Charles Voisin vlieg - Geskiedenis Podcasts - 2022
Charles Voisin Vlieg - Geskiedenis
Charles Voisin vlieg die "Voisin-Delgrange no 1" by Bagatelle aan die buitewyke van Parys. Die vliegtuig is aangedryf deur 'n 50 -perdkrag -enjin. Die vlug was stabiel en het 'n afstand van 197 voet afgelê.
Historiese roete 7
Manchester, Vermont 05254-0798
Telefoon: (802) 362-1300
Faks: (802) 362-0141
Ingelyf: 1856 as C.F. Orvis Company
Werknemers: 1 200
Verkope: $ 200 miljoen (geraamde 1997)
NAIC: 454110 Posbestellingshuise 339920 Visgerei en toerusting vir vervaardiging 713990 Visgidsdienste 713990 Jaggidsdienste 721214 Jagkampe met verblyfgeriewe 721214 Visvangkampe met verblyfgeriewe
Maatskappy se perspektiewe:
The Orvis Company, wat in 1856 deur Charles F. Orvis in Manchester, Vermont gestig is, spesialiseer in vlieghengelgerei van hoë gehalte, klere met vlerke en haelgewere, tradisionele landsklere, kunswerke en unieke geskenke. As die land se oudste posbestellingsmaatskappy, dateer Orvis uit Sears en is die oudste vervaardiger van hengel ter wêreld.
The Orvis Company, Inc., wat in 1856 gestig is, is die land se oudste posbestellingsbedryf. Deur die jaarlikse pos van meer as 40 miljoen katalogusse-wat 70 persent van die verkope tot gevolg het-verkoop die onderneming premium vlieghengelgerei, jaguitrusting en haelgewere, sowel as klere, kunswerke en geskenkartikels vir die platteland. Orvis bedryf 16 kleinhandelwinkels in die Verenigde State en vier in die Verenigde Koninkryk, maak aanspraak op meer as 500 handelaars wêreldwyd en bied vlieghengel- en skietskole sowel as geoktrooieerde vakansies en verblyf aan.
Charles F. Orvis en die begin van die posorderbedryf
In 1831, toe Charles Frederick Orvis gebore is, het die lewe in Vermont nog steeds 'n sterk geur van grensdae gehad. Kinders is opgelei om selfversekerd te wees. Charles Orvis het 'n buitengewone praktiese vindingrykheid ontwikkel, tesame met 'n buitengewone besigheidsvernuf. Teen die ouderdom van 20 was hy vaardig in hand- en masjiengereedskap en het hy die basiese beginsels van meganiese ingenieurswese bemeester. Charles, soos baie seuns op die platteland, het ook vroeg in sy lewe 'n belangstelling in veldsport ontwikkel. Sy liefde was egter nie net vir 'die moord' nie, maar ook vir die hele buitelug. Hy was gretig om te leer. As 'n seuntjie het hy eenkeer na 'n ouer man wat 'n ervare vlieghengelaar was, gesien hoe hy so 'n kuns met die stok demonstreer dat dit Charles verstom gelaat het. Daardie dag het Charles die waarde van ervaring en die regte gereedskap wat hy sy hele lewe lank sou saamneem, geleer.
Charles het die beste stawe van die dag noukeurig ondersoek en was binnekort besig om sy eie stawe te bou. Dit het vir hom 'n groeiende stokperdjie geword. Beide Charles en sy broer Franklin het bewus geword van die toenemende toerisme in Vermont en besluit om sake in te span. In 1853 het Franklin 'n hotel geopen wat later die beroemde Equinox House sou word. Hulle verblyfonderneming was winsgewend genoeg vir Charles om ook van sy stokperdjie om staafbou te maak 'n besigheid te maak. In 1856 stig hy die C.F. Orvis Company, met verkoopskamers in 'n klein klipgebou langs die hotel. Die Orvis -gesin het floreer toe treine steeds 'n toenemende aantal toeriste uit New York en ander stede na Manchester gebring het. Hierdie kliënte was uitstekende advertensies vir die nuwe visserygerei -onderneming. Die goed gemaakte stokke en vlieë wat deur welgestelde sportlui huis toe geneem is, het herhaalde bestellings per pos opgelewer. Gebaseer op sy suksesvolle onderneming, het Charles in 1861 die Orvis Hotel in dieselfde straat as die vestiging van sy broer opgerig. Die broers het ook belê in en bevorder die oordbedryf wat Charles se belange in die visgerei -onderneming ondersteun het. Die gemeenskap van Manchester, omring deur die Green Mountains, het erkenning verwerf as 'n uitstekende oord. Teen 1861 en die begin van die burgeroorlog het Orvis hom stewig gevestig as 'n vervaardiger van soliede houtstawe van uitstekende gehalte. Dit het ook bekend geword vir sy wye verskeidenheid vlieë, en het 'n belowende posbestellingsonderneming begin.
Die oorlog het uitbreiding tydelik gestaak, maar teen die 1870's het die vooruitsigte van die onderneming opgeklaar. Met 'n groeiende spoorwegnetwerk, het duisende sportlui na verre mere en strome begin reis. Toenemende bestellings vir visgerei het Orvis daartoe gelei dat hy sy onderneming na die nou historiese wit raamgebou in Unionstraat moes verskuif. Hy het die maniere begin ondersoek om sy onderneming en sy produkte te verbeter. Vliegrolle is nog nie uitgevind nie. Die meeste mense het eenvoudig gietrolletjies gebruik. Orvis het bestudeer wat nodig is en wat na vore gekom het, was sy eerste groot innovasie: die eerste geventileerde smalspoelvliegspoel wat regop gemonteer is. In 1874 ontvang Orvis 'n patent op sy nuwe ontwerp in vlieëpolle wat as 'n baken in die Amerikaanse hengelgerei beskou word. Die gaatjies op die syplate, wat die spoel aansienlik ligter gemaak het, het lugsirkulasie deur die lyn toegelaat toe dit op die spoel was. Die spoel is eers in die forel -model aangebied, later gevolg deur 'n tweede model, 'n basspoel met 'n breër spoel, en 'n lynvermoë van 70 tot 80 meter, vergeleke met die forel of 40 of 50. Die twee modelle, forel en bas, het 40 jaar lank standaarditems gebly. Omstreeks 1900 word dieselfde spoel ook in aluminium aangebied. Orvis was altyd pligsgetrou met kliëntediens, selfs al was sy produk nie die skuld nie.
Van 1870 tot 1900 het Charles Orvis 'n baie strawwe kompetisie gehad. Hiram Leonard vervaardig visvangmeesterstukke, net soos Shipley en Krider, Abbey & amp Imbrie en Spalding. Wat Orvis gedoen het, was uitstekend in sy produksie- en bemarkingstrategie. Hy het baie persoonlike kontakte gemaak en sterk erkennings ontvang deur gerespekteerde sportlui van sy tyd. Teen die tweede helfte van die 19de eeu was baie houtsoorte beskikbaar vir innoverende staafbouers. Teen 1870 word die bamboesstaaf ook in die Verenigde State gebruik. Alhoewel die gesplete bamboesstaaf erken is as beter as die voorvaders van soliede hout, kon geen vervaardiger die tradisionele materiale ignoreer nie. Orvis het dus tot in die 1880's met 'n wye verskeidenheid materiale geëksperimenteer. Hy vestig hom uiteindelik op lanshoutstawe en, na ongeveer 1876, bamboesstawe. Volgens "The Orvis Story", "was sy stokke betroubaar, sy diens en herstelwerk was algemeen bekend en sy pryse was redelik. Soos een Vermont Yankee dit stel, 'God het pale gemaak. Charlie Orvis maak visstokke.' '
Orvis -stokke het baie ongevraagde goedkeuring gekry deur toonaangewende hengelaars van die dag, wat almal die onderneming gehelp het om te floreer. Orvis se bydrae was nie in die vervaardiging van groot hoeveelhede stokke nie, maar in die vervaardiging van 'n kwaliteit produk en teen 'n verrassend lae prys. Hy het getuigskrifte gekry in 'n tyd toe sommige van sy mededingers drie keer soveel hef vir hul stokke. Kwaliteit was van kritieke belang vir Charles Orvis. Elke Orvis -staaf het die seël van die meester se hand gedra.
The Real Ferguson: Standardisering van vliegbindings in die laat 1800's
Teen die laaste dekades van die 1800's het die groeiende Amerikaanse grens baie hengelaars genooi om nuwe waters te verken. Namate vlieghengel gewild geword het, was nuwe visvlieë in aanvraag. Tog was daar geen erkende standaard nie, en hengelaars kon nie weet dat die vlieg wat hulle bestel het, was wat hulle wou hê nie. Op hierdie tydstip begin Charles Orvis se dogter, Mary Ellen, 'n belangrike bydrae tot die onderneming maak. In 1876 het Orvis een van die beste vliegvlakke in die stad gehuur om sy vaardigheid te leer aan Mary en die vyf tot sewe vroue wat haar Orvis -vliegproduksie -eenheid gevorm het. Binnekort vul hulle bestellings van vlieë volgens streng spesifikasies. Mary het egter die groter behoefte aan die standaardisering van die vliegbindindustrie raakgesien. Sy het gehoor van soveel vissers wat gefrustreerd was omdat hulle nie kon kry wat hulle wou hê nie. Wat 'n mens '' gryslike koning 'genoem het, was dikwels baie anders as 'n ander se idee. Een visserman betreur: 'Dit lyk nie asof ek die regte Ferguson kry nie.' In sy behoefte het die man dankbaar teruggeskryf en gesê: 'U is die eerste wat ek in 'n lang tyd ontmoet het wat die ware Ferguson ken.' Met verloop van tyd sou Mary baie hengelaars help om 'die ware Ferguson' te vind, en sodoende sou sy haar pa se geselskap 'n groot aansien in sy aansien gee en haarself 'n permanente plek in die hengelgeskiedenis verseker.
Teen 1890 is 'n volledige reeks Orvis Superfine Vlieë in die katalogus onder verskeie klassifikasies gelys. Hulle bied ook standaard sowel as vlieë aan wat minder algemeen bekend is en nie in voorraad gehou word nie. Daar was drywende vliegvliegtuie, en caddisvlieë op bestelling in elke gewenste grootte. Basvlieë was beskikbaar in 80 patrone, saam met ryk geklede salmvlieë. Ses en vyftig Halford droë vlieë het die lys voltooi. In totaal was daar 434 patrone in die katalogus. Binnekort was nog 'n katalogus nodig. Mary se katalogus of boek, wat in 1892 verskyn het, het onmiddellik die enigste bron vir visbande geword. Gunsteling vlieë en hul geskiedenis was die wêreld se eerste geïllustreerde klassifikasie en standaardisering van visvlieë. In 1893 behartig sy die byeenkoms van 'n uitstalling van Orvis -vlieë en visvangfoto's, wat deur die voorste fotograwe van die land in baie state geneem is, vir die World Columbian Exposition in Chicago. Met die bekendheid van die Orvis -hengel en die reputasie van Mary Orvis vir visbande, het Orvis in die 20ste eeu 'n stewige markaandeel behaal. Die onderneming het sy posbestelkatalogusse uitgebrei na geografiese gebiede namate hul toerisme- en vakansiebedrywe gegroei het. Die maatskappy het ook meer begin adverteer in die groot buitelugtydskrifte en tydskrifte van die tyd.
Die ongeluk van 1929 en die Groot Depressie het 'n ramp vir al die Orvis -ondernemings meegebring. Die draaibanke en freesmasjiene is stilgemaak. Teen 1939 het Orvis twee werknemers gehad, "Bert" Orvis en Hallie Galaise, die laaste van Mary's vliegvlakke. Min voorraad het oorgebly, en daaglikse geld het gekom met die herstel van fietse en tennisrakette. Die romantiese buitelug was vir die meeste Amerikaners nie toeganklik nie. Teen die dertigerjare was die hotelle in die noordelike woud verrot en leeg en min strome is deur sportlui besoek. Een vir een verdwyn die name van die ou aansienmakers van die advertensieblaaie van die sporttydskrifte. Orvis was goed op pad om 'n herinnering te word toe Dudley "Duckie" C. Corkran op die toneel kom.
Corkran was 'n entoesiastiese hengelaar en gholfspeler wat deur die jare die Manchester -omgewing besoek het. In 1939 verneem hy van die Orvis -operasie en sy stryd en reël hy om die onderneming te koop. Wat Corkran gekoop het, was 'n gebou, 'n paar verslete masjinerie en 'n eerbetoonde naam. Sy eerste stap was om Wesley D. Jordan as aanlegbestuurder aan te stel. Jordan, 'n veteraan van die staafboubedryf, het in 1919 by die Cross Rod Company begin. Jordan het 'n goeie riet gekoop, die Orvis-freesmasjien herbou en 'n plan ontwikkel om die afwerking en duursaamheid van vliegstawe te verbeter. Net toe Jordan die onderneming byna op die been gehad het, het die Tweede Wêreldoorlog egter begin.
Die verrassingsaanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941 het die land se besighede tot oorlogsproduksie laat draai. Binne 'n paar dae het Corkran 'n telefoonoproep van drie uur van die Boston Procurement Office of the Army ontvang en skistokke bestel wat gemaak is van Orvis -gesplete bamboesstokke. Die pale is wit geverf vir kamoeflering en gestuur na die Weskus en Alaska, waar die eerste Amerikaanse skitroepe besig was met opleiding en besig was met patrollies op die Aleoetiese Eilande. Terwyl die oorlog 'n skippaalkontrak behaal het, het dit ook nuwe bestellings vir die ou Orvis Glass Minnow Trap gebring. As gevolg van voedselrantsoenering en die teistering van die soutwatervloot deur Duitse U-bote, was kommersiële varswatervisgoed in die hoogste produksie langs die Mississippi. Die gewildheid van die val het tot in die 1960's oorgedra, maar dit was tydens die oorlog 'n deurslaggewende rol in die voortbestaan ​​van die onderneming.
Tot in die veertigerjare is visstokke uit verskillende bosse gebou en vir beskerming beskerm. Die vernis is maklik afgebreek of gekraak, en blootgestelde hout kan vinnig vrot en verswak. Bamboes het ook gekraak en geskeur. Wes Jordan het gesoek na 'n manier om die bamboes dieper as die oppervlak daarvan te behandel, om die vesels eintlik te bevrug. Na baie probeerslae slaag Jordan daarin om die rottangpale in die helfte te saag, dan te temper en te impregneer voordat hulle weer aan mekaar vasgeplak en genees word. In 1946 het die Orvis-span onder leiding van Jordanië die eerste geïmpregneerde bamboesstaaf ter wêreld gepatenteer, wat die stawe heeltemal waterdig en skeefvry maak.
Gedurende die volgende twee dekades het Orvis bestendige groei beleef en met die hulp van sy groeiende posbestellingsbedryf 'n handelsmerk geword in buitesport. In 1956 vier die maatskappy sy 100ste bestaansjaar deur die kleinhandelmark te betree met die opening van sy vlagskipwinkel in Manchester, Vermont. Die winkel het destyds gespog met meer as 10 000 vlieë en 'n gietbad om stokke te toets. Teen 1965 het die onderneming gegroei tot 'n jaarlikse omset van ongeveer $ 500,000.
Nuwe eienaarskap onder Leigh Perkins: 1965-92
Toe Duckie Corkran die 70 -jarige nader, het hy 'n koper vir sy onderneming begin soek. Deur 'n vriend ontmoet hy Leigh H. Perkins. Corkran was baie bekommerd oor hoe die nuwe eienaar Orvis sou bestuur. Maar Leigh Perkins was reeds 'n Orvis -man. Hy het sy eerste Orvis -staaf in 1948 gekoop terwyl hy op universiteit was. As sakeman was Leigh Perkins gefassineer deur posbestelbemarking en die uitdagings daarvan, en hy het dadelik begin om die moontlikhede te ondersoek. Die eerbiedwaardige firma, hernoem tot The Orvis Company, Inc., het vinnig gegroei namate sy aanbod uitgebrei is. Die katalogus verdubbel in omvang en verdubbel toe nuwe kliënte Orvis ontdek. Perkins het besluit om sy kliëntebasis verder uit te brei deur in die opleidingsonderneming in te skakel. In 1966 het Orvis die eerste Amerikaanse vlieghengelskool in Manchester, Vermont, geopen. Hy was van plan om nie net die stawe te verkoop nie, maar om mense te leer hoe om dit te gebruik. Hy het ook die Orvis -tradisie van innovasie voortgesit. In 1967 ontwerp en vervaardig Orvis die wêreld se eerste "Zinger" (pin-on reel) vir hengelaars. Namate Orvis 'n bekende handelsnaam geword het, het die onderneming groter sukses behaal. Perkins het die naam van Orvis sinoniem gemaak met 'n manier van lewe: 'n styl van plattelandse lewe.
Perkins het spoedig Baird Hall, 'n advertensiebestuurder, by die onderneming ingebring om 'n ondernemingskoerant te stig. Hall se entoesiasme vir vlieghengel en die plattelandse lewe word gekombineer met sy besigheidsin. Omdat hy bande met die woude van Georgië gehad het, het Orvis in 1970 'n reeks brandhout begin wat bekend staan ​​as Georgia Fatwood Kindling. Die onderneming het die volgende jaar sy klere uitgebrei en die wêreld se eerste bruin camouflage -jaguitrusting bekendgestel. Perkins en sy personeel het daarop aangedring dat dieselfde kompromislose kwaliteit wat van Orvis -vliegstawe vereis word, in die tweedbaadjies van die onderneming, Ierse truie en eetgerei van koolstofstaal voorkom. Innovasie het ook voortgegaan. In 1972 ontwikkel Orvis die eerste moderne blootgestelde rand, skeletraamwerk, superligte vliegspoel en noem dit die 'CFO'. Twee jaar later ontwikkel Orvis sy eerste reeks grafietstawe. Perkins wou ook die jagters lok. In 1973 het hy die land se eerste toegewyde vleuelskietskool by sy fasiliteite in Manchester, Vermont, geopen.
Teen die laat sewentigerjare, toe vlieghengel 'n herlewing in gewildheid geniet, het Orvis 'n program begin om sy kleinhandelaanwesigheid te verbreed. Orvis het ooreenkomste met kleinhandelaars aangegaan om Orvis -winkels te word, onafhanklik te bly en, vir 'n relatief klein belegging, wins te maak deur die volledige Orvis -reeks te verkoop. Teen 1977 was daar min sporttydskrifte en publikasies, kommersieel of sonder winsbejag, wat nie 'n advertensie van Orvis Shop op hul bladsye gehad het nie. In 1982 vestig Orvis sy posbestelling en kleinhandelonderneming in die suide van Engeland naby die legendariese forelriviere. Om hierdie uitbreiding en algehele groei te ondersteun, het Orvis sy dienssentrums heraangestel en in 1987 'n nuwe groot kliëntediens- en verspreidingsentrum in Roanoke, Virginia, geopen. Teen 1988 het Orvis 'n effektiewe wêreldwye verspreidingstelsel ontwikkel met 400 handelaars wêreldwyd.
Om die publiek op hoogte te hou van al sy nuwe produkte en dienste, het The Orvis Company sy eie koerant bekendgestel. Die Orvis News het uit die Record Catch Club gegroei en dien as 'n uitlaatklep vir die groeiende aantal foto's wat deur kliënte ingedien word. Dit bevat sport- en bewaringsfunksies, wêreldwye sport- en reisverhale en advertensies vir goedere.
