Euro-Indo-Khoisan - Jacobus Faasen | LitNet
Je parlez un peux Francaise,
mais sans le pejoratif "buschi",
sonner ’n "boesman" innie land,
sal my bietjie Franschhoekbloed,
via inkommers, protestants, gebring,
borrelend, vol van louter vreugde,
eg Eerste Menslik weer kan sing
Jacobus Faasen Terug | Back
Jacobus Faasen, for’m sonn’r kwor’m
Jacobus Faasen, pavloviaans Afrikaans
Jacobus Faasen, innie breë b’skou
Jacobus Faasen, g’ruis innie wind Jacobus Faasen, streng voorb’hou
Jacobus Faasen, struggle toe g’n teeparty
Jacobus Faasen, ligjare ver v’rwyd’r
Jacobus Faasen, oud-mil-diktril-blues
Jacobus Faasen, sinneloosheid
Jacobus Faasen, SêNet-briewe | Letters PressReader - Tuis: 2019-04-01 - BOSE brie­we
Die la­gie be­skaafd­heids­ver­nis in ’n mid­del­klas­buurt is soms maar dun, skryf Ka­rin Bryn­ard. Ver­al as ’n uit­bun­di­ge woef (of twee) dit be­proef.
Tuis - 2019-04-01 - TOONVENSTE­R -
LLê ek mos vroe­mô­re al wak­ker, be­sig om ’n brief aan my buur­man oor sy hon­de-la­waai te kom­po­neer. Ek skryf nog niks, ek be­dink dit nog, som­mer­so van­uit die moord­kuil in my hart. Die aan­hef, lê ek en wroeg, is al klaar moei­lik. Be­gin jy met “lie­we buur­man”? Te ge­sel­lig, dalk. Of ge­bruik jy sy naam? “Bes­te Pik­kie”? Nee, heng, klink soos die wyks­raads­lid se fonds­in­sa­me­lings­brief. “Bes­te me­neer Koe­ke­moer”? Dalk ’n tik­kie te for­meel. Jy wil jou toon­aard lie­wer ge­moe­de­lik, dog iet­wat saak­lik, hou. “Bes­te Buur­man”, dus.
Nou vir die res. Jy weet wat jy éint­lik wil sê, maar die goue re­ël is: Hou dit be­skaafd. Ver­tel vir hom sy hon­de blaf. Bie­tjie baie, mag jy dalk by­voeg. Hou dit net­jies, ont­hou. Want jy praat mos maar eint­lik na­mens die he­le buurt. Nie­mand het die moed om vir Pik­kie tromp­op te loop oor sy brak­ke se ge­raas nie. Dus kom­po­neer jy op jou een­tjie ’n ge­meen­skap­li­ke brief. Jy meld niks van jou per­soon­li­ke el­len­de nie. Hoe jy smoors swet­send wak­ker word nie, by­voor­beeld. Som­mer vroeg al. Die son is nog s­kaars ’n be­lof­te van die nag, dan lê jy al tan­de­kner­send daar met ’n drie­sy­fer­bloed­druk. En jy sê ook niks oor jou wan­hoop­seks­pe­ri­men­te met oor­plui­sies nie – soos daar­die aak­li­ge was­bol­le wat voel of ie­mand twee win­ter­du­vets in jou ore ge­prop het. Of van jou ge­hei­me weer­wraak­ge­dag­tes – oor hoe jy ou Pik­kie se foon­nom­mer in die koe­rant se snuf­fel­gids by die “Sek­sie Ge­not­pop­pies” wil ad­ver­teer – nie.
Jy bly stil oor die er­ger­nis van jou foon wat jy al twee keer moes dorp toe vat vir her­in­stel­lings en op­skroe­we­ry en die ure se tyd­mors wat dit jou kos.
Laas­ge­noem­de het al­les be­gin met die app om te leer me­di­teer en kal­meer. Dit heet iets soos Mind o­ver mat­ter en kos ’n he­le paar A­me­ri­kaan­se dol­lars. Vroeg­og­gend, so­dra die hon­de op dreef kom, tas ek op die bed­kas­sie rond vir die foon. Daai app moet nou sy ding doen.
Maar ek ver­geet: Dis mos ’n nu­we foon en hy’s bit­ter fên­sie. Ont­gren­del met ge­laats­her­ken­ning, of­te­wel fa­ce re­cog­ni­ti­on. Be­hal­we as dit don­ker is. Dan wei­er hy vol­strek, want hy kan jou bak­kies nie “sien” nie en jy moet maar die ou PIN-me­to­de ge­bruik.
Maar nou’t die nu­we foon ook ’n nu­we PIN en my slaap-dom brein suk­kel. Met die der­de pro­beer­slag maak hy so ’n on­heil­spel­len­de tjoeps-ge­luid en sit hom­self af. Per­ma­nent. En ek voel som­mer hoe my bloed­druk boon­toe skiet.
Langs­aan gaan die twee ge­raas­mon­sters uit­bun­dig die dag te­ge­moet.
Die helf­te van die la­waai is na­tuur­lik my eie skuld. Aan­vank­lik was daar net een hond, sien? Wag­ter. ’n S­kat­ti­ge her­ders­hond­jie – die ene stert en ore. Ou­gat.
Maar na­ma­te Wag­ter gro­ter ge­word het, het sy sjar­mes ver­dwyn. Hy’t ont­pop in ’n se­nu­wee­wrak wat vir el­ke be­we­ging in die s­traat his­te­ries a­larm maak. Een mid­dag loop ek vir baas Pik­kie raak en be­sluit ek gaan iets sê. Maar, laf­aard wat ek is, kom dit be­leefd-skeef uit. Ek sê Wag­ter klink vir my baie een­saam, oor hy im­mer so troos­te­loos blaf.
En woeps! is daar skie­lik twéé blaw­wers. En hul­le is lé­wen­dig, jong. En pa­raat. Hou neu­ro­ties wag tot saans wie-weet en smoors jaag hul­le die vo­ëls uit die ve­re.
Ek skryf ver­woed aan die brief ... in my kop. Ek ver­tel hoe ek mi­grai­ne kry, hoe die he­le buurt kla en ek dreig met aan­kla vir rus­ver­sto­ring. Die brief ver­laat na­tuur­lik nooit my kop nie.
Maar sa­wens, as die hon­de my wak­ker hou, kry ek tóg so ’n k­lein stuk­kie wraak in. Ek speel daar­die bul­de­ren­de or­rel­kon­sert van Bach, die Toc­ca­ta en Fu­ga in D. Ek draai die klank be­hoor­lik oop – gooi al­le deu­re en ven­sters wyd en hoop dat buur­man Pik­kie ’n bie­tjie van sy eie me­di­sy­ne smaak.
Soms looi ek as­pris ’n don­de­ren­de Wag­ner-o­pe­ra by. Kry vir jou, Pik­kie Koe­ke­moer! Smoors lê ek weer vroom en skryf aan daai brief in my kop ... Tot gis­ter, toe hier ’n a­no­nie­me brief op­daag. Dit dreig om my “na­mens die he­le buurt” te gaan aan­kla vir rus­ver­sto­ring. Ek ont­stig kwan­suis mens en dier met my “on­uit­staan­ba­re” mu­siek­la­waai. Bach on­uit­staan­baar, en ék ont­stig­te­lik?
Bar­ba­re, wil ek uit­roep. Maar ek be­dink my. Dalk is daar net een bar­baar hier ter spra­ke, ou Pik­kie self, wat skyn­baar te “or­dent­lik” is om my di­rek oor Bach aan te spreek. Laf­bek.
Net van­aand be­gin ek ’n nu­we brief ...