig word. Helms en ander wapens was op hierdie stadium nog skaars, so die geboë swaard was 'n algemene wapen om die vyand af te ry.
Dit sou onverstandig wees om aan te neem dat strydwaens hulself in 'n enkele rol in 'n geveg opgesluit het, dit is meer waarskynlik dat die strydwaens vanweë hul vinnige reaksievermoë kan oorskakel van die afvuur van pyle na die gooi van spies terwyl hulle met die vyand sluit en melee -wapens gebruik as hul wa misluk het of as hul perd of bestuurder omgekom het. Slag is skaars skoon en georganiseerd genoeg om boogskietwaens deur elke geveg eenvoudig boogskutters te bly.
'N Uitbeelding van Rameses wat Nubiërs aankla. Let op dat die farao se wa baie lig en rats is.
Die slag van Kadesh is een van die vroegste opgetekende gevegte waarin ons 'n rekord van beide kante het, hoewel die rekords vir beide kante beweer dat hulle die stryd gewen het. Die Egiptenare onder Rameses en die Hetiete onder koning Muwatalli het kragtige ryke gehad wat grens aan die Levant naby die stad Kadesh (Qadesh). Omstreeks 1274 vC het die twee hul koninklike leërs laat veg en het hulle heel moontlik ooreengekom op 'n geveg op die vlaktes naby Kadesh, aangesien sulke praktyke nie ongewoon was nie.
Rameses het 'n groot leër van ongeveer 20 000 gehad, insluitend 2 000 waens (die aantal waens aan weerskante is sterk bespreek). In 'n lang ry van vier verskillende afdelings na die noordwestelike vlaktes van Kadesh Rameses, het die boodskap gekom dat die leër van Muwatalli nog ver was, en daarom het Rameses sy mag toegelaat om rustig vorentoe te marsjeer toe die voorhoede Amun -afdeling kamp opslaan.
Snywerk wat die marteling van die Hetitiese verkenners/spioene uitbeeld vir inligting.
Gou het Rameses twee Hetitiese verkenners gebring wat onder marteling onthul het dat die eerste twee informante Hetitiese agente was wat Rameses mislei en dat Muwatalli noord van Kades kamp opgeslaan het met 'n mag "meer as die sand van die strand". In werklikheid het Muwatalli wel 'n groot mag met byna twintig verskillende bondgenote wat troepe begaan het. Muwatalli het skynbaar 'n mag van ongeveer 40 000 met 3000 strydwaens, waarvan baie van die drie-man-variëteit was.
Kaart deur Gianandre – afgeleide werk – CC BY-SA 3.0
Ondanks die verneem dat die vyand naby was, het Rameses nie presies geweet waar en voordat hy sy marskolom in die kamp kon kry nie, word hulle aangeval deur 'n groot strydwa wat die Orontesrivier oorgesteek het en die afdeling verras het. Die besienswaardighede en geluide van die laaiende strydwaens het die Egiptenare vinnig verstrooi, en met die oorblywende marsdivisie nog steeds na die suide, het die seëvierende Hetitiese strydwaens begin toeslaan op die kamp wat deur die Amun -afdeling opgerig is. Alhoewel die kamp vol was met die nuwe troepe van die Amun -afdeling, het hulle probleme ondervind om die Hetitiese troepe te weerstaan, wat daarop dui dat hierdie mag eintlik 'n beduidende mag van Muwatalli se strydwaens verteenwoordig.
Toe dele van die kamp val, bevind Farao Rameses hom "alleen", waarskynlik met sy kern van persoonlike beskerming. Rameses en sy wag het verskeie aanklagte gelei oor die Hetiete wat op die kamp toegeslaan het, die Ra-afdeling byeengeroep en die Amun-afdeling gereël om gekoördineerde aanvalle te begin en die Hetiete terug te ry suid-oos na hul oorspronklike rivieroorgang.
In hierdie posisie het die effens ligter Egiptiese strydwaens 'n voordeel gehad, aangesien hulle die swaarder Hetitiese waens kon uitmaneuvreer en baie slagoffers kon veroorsaak. Koning Muwatalli het besef hoe moeilik sy waens is en het sy oorblywende strydwaens oor die noordelike drif gestuur om weer 'n beursie van Egiptenare te flank. Hierdie tweede aanval het groot sukses behaal en dreig om die Egiptenare weer na hul kamp terug te stoot terwyl hulle die verslane Hetitiese strydwaens die rivier kon oorsteek en hergroepeer.