Die 1980's is ook gekenmerk deur verdere navorsing en produkontwikkeling. In 1984 stel Orvis sportklei aan die Verenigde State voor deur sy Houston -winkel. In die middel van die tagtigerjare onthul die Orvis-staafwinkel die Ultra Fine, die eerste grafietstaaf ter wêreld met twee gewigte. Teen 1986 het die bruto verkope van die onderneming $ 50 miljoen beloop. In 1987 stel Orvis die eerste staaf met een gewig bekend. 'N Jaar later het Orvis die eerste in die bedryf geword om 'n 25-jaar, onvoorwaardelike vlieghengelwaarborg in te stel. In 1989 is Orvis -stokke deur die Tom Peters, skrywer van In Search of Excellence, aangewys as die 'beste produk van die Verenigde State in die 1980's'.
Leigh Perkins se seun, Leigh "Perk" Perkins, Jr., het na die onderneming gekom net toe Baird Hall afgetree het. Na sy tyd as redakteur van die Orvis News het hy die opening van die nuwe kleinhandelwinkel van Orvis in San Francisco bestuur, en in 1980 daarheen verhuis om die eerste bestuurder te word. Perk se jonger broer David het ook kort daarna die familieonderneming aangegaan, eers as 'n instrukteur by die visvang- en skietskole, en daarna na die handelaarsafdeling, wat sake tussen Orvis en sy vele winkels gekoördineer het. Om 'n belangriker bron vir die verskaffing van die landelike lewe te word, het Orvis aan die einde van die tagtigerjare Gokey Company gekoop, 'n toonaangewende vervaardiger van fyn jagstewels, skoene en bagasie sedert 1850. In 1986 begin die maatskappy sy Orvis-goedgekeurde lodges, Outfitters , en gidsprogram as 'n ontspanningsoord vir 'n groeiende kliëntebasis. Dit definieer en stel die standaard van kwaliteit en verantwoordelikheid vir sportmense wat tot in die volgende dekade gedra het.
Onderwys en toewyding: die 1990's
As die 1980's gekenmerk word deur uitbreiding en innovasie, sou die sleutelwoorde vir die 1990's opvoeding en toewyding wees. Die onderneming het verder gegaan as die verkoop van produkte ter bevordering van sporttradisies en die leefwyse in die buitelug. Orvis se missie is beliggaam in die woorde van Leigh Perkins, "As ons voordeel wil trek uit die gebruik van ons natuurlike hulpbronne, moet ons bereid wees om op te tree om dit te bewaar." Orvis het 'n uitdagingstoelaag aangekondig om vleilande in die Verenigde State te bevoordeel en het in twee jaar meer as $ 200 000 ingesamel. In 1991 het Orvis $ 110 000 ingesamel ten bate van die South Fork of the Snake River in Idaho. Die jaar daarna het Orvis $ 163 000 ingesamel in 'n uitdagingstoelaag ten bate van die Big Blackfootrivier in Montana.Kort daarna het Orvis 'n uitdagingstoelaag van $ 100,000 toegeken om te help met die herstel van Florida Bay. Dit het natuurlik baie positiewe publisiteit opgelewer vir Orvis, wie se verkope steeds sterk was. Teen 1993 was die bruto verkope meer as $ 100 miljoen.
In 1992 noem Leigh H. Perkins sy seun 'Perk' Perkins as president en uitvoerende hoof van Orvis. 'N Jaar later het Orvis British Fly Reel gekoop, die grootste enkele vervaardiger van vlieërolletjies ter wêreld, wat sy internasionale leierskap verseker het. Die Orvis CFO III skyfvliegrol het die "Best in Show" op die International Fly Tackle Dealer Show gewen. Orvis het die Trident -reeks bekendgestel, die eerste vliegstang wat MVR (Maximum Vibration Reduction) tegnologie gebruik het in 1995. Dieselfde jaar het die maatskappy die beroemde Sandanona Shooting Grounds in Millbrook, New York, gekoop en heropen. In 1997 verkry Orvis 'n meerderheidsaandeel in Redington Fly Rods & amp Reels van Stuart, Florida, veral bekend vir sy kwaliteit stawe met 'n goeie prys. Ook in 1997 bereik die onderneming sy bruto verkope van $ 200 miljoen. Die jaar daarna het Orvis die Flex Index -stelsel bekendgestel vir die ontwerp van vlieënde stawe, wat sy leierskap in produkontwerp bevestig. Om sy invloed uit te brei, het die onderneming in 1988 'n reisonderneming begin en sy kliënte Fishing Vacations aangebied, wat wissel van vlieghengel in die Kalkstrome van Engeland tot salmvang op die Kola -skiereiland in Rusland. Die Orvis Wingshooting Lodges het kliënte die geleentheid gebied om oral op die vasteland te jag, van die Barton Ridge Plantation in Rockford, Alabama, tot by die Diamond J Guest Ranch in Ennis, Montana.
Dit het ook volhard in sy missie om die behoud van die omgewing te bevorder deur middel van sy befondsings- en herstelprojekte. Die onderneming het die publiek bewus gemaak en sy kliënte meer verantwoordelikheid geleer deur middel van sy koerant, die Orvis News, en sy katalogusse wat jaarliks ​​meer as 40 miljoen kliënte bereik. In sy groeiende visvang- en vleuelskietskole word jaarliks ​​byna 3000 studente geleer, nie net oor die tegnieke en toerusting van visvang en skiet nie, maar ook oor die etiese kode en 'n hoë standaard van sportfilosofie en bewaring van hulpbronne. Die skole word beskou as 'n belangrike krag agter die formalisering van 'n Amerikaanse sportkode.
Gedurende sy lang geskiedenis het Orvis die koers van sy stigter gebly: die verskaffing van kwaliteitsprodukte aan die buitensportwêreld. Dit het ook sy verbintenis tot die omgewing voortgesit. Die maatskappy is deur die Direkte Bemarkingsvereniging as 'omgewingsleier' aangewys en het gereeld vyf persent van sy voorbelaste winste aan bewaringspogings geskenk. Saam met die ooreenstemmende programme vir kliënte, beloop dit byna $ 1 miljoen wat jaarliks ​​ingesamel word vir 'n wye verskeidenheid projekte vir die herstel van habitatte. Orvis het ook voortgegaan om vennootskappe te sluit met ander bewaringsgroepe, waaronder Trout Unlimited en The Nature Conservancy. Namate die 21ste eeu nader, kan daar met selfvertroue gesê word dat Orvis net so ernstig was om sportmanne, -vroue en -kinders op te voed om vis- en wildlewe te handhaaf, net soos om sy onderneming te laat groei. Die twee het immers hand aan hand gegaan.
Dee, Libby, "Kinsley & amp Co. Voeg vroueklere by, Orvis -winkel uitbrei," Boulder County Business Report, 1 Augustus 1998.
Fraser, Laura, "The Lure of Fly-Fishing, HealthDate, Maart-April 1995, p. 42.
Gill, Kathy, "Drie maatskappye gedwing om die verkoop van afslagprodukte te stop," PR Newswire, 22 Februarie 1999.
"Is die Trident waar?", Outdoor Life, Desember 1995, p. 80.
"Orvis vries salarisse, nuwe huurgeld: swak posbestellings voor die vakansie word geblameer op globale onsekerheid," Florida Times-Union, 25 Oktober 1998.
"The Orvis Story," http://www.orvis.com/detail.asp?subject= 9 & ampindex = 1.
"Orvis sal Octoraro -veldtog bevorder: nasionale firma wat geld insamel vir waterskeiding," Lancaster New Era, 17 Desember 1997.
"Redington en Frisby Top bied 'slim' hoofdeksels aan die globale vismark," PR Newswire, 10 September 1998.
Towle, Michael D., "Swordsing into High-Tech Playthings: Cold War Gadgetry Goes Civilian," Fort Worth Star-Telegram, 5 Desember 1998.
Wagner, Wendy, "James Fishing's Fine River's Variety Can Everyone Please from Master to Novice", Richmond Times-Dispatch, 2 Augustus 1998.
Zheutlin, Alan, "Columbia Sportswear Continues Aggressive Campaign Against Copycats," CPA Journal, Desember 1998, p. 58.
Bron: International Directory of Company History, Vol. 28. St. James Press, 1999.
Ernest Aartsdiaken (1863-1957). Archdeacon (uitgespreek 'Arshdec') was 'n suksesvolle advokaat, ballonvaarder, sportman en stigterslid van die A & eacutero-Club de France. In 1903 woon hy 'n lesing by wat Octave Chanute gehou het oor die vordering van die broers Wright in sweefvlug. Gegalvaniseer deur die vrees dat 'n Amerikaner en nie 'n Fransman die eerste sou wees om 'n praktiese vliegtuig te vlieg nie, het Archdeacon in Mei 1903 die Lugvaartkomitee van die A & eacutero-Club. In 1904 eksperimenteer hy met 'n aantal Wright-geïnspireerde sweeftuie in samewerking met Gabriel Voisin, maar dit was nie suksesvol nie. Archdeacon het ook sy rykdom gebruik om 'n aantal pryse te finansier, almal aangebied in Oktober 1904. Die Koepee Ernest Aartsdiaken vir die eerste vlug oor 25 m (82 voet), en 'n kontantprys van 1500 frank vir die eerste vlug van meer as 100 m (328 voet) is albei in 1906 deur Santos-Dumont gewen. Die grootste prys was die Grand Prix d'Aviation Deutsch-Archdeacon van 50 000 frank, gesamentlik geborg deur Henri Deutsch de la Meurthe, vir die eerste sirkelvlug oor 'n kilometer (1,094 meter). Hierdie prys word in 1908 deur Henry Farman opgeëis, en op 29 Mei 1908 word Archdeacon die eerste vliegtuigpassasier in Europa toe hy 'n kort rukkie in sy geselskap maak. Aartsdiaken, 'n groot patriot, was ook saam met Esnault-Pelterie en Voisin 'n leidende skeptikus oor die prestasies van die Wrights in die periode 1903-08.
Louis Bl & eacuteriot (1872-1936). Bl & eacuteriot het as ingenieur opgelei en 'n suksesvolle motor -koplamponderneming ontwikkel, wat die middele gebied het om sy passie vir lugvaart te finansier. Tussen 1900 en 1909 bou hy (en neerstort) vliegtuie van baie uiteenlopende konfigurasies met onverminderde entoesiasme - terwyl hy Pilot's Certificate No.1 van die A & eacutero-Club en die respek van sy mede-vlieëniers om sy skeppings persoonlik te toets. Kort samewerking met Gabriel Voisin en Louis Peyret het niks opgelewer wat in staat was om te vlug nie. In 'n paar jaar het Bl & eacuteriot egter 'n werkbare uitleg met 'n trekker op 'n trekker ontwikkel, en 'n suksesvolle langlaufvlug van 28 km (17 myl) is op 31 Oktober 1908 in sy tipe VIII uitgevoer. 'N Verdere samewerking met Raymond Saulnier het die belowende tipe XI opgelewer. Teen 1909 het die finansiële posisie van Bl & eacuteriot egter moeilik geraak, wat hom deels daartoe gelei het om die Londen te probeer Daily Mail's & pond1 000 prys vir die eerste kruising van die Engelse Kanaal per vliegtuig. Sukses op 25 Julie 1909 herstel Bl & eacuteriot se geldsake onmiddellik en besorg hom onsterflike roem. In Augustus 1909 neem hy deel aan die Rheims -byeenkoms voordat hy uittree uit aktiewe vlieg om te konsentreer op die vervaardiging van sy ontwerpe. Die Bl & eacuteriot Company het 'n goeie oog vir publisiteit gehad en het die briljante stuntvliegtuig Adolphe P & eacutegoud as eerste demonstrasievlieënier aangewend. Die beheerstelsel wat deur Bl & eacuteriot aangeneem is (van 'n joystick wat beide toonhoogte en rol beheer en 'n roerstaaf vir gaas) het daarna die norm geword vir alle moderne vliegtuie.
'Kolonel' Samuel F. Cody (1861-1913). In 'n era toe die Britse leër vermoedelik op sy konserwatiefste was, is dit moeilik om sy diens aan Samuel Cody as lugvaartontwerper te verduidelik. In cowboy -klere en 'n stetson -hoed, met skouerlengte hare en 'n uitspattige snor, sny die groot Texaan 'n vreemde figuur. Dit was nie moeilik om te glo dat hy op 'n tyd 'n kunstenaar was in 'n reis in die wilde weste wat 'The Klondyke Nugget' genoem is nie (soos in die 1890's). Dit was egter dieselfde man wie se ontwerp vir vlieërs in 1904 deur die weermag aanvaar is. Cody is daarna by Aldershot aangehou om met vliegtuie te eksperimenteer. Op 16 Oktober 1908 beloon hy sy werkgewer se geloof deur die eerste vlug in Brittanje te bereik, in Farnborough, 'n paar kilometer verder. Sy masjien was 'n massiewe tweedekker wat op Wright gebaseer is Die katedraal. Cody se uitgaande persoonlikheid het hom by die publiek aangemoedig en in 1909 het hy 'n Britse burger geword. In 1911 betree hy die Circuit of Britain en voltooi die kursus galant, ondanks die kans dat hy sou wen. Cody is in 1913 dood toe 'n masjien wat hy getoets het vir die jaar se Circuit of Britain in die lug opgebreek het.
Jean Conneau (1880-1937). Conneau, 'n luitenant in die Franse vloot, was die briljantste vlieënier van die vooroorlogse tydperk. Hy was die oorwinnaar van drie groot wedrenne in 1911: die Parys-Rome-wedloop in Mei, die Circuit of Europe in Junie en die Circuit of Britain in Julie. Omdat sportvlieg deur die vloot as buitensporig beskou is, het hy gewoonlik onder die skuilnaam gevlieg "Andr & eacute Beaumont", wat niemand bedrieg het nie! Sy regte naam en rang is selfs in die koerante aangedui. Hy jaag gewoonlik die Bl & eacuteriot XI. Sy benadering tot vlieg was baie anders as dié van sy groot mededinger, Jules V & eacutedrines. Conneau was versigtig en presies in alles wat hy gedoen het. Dit word bewys deur sy toepassing van vlootvaardighede om in die mis of wolk per kompas en horlosie te navigeer ('dode afrekening'). In 1912 was hy betrokke by die toetsvlug van die rewolusionêr Donnet-L & eacuteveque vlieënde boot - 'n masjien wat die model kan bewys vir alle daaropvolgende vliegtuie.
Robert Esnault-Pelterie (1881-1957). Esnault-Pelterie het as ingenieur opgelei en sy wetenskaplike agtergrond het hom in staat gestel om lugvaarttoestelle te ontwerp wat vandag nog gebruik word. Sy vliegtuie self was egter nooit so suksesvol nie, en het oor die algemeen onvoldoende beheeroppervlakke. Voor Wilbur se vlugte in 1908 was Esnault-Pelterie een van die voorste skeptici oor die prestasies van die broers Wright. In 1904 bou hy egter 'n sweeftuig wat ontwerp is om sy teorieë te ondersteun, wat die eerste keer prakties gebruik gemaak het van ailerons. In 1907 bou hy 'n eenvliegtuig sonder 'n vin of roer en was gevolglik byna onbeheerbaar. Die radiale enjin wat hy ontwerp het om dit aan te dryf, was nietemin gesond en was die prototipe vir alle toekomstige radiale ontwerpe. Sy eenvliegtuigkonsep is verfyn, met die 1909 -model wat tydens die Rheims -byeenkoms gevlieg het, maar dit was ook die klein besonderhede wat belangrik was. Hidrouliese remme, veiligheidsgordels, konstruksie van staalbuise en strestoetsing is alle innovasies wat Esnault-Pelterie toekom. In 1910 is 'n meer konvensionele REP -eenvliegtuig onder lisensie deur Vickers vervaardig en in 1911 het een vyfde geëindig in die Circuit of Europe.
Henry Farman (1874-1958). Farman is gebore uit Engelse ouers wat in Parys woon en het byna sy hele lewe in sy aangenome land gewoon. Hy skryf sy naam 'Henri' gereeld en hy praat meer Frans as Engels. Op 'n vroeë ouderdom raak hy betrokke by fietswedrenne, en studeer daarna na motors. Hy was 'n suksesvolle motorfietsryer, maar hy het die sport laat vaar ná 'n ernstige ongeluk en hom tot lugvaart gewend, want dit was 'veiliger'. In 1907 koop hy een van die eerste Voisins wat hy vervaardig het en leer homself vlieg. Hy het ontdek dat hy 'n aanleg vir loods het en in Januarie 1908 wen hy die Grand Prix d'Aviation deur die eerste kilometerbaan in Europa te maak. Hy het talle hoogte- en uithouvermoë -rekords opgestel en die eerste Europese landvlug gemaak. Nadat hy met die Voisin -broers uitgeval het, het hy sy eie vliegtuig ontwerp, die Farman III, wat een van die gewildste vroeë tipes was en wyd nageboots is. Hy het deelgeneem aan die Rheims Meet in 1909, waar hy die afstandprys gewen het, maar daarna het hy opgehou om aktief te vlieg om saam met sy broers Maurice en Richard op die vervaardiging te konsentreer.
Roland Garros (1888-1918). Garros het studeer om konsertpianis te word toe hy die Rheims -byeenkoms in 1909 bygewoon het. Die gevolg was om sy loopbaanpad dramaties te verander. Hy het geleer om op 'n Santos-Dumont te vlieg Demoiselle en het vinnig na vore getree as een van die voorste sportvlieëniers van die tydperk. In 1911 was hy tweede in beide die Parys-Rome- en Circuit of Europe-wedrenne. In 1913 het hy 'n epiese vlug van Frankryk na Tunisië gemaak, en sodoende die eerste vliegtuig wat die Middellandse See oorgesteek het - 'n afstand van ongeveer 453 myl. In 1914 het hy sy verbintenis met die see behou deur die hoofwedstryd op die jaar se watervliegtuigbyeenkoms in Monaco te wen. Toe die Eerste Wêreldoorlog uitbreek, word Garros 'n vegvlieënier, maar hy word neergeskiet en gevange geneem terwyl hy 'n proefvliegtuig aan die voorkant getoets het. Hy het in 1918 ontsnap, net om weer neergeskiet te word, hierdie keer noodlottig. Roland Garros was 'n kranige tennisspeler en die sportklub in Parys waaraan hy behoort het die stadion genoem, wat nou die jaarlikse Franse Ope ter ere van hom aanbied.
Claude Grahame-White (1879-1959). Grahame-White kom uit 'n welgestelde Engelse gesin en studeer ingenieurswese aan die universiteit. Geïnspireer deur Bl & eacuteriot se kanaaloorgang, het hy die Rheims -byeenkoms in 1909 bygewoon en geleer om te vlieg, met die Britse vlieëniersertifikaat nr. 6. Grahame-White het 'n aansteeklike entoesiasme vir vlieg en 'n talent vir self-publisiteit gehad, wat hom een ​​van die gewildste Britse vlieëniers van die tydperk gemaak het. In April 1910 was hy die dapper verloorder in die Daily Mail's Londen-Manchester-kompetisie, en ses maande later het hy die Gordon Bennett-trofee vir Brittanje op Long Island, VSA, gewen. Grahame-White stig 'n baie suksesvolle vliegskool in Hendon, in die noorde van Londen, en vervaardig verskeie vliegtuie van sy eie ontwerp. In 1912 het hy hom beywer vir die bewusmaking van lugvaart in die Verenigde Koninkryk deur 'n Farman -boks deur die land te toer met gloeilampe wat 'Wake up, England!' aan die vlerke geheg. Voor die Eerste Wêreldoorlog vervaardig hy 'n 'charabanc' vliegtuig wat vier passasiers sowel as 'n vlieënier kan vervoer, en eksperimenteer met die aanbring van masjiengewere op militêre vliegtuie.
