Die Ruiter Jy Is 🚴‍ Dvuhkolessny Vriend
Wat maak 'n ware bergfietsryer? Ry dit eintlik? Wil jy ry? Of is dit net houding - met 'n ongesonde begeerte vir die nuutste ophangingsontwerpe, of polimeriseer die fiets wat jy selde vat, maar laat dit die plek van die Picasso wees wat jy in jou woonkamer gehang het?
Ek vra, want hierdie afgelope somer was verreweg my minstaktiewe seisoen sedert ek in die middel van die 1980's bergfiets begin het. Maar ek het 'n verskoning gehad. Erge asma probleme (sien my November 2006-kolom) het gelei tot 'n ernstige beperking van die saal tyd. Terwyl ek op soek was na maniere om asma te hanteer, het ek aanhou om nie-cardio oefening te doen, so my fiksheid is oke, alhoewel ek sedert verlede jaar vyf of ses pond in suiwer koekie gewig gekry het. Maar ek is al so lank van die fiets af dat my daaglikse luslust vervaag het, want die sport wat ek liefhet, word meer verby as teenwoordig.
Is ek nog 'n bergfietsryer?
Dit hang af. Ek ken 'n landdodin wat elke dag daar buite is. sy gaan nooit stadig nie, en haat jou as jy wil ophou om te rus, kuier of na 'n pragtige sonsondergang staar. Sy eet nooit koek nie en weier om enigiets te ry behalwe 'n superlichtstert. (Dit is gepas omdat sy beide 'n letterlike en figuurlike harde ass is, wat jy kan staar terwyl jy ry, en kan miskien beter wees om na te kyk as 'n sonsondergang.) 'N Reële fietsryer? Sy het beslis een van my persoonlike kriteria ontbreek: om pret te hê.
Aan die ander kant verbygaan ek dikwels, op die selfde paadjies, oormaat dudes in lyfwapens, wat van bo af afgelaai is om af te val. Hierdie ouens het absoluut pret - soveel dat dit my jaloers maak - maar om ten minste twee motors te gebruik om na die roetes te kom, en met hul fietse wat hulle meer ry as andersom, is hulle regte motorfietsryers? Ek dink die antwoord is ja, maar baie baie snobs wat ek ken (sien hierbo) verskil nie.
Dan is daar die moersleutels. 'N Moersleutel, soos u waarskynlik weet, is 'n meesterfietswerktuigkundige. Terwyl sommige meganika ry, kry baie van hulle eenvoudig nie meer op hul fietse nie, selfs vir kort toetsuitslae in die fietswinkelparkeerterrein. Hulle sal dit dikwels verskoon met bewerings dat hulle te besig is of op 'n hoër vlak werk, asof hulle kunstenaars is wat nie deur normale reëls en definisies beperk kan word nie. Ek beskou alle moersleutels as egte ruiters, want ek benodig 'n nuwe stel wiele.
Wat van wannabes? Die beste plek om diegene te sien wat droom - en net droom - om te ry, is in advertensies vir sportvoertuie. Om 'n bergfiets op die top van 'n groot motor te berg, is een van die beste maniere om te sê: "Dit is 'n SUV wat jou in die dudiest van dudes sal maak." Nou sal sommige argumenteer dat mense in advertensies nie werklik is nie, maar veral gedurende my maande as 'n ingeboude, het ek gekom om die mense te sien wat in hulle optree as beste vriende. Daarbenewens, met hul rippelende spiere, rat wat in fotostudio-modder bedek is, en ses totale wiele van ongelooflike wrewelheid, is hierdie studs meer "bergfietsry" as enigiemand wat ek ooit op die roete gesien het.
'N Niggie aan die wannabe is die "gebruik-om-wees" te wees. Dit is ouens wat baie gery het, maar het lankal hul fietse na die motorhuis en hul skoene na die bank afgetree. 'N Seker teken van 'n gebruik-om-te-wees is 'n baie praat oor 'n renbaan, wat gewoonlik beteken dat die man een of twee gebeure in die laat 20ste eeu ingevoer het, of die konstante vermelding van uitgestorwe spesies soos staalraamwerke of Gary Fisher. Baie van hierdie ouens vind hul enigste validering in die sport deur tydskrifte soos hierdie te koop (sommige skryf selfs kolomme vir tydskrifte soos hierdie).
Ander kategorieë sluit in rat-vyande wat voortdurend nuwe dinge koop, maar selde ry; bedryfstipes wat by die fietsbesigheid aangesluit het om stokperdjie met loopbaan te kombineer, net om te vind dat die werk hulle laat haat het wat hulle liefgehad het; en uiterste dudes, wat 'n bergfiets handig hou, maar net as 'n vertoningsstuk om te gaan met die klipgat, skateboards, surfplank en kapsel. Die vreemdste van alles is soortgelyk aan die moersleutel, alhoewel hierdie rassevervangersroete vir fietsreparasie werk, maak dit amper nooit 'n knobbelband in woede nie.
Dit sal maklik wees om te sê dat die beste antwoord op die vraag wat ek aan die begin van hierdie storie gestel het, is dit: As jy aan jouself dink as 'n bergfietsryer, is jy een. Maar ek weet nie of dit waar is nie. Ek dink die beter manier om dit te bepaal is 'n bietjie sagter. Kyk na die eb en vloei van jou ry. Sommige mense breek as gevolg van besering; sommige mense wankel tussen tydperke van sypaadjie en vuil. Mense neem die winter of die hele jaar af om ander sportsoorte na te streef, op hul loopbane te fokus, of selfs - en dit lyk my heeltemal gek - kinders op te wek!
Die regte antwoord is eintlik 'n vraag: Wil jy ry? Dit is nie so dat diegene wat goed ingestel is, die aflees van die hartklop-monitor, en die afdraande van die geheue laan nie heeltemal fyn is nie, maar dit kan ook dinge wees wat jou inspireer, wat jou begeer vir die vuilheid, en dit maak wat versierings wat jy doen dra rond voel meer real.
Al wat jy moet doen is wat eenvoudig is. Kry gesond, vind tyd, trek die fiets uit die motorhuis. As jy nie kan nie, moenie jouself klop nie. En maak seker, maak nie saak wat jy aan bikes dink nie, jy spandeer net 'n bietjie van jou fantasie krag om jouself op jou gunsteling roete te sien. Probeer ook om jouself te sien soos jy is, nie soos jy was nie, en nie soos jy wil, kan dit wees nie. Kry 'n vriend om saam te gaan, as jy kan. As jy dit kan doen, selfs 'n bietjie, is die antwoord ja, jy is 'n bergfietsryer. As jy dit baie kan doen, sal jy nie 'n antwoord nodig hê nie. Jy sal op die roete wees, nadat jy dit al bewys het.