CSONGO.gr - Complete Gaming Experience TeamSpeak 3 [Code Generator] - TSViewer.com [en]
CSONGO.gr - Complete Gaming Experience
16 / 512 user 1 Wat is HGH of Human Growth Hormone - Somatropin?
2 Tipes en vorms van HGH
3 Die effek van HGH op metabolisme
4 HGH interaksie met ander hormone
5 HGH interaksie met neurotransmitters
6 Effek van vitamiene en aminosure op HGH
7 Effek van Aminosure op die HGH-stelsel
8 Fisiologiese stimulators van HGH sekresie
9 Gebruik HGH in bodybuilding en verhoog menslike hoogte
10 Die gebruik van HGH in medisyne
11 Die gebruik van somatotropien in sportoefening
12 Menslike Groeihormoon en kanker?
13 Vooruitsigte vir die ontwikkeling van HGH
Wat is HGH of Human Growth Hormone - Somatropin?
Tot op hede is Menslike Groeihormoon (HGH) die gewildste en mees doeltreffende anaboliese geneesmiddel. HGH het sy aansoek nie net as die beste farmaseutiese voorbereiding vir bodybuilding, bodybuilders vir spiermassa, spierontwikkeling gevind nie, maar ook in ander sportsoorte soos boks, sokker, basketbal en ander wildsport en atletiek
HGH het goed gevaar vir die verbetering van atletiese prestasie - soos toenemende uithouvermoë, beserings behandel. Die omvang van HGH groei elke dag, met die regte benadering met die gebruik van somatropien (HGH) is dit moontlik om atletiese prestasie, sterkte, fisieke prestasie, uithouvermoë van atleet te verbeter en die herstelperiode te verkort.
Waarom benodig ons liggaam HGH soveel? C vertaling van Latyn "Soma" beteken liggaam. Somatotropiese beteken identiteit aan die liggaam en die ware liggaam van die oorsprong. Tydens menslike groei is HGH die hoofhormoongroeihormoon wat verantwoordelik is vir die groei en struktuur van die menslike liggaam. Die inhoud en produksie hang direk af van groei, grootte, gewig, hoe meer groeihormoon in die groeiende liggaam, hoe meer sal 'n persoon groei. .
Na die ossifikasie van die kraakbeen-sones van die geraamte, bly die bene vir 'n geruime tyd steeds dikker, maar die areas soos die onderkaak, neus, voete, hande, ens. Word nie onder die mens se lewe onderwerp nie
In seldsame gevalle in die jong liggaam, is die afskeiding van HGH om verskeie redes grootliks toegeneem, dan is daar 'n geval wanneer kinders groot hoeveelhede groei en selfs meer as 2-meter groot is. Tans, onder toesig van 'n spesialis in die analise van die inhoud van groeihormoon, kan die korreksie uitgevoer word vir kinders wat ly aan 'n tekort aan lae groei selfgroei, om groeihormoon in ongelukke te verhoog of alternatief tot kunsmatig stadig af die produksie van somatotropien
Vir 'n volwassene met 'n ten volle gevormde liggaam voer HGH anaboliese funksies uit en is verantwoordelik vir die prosesse van proteïensintese in alle organe en weefsels. Daarbenewens is HGH 'n streshormoon. In stresvolle situasies styg die HGH-vlak skerp, wat die liggaam help om proteïensintese te versnel, veral in die energiestrukture van menslike selle
Mense met goeie muskulasie en 'n sterk grondwet is oor die algemeen meer bestand teen stres en meriete in hierdie HGH
By gebrek aan groeihormoon in die liggaam van die kind, word kinders baie klein, selfs 'n klein dimensie. Met 'n gebrek aan HGH kan 'n volwassene allerhande degenerasie begin ontwikkel, of selfs die staat kan in die dood eindig
'N Bietjie oor die pituïtêre klier - die pituïtêre klier is die onderste serebrale aanhangsel van die vorm en grootte van die kersie, is aan die onderkant van die skedel geleë en is verantwoordelik vir die produksie van somatotrope hormone en ander, soos skildklierstimulerende hormoon ( wat die skildklier beïnvloed), adrenokortikotropiese (aktiveer die byniere), gonadotropiese (aktiveer die gonadse), en ens.
Die pituïtêre klier word direk deur die hipotalamus gereguleer, dit lewer liberiene en statiene. Dit is die moeite werd om te let dat hgh afhang van twee hormone - somatoliberien en somatostatien, somatoliberienhipotalamus verhoog die produksie van groeihormoon deur die pituïtêre klier
Somatostatien, integendeel, vertraag die afskeiding van groeihormoon. As ons die hoeveelheid groeihormoon wil verhoog, is dit nodig om die hoeveelheid somatoliberien te verhoog of om die inhoud van somastatien te verminder.
HGH kan slegs selle in 'n proefbuis beïnvloed by konsentrasies 2000 keer hoër as fisiologies. In 'n normale liggaam tree HGH alleen op die lewer. Die lewer lewer 'n insulienagtige groeifaktor, wat ook somatomedien genoem word. Somatomedien - het ook 'n anaboliese en groei-effek wat die teikenselle beïnvloed.
As 'n klinikus sien ek dikwels gevalle wanneer die kind na 'n ernstige lewer siekte ophou groei en 'n toestand soortgelyk aan pituïtêre nanisme voorkom, alhoewel die siekte as sodanig veroorsaak word deur 'n gebrek aan somatomediene.