Gustav Hamel (1889-1914). Hamel was die seun van 'n modieuse Duitse dokter wat in die Londense samelewing praktiseer. Nadat hy van Cambridge af gekom het, het hy in 1910 leer vlieg en het hy gou een van die gewildste Britse vlieëniers geword. Vlieg a Bl & eacuteriot XI, het hy die 1911 Circuit of Britain binnegegaan, maar, soos die meeste mededingers, het hy nie daarin geslaag nie. In dieselfde jaar het hy as vlieënier vir Claude Grahame-White opgetree toe hy die eerste lugpos tussen Hendon en Windsor in Brittanje georganiseer het ter ere van koning George V se kroning. Hamel het 'n 'treffende' reputasie gekry omdat hy gereeld met dame-passasiers gevlieg het, veral juffrou Trehawke-Davies met wie hy op 2 April 1912 na Parys gevlieg het. In 1913 was Hamel die derde Britse vlieënier wat die lus uitgevoer het (Hucks was die eerste), en het aan verskeie aërobatiese uitstallings deelgeneem. Hy beplan 'n ambisieuse transatlantiese poging in 1914 toe hy tydens 'n ander vlug oor die Engelse kanaal verdwyn. Met die dreigende oorlog, is daar in die volksmond gerugte dat hy teruggevlieg het na Duitsland om bombardemente op Engeland te lei. 'N Liggaam is 'n paar weke later uit die see gehaal, wat byna seker Hamel s'n was.
Harry Hawker (1889-1921). Australian Hawker het spesifiek na Brittanje gekom om 'n loopbaan in die baba -lugvaartbedryf te soek. In 1912 is sy wens beantwoord en is hy in diens van Tommy Sopwith. Hawker het sy loon bespaar om vlieglesse te bekostig en het sy lisensie behaal in September 1912. Die volgende maand het hy die Britse Michelinbeker gewen met 'n uitmergelende uithourenvlug van 8 uur, 23 min. Sopwith herken talent toe hy dit sien en Hawker is bevorder tot hooftoetsvlieënier. In 1913 breek Hawker die Britse hoogte -rekord in 'n Sopwith Tabloid en wen die Mortimer Singer Prize met die amfibiese Sopwith Vlermuisboot. Hy was moontlik ook een van die eerste vlieëniers wat herstel het van 'n opsetlike draai, in Brooklands in Junie 1914. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Hawker voortgegaan om Sopwith -masjiene te toets en in 1919 'n onsuksesvolle transatlantiese poging aangewend - deur 'n verbygaan gered stoomboot. Hy is in 1921 dood terwyl hy geoefen het vir die jaar se 'Aerial Derby' (ronde Londense wedloop).
Bentfield Charles Hucks (1884-1918). Blykbaar vernoem na sy geboorteplek in Bentfield, Essex, was Hucks algemeen bekend as "v.C." Oorspronklik 'n kranige motoris, het hy na die lugvaart gekom nadat hy drie jaar lank weens 'n spoedoortreding verbied is om te bestuur. Hy word in 1910 deur sy vriend Claude Grahame-White geleer om te vlieg en het hom in daardie jaar na die VSA vergesel. By sy terugkeer is Hucks deur die Blackburn Company verloof om hul nuwe eenvliegtuig te toets. Daarna het hy die tipe in die Circuit of Britain in Julie 1911 gevlieg. In Augustus het hy een van die eerste draadlose eksperimente in die VK in Swansea gedoen. Hucks was die eerste Britse vlieënier wat die lus (in Buc op 15 November 1913) in 'n lus gemaak het, en hy het daarna baie aerobatiese uitstallings gegee. By die uitbreek van die oorlog het Hucks by die Royal Flying Corps aangesluit en die hoof toetsvlieënier vir die Airco -firma geword. In 1917 het hy die 'Hucks Starter' uitgevind, 'n mobiele toestel vir die aanstuur van aero -enjins. Hy is 'n week voor die wapenstilstand aan longontsteking dood.
[Koop Hucks -memorabilia: http://www.johnridyard.fsnet.co.uk/facsimiles.htm]
'Baronne' Raymonde de Laroche (1885-1919). De Laroche, gebore as Elise Roche, het haar meer aristokratiese verhoognaam aangeneem om haar loopbaan as aktrise te ondersteun. Sy draai egter gou haar rug op die teater, word eers 'n ervare ballonvaarder en dan, in Oktober 1909, miskien die eerste vrou wat oral in die wêreld 'n vliegtuig bestuur het. Haar instrukteur was Charles Voisin. Op 8 Maart 1910 kwalifiseer de Laroche vir die eerste vlieëniersertifikaat wat aan 'n vrou toegeken word (nr. 36 van Frankryk). In Julie daardie jaar neem sy deel aan die Prix ​​des Dames tydens die Rheimsweek van 1910, maar is ernstig beseer in 'n ernstige ongeluk. Sy het egter herstel om die Franse Aero Club's te wen Coupe Femina twee keer vir langafstandvlugte in 1912 en 1913. In 1919 het hierdie Pragtige Vrou sowel die vroulike hoogte (4800 m/15,750 voet) as afstand (323 km/200 myl) rekords gehou, voordat sy in Julie tragies vermoor is terwyl hy saam bestuur van 'n eksperimentele vliegtuig.
Hubert Latham (1883-1912). Met iets van die reputasie van 'n internasionale playboy, was Latham kortliks een van die kleurrykste karakters in die vroeë lugvaart. Hy was Frans, hoewel hy by sy vader se Engelse grootouers was, en studeer aan Oxford voordat hy in Frankryk tuisgaan. In 1908 was hy getuie van Wilbur Wright se vlug by Le Mans en het sy vriend, Leon Levavasseur, gevra om hom te leer vlieg.Daarna het hy die hoofvlieënier van Levavasseur geword en syne gevlieg Antoinette monoplanes met goeie effek tydens die deurbraakjaar van 1909. In daardie jaar was hy ongelukkig om Louis Bl & eacuteriot te verloor in die wedloop om die Engelse Kanaal oor te steek, maar hy presteer goed tydens die Rheims -byeenkoms en wen meer as 40 000 frank in prysgeld. Daar word vermoed dat hy in 1912 deur 'n buffel doodgemaak is terwyl grootwild in die Kongo gejag het, maar daar is ook bewyse van vuil spel. [Lees meer oor Latham se dood]
L & eacuteon Levavasseur (1863-1922). Levavasseur se vroeë opleiding was as skilder, maar hy wend hom eerder tot ingenieurswese, tot groot voordeel van die Europese lugvaart. In 1903 ontwerp hy 'n onsuksesvolle tweedekker, maar in dieselfde jaar produseer hy 'n innoverende ligte enjin. Die 24 pk en 50 pk weergawes van die Antoinette het verdampingsverkoeling en brandstofinspuiting, en is spesifiek ontwerp met die oog op lugvaart. Die motors het beide die vroeë ontwerpe van Santos-Dumont en Gabriel Voisin aangedryf en vorm dus die grondslag van Europese sukses. In 1907 was Levavasseur die ontwerper agter die Gastambide-Mengin monoplane, en dit was hierdie ontwerp wat die basis van sy suksesvolle en elegante was Antoinette IV van 1909. In daardie jaar het die vriend van Levavasseur, Hubert Latham, byna die glorie van Bl & eacuteriot opgeraap deur die kanaal eers vroeg oor te steek IV. Die tipe het daarna wyd gewild geword. In 1911 het Levavasseur sy futuristiese voorlê Monoblok Antoinette vir militêre proewe, maar die uitstekende konsep is bederf deur onvoldoende enjinkrag. Dit kon nie vlieg nie en die lot van die Antoinette Company het afgeneem, en bankrotskap het gevolg. Maar L & eacuteon Levavasseur se plek in die geskiedenis was reeds verseker.
Here Northcliffe (1865-1922). Alfred Harmsworth het sy loopbaan in die joernalistiek as vryskutskrywer begin. Maar 'n skerp besef dat die Britse mark gereed was vir gewilde joernalistiek in Amerikaanse styl, het hom as 'n suksesvolle koeranteienaar voorgehou. In 1896 stig hy sy eie koerant, die Daaglikse pos, en het binne 'n paar jaar sy daaglikse sirkulasie tot 'n miljoen beloop. In 1904 is hy 'n eweknie geskep om (letterlik) 'n persbaron 'te word. 'N Belangrike element in die Pos sukses was die uitgebreide dekking van lugvaart en Northcliffe was nie versigtig om self die nuus te skep nie. In 1907 wen Roe die koerant se modelvliegtuigkompetisie, en in 1909 wen Bl & eacuteriot 1 000 (eerste aangebied in 1906) vir die oorsteek van die Kanaal. Die volgende jaar wen Paulhan 10 000 pond vir sy vlug van Londen na Manchester, en in 1911 borg die koerant die Circuit of Britain, wat Conneau wen. 'N Seevliegtuigkring van Brittanje het gevolg in 1913. Natuurlik het die Daaglikse pos en ander Northcliffe -vraestelle bevat eksklusiewe verslae van al hierdie gebeure. Alhoewel Northcliffe se motief hoofsaaklik net was om koerante te verkoop, kan dit nie ontken word dat sy pryse 'n aansporing tot lugvaartontwikkeling was nie en 'n paar van die merkwaardigste episodes van die eerste vlieg dekade opgelewer het.
Louis Paulhan (1883-1963). Paulhan het sy betrokkenheid by lugvaart begin deur aan die begin van die eeu by die Franse militêre ballonfabriek te werk. Sy belangstelling is in 1907 deur die hop van Santos-Dumont in die rigting van 'n swaarder as lugvlug gerig, en in 1908 wen hy 'n A & eacutero-Club de France modelvliegtuigkompetisie. Sy prys was 'n volle grootte Stem tweedekker! Hy het homself geleer om te vlieg, en hy het gou as 'n uitstekende vlieënier verskyn en aan verskeie vergaderings en kompetisies deelgeneem, waaronder die Rheims Meet en die Los Angeles Aviation Week. Sy opvallendste oorwinning was die wen van die epos Daaglikse pos Londen-Manchester-kompetisie in April 1910. Vroeër daardie jaar het hy van die eerste lugfoto's geneem. Na 1910 raak hy betrokke by die ontwerp van seevliegtuie en vervaardig 'n innoverende prototipe.
Adolphe P & eacutegoud (1889-1915). P & eacutegoud, 'n briljante aërobatiese vlieënier, het sy loopbaan in die lugvaart begin as werktuigkundige vir die Franse weermag se lugdiens. Daarna het hy sy dienste na die Bl & eacuteriot Company oorgeplaas, geleer vlieg en Louis Bl & eacuteriot se oog gevang toe hy op 20 Augustus 1913 die eerste valskermspring ter wêreld uit 'n vliegtuig maak. Die vliegtuig, wat 'n enkel sitplek was, het neergestort langs die onverskrokke springer! P & eacutegoud is vinnig aangestel as die demonstrasievlieënier van die maatskappy, en op 1 September pronk hy met die Bl & eacuteriot XIse geduld in ongewone houdings deur vir 'n paar sekondes omgekeerd te vlieg. Hy het dit alles beklink deur die lus te herhaal, weer op 'n Bl & eacuteriot XI, op 21 September. Dit was slegs die tweede keer dat die maneuver ooit uitgevoer is. By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het P & eacutegoud weer by die weermag aangesluit en die eerste vlieënier geword wat 'n 'aas' genoem word voordat hy in die somer van 1915 met ses oorwinnings tot sy eer neergeskiet en vermoor is.
C. Howard Pixton (? -1972). Pixton is in 1910 deur sy vriend, A. V. Roe, geleer om te vlieg en het vinnig die toetsvlieënier van die Avro Company geword. Hy het ook gehelp met die oprigting van die Avro Flying School. In 1911 het hy by die mededinger Bristol Airplane Co aangesluit om militêre vlieëniers by Larkhill te onderrig. In Julie het hy met 'n Bristol gevlieg Boxkite in die Circuit of Britain, maar het tydens fase twee naby Harrogate in Yorkshire neergestort. Daarna reis hy vir die maatskappy en demonstreer Bristol -vliegtuie in Spanje, Italië, Duitsland en Roemenië. In 1914 verander Pixton weer werkgewers en word die vlieënier van die Sopwith Company in die Schneider Trophy -kompetisie van daardie jaar. Vlieg die Sopwith Tabloid seevliegtuig, aangedryf deur 'n 100 pk Gn & ocircme, het Pixton die trofee vir Brittanje gewen. Na die Eerste Wêreldoorlog het hy weer by Avro aangesluit en was hy lank betrokke by lugvaart.
Alliot Verdon Roe (1877-1958). Nadat hy 'n graad in mariene ingenieurswese aan die Universiteit van Londen behaal het, het Roe tussen 1899-1902 op see gewerk voordat hy geïnteresseerd geraak het in die probleem van motorvlug. In 1907 wen hy 'n & pond75 -prys wat deur die Daaglikse pos vir modelvliegtuie. Met die prysgeld het hy 'n hangar by Brooklands opgerig en 'n masjien in volle grootte begin bou. Die Roe ek het op 8 Junie 1908 'n kort rukkie gemaak, maar dit word nie erken as die eerste vlug in Brittanje nie - die eer wat J. Moore -Brabazon die volgende jaar ontvang het. In 1909 bou Roe 'n drievliegtuig, wat slegs 181 kg weeg, insluitend homself, en word aangedryf deur 'n klein 9 pk J.A.P. motor. Die oppervlaktes was bedek met dik papier eerder as stof omdat Roe so min geld gehad het. In 1910 ontwikkel Roe egter sy ontwerp suksesvol tot 'n praktiese drievliegtuig en stig hy A. V. Roe & amp Company (bekend as "Avro"). Voor die Eerste Wêreldoorlog het die firma verskeie gevorderde masjiene geskep, waaronder die Tik F ('n kajuit tweedekker), die eerste Britse seevliegtuig, en die Tik 504 van 1913, wat tot in die dertigerjare in diens gebly het. Roe is in 1929 tot ridder geslaan.
Die eerw. Charles Rolls (1877-1910). Rolls, die seun van 'n eweknie, het 'n graad in ingenieurswese aan Cambridge verwerf en was 'n kranige fietsryer, motorfietsryer en ballonryer. In 1901 het hy gehelp om die Aero Club of Great Britain (wat in 1910 die Royal Aero Club geword het) te stig. In 1904 was hy betrokke by die verkoop van motors toe hy Frederick Royce, 'n vervaardiger, ontmoet. Alhoewel hulle van baie verskillende agtergronde was, het hulle vriende geword en die firma Rolls-Royce gestig om voertuie van hoë gehalte te verkoop en te vervaardig. In 1910 koop hy 'n Ariel-Wright tweedekker en verwerf Britse vlieëniersertifikaat nr. 2 (sy vriend J. Moore-Brabazon het nommer 1 verwerf). Op 2 Junie van daardie jaar maak Rolls die eerste dubbele kruising van die Engelse Kanaal, wat van Kent na die Franse kus vlieg en sonder om te land. Ongelukkig het hy die eerste sterftes in die lugvaart geword toe hy op 12 Julie in 'n ongeluk tydens die Bournemouth Air Meeting dood is. Hy het 'n bykomstige hysbak op sy Wright Type A aangebring, wat in die middel van die lug misluk het om herstel van 'n duik te voorkom.
Jules V en eacutedrines (1881-1919). V & eacutedrines se loopbaan in vlieg het as werktuigkundige vir Henry Farman begin, maar sy talente as 'n natuurlike vlieënier het gou opgeval. Hy was een van die suksesvolste renvlieëniers van die tydperk en het sy vaardighede baie keer teen die mede -Fransman Jean Conneau getref. In 1911 het hy daarin geslaag om die wedloop tussen Parys en Madrid van Conneau af te haal, maar het tweede gekom in die Circuit of Britain. In 1912 was hy die eerste man om die '100 mph -versperring' te breek deur 'n nuwe snelheidsrekord van 176 km / h op te stel. In die daaropvolgende jaar was hy die eerste vlieënier wat daarin geslaag het om van Europa na Egipte te vlieg. Gewoonlik vir hierdie emosionele en eiesinnige vlieënier het hy kort ná sy aankoms in 'n onaangename ry met 'n mededingende span gewikkel geraak. In die Eerste Wêreldoorlog het hy 'n vegter geword en, in teenstelling met baie van sy tydgenote, oorleef om die wapenstilstandsdag te sien. Hy het hulle egter nie lank oorleef nie, want hy is dood toe hy in 1919 gedwing het om op 'n vlug van Parys-Rome te dwing.
Gabriel Voisin (1880-1973). In 1904 het Voisin Ernest Archdeacon bygestaan ​​met sy sweeftuig -eksperimente wat eers as vlieënier en daarna as ontwerper opgetree het. In 1905 bou hy 'n sweeftuig op vlotte vir Louis Bl & eacuteriot wat bo die Seine gesleep is. Bl & eacuteriot het kortliks 'n vennootskap met Voisin aangegaan, maar sonder noemenswaardige resultate. In 1906 het Voisin die 14-bis vir Alberto Santos-Dumont gebou en daarna 'n klein fabriek saam met sy broer opgerig Charles Voisin (1888-1912) om sy eie ontwerpe te vervaardig. Gabriel het altyd die dominante vennoot gebly. Vroeg Voisins is gevlieg deur Henry Farman en L & eacuteon Delagrange, met die sogenaamde 'Standard Voisin' wat in 1908-09 die steunpilaar van die Europese lugvaart geword het. Gabriel Voisin oorleef al sy tydgenote en veroorsaak baie onnodige verwarring onder historici deur sy rol in die vluggeskiedenis opsetlik te vererger. Hy was tot sy dood 'n vaste skeptis oor die aanspraak van die Wrights dat hy eers gevlieg het.
Graf Ferdinand von Zeppelin (1838-1917). Von Zeppelin is gebore in 'n aristokratiese W & uumlrttemberg -gesin en het in die weermag gegaan. In die 1860's was hy as waarnemer verbonde aan Unionistiese magte in die Amerikaanse burgeroorlog. Benewens die ontmoeting met president Lincoln, was hy onder die indruk van die gebruik van ballonne in ballingskap vir verkenningsdoeleindes. Sy geloof in die belangrikheid van lugvaart in militêre aangeleenthede is versterk tydens die Frans-Pruisiese Oorlog toe Franse magte ballonne gebruik om met die beleërde stad Parys te kommunikeer. Hy het die leër verlaat met die rang van generaal en besluit om met sy aftrede 'n praktiese dieet vir Duitsland te ontwikkel, en in 1900 die eerste Zeppelin gevlieg. Gedurende die volgende 15 jaar het hy die konsep (met hulp van die regering) ontwikkel tot 'n passasiersdraende vaartuig en 'n oorlogswapen. In 1915 het hy met die militêre owerhede geskei oor beleidsverskille en die betrokkenheid by sy geesteskind gestaak. Hy sterf op 79 -jarige ouderdom voordat hy die totale nederlaag van Duitsland in die Groot Oorlog moes aanskou.
21 Mei 1927 | Charles Lindbergh vlieg solo oor die Atlantiese Oseaan
Library of Congress Charles Lindbergh het op 31 Mei 1927, net tien dae na sy trans-Atlantiese vlug, voor die Spirit of St.
Leer meer oor die belangrikste gebeurtenisse in die geskiedenis en hul verbintenisse met vandag.
Op 21 Mei 1927 land die vlieënier Charles A. Lindbergh sy Spirit of St. Louis naby Parys en voltooi die eerste solo -vliegtuigvlug oor die Atlantiese Oseaan.