Die leër van Rameses is gered deur die aankoms van 'n bondgenoot van Ne'arin. Alhoewel die oorsprong van hierdie troepe vaag is, impliseer hul naam dat dit die jong elite -krygers was. Dit lyk asof dit 'n garnisoenmag of 'n geallieerde leër uit die noorde was wat beveel is om Rameses by Kadesh te ontmoet vir die geveg. Met hul aankoms het hulle suidoos om die kamp beweeg om die Hetit se tweede aanvalsmag aan te val. Toe hy dit sien, het Rameses weer sy manne byeengeroep en noordwaarts aangeval en die Hetiete gevang.
Omdat hulle amper omring was, moes die Hetiete hul strydwaens laat vaar om veilig oor die rivier te swem. Met 'n wrede stryd wat net gevoer is, het Rameses nie die hulpbronne gehad om 'n beleg van Kadesh en Muwatalli te handhaaf nie, wat self verswak is deur 'n groot verlies aan sy wa -kern, kon niks meer doen as om binne die stadsmure te hou nie.
Die stryd word beskryf as 'n Egiptiese oorwinning, 'n gelykop uitslag en selfs as 'n Hetitiese oorwinning. Wat Rameses kon doen, was om te herstel van 'n rampspoedige posisie om sy leër te red. Ondanks die feit dat dele van sy weermag twee keer gelei is en sy kamp ontplooi is, het Rameses en sy leër uiteindelik die slagveld gehou nadat alles gesê en gedoen is. Om te beklemtoon dat dit as 'n geringe Egiptiese oorwinning beskou moet word, is die hoeveelheid buit wat verkry is by die vang van die Hetitiese strydwaens. Antieke gevegte het sterk gefokus op die hoeveelheid plundering wat die individu en die staat kan wen. Strydwaens was destyds statussimbole en daarom was baie daarvan versierd en selfs in edelmetale bedek. Om soveel as 1 000 strydwaens te vang, sou 'n vreugdevolle geleentheid vir die Egiptenare gewees het, ongeag of hulle Kadesh geneem het of nie.
Die Egiptenare het die stryd beslis as 'n groot oorwinning verklaar en Rameses self sou voortdurend daarna verwys as een van sy grootste prestasies ondanks die organisering van verskeie ander suksesvolle veldtogte. Die aandag wat Rameses aan hierdie geveg bo ander gee, kan daarop dui dat die verhale van sy persoonlike aanklagte in die stryd om die troepe te versamel, meer waarheid was as propaganda. Die geveg sou beslis 'n baie belangrike gebeurtenis gewees het, en dit het die weg gebaan vir die baie groot bewind van Rameses die Grote.
Afname en val van die oorlogswa
Bewyse van strydwaens in China gaan terug na ongeveer die latere helfte van die Shang -dinastie (rou 1300 v.C.) nog verder vir plekke soos Mesopotamië en Egipte en Anatolië.
Strydwaens hier moet egter nie met oorlogswa verwar word nie, maar die later is algemeen gebruik tot selfs in die 1800's (sien Amerikaanse kolonis vs die Indiane). maar dit word gewoonlik op 'n stilstaande manier gebruik, waar hulle eenvoudig soos mobiele versperrings opgetree het soos 'n geïmproviseerde muur.
Die oorspronklike beskutting van die beskawing was byna almal oop, plat en effens droë plekke. wat meer ideaal was vir perde dan, en die toegang van perde wat hierdie mense moes, was gewoonlik klein, eintlik net ponies, hulle was te klein om regtig effektief te kan ry, veral as die manne swaar toerusting saambring. maar 'n paar van hulle kan 'n wa trek om mans te lok, selfs al was hulle goed gewapen / gepantser.
Dit is een van die redes waarom 'n mens moet oorweeg, waarom mans met strydwaens gegaan het, dit is dieselfde rede waarom jy 'n kruiwa sou gebruik. as u maklik genoeg iets op u hand / hand kan dra, is die kruiwaens net moeilik, maar as u om 'n stapel stene beweeg, is dit 'n lewensredder.
Redes waarom dit dan uitgeval het, het waarskynlik te doen met die bekendstelling van groter / sterker perde. wat die mans goed genoeg kan dra sodat die strydwaens nie meer 'n ernstige noodsaaklikheid word nie, sommige is nog steeds gebruik as gevolg van die potensiaal as wapenplatform, maar uiteindelik is die nis te beperk geag vir die relatiewe koste.
Wanneer en waarom het ons oorlog uitgevind?
