Geskryf deur Carol Bowman
Dylan was net twee jaar oud toe sy ma, Anne, eers sy vreemde gedrag opgemerk het.
Een aand toe die lig verduistering was, was hy in die gang gelukkig met sy speelgoed op die vloer. Anne was in die kombuis wat aandete gemaak het toe sy hom hoor duidelik sê: "Ek rook ook."
Sy was verbaas oor hierdie vreemde opmerking - nie die gewone speelbabbel nie - en kyk na Dylan, wat sy vingers bymekaar hou, hulle aan sy lippe plaas en hulle onttrek, presies asof hy 'n sleepie van 'n sigaret vat . Dylan herhaal, "ek rook ook." En voordat Anne vir hom iets kon sê, het hy na haar gekyk, sy voorbroekzak gesit en gesê: "Ek hou my hier aan." Dit het haar verwarrend omdat niemand in die familie gerook het nie. Sy kan nie aan iemand dink nie, Dylan kan naboots.
Nog 'n vreemde ding het kort daarna gebeur. Weer was dit middagete toe Anne besig was om te kook en Dylan het op die vloer in die gang gespeel. Hy speel met sy "pogs" - klein kartondiskies wat kinders graag wil versamel. Dylan het haar aandag gevang toe hy uitgeblaas het, "Sewes! Ek gooi sewes!" Hy was op sy knieë, gooi die pote soos dobbelstene met 'n sywaartse sweep van sy pols en druk dan sy klein hande triomfantlik in die lug. Hy het weer uitgeroep: "Sewes! Ek gooi sewes!"
Sy skud haar kop in raaisel. Waar het hy dit gekry? Sy was seker seker dat hy nog nooit iemand gesien het wat in sy kort lewe speel nie. Hy was net twee en sy het geweet dat die enigste TV wat hy gesien het, Sesame Street en Barney was. Soos die meeste besige ouers sou wou, het sy hierdie voorval in haar gedagtes ingedien, saam met die een oor die rook, as 'n nuuskierigheid, is een van die verrassings wat kinders geneig is om op te kom.
Maar 'n paar maande later het Dylan 'n uiterste gedrag ontwikkel wat nie so maklik was om te ontslaan nie. Op sy derde verjaardag het iemand hom 'n speelgoedgeweer gegee, en van daardie tyd af het hy daarop aangedring om dit altyd by hom te hê. As hy dit verloor het of iemand dit weggehaal het, sou hy 'n histeriese fiksie gooi. Hy het met die geweer geslaap, 'n bad daarmee gesit, dit in die middellyf van sy broek aangehou, en selfs in sy swembroek by die swembad geslaan. Dit was nie een van die speeldingspanne waaraan hy geheg was nie. Wanneer hy die huis verlaat, moes hy seker maak dat hy sy geweer met hom gehad het. As hy gevind het dat hy dit vergeet het, sou hy skree totdat hy 'n ander een gegee het.
Eens toe Dylan na 'n begrafnis geneem is, het hy te laat besef dat hy dit vergeet het. Hy het so hard gehuil dat hy hom laat waai en hoes. Hy het so 'n oproer gemaak dat sy ouers hom na die motor moes verwyder. Dit het hom lank geneem om genoeg te vestig sodat hulle huis toe kon ry.
Na die begrafnisvoorval het almal in die gesin stukkies speelgoed gewerp - in hul beursies, in hul huise, en selfs in die handskoene-kompartemente van hul voertuie - om Dylan se histeriese tonele te vermy. Toe hy vyf geword het en op die punt was om skool te begin, het sy obsessie werklike kommer veroorsaak. Die enigste manier waarop sy ma hom kan oortuig om nie sy geweer met hom te neem nie, was om hom te vertel dat dit teen die wet was om 'n geweer op skool te hê. Terughoudend, het hy gehoorsaam.