Lindbergh was net 25 jaar oud toe hy die reis voltooi het. Hy het geleer om te vlieg terwyl hy in die weermag diens gedoen het, en was 'n Amerikaanse posvlieënier toe die New Yorkse hotelier Raymond Orteig 'n prys van $ 25 000 aangekondig het vir die eerste vlieënier wat onophoudelik van New York na Parys of Parys na New York vlieg. Lindbergh het finansiële steun van 'n groep sakelui in St. Louis ontvang om 'n enkelmotorige vliegtuig te bou om die reis te onderneem. Hy het die vliegtuig, die Spirit of St. Louis genoem, getoets met 'n rekordvlug van San Diego na New York.
In 'n onderhoud met 'n New York Times -korrespondent kort nadat hy ingeskakel het, verduidelik Lucky Lindy " die voorbereiding wat tydens die vlug ingegaan het. "Hulle bel my 'Geluk, ', maar geluk is nie genoeg nie, " het hy gesê. Trouens, ek het wat ek beskou en nog steeds beskou as die beste bestaande vliegtuig om die vlug van New York na Parys te maak. "
Die New York Times beskryf die vreugdevolle reaksies wat Lindbergh in Frankryk ontvang het. 'N Menigte van 100 000 mense het by die Le Bourget -vliegveld byeengekom en na sy vliegtuig geklim in wat The Times 'n beweging van die mensdom noem. " Daar was ook 'n viering in Parys. The Times beskryf, " Nie sedert die wapenstilstand van 1918 was Parys getuie van 'n blatante demonstrasie van gewilde entoesiasme en opgewondenheid wat gelyk is aan die menigte wat na die boulevards stroom vir nuus van die Amerikaanse vlieënier nie. "
Lindbergh het ook groot feesvieringe gekry toe hy na die Verenigde State teruggekeer het. Na raming het vier miljoen mense 'n kaartjie-optog deur New York bygewoon. In 'n artikel vir The Times skryf Lindbergh: "Mense het vir my gesê dat die ontvangs in New York die grootste van almal sou wees, maar ek het nie 'n idee gehad dat dit soveel meer oorweldigend sou wees as al die ander nie. … Al wat ek kan sê, is dat die verwelkoming wonderlik, wonderlik was. "
Die beroemdheid van Lindbergh na die vlug was vir hom 'n seën en 'n vloek. In sy doodsberig in New York Times is opgemerk: 𠇊 roem omhul die 25-jarige Amerikaner wat hom die res van sy lewe sou hou, en verander hom in 'n woeste oomblik van 'n obskure vlieënier in 'n historiese figuur. Die gevolge van hierdie roem was om hom opgewonde te maak, hom in diepe smart te betrek, hom in hewige twis te betrek, om hom te verander in 'n verbitterde vlugteling uit die publiek. "
In 1932 is sy jong seun ontvoer en vermoor. In 1938 ontvang hy 'n medalje deur die hoof van die Duitse militêre lugmag, Hermann G öring, wat tot bewerings lei dat Lindbergh 'n Nazi -simpatiseerder was. Hy het isolasionistiese standpunte gehandhaaf tot aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog, waarna hy konsultant geword het vir militêre lugvaartmaatskappye en deelgeneem het aan bombardemente oor Japan. Na die oorlog het hy gewerk as 'n konsultant vir die weermag, 'n passievolle natuurbewaarder en 'n skrywer en 'n Pulitzer -prys gewen vir sy verslag oor die vlug van 1927.
Koppel aan vandag:
Die vlug het ongewenste roem meegebring vir Lindbergh, wat sukkel om die res van sy lewe in die openbare oog te leef. Van die ander moderne innoveerders wat die status van onmiddellike beroemdheid bereik het, het 'n paar gekies om terug te trek uit die openbare oog, soos die eerste man op die maan, Neil Armstrong.
Met die gebiede van lugvaart en ruimteverkenning wat lank reeds gevestig is, met watter syfers van vandag sou u Charles Lindbergh of Neil Armstrong vergelyk? Dink u in die huidige media -omgewing van vandag dat iemand soos Lindbergh of Armstrong hul privaatheid kan behou nadat hy roem verwerf het? Hoekom of hoekom nie?
Clancy Brown is gebore op 5 Januarie 1959 in Urbana, Ohio,  en het 'n ouer suster, Beth (1957–64). Sy ma, Joyce Helen (Eldridge), was 'n dirigent, komponis en konsertpianis. Sy pa, Clarence J. "Bud" Brown Jr., was 'n koerantuitgewer wat gehelp het om die Brown Publishing Company te bestuur, die koerantbesigheid in familiebesit wat deur Clancy se oupa, kongreslid Clarence J. Brown, begin is. Van 1965 tot 1983 het Bud Brown ook as kongreslid gedien, in dieselfde setel as sy eie vader, en later as voorsitter van die Raad van Brown Publishing.  Die gesin het die onderneming tot 2010 bedryf.
Brown studeer aan die St. Albans School in Washington, DC, en die Northwestern University.  By St. Albans vervul Brown die rol van adjunk -goewerneur Thomas Danforth in Die smeltkroes. 
Vanweë sy lengte en groot raam word Brown dikwels in die rolle van skurke of gesagsfigure gegooi. Sy loopbaan is geneig om af te wissel tussen gewone televisie- en kabelstudio's en onafhanklike films en 'n groot repertoire van stemwerk vir geanimeerde en videospeletjies.
In Brown se eerste hoofstroomfliek is hy saam met Sean Penn in die misdaaddrama van 1983 as Viking Lofgren vertolk Stoute seuns. Brown is bekend vir sy rol as die Kurgan in die film van 1986 Hooglander, sy rol as kaptein Byron Hadley in Die Shawshank Redemption, Rawhide in Die avonture van Buckaroo Banzai oor die 8ste dimensie (1984), Frankenstein se monster in Die bruid (1985), huurling van die weermag Larry McRose in Uiterste vooroordeel, die rol van 'n bandbestuurder in Thunder Alley (1985), die wrede moordenaar Steve in Skiet om dood te maak (1988), die polisiebeampte in Michael Jackson se kortfilm Spoedvraat (1988), Dooie man loop, Balju Gus Gilbert in Troeteldier Sematêr Twee, Sersant Zim in Starship Troopers ('n rol wat hy in die geanimeerde reeks sou speel Roughnecks: Starship Troopers Chronicles), en kaptein William Hadley in Die voog. Hy het ook 'n rol gespeel in Flubber as een van die bose handlangers wat seergemaak word deur onbeheerbaar weerkaatsende sporttoerusting. In 1989 verskyn hy in die aksieriller Blou staal.
Brown het gevangenisbeamptes gespeel in drie films wat handel oor regsmisbruik: die tiranniese kaptein Byron Hadley in Die Shawshank Redemption, die simpatieke Lt. Williams in Die orkaan, en Lt. McMannis in Laaste lig. In 2001 vertolk hy 'n magiese karakter wat in die Hallmark -weergawe van 'The Wizard of Wants' genoem word Sneeuwitjie. In 2007 speel hy die Viking -leier teenoor Karl Urban in Padzoeker.
Hy het in 2008 in verskeie onafhanklike films gespeel: Die Burrowers, wat tydens die Internasionale Filmfees in Toronto in 2008 vertoon is, en in April 2009 in die Verenigde State op DVD vrygestel is, en Die twintig. Hy verskyn in die film van Steven Soderbergh in 2009 Die Informant! teenoor Matt Damon waarin hy 'n prokureur gespeel het. Hy vertoon ook Alan Smith in Samuel Bayer se remake van die horrorfilm in 2010 'N Nagmerrie in Elmstraat.  In 2011 speel hy 'n hoofrol Cowboys en vreemdelinge (geregisseer deur Jon Favreau) saam met Daniel Craig, Harrison Ford en Olivia Wilde. Hy is gegooi as die stem van Die Goon in die geanimeerde speelfilm. Hy speel ook as Albert Marconi in die filmverwerking van die David Wong -roman John sterf aan die einde, geregisseer deur Don Coscarelli. 
Brown was 'n reeks gereeld in die science fiction -reeks Aarde 2 van 1994 tot 1995, met die rol van John Danziger. Brown was opvallend as die sinistere prediker broer Justin Crowe in die HBO -reeks Karnivaal. Alhoewel die reeks slegs twee seisoene gewys het, Karnivaal het 'n kultusgewildheid bereik en sy optrede is deur kritici toegejuig omdat hy 'n nuwe kant van sy toneelspeltalente vertoon het. Hy was ook 'n hoofrol in die Showtime -produksie In die geselskap van spioene en die HBO -film Gooi 'n dodelike spreuk uit.  As konserwatiewe Amerikaanse prokureur -generaal Jock Jeffcoat, was hy een van die primêre antagoniste in seisoene drie en vier van die Showtime -reeks Miljarde.
Hy het ook baie gasverskynings op verskeie televisiereekse gemaak, waaronder ER, die Star Trek: Enterprise episode "Desert Crossing" as Zobral, Verlore as Kelvin Joe Inman, en die voormalige bofbalspeler (en beleggingsbedrogspul) Rudy Blue aan Die rykdom. Brown het ook verskyn as die grensman Simon Kenton, die sleutel tot die uitbreiding na die weste in Amerika, in die produksie "A Walk with Simon Kenton" van Kentucky Educational Television in 2000. Kenton het van gestalte soos Brown gelyk en word begrawe in Brown se tuisdorp. Brown het onlangs verskyn as Hart Sterling, stigter van die fiktiewe regsfirma Sterling, Huddle, Oppenheim & amp Craft in ABC's Die diep kant. Hy het ook 'n gasrol in die Hefboom reeks episode "The Gone Fishin Job" en verder Die hertogte van Hazzard episode van die sesde seisoen "Too Many Roscos". Tans verskyn hy op The CW se TV -produksie van Die flits in die herhalende gastesterrol van generaal Wade Eiling. Hy het ook Ray Schoonover in die Waaghals episodes "Guilty as Sin" en "The Dark at the End of the Tunnel".
Voice-over rolle Redigeer
As 'n voice-over-akteur het Brown in verskeie videospeletjies verskyn, gewoonlik 'n antagonistiese karakter. Hy verleen sy stem aan verskeie van die gekristalliseerde jakkalse in die PlayStation -spel Spyro die draak. Hy het die korrupte Baron Praxis in die PlayStation 2 -videospeletjie uitgespreek Jak II Dokter Neo Cortex en Uka Uka in 'n aantal van die Crash Bandicoot videospeletjies Montross ('n Mandaloriaanse mededinger van Jango Fett) in Star Wars: Bounty Hunter Hades in God of War III Thrall in die gekanselleerde videospeletjie Warcraft Adventures: Lord of the Clans Scourgelord Tyrannus in World of Warcraft: Wrath of the Lich King die verbindende wethouer Richard Hughes in die Xbox 360 -spel Saints Row en die siniese, vuilbek luitenant Anderson in Detroit: Word mens. In teenstelling met wat algemeen geglo is, was hy nie die stemakteur van die gewilde operateur "Maestro" in die 2015 First Person shooter Tom Clancy's Rainbow Six Siege nie.
Vir geanimeerde televisiereekse het hy verskeie karakters (Hakon, Tomas Brod en Wolf) in die reeks uitgespreek Gargoyles Tanuki Gonta in die Engelse taal dub van Pom Poko (1994) Raiden oor die geanimeerde reeks Mortal Kombat: Defenders of the Realm 'n Hessiese troepe in Die nag van die koplose ruiter (1999) miljardêr Maxmilian Speil in Godzilla: The Series en vyf van die ses lede van Legion Ex Machina in Big Guy en Rusty the Boy Robot.
Sedert 1999 vertolk hy die rol van Mr. Krabs van Spongebob Squarepants (sowel as Die SpongeBob SquarePants -fliek en sy twee vervolgverhale The SpongeBob Movie: Sponge Out of Water en The SpongeBob Movie: Sponge on the Run). Van 2000 tot 2005 vertolk hy verskeie rolle (Captain Black, Ratso en die geanimeerde elandpop Super Moose) op Jackie Chan Adventures. Hy het ook die hoof van Pangborn uitgespreek Almal groot!, Barkvleis in Kattekrap, Otto in Super Robot Monkey Team Hyperforce Go!, wat ook die mede-ster van SpongeBob speel, Tom Kenny, wat Gibson stem, en Gorrath in Megas XLR.
Vir Disney speel hy rolle soos The Dark Dragon in Amerikaanse draak: Jake Long, die Ugly Bald Guy in die fliek Reses: School's Out, sowel as Undertow in The Little Mermaid II: Keer terug na die see, en hy het ook 'n gasverskyning in die Kim moontlik episode "Oh, No! Yono" waar hy die titulêre karakter vertolk het. In die Avatar franchise, het Brown die korrupte Dai Li -leier Long Feng uitgespreek Avatar: The Last Airbender in 2006 en die top gangster Yakone in Die legende van Korra in 2012.
Hy het 'n hoofrol gespeel in Dungeon as die Demon Cat en die verteller vir die aanhalings en die slotaanhalings in die episode "Ocean of Fear".
Brown stem ook Destro in G.I. Joe: Renegades Jeff Fischer se biologiese pa in Amerikaanse pa! Grune the Destroyer in die Donder katte herlaai en die herhalende rol van Agent Silas in Transformators: Prime.
Van 2011 tot 2013 het Brown uitgespreek Savage Opress, graaf Dooku se nuwe leerling en Darth Maul se broer, in Star Wars: The Clone Wars.
Hy het in die 2012 as Chris "Dogpound or Rahzar" Bradford, Shredder se voorste handlanger, gespeel Teenage Mutant Ninja Turtles televisiereekse.
Vanaf die derde kwartaal van 2014 begin Brown voice-overs doen as die hooftalent vir nasionale en plaaslike televisie-advertensies van Chevy-vragmotors.
Op 21 Maart 2016 begin 'n nuwe karakter uit die reeks verskyn, Red Death, 'n parodie op die Marvel -skurk Red Skull, in Die Venture Brothers episode "Rooi beteken stop". Hy het hierdie rol in seisoen 7 voortgesit en is onderteken om in seisoen 8 te verskyn voor die kansellasie van die program.
DC Universe -rolle Wysig
Brown is bekend daarvoor dat hy die skurkagtige Lex Luthor al meer as twaalf jaar in verskeie geanimeerde media uitspreek. Hy het eers vir Luthor in die DCAU uitgespreek Superman: The Animated Series (waar hy oorspronklik 'n oudisie vir die rol van Superman gedoen het) en sy rol in die daaropvolgende geanimeerde reeks herhaal Justice League en Justice League Onbeperk. Hy het ook die karakter in die videospeletjie uitgespreek Superman: Shadow of Apokolips sowel as Die Batman tekenprentreeks. Brown speel later weer Luthor in die animasiefilm van 2009 Superman/Batman: Openbare vyande. Hy het ook 'n karakter uitgespreek onder die naam Rohtul (wat Luthor agteruit gespel word) in Batman: Brave and the Bold (terwyl Kevin Michael Richardson die stem van die werklike karakter verskaf het). Brown het Lex weer in die videospeletjies uitgespreek Lego Batman 2: DC Super Heroes, Lego Batman 3: Beyond Gotham en Lego DC Super Villains. Uit al hierdie stemoptrede het Brown Lex Luthor langer gespeel as enige ander akteur in die geskiedenis, insluitend sy eie Justice League mede-ster Michael Rosenbaum (in Smallville).
Brown is ook bekend vir sy stemwerk as skurke in verskillende DC -geanimeerde reekse, films, televisieprogramme en videospeletjies: Charlie "Big Time" Bigelow on Batman Beyond, Trident op die Teen Titans spotprentreeks, Mr. Freeze en Bane aan Die Batman tekenprentreeks, Per Degaton in Batman: The Brave and the Bold, Parallaks in die lewendige aksie Groen lantern film, King Faraday in die Jong geregtigheid tekenprente, en generaal Zartok in Green Lantern: The Animated Series. Hy verskyn op The CW's Die flits herhaal in die eerste seisoen as General Wade Eiling.
Marvel Universe -rolle Redigeer
Brown het ook verskeie Marvel -karakters uitgespreek in verskillende geanimeerde projekte: Sasquatch on Die Ongelooflike Hulk 1996 tekenprentreeks, verskeie karakters (George Stacy, Rhino en Ox) aan Die skouspelagtige Spider-Man, Meneer Sinister aan Wolverine en die X-Men, Odin in Avengers: Earth's Mightiest Heroes, en beide Red Hulk en Taskmaster aan Hulk en die agente van S.M.A.S.H. en die Ultimate Spider-Man tekenprentreeks. In Waaghals en Die Punisher hy speel majoor Schoonover, die voormalige bevelvoerder van Frank Castle. In Thor: Ragnarok, stem hy die vuurduiwel Surtur uit. 
Brown is getroud met Jeanne Johnson sedert 1993. Hulle het 'n seun en 'n dogter. 
Aangebied uit die versameling van 'n merkdeskundige
Die ikoniese meesterstukontwerp van 'n bekende ingenieur
Herstel van kwaliteit met oorspronklike bakwerk en enjin
Onlangs ontblote geskiedenis, gedokumenteer deur Pierre-Yves Laugier
66 pk, 2,326 cc mouklep inlyn ses-silinder enjin met enkel-choke Zenith-vergasser, drie-handratkas met tweespoed-oordragkas, soliede voor- en agteras met half-elliptiese bladveervering, en vier -wiel servo-gesteunde meganiese trommelremme. Asafstand: 126,8 in.
Gabriel Voisin word op verskillende maniere beskryf as 'n werktuigkundige, ingenieur, argitek, aërodinamikus, uitvinder en nyweraar, hy was ook 'n kunstenaar, musikant, digter en filosoof. Kortom, hy was merkwaardig. Hy is gebore in 1880 en het argitektuur bestudeer, maar nadat hy getuies was van demonstrasies van draadlose telegrafie en die fantasievolle vlieënde masjien van uitvinder Clément Ader gesien het, raak hy verslae met bewegende voorwerpe en besluit om hom toe te wy aan die ontluikende dissipline van lugvaart.
Voisin het sy eerste vliegtuig in 1902 gebou en twee jaar later saam met sy broer, Charles, 'n fabriek geopen. In 1911 het hy die dramatiese stap geneem om metaalvliegtuie te bou, wat gelei het tot die vervaardiging van meer as 10.000 vliegtuie tydens die Eerste Wêreldoorlog, sowel as die vervaardiging van enjins, gelisensieer van Salmson en Hispano-Suiza, om dit aan te dryf. Slegs toe hy aan die einde van die oorlog sonder vliegtuigkontrakte was, het hy aandag gegee aan motors.
Die eerste Voisin -motor is ontwerp deur 'n paar voormalige Panhard -ingenieurs wat die ontwerp aan André Citroën wou verkoop, wat die aanbod van die hand gewys het. Omdat dit Panhard-wortels gehad het, word die motor aangedryf deur 'n Knight-tipe mouklep-enjin, 'n tipe wat Voisin sy eie gemaak het vanweë sy eienskappe van stilte en gladde wringkrag, wat 'n stoomenjin naboots. Die daaropvolgende modelle het vierwielremme, 'n gevorderde driepunt-enjinopstelling en gevorderde bakwerk en ontwerp, met buitepanele in plat aluminium, gebruik. Die binnekant het meganiese werkings gehad wat blootgestel was as nie agter hout of stoffering nie, en beklemtoon die pragtige meganiese kwaliteit van 'n Voisin -ontwerp - soortgelyk aan die agterkant van 'n fyn horlosie.
Min Voisin-motors het sy gevorderde genie beter uitgespreek as die Lumineuse, oftewel 'Light', die sogenaamde glasagtige kweekhuis met sy skuins vensters, wat sonskyn die binnekant kon verlig. Dit word beskou as een van die voorste Voisin -ontwerpe en is een van die gewildste vir versamelaars van sy werk.