Die menslike geskiedenis is gevul met konflik. Sommige van die konflik vind plaas op 'n klein vlak waarby slegs 'n paar mense betrokke is - soms vind die geveg in 'n enkele persoon plaas. Maar ander konflikte strek oor streke en kan dekades lank voortduur. Oor die eeue heen het mense oorlog beskryf as alles van 'n heerlike stryd tot 'n sinnelose, gewelddadige en onmenslike aktiwiteit. Het ons altyd oorlog teen mekaar gevoer?
Om die vraag te beantwoord, moet ons eers oorlog definieer. Volgens die Merriam-Webster-woordeboek is oorlog die staat van gewoonlik oop en verklaarde gewapende vyandige konflik tussen state of nasies. As ons van state of nasies praat, moet ons fokus op vroeë beskawings. Voor die beskawing was alle mense stam en ten minste ietwat nomadies. Dit was eers nadat ons die landbou ontwikkel het en ons besluit het dat ons die hulpbronne kan bou wat nodig is vir oorlog.
Dit wil nie sê dat daar geen konflik tussen mense was voor die beskawing nie. Dit is waarskynlik dat stamme mekaar geveg het of dat interne stryd binne 'n stam geëindig het met 'n fisiese konfrontasie. Alhoewel hierdie stryd gewelddadig van aard was, voldoen dit nie aan die definisie van oorlog nie.
Sodra ons landbou ontwikkel het, kon mense groter gemeenskappe vorm. Ons was nie meer beperk tot die lewe as klein, mobiele stamme nie. Maar die bou van 'n gemeenskap het 'n paar gevare meegebring. Dit het beteken dat mense hulpbronne produseer - hulpbronne wat ander mense dalk wil of nodig het. Vroeë beskawings moes bendes van plunderaars beveg om hul land te beskerm. Namate hierdie gemeenskappe beter geword het om stropers af te weer, het hulle die gereedskap en tegnieke begin ontwikkel wat later die basis vir oorlogvoering sou wees.
As ons terugkyk na die wieg van die beskawing, sien ons dat nie alles vreeslik beskaafd was nie. In die land Sumer, waar die hedendaagse Irak is, was daar verskeie stadstate. Elke stadstaat was onafhanklik van die ander, hoewel hulle deur die geskiedenis af en toe 'n verenigde front teen 'n gemeenskaplike vyand sou skep.
Maar die stadstate was geneig om teen mekaar te veg. Oorlog was algemeen in antieke Sumer. Tegnieke wat mense geleer het om gereedskap te maak, is gebruik om wapens te bou. Uitvindings soos die wiel het belangrik geword vir die ontwerp van oorlogvoertuie, soos strydwaens. Die vroegste rekords van oorlog dateer omstreeks 2700 vC. Die ou Sumeriërs het gevegsrekords op kliptafels gesny [bron: The Origins of War].
Die konflik was tussen die Sumeriërs en die naburige Elamiete, wat in die huidige Iran gewoon het. Ons kan nie sê dat die gevegte tussen die twee nasies deel was van die eerste oorlog wat ooit gevoer is nie - die vroegste konflikte het waarskynlik 10 000 jaar gelede in die laat paleolitiese of vroeë neolitiese tydperke begin, maar ons het geen rekords van daardie tyd nie [bron: Cioffi-Revilla]. Omstreeks 2700 v.C. lei die Sumeriese koning Enmebaragesi soldate teen die Elamiete en wen, terwyl hy die nasie plunder. Dit lyk asof die rede vir die vroegste oorlog was dat die Elamiete 'n moontlike bedreiging vir die Sumeriërs was en dat hulle oor hulpbronne beskik wat die Sumeriërs wou hê [bron: HistoryNet].
Om oorlog te bestaan, moet nasies of state 'n gevoel van onafhanklikheid en losbandigheid van ander gemeenskappe behou. Sonder hierdie onafhanklikheid is daar geen ons-teen-hulle-mentaliteit nie. Solank daar onderskeid tussen gemeenskappe bestaan, is daar 'n moontlikheid van konflik. Nasies wat 'n bedreiging van 'n vreemde staat ondervind, kan oorlog begin in 'n poging om toekomstige verowering af te weer. Of 'n gemeenskap kan oorlog voer om toegang te verkry tot hulpbronne wat 'n ander gemeenskap besit. Uiteindelik vereis oorlog dat ons onsself identifiseer as deel van een groep, terwyl ons tegelykertyd ander mense uitsluit.
