Thomas Jefferson - Feite, presidentskap en kinders - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Thomas Jefferson (1743-1826), skrywer van die Onafhanklikheidsverklaring en die derde Amerikaanse president, was 'n leidende figuur in die vroeë ontwikkeling van Amerika. Tydens die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog (1775-83) dien Jefferson in die wetgewer van Virginia en die kontinentale kongres en was hy goewerneur van Virginia. Hy dien later as die Amerikaanse minister van Frankryk en die Amerikaanse minister van buitelandse sake, en was vise-president van John Adams (1735-1826). Jefferson, 'n Demokratiese-Republikein wat gedink het dat die nasionale regering 'n beperkte rol in die lewens van die burgers moet speel, is in 1800 tot president verkies. Tydens sy twee ampstermyne (1801-1809) het die VSA die Louisiana-gebied gekoop en Lewis en Clark ondersoek die groot nuwe verkryging. Alhoewel Jefferson individuele vryheid bevorder het, was hy ook 'n slawe -eienaar. Nadat hy sy amp verlaat het, het hy teruggetrek na sy plantasie in Virginia, Monticello, en gehelp om die Universiteit van Virginia te stig.
Thomas Jefferson se vroeë jare
Thomas Jefferson is gebore op 13 April 1743 in Shadwell, 'n plantasie op 'n groot stuk grond naby die huidige Charlottesville, Virginia. Sy pa, Peter Jefferson (1707/08-57), was 'n suksesvolle planter en landmeter en sy ma, Jane Randolph Jefferson (1720-76), kom uit 'n prominente Virginia-familie. Thomas was hul derde kind en oudste seun; hy het ses susters en een oorlewende broer gehad.
In 1762 studeer Jefferson aan die College of William and Mary in Williamsburg, Virginia, waar hy na bewering 15 uur lank studeer en daarna daagliks nog ure lank viool oefen. Hy studeer verder in die regte onder leiding van die gerespekteerde prokureur van Virginia, George Wythe (daar was destyds geen amptelike regskole in Amerika nie, en die ander leerlinge van Wythe was toekomstige hoofregter John Marshall en staatsman Henry Clay). Jefferson het in 1767 as prokureur begin werk. As lid van die koloniale Virginia's House of Burgesses van 1769 tot 1775, het Jefferson, wat bekend was vir sy gereserveerde manier, erkenning verwerf vir die skryf van 'n pamflet, "A Summary View of the Rights of British America "(1774), wat verklaar dat die Britse parlement geen reg het om gesag uit te oefen oor die Amerikaanse kolonies nie.
Huwelik en Monticello
Nadat sy pa gesterf het toe Jefferson 'n tiener was, het die toekomstige president die eiendom van Shadwell geërf. In 1768 begin Jefferson 'n bergtop op die grond skoonmaak ter voorbereiding van die elegante baksteenhuis wat hy daar sou bou, Monticello ('klein berg' in Italiaans). Jefferson, wat 'n groot belangstelling in argitektuur en tuinmaak gehad het, het die huis en sy uitgebreide tuine self ontwerp. In die loop van sy lewe het hy Monticello opgeknap en uitgebrei en dit gevul met kuns, fyn meubels en interessante toerusting en argitektoniese besonderhede. Hy het rekords gehou van alles wat op die plantasie van 5.000 hektaar gebeur het, insluitend daaglikse weerberigte, 'n tuinboek en notas oor sy slawe en diere.
Op 1 Januarie 1772 trou Jefferson met Martha Wayles Skelton (1748-82), 'n jong weduwee. Die egpaar verhuis na Monticello en kry uiteindelik ses kinders; slegs twee van hul dogters-Martha (1772-1836) en Mary (1778-1804)-het tot volwassenheid oorleef. In 1782 sterf Jefferson se vrou Martha op 33 -jarige ouderdom na komplikasies van die bevalling. Jefferson was ontsteld en trou nooit weer nie. Daar word egter geglo dat hy meer kinders gehad het by een van sy slawe, Sally Hemings (1773-1835), wat ook die halfsuster van sy vrou was.
Slawerny was 'n teenstrydige kwessie in Jefferson se lewe. Alhoewel hy 'n voorstander van individuele vryheid was en op 'n stadium 'n plan vir geleidelike emansipasie van slawe in Amerika bevorder het, het hy sy lewe lank slawe besit. Terwyl hy ook in die Onafhanklikheidsverklaring geskryf het dat "alle mense gelyk geskape is", het hy geglo Afro -Amerikaners was biologies minderwaardig as blankes en het gedink dat die twee rasse nie vreedsaam in vryheid kan saamleef nie. Jefferson het ongeveer 175 slawe van sy pa en skoonpa geërf en het na raming 600 slawe in die loop van sy lewe. Hy het slegs 'n klein aantal daarvan in sy testament bevry; die meerderheid is verkoop na sy dood.
Thomas Jefferson en die Amerikaanse rewolusie
In 1775, met die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog wat onlangs aan die gang was, is Jefferson gekies as afgevaardigde van die Tweede Kontinentale Kongres. Alhoewel hy nie bekend was as 'n groot spreker nie, was hy 'n begaafde skrywer, en op 33-jarige ouderdom is hy gevra om die Onafhanklikheidsverklaring op te stel (voordat hy begin skryf het, bespreek Jefferson die inhoud van die dokument met 'n opstelkomitee van vyf lede wat John Adams en Benjamin Franklin). Die Onafhanklikheidsverklaring, wat verduidelik waarom die 13 kolonies vry van Britse heerskappy wil wees en ook die belangrikheid van individuele regte en vryhede uiteensit, is op 4 Julie 1776 aangeneem.
In die herfs van 1776 bedank Jefferson uit die kontinentale kongres en word hy herkies in die Virginia House of Delegates (voorheen die House of Burgesses). Hy beskou die Virginia -statuut vir godsdiensvryheid, wat hy aan die einde van die 1770's geskryf het en wat Virginia -wetgewers uiteindelik in 1786 geslaag het, as een van die belangrikste prestasies van sy loopbaan. Dit was 'n voorloper van die eerste wysiging van die Amerikaanse grondwet, wat mense se reg op aanbidding beskerm soos hulle wil.
Van 1779 tot 1781 het Jefferson as goewerneur van Virginia gedien, en van 1783 tot 1784 'n tweede keer in die kongres (toe amptelik bekend, sedert 1781, as die Congress of the Confederation). In 1785 volg hy Benjamin Franklin (1706-90) op as Amerikaanse minister van Frankryk. Jefferson se pligte in Europa het beteken dat hy nie die konstitusionele konvensie in Philadelphia in die somer van 1787 kon bywoon nie; Hy is egter op die hoogte gehou van die verrigtinge om 'n nuwe nasionale grondwet op te stel, en word later bepleit om 'n handves van regte en presidensiële termyn in te sluit.
Jefferson se pad na die presidensie
Nadat hy in die herfs van 1789 na Amerika teruggekeer het, aanvaar Jefferson 'n afspraak van president George Washington (1732-99) om die eerste staatsekretaris van die nuwe land te word. In hierdie pos het Jefferson bots met die Amerikaanse minister van finansies, Alexander Hamilton (1755/57-1804) oor buitelandse beleid en hul verskillende interpretasies van die Amerikaanse grondwet. In die vroeë 1790's was Jefferson, wat 'n sterk staat en plaaslike regering was, mede-stigter van die Demokraties-Republikeinse Party om die Federalistiese Party van Hamilton teë te staan, wat hom beywer vir 'n sterk nasionale regering met breë magte oor die ekonomie.
In die presidentsverkiesing van 1796 het Jefferson teen John Adams geveg en die tweede hoogste aantal stemme gekry, wat volgens die destydse wet hom vise -president geword het.
Jefferson het weer teen Adams gehardloop tydens die presidentsverkiesing van 1800, wat 'n bitter stryd tussen die federaliste en die Demokrate-Republikeine geword het. Jefferson het Adams verslaan; Weens 'n gebrek in die kiesstelsel het Jefferson egter gebind met die mede-demokratiese-republikeinse Aaron Burr (1756-1836). Die Huis van Verteenwoordigers het die staking verbreek en Jefferson in die amp gestem. Om 'n herhaling van hierdie situasie te voorkom, het die Kongres die twaalfde wysiging van die Amerikaanse grondwet voorgestel, wat afsonderlike stemme vir president en vise -president vereis. Die wysiging is in 1804 bekragtig.
Jefferson word derde Amerikaanse president
Jefferson is op 4 Maart 1801 in die amp gesweer; dit was die eerste presidensiële inhuldiging wat in Washington, DC gehou is (George Washington is in 1789 in New York ingehuldig; in 1793 is hy in Philadelphia beëdig, net soos sy opvolger, John Adams, in 1797.) In plaas daarvan om in 'n met 'n perdekar, het Jefferson die tradisie verbreek en na en van die seremonie geloop.
Een van die belangrikste prestasies van Jefferson se eerste administrasie was die aankoop van die Louisiana -gebied uit Frankryk vir $ 15 miljoen in 1803. Op meer as 820 000 vierkante myl het die Louisiana -aankoop (wat lande insluit tussen die Mississippirivier en die Rocky Mountains en die Golf ingesluit) ingesluit van Mexiko tot die huidige Kanada) het die grootte van die Verenigde State effektief verdubbel. Jefferson het toe ontdekkingsreisigers Meriwether Lewis en William Clark opdrag gegee om die onbekende land, plus die gebied daarbuite, na die Stille Oseaan te verken. (Destyds het die meeste Amerikaners binne 50 myl van die Atlantiese Oseaan gewoon.) Lewis en Clark se ekspedisie, vandag bekend as die Corps of Discovery, duur van 1804 tot 1806 en verskaf waardevolle inligting oor die geografie, Amerikaanse Indiese stamme en diere en plante die lewe van die westelike deel van die vasteland.
LEES MEER: Lewis en Clark: 'n tydlyn van die buitengewone ekspedisie
In 1804 het Jefferson vir herverkiesing gekies en die federalistiese kandidaat Charles Pinckney (1746-1825) van Suid-Carolina verslaan met meer as 70 persent van die gewilde stemme en 'n kiestelling van 162-14. Gedurende sy tweede termyn fokus Jefferson daarop om Amerika uit die Napoleontiese oorloë van Europa (1803-15) te probeer hou. Nadat Groot -Brittanje en Frankryk, wat in 'n oorlog was, albei Amerikaanse handelskepe begin teister het, het Jefferson egter die Embargo Act van 1807 geïmplementeer. Dit is in 1809 herroep en ondanks die pogings van die president om neutraliteit te behou, het die VSA in die oorlog van 1812 uiteindelik oorlog gevoer teen Brittanje. Jefferson verkies om nie in 1808 vir 'n derde termyn te kies nie en word opgevolg deur James Madison ( 1751-1836), 'n mede-Virginiër en voormalige Amerikaanse minister van buitelandse sake.
Thomas Jefferson se later jare en dood
Jefferson het sy post-presidensiële jare in Monticello deurgebring, waar hy voortgegaan het met sy vele belangstellings, waaronder argitektuur, musiek, lees en tuinmaak. Hy het ook gehelp met die stigting van die Universiteit van Virginia, wat sy eerste klasse in 1825 gehou het. Jefferson was betrokke by die ontwerp van die geboue en kurrikulum van die skool, en het verseker dat die skool, in teenstelling met ander Amerikaanse kolleges destyds, geen godsdienstige verbintenis of godsdienstige vereistes het nie. studente.
Jefferson sterf op 83 -jarige ouderdom in Monticello op 4 Julie 1826, die 50ste herdenking van die aanneming van die Onafhanklikheidsverklaring. Toevallig is John Adams, Jefferson se vriend, voormalige mededinger en mede -ondertekenaar van die Onafhanklikheidsverklaring, dieselfde dag dood. Jefferson is in Monticello begrawe. As gevolg van die aansienlike skuld wat die voormalige president gedurende sy lewe opgebou het, is sy huis, meubels en slawe op 'n veiling verkoop ná sy dood. Monticello is uiteindelik verkry deur 'n organisasie sonder winsbejag, wat dit in 1954 vir die publiek oopgemaak het.
Jefferson bly 'n Amerikaanse ikoon. Sy gesig verskyn op die Amerikaanse nikkel en word by Mount Rushmore in klip gesny. Die Jefferson Memorial, naby die National Mall in Washington, DC, is op 13 April 1943 toegewy, die 200ste herdenking van Jefferson se geboorte.
President Thomas Jefferson Feite en tydlyn
President Thomas Jefferson het sy amp in 1800 aangeneem, wat die eerste keer was dat 'n ander politieke party in Amerika beheer oor die uitvoerende gesag oorneem. Sy presidentskap word gekenmerk deur verskillende sienings.
Daar sal baie wees wat hom as een van die beste presidente van alle tye beskou, en sommige beskou hom as 'n huigelaar wat depressie veroorsaak het en krediet vir John Adams se prestasies geneem het.
Thomas Jefferson is gebore op 13 April 1743 (2 April 1743, Old Style, Juliaanse kalender), in die gesinshuis in Shadwell Plantation in die kolonie Virginia, die derde van tien kinders.  Hy was van Engelse en moontlik Walliese afkoms en is gebore as 'n Britse onderdaan.  Sy pa Peter Jefferson was 'n planter en landmeter wat gesterf het toe Jefferson veertien was, sy ma was Jane Randolph. [b] Peter Jefferson verhuis sy gesin na Tuckahoe Plantation in 1745 na die dood van William Randolph III, die eienaar van die plantasie en Jefferson se vriend, wat in sy testament Peter se voog van Randolph se kinders genoem het. Die Jeffersons keer in 1752 terug na Shadwell, waar Peter in 1757 sterf, sy boedel is verdeel tussen sy seuns Thomas en Randolph.  John Harvie Sr. word toe Thomas se voog.  Thomas het ongeveer 5000 hektaar groot grond, insluitend Monticello, geërf. Hy het op 21 -jarige ouderdom volle gesag oor sy eiendom aanvaar. 
Onderwys, vroeë gesinslewe
Jefferson het sy opleiding by die Randolph -kinders begin met tutors by Tuckahoe.  Thomas se pa, Peter, was self-geleerd, en omdat hy spyt was dat hy nie 'n formele opleiding gehad het nie, het hy Thomas, op vyfjarige ouderdom, vroeg in 'n Engelse skool aangegaan. In 1752, op negejarige ouderdom, het hy 'n plaaslike skool bygewoon wat deur 'n Skotse Presbiteriaanse predikant geleer is, en het hy ook die natuurwêreld begin bestudeer, waarvoor hy baie lief was. Op hierdie tydstip het hy Latyn, Grieks en Frans begin studeer, terwyl hy ook leer perdry het. Thomas lees ook boeke uit sy pa se beskeie biblioteek.  Hy is van 1758 tot 1760 geleer deur dominee James Maury naby Gordonsville, Virginia, waar hy geskiedenis, wetenskap en die klassieke studeer het terwyl hy by Maury se familie aan boord was.   Gedurende hierdie tydperk het Jefferson verskillende Amerikaanse Indiane leer ken en daarmee bevriend geraak, waaronder die beroemde Cherokee -hoof Ontasseté wat gereeld by Shadwell gestop het om te besoek, op pad na Williamsburg om handel te dryf.   Gedurende die twee jaar wat Jefferson by die Maury -gesin was, reis hy na Williamsburg en was 'n gas van kolonel Dandridge, die vader van Martha Washington. In Williamsburg ontmoet die jong Jefferson Patrick Henry, agt jaar ouer as hy, en hy het 'n gemeenskaplike belangstelling in vioolspel. 
Jefferson betree die College of William & amp Mary in Williamsburg, Virginia, op die ouderdom van 16 en studeer wiskunde, metafisika en filosofie onder professor William Small. Onder die leiding van Small het Jefferson die idees van die Britse empiriste teëgekom, waaronder John Locke, Francis Bacon en Isaac Newton. Small het Jefferson aan George Wythe en Francis Fauquier voorgestel. Small, Wythe en Fauquier het Jefferson erken as 'n man met 'n buitengewone vermoë en het hom in hul binnekring ingesluit, waar hy gereeld lid geword het van hul Vrydagete, waar politiek en filosofie bespreek is. Jefferson het later geskryf dat hy 'meer algemene gesonde verstand, meer rasionele en filosofiese gesprekke gehoor het as in die res van my lewe'.  Gedurende sy eerste jaar op die universiteit het hy meer partytjies en dans gekry en was hy nie spaarsaam met sy uitgawes gedurende sy tweede jaar nie, want hy was spyt dat hy baie tyd en geld weggekrap het, en hy het homself toegepas op vyftien uur studie n dag.  Jefferson verbeter sy Frans en Grieks en sy vaardigheid in die viool. Hy studeer twee jaar nadat hy in 1762 begin het. Hy het die wet gelees onder die leiding van Wythe om sy regslisensie te bekom terwyl hy as advokaat in sy kantoor gewerk het.  Hy lees ook 'n wye verskeidenheid Engelse klassieke en politieke werke.  Jefferson was goed gelees in 'n wye verskeidenheid onderwerpe, wat saam met die regte en filosofie geskiedenis, natuurreg, natuurgodsdiens, etiek en verskeie gebiede in die wetenskap insluitend die landbou insluit. Oor die algemeen put hy baie diep uit oor die filosowe. Gedurende die studiejare onder die wakende oog van Wythe, het Jefferson 'n opname gemaak van sy uitgebreide lesings in sy Gewone boek.  Wythe was so beïndruk met Jefferson dat hy later sy hele biblioteek aan Jefferson sou bemaak. 
