Kerke in die spervuurDie NG kerkgebou op Redelinghuys in die Wes-Kaap is in ‘n brand verwoes. (Foto: Facebook) Deur ds. Johan Schütte Dit is 9 April 2019 en op sosiale media word jy begroet deur die skokkende nuus en foto’s: Die NG kerk Redelinghuys is in vlamme gehul. ŉ Plaaslike ouderling, Ockie Schoeman, het gesê dat dit nie net ŉ gebou is wat afgebrand het nie, maar deel van die dorp se erfenis. Terwyl die ondersoek in Redelinghuys nog besig is, kom die volgende berig op 11 April: Betogers het die Hervormde kerk Wesmoot beskadig en ook aan die brand gesteek. Alhoewel die brand geblus kon word, is duisende rande se skade aangerig. Skaars vier dae later en die bekende Notre Dame-katedraal in Parys, Frankryk, staan in ligte laaie. Hierdie tonele gryp ’n mens aan en ontlok verskeie emosies. Mense is verslae, geskok, hartseer en hulle treur, veral in die geval van ŉ gebou wat vir 800 jaar mense met sy skoonheid bekoor het. Selfs Protestante wat vurig en sonder enige diplomasie met Rooms-Katolieke sal stry oor leerstellige en historiese verskille, getuig van ŉ mate van verlies wat hulle voel. Talle harte het in stukke gebreek toe die toring na benede stort. Ek het nooit die voorreg gehad om die katedraal te besoek nie, maar indien ek ooit die geleentheid sou kry om in Parys te kom en moes kies tussen die Eiffel-toring en die katedraal, sou die Eiffel-toring verloor. My waardering vir hierdie besonderse gebou het begin toe ek as tienjarige seuntjie ŉ legkaart daarvan voltooi het. Hier was ŉ gebou wat iets versinnebeeld van die mooi en die goed waartoe die mens in staat is. Dit is ŉ gebou wat ŉ boodskap uitgedra het, selfs al is die Woord van God nie altyd getrou en suiwer binne daardie mure verkondig nie. Skade wat deur betogers by die Hervormde Kerk Wesmoot in Pretoria aangerig [11 April 2019]. (Foto: Verskaf) Dit was ŉ gebou wat getuig hoe tot drie geslagte se mense aanvanklik daaraan gebou het om, ten spyte van ons kortstondige leeftyd, iets met tydlose skoonheid op te rig. Elke dag het sowat 35 000 toeriste by die deure ingegaan – dit is seker nie vergesog om te dink dat die oorgrote meerderheid van hulle nooit na enige preek geluister of op die Woord van God ag geslaan het nie. Maar wanneer die lig deur daardie drie ontsaglike groot roosvormige loodglasvensters sou skyn, word iets van die hemelse heerlikheid uitgestraal en kon hulle iets sien van dit wat hulle nie (wou of kon) hoor nie. Die gebou van die Notre Dame-katedraal getuig van ŉ gemeenskap wat anders oor die plek van geloof in die samelewing gedink het. Dit is opgerig vyfhonderd jaar voor stiksienige Christene begin het om die Christendom tot ŉ privaat godsdiens te verskraal en besluit het dat dit niks met die markpleine te doen het nie. Mense is verslae, want ŉ katedraal soos hierdie herinner ons daaraan dat aanbidding deel is van ons menswees. Katedrale redeneer in stilte met jou en woordloos trek die pilare en balke jou oë en aandag al hoër op na bo, van waar die transendente God Hom na nietige mense toe neerbuig. Vlamme en rook borrel Maandag uit die brandende Notre Dame-katedraal in Parys, Frankryk. Geelbruinrook kan bokant die katedraal gesien word soos die as van die brand op toeriste en inwoners wat rondom die katedraal staan, val. (Foto: Diana Ayanna, AP) Dit terwyl hedendaagse kerkgeboue pasgemaak moet wees. Dalk weerspieël dit