Onafhanklikheid en oorlog
Pogings deur EG -onderhandelaars om gedurende Februarie en Maart 1992 'n nuwe indeling van Bosnië en Herzegowina in etniese "kantons" te bevorder, het misluk: verskillende weergawes van die planne is deur elk van die drie belangrikste etniese partye verwerp. Toe die onafhanklikheid van Bosnië en Herzegowina op 7 April deur die Verenigde State en die EG erken word, het paramilitêre magte van Bosnië onmiddellik op Sarajevo begin skiet, en die artillerie -bombardement van die stad deur Bosnisse Serwiese eenhede van die Joegoslaviese leër het kort daarna begin. Gedurende April is baie van die dorpe in die ooste van Bosnië en Herzegowina met groot Bosniak -bevolkings, soos Zvornik, Foča en Višegrad, aangeval deur 'n kombinasie van paramilitêre magte en Joegoslaviese weermag -eenhede. Die meeste van die plaaslike Bosniak -bevolking is uit hierdie gebiede verdryf, die eerste slagoffers in die land van 'n proses wat as etniese suiwering beskryf word. Alhoewel Bosniakke die primêre slagoffers was en Serwiërs die primêre oortreders, was Kroate ook onder die slagoffers en oortreders. Binne ses weke het 'n gekoördineerde offensief deur die Joego-Slawiese weermag, paramilitêre groepe en plaaslike Bosnies-Serwiese magte ongeveer twee derdes van die Bosniese gebied onder Serwiese beheer gebring. In Mei is die weermag -eenhede en toerusting in Bosnië en Herzegowina onder bevel van 'n Bosnies -Serwiese generaal, Ratko Mladić, geplaas.
Vanaf die somer van 1992 het die militêre situasie redelik staties gebly. 'N Bosniese regeringsleër wat vinnig bymekaargekom het, saam met 'n paar beter voorbereide Bosniese Kroatiese magte, het die res van die jaar die voorste linies gehou, hoewel die mag geleidelik in dele van Oos-Bosnië en Herzegovina afgebreek is. Die Bosniese regering is militêr verswak deur 'n internasionale wapenembargo en 'n konflik in 1993-1994 met Kroatiese magte. Maar later in 1994 het Bosniese Kroate en Bosniakke ooreengekom om 'n gesamentlike federasie te stig. Die Verenigde Nasies (VN) het geweier om in te gryp in die Bosniese Oorlog, maar troepe van die VN se Beskermingsmag (UNPROFOR) het wel die hulp van humanitêre hulp vergemaklik. Die organisasie het later sy rol uitgebrei tot die beskerming van 'n aantal VN-verklaarde 'veilige gebiede'. Die VN het egter nie daarin geslaag om die veilige gebied van Srebrenica in Julie 1995 te beskerm nie, toe Bosnies -Serwiese magte die slagting van meer as 7 000 Bosniak -mans (kyk Srebrenica -slagting).
Verskeie vredesvoorstelle tydens die oorlog het misluk, hoofsaaklik omdat die Bosniese Serwiërs - wat teen 1994 ongeveer 70 persent van die land beheer het - geweier het om enige gebied toe te gee. In Februarie 1994, tydens die NAVO se eerste gebruik van geweld, het sy vegters vier Bosnies-Serwiese vliegtuie neergeskiet wat die VN-opgelegde vliegsone oor die land oortree het. Later dieselfde jaar het die NAVO op versoek van die VN geïsoleerde en ondoeltreffende lugaanvalle op Bosnies -Serwiese doelwitte geloods. Na die Srebrenica-bloedbad en nog 'n aanval van Bosniërs op 'n Sarajevo-mark, het die NAVO laat in 1995 meer gekonsentreerde lugaanvalle onderneem. Gekombineer met 'n grootskaalse Bosniak-Kroaties landaanval, het hierdie aksie daartoe gelei dat Bosnies-Serwiese magte ingestem het tot vredesgesprekke wat deur die VS geborg word. in Dayton in November. Serwiese pres. Slobodan Milošević het die Bosniese Serwiërs verteenwoordig. Die gevolglike Dayton-ooreenkomste het 'n federale Bosnië en Herzegovina vereis waarin 51 persent van die land 'n Kroaties-Bosniak-federasie en 49 persent 'n Serviese republiek sou uitmaak. Om die ooreenkoms af te dwing, wat formeel in Desember 1995 onderteken is, is 'n internasionale mag van 60 000 lede ingespan.
Daar word oorspronklik beraam dat minstens 200 000 mense tydens die oorlog van 1992–1995 vermoor en meer as 2 000 000 ontheem is. Daaropvolgende studies het egter tot die gevolgtrekking gekom dat die dodetal eintlik ongeveer 100,000 was.