Ek het eers die verhaal van Dylan gehoor van sy tannie Jenny, Anne se skoonseun, wat ek vir die eerste keer by 'n partytjie ontmoet het. Jenny het pas klaar met my boek gelees, Kinders se verlede lewe, en was gretig om met my te praat oor haar nou vyf-jarige neef, wat sy begin glo het, was die reïnkarnasie van haar oupa. Sy het verduidelik dat sy lank reeds oop was vir die moontlikheid van reïnkarnasie, maar sy het nie geweet dat dit moontlik was vir 'n kind om die reïnkarnasie van 'n familielid te wees nie. Nou begin Dylan se vreemde gedrag vir haar sin maak. Sy gaan voort met die storie.
"Ons hele gesin het Dylan se gedrag verwerp omdat hy net klein dingetjies gedoen het wat hy gedoen het. Ons het daaroor gelag. Niemand het opgehou om te dink daar kan 'n oorsaak wees nie, maar teen die tyd dat ek klaar was met die lees van jou boek, het alles op my plek geval. Hy was altyd 'n geweer met hom, het altyd 'n geweer in sy huis gehad en het altyd met 'n geweer langs sy bed geslaap.
"Gedurende die laaste drie jaar van sy lewe was Pop-Pop baie siek. Hy was al sy lewe kettingrook en het stadig aan emfiseem en hartsiektes gesterf. Selfs tydens sy vreeslike siekte, toe hy skaars asemhaal, het hy Die laaste woorde wat ons van hom gehoor het toe hulle hom op 'n draagbaar uitgedra het, was om te vra vir 'n sigaret. Hy het op pad na die hospitaal gesterf. Die vreemde ding is dat Pop-Pop sy sigarette in sy broek sak net soos Dylan voorgegee het om te doen. Die meeste mense dra sigarette in 'n borssak sodat hulle nie gebreek sal word nie. Maar nie Pop-Pop nie. En Pop-Pop het darem liefgehad - veral dobbelstene. Gedurende die Depressie het hy en sy vriende sou elke keer kans kry op craps agter verlate geboue.
"Nadat ek dit alles saam begin tik - Dylan nageboots rook en skiet craps - Ek het my ma (Pop-Pop se dogter) gevra oor Pop-Pop se laaste dae. Sy het my iets vertel wat ek nog nie gehoor het nie. Pop-Pop was aan die slaap, my ouma was besig om die huis skoon te maak en het Pop-Pop se geweer onder die kussing in die sitkamer weggesteek. Hy het dit van sy gewone plek op die nagtafel verhuis. Dit het haar baie bang gemaak omdat sy bang was dat hy gaan die geweer op homself gebruik om sy lyding te beëindig. Sy het haar seun gebel, wat gekom het en die geweer geneem en in die rivier gegooi. Toe Pop-Pop uitvind wat gebeur het, was hy woedend dat sy geweer gewees het weggeneem. Ek dink nie hy het dit ooit gekry nie. "
Kom terug uit die hemel
deur Carol Bowman.
Herdruk met toestemming van HarperCollins Publishers, New York City, NY, VSA. © 2001.
Carol Bowman het 'n meestersgraad in berading en praktyke in die verlede-lewe-georiënteerde berading en terapie. Bowman het deur haar geskrifte, gereelde lesings en TV-voorkoms op programme soos Oprah, Good Morning America en Unsolved Mysteries die oë van miljoene ouers geopen na die feit dat sommige kinders hul verlede se lewe maklik onthou. Sy word erken as 'n toonaangewende deskundige in hierdie nuwe veld. Sy gaan voort om navorsing oor kinders se verlede en reïnkarnasie van kinders te bevorder. Besoek haar webwerf by http://www.childpastlives.org
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Wanneer siekte of besering nie vas kan wees nie - en sterf is reg
Waarom is die beginsel van reïnkarnasie 'n begrip ...
Benodig buitengewone eise regtig buitengewone eise ...
Hoe spiritualiteit ons kan help om die proewe van ...