Volgens 'n verslag wat vir die huidige eienaar, 'n bekende Avions Voisin-historikus, opgestel is, is C14 Lumineuse nommer 28068 vir die eerste keer op 17 Junie 1930 geregistreer. Daarna het die motor op 8 Augustus 1945 na 'n nuwe Paryse eienaar oorgegaan en daarna herregistreer onder die 'nuwe' Franse stelsel op 20 April 1955 onder die nommer 7209 DU 75. Die destydse eienaar is ongelukkig nie bekend nie. Teen 1964 het dit egter na die Garage Weber gegaan, waarmee dit op 22 April 1964 geregistreer is.
Omstreeks 1975 is die motor deur André Colas, naby Bar-le-Duc, verkry uit André Weber se fasiliteit, noordoos van Parys naby Pontoise. Volgens Pierre Laugier was die bakkie volledig en in 'n goeie toestand; met die binnekant in die oorspronklike blou/grys stof, is 'n nuwe enjin, nommer 26758, geïnstalleer wat die oorspronklike vervang, en die motor was in 'n goeie meganiese toestand om 'n 'n paar reise in die dorp om te verifieer dat dit korrek werk. Teen 1980 is dit deur sy volgende entoesias -eienaar, Gino Terzulli, verkry. Binnekort ry die motor na die Bec Hellouin Automobile Museum, in besit van Christian Chassaing van Borredon, vir wie die koetswerk gerestoureer is deur die beroemde fasiliteit van Lecoq.
Daarna is die versameling van die museum in 1991 verkoop, terwyl die motor deur die huidige eienaar aangeskaf is. Dit is opgeknap om dit deur Voisin se meganiese spesialis Jean-Pierre Becret 'n betroubare padvoertuig te maak, insluitend die herbou van die enjin die volgende jaar met nuwe draagstange. Die eienaar het opgemerk dat destyds die oorspronklike onderstel nommerplaat, nommer 28068, nie in die voertuig was nie, dat 'n nuwe bord gemaak is met dieselfde nommer. Die vooras dra 'n koperplaat, vasgemaak met studs aan die linkerkant van die binnekant, met die oorspronklike nommer 28068. Die bakwerk behou sy oorspronklike panele, soos geverifieer deur Laugier. liggaam. Die binnekant is meer onlangs oorgedoen, in 'n rooi stof met 'n Voisin-patroon wat algemeen is vir die fassinerende Art Deco-materiaal wat deur Paul Poiret geïnspireer is, wat oorspronklik in hierdie motors gebruik is, terwyl die bak in 'n asemrowende geheel swart kleur was.
In 2000 het die huidige eienaar die geleentheid gekry om die motor se oorspronklike enjin, nommer 28152, by die voormalige eienaar, mnr. Terzulli, te koop. Dit is daarna herbou en word tans in die motor geïnstalleer, en dit het teruggekeer na die oorspronklike opset soos dit in 1930 afgelewer is. Die inspeksie van die enjin toon aan dat dit die gestempel 28152 aan die bokant van die krukas behou, sowel as 'n klein koperplaat met die naam "M 11 Type Series No. 28152" daar naby.
Onderstel nommer 28068, een van die min bekende voorbeelde van hierdie ikoniese Voisin-ontwerp, word gekenmerk deur die kwaliteit van die afwerking van die restaurasie, en deur onlangse inspeksie deur Pierre-Yves Laugier wat die oorspronklikheid van sy meganiese komponente en bakwerk bevestig, asook die eienaarskap daarvan deur 'n groot kenner van die merk, word 'n baie spesiale plek in die stal van sy nuwe eienaar gewaarborg.
Tydlyn vir lugvaart
Die Griekse mite van Icarus en Daedalus ondersoek die begeerte om te vlieg en die inherente gevare daarvan. 
c. 1000 vC
mitiese vlieënde masjiene genaamd Vimanas word in die Vedas genoem
c. 850 v.C.
die legendariese koning Bladud probeer om oor die stad Trinavantum te vlieg, maar val tot sy dood. 
c. 500 vC
die Chinese begin vlieërs gebruik.
c. 400 vC
die dikwels beskryfde duif van die Griekse wiskundige Archytas van Tarentum was moontlik 'n vlieër.
c. 200 vC
die Chinese het die eerste lugballon uitgevind: die Kongming -lantern
c. 220 vC
die Chinese gebruik vlieërs as afstandmeters. [aanhaling benodig]
Yuan Huangtou, Ye, eerste bemande vlieër wat van 'n toring af opstyg - 559 
Armen Firman (moontlik identies aan Abbas Ibn Firnas) het met 'n groot vleuelagtige mantel van 'n toring van die Moskee van Córdoba gespring om sy val te breek. Hy het met ligte beserings oorleef. Dit word beskou as die eerste valskerm.
op 'n ouderdom van 65 jaar het Abbas Ibn Firnas die eerste man in die geskiedenis geword wat 'n wetenskaplike poging aangewend het om te vlieg.  Hy het sy eie sweeftuig gebou en homself van 'n berg af gelanseer. Die vlug was grootliks suksesvol en is wyd waargeneem deur 'n skare wat hy genooi het. Alhoewel hy sy rugland beseer het, is sy vlugtyd na raming meer as tien minute.
Lugvaart in die 10de - 16de eeu v. 1003
Jauhari het probeer om deur 'n apparaat van die dak van 'n moskee in Nishapur, Khorasan, Iran, te vlug en sterf as gevolg daarvan. 
Eilmer van Malmesbury bou 'n houtvliegtuig en gly 200 meter van 'n klokkentoring af. 
Die Mongoolse leër gebruik verligte vlieërs in die slag van Legnica.
Roger Bacon skryf die eerste bekende tegniese beskrywing van vlug en beskryf 'n ontwerp van 'n ornitopter in sy boek Secrets of Art and Nature. 
Marco Polo doen verslag oor bemande en rituele vlieërbestygings.
1486 - 1513
Leonardo da Vinci ontwerp 'n ornitopter met bedieningsoppervlakke. Hy dink en skets vlieënde masjiene soos helikopters en valskerms, en let op studies oor lugstrome en vaartbelynde vorms. 
Die Italiaanse wiskundige Giambattista Danti sou na bewering uit 'n toring gevlieg het.
Hieronymus Bosch wys in sy drieluik Die versoeking van St. Anthony, onder andere, twee vegende lugskepe bo 'n brandende stad.
Giambattista della Porta publiseer 'n teorie en 'n konstruksiehandleiding vir 'n vlieër.
17de eeu 1630
Evliya Çelebi berig dat Hezarfen Ahmet Celebi met kunsmatige vlerke van die bokant van die Galata -toring in Istanbul gly en daarin slaag om oor die Bosporus te vlieg en suksesvol op die Doğancılar -plein in Üsküdar te land.
Evliya Çelebi berig dat Lagari Hasan Çelebi homself in 'n vuurpyl gevlieg het wat kunsmatig met buskruit aangedryf is. 
John Wilkins, biskop van Chester, stel 'n paar idees voor vir toekomstige vlieëniers in sy boek The Discovery of a World in the Moon.
Die Italiaanse fisikus Evangelista Torricelli slaag daarin om atmosferiese druk aan te toon en produseer ook 'n vakuum.
Fisikus en burgemeester van Magdeburg, Otto von Guericke meet die gewig van lug en demonstreer sy beroemde Magdeburger Halbkugeln (hemisfere van Magdeburg). Sestien perde is nie in staat om twee heeltemal luglose hemisfere uitmekaar te trek wat slegs aan mekaar kleef as gevolg van die eksterne lugdruk.
Die Jesuïet-vader Francesco Lana de Terzi beskryf in sy verhandeling Prodomo 'n vakuum-lugskip-projek, beskou as die eerste realistiese, tegniese plan vir 'n lugskip. Sy ontwerp is vir 'n vliegtuig met 'n bootagtige bak wat toegerus is met 'n seil, onder vier bolle van dun koper gehang. Geen voorbeeld word gebou nie, en de Terzi skryf: God sal nooit toelaat dat so 'n masjien gebou word nie ... want almal besef dat geen stad veilig is vir aanvalle nie ...
Veronderstelde vlug van die Franse slotmaker Jacob Besnier met 'n wapperende vleuelmasjien. [Verwysing nodig]
Die Italiaanse fisikus Giovanni Alfonso Borelli, die vader van biomeganika, het in sy verhandeling oor die bewegings van diere getoon dat die vlerke met die spierkrag van die menslike arm nie suksesvol kan wees nie.
Isaac Newton (1642-1727) publiseer die Philosophiae Naturalis Principia Mathematica, basiese beginsels van die klassieke fisika. In boek II het hy die teoretiese afleiding van die essensie van die dragvergelyking aangebied.
'N Kanadese gesin
Anne Girard was 'n Fille du Roi (sien 2de nota hieronder).
Charles Jobin | Marie-Madeleine Girard
9 Februarie 1658 Parys, Frankryk
Jean Jobin | Marie Francoise Girard
9 Oktober 1639 Parys, Frankryk
Variasies en gepaardgaande vanne
Birand – Breton – Brindamour – Bureau – De la Saudrais – DeCharlay – DelaSaudrais
Girardin – Godfoy – Guillot – Jean-Pierre – Jolicoeur – Lacroix – Langevin
Lapierre – Laplante – Larivière – Laroche – Lebreton – Lebrun – Loizeux
Maisonneuve – Miot – Pressé – Provençaals – Renelle
Sanschagrin – Sansregret – Vimont – Voillier
Hierdie reeks van Vroeë Franse Kanadese pionier mikroposte is opgedra aan die vroegste setlaars van Quebec.As u nog nie bekend is met die geslagsregister van Franssprekende Kanadese nie, moet u daarop let dat die vroegste Franse setlaars ook kan afstam van die Acadiese pioniers wat hulle oorspronklik gevestig het in die huidige Nova Scotia en New Brunswick. Let ook daarop dat enige inheemse verwante skakels verwys na ander poste met verwysing na sensus, huwelik of ander dokumente met inheemse of Metis -individue met die van, maar daardie individue kom nie noodwendig van hierdie spesifieke Franse Kanadese setlaars af nie. Al hierdie plasings is bedoel as Finding Aides - 'n plek om moontlike leidrade te vind en u eie navorsing te begin!
Filles du Roi is die naam wat gegee is aan ongeveer 700/800 vroue wat in die middel van die 17de eeu uit Frankryk na Quebec geëmigreer het. Hulle is genoem die Koningsdogters omdat Lodewyk XIV (koning van Frankryk) hul reise na die nuwe wêreld geborg het. Elkeen Fille ontvang haar gang, 'n hoopkis en kamer en losies tot haar huwelik (lees verder by Die Kanadese ensiklopedie).
Anne Girard was 'n Fille du Roi. Anne is gebore op 10 Februarie 1630 en was van St-Cyr-du-Vaudreuil, Frankryk. Haar ouers was Michel Girard en Francoise Graffard. Hy was 'n arbeider. Anne 's grootouers van vaderskant was Marin Girard (ook 'n arbeider) en Madeleine Hebert. [sien inligting hierbo oor Quebec] [Dooprekord]
'N Kort geskiedenis van Scotland Yard
Die naam Scotland Yard roep die beeld op van 'n mistige straat in Londen wat deur 'n speurder in 'n slootjas gepatrolleer word wat rook uit sy pyp blaas. Maar Scotland Yard het 'n maklik deurmekaar geskiedenis, vol verkeerde benamings en omstredenheid. Nie in Skotland of op 'n werf nie, is dit die naam van die hoofkwartier van die Londense Metropolitaanse Polisie, en het dit in samewerking sinoniem geword met die mag. The Yard bedien ook nie die stad nie, maar eerder die Greater London -omgewing. Met al hierdie verwarring, is dit tyd om die verhaal van Scotland Yard en 'n paar van die berugste sake van Jack the Ripper tot die bombardemente in Londen in 2005 te ondersoek.
Die maak van die krag
Die Londense polisiemag is in 1829 gestig deur 'n handeling wat deur die minister van binnelandse sake (soortgelyk aan die Amerikaanse minister van binnelandse sake) in die parlement ingestel is, en daarom die bynaam "bobbies" vir polisieman. Die nuwe polisie het die ou stelsel van wagte vervang. Teen 1839 het hierdie mans die Bow Street Patrols vervang, wat die besluite van landdroste afgedwing het, en die River Police, wat gewerk het om misdaad langs die Teems te voorkom.
Die verantwoordelikheid vir die organisering van die nuwe polisiemag was geplaas op kolonel Charles Rowan en Richard Mayne, wat 'n privaat huis op Whitehall Place 4 beset het, waarvan die agterkant oopgemaak het na 'n binnehof: die Great Scotland Yard. Die naam van die werf is geïnspireer deur die webwerf, 'n middeleeuse paleis wat Skotse koninklikes gehuisves het tydens hul besoeke aan Londen.
Die personeel van Scotland Yard was verantwoordelik vir die beskerming van belangrike individue, gemeenskapspatrollies, openbare aangeleenthede, werwing en personeelbestuur. Toe die werf sy eerste polisieklere in 1842 uitstuur, het die publiek ongemaklik gevoel met hierdie 'spioene' op straat. Maar die rol van die mag in verskeie belangrike sake en die charisma van baie van sy speurders het dit gehelp om die vertroue van die mense te wen.
Een so 'n persoonlikheid, inspekteur Charles Frederick Field, het by die stigting in 1829 by die krag aangesluit. Hy het goeie vriende geword met Charles Dickens, wat af en toe konstabels vergesel het tydens hul nagtelike rondtes. Dickens het 'n kort opstel oor Field, 'On Duty With Inspector Field', geskryf en hom as model gebruik vir die alwetende, sjarmante inspekteuremmer in sy roman Donker Huis. Field tree in 1852 as hoof van die speurtak af.
In 1877 is vier uit die vyf hoofde van die speurtak verhoor weens sameswering met misdadigers in 'n weddenskapskema. In 'n poging om die verdorwe reputasie van die mag te herstel, het Howard Vincent 'n herstruktureringsvoorstel by die mag ingedien. Binnekort word Vincent aangestel as direkteur van kriminele ondersoeke, en hy herorganiseer Scotland Yard en versterk sy sentrale eenheid. En daarmee is die departement van kriminele ondersoek (CID), 'n gerespekteerde eenheid van polisie -speurders van gewone klere, gebore.
Teen die begin van die eeu was daar baie monumentale gebeure op Scotland Yard. Brittanje se "Bloody Sunday" het op 13 November 1887 plaasgevind toe 2 000 polisiebeamptes 'n vergadering op Trafalgar Square ontwrig het wat deur die Sosiaal -Demokratiese Federasie georganiseer is, wat meer as 100 slagoffers tot gevolg gehad het. 'N Paar jaar later verhuis die mag na sy nuwe gebou aan die Victoria Embankment. Die perseel het bekend gestaan ​​as New Scotland Yard.
Ook gedurende hierdie tyd het een van Scotland Yard se duursaamste speurders, Frederick Porter Wensley (ook bekend as "die wezel"), sy pos van 40 jaar begin. Wensley het hom in 1888 by die mag aangesluit, en sy loopbaan is beklemtoon met baie belangrike sake, waaronder die moord op die 32-jarige Franse vrou Emilienne Gerard, ook bekend as die 'Blodie Belgium'-saak. Op die oggend van 2 November 1917 het straatveërs Gerard se bolyf aangetref saam met 'n briefie met die opskrif "Blodie Belgium." Wensley bevraagteken Gerard se minnaar, Louis Voisin, en vra hom om die boodskap "Bloody Belgium" te skryf. Voisin het dieselfde spelfout gemaak en sy skuld verseël.
Vroeër in Wensley se loopbaan het hy geringe speurwerk gedoen oor die berugte saak van Jack the Ripper, wat die East End in Londen aangegryp het. Jack the Ripper was die selfverklaarde alias van die reeksmoordenaar (of moordenaars) wat verantwoordelik was vir vyf moorde tussen 1888 en 1891. Die offisiere van Scotland Yard is aangestel om die verdagte wat verantwoordelik was vir 11 aanvalle op prostitute in die grootliks verarmde Whitechapel vas te trek gebied. Die polisie het die patroon van die moordenaar bepaal en hy sou aanbied om seks te betaal, die vroue weg te lok en hul keel af te sny, maar het gesukkel om die misdadiger op te spoor.
Sonder moderne forensiese tegnologie het die beamptes van Scotland Yard, naamlik inspekteur Frederick Abberline, op antropometrie staatgemaak of#8212 of identifiseer misdadigers deur sekere gelaatstrekke, soos wenkbrondikte of kakevorm. Meer as 160 mense is beskuldig van die Whitechapel -moorde, wat wissel van Alice in Wonderland skrywer Lewis Carroll aan die skilder William Richard Sickert. Die mag het baie briewe ontvang van mense wat beweer dat hulle die moordenaar is, en twee het veral gedetailleerde feite gegee en onderteken "Jack the Ripper". Tog, in 1892, sonder meer leidrade of moorde, is die Jack the Ripper -saak amptelik gesluit.
Die werf vandag
Sedert die ontstaan ​​daarvan het Scotland Yard altyd 'n plek in die populêre kultuur beklee. Die beamptes het gereeld verskyn as karakters in die agtergrond van raaisels, waaronder Sir Arthur Conan Doyle se Sherlock Holmes -verhale. Op televisie en in tydskrifte vandag kan Scotland Yard "bobbies" stoïs staan ​​agter die koninklike familie en ander hooggeplaastes wat hulle moet beskerm.
In 1967 verhuis die mag weer na die huidige ligging, 'n moderne gebou met 20 verdiepings naby die huise van die parlement. Die CID het bekend geword vir sy ondersoekmetodes, veral sy vingerafdruktegnieke, wat deur die FBI geleen is. Vandag het Scotland Yard ongeveer 30 000 beamptes wat 620 vierkante myl patrolleer wat deur 7,2 miljoen burgers beset is.
Tans is die reputasie van Scotland Yard in gevaar, net soos dit 130 jaar gelede was. Op 22 Julie 2005, tydens die ondersoek na die bombardemente in Londen in 2005, het polisiebeamptes die Brasiliaanse elektrisiën Jean Charles de Menezes as 'n selfmoordbomaanvaller verwar en hom noodlottig geskiet. Menezes het in een van die woonstelle gewoon wat die polisie besig was om op te doen, het die dag lywige klere gedra en volgens die polisie lyk dit soos 'n Ethiopiese verdagte wat later weens die bombardemente in hegtenis geneem is. Vroeër hierdie maand het lede van die Metropolitaanse Polisie -owerheid, die waghond van Scotland Yard, kommissaris sir Ian Blair veroordeel omdat hulle 'nie geweet het waar die waarheid lê nie'. Die kommissaris het herhaaldelik gesê dat hy nie sal bedank oor die moord nie.
Die kodikologie, of fisiese eienskappe van die manuskrip, is deur navorsers bestudeer. Die manuskrip meet 23,5 x 16,2 by 5 cm (9,3 by 6,4 by 2,0 in), met honderde velisblaaie wat in 18 drade versamel is. Die totale aantal bladsye is ongeveer 240, maar die presiese aantal hang af van hoe die ongewone uitvouings van die manuskrip getel word.  Die drade is van 1 tot 20 op verskillende plekke genommer, met syfers wat ooreenstem met die 1400's, en die boonste regterkantste hoek van elke recto (regs) bladsy is genommer van 1 tot 116, met syfers van 'n latere datum. Uit die verskillende nommeringsgapings in die drade en bladsye, blyk dit waarskynlik dat die manuskrip in die verlede ten minste 272 bladsye in 20 drade gehad het, waarvan sommige reeds ontbreek het toe Wilfrid Voynich die manuskrip in 1912 verkry het. Daar is sterk bewyse dat baie van die boek se bifolios is op verskillende punte in sy geskiedenis herrangskik, en dat die oorspronklike bladsyvolgorde heelwat anders kon wees as wat dit vandag is.  