Die jaar 1765 was 'n gebeurtenisvolle gebeurtenis in die gesin van Jefferson. In Julie trou sy suster Martha met sy goeie vriend en metgesel Dabney Carr, wat Jefferson baie tevrede was. In Oktober rou hy oor sy suster Jane se onverwagte dood op 25 -jarige ouderdom en skryf 'n afskeidsskrif in Latyn.  Jefferson het sy boeke waardeer en drie biblioteke in sy leeftyd bymekaargemaak. Die eerste, 'n biblioteek van 200 volumes wat in sy jeug begin is, wat boeke insluit wat van sy vader geërf is en wat deur George Wythe aan hom oorgelaat is , is vernietig toe sy Shadwell -huis in 'n brand van 1770 gebrand het. Tog het hy sy versameling teen 1773 aangevul met 1.250 titels, en dit het in 1814 tot byna 6.500 volumes gegroei.  Hy organiseer sy groot verskeidenheid boeke in drie breë kategorieë wat ooreenstem met elemente van die menslike verstand: geheue, rede en verbeelding.  Nadat die Britte die Library of Congress tydens die brand van Washington verbrand het, verkoop hy hierdie tweede biblioteek aan die Amerikaanse regering om die Library of Congress -versameling te begin, vir die prys van $ 23,950. Jefferson het 'n deel van die geld wat deur die verkoop verseker is, gebruik om 'n deel van sy groot skuld af te betaal en $ 10 500 aan William Short en $ 4,870 aan John Barnes van Georgetown oor te betaal. Hy het egter gou weer begin versamel vir sy persoonlike biblioteek en aan John Adams geskryf: "Ek kan nie sonder boeke lewe nie."   Hy het 'n nuwe biblioteek begin bou met sy persoonlike gunstelinge, en teen sy dood 'n dekade later het dit tot byna 2000 volumes gegroei. 
Prokureur en Huis van Burgesses
Jefferson is in 1767 in die kroeg van Virginia opgeneem en woon toe by sy ma in Shadwell.  Benewens die beoefening van die regte, verteenwoordig Jefferson Albemarle County as 'n afgevaardigde in die Virginia House of Burgesses van 1769 tot 1775.  Hy het hervormings na slawerny nagestreef. Hy het in 1769 wetgewing ingestel wat meesters toelaat om beheer oor die emansipasie van slawe te neem en diskresie van die koninklike goewerneur en die algemene hof afneem. Hy het sy neef Richard Bland oorreed om die wet se besluit te neem, maar die reaksie was sterk negatief. 
Jefferson het sewe sake vir slawe wat vryheid soek  geneem en sy fooi vir een kliënt, wat beweer het dat hy vrygelaat moet word voor die wettige ouderdom van een-en-dertig, vrygestel in gevalle van inter-rassige grootouers.  Hy het die natuurwet aangevoer om te argumenteer, "elkeen kom in die wêreld met 'n reg op sy eie persoon en gebruik dit na sy eie wil. Dit is wat persoonlike vryheid genoem word, en word aan hom gegee deur die outeur van die natuur, omdat dit nodig is vir sy eie lewensonderhoud. " Die regter het hom afgesny en teen sy kliënt beslis. As 'n troos het Jefferson sy kliënt geld gegee, wat moontlik daarna gebruik kon word om sy ontsnapping te help.  Hy het later hierdie sentiment opgeneem in die Onafhanklikheidsverklaring.  Hy het ook in 1767 68 sake vir die Algemene Hof van Virginia aangeneem, benewens drie noemenswaardige sake: Howell v. Nederland (1770), Bolling v. Bolling (1771), en Blair v. Blair (1772). 
Die Britse parlement het die ondraaglike wette in 1774 goedgekeur, en Jefferson het 'n resolusie geskryf waarin 'n 'Dag van vas en gebed' protesteer word, sowel as 'n boikot van alle Britse goedere. Sy besluit is later uitgebrei tot 'N Opsomming van die regte van Brits -Amerika, waarin hy aangevoer het dat mense die reg het om hulself te regeer. 
Monticello, huwelik en gesin
In 1768 begin Jefferson met die bou van sy primêre woning Monticello (Italiaans vir "Little Mountain") op 'n heuwel met 'n uitsig oor sy plantasie van 20 hektaar groot. [c] Hy het die grootste deel van sy volwasse lewe ontwerp om Monticello as argitek te ontwerp, en het gesê: "Argitektuur is my vreugde, en dit is een van my gunsteling vermaaklikhede."  Die konstruksie is meestal deur plaaslike messelaars en timmermanne gedoen, bygestaan ​​deur die slawe van Jefferson. 
Hy verhuis na die South Pavilion in 1770. Om Monticello in 'n neoklassieke meesterstuk in die Palladiaanse styl te verander, was sy meerjarige projek. 
Op 1 Januarie 1772 trou Jefferson met sy derde neef  Martha Wayles Skelton, die 23-jarige weduwee van Bathurst Skelton, en sy verhuis na die South Pavilion.   Sy was 'n gereelde gasvrou vir Jefferson en het die groot huishouding bestuur. Biograaf Dumas Malone beskryf die huwelik as die gelukkigste tydperk van Jefferson se lewe.  Martha het wyd gelees, fyn handwerk gedoen en was 'n bekwame pianis. Jefferson vergesel haar dikwels op die viool of tjello.  ​​Gedurende hul tien huweliksjare het Martha ses kinders gebaar: Martha "Patsy" (1772-1836) Jane (1774-1775) 'n seun wat slegs 'n paar weke in 1777 geleef het Mary "Polly" (1778-1804) Lucy Elizabeth (1780-1781) en nog 'n Lucy Elizabeth (1782-1784).  [d] Net Martha en Mary het meer as 'n paar jaar oorleef. 
Martha se pa John Wayles is in 1773 oorlede, en die egpaar het 135 slawe, 45 000 km² en die skuld van die landgoed geërf. Dit het Jefferson jare geneem om te voldoen, wat bygedra het tot sy finansiële probleme. 
Martha het later aan 'n swak gesondheid, insluitend diabetes, gely en gereeld geboorte het haar verder verswak. Haar ma is jonk oorlede, en Martha het as meisie by twee stiefmoeders gewoon. 'N Paar maande na die geboorte van haar laaste kind sterf sy op 6 September 1782, met Jefferson aan haar bed. Kort voor haar dood het Martha Jefferson belowe om nooit weer te trou nie, en vir hom gesê dat sy dit nie sou kon verdra dat 'n ander ma haar kinders laat grootmaak nie.  Jefferson was hartseer oor haar dood en stap meedoënloos heen en weer, amper tot op die punt van uitputting. Hy het na drie weke na vore gekom en saam met sy dogter Martha lang ritte op afgesonderde paaie onderneem, deur haar beskrywing "'n eensame getuie van menige gewelddadige uitbarsting".  
Nadat hy as minister van buitelandse sake gewerk het (1790–93), keer hy terug na Monticello en begin met 'n verbouing op grond van die argitektoniese konsepte wat hy in Europa verwerf het. Die werk het gedurende die grootste deel van sy presidentskap voortgegaan en is in 1809 voltooi.  
Jefferson was die hoofskrywer van die Onafhanklikheidsverklaring. Die sosiale en politieke ideale van die dokument is deur Jefferson voorgestel voor die inhuldiging van Washington.  Op 33 -jarige ouderdom was hy een van die jongste afgevaardigdes na die Tweede Kontinentale Kongres wat begin in 1775 by die uitbreek van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, waar 'n formele onafhanklikheidsverklaring van Brittanje oorweldigend bevoordeel was.  Jefferson kies sy woorde vir die verklaring in Junie 1775, kort nadat die oorlog begin het, waar die idee van onafhanklikheid van Brittanje lank reeds gewild geword het onder die kolonies. Hy is geïnspireer deur die Verligtingsideale van die heiligheid van die individu, sowel as deur die geskrifte van Locke en Montesquieu. 
Hy het John Adams, 'n opkomende leier van die kongres, opgesoek.  Hulle het goeie vriende geword en Adams ondersteun Jefferson se aanstelling in die komitee van vyf wat gevorm is om 'n onafhanklikheidsverklaring op te stel ter bevordering van die Lee -resolusie wat deur die kongres aangeneem is, wat die Verenigde Kolonies onafhanklik verklaar het. Die komitee het aanvanklik gedink dat Adams die dokument moet skryf, maar Adams het die komitee oorreed om Jefferson te kies. [e]
Jefferson het die komende sewentien dae met ander komiteelede beraadslaag en sy voorgestelde konsep van die Virginia -grondwet, George Mason se konsep van die Virginia -verklaring van regte en ander bronne gebruik.  Die ander komiteelede het 'n paar veranderinge aangebring, en 'n finale konsep is op 28 Junie 1776 aan die kongres voorgelê. 
Die verklaring is op Vrydag, 28 Junie ingedien, en die kongres het op Maandag 1 Julie  begin debatteer oor die inhoud daarvan, wat gelei het tot die weglating van 'n vierde van die teks, , insluitend 'n gedeelte wat krities was oor koning George III en " Jefferson se klousule teen slawerny ".   Jefferson was ontevrede oor die veranderinge, maar hy het nie in die openbaar gepraat oor die hersienings nie. [f] Op 4 Julie 1776 bekragtig die Kongres die Verklaring, en afgevaardigdes onderteken dit op 2 Augustus; hulle pleeg 'n verraad teen die Kroon.  Jefferson se aanhef word beskou as 'n volgehoue ​​verklaring van menseregte, en die frase "all men are created equal" is 'een van die bekendste sinne in die Engelse taal' genoem met 'die sterkste en gevolglike woorde in Amerikaanse geskiedenis ".  
Virginia -wetgewer en goewerneur
Aan die begin van die rewolusie was Jefferson 'n kolonel en word hy op 26 September 1775 aangewys as bevelvoerder van die Albemarle County Militia.  Hy word toe verkies tot die Virginia House of Delegates in Albemarle County in September 1776, toe hy 'n staat finaliseer. grondwet was 'n prioriteit.   Byna drie jaar lank het hy gehelp met die grondwet en was hy veral trots op sy wetsontwerp vir die vestiging van godsdiensvryheid, wat staatsondersteuning van godsdienstige instellings of handhawing van godsdiensleer verbied het.  Die wetsontwerp slaag nie, net soos sy wetgewing om die Anglikaanse kerk te onttrek, maar albei is later herleef deur James Madison. 
In 1778 kry Jefferson die taak om die wette van die staat te hersien. Hy het 126 wetsontwerpe in drie jaar opgestel, waaronder wette om die regstelsel te vaartbelyn. Jefferson se voorgestelde statute maak voorsiening vir algemene onderwys, wat hy as die basis van die "republikeinse regering" beskou het.  Hy het ontsteld geraak dat Virginia se magtige landgenote 'n oorerflike aristokrasie word. Hy het die leiding geneem in die afskaffing van wat hy 'feodale en onnatuurlike onderskeid' genoem het. Hy het wette geteiken, soos behels en primogeniteit waarmee die oudste seun die hele grond geërf het. Die wette het dit ewigdurend gemaak: die een wat die grond geërf het, kon dit nie verkoop nie, maar moes dit aan sy oudste seun bemaak. As gevolg hiervan het toenemend groot plantasies, gewerk deur wit huurders en swart slawe, groot geword en rykdom en politieke mag in die oostelike ("Tidewater") tabakgebiede.  Gedurende die Revolusionêre era is al sulke wette herroep deur die state wat dit gehad het. 
Jefferson is in 1779 en 1780 vir 'n jaar verkies tot goewerneur.  Hy het die hoofstad van die staat van Williamsburg na Richmond oorgeplaas en maatreëls ingestel vir openbare onderwys, godsdiensvryheid en hersiening van erfeniswette. 
Tydens generaal Benedict Arnold se inval in Virginia in 1781, het Jefferson Richmond ontsnap net voor die Britse magte, en die stad is deur die mans van Arnold verwoes.   Jefferson het 'n noodgeval gestuur na kolonel Sampson Mathews, wie se burgermag naby was, om Arnold se pogings te stuit.   Gedurende hierdie tyd woon Jefferson by vriende in die omliggende distrikte Richmond. Een van hierdie vriende was William Fleming, 'n universiteitsvriend van hom. Jefferson het ten minste een nag by sy plantasie Summerville in Chesterfield County gebly.  Generaal Charles Cornwallis het daardie lente 'n kavalleriemag onder leiding van Banastre Tarleton gestuur om Jefferson en lede van die Vergadering by Monticello te vang, maar Jack Jouett van die Virginia -milisie het die Britse plan in die wiele gery. Jefferson het na Poplar Forest ontsnap, sy plantasie in die weste.  Toe die Algemene Vergadering in Junie 1781 weer byeenkom, het dit ondersoek ingestel na die optrede van Jefferson wat uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom het dat Jefferson met eer opgetree het-maar hy is nie herkies nie. 
In April dieselfde jaar sterf sy dogter Lucy op eenjarige ouderdom. 'N Tweede dogter met die naam is die volgende jaar gebore, maar sy is op driejarige ouderdom oorlede. 
Aantekeninge oor die staat Virginia
Jefferson het 'n ondersoekbrief in 1780 ontvang oor die aardrykskunde, geskiedenis en regering van Virginia van die Franse diplomaat François Barbé-Marbois, wat data oor die Verenigde State versamel het. Jefferson het sy skriftelike antwoorde in 'n boek opgeneem, Aantekeninge oor die staat Virginia (1785).  Hy het die boek oor vyf jaar saamgestel, insluitend resensies van wetenskaplike kennis, die geskiedenis van Virginia, politiek, wette, kultuur en aardrykskunde.  Die boek ondersoek wat 'n goeie samelewing is en gebruik Virginia as 'n voorbeeld. Jefferson bevat uitgebreide gegewens oor die natuurlike hulpbronne en die ekonomie van die staat en het uitgebrei geskryf oor slawerny, misgenerasie en sy oortuiging dat swartes en blankes nie as vrye mense in een samelewing kan saamleef nie as gevolg van geregverdigde wrokke van slawe.  Hy skryf ook oor sy sienings oor die Amerikaanse Indiër en beskou dit as gelykes in liggaam en gees vir Europese setlaars.  
Notas is die eerste keer in 1785 in Frans gepubliseer en verskyn in Engels in 1787.  Biograaf George Tucker beskou die werk as "verbasend in die omvang van die inligting wat 'n enkele individu dus kon bekom oor die fisiese kenmerke van die staat. ",  en Merrill D. Peterson beskryf dit as 'n prestasie waarvoor alle Amerikaners dankbaar moet wees. 
Lid van die kongres
Die Verenigde State het 'n kongres van die Konfederasie gestig na die oorwinning in die Revolusionêre Oorlog en 'n vredesverdrag met Groot -Brittanje in 1783, waartoe Jefferson as 'n afgevaardigde van Virginia aangestel is. Hy was 'n lid van die komitee wat buitelandse wisselkoerse vasgestel het en beveel 'n Amerikaanse geldeenheid aan wat gebaseer is op die desimale stelsel wat aangeneem is.  Hy het die stigting van die Komitee van die State aangeraai om die magsvakuum te vul wanneer die kongres in reses was.  Die komitee vergader toe die kongres verdaag, maar meningsverskille maak dat dit nie funksioneel is nie. 
In die kongres se sessie 1783–84 het Jefferson as voorsitter van komitees opgetree om 'n lewensvatbare regeringstelsel vir die nuwe Republiek in te stel en 'n beleid voor te stel vir die vestiging van die westelike gebiede. Jefferson was die hoofskrywer van die grondverordening van 1784, waardeur Virginia die groot gebied aan die nasionale regering afgestaan ​​het wat noordwes van die Ohio -rivier geëis is. Hy het daarop aangedring dat hierdie gebied deur geen van die dertien state as koloniale gebied gebruik mag word nie, maar dat dit in dele verdeel moet word wat state kan word. Hy het in die beginfase grense vir nege nuwe state opgestel en 'n verordening opgestel wat slawerny in al die gebiede van die land verbied. Die kongres het uitgebreide hersienings gedoen, waaronder die verwerping van die verbod op slawerny.   Die bepalings wat slawerny verbied, staan ​​later bekend as die 'Jefferson Proviso'; dit is drie jaar later in die Noordwes -verordening van 1787 aangepas en geïmplementeer en het die wet vir die hele Noordwes geword. 
