Von Willebrand se siekte (vWD): 'n Soort hemofilie by honde | Troeteldiere Huishouding
Wat is Von Willebrand se siekte?
Von Willebrand se siekte is 'n algemeen geërfde bloedingstoornis.
Stolling is 'n komplekse meganisme. Benewens bloedplaatjies, is stolvorming die gevolg van 'n lang ketting van chemiese reaksies wat deur individuele molekules genoem "stollingsfaktore" uitgevoer word. Elke faktor is so genommer dat faktor I lei tot 'n reaksie met faktor II wat 'n nuwe stof vorm. Dit reageer dan met faktor III en so aan faktor XII.
In Von Willebrand se siekte ontbreek die hond 'n stof wat die bloedplaatjies help om klonte te vorm en faktor VIII in die stollingsproses stabiliseer. Hierdie stof heet 'Von Willebrand se faktor'. As gevolg van die gebrek aan bloedstolling, het honde met Von Willebrand se siekte oormatige bloeding tydens besering. Dit sal soortgelyk aan hemofilie by mense wees.
Sekere rasse het 'n hoër voorkoms van vWD as ander. Duitse Shepherds, Doberman Pinschers, Shetland Sheepdogs, Chesapeake Bay Retrievers, Duitse Shorthaired Pointers, Golden Retrievers, Standard Poodles en Scottish Terriers het almal 'n hoër as normale voorkoms, wat daarop dui dat dit geërf kan word.
Oormatige bloeding is die hoof simptoom. Bloeding vind gewoonlik plaas na 'n wond of operasie. In hierdie gevalle klop die bloed eenvoudig nie in die normale tyd nie, en bloeding is omvattend. Dog's met Von Willebrand se siekte kan ook neusbloeding ontwikkel, of bloeding uit die tandvleis. Bloeding kan ook in die maag of dunderm voorkom. In die geval kan die stoel ook bloed daarin hê, of swart en teer wees. Sommige honde sal bloed in hul urine hê. Bloeding in die gewrigte kom ook voor, wat simptome kan veroorsaak wat soortgelyk is aan artritis.
Die diagnose van Von Willebrand's word gemaak deur 'n toets wat die vlak van Von Willebrand se faktor in die bloed toets.
Hierdie honde, sonder behandeling, kan na die operasie doodgebloei word, of wat normaalweg minder as lewensbedreigende beserings beskou word.
Transfusies met bloed wat van normale honde afgehaal word, is die enigste bewys manier om Von Willebrand se siekte te behandel. Sommige honde met Von Willebrand se siekte is ook hipotiroïed - wat beteken dat hulle laer as normale vlakke van tiroïedhormoon het. Hierdie honde sal baat vind by tiroïedhormoonvervangingsterapie.
Sommige studies is gedoen wat daarop dui dat 'n dwelm genaamd desmopressienasetaat (DDAVP) kan help met honde met 'n bloeding episode. Die dwelm kan intranasaal (in die neus) toegedien word om stolling te verhoog. Daar is nog 'n mate van kontroversie oor die vraag of hierdie behandeling effektief is.
Daar is geen genesing vir Von Willebrand se siekte nie. Voorkoming deur die uitskakeling van geaffekteerde individue uit enige broeiprogram is die doel van veeartsenykundige medisyne vandag. Toetse is beskikbaar om te bepaal watter honde hierdie eienskap kan hê. Alle individue met 'n geskiedenis van hierdie wanorde in hul agtergronde moet getoets word.