Die Barok is die laaste omvattende Europese styl en het deurgedring tot alle lewensterreine. Behalwe in die hoofsentrum van die Barok, Italië, en in Spanje, waar die hele staat tydens die regering van Filips II op die Barokbeginsels geskoei was, het dit in talle ander Europese lande gebloei. In Frankryk het 'n hele Barok-kultuur ontstaan, hoewel die Barok hier 'n meer KLASSISISTIESE aanskyn gehad het as in die ander lande. In Suid-Duitsland, Oostenryk en Switserland het die Barok 'n eie karakter aangeneem en het dit later in die ROCOCO oorgegaan, veral in die argitektuur. In Nederland en Noord-Duitsland het die Barok nie groot inslag gevind nie. In Noord-Nederland vind 'n sterk en selfstandige ontwikkeling plaas in die kuns (veral in die 17e eeu) wat groot kunstenaars soos Rembrandt opgelewer het. Dit staan bekend as Nederland se Goue Eeu. Tradisioneel word daarna egter ook as die Barok verwys.
Die term is aanvanklik in 'n negatiewe sin gebruik om te verwys na die kuns wat afgewyk het van die koel ewewigtige kuns van die RENAISSANCE en KLASSISISME. Eers heelwat later is die Barokkuns as 'n kuns in eie reg beskou.
Vanweë die klassisistiese tendense in die Barok is baie kunstenaars aanvanklik nie as Barokkunstenaars beskou nie, maar as klassieke kunstenaars. Die term is aanvanklik glad nie t.o.v. die literatuur gebruik nie. Dit is eers redelik onlangs dat die term Barok gebruik is vir die literatuur van die 17e eeu. By hierdie herinterpretasie van die Barok is veral die werk van Riegel en Wölfflin van belang. Wölfflin het die Barokkuns in verskeie kategorieë ingedeel wat vandag nog aanvaar word. Hy het 'n sisteem van vyf pare teenstellende begrippe in sy Kunstgeschichtliche Grundbegriffe (1915) ontwikkel, nl. lineêr en skildermatig, vlak en resessief, oop en geslote vorm, helder en duister en veelheid en eenheid. Die meeste van Wölfflin se kategorieë kan egter nie op die klassisistiese Barokkuns toegepas word nie en vir die literatuur het dit minder waarde. Verder het Gurlitt 'n positiewe waardering vir die Barokkuns gehad.
Net soos in die geval van die Franse literatuur, is die term Barok nie van algemene toepassing op die Engelse literatuur van die tyd nie.
Ook in die literatuurgeskiedenis van Noord- en Suid-Nederland is die term Barok nie algemeen gebruik nie. Noord-Nederland het sy Goue Eeu beleef in die 17e eeu en die kuns en wetenskap het selfstandig ontwikkel. 'n Paar probleme word met die gebruik van die term ondervind: daar bestaan onsekerheid oor watter kriterium as maatstaf geneem moet word (die styl of die inhoud van die literêre werk); word die Nederlandse Barok nie in 'n te groot mate as 'n geïsoleerde styl gesien nie, en watter houding moet 'n mens inneem t.o.v. oorgangsfigure soos Van der Noot en Van Mander? Die term Barok word in die Nederlandse literatuur gewoonlik vir die eerste keer vir Vondel se werk gebruik. Tog kan daar nie ontken word nie dat die Nederlandse literatuur van die 17e eeu baie Barokelemente vertoon, bv. in die werk van Huygens wat as die Nederlandse verteenwoordiger van die ma­rinisme beskou word. Vondel se Maeghden en Joseph in Dothan word as Barokwerke beskou; ook dié van Heinsius, De Decker en Dullaert. Sommige literatuurhistorici beskou Luyken ook as 'n Barokskrywer. Krul en Vos se werk word gekenmerk deur hewige emosionaliteit. In die prosa tref 'n mens soortgelyke eienskappe aan, maar minder intens. In die 18e eeu kry die Neder­landse literatuur 'n al sterker klassisistiese inslag, sodat die Barokeienskappe geleidelik begin vervaag.