Perkament, omslae en bindwerk Redigeer
Radiokoolstofdatering van monsters uit verskillende dele van die manuskrip is in 2009 aan die Universiteit van Arizona uitgevoer. Die resultate was konsekwent vir alle monsters wat getoets is en dui 'n datum aan vir die perkament tussen 1404 en 1438.  Proteïentoetsing in 2014 toon aan dat die perkament is gemaak van die kuitvel, en multispektrale ontleding het getoon dat dit ongeskryf was voordat die manuskrip geskep is (nie 'n palimpsest nie). Die perkament is met sorg geskep, maar daar is tekorte en die kwaliteit word hoogstens as gemiddeld beoordeel.  Die perkament is gemaak van "ten minste veertien of vyftien kalfvelle". 
Sommige blare is dikker as die gewone perkamentdikte, soos blare 42 en 47. 
Die bokvel  en die omslag is nie oorspronklik van die boek nie, maar dateer uit die besit van die Collegio Romano.  In die huidige volgorde is daar insekgate in die eerste en laaste blaaie van die manuskrip, wat daarop dui dat daar 'n houtbedekking voor die latere omslae was, en verkleuring aan die rande dui op 'n binneblad van bruin leer. 
Baie bladsye bevat aansienlike tekeninge of grafieke wat met verf gekleur is. Gebaseer op moderne analise met behulp van gepolariseerde ligmikroskopie (PLM), is vasgestel dat 'n pen met pen en ystergal ink gebruik is vir die teks en buitelyne. Die ink van die tekeninge, teks en bladsy- en query -nommers het soortgelyke mikroskopiese eienskappe. Energiedispersiewe röntgenspektroskopie (EDS) wat in 2009 uitgevoer is, het aan die lig gebring dat die ink groot hoeveelhede koolstof, yster, swael, kalium en kalsium bevat en spoorhoeveelhede koper en soms sink. EDS het nie die teenwoordigheid van lood getoon nie, terwyl röntgendiffraksie (XRD) kaliumloodoksied, kaliumwaterstofsulfaat en syngeniet in een van die monsters wat getoets is, geïdentifiseer het. Die ooreenkoms tussen die tekeninkt en teksinkt dui op 'n tydelike oorsprong. 
Gekleurde verf is (ietwat onbeskof) aangebring op die figure wat op die ink uiteengesit is, moontlik later. Die blou, wit, rooi-bruin en groen verf van die manuskrip is ontleed met behulp van PLM, XRD, EDS en skandeer elektronmikroskopie (SEM).
Die blou verf was azuriet gemaal met geringe spore van die koperoksied cuprite. 
Die wit verf is waarskynlik 'n mengsel van eierwit en kalsiumkarbonaat. 
Die groen verf word voorlopig gekenmerk deur koper en koper-chloorhars, die kristallyne materiaal kan atakamiet of 'n ander koper-chloorverbinding wees. 
Ontleding van die rooi-bruin verf dui op 'n rooi oker met die kristalfases hematiet en ystersulfied. Geringe hoeveelhede loodsulfied en palmieriet is moontlik in die rooi-bruin verf. 
Die gebruikte pigmente is as goedkoop geag. 
Rekenaarwetenskaplike Jorge Stolfi van die Universiteit van Campinas het beklemtoon dat dele van die teks en tekeninge gewysig is met donkerder ink oor 'n swakker, vroeëre skrif. Bewyse hiervoor is byvoorbeeld sigbaar in verskillende blaaie f1r, f3v, f26v, f57v, f67r2, f71r, f72v1, f72v3 en f73r. 
Elke bladsy in die manuskrip bevat teks, meestal in 'n ongeïdentifiseerde taal, maar sommige het vreemde skrif in Latynse skrif. Die grootste deel van die teks in die 240 bladsy -manuskrip is in 'n onbekende skrif geskryf, van links na regs. Die meeste karakters bestaan ​​uit een of twee eenvoudige penstrepe. Daar bestaan ​​'n geskil oor die vraag of sekere karakters onderskei kan word, maar 'n skrif van 20-25 karakters sal feitlik die hele teks uitmaak, maar die uitsonderings is 'n paar dosyn skaarser karakters wat slegs een of twee keer elk voorkom. Daar is geen duidelike leestekens nie. 
'N Groot deel van die teks is in 'n enkele kolom in die hoofkant van 'n bladsy geskryf, met 'n effens geskeurde regterkantlyn en paragraafafdelings en soms met sterre in die linkerkantlyn.  Ander teks kom voor in kaarte of as etikette wat verband hou met illustrasies. Daar is geen aanduidings dat daar foute of regstellings op enige plek in die dokument aangebring is nie. Die ductus vloei vlot en gee die indruk dat die simbole nie gekodeer is nie, daar is geen vertraging tussen die karakters nie, soos normaalweg verwag sou word in geskrewe, gekodeerde teks.
Vreemde skryfwerk Redigeer
Daar word vermoed dat slegs 'n paar van die woorde in die manuskrip nie in die onbekende skrif geskryf is nie: 
f1r: 'N Reeks Latynse letters in die regterkantlyn parallel met karakters uit die onbekende skrif, ook die nou onleesbare handtekening van "Jacobj à Tepenece" word in die onderste kantlyn aangetref.
f17r: 'N Reël in die Latynse skrif in die boonste kantlyn.
f70v – f73v: Die astrologiese reeks diagramme in die astronomiese afdeling het die name van 10 van die maande (van Maart tot Desember) in Latynse skrif, met spelling wat dui op die Middeleeuse tale van Frankryk, Noordwes -Italië of die Iberiese Skiereiland. 
f66r: 'N Klein aantal woorde in die onderste linkerhoek naby 'n tekening van 'n naakte man is gelees as "der Mussteil", 'n Hoogduitse  frase vir" 'n weduwee se aandeel ".
f116v: Vier reëls in nogal verwronge Latynse skrif, behalwe twee woorde in die onbekende skrif. Die woorde in die Latynse skrif blyk verdraai te wees met kenmerke van die onbekende taal. Die letters lyk soos Europese alfabette van die laat 14de en 15de eeu, maar dit lyk asof die woorde in geen taal sinvol is nie.  Of hierdie stukke Latynse skrif deel was van die oorspronklike teks of later bygevoeg is, is nie bekend nie.
Verskeie transkripsie -alfabette is gemaak om Voynich -karakters gelyk te stel aan Latynse karakters om te help met kriptanalise,  soos die uitbreidbare (oorspronklik: Europese) Voynich -alfabet (EVA).  Die eerste hoofskrif is geskep deur die "First Study Group", gelei deur die kriptograaf William F. Friedman in die veertigerjare, waar elke reël van die manuskrip na 'n IBM -punchkaart getranskribeer is om dit masjienleesbaar te maak.  
Statistiese patrone Wysig
Die teks bestaan ​​uit meer as 170 000 karakters, , met spasies wat die teks verdeel in ongeveer 35 000 groepe van verskillende lengtes, gewoonlik 'woorde' of 'woordtekens' genoem (37 919). 8 114 van die woorde word as unieke 'woordtipes' beskou. "  Dit lyk asof die struktuur van hierdie woorde soortgelyke fonologiese of ortografiese wette volg; sekere karakters moet in elke woord verskyn (soos Engelse vokale), sommige karakters volg nooit ander nie, of sommige kan verdubbel of verdriedubbel word, maar ander mag nie. Die verspreiding van letters binne woorde is ook nogal eienaardig: sommige karakters kom slegs aan die begin van 'n woord voor, sommige slegs aan die einde (soos Grieks ς), en sommige altyd in die middelste gedeelte. 
Baie navorsers het kommentaar gelewer op die uiters gereelde struktuur van die woorde.  Professor Gonzalo Rubio, 'n kenner in antieke tale aan die Pennsylvania State University, het gesê:
Die dinge wat ons ken grammatikale merkers - dinge wat algemeen aan die begin of einde van woorde voorkom, soos 's' of 'd' in ons taal, en wat gebruik word om grammatika uit te druk, verskyn nooit in die middel van 'woorde' in die Voynich -manuskrip nie. Dit is ongehoord vir enige Indo-Europese, Hongaarse of Finse taal. 
Stephan Vonfelt het statistiese eienskappe van die verspreiding van letters en hul korrelasies bestudeer (eienskappe wat vaag gekarakteriseer kan word as ritmiese resonansie, alliterasie of assonansie) en het bevind dat Voynichese in dié opsig meer ooreenstem met die Mandaryns Chinese pinyin -teks van die Rekords van die Groot Historikus as die teks van werke uit Europese tale, hoewel die numeriese verskille tussen Voynichese en Mandaryns Chinese pinyin groter lyk as dié tussen Mandaryns Chinese pinyin en Europese tale.  [ beter bron nodig ]
Byna geen woorde het minder as twee letters of meer as 10.  Sommige woorde kom slegs in sekere afdelings voor, of in slegs 'n paar bladsye kom ander in die hele manuskrip voor. Daar is min herhalings onder die ongeveer duisend etikette wat aan die illustrasies geheg is. Daar is gevalle waar dieselfde algemene woord tot drie keer in 'n ry  verskyn (sien Die wet van Zipf). Woorde wat slegs met een letter verskil, word ook met 'n ongewone frekwensie herhaal, wat veroorsaak dat enkripsie-alfabetontsifering 'n gebabbelagtige teks oplewer. In 1962 beskryf die kriptanalisist Elizebeth Friedman sulke statistiese ontledings as 'gedoem tot frustrasie'. 
Die illustrasies word gewoonlik gebruik om die grootste deel van die manuskrip in ses verskillende afdelings te verdeel, aangesien die teks self nie gelees kan word nie. Elke afdeling word geteken deur illustrasies met verskillende style en veronderstelde onderwerp  behalwe vir die laaste gedeelte, waarin die enigste tekeninge klein sterre in die kantlyn is. Die volgende is die afdelings en hul konvensionele name:
Kruie, 112 blare: Elke bladsy bevat een of twee plante en 'n paar teksgedeeltes, 'n formaat wat tipies is vir die Europese kruie van die tyd. Sommige dele van hierdie tekeninge is groter en skoner kopieë van sketse wat in die afdeling "farmaseutiese" verskyn. Nie een van die plante wat uitgebeeld word, is ondubbelsinnig herkenbaar nie.  
Astronomies, 21 blaaie: Bevat sirkeldiagramme wat dui op sterrekunde of astrologie, sommige met sonne, mane en sterre. Een reeks van 12 diagramme toon konvensionele simbole vir die sterrebeelde (twee visse vir Visse, 'n bul vir Stier, 'n jagter met kruisboog vir Boogskutter, ens.). Elkeen hiervan het 30 vrouefigure wat in twee of meer konsentriese bande gerangskik is.Die meeste wyfies is ten minste gedeeltelik naak, en elkeen hou 'n sterretjie vas of word met 'n ster aan 'n arm vasgemaak deur 'n tou of koord. Die laaste twee bladsye van hierdie afdeling het verlore gegaan (Waterman en Steenbok, ongeveer Januarie en Februarie), terwyl Ram en Taurus in vier gepaarde diagramme verdeel is met 15 vroue en 15 sterre elk. Sommige van hierdie diagramme is op uitvoubare bladsye.  
Balneologiese, 20 folio's: 'N Digte, deurlopende teks afgewissel met tekeninge, meestal met naakte vrouens, sommige wat krone dra, in poele of baddens bad wat met 'n uitgebreide netwerk pype verbind is. Die bifolio bestaan ​​uit folios 78 (verso) en 81 (recto) dit vorm 'n geïntegreerde ontwerp, met water wat van die een folio na die ander vloei.  
Kosmologies, 13 folio's: Meer sirkeldiagramme, maar hulle is van 'n duistere aard. Hierdie afdeling bevat ook uitvouings, een van hulle strek oor ses bladsye, algemeen bekend as die Rosettes folio, en bevat 'n kaart of diagram met nege "eilande" of "rosette" wat verbind is deur "paaie" en wat kastele bevat, sowel as wat 'n vulkaan kan wees .   
Farmaseutiese, 34 blare: Baie tekeninge met geïsoleerde plantdele (wortels, blare, ens.), Voorwerpe wat op apteke lyk, wissel in styl van die alledaagse tot die fantastiese, en 'n paar teksparagrawe.  
Resepte, 22 blare: Volledige bladsye teks verdeel in baie kort paragrawe, elk gemerk met 'n ster in die linkerkantlyn.  
Vyf blaaie bevat slegs teks, en minstens 28 blare ontbreek in die manuskrip. 
Die algehele indruk wat die oorblywende blare van die manuskrip gee, is dat dit bedoel was om as 'n farmakopee te dien of om onderwerpe in die Middeleeuse of vroeë moderne medisyne aan te spreek. Die raaiselagtige besonderhede van die illustrasies het egter baie teorieë aangevuur oor die oorsprong van die boek, die inhoud van die teks en die doel waarvoor dit bedoel was. 
Die eerste gedeelte van die boek is byna seker kruie, maar pogings kon nie die plante identifiseer nie, hetsy met werklike monsters of met die gestileerde tekeninge van tydelike kruie.  Slegs 'n paar van die planttekeninge kan met redelike sekerheid geïdentifiseer word, soos 'n wilde pansy en die meisiehaarvaring. Die kruieprente wat by farmakologiese sketse pas, blyk skoon kopieë daarvan te wees, behalwe dat ontbrekende dele voltooi is met onwaarskynlike besonderhede. Dit lyk asof baie van die planttekeninge in die kruie -afdeling saamgestel is: die wortels van een spesie is vasgemaak aan die blare van 'n ander, met blomme van 'n derde. 
Die wasbakke en buise in die balneologiese gedeelte word soms geïnterpreteer as 'n verband met alchemie, maar dit het min ooglopende ooreenkoms met die alchemiese toerusting van die tydperk. [ aanhaling nodig ]
Astrologiese oorwegings het gereeld 'n prominente rol gespeel in die versameling van kruie, bloedvergieting en ander mediese prosedures wat algemeen voorkom tydens die waarskynlikste datums van die manuskrip. Interpretasie bly egter spekulatief, afgesien van die voor die hand liggende Zodiac -simbole en een diagram wat moontlik die klassieke planete toon. 
'N Groot deel van die vroeë geskiedenis van die boek is onbekend,  hoewel die teks en illustrasies almal kenmerkend Europees is. In 2009 het navorsers van die Universiteit van Arizona radiokoolstofdatering op die vel van die manuskrip uitgevoer en dit tussen 1404 en 1438 gedateer.    Daarbenewens het McCrone Associates in Westmont, Illinois, bevind dat die verf in die manuskrip van materiaal te verwag uit die tydperk van die Europese geskiedenis. Daar is foutiewe berigte dat McCrone Associates aangedui het dat baie van die ink nie lank na die skepping van die perk bygevoeg is nie, maar hul amptelike verslag bevat geen verklaring hiervan nie. 
Die eerste bevestigde eienaar was Georg Baresch, 'n 17de -eeuse alchemis uit Praag. Baresch was blykbaar verbaas oor hierdie 'Sphynx' wat al jare lank 'nutteloos ruimte inneem in sy biblioteek'.  Hy het verneem dat die Jesuïet -geleerde Athanasius Kircher van die Collegio Romano 'n Koptiese (Egiptiese) woordeboek gepubliseer het en beweer het dat hy die Egiptiese hiërogliewe ontsyfer het, dat Baresch twee keer 'n voorbeeldkopie van die skrif na Kircher in Rome gestuur het om leidrade te vra. Die 1639 -brief van Baresch aan Kircher is die vroegste bekende vermelding van die manuskrip wat bevestig is. 
Of Kircher die versoek beantwoord het, is nie bekend nie, maar hy was blykbaar genoeg geïnteresseerd om die boek, wat Baresch geweier het, te bekom. [ aanhaling nodig ] By die dood van Baresch, het die manuskrip oorgegee aan sy vriend Jan Marek Marci (ook bekend as Johannes Marcus Marci), destyds rektor van Charles University in Praag. 'N Paar jaar later stuur Marci die boek aan Kircher, sy jarelange vriend en korrespondent. 
Marci het Kircher ook 'n dekbrief gestuur (in Latyn, gedateer 19, 1665 of 1666) wat nog by die boek geheg was toe Voynich dit verkry het:       [ 52]
Eerwaarde en vooraanstaande heer, Vader in Christus:
Hierdie boek, wat my deur 'n intieme vriend nagelaat is, het ek vir u bestem, my liewe Athanasius, sodra dit in my besit gekom het, want ek was oortuig dat dit deur niemand anders as u self gelees kon word nie.
Die voormalige eienaar van hierdie boek het u mening per brief gevra en 'n gedeelte van die boek gekopieer en vir u gestuur, waarvan hy geglo het dat u die res sou kon lees, maar hy het destyds geweier om die boek self te stuur. Aan die ontsyfering het hy onwrikbare moeite gewerk, soos blyk uit pogings van hom wat ek u hiermee stuur, en hy het eers met sy lewe afstand gedoen van die hoop. Maar sy moeite was tevergeefs, want die Sfinxe soos hierdie gehoorsaam niemand behalwe hul meester, Kircher nie. Aanvaar nou hierdie teken, soos dit is, en al is dit lankal, my liefde vir u, en bars deur die tralies, indien daar is, met u gewone sukses.
Dr Raphael, 'n tutor in die Boheemse taal vir Ferdinand III, destyds koning van Bohemen, het vir my gesê dat die boek aan die keiser Rudolph behoort en dat hy die draer wat die boek vir hom gebring het, 600 dukate voorgehou het. Hy het geglo die skrywer was Roger Bacon, die Engelsman. Op hierdie punt skort ek die oordeel op, dit is u plek om vir ons te bepaal watter siening ons daaroor moet inneem, aan wie se guns en vriendelikheid ek my onvoorwaardelik verbind en bly
Op bevel van u eerbied, Joannes Marcus Marci van Cronland Praag, 19 Augustus 1665 [of 1666]
Die "Dr. Raphael" is vermoedelik Raphael Sobiehrd-Mnishovsky,  en die som sou ongeveer 2 kg goud wees.
Terwyl Wilfrid Voynich Raphael se eis op sigwaarde aanvaar het, is die Bacon -outeurskapsteorie grootliks in diskrediet gebring.  'n Bewys wat Rudolph se eienaarskap ondersteun, is egter die nou byna onsigbare naam of handtekening, op die eerste bladsy van die boek, van Jacobus Horcicky de Tepenecz, die hoof van Rudolph se botaniese tuine in Praag. Jacobus het moontlik die boek van Rudolph II ontvang as deel van die skuld wat op sy [ wie se? ] dood. 
Daar is geen rekords van die boek vir die volgende 200 jaar gevind nie, maar dit is na alle waarskynlikheid saam met die res van Kircher se korrespondensie in die biblioteek van die Collegio Romano (nou die Pontifical Gregorian University) geberg.  Dit het waarskynlik daar gebly totdat die troepe van Victor Emmanuel II van Italië die stad in 1870 verower en die pouslike state geannekseer het. Die nuwe Italiaanse regering het besluit om baie eiendomme van die kerk in beslag te neem, waaronder die biblioteek van die Collegio.  Baie boeke van die biblioteek van die universiteit is inderhaas na die persoonlike biblioteke van die fakulteit daarvan oorgedra, net soos dit gebeur het, volgens ondersoeke deur Xavier Ceccaldi en ander, en die boeke was vrygestel van konfiskering.  Kircher se korrespondensie was een van die boeke, en dit was blykbaar ook die Voynich -manuskrip, aangesien dit steeds die ex libris van Petrus Beckx, destyds hoof van die Jesuïete orde en destyds die rektor van die universiteit.  
