Ons ken baie voorbeelde uit die geskiedenis, en ook uit ons eie lewe. Voorbeelde wat alles fout gegaan het. Bewyse hoe die mens dinge stukkend gemaak het. Hoe hy sy hoë posisie misbruik het. Dit is iets van alle eeue. En dit is dan goed as die mens weer op sy plek gesit word. Dat die mens gedwing word om weer op te kyk na die hemel. Na die sterre, om sy eie nietigheid te besef. Want vergeleke met God se grootheid, die majesteit van die Skepper, is die mens maar ‘n stippie. God regeer. En ook as mense sy heerskappy ignoreer, gaan sy regering wel deur. En alle klein mensies op aarde is instrumente in sy hand. As konings en presidente sy Naam nie bely nie, as hulle die diens aan Hom aan die kant skuif, ignoreer of selfs teenwerk, dan gaan God se regering gewoon deur. Soos die digter sing:
Die eerste HERE in vers 2 word heeltemal met hoofletters gespel. Dit verwys na sy Hebreeuse naam: Jahweh. Hy is nie ‘n God van ver nie, Hy is nie net ‘n vae hoë mag nie. Jahweh is ons Skepper, wat Hom ook in die geskiedenis aan ons geopenbaar het. Wat met Dawid se volk ‘n verbond gesluit het. Mense het nie na hierdie God op soek gegaan nie. Maar Hy het, in sy genade, ons opgesoek. Hy het Homself aan ons geopenbaar. Die HERE, die lewende God wat uit vrye welbehae Homself verbind het aan sy volk.
Sy Naam is heerlik op die hele aarde. Soos die spreekwoord sê: sy Naam is ook sy faam. Iemand wat ‘n goeie naam het, het dit verwerf deur sy goeie optrede.
God het dit gedoen om die mensdom te leer dat Hy nie van mense afhanklik is nie. Want Israel was maar ‘n onbenullige volkie. God het nie die wêreldleiers uitgekies, die Assiriërs, Egiptenare, Babiloniërs of Grieke nie. God is onafhanklik van mense. Hy het ‘n onaansienlike volk opgesoek, om hulle, onder sy seën, groot te maak. Om deur hulle alle ander volke te seën, omdat Hy dit so gelei het dat die Messias gebore sou word uit hierdie volk.
God se heerskappy word besing deur klein kinders. God het nie behoefte aan belangrike en welsprekende mense nie. Kinders vertel onbevange van sy grootheid. Dink aan hoe hierdie vervul is toe Hy sy Seun na die aarde gestuur het, gebore uit sy volk. Nadat Jesus ‘n siek man by die tempel genees het, het die kinders heel spontaan gesing: Hosanna vir die Seun van Dawid! (Mattheüs 21). Die kinders het Hom bely. Die kinders het Hom erken vir wie Hy was.
Wat ‘n kontras! Die kleinheid van die mens, teenoor die grootsheid van die skepping. Maar ook: wat ‘n kontras tussen die kleinheid van die mens en sy hoë posisie. U laat hom heers oor die werke van u hand. Skape en beeste – verwysing na mak diere. Maar nie net hulle nie.
Hy moet regeer oor die diere. Vir die diere, vir die skeppings, is hy soos God, vervul hy die funksie van God, verteenwoordig hy die Skepper. In God se Naam is hy sy ambassadeur op aarde. Hierdie gesag is hom deur God verleen.
Die skepping val onder hom. Hy is daarvoor verantwoordelik. En dit is inderdaad duiselingwekkend. En nou, na die sondeval, is dit nog meer duiselingwekkend. Ons kan onsself eintlik nie meer indink hoe dit moontlik was dat God so ‘n swaar en verantwoordelike taak aan die mensheid kon toevertrou nie. Want as ons nou, in die post-sondeval wêreld, om ons heen kyk, sien ons op daaglikse basis al die negatiewe dinge wat daar in die wêreld gebeur. Hoe die mens dit nie regkry om in verantwoordelikheid en in harmonie oor die wêreld te regeer nie. Hoe die mens sy posisie misbruik.
Toe was hy wel in staat om in verantwoordelikheid en harmonie te heers oor die werke van God se hande. Maar deur die sondeval, sy opstand teen God, het die mens al hierdie moontlikhede verloor. Hy fokus nou net op sy eiebelang, en pleks van harmonie het daar nou stryd en jaloesie gekom. Die mens wil nie meer sy Goddelike oorsprong erken nie. Die mens wil nie meer God se Naam op aarde bely nie. Die mens onderdruk die waarheid.
God gee sy leefreëls. Soos die skepping funksioneer volgens die ingeskape reëls – ons noem dit deesdae natuurwette – so word die mens – die in Christus wedergebore mens – opgeroep om weer te begin leef volgens God se reëls vir die mensheid. Volgens sy Woord, die kompas in sy lewe. Sy persoonlike lewe.
Want die suigkrag is baie sterk op ons om ook so te begin lewe. Te dink dat jy jou eie lewe beheer. Jou eie lewe beheer, dit wil sê dat jy maar jou eie reëls kan maak. Die mens bepaal hoe hy wil leef.
En so, aan die einde van die dag, bly daar niks meer oor van die heerlikheid waarmee God die mens gekroon het nie.
Die os en skaap en wat in wildheid lewe, die voëls wat deur hoë lugte swewe ... – tesaam het U dit in sy mag gegee.
Hulle verwelkom die nuwe rentmeesters, wat van God ‘n nuwe kans gekry het, wat in Christus, en deur die werking van sy Gees, weer in staat gestel word om ‘n diensbare lewe te lei, en nie ‘n egoïstiese lewe wat net uitbuit vir eiebelang nie. Hier in Christus se kerk begin dit, hier leer u ‘n nuwe diensbare lewe.
Sy Seun vergader ook vandag vir Homself ‘n gemeente, waar mense toegerus word om weer waarlik rentmeesters te wees, soos Hy hulle bedoel het om te wees by die skepping. En dit mag jy ook wees. Dit mag jy ook geniet om te wees. Rein gewas in Christus, nie net van jou sondes nie, maar ook van jou selfsugtigheid, en jou egoïsme, sodat jy weer ‘n effektiewe, ‘n sorgsame rentmeester vir hierdie skepping kan wees.