Wat is wonderwerke? - Fisika - 2020
'N Meer omring deur palmbome in die middel van die woestyn. Dit word 'n oase genoem. Of liewer, dit sou 'n oase wees as dit nie net 'n spieëlbeeld was nie. Dit is hoe dit altyd in tekenprente gebeur: die moeë en dors reisiger jaag na die tropiese oase, en net wanneer hy op die punt is om te duik, verdwyn die meer, saam met al die palmbome,.
Dit is waar, hierdie soort mirage is net fiksie, maar wonderwerke bestaan ​​wel en kan dit laat lyk asof daar geen water is nie. In teenstelling met die algemene opvatting, is toneelwerke nie 'n hallusinasie wat deur sterk hitte veroorsaak word nie. Dit is 'n ware optiese verskynsel wat in die atmosfeer voorkom en selfs gefotografeer kan word.
U hoef ook nie in die woestyn te wees om 'n speelding te sien nie. Dit kom gereeld voor, byvoorbeeld op groot snelweë op warm dae. Van ver af sien u die afbeelding van 'n voertuig wat blyk te wees in die asfalt van die pad, wat 'n duidelike indruk skep dat die asfalt nat is en dat die voertuig deur 'n plas weerspieël word. Maar as jy nader kom, kom jy agter dat die snelweg heeltemal droog is.
Die term mirage kom van die Franse uitdrukking. kyk na jouself dit beteken kyk na jouself, sien jouself in die spieël. Mirages word gevorm deur 'n verskynsel wat deur refraktiewe fisici genoem word - wat niks anders is as die afwyking van ligstrale nie.
Wel, maar om te verstaan ​​waarom die afwyking van lig die wonderwerke vorm, moet u eers verstaan ​​hoe ons visie lyk. Ons kan slegs sien waarom voorwerpe lig weerkaats of uitstraal. Dit is juis hierdie lig wat ons oë bereik wat deur elektriese seine na die brein gestuur word. Deur die seine te interpreteer, vorm die brein voorwerpe en so sien ons dinge.
Die probleem (as ons dit as 'n probleem kan beskou) is dat ons brein verstaan ​​dat ligstrale altyd in 'n reguit lyn voortplant. Dit sou selfs waar wees as die strale nooit enige ompaaie ondervind het nie. Ligte vooroordeel kan voorkom as weerlig deur media van verskillende digthede slaan, soos water na lug, of van koeler na warmer lug, of deur lense.
U kan die fenomeen van breking maklik waarneem deur 'n potlood in 'n glas water te plaas. As u dit gedeeltelik onder die water laat, sal u sien dat die potlood gebreek is, wat natuurlik nie waar is nie. 'N Ander geval van breking is dié van 'n visserman wat 'n vis in die see sien en dit nader aan die oppervlak sien as wat hy is. In hierdie twee voorbeelde sien ons voorwerpe in 'n ander posisie as wat hulle werklik is. Dit is omdat ons nie die lig buig nie; ons sien slegs die gevolge van hierdie vou.
Maar nou terug na die wonderwerke! Het u opgemerk dat u op baie sonnige dae op die strand dinge sien wat 'n bietjie wankelrig is? Die fisiese verskynsel wat hierdie beelde wankelrig laat lyk, is dieselfde as die vorming van mirages in die woestyn of op die paaie.
As gevolg van die intense hitte, vorm 'n laag warm lug naby die grond. En hierdie lug is minder dig as die lug in die laag net bo, kouer. Namate die ligstrale vinniger in die warm lug versprei, buig hulle opwaarts. Maar terwyl ons brein interpreteer dat lig 'n reguit pad afgelê het, is die beeld van die voorwerp, wat byvoorbeeld 'n palmboom is, omgekeerd, asof dit weerspieël word in plas op die pad, of Meer in die woestyn. Die water illusie, maar die palmboom en sy beeld is werklik. Hierdie tipe mirage word die minderwaardige speelding genoem.
Daar is 'n ander soort mirage, hierdie skaars en baie indrukwekkender, wat hoër mirages genoem word. In teenstelling met die laer mirages, vind hulle plaas deur 'n omgekeerde temperatuurverspreiding, dit wil sê 'n koeler luglaag naby die oppervlak en daarbo 'n warmer luglaag. Dit is ook moeilik om hierdie bewegings te sien, omdat dit tipies is van poolstreke of baie koue water.
Hoër waarnemings laat die voorwerp ver bo kyk wat dit regtig is. U kan byvoorbeeld sien dat 'n boot in die lug sweef, of dit kan baie langer lyk as wat dit eintlik is. In die geval van seevaarte is dit moontlik om omgekeerde beelde van skepe te vorm wat weens die kromming van die aarde nog nie sigbaar is nie. Maar ook direkte en opgehangde beelde van die horison is moontlik. Miskien is dit waar die legendes van spookskepe vandaan kom.
Die Guinness Book of Records bevat die verafgeleë voorwerp wat ooit deur 'n wonderwerk gesien is. Die skoenster Effie M. Morrissey was op 17 Julie 1939 halfpad tussen Groenland en Ysland, toe kaptein Robert Barlett die Snaefells Jökull-gletser in Ysland sien, wat veronderstel was om op 'n afstand van 536 tot 560 km te lê. Die oënskynlike afstand was egter slegs 40 tot 50 km. Indien nie, sou die gletser nie meer as 150 km gesien word nie. Dit is nou bekend dat verskeie gletsers wat ontdek is, eintlik spieëlbeelde was. Wonderlik, nee?
U kan op enige helder hemeldag 'n optiese verskynsel soortgelyk aan hoër waarnemings sien. Aangesien die aarde se atmosfeer nie 'n homogene medium is nie - hoe hoër die hoogte, hoe dunner is die lug - neem die atmosferiese digtheid van oppervlak na ruimte af. Hierdie feit laat lig van 'n ster deur die atmosfeer beweeg in 'n nie-reglynige baan.
Gevolglik, as ons na die son kyk, sien ons dit nie in die werklike posisie nie, maar hoër as wat dit regtig is. Daarom kan die son gesien word na sononder en voor sonop, selfs onder die horison. Boonop, as die son of die maan baie naby aan die horison is, buig die ligstrale van die onderrand skerper as die lig vanaf die boonste rand, wat hulle ellipties laat lyk.