Minister van Frankryk
In 1784 word Jefferson deur die kongres van die konfederasie [g] gestuur om by Benjamin Franklin en John Adams in Parys aan te sluit as gevolmagtigde minister vir die onderhandeling van verdrae van liefde en handel met Groot -Brittanje, Rusland, Oostenryk, Pruise, Denemarke, Sakse, Hamburg, Spanje, Portugal, Napels, Sardinië, die pouslike state, Venesië, Genua, Toskane, die sublieme poort, Marokko, Algiers, Tunis en Tripoli.  Sommiges was van mening dat die pasgetroude Jefferson depressief was en dat die opdrag hom sou aflei van sy vrou se dood.  Saam met sy jong dogter Patsy en twee bediendes vertrek hy in Julie 1784 en arriveer die volgende maand in Parys.   Minder as 'n jaar later het hy die bykomende plig gekry om Franklin as minister in Frankryk op te volg. Die Franse minister van buitelandse sake, graaf de Vergennes, het gesê: "U vervang meneer Franklin, hoor ek." Jefferson antwoord: 'Ek slaag. Niemand kan hom vervang nie. " Gedurende sy vyf jaar in Parys het Jefferson 'n leidende rol gespeel in die vorming van die buitelandse beleid van die Verenigde State. 
Jefferson het Patsy laat opvoed by die Pentemont Abbey. In 1786 ontmoet hy en raak hy verlief op Maria Cosway, 'n bekwame en getroude Italiaans-Engelse musikant van 27. Hulle het mekaar gereeld oor 'n tydperk van ses weke gesien. Sy keer terug na Groot -Brittanje, maar hulle voer 'n lewenslange korrespondensie. 
Jefferson het in Junie 1787 sy jongste oorlewende kind, die negejarige Polly, gestuur, wat op haar reis vergesel is deur 'n jong slaaf uit Monticello, Sally Hemings. Jefferson het haar ouer broer, James Hemings, as deel van sy huishoudelike personeel na Parys geneem en hom in die Franse kookkuns opgelei.  Volgens Sally se seun, Madison Hemings, het die 16-jarige Sally en Jefferson 'n seksuele verhouding in Parys begin, waar sy swanger geraak het.  Volgens sy verslag het Hemings ingestem om eers na die Verenigde State terug te keer nadat Jefferson beloof het om haar kinders te bevry wanneer hulle volwasse word. 
Terwyl hy in Frankryk was, het Jefferson 'n gereelde metgesel geword van die Marquis de Lafayette, 'n Franse held van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, en Jefferson het sy invloed gebruik om handelsooreenkomste met Frankryk aan te gaan.   Toe die Franse rewolusie begin, het Jefferson toegelaat dat sy woonplek in Parys, die Hôtel de Langeac, gebruik word vir vergaderings deur Lafayette en ander republikeine. Hy was in Parys tydens die storm van die Bastille  en het met Lafayette geraadpleeg terwyl laasgenoemde die Verklaring van die Regte van die Mens en die Burger opgestel het.  Jefferson vind gereeld dat sy pos deur posmeesters oopgemaak word, sodat hy sy eie versleuteltoestel uitgevind het, die "Wheel Cipher", wat hy vir die res van sy loopbaan belangrike kommunikasie in kode geskryf het.  [h] Jefferson verlaat Parys na Amerika in September 1789, met die voorneme om binnekort terug te keer, maar president George Washington het hom as die land se eerste minister van buitelandse sake aangestel en hom gedwing om in die land se hoofstad te bly.  Jefferson bly 'n vaste voorstander van die Franse Revolusie terwyl hy die gewelddadiger elemente daarvan opponeer. 
Kort nadat Jefferson teruggekeer het, aanvaar Jefferson Washington se uitnodiging om as minister van buitelandse sake te dien.  Op hierdie tydstip was die nasionale skuld en die permanente ligging van die hoofstad van groot belang. Jefferson het 'n nasionale skuld gekant, en verkies dat elke staat sy eie uittree, in teenstelling met die minister van finansies, Alexander Hamilton, wat die konsolidasie van verskillende state se skuld deur die federale regering wou konsolideer.  Hamilton het ook gewaagde planne gehad om die nasionale krediet en 'n nasionale bank op te rig, maar Jefferson het dit hard teengehou en probeer om sy agenda te ondermyn, wat Washington amper uit sy kabinet laat ontslaan het. Jefferson het later vrywillig die kabinet verlaat. 
Die tweede groot probleem was die permanente ligging van die hoofstad. Hamilton was 'n voorstander van 'n hoofstad naby die groot kommersiële sentrums van die noordooste, terwyl Washington, Jefferson en ander landbouers dit in die suide wou hê.  Na 'n lang stilstand is die kompromie van 1790 getref, wat die hoofstad aan die Potomacrivier permanent opgespoor het, en die federale regering het die oorlogskuld van al dertien state aangeneem. 
Terwyl hy in die regering in Philadelphia dien, stig Jefferson en die politieke protegee kongreslid James Madison die Nasionale koerant in 1791, saam met digter en skrywer Phillip Freneau, in 'n poging om Hamilton se federalistiese beleid teen te werk, wat Hamilton deur die invloedryke federalistiese koerant The Koerant van die Verenigde State. Die Nasionale koerant het veral kritiek gelewer op die beleid wat Hamilton bevorder het, dikwels deur anonieme opstelle onderteken met die pseudoniem Brutus op aandrang van Jefferson, wat eintlik deur Madison geskryf is.  In die lente van 1791 het Jefferson en Madison 'n vakansie na Vermont geneem. Jefferson het aan migraine gely en hy was moeg vir Hamilton se gevegte. 
In Mei 1792 is Jefferson ontsteld oor die politieke wedywerings wat hy vorm aan Washington aanneem, en dring daarop aan om hom daardie jaar weer as herenigende verkiesing te verkies.  Hy het die president aangespoor om die burgerskap byeen te bring na 'n party wat die demokrasie sou verdedig teen die korrupte invloed van banke en geldelike belange, soos deur die federaliste voorgehou. Geskiedkundiges erken hierdie brief as die vroegste afbakening van die beginsels van die Demokraties-Republikeinse Party.  Jefferson, Madison en ander demokraties-republikeinse organiseerders het die regte en state van die staat bevoordeel en die federale magskonsentrasie gekant, terwyl Hamilton meer mag vir die federale regering gesoek het. 
Jefferson ondersteun Frankryk teen Brittanje toe die twee nasies in 1793 veg, hoewel sy argumente in die kabinet onderbreek is deur die Franse Revolusionêre gesant Edmond-Charles Genêt se openlike minagting vir president Washington.  In sy gesprekke met die Britse minister George Hammond het Jefferson tevergeefs probeer om die Britte te oorreed om hul poste in die noordweste te ontruim en die VSA te vergoed vir slawe wat die Britte aan die einde van die oorlog bevry het. Op soek na 'n terugkeer na die privaat lewe, bedank Jefferson die kabinetspos in Desember 1793, miskien om sy politieke invloed van buite die administrasie te versterk. 
Nadat die Washington -administrasie met Groot -Brittanje (1794) oor die Jay -verdrag onderhandel het, het Jefferson 'n oorsaak gevind om sy party byeen te bring en 'n nasionale opposisie van Monticello gereël.  Die verdrag, ontwerp deur Hamilton, was daarop gemik om spanning te verminder en handel te verhoog. Jefferson het gewaarsku dat dit die Britse invloed sal verhoog en die republikanisme sal ondermyn, en noem dit "die dapperste daad [Hamilton en Jay] wat ooit die regering ondermyn het".  Die verdrag het geslaag, maar dit het in 1805 tydens Jefferson se administrasie verstryk en is nie hernu nie. Jefferson het sy pro-Franse standpunt tydens die geweld van die Reign of Terror voortgesit, hy wou die revolusie nie ontken nie: "Om terug te keer van Frankryk sou wees om die oorsaak van republikanisme in Amerika te ondermyn." 
Verkiesing van 1796 en vise -presidentskap
In die presidensiële veldtog van 1796 verloor Jefferson die stemkos van die kieskollege teen die federalis John Adams met 71–68 en word hy dus tot vise -president verkies.As voorsittende beampte van die senaat het hy 'n meer passiewe rol as sy voorganger John Adams aangeneem. Hy het die senaat toegelaat om vryelik debatte te voer en sy deelname beperk tot prosedurele kwessies, wat hy 'n 'eerbare en maklike' rol genoem het.  Jefferson het voorheen 40 jaar lank parlementêre reg en prosedure bestudeer, wat hom buitengewoon goed gekwalifiseer het om as voorsittende beampte te dien. In 1800 publiseer hy sy vergaderings oor die senaatprosedure 'N Handleiding vir parlementêre praktyk.  Jefferson sou slegs drie gelykop stemme in die senaat uitbring.
Jefferson het vier vertroulike gesprekke gevoer met die Franse konsul Joseph Létombe in die lente van 1797, waar hy Adams aangeval het, en voorspel dat sy mededinger slegs een termyn sou dien. Hy het Frankryk ook aangemoedig om Engeland binne te val, en het Létombe aangeraai om enige Amerikaanse gesante wat na Parys gestuur is, te stop deur hom opdrag te gee om "daarna te luister en dan die onderhandelinge lank uit te trek en hulle te versag deur die stedelikheid van die verrigtinge."  Dit verskerp die toon wat die Franse regering teenoor die Adams -administrasie aangeneem het. Nadat Adams se aanvanklike vredesgesante afgewys is, het Jefferson en sy ondersteuners 'n beroep gedoen vir die vrystelling van papiere wat verband hou met die voorval, die XYZ -saak genoem nadat die briewe gebruik is om die identiteit van die betrokke Franse amptenare te verdoesel.  Die taktiek het egter teruggekeer toe dit aan die lig gebring is dat Franse amptenare omkoopgeld geëis het, wat die openbare steun teen Frankryk versamel het. Die VSA het 'n onverklaarde vlootoorlog met Frankryk, bekend as die kwasi-oorlog, begin. 
Tydens die Adams -presidentskap het die federaliste die weermag herbou, nuwe belasting gehef en die Wet op vreemdelinge en sedisie uitgevaardig. Jefferson het geglo dat hierdie wette bedoel was om Demokrate-Republikeine te onderdruk, eerder as om vyandige vreemdelinge te vervolg, en beskou dit as ongrondwetlik.  Om opposisie byeen te bring, het hy en James Madison anoniem die Kentucky- en Virginia -resolusies geskryf en verklaar dat die federale regering geen reg het om magte uit te oefen wat nie spesifiek deur die state daaraan gedelegeer is nie.  Die besluite volg op die 'interposisie' -benadering van Madison, waarin state hul burgers kan beskerm teen federale wette wat hulle as ongrondwetlik beskou. Jefferson pleit vir nietigheid, sodat state federale wette heeltemal ongeldig kan maak.  [i] Jefferson het gewaarsku dat, "tensy dit op die drumpel gearresteer word", die Wet op vreemdelinge en sedisie 'hierdie state noodwendig tot revolusie en bloed sal dryf'. 
Die historikus Ron Chernow beweer dat "die teoretiese skade van die resolusies in Kentucky en Virginia diep en blywend was en 'n resep vir onenigheid was", wat bydra tot die Amerikaanse burgeroorlog sowel as later gebeurtenisse.  Washington was so ontsteld oor die resolusies dat hy aan Patrick Henry gesê het dat die resolusies 'stelselmatig en pertinent' sou volg 'die vakbond sou ontbind of dwang sou veroorsaak'. 
Jefferson het altyd Washington se leierskapsvaardighede bewonder, maar het gevoel dat sy federalistiese party die land in die verkeerde rigting lei. Jefferson het dit verstandig geag om nie sy begrafnis in 1799 by te woon nie weens akute verskille met Washington terwyl hy as minister van buitelandse sake was, en het in Monticello gebly. 
Verkiesing van 1800
In die presidentsverkiesing van 1800 het Jefferson nogmaals gestry teen die federalis John Adams. Adams se veldtog is verswak deur ongewilde belasting en kwaai federalistiese gevegte oor sy optrede in die kwasi-oorlog.  Demokrate-Republikeine het op die Alien and Sedition Acts gewys en die Federaliste daarvan beskuldig dat hulle geheime monargiste is, terwyl Federaliste daarvan beskuldig het dat Jefferson 'n goddelose libertyn in opspraak was vir die Franse.  Historikus Joyce Appleby het gesê dat die verkiesing 'een van die ernstigste in die annale van die Amerikaanse geskiedenis' is. 
Die Demokraties-Republikeine het uiteindelik meer stemme op die kieskollege gewen, maar sonder die stemme van die ekstra kiesers wat die gevolg was van die toevoeging van drie-vyfdes van die suide se slawe tot die bevolkingsberekening, sou Jefferson nie John Adams verslaan het nie.  Jefferson en sy vise-presidentskandidaat Aaron Burr het onverwags 'n gelyke totaal ontvang. As gevolg van die staking, is die verkiesing beslis deur die Federaal-gedomineerde Huis van Verteenwoordigers.  [j] Hamilton het namens Jefferson 'n beroep gedoen op federalistiese verteenwoordigers en hom as 'n minder politieke euwel as Burr beskou. Op 17 Februarie 1801, na ses en dertig stembriewe, het die Huis Jefferson tot president en Burr tot vise-president verkies. 
Die oorwinning is gekenmerk deur demokraties-republikeinse vieringe regoor die land.  Sommige van Jefferson se teenstanders het aangevoer dat hy sy oorwinning oor Adams te danke het aan die opgeblase aantal kiesers in die Suide, omdat hy slawe as 'n gedeeltelike bevolking onder die drie-vyfde-kompromie beskou het.  Ander beweer dat Jefferson James Asheton Bayard se stemmingsvrye verkiesingsstem verseker het deur die behoud van verskillende federalistiese poste in die regering te waarborg.  Jefferson betwis die bewering, en die historiese rekord is onomwonde. 
Die oorgang het glad verloop en was 'n waterskeiding in die Amerikaanse geskiedenis. Soos historikus Gordon S. Wood skryf, "was dit een van die eerste gewilde verkiesings in die moderne geskiedenis wat gelei het tot die vreedsame oordrag van mag van die een 'party' na die ander." 
Die Jefferson -kabinet
Sekretaris van die tesourie
Jefferson is deur hoofregter John Marshall by die nuwe Capitol in Washington, DC op 4 Maart 1801 ingesweer. In teenstelling met sy voorgangers, toon Jefferson 'n afkeer van formele etiket, hy kom alleen te perd sonder begeleiding, duidelik aangetrek  en , nadat hy afgeklim het, het hy sy eie perd na die nabygeleë stal teruggetrek.  Sy inhuldigingstoespraak het 'n noot van versoening getref en verklaar: "Ons is onder verskillende name genoem, broeders van dieselfde beginsel. Ons is almal Republikeine, ons is almal federaliste."  Ideologies beklemtoon Jefferson "gelyke en presiese geregtigheid aan alle mans", minderheidsregte en vryheid van spraak, godsdiens en pers.  Hy het gesê dat 'n vrye en demokratiese regering 'die sterkste regering op aarde' is.  Hy benoem gematigde Republikeine in sy kabinet: James Madison as minister van buitelandse sake, Henry Dearborn as minister van oorlog, Levi Lincoln as prokureur -generaal en Robert Smith as sekretaris van die vloot. 
Toe hy sy amp beklee, het hy eers 'n nasionale skuld van $ 83 miljoen gekonfronteer.  Hy het begin met die aftakeling van Hamilton se federalistiese fiskale stelsel met hulp van die minister van finansies, Albert Gallatin.  Jefferson se administrasie het die whisky -aksyns en ander belasting uitgeskakel nadat 'onnodige kantore' gesluit is en 'nuttelose ondernemings en uitgawes' besnoei is.   Hulle het probeer om die nasionale bank en die uitwerking daarvan op die toename van die nasionale skuld uitmekaar te haal, maar is deur Gallatin ontmoedig.  Jefferson het die vloot gekrimp en dit in vredestyd onnodig geag.  In plaas daarvan het hy 'n vloot goedkoop geweerbote opgeneem wat slegs vir verdediging gebruik is, met die idee dat hulle nie buitelandse vyandelikhede sou veroorsaak nie.  Na twee termyne het hy die nasionale skuld van $ 83 miljoen tot $ 57 miljoen verlaag. 
Jefferson het verskeie van diegene wat gevange is ingevolge die Wet op vreemdeling en sedisie, begenadig.  Republikeine van die kongres herroep die regswet van 1801, wat byna al die "middernagregters" van Adams uit die amp verwyder het. 'N Gevolglike aanstellingstryd het gelei tot die belangrikste beslissing van die Hooggeregshof in Marbury v. Madison, beweer geregtelike hersiening van optrede van die uitvoerende gesag.  Jefferson het drie regters van die Hooggeregshof aangestel: William Johnson (1804), Henry Brockholst Livingston (1807) en Thomas Todd (1807). 
Jefferson het sterk die behoefte gevoel aan 'n nasionale militêre universiteit, wat 'n offisier -ingenieurskorps vir 'n nasionale verdediging vervaardig, gebaseer op die vooruitgang van die wetenskappe, eerder as om op buitelandse bronne te vertrou vir top -ingenieurs met twyfelagtige lojaliteit.  Hy onderteken die Military Peace Establation Act op 16 Maart 1802 en stig sodoende die United States Military Academy in West Point. Die wet beskryf in 29 artikels 'n nuwe stel wette en perke vir die weermag. Jefferson het ook gehoop om hervorming in die uitvoerende gesag te bring, deur Federaliste en aktiewe teenstanders in die hele offisierkorps te vervang om Republikeinse waardes te bevorder. 