Die privaat biblioteek van Beckx is verskuif na die Villa Mondragone, Frascati, 'n groot plattelandse paleis naby Rome wat in 1866 deur die Genootskap van Jesus gekoop is en die hoofkwartier van die Ghislieri College van die Jesuïete gehuisves het. 
In 1903 het die Genootskap van Jesus (Collegio Romano) 'n tekort gehad en besluit om 'n paar van sy besittings diskreet aan die Vatikaanbiblioteek te verkoop. Die verkoop het in 1912 plaasgevind, maar nie alle manuskripte wat te koop aangebied word nie, het uiteindelik na die Vatikaan gegaan.  Wilfrid Voynich het 30 van hierdie manuskripte bekom, waaronder die een wat nou sy naam dra.  Hy het die volgende sewe jaar probeer om geleerdes te interesseer in die ontsyfering van die draaiboek, terwyl hy gewerk het om die oorsprong van die manuskrip te bepaal. 
In 1930 is die manuskrip na Wilfrid se dood geërf deur sy weduwee Ethel Voynich, skrywer van die roman Die Gadfly en dogter van wiskundige George Boole. Sy is in 1960 dood en het die manuskrip aan haar goeie vriendin Anne Nill oorgelaat. In 1961 verkoop Nill die boek aan die antieke boekhandelaar Hans P. Kraus. Kraus kon nie 'n koper vind nie en skenk die manuskrip in 1969 aan die Yale Universiteit, waar dit as "MS 408",  soms ook "Beinecke MS 408" genoem word. 
Tydlyn van eienaarskap Wysig
Die tydlyn van eienaarskap van die Voynich -manuskrip word hieronder gegee. Die tyd toe dit moontlik geskep is, word in groen (vroeë 1400's) getoon, gebaseer op koolstofdatering van die vel.  Tydperke van onbekende eienaarskap word in wit aangedui. Die algemeen aanvaarde eienaars van die 17de eeu word in oranje getoon, die lang stoorperiode in die Collegio Romano is geel. Die plek waar Wilfrid Voynich na bewering die manuskrip (Frascati) bekom het, word in groen (laat 1800's) getoon. Voynich se eienaarskap word in rooi getoon, en moderne eienaars word blou gemerk.
Baie mense is voorgestel as moontlike outeurs van die Voynich -manuskrip, waaronder Roger Bacon, John Dee of Edward Kelley, Giovanni Fontana en Voynich.
Vroeë geskiedenis Redigeer
Marci se dekbrief van 1665/1666 aan Kircher sê dat volgens sy vriend wyle Raphael Mnishovsky die boek eenmaal gekoop is deur Rudolf II, die Heilige Romeinse keiser en koning van Bohemen vir 600 dukate (66,42 troy ounce werklike goudgewig, of 2,07 kg). (Mnishovsky het in 1644 gesterf, meer as 20 jaar tevore, en die ooreenkoms moes plaasgevind het voor Rudolf se abdikasie in 1611, ten minste 55 jaar voor Marci se brief. Karl Widemann verkoop egter boeke aan Rudolf II in Maart 1599.)
Volgens die brief het Mnishovsky (maar nie noodwendig Rudolf nie) bespiegel dat die skrywer 'n 13de -eeuse Franciskaanse broeder en polemikus Roger Bacon was.  Marci het gesê dat hy die vonnis oor hierdie eis opskort, maar dit is baie ernstig opgeneem deur Wilfrid Voynich, wat sy bes gedoen het om dit te bevestig.  Voynich oorweeg die moontlikheid dat die skrywer Albertus Magnus is, indien nie Roger Bacon. 
Die aanname dat Bacon die skrywer was, het Voynich tot die gevolgtrekking gekom dat John Dee die manuskrip aan Rudolf verkoop het. Dee was 'n wiskundige en astroloog aan die hof van koningin Elizabeth I van Engeland, waarvan bekend was dat hy 'n groot versameling Bacon se manuskripte besit het.
Dee en syne skrywer (spiritusmedium) Edward Kelley het etlike jare in Boheme gewoon, waar hulle gehoop het om hul dienste aan die keiser te verkoop. Volgens John Schuster lyk hierdie verkoop egter heel onwaarskynlik, want Dee se noukeurig bygehoude dagboeke noem dit nie. 
As Bacon nie die Voynich -manuskrip geskep het nie, is 'n vermeende verbinding met Dee baie verswak. Daar is vermoed dat Dee of Kelley dit, voor die koolstofdatering van die manuskrip, moontlik geskryf het en die gerug versprei het dat dit oorspronklik 'n werk van Bacon was in die hoop om dit later te verkoop.  (bl 249)
Vervaardiging deur Voynich Edit
Sommige vermoed Voynich dat hy die manuskrip self vervaardig het.  As antieke boekhandelaar het hy waarskynlik die nodige kennis en middele gehad, en 'n verlore boek van Roger Bacon sou 'n fortuin werd gewees het. Verder bevestig Baresch se brief en Marci se brief slegs die bestaan ​​van 'n manuskrip, nie dat die Voynich -manuskrip dieselfde is nie. Hierdie briewe kon moontlik Voynich se motivering gewees het om die manuskrip te vervaardig, in die veronderstelling dat hy daarvan bewus was. Baie meen egter dat die deskundige interne datering van die manuskrip en die ontdekking van Baresch aan Kircher in Junie 1999  hierdie moontlikheid uitgeskakel het.  
Eamon Duffy sê dat die radiokoolstof-datering van die perkament (of, meer akkuraat, vellum) "effektief die moontlikheid uitsluit dat die manuskrip 'n post-Middeleeuse vervalsing is", aangesien die konsekwentheid van die bladsye die oorsprong van 'n enkele bron aandui, en " dit is ondenkbaar "dat 'n hoeveelheid ongebruikte perkament bestaande uit" ten minste veertien of vyftien kalfvelle "vanaf die vroeë 15de eeu kon oorleef het. 
Giovanni Fontana Wysig
Daar word voorgestel dat sommige illustrasies in die boeke van 'n Italiaanse ingenieur, Giovanni Fontana, effens op Voynich -illustrasies lyk.  Fontana was bekend met kriptografie en het dit in sy boeke gebruik, hoewel hy nie die Voynich -skrif gebruik het nie, maar 'n eenvoudige vervangingskode. In die boek Secretum de thesauro experimentorum ymaginationis hominum (Geheim van die skatkamer van eksperimente in die mens se verbeelding), geskryf c. 1430 beskryf Fontana geheue masjiene, geskryf in sy sifer.  Daardie boek en syne Bellicorum instrumentorum liber beide gebruik 'n kriptografiese stelsel, beskryf as 'n eenvoudige, rasionele kode, gebaseer op tekens sonder letters of syfers. 
Ander teorieë Redigeer
Iewers voor 1921 kon Voynich 'n naam lees wat dof aan die voet van die manuskrip se eerste bladsy geskryf is: "Jacobj à Tepenece". Dit word verwys na Jakub Hořčický van Tepenec, ook bekend onder sy Latynse naam Jacobus Sinapius. Rudolph II het hom in 1607 veredel, hom aangestel as sy keiserlike distilleerder en hom as kurator van sy botaniese tuine sowel as een van sy persoonlike dokters aangestel. Voynich (en baie ander mense na hom) het tot die gevolgtrekking gekom dat Jacobus die Voynich -manuskrip voor Baresch besit het, en hy het 'n skakel na Rudolf se hof getrek ter bevestiging van Mnishovsky se verhaal.
Jacobus se naam het verder vervaag sedert Voynich dit gesien het, maar is steeds leesbaar onder ultravioletlig. Dit stem nie ooreen met die afskrif van sy handtekening in 'n dokument wat Jan Hurych in 2003 gevind het nie.   As gevolg hiervan is voorgestel dat die handtekening later bygevoeg is, moontlik selfs op bedrieglike wyse deur Voynich self. 
Baresch se brief lyk baie soos 'n hoax wat die oosterling Andreas Mueller eens op Athanasius Kircher gespeel het. Mueller het 'n onbegryplike teks na Kircher gestuur met 'n nota wat verduidelik dat dit uit Egipte gekom het en hom gevra het vir 'n vertaling. Kircher het dit glo opgelos.  Daar word bespiegel dat dit beide kriptografiese truuks was wat Kircher gespeel het om hom dwaas te laat lyk. 
Raphael Mnishovsky, die vriend van Marci wat die bekende bron van die Bacon -verhaal was, was self 'n kriptograaf en het blykbaar 'n kode uitgevind wat volgens hom onkraakbaar was (ongeveer 1618).  Dit het gelei tot die bespiegeling dat Mnishovsky die Voynich -manuskrip sou kon produseer as 'n praktiese demonstrasie van sy kode en Baresch sy onbewuste proefpersoon gemaak het. Die vrywaring in die voorblad van die Voynich -manuskrip kan inderdaad beteken dat Marci 'n soort bedrog vermoed. 
In sy boek van 2006 stel Nick Pelling voor dat die Voynich -manuskrip geskryf is deur die Noord -Italiaanse argitek Antonio Averlino uit die 15de eeu (ook bekend as "Filarete"), 'n teorie wat in groot mate ooreenstem met die radiokoolstof -datering. 
Baie hipoteses is ontwikkel oor die 'taal' van die Voynich -manuskrip Voynichese:
Volgens die 'lettergebaseerde chiffer'-teorie bevat die Voynich-manuskrip 'n betekenisvolle teks in 'n Europese taal wat doelbewus onduidelik gemaak is deur dit na die Voynich-manuskrip' alfabet 'te plaas deur middel van 'n enkele kode-'n algoritme wat op individuele letters. Dit was die werkhipotese vir die meeste 20-eeuse ontsyferingspogings, waaronder 'n informele span NSA-kriptograwe onder leiding van William F. Friedman in die vroeë vyftigerjare. 
Die hoofargument vir hierdie teorie is dat dit moeilik is om 'n Europese skrywer met 'n vreemde alfabet te verduidelik - behalwe as 'n poging om inligting te verberg. Inderdaad, selfs Roger Bacon het geweet van sifers, en die geskatte datum vir die manuskrip val ongeveer saam met die geboorte van kriptografie in Europa as 'n relatief sistematiese dissipline. [ aanhaling nodig ]
Die teenargument is dat byna alle chifferstelsels wat ooreenstem met die era, nie ooreenstem met wat in die Voynich -manuskrip voorkom nie. Eenvoudige vervangingskyfers word byvoorbeeld uitgesluit omdat die verspreiding van letterfrekwensies nie soos dié van 'n bekende taal lyk nie, terwyl die klein aantal verskillende lettervorms wat gebruik word, impliseer dat nomenklator en homofoniese sifers uitgesluit word, omdat dit gewoonlik groter letterkodes gebruik . Poli-alfabetiese sifers is in die 1460's deur Alberti uitgevind en bevat die latere Vigenère-kode, maar dit gee gewoonlik chiffertekste waar alle sifervorme met ongeveer dieselfde waarskynlikheid voorkom, in teenstelling met die taalagtige letterverspreiding wat die Voynich-manuskrip blyk te hê.
Die teenwoordigheid van baie styf gegroepeerde vorms in die Voynich -manuskrip (soos "of", "ar", "ol", "al", "an", "ain", "aiin", "air", "aiir "," am "," ee "," eee ", onder andere) dui wel daarop dat die chifferstelsel van 'n 'uitgebreide kode' gebruik kan word, waar enkele letters in 'n duidelike teks in groepe vals letters geïnkripteer word. Byvoorbeeld, die eerste twee reëls bladsy f15v (hierbo gesien) bevat "oror of" en "of" of of oro r ", wat sterk lyk soos Romeinse syfers soos" CCC "of" XXXX "sou lyk as dit breedvoerig geïnkripteer word. 
Dit is moontlik dat die teks geïnkripteer is deur van 'n fundamenteel eenvoudige kode te begin en dit dan te vergroot deur nulle (betekenislose simbole), homofone (duplikaat simbole), 'n transposisie -kode (letterherrangskikking), valse woordbreuke, ens. [ aanhaling nodig ]
Volgens die "kodeboek -kode" -teorie sou die Voynich -manuskrip "woorde" eintlik kodes wees wat in 'n 'woordeboek' of kodeboek opgesoek moet word. Die belangrikste bewys vir hierdie teorie is dat die interne struktuur en lengteverdeling van baie woorde soortgelyk is aan dié van Romeinse syfers, wat destyds 'n natuurlike keuse vir die kodes sou wees.Sifers wat op boek gebaseer is, is egter slegs lewensvatbaar vir slegs kort boodskappe, want dit is baie omslagtig om te skryf en te lees. [ aanhaling nodig ]
In 1943 beweer Joseph Martin Feely dat die manuskrip 'n wetenskaplike dagboek was wat in snelskrif geskryf is. Volgens D'Imperio,  was dit "Latyn, maar in 'n stelsel van verkorte vorms wat nie deur ander geleerdes aanvaarbaar geag word nie, wat sy lesing van die teks eenparig verwerp het".
Hierdie teorie beweer dat die teks van die Voynich -manuskrip meestal betekenisloos is, maar dat dit betekenisvolle inligting bevat wat in onopvallende besonderhede versteek is, byvoorbeeld die tweede letter van elke woord of die aantal letters in elke reël. Hierdie tegniek, genoem steganografie, is baie oud en is beskryf deur Johannes Trithemius in 1499. Alhoewel die gewone teks vermoedelik onttrek is deur 'n Cardan-sierrooster ('n deklaag met uitsnydings vir die betekenisvolle teks), lyk dit ietwat onwaarskynlik omdat die woorde en letters nie op iets soos 'n gewone rooster gerangskik is nie. Tog is steganografiese bewerings moeilik om te bewys of te weerlê, want stegotexts kan na willekeur moeilik gevind word.
Daar word voorgestel dat die betekenisvolle teks in die lengte of vorm van sekere penstrepe gekodeer kan word.   Daar is inderdaad voorbeelde van steganografie uit ongeveer daardie tyd wat lettervorm gebruik (kursief vs. regop) om inligting te verberg. As dit met groot vergroting ondersoek word, lyk die Voynich -manuskrippenstrepe egter heel natuurlik en word dit aansienlik beïnvloed deur die ongelyke oppervlak van die vel. [ aanhaling nodig ]
Natuurlike taal Redigeer
Statistiese ontleding van die teks toon patrone soortgelyk aan dié van natuurlike tale. Die woord entropie (ongeveer 10 bisse per woord) is byvoorbeeld soortgelyk aan dié van Engelse of Latynse tekste.  Amancio et al (2013)  het aangevoer dat die Voynich -manuskrip "meestal versoenbaar is met natuurlike tale en onversoenbaar is met ewekansige tekste." 
Die taalkundige Jacques Guy het eenkeer voorgestel dat die Voynich-manuskripteks 'n onbekende natuurlike taal kan wees, 'n duidelike teks met 'n uitgevonden alfabet. Hy stel Chinese voor, maar later het die vergelyking van woordlengte -statistieke met Viëtnamese en Chinees hom daartoe gelei dat hy hierdie hipotese ernstig beskou.  In baie taalfamilies van Oos- en Sentraal-Asië, hoofsaaklik Sino-Tibetaanse (Chinees, Tibetaanse en Birmaanse), Austroasiaties (Viëtnamees, Khmer, ens.) En moontlik Tai (Thai, Lao, ens.), Het morfeme oor die algemeen slegs een lettergreep  en lettergrepe het 'n taamlik ryk struktuur, insluitend tonale patrone. Ander interessante ooreenkomste is die skynbare verdeling van die jaar in 360 grade van die ekliptika (eerder as 365 dae), in groepe van 15 en begin met Visse, wat kenmerke van die Chinese landboukalender is (èr shí sì jié qi, 二十 四 节气/節氣). [ aanhaling nodig ]
Child (1976),  'n taalkundige van Indo-Europese tale vir die Amerikaanse National Security Agency, het voorgestel dat die manuskrip in 'n "tot dusver onbekende Noord-Germaanse dialek" geskryf is.  Hy identifiseer in die manuskrip 'n 'skeletsintaksis waarvan verskeie elemente aan sekere Germaanse tale herinner', terwyl die inhoud self tot uiting kom met 'baie onduidelikheid'. 
In Februarie 2014 maak professor Stephen Bax van die Universiteit van Bedfordshire sy navorsing bekend oor die gebruik van 'bottom -up' metodologie om die manuskrip te verstaan. Sy metode behels die soek na en vertaling van selfstandige naamwoorde, in samehang met relevante illustrasies, in die konteks van ander tale van dieselfde tydperk. 'N Papier wat hy aanlyn geplaas het, bied voorlopige vertaling van 14 karakters en 10 woorde.     Hy het voorgestel dat die teks 'n verhandeling is oor die natuur wat in 'n natuurlike taal geskryf is, eerder as 'n kode.
Tucker & Talbert (2014)  het 'n referaat gepubliseer waarin beweer word dat 'n positiewe identifikasie van 37 plante, 6 diere en een mineraal in die manuskrip verwys word om tekeninge in die plant te plant Libellus de Medicinalibus Indorum Herbis of Badianus-manuskrip, 'n vyftiende-eeuse Asteke-kruie.  Saam met die teenwoordigheid van atakamiet in die verf, beweer hulle dat die plante uit die koloniale Nieu -Spanje was en dat die teks Nahuatl, die taal van die Asteke, verteenwoordig. Hulle dateer die manuskrip tussen 1521 (die datum van die Spaanse verowering van die Asteke -ryk) en ongeveer 1576. Hierdie datums weerspreek die radiokoolstofdatum van die velle en ander elemente van die manuskrip. Hulle het egter aangevoer dat die velvel later geberg en gebruik kon word. Die analise is gekritiseer deur ander Voynich -manuskripnavorsers,  wat aangevoer het dat 'n bekwame vervalser plante kan bou wat toevallig ooreenstem met die onontdekte bestaande plante. 
In 2014 het 'n span onder leiding van Diego Amancio van die Universiteit van São Paulo 'n studie gepubliseer met behulp van statistiese metodes om die verwantskappe van die woorde in die teks te ontleed. In plaas daarvan om die betekenis te probeer soek, het Amancio se span gesoek na verbindings en groepe woorde. Deur die frekwensie en intermittering van woorde te meet, beweer Amancio dat hy die sleutelwoorde van die teks identifiseer en driedimensionele modelle van die teks se struktuur en woordfrekwensies vervaardig. Die span het tot die gevolgtrekking gekom dat die Voynich -stelsels in 90% van die gevalle soortgelyk is aan dié van ander bekende boeke, wat aandui dat die teks in 'n werklike taal is, nie lukraak gekibbel nie. 
Die gebruik van die raamwerk is 'n voorbeeld van die ontleding van die Voynich -manuskrip, met die finale gevolgtrekking dat dit verskil van 'n ewekansige volgorde van woorde, wat verenigbaar is met natuurlike tale. Alhoewel ons benadering nie daarop gemik is om Voynich te ontsyfer nie, kon dit sleutelwoorde verskaf wat in die toekoms vir ontsyferaars nuttig kan wees. 
