Stel jou voor dat jy op soek is na jou huis sleutels, en jy weet hulle kan op een van twee lessenaars wees. Die boonste van een lessenaar is skoon, terwyl die ander lessenaar vol papiere, skryfbehoeftes, boeke en koffiekoppies is. Wat is die vinnigste manier om jou sleutels te vind?
Om op die oppervlak van die leë lessenaar rond te kyk, is duidelik 'n mors van tyd: die sleutels op 'n leë lessenaar sal maklik wees om te sien, selfs in die visuele periferie. 'N Optimale soekstrategie sou wees om jou hele tyd deur te soek in die rommelburea.
Maar is dit wat ons eintlik doen? Ons wou uitvind, en daarom het ons 'n eksperiment opgestel om die doeltreffendheid van menslike soektogte te toets deur die agtergrond te manipuleer om 'n soekenjing op een helfte van 'n rekenaarskerm te maak en in die ander helfte te meng. Ons het oogbewegings gemonitor in deelnemers met 'n hoëspoed infrarooi kamera. Die optimale soekstrategie in hierdie eksperiment is glad nie om te kyk na die maklike helfte van die vertoning nie, want dit gee jou geen nuwe inligting nie.
Maar ons resultate, gepubliseer in die Verrigtinge van die Royal Society B, onthul dat die meeste van ons nie so 'n optimale benadering gebruik nie. Trouens, die 28-waarnemers in ons twee eksperimente, as 'n groep, het byna die helfte van hul oogbewegings aan die maklike kant gerig, en hierdie ondoeltreffende oogbewegings het die soektog aansienlik vertraag. Opvallend, ons het ook baie groot individuele verskille gevind. Sommige waarnemers het hul soektog op die moeilike kant gekonsentreer, sommige het aan die maklike kant gekonsentreer en sommige het hul aandag tussen die twee verdeel.
Maar hoekom kyk mense na die maklike kant, alhoewel dit hulle net vertraag om dit te doen? Dit kan wees dat, soos in ons voorbeeld met die sleutels op die lessenaar, mense stelselmatig nie in plekke soek wat die meeste inligting verskaf nie. Dit is ook moontlik dat mense aan albei kante van die skerm baie onnodige oogbewegings maak.
Om uit te vind watter opsie waarskynlik die oorsaak is, het ons 'n mengsel van maklike en harde vertoon gebruik - sommige van hulle op 'n eenvormige skerm en sommige van hulle het in twee skerms verdeel. Die deelnemers se taak was om aan te dui of 'n lyn wat 45 grade aan die regterkant kantel, teenwoordig was of afwesig was op 'n gegewe verhoor (sien hieronder).
Ons het gevind dat mense 'n oneweredige hoeveelheid tyd spandeer op die verdeelskerms. Dit dui daarop dat mense sleg was om te kyk in die plekke wat hulle die meeste inligting gee, eerder as om net onnodige oogbewegings te maak. Ons het egter ook gevind dat deelnemers baie meer oogbewegings gemaak het as wat hulle nodig gehad het. Hulle hoef hul oë glad nie te skuif om die teiken op die maklike agtergrond te sien nie, maar mense het gemiddeld sewe oogbewegings gemaak voordat hulle sê of die teiken daar was of nie.
Die resultate het belangrike implikasies vir mededingende modelle van hoe mense visuele soektogte verrig. Een invloedryke teorie beweer dat menslike (en baie ander spesies) se prestasie in visuele soektogte ooreenstem met 'n "optimale foraging"Strategie waarin 'n teiken in die kleinste moontlike aantal oogbewegings gevind word deur vinnig te bereken watter liggings die meeste inligting sal verskaf.
An alternatiewe model stel voor dat 'n ewekansige soekstrategie onder die regte omstandighede soortgelyke prestasievlakke kan behaal. Hierdie model voorspel die resultate op groepvlak korrek in hierdie nuwe eksperiment.
Maar dit geld nie wanneer ons in ag neem hoe individue optree nie. Sommige individue het oogbewegings wat 'n optimale strategie bymekaar pas. Ander kan beskryf word as "willekeurig". Ander kan nog as anti-optimaal beskryf word: hierdie mense het amper al hul tyd spandeer om die maklike kant te soek. Gegewe die wye verskeidenheid variasies tussen mense wat ons waargeneem het, dink ons ​​dit kan nie moontlik wees om soektog met 'n enkele model te beskryf nie. Ons volgende stap is dus beter om individuele verskille in soekstrategieë te verstaan, om meer volledige en akkurate modelle te vorm van hoe mense soek.
Intussen stel ons uitslae prakties uit dat die meeste van ons baie tyd mors om voorwerpe te soek. Om doeltreffender te wees, moet ons nie na die leë oppervlaktes kyk nie, maar ons soek na plekke met die meeste rommel.
Anna Maria Nowakowska, Nagraadse student in Sielkunde, Universiteit van Aberdeen; Alasdair Clarke, dosent in sielkunde, Universiteit van Essex, en Amelia Hunt, Senior Lektor in Sielkunde, Universiteit van Aberdeen