Jefferson het groot belangstelling getoon in die Library of Congress, wat in 1800 gestig is. Hy beveel gereeld boeke aan om dit aan te skaf. In 1802 het 'n kongresbesluit president Jefferson gemagtig om die eerste bibliotekaris van die kongres te noem en het hy die mag gegee om biblioteekreëls en -regulasies op te stel. Hierdie wet het die president en vise -president ook die reg gegee om die biblioteek te gebruik. 
Jefferson het 'n gasvrou nodig gehad toe daar dames in die Withuis was. Sy vrou, Martha, is in 1782 oorlede. Jefferson se twee dogters, Martha Jefferson Randolph en Maria Jefferson Eppes, het af en toe in hierdie rol gedien.  Op 27 Mei 1801 vra Jefferson Dolley Madison, die vrou van sy jarelange vriend James Madison, om die permanente gasvrou van die Withuis te wees. Sy aanvaar dit en besef die diplomatieke belangrikheid van die pos. Sy was ook verantwoordelik vir die voltooiing van die Withuis. Dolly was die gasheer van die Withuis vir die res van Jefferson se twee termyne en daarna nog agt jaar as presidentsvrou vir president James Madison, Jefferson se opvolger.  Geskiedkundiges het bespiegel dat Martha Jefferson 'n elegante First Lady sou gewees het wat gelyk was aan Martha Washington.  Alhoewel sy oorlede is voordat haar man die amp aangeneem het, word Martha Jefferson soms as 'n First Lady beskou. 
Eerste Barbary Oorlog
Amerikaanse handelskepe is deur die Royal Navy beskerm teen seerowers aan die Barbaryse kus toe die state Britse kolonies was.  Na onafhanklikheid het seerowers egter dikwels Amerikaanse handelskepe gevange geneem, vragte geplunder en bemanningslede verslaaf of vir losprys gehou. Jefferson was sedert 1785 daarteen gekant om hulde te bring aan die Barbary -state.  In Maart 1786 is hy en John Adams na Londen om te onderhandel met Tripoli se gesant, ambassadeur Sidi Haji Abdrahaman (of Sidi Haji Abdul Rahman Adja).  In 1801 het hy 'n Amerikaanse vloot onder Commodore Richard Dale gemagtig om 'n magsvertoning in die Middellandse See te maak, die eerste Amerikaanse vloot eskader wat die Atlantiese Oseaan oorgesteek het.  Na die eerste verlowing van die vloot, het hy die Kongres suksesvol om 'n oorlogsverklaring gevra.  Die daaropvolgende "Eerste Barbary -oorlog" was die eerste buitelandse oorlog wat deur die VSA geveg is 
Pasha van Tripoli Yusuf Karamanli verower die USS Philadelphia, sodat Jefferson William Eaton, die Amerikaanse konsul in Tunis, gemagtig het om 'n mag te lei om die ouer broer van die pasha op die troon te herstel.  Die Amerikaanse vloot het Tunis en Algiers gedwing om hul alliansie met Tripoli te verbreek. Jefferson het vyf afsonderlike vlootbombardemente van Tripoli gelas, wat daartoe gelei het dat die pasha 'n verdrag onderteken het wat die vrede in die Middellandse See herstel het.  Hierdie oorwinning was slegs tydelik, maar volgens Wood het "baie Amerikaners dit gevier as bewys van hul beleid om vrye handel oor die hele wêreld te versprei en as 'n groot oorwinning vir vryheid oor tirannie." 
Koop in Louisiana
Spanje het die eienaarskap van die Louisiana -gebied in 1800 aan die meer oorheersende Frankryk afgestaan. Jefferson was baie bekommerd dat die breë belange van Napoleon in die uitgestrekte gebied die veiligheid van die vasteland en die skip van die Mississippirivier sou bedreig. Hy het geskryf dat die sessie 'die ergste in die VSA werk'. Dit keer alle politieke betrekkinge van die VSA heeltemal om.  In 1802 het hy James Monroe en Robert R. Livingston opdrag gegee om met Napoleon te onderhandel om New Orleans en aangrensende kusgebiede uit Frankryk te koop.  Begin 1803 bied Jefferson Napoleon byna $ 10 miljoen aan vir 100.000 vierkante kilometer tropiese gebied. 
Napoleon het besef dat die Franse militêre beheer onprakties was oor so 'n groot afgeleë gebied, en hy het dringend geld nodig gehad vir sy oorloë op die tuisfront. Vroeg in April 1803 het hy onderhandelaars onverwags 'n teenaanbod gemaak om 827 987 vierkante kilometer (2,144,480 vierkante kilometer) Franse gebied vir $ 15 miljoen te verkoop, wat die grootte van die Verenigde State verdubbel het.  Amerikaanse onderhandelaars het hierdie unieke geleentheid aangegryp en die aanbod aanvaar en die verdrag op 30 April 1803 onderteken.  Die woord van die onverwagte aankoop het Jefferson eers op 3 Julie 1803 bereik.  Hy het onwetend die vrugbaarste verkry stuk grond van sy grootte op aarde, wat die nuwe land selfvoorsienend maak in voedsel en ander hulpbronne. Die verkoop het ook die Europese teenwoordigheid in Noord -Amerika aansienlik ingekort en hindernisse vir die uitbreiding van die westelike rigting van die VSA verwyder. 
Die meeste het gedink dat dit 'n uitsonderlike geleentheid was, ondanks Republikeinse voorbehoud oor die grondwetlike gesag van die federale regering om grond te bekom.  Jefferson het aanvanklik gedink dat 'n grondwetlike wysiging nodig was om die nuwe gebied aan te koop en te beheer, maar hy het later van plan verander, uit vrees dat dit aanleiding sou gee tot die aankoop, en daarom het hy 'n spoedige debat en bekragtiging aangespoor.  Op 20 Oktober 1803 bekragtig die Senaat die koopverdrag met 'n stem van 24–7. 
Na die aankoop het Jefferson die Spaanse regskode van die streek bewaar en 'n geleidelike benadering ingestel om setlaars in die Amerikaanse demokrasie te integreer. Hy het geglo dat 'n tydperk van federale bewind nodig sou wees terwyl Louisiane aanpas by hul nuwe land.  [k] Geskiedkundiges het verskil in hul beoordelings oor die grondwetlike implikasies van die verkoop,  maar hulle beskou die verkryging van Louisiana gewoonlik as 'n belangrike prestasie. Frederick Jackson Turner noem die aankoop die mees formatiewe gebeurtenis in die Amerikaanse geskiedenis. 
Poging tot anneksasie van Florida
In die nadraai van die Louisiana -aankoop het Jefferson probeer om Wes -Florida uit Spanje te annekseer, 'n land onder beheer van keiser Napoleon en die Franse Ryk na 1804. In sy jaarlikse boodskap aan die kongres, op 3 Desember 1805, het Jefferson teen Spanje geveg Florida se grensvermindering.  'n Paar dae later versoek Jefferson in die geheim 'n uitgawe van twee miljoen dollar om Florida te koop. Verteenwoordiger en vloerleier John Randolph was egter gekant teen anneksasie en was ontsteld oor Jefferson se geheimhouding hieroor. Die wetsontwerp van twee miljoen dollar het eers geslaag nadat Jefferson suksesvol gemanoeuvreer het om Randolph met Barnabas Bidwell as vloerleier te vervang.  Dit het die verdenking van Jefferson en aanklagte van onbehoorlike uitvoerende invloed op die kongres gewek. Jefferson onderteken die wetsontwerp in Februarie 1806. Ses weke later is die wet openbaar gemaak. Die twee miljoen dollar sou op sy beurt aan Frankryk gegee word om druk op Spanje te plaas om die anneksasie van Florida deur die Verenigde State toe te laat. Frankryk was egter nie in staat om Spanje toe te laat om Florida prys te gee nie en het die aanbod geweier. Florida het onder die beheer van Spanje gebly.  Die mislukte onderneming het Jefferson se reputasie onder sy ondersteuners benadeel. 
Lewis en Clark ekspedisie
Jefferson het verdere vestigings in die weste verwag as gevolg van die Louisiana -aankoop en het gereël dat die onbekende gebied verken en gekarteer word. Hy het probeer om 'n Amerikaanse eis voor mededingende Europese belange te vestig en die gerugte van die Noordwes -gang te vind.  Jefferson en ander is beïnvloed deur verkenningsverslae van Le Page du Pratz in Louisiana (1763) en kaptein James Cook in die Stille Oseaan (1784),  en hulle oorreed die kongres in 1804 om 'n ekspedisie te befonds om die nuut verkry grondgebied na die Stille Oseaan. 
Jefferson het Meriwether Lewis en William Clark aangestel as leiers van die Corps of Discovery (1803–1806).  In die maande voor die ekspedisie het Jefferson Lewis geleer in die wetenskappe van kartering, plantkunde, natuurgeskiedenis, mineralogie en sterrekunde en navigasie, wat hom onbeperkte toegang tot sy biblioteek in Monticello gegee het, wat die grootste versameling boeke ingesluit het ter wêreld oor die aardrykskunde en natuurgeskiedenis van die Noord -Amerikaanse vasteland, tesame met 'n indrukwekkende versameling kaarte. 
Die ekspedisie duur van Mei 1804 tot September 1806 (sien tydlyn) en verkry 'n magdom wetenskaplike en geografiese kennis, insluitend kennis van baie Indiese stamme. 
Benewens die Corps of Discovery, organiseer Jefferson drie ander westelike ekspedisies: die William Dunbar- en George Hunter -ekspedisie op die Ouachita -rivier (1804–1805), die Thomas Freeman en Peter Custis -ekspedisie (1806) aan die Rooi Rivier en die Zebulon Snoekekspedisie (1806–1807) na die Rocky Mountains en die suidweste. Al drie het waardevolle inligting oor die Amerikaanse grens gelewer. 
Amerikaanse Indiese beleid
Jefferson se ervarings met die Amerikaanse Indiane het tydens sy kinderjare in Virginia begin en uitgebrei deur sy politieke loopbaan en tot in sy aftrede. Hy weerlê die hedendaagse idee dat Indiërs minderwaardige mense is en beweer dat hulle liggaam en gees gelyk is aan mense van Europese afkoms. 
As goewerneur van Virginia tydens die Revolusionêre Oorlog, beveel Jefferson aan om die Cherokee- en Shawnee -stamme, wat met die Britte verbonde was, na die weste van die Mississippirivier te verskuif. Maar toe hy as president aangaan, het hy vinnig maatreëls getref om 'n ander groot konflik te voorkom, aangesien Amerikaanse en Indiese samelewings in botsing was en die Britte Indiese stamme uit Kanada aanhits het.   In Georgië het hy bepaal dat die staat sy regsaansprake op grond in die weste sou vrylaat in ruil vir militêre ondersteuning om die Cherokee uit Georgië te verdryf. Dit het sy beleid van westerse uitbreiding vergemaklik om 'kompak vooruit te gaan namate ons vermeerder'. 
In ooreenstemming met sy Verligtingsdenke, het president Jefferson 'n assimilasiebeleid teenoor Amerikaanse Indiane aangeneem, bekend as sy 'beskawingsprogram', wat die beveiliging van vreedsame VSA insluit – Indiese verdrag alliansies en bemoedigende landbou. Jefferson bepleit dat Indiese stamme federale aankope moet doen deur hul grond as onderpand vir terugbetaling te hou. Verskeie stamme het Jefferson se beleid aanvaar, waaronder die Shawnees onder leiding van Black Hoof, the Creek en die Cherokees. Sommige Shawnees breek egter af van Black Hoof, onder leiding van Tecumseh, en verset Jefferson se assimilasiebeleid. 
Historikus Bernard Sheehan voer aan dat Jefferson geglo het dat assimilasie die beste was vir Amerikaanse Indiane, die tweede beste was verwydering in die weste. Hy was van mening dat die aanval op die blankes die ergste sou wees van die konflik tussen kulturele en hulpbronne tussen Amerikaanse burgers en Amerikaanse Indiane.  Jefferson het aan die sekretaris van oorlogsgeneraal Henry Dearborn gesê (Indiese sake was toe onder die oorlogsdepartement), "As ons gedwing word om die byl teen enige stam op te lig, sal ons dit nooit neerlê totdat die stam uitgeroei of verby die Mississippi. "  Miller stem saam dat Jefferson geglo het dat Indiërs hulle moet vereenselwig met Amerikaanse gebruike en landbou. Geskiedkundiges soos Peter S. Onuf en Merrill D. Peterson voer aan dat Jefferson se werklike Indiese beleid min daartoe bygedra het om assimilasie te bevorder en 'n voorwendsel was om grond in beslag te neem. 
Herverkiesing in 1804 en tweede termyn
Jefferson se suksesvolle eerste termyn het veroorsaak dat hy deur die Republikeinse party herbenoem is tot president, met George Clinton wat Burr as sy loopbaanmaat vervang.  Die federalistiese party het Charles Cotesworth Pinckney van Suid-Carolina, John Adams se visepresidentskandidaat, tydens die 1800-verkiesing bestuur. Die Jefferson-Clinton-kaartjie het oorweldigend gewen in die verkiesingskollege, met 162 teen 14, wat hul prestasie van 'n sterk ekonomie, laer belasting en die Louisiana-aankoop bevorder het. 
In Maart 1806 het 'n skeuring in die Republikeinse party ontstaan, gelei deur mede -Virginiër en voormalige Republikeinse bondgenoot John Randolph wat president Jefferson op die vloer van die Huis kwaai beskuldig het dat hy te ver in die federalistiese rigting beweeg het. Sodoende het Randolph hom permanent polities van Jefferson onderskei. Jefferson en Madison het resolusies gesteun om Britse invoer te beperk of te verbied ter weerwraak vir Britse beslagleggings op Amerikaanse skeepvaart. In 1808 was Jefferson ook die eerste president wat 'n breë federale plan voorgestel het om paaie en kanale in verskeie state te bou en $ 20 miljoen gevra het, wat Randolph en gelowiges van beperkte regering nog meer ontstel. 
Jefferson se gewildheid het in sy tweede termyn verder gely weens sy reaksie op oorloë in Europa. Positiewe betrekkinge met Groot -Brittanje het verminder, deels te wyte aan die teensinnigheid tussen Jefferson en die Britse diplomaat Anthony Merry. Na die deurslaggewende oorwinning van Napoleon in die Slag van Austerlitz in 1805, het Napoleon aggressiewer geraak in sy onderhandelinge oor handelsregte, wat Amerikaanse pogings nie kon weerstaan ​​nie. Jefferson lei toe die inwerkingtreding van die Embargo Act van 1807, gerig op sowel Frankryk as Groot -Brittanje. Dit het ekonomiese chaos in die VSA veroorsaak en is destyds sterk gekritiseer, wat daartoe gelei het dat Jefferson die beleid 'n jaar later moes laat vaar. 
Gedurende die revolusionêre era het die state die internasionale slawehandel afgeskaf, maar Suid -Carolina het dit heropen. In sy jaarlikse boodskap van Desember 1806 het Jefferson die "skendings van menseregte" wat die internasionale slawehandel bygewoon het, veroordeel en 'n beroep op die nuutverkose kongres gedoen om dit onmiddellik te kriminaliseer. In 1807 het die kongres die wet verbied wat die invoer van slawe verbied, wat Jefferson onderteken het.   Die daad het ernstige straf opgelê teen die internasionale slawehandel, hoewel dit die kwessie nie binnelands aangespreek het nie. 
In die nasleep van die Louisiana -aankoop wou Jefferson Florida uit Spanje annekseer, soos bemiddel deur Napoleon.  Die kongres het ingestem tot die president se versoek om in die geheim koopgeld in die "$ 2 000 000 rekening" toe te staan.  Die befondsing van die kongres het kritiek gelewer deur Randolph, wat geglo het dat die geld in die kas van Napoleon sou beland. Die wetsontwerp is egter wetlik onderteken, maar onderhandelinge vir die projek het misluk. Jefferson het die invloed onder mede -Republikeine verloor, en sy gebruik van nie -amptelike kongreskanale is skerp gekritiseer.  In Haïti het Jefferson se neutraliteit wapens in staat gestel om die slawe -onafhanklikheidsbeweging tydens sy rewolusie moontlik te maak, en het pogings geblokkeer om Napoleon, wat daar in 1803 verslaan is, te help.  Maar hy het tydens sy tweede termyn amptelike erkenning van die land geweier. , uit eerbied vir suidelike klagtes oor die rassegeweld teen slawehouers, is dit uiteindelik uitgebrei na Haïti in 1862.  In die binneland het Jefferson se kleinseun, James Madison Randolph, die eerste kind geword wat in 1806 in die Withuis gebore is. 
