JAS : Dames en here, u moet hom nie kwalik neem nie. Hy praat maar altyd so in raaisels en neem dan nog sy toevlug tot hoogdrawendheid ook. Die benadering pas hom soos ‘n skoen want nou kan hy mos van een onderwerp na die ander dwaal terwyl hy maak asof die dorings hom nie pla nie…
Hy is nie skadelik nie, al ploeg hy meestal met anderman se donkies wanneer hy nie soos ‘n sjebienvlieg by die drinkplekke uithang nie. Hou die riem tog maar kort sodat hy julle nie jong osse laat inspan nie.
Ek is sy jas, ek gaan probeer om sy onbetaamlikhede te verdiskonteer, die mantel voor u oë te swaai terwyl hy langs afdraaipaaie soek na die ossies wat hy sukkel om weer in die gewaande kraal te kry.
OS : Nee, my liewe esel, moenie weggaan nie – jy is dan juis die jas waarop ek reken om my warm te hou teen die koue van die Relatiewe.
JAS : Moet nou nie vir my sê jy gaan weer sanik oor die dooies wat nog lê en bewe nie, en dit nogal hier in die vreemde voor mense wat vriendelik na jou luister !
OS : Sien, dit is wat ek bedoel ! Wat jy so pas daar aangehaal het maak geen sin in die gebruiklike kenniswêreld nie want jy beskryf tegelyk ‘n proses en die illustrasie daarvan. En om dit te kon doen het jy jou toevlug geneem tot ‘n beeldewêreld wat nie dieselfde konnotasies vir almal gaan ontketen nie. Of om dit in die woorde van Stefan George te stel : jou denkfiguur is ‘n aforistiese vormgewing wat, wanneer dit nie heeltemal leeg is nie, bespiegelende analise kombineer met byna tasbare prentjiesmakery om vir jou ‘n beduidende kritiese mimesis te gee.
JAS : Jy aap nou abstraksie na ! Op die gevaar af dat jy my verkeerd gaan verstaan sou ek sê jy verlustig jou in die afwyking van ‘n kakogamie – die ongelukkige samevoegsels (of saamgooiery) van teenstydighede wat dit vir jou onmoontlik maak om lewensvatbare en vrugbare basters voort te bring – en waar is jou Afrikaans dan ? Jy sal duideliker moet artikuleer !
OS : Hierin lê ‘n les opgesluit. In die pogings tot vormgewing, in die omgang met die materialiteit (en die geskiedenis) van dit wat saampraat – en wie sê vir wié voor ? – begin ek insien dat mens nooit téén die lig moet skilder nie. Aan die een kant is jy vervoeg in die poging om musiek te maak wat die aanroer van ‘n wye dekveld is met slegs verbeelding as instrument – daar kom immers altyd die moment wanneer jy begin skilder wat jy wéét en nie meer wat jy sién nie, wat jy met ander woorde kan verbeel en dus verbeeld, want dit wat jy nie kan verbeel kan jy nie jou eie maak nie. Maar aan die ander kant is dit byna altyd ook die ‘oomblik’ wanneer die materiaal – kleure, lyne, woorde, patrone, die begrensing van afsprake en die verwysings wat in die taal lewe – vir jou begin voorsê wat jy moet en mag doen ; dit is die skeidingsmoment of die uitskeidingsoomblik wanneer die materie, beide outonoom en deur jou geïnisieer, jou in ‘n dialoog betrek.
Wat bly dan oor ? Die tekens van beweging tot beeldvorming of die tydelike stolling wat ons ‘gedig’ noem ? Die lewe leef net in die openinge van die teks.
Daar word gesê die Talmoed (wat alreeds ‘n eksegese van die Boek is) mag nooit naak gelees word nie. Dit moet altyd geklee gaan, toegedraai wees in kommentaar, voetnota’s, interpretasies, teenstrydige lesings. Ek weet jy sou die gedig kaal wou teëkom, sonder verwysings of verswyging. Is dit egter wys, of selfs moontlik ? Dit sal tog jou oë uitbrand en jou tong verkool ! Gelukkig vir jou is elke woord ‘n hibried, ‘n mos, ‘n aandiksel, ‘n dop geskiedenis wat altyd weer gebruik word en in die gebruik daarvan verander. Hulle sal jou seker genadig wees. Jy sal dalk ge-abba word deur woorde wat meer weet van dinge as wat jy ooit kan bybring en sal maak asof hulle nie raaksien hoe verflenterd jou lappiesjas is nie.
Om te lewe is nie vervangbaar nie ; om te bestaan is nie ‘n keuse nie. Die enigste vrye wil wat ons van weet is om nié te wees nie. Maar ook dan was jy nog altyd deel van ‘n proses en ‘n omgewing, laat jy tekens agter, sal jy ‘n holte wees, ‘n voelbare afwesigheid.
