Melanie du Bois: My in vitro-dagboek (deel 4)
JY LEES NOU Melanie du Bois: My in vitro-dagboek (deel 4)
Deur Melanie du Bois
In vitro-bevrugting is vir Melanie du Bois (Felicity van 7de Laan) 'n emosionele pad. Ná 'n onlangse miskraam skraap sy moed bymekaar en probeer weer. Vir haar is dit nou 'D-dag'
Dis 'n maand sedert my miskraam. Daar was baie hoogte- en laagtepunte. Meer af as op. Die selfvertwyfeling en gevoel dat ek 'n mislukking is, begin weer kop uitsteek. Dis moeilik om positief te bly. Ek voel asof ek so alleen is, en tog het ek baie ondersteuning – by die werk en tuis. Bertha (le Roux) en ek het bemoedigende gesprekke. Maar niemand kan regtig die ontsaglike, aanhoudende pyn in my verstaan nie.
Saterdag 4 April
My menstruasie het begin. Oor tien dae kan ons die eerste sonar doen om te sien wanneer ons die gevriesde embrio's kan terugplaas.
Dis weer tyd vir die sonar. Uiteindelik sien ons 'n dokter, nie dr. Van Rensburg nie. Die wand van my uterus is 4 mm. Dit moet 9 mm wees. Die dokter sê ek moet weer Woensdag na dr. Van Rensburg toe kom.
Ons is terug by dr. Van Rensburg vir die inplanting. Dis skrikwekkend hoe gewoond ek al aan hierdie ingryping geraak het. Die wand is net 6 mm. Die suster gee my 'n baie pynlike progesteroon-inspuiting, wat die wand help verdik. My volgende sonar is Sondag. Ek kan nie eens my emosies beskryf nie. Ek dink my verstand het alle emosie afgeskakel om my te help oorleef, goed of sleg. Ek voel asof ek net outomaties voortgaan.
Hierdie keer is ek voor in die ry, ek het seker gemaak. Vrydag het 'n vriendin (wat ook in vitro deurgaan) gehoor sy was suksesvol. Dit gee my hoop, dis net die hupstoot wat ek nodig het. Goeie nuus, my wand is 9,1 mm, ons kan die embrio's Donderdag of Vrydag insit. Hy skryf nog 'n inspuiting voor – hierdie keer estrogeen. Regi moet dit doen. Ek huil, want dis seer. Roxy was nogal bekommerd. Ek vertel haar dis medisyne wat Mamma help.
Terug by die kliniek om my medikasie vir die volgende twee weke te kry. Ek is te bang om iets te voel. Nou kry ek setpille en tablette om my liggaam vir die gevriesde embrio's voor te berei. Dit maak my effens naar, maar dis alles vir 'n goeie saak. Ek probeer om my doelwit voor oë te hou.
Dis D-dag. Dis moeilik om op enigiets anders te fokus. My afspraak is teen middagete. Die dag sleep verby. Ek kom vroeg by die kliniek, sodat ek die administrasie en betalings kan afhandel. Dis regtig vir ons finansieel dreinerend. Ek voel nie baie sterk vandag nie. Regi, my pilaar van krag, gaan eenuur hier wees. Ons huwelik kry deesdae 'n bietjie swaar. Maar hy staan by my, ongeag wat.
Ek gaan werk toe. Nou moet ek so kalm as moontlik bly en positief wees. Binnekort is die swangerskaptoets. Die gewag is uitmergelend, want my kop bedink allerlei scenario's. God, ek dank U vir al my seëninge.