Mei | 2016 | Tannie Frannie
Vir Toeka-Tokkel: Dag van die proteas
Oor speletjies, vir Toeka-Tokkel
Toortsie se “grond en stof en klippe” het my nou geïnspireer om ook terug te dink…
“Giffie” was op ʼn stadium ʼn gunstelingspeletjie, maar ek moes gaan Google-loer om die reëls in besonderhede te onthou, want ek het dit net ʼn kort rukkie gespeel, toe belet my ouers daardie speletjie. Ofskoon hulle my toegelaat het om ʼn willewragtig te wees, het hulle die streep by hierdie speletjie getrek – waarskynlik omdat hulle dit regtig as gevaarlik beskou het. Ek onthou die drie gaatjies in die grond, die plat klippe wat gegooi word en soms hoog opgespring het, die opwinding en die inspanning…
Teen die garage-muur het ek “sewetjie” gespeel (ʼn spel wat seker meer gepas was vir ʼn dogtertjie): sewe verskillende maniere om sewe maal ʼn tennisbal teen die muur te gooi en weer te vang, bv. vang dit direk; laat dit een keer hop voor jy dit vang; laat dit twee keer hop; gooi dit onder jou been deur; draai in die rondte voor jy dit vang… Vang jy mis, moet jy weer heel voor begin!
Op my tannies se groot erf in Potch was daar ʼn heerlike gelyk stuk rooi grondpad waar mens die mooiste “hopscotch”-raamwerke kon trek – die een met die kringe en dubbelblokke en ook die vierkantige een. As ek ooit my kleinkinders wil leer speel, sal ek weer eens moet gaan Google-loer, want ek het al die reëls vergeet. Ag, en waar gaan ons ʼn stukkie grond kry in hierdie stedelike wêreld van teer, sement en plaveisel?
“Gaan haal jou vlerkie-ding, Ouma,” beveel die helder stemmetjie.
Ek skarrel kamer toe en bring die bleekpers wolsjaal; gooi dit oor my skouers; sprei dit oop en nooi haar: “Kom sit onder my vlerk.”
Die asempie jaag van erns; die lyfie wikkel tot gemaklikheid.
Ek vou haar in my wolvleuels toe en ek wens – ag, ek wens! – dat ons vir altyd so sou kon sit, met my veilige arms vol van liefde en asem en warm lewe…
Oor legkaarte, vir Toeka-Tokkel
Teen my kamermuur hang ʼn pragtige geraamde legkaart – ʼn fantasiefiguur van ʼn vlindervrou met wilde blonde hare en pouvere, omring deur blomme, voëltjies en feë, in die pragtigste ryk, gedempte kleure met ʼn metaalglans. In die een hoek is daar ʼn silwerblou en pers see met seilskepe onder ʼn sekelmaan, en die water wat die see vorm, drup uit ʼn pragtige skulp. Daardie stukkie van die legkaart, waarop die druppende water afgebeeld is, kon ons eers heel laaste ingepas kry, want ek en my dogter het die stukkie heeltyd dwars laat lê in plaas van vertikaal, met die gevolg dat ons nie besef het die strepies is druppende water nie.
My kind het by ʼn boekwinkel gewerk toe sy hierdie legkaart gekoop het, in die tyd voordat sy oorsee is om by Disneyworld te gaan werk. Toe ons dit klaar gebou gehad het, het sy dit laat raam en nou is dit ʼn kosbare herinnering aan gelukkige ure wat ons saam kon deurbring.
Ek kyk dikwels na daardie laaste stukkie en wonder wanneer en hoe ek die laaste stukkie van my lewenslegkaart ingepas gaan kry… Is daar iets wat ek strykdeur verkeerd-om laat lê? Om ure lank aan ʼn legkaart te bou en dan agter te kom dat ʼn paar van die stukkies weg is, is ʼn groot teleurstelling. Hoe nou gemaak met verlore stukke en die lelike gate wat dit in my lewe laat?
Te midde van my wroeging eggo die woorde: “Kyk, Ek maak alles nuut.” (Openbaring 21:5)
Oor (by)name, vir Toeka-Tokkel