Burr sameswering en verhoor
Na die verknorsing van die verkiesing in 1801 het Jefferson se verhouding met sy vise -president, voormalige senator Aaron Burr, in New York, vinnig agteruitgegaan. Jefferson het Burr vermoed dat hy die presidentskap vir homself gesoek het, terwyl Burr kwaad was oor Jefferson se weiering om sommige van sy ondersteuners in die federale kantoor aan te stel. Burr is in 1804 van die Republikeinse kaartjie verwyder.
Dieselfde jaar is Burr deeglik verslaan in sy poging om tot goewerneur van New York verkies te word. Tydens die veldtog het Alexander Hamilton in die openbaar kwaai opmerkings gemaak oor Burr se morele karakter.  Daarna het Burr Hamilton tot 'n tweestryd uitgedaag en hom dodelik gewond op 11 Julie 1804. Burr is aangekla vir die moord op Hamilton in New York en New Jersey, wat veroorsaak het dat hy na Georgië vlug, hoewel hy tydens die opperhoof president van die senaat gebly het. Hofregter Samuel Chase se vervolgingverhoor.  Beide aanklagte het stil gesterf en Burr is nie vervolg nie.  Ook tydens die verkiesing het sekere New England -separatiste Burr genader en 'n federasie in New England verlang en aangedui dat hy hul leier sou wees.  Daar het egter niks van die komplot gekom nie, aangesien Burr die verkiesing verloor het en sy reputasie verwoes is nadat hy Hamilton vermoor het.  In Augustus 1804 het Burr met die Britse minister Anthony Merry in verbinding getree en aangebied om die Amerikaanse westelike gebied af te staan ​​in ruil vir geld en Britse skepe. 
Nadat hy in April 1805 die amp verlaat het, het Burr weswaarts gereis en 'n sameswering met die goewerneur van Louisiana Territory, James Wilkinson, begin en 'n grootskaalse werwing vir 'n militêre ekspedisie begin.  Ander plotters sluit in die senator John Smith van Ohio en 'n Ier met die naam Harmon Blennerhassett.  Burr het 'n aantal erwe bespreek - om beheer oor Mexiko of Spaanse Florida te neem, of 'n afskeidingsstaat te vorm in New Orleans of die Westerse Amerikaanse historici bly onduidelik oor sy werklike doel.  [l]
In die herfs van 1806 het Burr 'n militêre vloot geloods met ongeveer 60 man langs die Ohio -rivier. Wilkinson het afstand gedoen van die komplot, blykbaar uit eiebelang het hy Burr se ekspedisie by Jefferson aangemeld, wat onmiddellik beveel het dat Burr gearresteer moet word.    Op 13 Februarie 1807 word Burr in die Bayou Pierre -wildernis van Louisiana gevange geneem en na Virginia gestuur om verhoor te word. 
Burr se samesweringverhoor in 1807 het 'n nasionale aangeleentheid geword.  Jefferson het probeer om die uitspraak vooraf te beïnvloed deur aan die kongres te sê dat Burr se skuld 'onbetwisbaar' is, maar die saak kom voor sy jarelange politieke vyand John Marshall, wat die verraadsklag van die hand gewys het. Burr se regspan het Jefferson in 'n stadium gedagvaar, maar Jefferson het geweier om te getuig en het die eerste argument vir uitvoerende voorreg gemaak. In plaas daarvan het Jefferson relevante regsdokumente verskaf.  Na 'n verhoor van drie maande het die jurie Burr onskuldig bevind, terwyl Jefferson sy vryspraak veroordeel het.   [m]  Jefferson verwyder Wilkinson daarna as territoriale goewerneur, maar behou hom in die Amerikaanse weermag. Die historikus James N. Banner het Jefferson gekritiseer omdat hy Wilkinson, 'n 'ontroue plotter', steeds vertrou. 
Kommandant -generaal James Wilkinson was 'n oorname van die administrasies in Washington en Adams. Volgens gerugte was Wilkinson 'n 'vaardige en gewetenlose plotter'. In 1804 het Wilkinson 12 000 pesos van die Spaanse ontvang vir inligting oor Amerikaanse grensplanne.  Wilkinson ontvang ook voorskotte op sy salaris en betalings op eise wat by die minister van oorlog, Henry Dearborn, ingedien is. Hierdie skadelike inligting was blykbaar aan Jefferson onbekend. In 1805 vertrou Jefferson Wilkinson en stel hom die goewerneur van die Louisiana -gebied aan en bewonder die werketiek van Wilkinson. In Januarie 1806 ontvang Jefferson inligting van die Amerikaanse prokureur van Kentucky, Joseph Davies, dat Wilkinson op die Spaanse betaalstaat is. Jefferson het geen optrede teen Wilkinson onderneem nie, aangesien daar destyds 'n gebrek aan bewyse teen Wilkinson was.  'n Ondersoek deur die Huis in Desember 1807 het Wilkinson vrygespreek.  In 1808 het 'n militêre hof Wilkinson ondersoek, maar daar was geen bewyse om Wilkinson aan te kla nie. Jefferson het Wilkinson in die weermag behou en hy is deur Jefferson oorgedra aan Jefferson se opvolger James Madison.  Bewyse uit die twintigste eeu, wat in Spaanse argiewe onthul is, het bewys dat Wilkinson op die Spaanse betaalstaat was. 
Chesapeake–Luiperd aangeleentheid en Embargo Wet
Die Britte het beslag gelê op Amerikaanse skeepvaart om na Britse deserters te soek van 1806 tot 1807 Amerikaanse burgers was dus onder die indruk van die Britse vlootdiens. In 1806 het Jefferson 'n oproep gedoen om 'n boikot van Britse goedere op 18 April, die Kongres het die nie-invoerwette goedgekeur, maar dit is nooit toegepas nie. Later dieselfde jaar het Jefferson James Monroe en William Pinkney gevra om met Groot -Brittanje te onderhandel om die teistering van Amerikaanse skeepvaart te beëindig, hoewel Brittanje geen tekens toon van verbeterde betrekkinge nie. Die Monroe -Pinkney -verdrag is afgehandel, maar het geen bepalings gehad om die Britse beleid te beëindig nie, en Jefferson het geweier om dit aan die senaat voor te lê vir bekragtiging. 
Die Britse skip HMS Luiperd op die USS afgevuur Chesapeake aan die kus van Virginia in Junie 1807, en Jefferson het hom voorberei op oorlog.  Hy het 'n proklamasie uitgevaardig wat gewapende Britse skepe uit Amerikaanse waters verbied. Hy het 'n eensydige bevoegdheid aangeneem om 'n beroep op die state te doen om 100,000 militieë voor te berei en beveel dat wapens, ammunisie en voorrade aangekoop moet word, en skryf: 'Die wette van noodsaaklikheid, van selfbehoud, van die redding van ons land in gevaar, is van groter verpligting [as streng nakoming van geskrewe wette] ". Die USS Wraak is gestuur om 'n verduideliking van die Britse regering te eis waarop ook afgevuur is. Jefferson het in Oktober 'n spesiale kongresgeleentheid gevra om 'n embargo in te stel of om oorlog te oorweeg. 
In Desember het die nuus gekom dat Napoleon die Berlynse dekreet verleng het, wat Britse invoer wêreldwyd verbied. In Brittanje beveel koning George III om pogings tot indruk te verdubbel, insluitend Amerikaanse matrose. Maar die oorlogskoors van die somer wat vervaag het, het geen aptyt gehad om die VSA op oorlog voor te berei nie. Jefferson het die Embargo Act gevra en ontvang, 'n alternatief wat die VSA meer tyd toegelaat het om verdedigingswerke, milisies en vlootmagte op te bou. Later het historici ironie gesien in Jefferson se bewering van so 'n federale mag. Meacham beweer dat die Embargo -wet 'n projeksie van mag was wat die Wet op vreemdelinge en sedisie oortref het, en R. B. Bernstein skryf dat Jefferson ''n beleid volg wat lyk soos dié wat hy in 1776 aangehaal het as grond vir onafhanklikheid en revolusie'. 
Die minister van buitelandse sake, James Madison, ondersteun die embargo met dieselfde krag as Jefferson,  terwyl die minister van finansies, Gallatin, dit teëgestaan ​​het vanweë die onbepaalde tydsraamwerk en die risiko wat dit inhou vir die beleid van Amerikaanse neutraliteit.  Die Amerikaanse ekonomie het gely, kritiek het toegeneem en teenstanders het die embargo begin ontduik. In plaas daarvan om terug te trek, het Jefferson federale agente gestuur om smokkelaars en oortreders in die geheim op te spoor.  Drie wette is gedurende 1807 en 1808 in die kongres aangeneem, genaamd die Aanvullend, die Bykomend, en die Handhawing dade.  Die regering kon nie Amerikaanse vaartuie belet om handel te dryf met die Europese strydlustiges nadat hulle Amerikaanse hawens verlaat het nie, hoewel die embargo 'n verwoestende afname in uitvoer veroorsaak het. 
Die meeste historici beskou Jefferson se embargo as ondoeltreffend en skadelik vir Amerikaanse belange.  Appleby beskryf die strategie as Jefferson se "minste effektiewe beleid", en Joseph Ellis noem dit "'n onvervalste ramp".  Ander beskryf dit egter as 'n innoverende, gewelddadige maatreël wat Frankryk gehelp het in sy oorlog met Brittanje, terwyl die Amerikaanse neutraliteit behoue ​​gebly het.  Jefferson was van mening dat die mislukking van die embargo te wyte was aan selfsugtige handelaars en handelaars wat 'n gebrek aan 'republikeinse deug' toon. Hy het volgehou dat, indien die embargo wyd waargeneem sou word, dit oorlog in 1812 sou vermy het. 
In Desember 1807 maak Jefferson sy voorneme bekend om nie 'n derde termyn te soek nie. Hy het sy aandag toenemend op Monticello gerig gedurende die laaste jaar van sy presidentskap, wat Madison en Gallatin byna totale beheer oor sake gegee het.  Kort voordat hy sy amp in Maart 1809 verlaat, onderteken Jefferson die herroeping van die Embargo. In plaas daarvan is die wet op nie-omgang aangeneem, maar dit was nie meer effektief nie.  Die dag voordat Madison as sy opvolger ingehuldig is, het Jefferson gesê dat hy 'n gevangene voel wat uit sy kettings vrygelaat is '. 
Na sy uittrede uit die presidentskap, het Jefferson sy opvoedingsbelange voortgesit, sy groot versameling boeke aan die Library of Congress verkoop en die Universiteit van Virginia gestig en gebou.  Jefferson het steeds met baie van die land se leiers gekorrespondeer, en die Monroe -doktrine lyk sterk soos die advies wat Jefferson in 1823 aan Monroe gegee het. van vroeg opstaan. Hy sou 'n paar uur daaraan skryf om briewe te skryf, waarmee hy dikwels misluk het. In die middag sou hy die plantasie te perd inspekteer. Saans het sy gesin laataand in die tuine die vrye tyd geniet, en Jefferson gaan bed toe met 'n boek.  Sy roetine is egter dikwels onderbreek deur ongenooide besoekers en toeriste wat die ikoon in sy laaste dae wou sien, wat Monticello in 'n 'virtuele hotel' verander. 
Jefferson het 'n universiteit voorgestel sonder kerklike invloede waar studente kan spesialiseer in baie nuwe gebiede wat nie by ander kolleges aangebied word nie. Hy was van mening dat opvoeding 'n stabiele samelewing veroorsaak, wat skole wat in die openbaar gefinansierd is, toeganklik moet maak vir studente uit alle sosiale lae, uitsluitlik gebaseer op vermoë.  Hy stel aanvanklik sy universiteit voor in 'n brief aan Joseph Priestley in 1800  en in 1819 stig die 76-jarige Jefferson die Universiteit van Virginia. Hy het die staatswetgewende veldtog vir sy handves gereël en met die hulp van Edmund Bacon die lokasie gekoop. Hy was die hoofontwerper van die geboue, het die universiteit se kurrikulum beplan en was die eerste rektor by die opening daarvan in 1825. 
Jefferson was 'n sterk dissipel van Griekse en Romeinse argitektuurstyle, wat volgens hom die mees verteenwoordigende van die Amerikaanse demokrasie was. Elke akademiese eenheid, 'n pawiljoen genoem, is ontwerp met 'n twee-verdieping tempelfront, terwyl die biblioteek "Rotunda" op die Romeinse Pantheon was. Jefferson het na die universiteit se terrein verwys as die 'Academical Village', en hy weerspieël sy opvoedkundige idees in die uitleg daarvan. Die tien paviljoene het klaskamers en fakulteitskoshuise ingesluit; hulle vorm 'n vierhoek en is verbind deur kolonnades, waaragter die rye van die studente gestaan ​​het. Tuine en groentetuine is agter die paviljoene geplaas en is omring deur slangmure, wat die belangrikheid van die agrariese leefstyl bevestig.  Die universiteit het 'n biblioteek in plaas van 'n kerk in die middel, wat die sekulêre aard daarvan beklemtoon het - 'n destydse omstrede aspek. 
Toe Jefferson in 1826 sterf, vervang James Madison hom as rektor.  Jefferson het die grootste deel van sy biblioteek aan die universiteit nagelaat.  Slegs een ander oudpresident het 'n universiteit gestig, naamlik Millard Fillmore wat die Universiteit in Buffalo gestig het. [ aanhaling nodig ]
Versoening met Adams
Jefferson en John Adams was goeie vriende in die eerste dekades van hul politieke loopbane en het in die 1770's en in die 1780's saam op die kontinentale kongres gedien. Die federalistiese/republikeinse skeiding van die 1790's het hulle egter verdeel, en Adams voel verraai deur Jefferson se borgskap van partydige aanvalle, soos dié van James Callender. Jefferson, aan die ander kant, was kwaad vir Adams oor sy aanstelling van 'middernagregters'.  Die twee mans het meer as 'n dekade lank nie direk gekommunikeer nadat Jefferson Adams as president opgevolg het nie.  'n Kort briefwisseling het plaasgevind tussen Abigail Adams en Jefferson nadat Jefferson se dogter "Polly" in 1804 gesterf het, in 'n poging tot versoening wat Adams onbekend was. 'N Briefwisseling hervat egter die oop vyandigheid tussen Adams en Jefferson. 
Reeds in 1809 wou Benjamin Rush, ondertekenaar van die Onafhanklikheidsverklaring, dat Jefferson en Adams met mekaar versoen raak en begin om die twee deur middel van korrespondensie aan te moedig om kontak weer te vestig.  In 1812 skryf Adams 'n kort nuwejaarsgroet aan Jefferson, vroeër deur Rush, waarop Jefferson hartlik reageer. So begin die historikus David McCullough 'een van die buitengewoonste korrespondensies in die Amerikaanse geskiedenis'.  In die volgende veertien jaar het die voormalige presidente 158 briewe uitgeruil waarin hulle hul politieke verskille bespreek, wat hul onderskeie rolle in gebeure regverdig en die invoer van die rewolusie in die wêreld bespreek.  Toe Adams sterf, bevat sy laaste woorde 'n erkenning van sy jarelange vriend en mededinger: "Thomas Jefferson oorleef", onbewus daarvan dat Jefferson 'n paar uur tevore gesterf het.  
In 1821, op 77 -jarige ouderdom, het Jefferson sy outobiografie begin skryf om 'n paar herinneringe aan datums en feite oor myself te maak ".  Hy fokus op die stryd en prestasies wat hy beleef het tot 29 Julie 1790, waar die vertelling kort ophou.  Hy sluit sy jeug uit en beklemtoon die revolusionêre era. Hy vertel dat sy voorouers vroeg in die 17de eeu van Wallis na Amerika gekom het en hulle gevestig het in die westelike grens van die kolonie Virginia, wat sy ywer vir individuele en staatsregte beïnvloed het. Jefferson beskryf sy pa as onopgevoed, maar met 'n 'sterk verstand en gesonde oordeel'. Sy inskrywing by die College of William and Mary en die verkiesing tot die Continental Congress in Philadelphia in 1775 is ingesluit. 
Hy het ook sy teenkanting uitgespreek teen die idee van 'n bevoorregte aristokrasie wat bestaan ​​uit groot grondbesit -gesinne wat gedeeltelik aan die koning behoort, en bevorder in plaas daarvan 'die aristokrasie van deugd en talent, wat die natuur verstandig in die rigting van die belange van die samelewing voorsien het' gelyke hand deur al sy voorwaardes, as noodsaaklik geag vir 'n goed geordende republiek ". 
Jefferson het sy insig gegee in mense, politiek en gebeure. Die werk handel hoofsaaklik oor die verklaring en die hervorming van die regering van Virginia. Hy het notas, briewe en dokumente gebruik om baie van die verhale in die outobiografie te vertel. Hy het voorgestel dat hierdie geskiedenis so ryk is dat sy persoonlike aangeleenthede beter oor die hoof gesien word, maar hy het 'n selfanalise ingesluit deur gebruik te maak van die verklaring en ander patriotisme. 
Lafayette se besoek
In die somer van 1824 aanvaar die markies de Lafayette 'n uitnodiging van president James Monroe om die land te besoek. Jefferson en Lafayette het mekaar sedert 1789 nog nie gesien nie. Na besoeke aan New York, New England en Washington het Lafayette op 4 November in Monticello aangekom. 
