Die Jakobusbrief is deur baie van die ouer kommentaarskrywers gesien as 'n selfverklarende geskrif aan die Jode van die diaspora - hetsy Christene of nie-Christene. Hoewel van die moderne navorsers heelhartig daarmee saamstem, bestaan daar heelwat twyfel oor hierdie siening. Dit maak egter sin ten opsigte van sekere belangrike beskrywings van die brief wat andersins onverklaarbaar sou wees soos die gebrek aan uitdruklike Christologie, die skynbare gebrek aan kenmerkende Christelike sentimente en die grondige Joodse oriëntering daarvan. Die skrywer was 'n Joodse Christen wat steeds gehoop het vir erkenning binne die Joodse sinagoge en versoenende verhoudings met diegene wat nie vir Jesus as die Messias erken het nie, verlang het. Dus was hy met voorbedagde rade baie stil oor baie dinge om apologetiese redes - 'n strategie wat duidelike parallelle met ander antieke Christelike literatuur toon.