Is dit regtig só moeilik om die regte besluit op ’n Sondag te maak?Foto ter illustrasie. Argieffoto. Gestel jou kind het die geleentheid gehad om provinsiale kleure, of selfs nasionale kleure of ŉ Olimpiese medalje te kry vir ŉ spesifieke item waarvoor hy of sy geen uitsonderlike sporttalent nodig sou hê nie. Die enigste vereiste om hiervoor te kwalifiseer is passie en liefde en ongeveer twee tot drie ure per week se aktiewe “oefening” van hierdie passie en liefde. Sou jy belangstel? My 13-jarige seuntjie vra nou die dag vir my: “Mamma, hoekom is die regte besluit so moeilik?” In sy besonderse insig, verwys hy na die feit dat sy aksiekrieketspan die Sondag in die finaal van die klubkampioenskap speel, maar ongelukkig is die wedstryd geskeduleer in dieselfde tyd wat hy graag kerk en katkisasie wil bywoon. Hy wil speel vir sy medalje, maar belangriker nog, hy wil nie sy span in die steek laat nie, want dis wat hy gaan doen as hy nie vir die betrokke wedstryd opdaag nie. Maar hý besluit dat kerk eerste kom. Die Gauteng-Noord-proewe vir dieselfde sport vind ook op ŉ Sondag plaas. My seun lig sy skouers in ŉ ongeërgde wyse en sê: “Dan is dit nie belangrik nie.” Die hartseer hiervan is dat ons as ouers soms self die sondebokke is wat aktiwiteite bo kerk en godsdiens plaas. Ons hou partytjies en ontbyte op Sondagoggende want Saterdae is net vir almal te besig. Ons doen nie meer huisgodsdiens nie, want die program op TV is interessanter, of ons is net te moeg. Wanneer rus jy? Wanneer dwing jy jouself om tot verhaal te kom? Dit beteken nie dat jy jouself en jou kinders Sondae na kerk in die huis moet toesluit omdat jy niks mag doen nie. Sondae is “recharge”-dae. Dae wat ons rustig mag wees. Dae wat ons tyd met ons mense en aan onsself moet spandeer. Dis vir ons gegee as rusdag. Rus ons regtig meer as ons van een aktiwiteit na die volgende langs die sportveld jaag? Rus ons as ons Sondae worstel met huiswerk waarvoor ons nie Saterdag tyd gehad het nie? Rus ons as ons kruideniersware gaan koop en in lang rye by die winkel staan? Wanneer rus ons kinders? Familie en kerk is my rustyd. My seun se afrigter vra geïrriteerd vir hom: “Wil jou ma jou nie maar eerder Sondagaand kerk toe vat nie?” Is dit reg? Is spesiale kleure of ŉ medalje in verganklike wêreldse aktiwiteite belangriker as die ewige kleure van ons kinders se siele? Ons kritiseer die kerk se inmenging in ons persoonlike lewens, maar kritiseer ons die kerkgebou, of die “oumense” wat nie besef hoe besig ons skedules is nie, of die dominee… of kritiseer ons God se inmenging in ons lewens? Ons leef ons sterkpunte en talente uit (waar kom hierdie talente vandaan?) en geniet die lewe want dis so kort. Ja, dit ís kort. Dit is hartseer dat ons kinders moet “kies” tussen reg en verkeerd en die mense wat hulle in hierdie posisie plaas is ons, die ouers. Ons probeer vir ons kinders net die beste gee, maar wat is die beste? Ek onthou, nie te lank terug nie, het ŉ sekere Springbok-rugbyspan geweier om op ŉ Sondag ŉ wedstryd te speel. Daar was ŉ geweldige bohaai en vandag is dit nie meer die geval nie. In ŉ land waar ons glo in godsdiensvryheid, is dit interessant dat juis GODsdiens die duurste prys moet betaal. En ons betaal dit met ŉ glimlag op ons gesigte. Want dit is die prys wat ons bereid is om vir ons kinders se siele te betaal.