Jefferson se kleinseun, Randolph, was teenwoordig en het die reünie opgeteken: "Toe hulle mekaar nader, het hul onsekere gang vinniger geword tot 'n skommelende hardloop en uitgeroep: 'Ah Jefferson!' 'Ah Lafayette!', Bars hulle in trane uit toe hulle in mekaar se arms val. " Jefferson en Lafayette het toe teruggetrek na die huis om te onthou.  Die volgende oggend woon Jefferson, Lafayette en James Madison 'n toer en banket by die Universiteit van Virginia by. Jefferson het iemand anders 'n toespraak laat lees wat hy vir Lafayette voorberei het, aangesien sy stem swak was en nie kon dra nie. Dit was sy laaste openbare aanbieding. Na 'n besoek van 11 dae het Lafayette vir Jefferson afskeid geneem en Monticello vertrek. 
Laaste dae, dood en begrafnis
Jefferson se skuld van ongeveer $ 100,000 het in sy laaste maande swaar op hom gedra, aangesien dit al hoe duideliker geword het dat hy min aan sy erfgename sou oorlaat. In Februarie 1826 het hy suksesvol by die Algemene Vergadering aansoek gedoen om 'n openbare lotery as geldinsameling te hou.  Sy gesondheid begin in Julie 1825 agteruitgaan as gevolg van 'n kombinasie van rumatiek van arm- en polsbeserings, sowel as derm- en urinêre afwykings , en teen Junie 1826 was hy in die bed.  Op 3 Julie word Jefferson oorweldig deur koors en weier hy 'n uitnodiging na Washington om 'n herdenking van die verklaring by te woon. 
Gedurende die laaste ure van sy lewe is hy vergesel deur familielede en vriende. Jefferson is op 4 Julie om 12:50 oorlede. op die ouderdom van 83, dieselfde dag as die 50ste herdenking van die Onafhanklikheidsverklaring. Sy laaste opgetekende woorde was 'Nee, dokter, niks meer nie', en weier laudanum van sy dokter, maar sy laaste belangrike woorde word dikwels genoem 'Is dit die vierde?' of "Dit is die vierde."  Toe John Adams sterf, bevat sy laaste woorde 'n erkenning van sy jarelange vriend en mededinger: "Thomas Jefferson oorleef", hoewel Adams nie daarvan bewus was dat Jefferson 'n paar uur tevore gesterf het nie.     Die sittende president was Adams se seun, John Quincy Adams, en hy noem die toevalligheid van hul dood op die herdenking van die land "sigbare en tasbare opmerkings van Goddelike Guns." 
Kort nadat Jefferson gesterf het, het bediendes 'n goue ketting aan 'n ketting om sy nek gevind, waar dit langer as 40 jaar gerus het, met 'n klein verbleikte blou lint wat 'n slot van sy vrou Martha se bruin hare vasgemaak het. 
Jefferson se oorskot is begrawe in Monticello, onder 'n grafskrif wat hy geskryf het:
HIER IS THOMAS JEFFERSON, SKRYWER VAN DIE VERKLARING VAN AMERIKAANSE ONAFHANKLIKHEID, VAN DIE STATUUT VAN VIRGINIë begrawe VIR GODSDIENSTIGE VRYHEID, EN VADER VAN DIE UNIVERSITEIT VAN VIRGINIA. 
In sy gevorderde jare het Jefferson toenemend bekommerd geraak dat mense die beginsels in en die mense wat verantwoordelik is vir die skryf van die Onafhanklikheidsverklaring verstaan, en dat hy homself voortdurend as die outeur daarvan verdedig. Hy beskou die dokument as een van sy grootste lewensprestasies, benewens die opstel van die Statuut van Virginia vir godsdiensvryheid en die stigting van die Universiteit van Virginia. Sy politieke rolle, insluitend die president van die Verenigde State, was duidelik afwesig in sy grafskrif. 
Jefferson sterf diep in die skuld, nie in staat om sy boedel vryelik aan sy erfgename oor te dra nie.  Hy het in sy testament instruksies gegee oor die beskikking oor sy bates, , insluitend die vrylating van Sally Hemings se kinders , maar sy boedel, besittings en slawe is vanaf 1827 op openbare veilings verkoop.  In 1831 , Monticello is verkoop deur Martha Jefferson Randolph en die ander erfgename. 
Jefferson onderskryf die politieke ideale wat uiteengesit is deur John Locke, Francis Bacon en Isaac Newton, wat hy beskou het as die drie grootste mans wat ooit geleef het.   Hy is ook beïnvloed deur die geskrifte van Gibbon, Hume, Robertson, Bolingbroke, Montesquieu en Voltaire.  Jefferson het gedink dat die onafhanklike jeugdige en agrariese lewe ideale van republikeinse deugde is. Hy het stede en finansiers wantrou, voorstander van gedesentraliseerde regeringsmag en het geglo dat die tirannie wat die gewone mens in Europa geteister het, te wyte was aan korrupte politieke instellings en monargieë. Hy ondersteun pogings om die Kerk van Engeland te ontbind,  skryf die Virginia Statute for Religious Freedom, en hy dring aan op 'n muur van skeiding tussen kerk en staat.  Die Republikeine onder Jefferson was sterk beïnvloed deur die 18de-eeuse Britse Whig Party, wat geglo het in beperkte regering.  Sy Demokraties-Republikeinse Party het oorheersend geword in die vroeë Amerikaanse politiek, en sy standpunte het bekend geword as Jeffersoniaanse demokrasie.  
Die samelewing en die regering
Volgens Jefferson se filosofie het burgers "sekere onvervreembare regte" en "regmatige vryheid is 'n onbelemmerde optrede volgens ons wil, binne perke wat deur die gelyke regte van ander om ons getrek word."  Hy was 'n vaste voorstander van die juriestelsel om mense se vryhede te beskerm, en verklaar in 1801: "Ek beskou [verhoor deur jurie] as die enigste anker wat nog deur die mens voorgestel is, waardeur 'n regering vasgehou kan word aan die beginsels van sy grondwet . "  Die Jeffersoniese regering het nie net individue in die samelewing verbied om inbreuk te maak op die vryheid van ander nie, maar het ook weerhou om individuele vryheid te verminder as 'n beskerming teen tirannie van die meerderheid.  Aanvanklik het Jefferson voorgestem op beperkte stemreg tot diegene wat eintlik die vrye uitoefening van hul rede kon hê deur te ontsnap van enige korrupte afhanklikheid van ander. Hy bepleit dat 'n meerderheid Virginiërs die kansellasie wil uitoefen, en probeer om stemreg uit te brei na 'yeoman -boere' wat hul eie grond besit, terwyl huurders, stadswerkers, rondloper, die meeste Amerikaners en vroue uitgesluit word. 
Hy was oortuig dat individuele vryhede die vrug is van politieke gelykheid, wat bedreig word deur willekeurige regering.  Oormatige demokrasie word volgens hom veroorsaak deur institusionele korrupsie eerder as deur die menslike natuur. Hy was minder agterdogtig oor 'n werkende demokrasie as baie tydgenote.  As president was Jefferson bang dat die federalistiese stelsel wat deur Washington en Adams ingestel is, die beskadiging van patronaatskap en afhanklikheid aangemoedig het. Hy het probeer om 'n balans tussen die staat en die federale regerings te herstel, wat meer in ooreenstemming was met die Statute van die Konfederasie, en probeer om die staat se prerogatiewe te versterk waar sy party in meerderheid was. 
Jefferson was deurdrenk van die Britse Whig -tradisie van die onderdrukte meerderheid teen 'n herhaaldelike reaksie op die hofparty in die parlement. Hy regverdig klein uitbrake van rebellie as dit nodig is om monargiale regimes te kry om onderdrukkende maatreëls wat volksvryhede in gevaar stel, te wysig. In 'n republikeinse regime wat deur die meerderheid beheer word, het hy erken "dit sal dikwels uitgeoefen word as dit verkeerd is."  Maar "die oplossing is om hulle reg te stel ten opsigte van feite, te vergewe en te kalmeer."  Aangesien Jefferson sy party in twee terme van sy presidentskap sien seëvier en 'n derde termyn onder James Madison begin, het sy siening van die VSA as 'n kontinentale republiek en 'n 'imperium van vryheid' meer optimisties geword. By die vertrek van die presidentskap in 1809 beskryf hy Amerika as 'vertrou op die lot van hierdie eensame republiek van die wêreld, die enigste monument van menseregte en die enigste bewaarplek van die heilige vuur van vryheid en selfbestuur'. 
Jefferson beskou demokrasie as die uitdrukking van die samelewing en bevorder nasionale selfbeskikking, kulturele eenvormigheid en opvoeding van alle mans van die Statebond.  Hy ondersteun openbare onderwys en 'n vrye pers as noodsaaklike komponente van 'n demokratiese nasie. 
Nadat hy in 1795 as minister van buitelandse sake bedank het, fokus Jefferson op die kiesbasis van die Republikeine en Federaliste. Die 'Republikeinse' indeling waarvoor hy hom bepleit het 'die hele liggaam van grondbesitters' oral en 'die liggaam van arbeiders' sonder grond ingesluit.  Republikeine verenig agter Jefferson as vise -president, met die verkiesing van 1796 wat die demokrasie landwyd op grondvlak uitbrei.  Jefferson het Republikeinse kandidate vir plaaslike ampte bevorder. 
Begin met die verkiesing van Jefferson vir die 'revolusie van 1800', was sy politieke pogings gebaseer op egalitêre beroepe.  In sy latere jare verwys hy na die 1800 -verkiesing "as 'n ware revolusie in die beginsels van ons regering, aangesien die van '76 in sy vorm was," een "wat nie deur die swaard bewerkstellig is nie, maar deur die stemreg. van die mense. " ]
By die aanvang van die rewolusie aanvaar Jefferson William Blackstone se argument dat eiendomsbesit die kiesers se onafhanklike oordeel voldoende sou bemagtig, maar hy wou stemreg deur grondverdeling aan die armes verder uitbrei.  In die hitte van die Revolusionêre Era en daarna het verskeie state met die steun van Jefferson die kieser van landgenote uitgebrei tot alle manlike, belastingbetalende burgers.  By aftrede word hy geleidelik krities oor sy tuisstaat omdat hy 'die beginsel van gelyke politieke regte' skend - die sosiale reg op algemene manlike stemreg.  Hy soek 'n 'algemene stemreg' van alle belastingbetalers en milisie-manne, en gelyke verteenwoordiging deur die bevolking in die Algemene Vergadering om die voorkeurbehandeling van die slawehougebiede reg te stel. 
Gedoop in sy jeug, word Jefferson 'n bestuurslid van sy plaaslike Episcopal Church in Charlottesville, wat hy later saam met sy dogters bygewoon het.  Onder invloed van Deist -outeurs gedurende sy kollegejare, het Jefferson die 'ortodokse' Christendom laat vaar ná sy hersiening van die leerstellings van die Nuwe Testament.   In 1803 beweer hy: "Ek is Christen, in die enigste sin waarin [Jesus] iemand wou hê."  Jefferson het later 'n Christen gedefinieer as iemand wat die eenvoudige leringe van Jesus gevolg het. Jefferson het Jesus se Bybelse leerstellings saamgestel deur wonderbaarlike of bonatuurlike verwysings weg te laat. Hy het die werk die titel gegee Die lewe en sedes van Jesus van Nasaret, vandag bekend as die Jefferson Bybel.  Peterson verklaar dat Jefferson 'n teïst was "wie se God die Skepper van die heelal was. Al die natuurgetuies getuig van sy volmaaktheid en die mens kan staatmaak op die harmonie en weldaad van sy werk." 
Jefferson was sterk antikleries en skryf in "elke eeu, die priester was vyandig teenoor die vryheid.  Die volledige brief aan Horatio Spatford kan by die National Archives gelees word.  Jefferson het eens die verbod op predikante van die openbare amp ondersteun, maar het later toegegee.  In 1777 stel hy die Virginia -statuut vir godsdiensvryheid op. Dit is in 1786 bekragtig en het dwingende bywoning of bydraes tot enige godsdienstige instelling wat deur die staat goedgekeur is, onwettig gemaak en verklaar dat mans "vry is om hul mening te gee oor godsdiensaangeleenthede".  Die Statuut is een van slegs drie prestasies wat hy gekies het om in die grafskrif op sy grafsteen te skryf.   Vroeg in 1802 skryf Jefferson aan die Danbury Connecticut Baptist Association, "dat godsdiens 'n saak is wat uitsluitlik tussen die mens en sy God lê." Hy interpreteer die eerste wysiging as 'n muur van skeiding tussen kerk en staat.  Die uitdrukking 'Skeiding van kerk en staat' is verskeie kere deur die Hooggeregshof aangehaal in sy interpretasie van die vestigingsklousule.
Jefferson skenk aan die American Bible Society en sê dat die vier evangeliste 'n 'suiwer en sublieme stelsel van moraliteit' aan die mensdom gelewer het. Hy het gedink dat Amerikaners rasioneel 'Apiariaanse' godsdiens sou skep en die beste tradisies van elke denominasie sou haal.  En hy het mildelik bygedra tot verskeie plaaslike denominasies naby Monticello.  Omdat hy erken dat georganiseerde godsdiens altyd goed of kwaad in die politieke lewe ingereken sou word, moedig hy die rede oor bonatuurlike openbaring aan om ondersoek in te stel na godsdiens. Hy het geglo in 'n skeppergod, 'n hiernamaals en die som van godsdiens as liefdevolle God en bure. Maar hy verloën ook kontroversieel die konvensionele Christelike Drie -eenheid en ontken Jesus se godheid as die Seun van God.  
Jefferson se onortodokse godsdienstige oortuigings het 'n belangrike aangeleentheid geword tydens die presidentsverkiesing van 1800.  Federaliste val hom as 'n ateïs aan. As president het Jefferson die beskuldigings teëgestaan ​​deur godsdiens in sy intreerede te prys en dienste by te woon in die Capitol. 
Jefferson het die regering se banke wantrou en teen openbare lenings, wat volgens hom langtermynskuld veroorsaak het, monopolieë geteel het en gevaarlike bespiegelinge uitgenooi in teenstelling met produktiewe arbeid.  In een brief aan Madison het hy aangevoer dat elke generasie alle skuld binne 19 jaar moet beperk, en nie 'n langtermynskuld op die daaropvolgende geslagte moet oplê nie. 
In 1791 vra president Washington Jefferson, destydse minister van buitelandse sake, en Hamilton, die sekretaris van die tesourie, of die kongres die gesag het om 'n nasionale bank te stig. Terwyl Hamilton van mening was dat die kongres die gesag het, het Jefferson en Madison gedink dat 'n nasionale bank die behoeftes van individue en boere sou ignoreer en die tiende wysiging sou oortree deur die magte aan te neem wat die state nie aan die federale regering verleen nie. 
Jefferson gebruik landbouweerstand teen banke en spekulante as die eerste bepalende beginsel van 'n opposisieparty en werf kandidate vir die kongres oor die kwessie al in 1792.  As president is Jefferson deur die minister van finansies, Albert Gallatin, oorreed om die bank ongeskonde te laat. maar probeer om die invloed daarvan te beperk.  [n]
Jefferson het geleef in 'n planter -ekonomie wat grootliks van slawerny afhanklik was, en het as 'n welgestelde landbesitter slawe -arbeid gebruik vir sy huishouding, plantasie en werkswinkels. Hy het die eerste keer sy slawe -besit in 1774 aangeteken, toe hy 41 slawe getel het.  Gedurende sy leeftyd besit hy ongeveer 600 slawe wat hy ongeveer 175 mense geërf het, terwyl die meeste van die ander mense op sy plantasies gebore is.  Jefferson het 'n paar slawe aangeskaf om hul gesinne te herenig. Hy het om ekonomiese redes ongeveer 110 mense verkoop, hoofsaaklik slawe van sy buiteplase.   In 1784, toe die aantal slawe wat hy besit waarskynlik ongeveer 200 was, het hy homself van baie slawe begin verkoop en teen 1794 het hy homself van 161 individue afgestig.  [o]
Jefferson het eenkeer gesê: "My eerste wens is dat die arbeiders goed behandel kan word".  Jefferson het nie sy slawe op Sondae en Kersfees gewerk nie, en hy het hulle meer persoonlike tyd toegelaat gedurende die wintermaande.  Sommige geleerdes betwyfel Jefferson se welwillendheid, , maar let op gevalle van oormatige slawe -sweep in sy afwesigheid. Sy spykerfabriek is slegs deur slawe kinders beman. Baie van die slawe seuns het handelaars geword. Burwell Colbert, wat sy kinderlewe in Monticello's Nailery begin het, is later bevorder tot die toesighoudende pos van butler. 
