Small beken in sy getuienis in die hofsaak S v S. Cooper en agt ander (1976), ook bekend as die SASO-saak, dat hy hoofsaaklik in die kulturele aspekte van swartbewustheid belang gestel het: "miskien [was dit] my groot bydra[e], kulturele bydra[e], dit was die aspek van SASO waarin ek meer belang gestel het seker as enige aspek, alhoewel alle aspekte, gegee die aard van die filosofie, saamhang" (Aangehaal in State v Cooper 2012: 6112). Een van die aspekte was dié van herbenoeming, met verwysing na die Freireaanse idee dat verandering in denke begin deur die omringende wêreld te herbenoem. Omstreeks dieselfde tyd formuleer Small sy reaksie op die algemene term "kleurling" en "kleurlingdigter" so: "As […] mense maar net weet hoe seer hulle jou maak deur jou 'n duisend maal op 'n dag te oordonder met die klank van die woord 'Kleurling'! Jy voel saans vol kneusplekke. Die woord beteken dat jy ''n ánder mens' is wat 'daar ánderkant' behoort. Dis 'n vervreemdingswoord" (Small & Belcher 1972:94). Hy het in die tyd self as "swartbewus" geïdentifiseer en dit ook so in sy getuienis tydens die SASO-saak gestel.
Die sosiale ontwikkelinge wat hier beskryf is, het grondige veranderinge by talle swart studente (in die generiese sin van die begrip) tot gevolg gehad sodat die onrus van 1973 gelei het tot 'n bestaanskrisis by die Universiteit van Wes-Kaapland (Swanson-Jacobs) en, belangrik vir ons doeleindes, die oprigting van die Cape Flats Players.
In die lente van 1973, na sy bedanking en die "afstap" van die studente, repeteer die nuutgestigte toneelgeselskap hul eerste produksie aan die huis van Small. In die tweede week van Desember 1973 voer die groep, in Die Burger geïdentifiseer as die "Teater van die Kaapse Vlakte", sy nuwe drama Joanie Galant op (Anon. 1973). In die loop van die vorige jaar het Dramsoc heelwat sukses met Kanna gehad op dorpe in die Boland en die Swartland. Joanie Galant met Virginia van Niekerk (later: Virginia Engel) in die titelrol, het geopen op Malmesbury voor 'n groot gehoor toneelgangers wat volgens 'n koerantberig "die opvoering baie geniet en die stuk as baie goed beskou" het. Die beriggewing word egter oorheers deur diegene wat "halfpad deur die vertoning uitgestap [het]" (Anon. 1973). Veral die taalgebruik en die vermeende godslasterlikhede het sommige toneelgangers, onder andere 'n karweier, 'n skoolhoof en 'n verpleegster sodanig ontstel dat hulle onderneem het dat "[hulle] en [hulle gesinne] nie weer by 'n toneelstuk van Adam Small gesien [sal] word nie" (Anon. 1973).
gehore versprei oor die sand van die Kaapse Vlakte in afgeleë of klein afskeepsaaltjies, mense wat hul eie kunstenaars se werk wil ondersteun, en soos die godsdienstige groep êrens suid van Bellville agterna soms gewonder het waarom dié spelers die Here nóú skel en dán weer loof.
Met ingang 1 Januarie 1974 was Small werkloos en het die moontlikheid van 'n universiteitspos by enige van die ander universiteite, vanweë die apartheidsbeleid gewoon nie bestaan nie. Trouens, iemand wat die owerhede as 'n anti-apartheidsbelhamel beskou het se pad in die breë onderwyssektor was besaai met vele hindernisse. Uiteindelik het die Raad van die Universiteit van die Witwatersrand hom 'n pos aangebied in hul gemeenskapsuitreikprogram. Small, sy vrou, Rosalie, en hul kinders het sak en pak na Johannesburg vertrek met die vooruitsig op 'n nuwe toekoms. Die res van die Players het in die suide van die land agtergebly en hul as 'n voltydse toneelgroep probeer vestig. Hul pogings was egter nie suksesvol nie. Vanuit sy nuwe standplaas het Small agtergekom dat die spelers sukkel en per geleentheid Peter Braaf, Jonathan Sam en Cornwill Rinquest op eie koste na Johannesburg laat vlieg om vertonings aan te bied, moontlike befondsers te ontmoet en bykomende fondse in te samel (Braaf 2012).7
In die loop van 1975 verbrokkel die Players en slaan elke lid sy eie rigting in. Van die lede vertrek na Namibië (destyds: Suidwes-Afrika), ander gaan hou ongekwalifiseerd skool, sommige keer terug na die UWK, en nog ander bevind hulle op kruispaaie waar hulle oor hul toekomste moes herbesin (Cruywagen 1984; Overbeek 1984). Van die oorspronklike groep bly slegs Peter Braaf oor.