juis iets van ’n mensgerigte of selfs mensgemaakte godsdienstigheid, waar God se eer, sy majesteit en skoonheid nie meer sentraal staan of die fokus is nie. Vele kerkgeboue vandag getuig nie meer van die goddelikheid teenoor diegene wat daarin vergader nie. Die verlies van sulke heiligdomme word soveel meer gevoel omdat die hedendaagse aanbiddingsplekke weens finansiële en praktiese redes eenvoudig nie meer katedrale kan wees wat die prag en praal en goddelike atmosfeer wat daarmee gepaardgaan, kan uitstraal nie. Ons is die erfgename van soveel waardevolle dinge uit die Westerse kultuur, soveel skoonheid, waarheid en waardes. Talle mense huil oor die verlies van ŉ indrukwekkende gebou, maar ons moet eerder huil oor ons sonde. Ons is hartseer oor die skoonheid wat in enkele ure voor ons oë verkrummel het. In talle van ons dorpies was die kerkgebou die middelpunt van die dorp. Ons moet Christus wéér die middelpunt en die koning van ons lewens maak. Ons moet mense wees wat met ŉ helder stem getuig van die waarheid. Mense wat opstaan vir dit wat reg is, maar ook opstaan teen dit wat verkeerd is. Christene is die erfgename van ŉ ewige lewe. Mag dit ook ŉ getuienis wees dat gelowiges steeds sal staande bly teen vernietigende kragte wat ons op ons knieë dwing en ons selfs tot op die grond “afbrand”. ’n Sigbare bevestiging dat die woorde van 2 Kor. 4:8-9 nie leë beloftes is nie: “In alles word ons verdruk, maar ons is nie terneergedruk nie; ons is verleë, maar nie radeloos nie; vervolg, maar nie verlate nie; neergewerp, maar nie vernietig nie.” Die Notre Dame-katedraal ná die brand wat Maandagaand 14 April uitgebreek het. Ongeveer $1 miljard het reeds van oral in die wêreld vir herstelwerk aan dié geskiedkundige gebou ingestroom. (Foto: Francois Mori, AP) My leeftyd op aarde is maar enkele dekades, maar my erfdeel is dié van ewigblywende skoonheid, waarheid en goedheid. Mag hierdie gebeure ons ook daaraan herinner dat geboue nie die Kerk van Christus is nie, dit is maar net die plek waar Christus se kerk bymekaarkom om Hom te aanbid. Dit is die plek waar gelowiges die geleentheid het om dinge vir mekaar te doen. Dit is die plek wat jy gereeld besoek, nie net vir God en vir jouself nie, maar ook vir die ander mense wat daar is. Dit is waar ek ander gelowiges kan aanmoedig om getrou te bly daarin om die regte dinge op die regte plek te doen. Dit is daar wat ek deur ander gelowiges regop gehou word in tye wat my knieë onder my wil meegee. Wanneer ek worstel en selfs nie eens weet hoe om te bid nie, is dit waar ek na ander se gebede kan luister en daardeur bekragtig word. Dit is waar ek en my halfdosyn klein kindertjies vir ouer geslagte ŉ bevestiging kan wees van God wat die toekoms in sy hande hou. Dit is waar my kinders weer by die ouer gelowiges kan leer van God wat deur die geslagte getrou bly. Dit is waar dit vir my ŉ vreugde is dat my motor in die parkeerplek kan staan as ŉ getuienis .”Kyk, mense is steeds besig om die Here te aanbid al is die wêreld hoe boos en deurmekaar.” ’n Mens kan maar net hoop dat die herstelwerk aan die Notre Dame-kerk en aan die vele ander kerke wêreldwyd, wat leeg staan en/of verwaarloos is, veel meer sal wees as net die herstel van die geboue self. Dat die opknapping en herbouing ook ŉ getuienis sal wees dat ons lewens en ons geloof ook gedurig opgeknap en herbou moet word.