Jefferson het gevoel dat slawerny skadelik was vir beide slaaf en meester, maar het bedenkinge gehad oor die vrylating van slawe uit gevangenskap en het gepleit vir geleidelike emansipasie.    In 1779 het hy geleidelike vrywillige opleiding en hervestiging aan die Virginia -wetgewer voorgestel, en drie jaar later wetgewing opgestel waarmee slawehouers hul eie slawe kon bevry.  In sy konsep van die Onafhanklikheidsverklaring bevat hy 'n afdeling wat deur ander suidelike afgevaardigdes getref is, wat koning George III kritiseer omdat hy vermoedelik slawerny aan die kolonies gedwing het.  In 1784 het Jefferson voorgestel dat slawerny in alle westelike Amerikaanse gebiede afgeskaf word, wat die invoer van slawe tot 15 jaar beperk.  Die kongres slaag egter nie daarin om sy voorstel met een stem te aanvaar nie.  In 1787 het die kongres die Northwest Ordinance aangeneem, 'n gedeeltelike oorwinning vir Jefferson wat slawerny in die Northwest Territory beëindig het. Jefferson bevry sy slaaf Robert Hemings in 1794 en hy bevry sy kookslaaf James Hemings in 1796.  Jefferson bevry sy weghol slaaf Harriet Hemings in 1822.  By sy dood in 1826 bevry Jefferson vyf manlike Hemings slawe in sy testament . 
Tydens sy presidentskap het Jefferson die verspreiding van slawerny in die Louisiana -gebied toegelaat in die hoop om slaweopstande in Virginia te voorkom en om afstigting van Suid -Carolina te voorkom.  In 1804, in 'n kompromie oor die slawerny -kwessie, verbied Jefferson en die kongres huishoudelike slawehandel vir 'n jaar na die Louisiana -gebied.  In 1806 het hy amptelik 'n beroep op wetgewing teen slawerny gedoen om die invoer of uitvoer van slawe te beëindig. Die kongres aanvaar die wet in 1807.   
In 1819 het Jefferson ten sterkste gekant teen 'n wysiging van die staatskaping in Missouri wat binnelandse slawe -invoer verbied en slawe op 25 -jarige ouderdom verbied het op grond daarvan dat dit die unie sou vernietig.  Jefferson het die 'algemene opvatting' van sy tyd gedeel [ volgens wie? ] dat swart mense geestelik en fisies minderwaardig was, maar aangevoer het dat hulle nietemin aangebore menseregte het.   In Aantekeninge oor die staat Virginia, het hy kontroversie geskep deur slawerny 'n morele euwel te noem waarvoor die volk uiteindelik aan God verantwoording moet doen.  Hy ondersteun dus kolonisasieplanne wat vrygemaakte slawe na 'n ander land, soos Liberië of Sierra Leone, sou vervoer, hoewel hy die onuitvoerbaarheid van sulke voorstelle erken het. 
Tydens sy presidentskap was Jefferson meestal in die openbaar stil oor die kwessie van slawerny en emansipasie, , aangesien die kongresdebat oor slawerny en die uitbreiding daarvan 'n gevaarlike noord -suid -skeuring onder die state veroorsaak het, met sprake van 'n noordelike konfederasie in New England.  [p] Die gewelddadige aanvalle op blanke slawe -eienaars tydens die Haïtiaanse rewolusie as gevolg van ongeregtighede onder slawerny ondersteun Jefferson se vrese vir 'n rasseoorlog, en verhoog sy bedenkinge oor die bevordering van emansipasie op daardie tydstip.  Na talle pogings en mislukkings om emansipasie te bewerkstellig,  skryf Jefferson privaat in 'n brief van 1805 aan William A. Burwell, "Ek het lankal die verwagting opgegee van enige vroeë voorsiening vir die uitwissing van slawerny tussen ons." In dieselfde jaar het hy hierdie idee ook aan George Logan in verband gebring en geskryf: "Ek het elke openbare daad of manifestasie van die onderwerp versigtig vermy." 
Geleerdes is steeds verdeeld oor die vraag of Jefferson slawerny werklik veroordeel het en hoe hy verander het.   Francis D. Cogliano volg die ontwikkeling van mededingende emancipationistiese, dan revisionistiese en uiteindelik kontekstualistiese interpretasies van die 1960's tot die hede. Die emansipasionistiese siening, wat deur die verskillende geleerdes van die Thomas Jefferson Foundation, Douglas L. Wilson, en ander gehou word, beweer dat Jefferson sy lewe lank 'n teenstander van slawerny was, en het opgemerk dat hy gedoen het wat hy kon binne die beperkte reeks opsies wat hy tot sy beskikking het. om dit te ondermyn, sy vele pogings tot afskaffing van wetgewing, die manier waarop hy slawe voorsien het en sy voorspraak vir hulle meer menslike behandeling.    [q] Die revisionistiese siening, wat deur Paul Finkelman en ander voorgehou word, kritiseer hom dat hy slawe aangehou het en dat hy in stryd met sy woorde opgetree het. Jefferson het nooit die meeste van sy slawe bevry nie, en hy het stilgebly oor die kwessie terwyl hy president was.   Kontekstualiste soos Joseph J. Ellis beklemtoon 'n verandering in Jefferson se denke van sy emancipationistiese sienings voor 1783, en let op Jefferson se verskuiwing na openbare passiwiteit en uitstel oor beleidskwessies wat verband hou met slawerny. Dit lyk asof Jefferson teen 1794 aan die openbare mening toegegee het toe hy die grondslag gelê het vir sy eerste presidensiële veldtog teen Adams in 1796. 
Jefferson -Hemings kontroversie
Bewerings dat Jefferson die vader van Sally Hemings se kinders was, word sedert 1802 gedebatteer. In daardie jaar beweer James T. Callender, nadat hy 'n pos as posmeester geweier is, dat Jefferson Hemings as byvrou geneem het en verskeie kinders by haar gehad het.  In 1998 het 'n paneel navorsers 'n Y-DNA-studie gedoen van lewende afstammelinge van Jefferson se oom, Field, en van 'n afstammeling van Hemings se seun, Eston Hemings. Die resultate wat in November 1998 bekend gemaak is, toon 'n pas met die manlike Jefferson -lyn.   Daarna het die Thomas Jefferson Foundation (TJF) 'n navorsingspan van historici van nege lede saamgestel om die saak te beoordeel.  In Januarie 2000 (hersien 2011),  het die TJF -verslag tot die gevolgtrekking gekom dat "die DNA -studie 'n groot waarskynlikheid aandui dat Thomas Jefferson die vader was van Eston Hemings."   [r] Die TJF het ook tot die gevolgtrekking gekom dat Jefferson waarskynlik die vader van al die kinders van Heming in Monticello was.  [s]
In Julie 2017 het die TJF aangekondig dat argeologiese opgrawings by Monticello onthul het wat volgens hulle Sally Hemings se woonplekke was, langs Jefferson se slaapkamer.   In 2018 het die TJF gesê dat hy die kwessie as 'n afgehandelde historiese aangeleentheid beskou.  Sedert die uitslae van die DNS -toetse bekend gemaak is, was die konsensus onder akademiese historici dat Jefferson 'n seksuele verhouding met Sally Hemings gehad het en dat hy die vader was van haar seun Eston Hemings. 
'N Minderheid geleerdes meen egter dat die getuienis onvoldoende is om Jefferson se vaderskap finaal te bewys. Gebaseer op DNA en ander bewyse, merk hulle op die moontlikheid dat addisionele mans van Jefferson, insluitend sy broer Randolph Jefferson en een van Randolph se vier seuns, of sy neef, die vader van Eston Hemings of die ander kinders van Sally Hemings kon wees. 
Na die dood van Thomas Jefferson, hoewel dit nie formeel ontwrig is nie, is Sally Hemings deur Jefferson se dogter Martha toegelaat om as 'n vrye vrou saam met haar twee seuns in Charlottesville te woon tot haar dood in 1835.  [t] Die Monticello Association weier om Sally Hemings toe te laat 'nageslag die reg van die begrafnis by Monticello. 
Jefferson was 'n boer, versot op nuwe gewasse, grondtoestande, tuinontwerpe en wetenskaplike landboutegnieke. Sy belangrikste kontantoes was tabak, maar die prys was gewoonlik laag en dit was selde winsgewend. Hy het probeer om selfvoorsienend te wees met koring, groente, vlas, mielies, varke, skape, pluimvee en beeste om sy gesin, slawe en werknemers te voorsien, maar hy het ewig buite sy vermoë geleef  en was altyd in die skuld. 
Op die gebied van argitektuur het Jefferson gehelp om die Neo-Palladiaanse styl in die Verenigde State te populariseer deur ontwerpe vir die Virginia State Capitol, die Universiteit van Virginia, Monticello en ander te gebruik.  Jefferson bemeester argitektuur deur selfstudie, met behulp van verskillende boeke en klassieke argitektoniese ontwerpe van die dag. Sy primêre gesag was die van Andrea Palladio Die vier boeke van argitektuur, wat die beginsels van klassieke ontwerp uiteensit. 
Hy was geïnteresseerd in voëls en wyn, en was 'n bekende fynproewer, hy was ook 'n produktiewe skrywer en taalkundige, en het verskeie tale gepraat.  As natuurkundige was hy gefassineer deur die geologiese formasie van die Natural Bridge, en in 1774 het hy die brug suksesvol verkry deur 'n toelae van George III. 
Amerikaanse Filosofiese Vereniging
Jefferson was 35 jaar lank lid van die American Philosophical Society, begin in 1780. Deur middel van die samelewing het hy die wetenskappe en Verligting -ideale bevorder en beklemtoon dat kennis van die wetenskap die vryheid versterk en uitbrei.  Syne Aantekeninge oor die staat Virginia is gedeeltelik geskryf as 'n bydrae tot die samelewing.  Hy word op 3 Maart 1797 die derde president van die genootskap, 'n paar maande nadat hy tot vise -president van die Verenigde State verkies is.   By die aanvaarding verklaar Jefferson: "Ek voel geen kwalifikasie vir hierdie gesiene pos nie, maar 'n opregte ywer vir al die voorwerpe van ons instelling en 'n vurige begeerte om kennis so versprei deur die massa mense te sien dat dit moontlik is bereik selfs die uiterste van die samelewing, bedelaars en konings. " 
Jefferson het vir die volgende agtien jaar as APS -president gedien, insluitend in beide sy termyn.  Hy stel Meriwether Lewis voor aan die genootskap, waar verskeie wetenskaplikes hom geleer het ter voorbereiding van die Lewis en Clark -ekspedisie.   Hy bedank op 20 Januarie 1815, maar bly aktief deur middel van korrespondensie. 
Jefferson het 'n lewenslange belangstelling in taalkunde, en kon praat, lees en skryf in 'n aantal tale, waaronder Frans, Grieks, Italiaans en Duits. In sy vroeë jare presteer hy in klassieke taal terwyl hy op die kosskool was , waar hy 'n klassieke opleiding in Grieks en Latyn ontvang het.  Jefferson het later die Griekse taal as die 'volmaakte taal' beskou, soos uitgedruk in sy wette en filosofie.  Terwyl hy aan die College of William & amp Mary was, het hy homself Italiaans geleer.  Hier het Jefferson die eerste keer vertroud geraak met die Angelsaksiese taal, veral omdat dit met die Engelse gemene reg en regeringstelsel geassosieer was en die taal in 'n taalkundige en filosofiese hoedanigheid bestudeer het. Hy besit 17 volumes Angelsaksiese tekste en grammatika en skryf later 'n opstel oor die Angelsaksiese taal. 
Jefferson beweer dat hy homself Spaans geleer het tydens sy reis van negentien dae na Frankryk, met slegs 'n grammatikagids en 'n afskrif van Don Quichote.  Linguistiek speel 'n belangrike rol in hoe Jefferson politieke en filosofiese idees gemodelleer en uitdruk. Hy was van mening dat die bestudering van antieke tale noodsaaklik is om die wortels van moderne taal te verstaan.  Hy versamel en verstaan ​​'n aantal Amerikaanse Indiese woordeskat en gee Lewis en Clark opdrag om verskillende Indiese tale op te neem en te versamel tydens hul ekspedisie.  Toe Jefferson na sy presidentskap uit Washington verhuis het, pak hy 50 inheemse Amerikaanse woordelyste in 'n kis en vervoer dit op 'n rivierboot terug na Monticello saam met die res van sy besittings. Iewers op die reis het 'n dief die swaar bors gesteel en gedink dat dit vol waardevolle besittings was, maar die inhoud daarvan is in die Jamesrivier gestort toe die dief ontdek dat dit net met papiere gevul is. Daarna het 30 jaar se versameling verlore gegaan, met slegs enkele fragmente wat uit die modderige oewers van die rivier gered is. 
Jefferson was nie 'n uitstekende redenaar nie en verkies om deur middel van skryf te kommunikeer of indien moontlik stil te bly. In plaas daarvan om sy staatsrede aan homself te lewer, het Jefferson die jaarlikse boodskappe geskryf en 'n verteenwoordiger gestuur om dit hardop in die kongres voor te lees. Dit het 'n tradisie begin wat tot 1913 voortduur toe president Woodrow Wilson (1913–1921) besluit het om sy eie staatsrede te lewer. 
Jefferson het baie klein praktiese toestelle uitgevind en hedendaagse uitvindings verbeter, insluitend 'n draaibare boekestand en 'n 'Groot klok' wat aangedryf word deur die aantrekkingskrag van kanonskogels. Hy het die stappenteller, die poligraaf ('n apparaat vir die duplisering van skryfwerk),  en die ploegbord verbeter, 'n idee wat hy nooit gepatenteer het nie en aan die nageslag gegee het.  Jefferson kan ook gekrediteer word as die skepper van die draaistoel, waarvan die eerste 'n groot deel van die Onafhanklikheidsverklaring opgestel en gebruik het. 
As minister van Frankryk was Jefferson onder die indruk van die militêre standaardiseringsprogram bekend as die Système Gribeauval, en het 'n program as president begin om verwisselbare onderdele vir vuurwapens te ontwikkel. Vir sy vindingrykheid en vindingrykheid het hy verskeie eredoktorsgrade in die regte verwerf. 
Jefferson is 'n ikoon van individuele vryheid, demokrasie en republikanisme, en word beskou as die outeur van die Onafhanklikheidsverklaring, 'n argitek van die Amerikaanse Revolusie en 'n renaissance -man wat wetenskap en wetenskap bevorder het.  Die deelnemende demokrasie en uitgebreide stemreg wat hy beywer het, definieer sy era en word 'n standaard vir latere geslagte.  Meacham meen dat Jefferson die invloedrykste figuur van die demokratiese republiek in die eerste halfeeu was, opgevolg deur die presidensiële aanhangers James Madison, James Monroe, Andrew Jackson en Martin Van Buren.  Jefferson word erken dat hy meer as 18 000 briewe met politieke en filosofiese inhoud gedurende sy lewe geskryf het, wat Francis D. Cogliano beskryf as ''n dokumentêre erfenis. Ongekend in die Amerikaanse geskiedenis in sy omvang en breedte'. 
Jefferson se reputasie het tydens die Amerikaanse burgeroorlog afgeneem as gevolg van sy steun aan die regte van state. Aan die einde van die 19de eeu is sy nalatenskap wyd gekritiseer, konserwatiewes het gemeen dat sy demokratiese filosofie tot die populistiese beweging van die era gelei het, terwyl Progressiewe 'n meer aktivistiese federale regering gesoek het as wat Jefferson se filosofie toelaat. Beide groepe het Alexander Hamilton as deur die geskiedenis bevestig, eerder as Jefferson, en president Woodrow Wilson het Jefferson selfs beskryf as ''n goeie man, nie 'n groot Amerikaner nie'. 
In die dertigerjare het Jefferson president Franklin D. Roosevelt (1933–1945) met meer agting geniet, en die New Deal -demokrate het sy stryd vir 'die gewone man' gevier en hom as die stigter van hul party herdenk. Jefferson het in die begin van die Koue Oorlog 'n simbool geword van Amerikaanse demokrasie, en in die veertiger- en vyftigerjare was die hoogtepunt van sy gewilde reputasie hoog.  Na die burgerregtebeweging van die 1950's en 1960's, word Jefferson se slawehouer weer onder die loep geneem, veral nadat DNA -toetse in die laat 1990's bewerings dat hy Sally Hemings verkrag het, ondersteun het. 
Historikus Gordon Wood, wat die enorme opbrengs van geleerde boeke oor Jefferson in die afgelope jaar opgemerk het, vat die woedende debatte oor Jefferson se statuur saam: "Alhoewel baie historici en ander verleë is oor sy teenstrydighede en probeer het om hom van die demokratiese voetstuk af te slaan. wankelrig, lyk steeds veilig. " 
Die peiling deur die Siena Research Institute onder presidensiële geleerdes, wat in 1982 begin is, het Jefferson deurgaans as een van die vyf beste Amerikaanse presidente beskou  en 'n peiling van die Brookings Institution in 2015 onder lede van die American Political Science Association -lede het hom as die vyfde grootste president beskou. 
Gedenktekens en eerbewyse
Jefferson is herdenk met geboue, beeldhouwerke, posgeld en geld. In die 1920's is Jefferson, tesame met George Washington, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln, deur die beeldhouer Gutzon Borglum gekies en deur president Calvin Coolidge goedgekeur om in die klip by die Mount Rushmore Memorial afgebeeld te word. 