Gekonstrueerde taal Redigeer
Die eienaardige interne struktuur van Voynich -manuskripwoorde het William F. Friedman laat dink dat die teks 'n gekonstrueerde taal kan wees. In 1950 het Friedman die Britse weermagoffisier John Tiltman gevra om 'n paar bladsye van die teks te ontleed, maar Tiltman het nie hierdie gevolgtrekking gedeel nie. In 'n koerant in 1967 het brigadier Tiltman gesê:
Nadat ek my verslag gelees het, het mnr. Friedman my oortuig dat die basis van die draaiboek 'n baie primitiewe vorm van sintetiese universele taal was, soos ontwikkel in die vorm van 'n filosofiese indeling van idees deur biskop Wilkins in 1667 en 'n bietjie Dalgarno later. Dit was duidelik dat die produksies van hierdie twee mans te sistematies was, en enigiets van die aard sou byna onmiddellik herkenbaar gewees het. Dit lyk vir my asof my ontleding 'n omslagtige mengsel van verskillende soorte vervangings toon. 
Die konsep van 'n gekonstrueerde taal is redelik oud, soos getuig deur John Wilkins Filosofiese taal (1668), maar nog steeds dateer die algemeen aanvaarde oorsprong van die Voynich -manuskrip met twee eeue. In die meeste bekende voorbeelde word kategorieë onderverdeel deur agtervoegsels (fusionele tale) by te voeg, gevolglik sou 'n teks in 'n spesifieke onderwerp baie woorde met soortgelyke voorvoegsels hê - byvoorbeeld, alle plantname sou met soortgelyke letters begin, en ook vir alle siektes , ens. Hierdie funksie kan dan die herhalende aard van die Voynich -teks verklaar. Niemand kon egter nog 'n aanneemlike betekenis gee aan enige voorvoegsel of agtervoegsel in die Voynich -manuskrip nie. 
Die ongewone kenmerke van die Voynich -manuskripteks, soos die woorde wat verdubbel en verdriedubbel is, en die verdagte [ verduideliking nodig ] Die inhoud van die illustrasies ondersteun die idee dat die manuskrip 'n hoax is. Met ander woorde, as niemand die betekenis uit die boek kan onttrek nie, is dit miskien omdat die dokument in die eerste plek geen betekenisvolle inhoud bevat nie. Verskeie hoax -teorieë is mettertyd voorgestel.
In 2003 het die rekenaarwetenskaplike Gordon Rugg getoon dat teks met kenmerke soortgelyk aan die Voynich -manuskrip vervaardig kon word met behulp van 'n tabel met woordvoorvoegsels, stamme en agtervoegsels, wat gekies en gekombineer sou kon word deur middel van 'n geperforeerde papierbedekking.   Laasgenoemde toestel, bekend as 'n Cardan -sierrooster, is omstreeks 1550 as 'n koderingsinstrument uitgevind, meer as 100 jaar na die geskatte skeppingsdatum van die Voynich -manuskrip. Sommige beweer dat die ooreenkoms tussen die pseudo-tekste wat in Gordon Rugg se eksperimente gegenereer is en die Voynich-manuskrip oppervlakkig is, en dat die roostermetode gebruik kan word om enige taal tot 'n sekere mate na te boots. 
In April 2007 is 'n studie deur die Oostenrykse navorser Andreas Schinner gepubliseer in Cryptologia ondersteun die hoax -hipotese.  Schinner het getoon dat die statistiese eienskappe van die teks van die manuskrip meer ooreenstem met betekenislose gemors wat geproduseer is met 'n kwasi-stogastiese metode, soos die wat deur Rugg beskryf is, as met Latynse en Middeleeuse Duitse tekste. 
Sommige geleerdes beweer dat die teks van die manuskrip te gesofistikeerd lyk om 'n hoax te wees. In 2013 het Marcelo Montemurro, 'n teoretiese natuurkundige van die Universiteit van Manchester, bevindinge gepubliseer waarin beweer word dat daar semantiese netwerke in die teks van die manuskrip bestaan, soos inhouddraende woorde wat in 'n gegroepeerde patroon voorkom, of nuwe woorde wat gebruik word as daar 'n verskuiwing was in onderwerp.  Met hierdie bewyse is hy van mening dat dit onwaarskynlik is dat hierdie kenmerke doelbewus in die teks 'opgeneem' is om 'n hoax meer realisties te maak, aangesien die meeste van die vereiste akademiese kennis van hierdie strukture nie bestaan ​​het op die tydstip wat die Voynich -manuskrip sou hê nie geskryf is. 
In September 2016 het Gordon Rugg en Gavin Taylor hierdie besware in 'n ander artikel in Cryptologia, en 'n eenvoudige hoax -metode geïllustreer wat volgens hulle die wiskundige eienskappe van die teks kon veroorsaak het. 
In 2019 publiseer Torsten Timm en Andreas Schinner 'n algoritme wat deur 'n Middeleeuse skrywer gebruik kon word om betekenislose teks te genereer wat pas by die statistiese kenmerke van die Voynich -manuskrip. 
In hul boek uit 2004 stel Gerry Kennedy en Rob Churchill die moontlikheid voor dat die Voynich-manuskrip 'n geval is van glossolalia (spreek in tale), kanalisering of kuns van buite.  As dit die geval is, voel die skrywer verplig om groot hoeveelhede teks te skryf op 'n manier wat soos bewussynstroom lyk, hetsy as gevolg van stemme wat gehoor is of as gevolg van 'n drang. Dit vind dikwels plaas in 'n uitgevinde taal in glossolalia, gewoonlik uit fragmente van die skrywer se eie taal, hoewel uitgedrukte skrifte vir hierdie doel skaars is.
Kennedy en Churchill gebruik Hildegard von Bingen se werke om ooreenkomste te wys tussen die Voynich-manuskrip en die illustrasies wat sy geteken het toe sy aan ernstige migraine-aanvalle gelei het, wat 'n beswymingstoestand kan veroorsaak wat geneig is tot glossolalia. Kenmerkende kenmerke wat in albei voorkom, is oorvloedige "strome van sterre" en die herhalende aard van die "nimfe" in die balneologiese afdeling.  Hierdie teorie is onwaarskynlik gevind deur ander navorsers. 
Die teorie is feitlik onmoontlik om te bewys of te weerlê, behalwe om die teks te ontsyfer. Kennedy en Churchill is self nie oortuig van die hipotese nie, maar beskou dit as aanneemlik. In die hoogtepunt van hul werk verklaar Kennedy sy oortuiging dat dit 'n bedrog of vervalsing is. Churchill erken die moontlikheid dat die manuskrip óf 'n sintetiese vergete taal is (soos gevorder deur Friedman), óf 'n vervalsing, as die belangrikste teorie. Hy kom egter tot die gevolgtrekking dat as die manuskrip 'n egte skepping is, dit lyk asof die geestesongesteldheid of wanvoorstelling die outeur beïnvloed het. 
Sedert die moderne herontdekking van die manuskrip in 1912, was daar 'n aantal beweerde ontsyferings.
William Romaine Newbold Edit
Een van die vroegste pogings om die geheime van die boek (en die eerste van vele voortydige bewerings van ontsyfering) te ontsluit, is in 1921 deur William Romaine Newbold van die Universiteit van Pennsylvania gedoen. [ aanhaling nodig ] Sy enkelvoudige hipotese was van mening dat die sigbare teks self betekenisloos is, maar dat elke oënskynlike "letter" in werklikheid bestaan ​​uit 'n reeks klein merkies wat slegs onder vergroting waarneembaar is. [ aanhaling nodig ] Hierdie merke moes veronderstel wees om te baseer op antieke Griekse kortskrif, wat 'n tweede skrifvlak vorm wat die werklike inhoud van die geskrif bevat. [ aanhaling nodig ] Newbold beweer dat hy hierdie kennis gebruik het om volledige paragrawe uit te werk wat die outeurskap van Bacon bewys en sy gebruik van 'n saamgestelde mikroskoop vierhonderd jaar voor Van Leeuwenhoek op te teken. [ aanhaling nodig ] 'N Sirkelvormige tekening in die astronomiese gedeelte toon 'n onreëlmatig gevormde voorwerp met vier geboë arms, wat Newbold geïnterpreteer het as 'n beeld van 'n sterrestelsel, wat slegs met 'n teleskoop verkry kon word.  Net so interpreteer hy ander tekeninge as selle wat deur 'n mikroskoop gesien word. [ aanhaling nodig ]
Die ontleding van Newbold word egter sedertdien as te spekulatief afgemaak  nadat John Matthews Manly van die Universiteit van Chicago ernstige gebreke in sy teorie uitgewys het. Daar word aangeneem dat elke kortskrifkarakter verskeie interpretasies het, sonder 'n betroubare manier om vas te stel wat vir 'n gegewe geval bedoel was. Newbold se metode het ook letters na willekeur herrangskik totdat verstaanbare Latyn vervaardig is. Hierdie faktore alleen verseker die stelsel genoeg buigsaamheid om byna enigiets uit die mikroskopiese merke te onderskei. Alhoewel bewyse van mikrografie van die Hebreeuse taal tot in die negende eeu opgespoor kan word, is dit nog nie so kompak of ingewikkeld as die vorms wat Newbold gemaak het nie. 'N Noukeurige studie van die manuskrip het getoon dat die merke artefakte is wat veroorsaak word deur die manier waarop ink kraak terwyl dit op ruwe velvel droog word. Betekenis van betekenis in hierdie artefakte kan toegeskryf word aan pareidolia. Danksy Manly se deeglike weerlegging word die mikrografie -teorie nou oor die algemeen verontagsaam. 
Joseph Martin Feely Edit
In 1943 publiseer Joseph Martin Feely Die kode van Roger Bacon: die regte sleutel gevind, waarin hy beweer dat die boek 'n wetenskaplike dagboek is wat deur Roger Bacon geskryf is. Volgens Feely se metode was die teks 'n hoogs verkorte Middeleeuse Latyn wat in 'n eenvoudige vervangingskode geskryf is. 
Leonell C. Strong Edit
Leonell C. Strong, 'n kankernavorsingswetenskaplike en amateur -kriptograaf, was van mening dat die oplossing vir die Voynich -manuskrip 'n 'eienaardige dubbele stelsel van rekenkundige progressies van 'n veelvoudige alfabet' was. Strong beweer dat die duidelike teks die Voynich-manuskrip onthul het wat geskryf is deur die 16de-eeuse Engelse skrywer Anthony Ascham, wie se werke insluit 'N Klein kruie, gepubliseer in 1550. Notas wat na sy dood vrygestel is, toon aan dat die laaste stadiums van sy ontleding, waarin hy woorde gekies het om in frases te kombineer, twyfelagtig subjektief was.  (bl 252)
Robert S. Brumbaugh Wysig
In 1978 beweer Robert Brumbaugh, professor in die Middeleeuse filosofie aan die Yale-universiteit, dat die manuskrip 'n vervalsing was wat bedoel was om keiser Rudolf II te mislei om dit aan te skaf, en dat die teks Latyn gekodeer is met 'n komplekse tweestaps metode. 
John Stojko Redigeer
In 1978 publiseer John Stojko Briewe aan God se oog,  waarin hy beweer dat die Voynich -manuskrip 'n reeks briewe was wat in vokaallose Oekraïens geskryf is.  Die teorie het destyds 'n mate van sensasie onder die Oekraïense diaspora veroorsaak, en daarna in die onafhanklike Oekraïne.  Die datum wat Stojko vir die letters gee, die gebrek aan verband tussen die teks en die beelde, en die algemene losheid in die ontsyferingsmetode is almal gekritiseer. 
Stephen Bax Edit
In 2014 het professor Stephen Bax, toegepaste taalkunde, self 'n referaat gepubliseer waarin hy beweer dat hy tien woorde uit die manuskrip vertaal het met behulp van tegnieke soortgelyk aan dié wat gebruik is om Egiptiese hiërogliewe suksesvol te vertaal.  Hy beweer dat die manuskrip 'n verhandeling oor die natuur is, in 'n Nabye Oosterse of Asiatiese taal, maar geen volledige vertaling is gemaak voor Bax se dood in 2017. 
Nicholas Gibbs Edit
In September 2017 beweer die televisieskrywer Nicholas Gibbs dat hy die manuskrip as eienaardig Latyn afgekodeer het.  Hy het die manuskrip verklaar as 'n meestal geplagieerde gids vir die gesondheid van vroue.
Geleerdes het Gibbs se hipotese as klein beskou. Sy werk is gekritiseer omdat die reeds bestaande studie saamgevoeg is met 'n hoogs spekulatiewe en verkeerde vertaling. Lisa Fagin Davis, direkteur van die Medieval Academy of America, het gesê dat Gibbs se ontsyfering "nie Latyn tot gevolg het wat sinvol is nie."  
Greg Kondrak Redigeer
Greg Kondrak, professor in natuurlike taalverwerking aan die Universiteit van Alberta, het saam met sy gegradueerde Bradley Hauer rekenaarlinguistiek gebruik in 'n poging om die manuskrip te dekodeer.  Hulle bevindings is tydens die jaarlikse vergadering van die Association for Computational Linguistics in 2017 aangebied, in die vorm van 'n artikel wat daarop dui dat die taal van die manuskrip waarskynlik Hebreeus is, maar gekodeer word met behulp van alfagramme, dit wil sê alfabeties geordende anagramme. Die span het egter erken dat kundiges in middeleeuse manuskripte wat die werk hersien het, nie oortuig was nie.    Die eis is betwis op grond van Hebreeuse taal.  [ onbetroubare bron? ]
Ahmet Ardıç Wysig
In 2018 beweer Ahmet Ardıç, 'n elektriese ingenieur met 'n belang in Turkse tale, in 'n YouTube -video dat die Voynich -skrif 'n soort Ou -Turks is wat in 'n 'poëtiese' styl geskryf is.  Die teks sou dan geskryf word met behulp van 'fonemiese ortografie', wat beteken dat die skrywer woorde uitgespel het terwyl hulle dit gehoor het. Ardıç beweer dat hy meer as 30% van die manuskrip ontsyfer en vertaal het.   Sy voorlegging aan die joernaal Digitale filologie is in 2019 verwerp. 
Gerard Cheshire Edit
In 2019 het Cheshire, 'n biologiese navorsingsassistent aan die Universiteit van Bristol, opslae gemaak vir sy teorie dat die manuskrip in 'n 'kalligrafiese proto-Romaanse' taal geskryf is. Hy beweer dat hy die manuskrip binne twee weke ontsyfer het met 'n kombinasie van 'laterale denke en vindingrykheid'.    Cheshire het voorgestel dat die manuskrip ''n samestelling van inligting oor kruiemiddels, terapeutiese bad en astrologiese voorlesings' is, dat dit talle beskrywings van medisinale plante bevat    [ 109] en gedeeltes wat fokus op vroulike liggaamlike en geestelike gesondheid, voortplanting en ouerskap, en dat die manuskrip die enigste bekende teks is wat in die proto-romanse geskryf is. Hy beweer verder: "Die manuskrip is deur Dominikaanse nonne opgestel as 'n verwysingsbron vir Maria van Kastilië, koningin van Aragon." 
Cheshire beweer dat die uitvoubare illustrasie  op bladsy 158 'n vulkaan uitbeeld en teoretiseer  dat dit die skeppers van die manuskrip naby die eiland Vulcano plaas, wat gedurende die 15de eeu 'n aktiewe vulkaan was.
Kenners in middeleeuse dokumente betwis hierdie interpretasie egter sterk,  met die uitvoerende redakteur van die Middeleeuse Akademie van Amerika, Lisa Fagin Davis, wat die koerant as "net meer aspirerende, sirkulêre, selfvervullende onsin" veroordeel.  Benader vir kommentaar deur Ars Technica, Het Davis hierdie verduideliking gegee:
Soos met die meeste voornemende Voynich-tolke, is die logika van hierdie voorstel sirkulêr en ambisieus: hy begin met 'n teorie oor wat 'n spesifieke reeks glyfe kan beteken, gewoonlik as gevolg van die nabyheid van die woord aan 'n beeld wat hy glo hy kan interpreteer. Daarna ondersoek hy 'n aantal Middeleeuse woordeboeke in die Romaanse taal totdat hy 'n woord vind wat by sy teorie pas. Dan voer hy aan dat, omdat hy 'n Romaanse taal gevind het wat by sy hipotese pas, sy hipotese reg moet wees. Sy "vertalings" uit wat in wese gibberish is, 'n samevoeging van veelvuldige tale, is self aspirasie eerder as werklike vertalings. - L. Fagin Davis (2019) 
Die Universiteit van Bristol het daarna 'n verwysing na die bewerings van Cheshire van sy webwerf verwyder,  in 'n verklaring verwys na kommer oor die geldigheid van die navorsing, en verklaar: "Hierdie navorsing was heeltemal die outeur se eie werk en is nie verbonde aan die Universiteit nie van Bristol, die School of Arts of die Center for Medieval Studies ".  
Daar is baie boeke en artikels oor die manuskrip geskryf. Afskrifte van die manuskripblaaie is in 1637 deur die alchemis Georgius Barschius gemaak en aan Athanasius Kircher gestuur, en later deur Wilfrid Voynich. 
In 2004 het die Beinecke Rare Book and Manuscript Library hoë-resolusie digitale skanderings aanlyn beskikbaar gestel en verskeie gedrukte faksimilees verskyn. In 2016 publiseer die Beinecke Library en Yale University Press 'n faks, Die Voynich -manuskrip, met vakkundige opstelle. 
Die Beinecke -biblioteek het ook toestemming gegee vir die vervaardiging van 'n oplaag van 898 replika's deur die Spaanse uitgewer Siloé in 2017.  
Die manuskrip het ook verskeie fiksiewerke geïnspireer, waaronder die volgende
Colin Wilson 1974 Die terugkeer van die Lloigor
(Eng: Datura: of, 'n waan wat ons almal sien)
Lev Grossman 2004 Kodeks
Michael Cordy 2008 Die bron
Alex Scarrow 2011 Tydryers: Die Doomsday -kode
Linda Sue Park 2012 The 39 Clues - Cahills vs. Vespers, boek 5: Vertrou niemand
Robin Wasserman 2012 Die boek van bloed en skaduwee
& amp; Sean Ellis 2013 Prime
Dominic Selwood 2013 Die swaard van Moses
Deborah Harkness 2014 Die boek van die lewe
Die 'voynix', biomeganiese wesens uit 'n alternatiewe toekoms wat oorgaan van bedieners na opponente in Dan Simmons se gepaarde romans Ilium/Olympos, word genoem met verwysing na die manuskrip. [ aanhaling nodig ]
Tussen 1976 en 1978 het  die Italiaanse kunstenaar Luigi Serafini die Codex Seraphinianus met vals skrif en foto's van denkbeeldige plante in 'n styl wat aan die Voynich -manuskrip herinner.   
Kontemporêre klassieke komponis Hanspeter Kyburz se kamerwerk uit 1995 Die Voynich Cipher -manuskrip, vir koor en ensemble is geïnspireer deur die manuskrip. 
In 2015 het die New Haven Simfonieorkes Hannah Lash opdrag gegee om 'n simfonie saam te stel wat geïnspireer is deur die manuskrip. 
Die roman Solenoïde (2015), deur die Roemeense skrywer Mircea Cartarescu gebruik die manuskrip as literêre middel in een van die belangrike temas daarvan.  
In die derde seisoen episode van die CBS misdaad drama Elementêr getiteld "Under My Skin", bestudeer die karakter van Sherlock Holmes die Voynich -manuskrip, waarin verklaar word dat hy nie teorieë glo dat die manuskrip buitenaardse oorsprong het nie.
Beelde uit die manuskrip verskyn op verskeie plekke in The Witcher 3: Wild Hunt - Bloed en wyn. [ aanhaling nodig ]
Die Voynich -manuskrip verskyn ook in die speletjies Assassin's Creed IV Black Flag en Assassin's Creed Rogue en word gesteel van 'n man met die naam Peter Beckford.