JAS : Ek wil wat jy hierbo kwytraak effens kontekstualiseer. Jy neuk al die hele middag in die rigting van ‘n soort nihilisme…
En dit is waarom ek my dit gaan veroorloof om nog ‘n stukkie skrywe aan te haal – jy verwys tog self na die bewussynsdraad waaraan jy vashou om kop bo woorde te hou… of waaraan jy jou wil ophang. Ek weet nie of dit inmiddels iewers gepubliseer is nie.
Jy weet dat ek pragmaties ingestel is, dat ek seker die stelling sal onderskryf dat « politieke aksie bestaan uit die kuns om die geringer euwel te kies. » Ek het iewers gelees dat jy tot ander insigte gekom het en seker lankal nie meer glo in die « politiek-opvoedkundige verantwoordelikheid van die skrywer nie » Ek is bly, al is ek ook oortuig dat dit slegs veranderende of verslegtende toestande is wat jou van sienswyse laat verander het, want jy gaan mos nie erken dat jy dom was nie !
En nou ? Dit gaan nie help as die een hand die ander was of as ek die jas oor my kop trek nie. Waar staan jy ?
OS : Benjamin het ook beweer die taak van skrywe is om toe te laat dat dit wat was (mens sleep tog altyd die verlede met jou saam) vir die eerste keer verskyn in die is-heid van aktuele toepaslikheid. Om die reis te komponeer is in feite die ware reis.
Twee, drie jaar gelede moes ek ‘n inleidende opstel skryf vir Imagine Africa, ‘n versameling tekste uit of oor Afrika. In die opstel verwys ek na die Algerynse digter Tahar Djaout. Een van sy geskrifte sou vertaal kon word as “Die uitvind van die woestyn.” Hy vertel hoe ‘n jong man ‘n karavaan reisigers deur die woeste begelei onder ‘n halfdooie hemel – miskien is hy op vlug saam met sy makkers. Maar hy dra ‘n ekstra las: die kennis van voëlvlerke en van weiding, van see en van kuste. Die besef sonder hom af in eensaamheid, dit bring verwydering tussen hom en die ander. En tog is dit hy wat water moet opspoor, die woorde wat wêrelde oopmaak met beweging en met klank; hy moet die topografie aan die lig bring of uitvind, selfs verbeel indien nodig. Dis sy taak om die ronddwaling te boekstaaf; hy moet die fluisteringe opvang sodat die wêreld genoem kan word.
JAS : Utopis ! Dat jy sowaar hier aan die einde van ons gesprek weer in dieselfde groewe verval ! Waar is jou verwysings ? Wat van die vrees vir die onbekende ? Hoe kan jy verwag dat mense wat agter hulle hoë ringmure en kraalmure waak oor hulle gevestigde belange sommer so sal « laat gaan » ?
OS : Omdat daar onderliggende waardes is wat dalk nie aan tyd gemeet kan word nie. Omdat die tydelike ewig is en ons daarom nie aan ‘n etiese besinning kan ontkom nie. « Alle revolusionêre dade is so vars soos die begin van die wêreld. » Omdat die middele die doel is.
Ek wil beweer die skrywer se etiese imperatief vang woord, kry ritme en loop en lewe en meervlakkige beeldskepping (of beeldestorming) wanneer die hand wat skryf begin luister hoe die sê en die stiltes van die ding – dit wat gedig gaan word, en slegs gedig – begin beweeg.
Etiek is die ontvanklikheid waarmee wording benader word, die beluistering en die verluistering daarvan. Dis in daardie verbintenis wat tegelykertyd ook die uitwissing van die skryfagent beteken, dat estetiek verskyn. Estetiek is die lykkleed van etiek. Jy as digter, opstoker of sommer net stoker, is ‘n tussenganger wat toegelaat word om die omvorming te begelei.
Hoe dan gemaak met die ‘ek’ wat uit die proses geweer word ? Hoe beperk jy die ontwrigting van die gek wat oor die werf dwaal, wat klippe deur die ruit gooi om te kan inkyk op die binnekameraktiwiteite ?
JAS : Ek dink jy het genoeg gesê. Op hierdie ouderdom is elke causerie natuurlik ‘n belydenis. Jy sal ongelukkig nog lank so kan aangaan want die sondes is legio, word aldag meer. En tot die mate waartoe jy nog aanwesig is word jou aandadigheid aan die gemors aldag groter. Dit groei soos gedigte wat nie gedelg kan word nie.
JAS : Voel jy nou minder beswaard ? Het jy jou behoorlik ontboesem ? Jy kry darem maar swaar met die lewe, né ?
OS : Dit is so. Dit moet wees omdat die woorde of die flarde of die gedagtebewegings, die vlerkslae sou jy kon sê, my nie met rus wil laat nie. En wat die hart van vol is…
Baie dankie Breyten dat jy die tweegesprek deel met ons wat nie daar was nie. Die kollokwium verbly my hart.