Jefferson het weer in 1800 as die Demokraties-Republikeinse kandidaat gehardloop en 'n oorwinning behaal. Hy is weer verkies in 1804. Jefferson het die Louisiana -aankoop gedoen, wat die grootte van die Verenigde State verdubbel het.
Hy het die Lewis en Clark -ekspedisie gestuur om die land wat die Verenigde State gekry het deur die Louisiana -aankoop te verken. Jefferson moes die bedreiging van oorlog tydens sy tweede termyn hanteer. Groot -Brittanje en Frankryk was byna al sy tyd as president in oorlog. Elke kant het dinge gedoen wat die Verenigde State die oorlog kon laat betree. Jefferson het hard gewerk om die Verenigde State uit die oorlog te hou en nie deel daarvan te wees nie.
Jefferson het die Embargo Act van 1807 aangeneem, wat dit vir die Verenigde State onwettig gemaak het om met ander lande handel te dryf. Dit handhaaf sy isolasionistiese beleid, of skeiding van die res van die wêreld.
Goewerneur en Wetgewer
In 1776 bedank hy uit die kontinentale kongres en keer terug na Virginia. Daar is hy onmiddellik herkies tot die Huis van Afgevaardigdes. Dit was voorheen bekend as House of Burgesses. Jefferson het geglo dat die onafhanklikheidstryd meer was as net 'n stryd teen buitelandse heerskappy. Hy het geglo dat dit 'n stryd is vir die reg van elke individu. Hy het dus besluit om die wette van aristokrasie by geboorte te verander, wat self deel was van hierdie aristokrasie. Hy het die wet verander sodat talent en deug voortaan die aristokrasie sou bepaal. Sy wetsontwerp oor vryheid was volgens hom sy grootste prestasie. Die wetsontwerp was meer as sewe jaar doelbewus, en is uiteindelik in 1786 goedgekeur. 'N Ander wetsontwerp wat die openbare skole -stelsel in Virginia sou geskep het, het nooit geslaag nie.
Die wetsontwerp op godsdiensvryheid het die kerk en staat in wese geskei. Dit het ook gedien op die basis van die eerste wysiging van die grondwet, wat mense se reg om te aanbid beskerm soos hulle dit goedvind, beskerm. Sy tyd as goewerneur van Virginia was nie heeltemal rooskleurig nie. Eerstens het die goewerneur baie min mag gehad. Tweedens het die Britte Virginia binnegeval en die hele wetgewer en uitvoerende gesag het weggehardloop. Almal het gevoel dat Jefferson die skuld het. Daar was egter min wat hy kon gedoen het, selfs al het hy gebly. 'N Navraag het hom later van enige oortreding vrygemaak. Die kritiek wat hy destyds gekry het, was so intens dat hy belowe het om nooit weer in die openbare amp te dien nie.
5 Verrassende feite oor Thomas Jefferson
Thomas Jefferson was 'n man met baie gesigte. Behalwe sy duidelike invloed op die Amerikaanse politiek, was hy geïntrigeerd deur uiteenlopende kulture in die Nuwe Wêreld en omhels dit op elke moontlike manier. Jefferson het baie in sy leeftyd vermag - sy ampstermyn het nie eens die drie prestasies behaal wat op sy grafsteen aangebring is nie. Hier is 'n paar feite wat u nooit geweet het oor een van die interessantste mans in die Amerikaanse geskiedenis nie.
1. Hy was 'n (proto) argeoloog.
Jefferson het fossiele versamel en was versot op diere, veral die mammoet. Hy het selfs die bene van 'n mastodont (wat nou in die Monticello -ingangsportaal verskyn) na hom gestuur tydens sy woning in die President's House in Washington, DC. (Lees meer oor Jefferson se opgrawing van 'n Indiese grafheuwel naby Monticello.)
2. Hy was 'n argitek.
Afgesien van sy huis in Monticello, wat hom byna 40 jaar geneem het om te voltooi, was Jefferson versot op dinge bou - en nie net as 'n stokperdjie nie. Hy het die ikoniese rotonde ontwerp aan die Universiteit van Virginia, sowel as die Virginia State Capitol in Richmond.
3. Hy was 'n wynliefhebber.
Nadat hy in Frankryk gewoon het, het Jefferson sy liefde vir Franse wyn na Amerika gebring. Hy word erken as een van die groot wynkenners van die vroeë Amerika en het selfs twee wingerde by Monticello gehou.
4. Hy was 'n stigterskenner.
Benewens wyn, het Franse kos die smaak van Jefferson geïnspireer, van die kookkuns in sy huis tot sy presidensiële etes. Sommige van Amerika se gewildste kosse, soos roomys, mac 'n 'kaas en patat, is gewild nadat sy belange tot die res van die land deurgedring het.
5. Hy was versot op boeke.
Dit is hoogs waarskynlik dat Jefferson destyds die grootste persoonlike versameling boeke in die Verenigde State gehad het. Nadat die Britte in 1814 'n klopjag op die Library of Congress gedoen het, bied Jefferson sy persoonlike biblioteek, wat byna 6500 volumes bevat, as 'n plaasvervanger aan.
Die Amerikaanse Revolusievir kinders Thomas Jefferson
Thomas Jefferson was 'n advokaat in Virginia. Hy was 'n afgevaardigde van die Kontinentale Kongres, die skrywer van die Onafhanklikheidsverklaring, 'n goewerneur van Virginia, ambassadeur in Frankryk, minister van buitelandse sake onder president George Washington (ons eerste president), vise -president onder John Adams (ons 2de president) en in 1801 tot president van die Verenigde State verkies en ons derde president geword. Hy dien twee termyne uit.
Terwyl Thomas Jefferson onder meer as president van die Verenigde State (ons derde president) gedien het, het hy die Louisiana -aankoop verkry, wat die grootte van die graafskap meer as verdubbel het en die weste oopgemaak het vir eksplorasie en vestiging, en Lewis en Clark geborg het, twee bekende Amerikaanse ontdekkingsreisigers.
U kan sê dat hy 'n baie suksesvolle loopbaan in die politiek gehad het. Hy was 'n wonderlike redenaar. Toe hy byvoorbeeld die eerste konsep van die Onafhanklikheidsverklaring skryf, skryf hy dit asof hy 'n toespraak hou.
Hy was ook 'n uitvinder. Sy besondere belang was om nuwe plaastoerusting uit te vind. Hy was ook lief daarvoor om sy gaste te verras met lekker kos soos roomys en macaroni gemaak met sy macaroni -masjien.
Hy was 'n vaste gelowige in godsdiensvryheid.
En in sy latere jare het hy die bou van die Universiteit van Virginia gestig, ontwerp en miskyk.
Hy was gelukkig getroud, het 'n hele paar kinders en word beskou as een van die Amerikaanse stigters.
Thomas Jefferson was 'n stem vir vryheid. Maar toe hy die Onafhanklikheidsverklaring geskryf het waarin gesê word dat "almal gelyk geskape is", besit hy 600 slawe.
Uit al sy vele prestasies as diplomaat, skrywer, uitvinder, argitek, tuinier en politikus, versoek Thomas Jefferson dat slegs drie van sy vele prestasies op sy graf in Monticello verskyn:
Thomas Jefferson – Fassinerende feite
Thomas Jefferson is die derde president in hierdie reeks van feite en werkkaarte van 10 dae hier by Mama 's Learning Corner.Hy is ook die 3de president van die Verenigde State van Amerika. Gedurende sy volwasse lewe dien hy as minister van buitelandse sake onder George Washington, ondervoorsitter by John Adams, en daarna as president van die Verenigde State van 1801-1809.
Ek vind Thomas Jefferson so 'n interessante persoon om te studeer! Daar is 'n talle fassinerende feite oor ons derde president, insluitend die volgende:
As 'n jong seun en tiener het Thomas Jefferson 'n kop van dik rooi hare. Sy vriende het hom gebel 'Tall Tom. '
Jefferson was lief vir lees. Hy word aangehaal om te sê: Ek kan nie sonder boeke leef nie. "
Thomas Jefferson het 'n baie geskeduleerde lewe gelei. Elke oggend het hy sy dag begin deur sy voete in koue water te week. Hy lees toe sy wetboeke, hardloop twee myl, ry op sy perd en oefen met sy viool.
Alhoewel Jefferson nie 'n goeie spreker was nie, was hy dit 'n uitstekende skrywer. Hy het sy idees in 'n geskrewe woord geplaas, wat deur die kolonies gedeel is.
As gevolg van sy bekende skryfvermoëns, is Thomas Jefferson gekies om die Verklaring van onafhanklikheid.
Jefferson het die leier van die Demokratiese Republikeine, 'n pas gestigte politieke party van die tyd.
In sy sakke, Jefferson 'n verskeidenheid items gedra. 'N Klein notaboek en potlood, 'n termometer, 'n kompas en 'n klein skaal om mee te meet, ingesluit. Jefferson beweer dat hy nooit geweet het wat hy gaan nodig kry nie, en daarom het hy al die gereedskap bygedra!
VROEGE EN PERSOONLIKE LEWE
Thomas Jefferson is gebore op 13 April 1743 in Shadwell, Virginia. Hy was die seun van Jane Randolph Jefferson en Peter Jefferson wat albei uit vooraanstaande gesinne kom.
Jong Thomas het op negejarige ouderdom die Latynse en Griekse tale bestudeer.
In 1760 het hy die College of William and Mary in Williamsburg bygewoon. Dit was die tweede oudste skool in Amerika ná Harvard. Hy was drie jaar by die kollege voordat hy besluit het om regte in Wythe te lees. Na vyf jaar het hy toelating tot die Virginia Bar gekry.
Op 1 Januarie 1772 trou Thomas met Martha Wayles Skelton, een van die rykste vroue in Virginia. Hulle het ses kinders gehad, maar slegs twee het tot volwassenheid oorleef.
In 1768 word hy saam met Patrick Henry en George Washington verkies tot die House of Burgesses. Ses jaar later het hy sy eerste groot politieke werk gehad, 'A Summary View of the Rights of British America'. Hy woon die Tweede Kontinentale Kongres in 1775 by.
Jefferson was een van die vyfman-komitee wat saam met John Adams, Benjamin Franklin, Roger Sherman en Robert Livingston die onafhanklikheidsverklaring opgestel het. Hy word beskou as die hoofskrywer van die bekende Amerikaanse dokument waarin ongeveer 75% van sy oorspronklike konsep behoue ​​bly.
In 1777, nadat hy as lid van die Huis van Afgevaardigdes na Virginia teruggekeer het, het hy die Virginia -statuut vir godsdiensvryheid geskryf.
Hy word 'n twee-termyn goewerneur van Virginia van 1779 tot 1781. Dit was 'n belangrike deel van sy politieke loopbaan as gevolg van die Revolusionêre Oorlog.
Jefferson was omring deur honderde slawe wat hy besit en geërf het. Alhoewel hy die minderwaardigheid van swartes teenoor blankes geglo het, beskou hy as staatsman slawerny as 'n skending van elke mens se natuurlike regte.
In 1785 het die Konfederasie -kongres hom aangestel as die Amerikaanse minister van Frankryk, in die plek van Benjamin Franklin.
Teen 1797 het hy die vise-president van Amerika geword na 'n nederlaag van sy goeie vriend, John Adams (die 2de Amerikaanse president).
Op 4 Maart 1801 lewer Jefferson sy intreerede as die 3de Amerikaanse president nadat hy John Adams (in 'n herverkiesing) en Aaron Burr (vise-president) onder die Republikeine verslaan het.
AS PRESIDENT EN LATER LEWE
Een van sy nalatenskappe as president was die Louisiana -aankoop van 1803. Hy het die grond van Napoleontiese Frankryk verkry en sodoende die Amerikaanse gebied uit die weste van die Mississippirivier uitgebrei.
Na sy herverkiesing in 1804 beleef Jefferson die gevolg van die oorlog tussen Brittanje en Frankryk. In reaksie hierop aanvaar hy die Embargo Act van 1807. Dit het die land se ekonomie verminder en gelei tot die oorlog van 1812 met Brittanje.
In sy post-presidentskap het hy die Universiteit van Virginia gestig. Sy akademiese dorpie word op 7 Maart 1825 geopen.
Die grondslag van die Library of Congress was die persoonlike biblioteek van Jefferson nadat hy dit aan die regering verkoop het om sy skuld af te betaal.
Thomas Jefferson sterf op 4 Julie 1826 in Monticello tydens die 50ste herdenking van die onafhanklikheidsverklaring. Op dieselfde dag sterf John Adams in Massachusetts.
Thomas Jefferson Werkkaarte
Dit is 'n fantastiese bundel wat alles bevat wat u moet weet oor Thomas Jefferson op 20 diepgaande bladsye. Hierdie is gereed-vir-gebruik Thomas Jefferson-werkblaaie wat perfek is om studente te leer oor Thomas Jefferson (1743-1826), een van die stigters van Amerika. Hy word beskou as die hoofskrywer van die Onafhanklikheidsverklaring en word die derde president van die Verenigde State.
Thomas Jefferson feite
Presidente om te weet
10 feite oor Thomas Jefferson
1. Die Onafhanklikheidsverklaring geskryf
In 1775 word Jefferson deur die kongres aangestel in 'n komitee van vyf wat verantwoordelik is vir die opstel van die onafhanklikheidsverklaring. Die verklaring was 'n gedetailleerde dokument waarom die 13 kolonies van die Britse bewind bevry moes word. As 'n begaafde skrywer het Jefferson die individuele regte en vryhede van die burgers duidelik uiteengesit en waarom dit belangrik is. Dit het 17 dae geneem om die verklaring op te stel, te hersien en te hersien. Op 4 Julie 1776 is die dokument aangeneem.
2. Hy het slawe besit
Jefferson het sy pa verloor toe hy nog net 'n tiener was. Hy het groot stukke land en slawe wat daaraan gewerk het, geërf. Hy het voortgegaan en nog slawe gekoop. Thomas het in sy leeftyd meer as 600 slawe besit.
3. Hy was die Derde President
Jefferson word in 1797 die vise -president van die VSA, en vier jaar later word hy verkies as die derde president. Hy dien as president vir twee termyne van 4 Maart 1801 tot 4 Maart 1809.
4. Hy ondersteun Vryheid uit Groot -Brittanje
Jefferson ondersteun die vryheid van Groot -Brittanje. In 1774 verklaar hy dat die Britse parlement geen regte het om gesag uit te oefen oor die Amerikaanse kolonies nie.
5. Daar is 'n Thomas Jefferson Memorial in Washington, DC
As een van die grootste leiers van Amerika, is die Jefferson Memorial opgerig in Washington, DC langs die National Mall ter herinnering. Dit is op 13 April 1943, die 200ste herdenking van sy geboorte, opgedra.
6. Hy is een van die presidente op Mount Rushmore
Die gesig van Jefferson is op 'n klip by Mount Rushmore gekerf saam met die gesigte van ander hoog aangeskrewe voormalige Amerikaanse presidente. Sy gesig is ook gegraveer op die 5-sent koper-nikkel.
Jefferson het die meeste van sy kennis ontleen aan die lees van boeke. Hy het selfs 'n persoonlike biblioteek besit. Sy boeke is verkoop en gebruik om die kongresbiblioteek te herlaai nadat die Britte die Amerikaanse hoofstad in 1814 verbrand het.
8. Beter skrywer as spreker
Hoewel hy nie 'n baie welsprekende spreker was nie, was Jefferson 'n begaafde skrywer. Hy was 'n groot skrywer wie se manuskripte en ander gedokumenteerde literatuur tot op hede uitstaan ​​as dokumentêre bewyse.
9. Het 'n groot belangstelling in argitektuur gehad
Aan die begin van 1768 begin Jefferson met 'n plan om 'n herehuis te bou op die grond wat hy van sy ouers geërf het. Hy het die huis en sy tuine argitektonies ontwerp. Hy het sy argitektoniese besonderhede van hierdie herehuis met die bynaam Monticello sy hele lewe lank opgeknap en verbeter. Jefferson het deelgeneem aan die ontwerp van die geboue van die Virginia Universiteit.
10. Hy het gehelp om die Universiteit van Virginia te stig
In 1819 begin Jefferson en ander eendersdenkendes aan die Universiteit van Virginia. Jefferson het gehelp met die ontwerp van die klaskamers en die ontwikkeling van die eerste kurrikulum. Die eerste groep studente het in 1825 gerapporteer.
14. Jefferson en die skuldspel van Verraad: 'n Wedstryd gemaak in die hemel
Dit lyk asof Jefferson se stokperdjies die skuld vir almal vir verraad was. Hy het die woord vir almal behalwe homself rondgegooi. Een so 'n voorval was sy eie vise -president, Aaron Burr, wat van verraad beskuldig is en op bevel van Jefferson in die hof verhoor is. Burr is deur die hof onskuldig bevind. Baie mense het bespiegel dat Jefferson se dade ondanks hul hewige omstrede 1800 presidentsverkiesings ten spyt was.