Aan die ander kant is akromegalie algemeen met normale vlakke van bloedglukose in die bloed. Die siekte in hierdie geval word veroorsaak deur 'n oormatige vlak in die bloed van somatomedien.
In die algemeen is die ketting van regulering van anabolisme met somatotropiese hormoon wat op skeletspiere toegepas word, soos volg:
Vir anaboliese aksie, byvoorbeeld, vir spiergroei, kan ons verskillende metodes gebruik:
1) die mees eenvoudige en effektiewe is 'n gereelde inleiding tot die liggaam van HGH
2) Verhoog die hoeveelheid somatoliberien in die
3) Verminder die hoeveelheid somatostatien
4) Om in die liggaam somatomedien bekend te stel
In meer besonderhede, oorweeg somatotropien regulering en somatotropien
HGH hoofsaaklik peptiedhormoon, bestaan ​​uit 'n voldoende aantal aminosure 191 verbindings. In 1921 is die werking van groeihormoon op diere toegepas. Die effek was kunsmatige gigantisme toe dit 'n growwe uittreksel van die anterior lob van die pituïtêre klier bekendgestel het. Hierdie esperiment van fisioloë het direk die moontlikheid getoon om die groei van 'n jong organisme te verhoog.
In 1944 is gesuiwerde HGH van die dier afgeskei. Menslike somatropien het van 1956 geïsoleer en begin gebruik word vir die suksesvolle behandeling van dwerge. Die wetenskaplikes het later 3 vorme van HGH met verskillende molekulêre gewigte geïdentifiseer.
'N eienaardige feit van die gebruik van groeihormoon het sy toepassing in basketbal gevind, groeihormoon begin gebruik word vir kunsmatige verbouing van sitplekbal meer as 2 meter
Die vrystelling van groeihormoon kom gepaard met pieke gedurende die dag van 6-12-pieke, gewoonlik vind die meerderheid plaas tydens fisiese inspanning, ekstreme situasies, temperatuurveranderinge en tydens slaap, wanneer hoëkoolhidraatvoedsel geneem word, neem die afskeiding van HGH af
Verdere studies van groeihormoon het getoon dat die groeihormoon van laer spesies nie die hoër spesies heeltemal beïnvloed nie. Byvoorbeeld, menslike groeihormoon reageer goed op ape en ander soogdiere, wanneer die HGH-aap of koei op die teendeel nie die menslike liggaam beïnvloed nie
Tipes en vorme van HGH
Vir 'n lang tyd het HGH ontvang en ontvang nog van die lyke van mense, in sommige lande is selfs spesiale wette geslaag waarvolgens die pituïtêre klier na die opening van die persoon oorgedra word na spesiale sentrums vir verwerking. Nou het HGH geleer om kunsmatig te sintetiseer en te ontvang
In 1963 het die Verenigde State vir die eerste keer 'n nasionale program opgestel vir die versameling van pituïtêre liggaamsliggame met die daaropvolgende vervaardiging van die geneesmiddel - menslike groeihormoon
In 1964 in Baltimore het 'n vrywillige organisasie "die groei van 'n persoon" vir die hulp en gratis behandeling van dwerge wat aan die somatropientekort ly, maar baie gou het sommige van die gesonde mense met lae groei zainetrisovalsya die menslike bergagtige groei van lae ouers wat die verhoging van die groei van hul kinders, en sodoende 'n groot belangstelling 'n belowende dwelm tref
Die gewildheid van menslike groeihormoon het geleidelik gewild geword, ouers het hul kinders se HGH begin koop om hul ouers weke hoër te maak. Hul menslike groeihormoon het ook bewys dat hy ernstige siektes soos brandwonde, beenbreuke, maagsere, In die toekoms sal die groeihormoon sy aansoek vir 'n meer uitgebreide lys van bestaande en behandeling van siektes vind
Groeihormoon het ook sy toepassing in sport gevind, en sodoende die vraag toeneem, wat die prys van groeihormoon in die mark kan beïnvloed deur dit te verhoog
Die gewildheid van groeihormoon in die wêreld word gewild op elke dag van die dag en het groot vooruitsigte vir toediening en ontwikkeling. Die hoë gewildheid van menslike groeihormoon verdien danksy effektiewe aksie sonder newe-effekte.
Tot op datum is die wêreld se grootste farmaseutiese maatskappy wat as die wêreld se grootste mark vir medisyne Pfizer erken word, die beste groeihormoon onder die merk Genotropin geproduseer. Die enigste nadeel van hierdie middel is die relatief hoë koste
Die internasionale eenheid van HGH 0.9 mg is 3 IE of 1 IE is 0.3 mg, die gemiddelde dosis vir mans is 0.9 mg of 3 IE wanneer daar genoeg 0.6 of 2 IE vir vroue is, vir anaboliese effek en vinniger groeispiere kan die dosis verhoog na 2-3 IE
Soos studies het die gebruik van groeihormoon in die oggend op 'n leë maag gewys en voor slaaptyd dieselfde effek het, kan die pasiënt kies uit 'n lewenstyl en gerief. Studies het ook getoon dat die verdeling van die daaglikse dosis in 2-dele dieselfde effek het as om 'n volle daaglikse dosis in een dosis te neem
HGH word subcutaan toegedien vir gemak in die vou van die abdomen 2-3 mm, maar dit kan inderdaad in enige deel van die liggaam, skouer, been ingespuit word, maar die maag is die gemaklikste en pynlose, sommige dryf HGH in probleem gebiede, aangesien die plek waar die dwelm gelei is, vet vinniger sal verbrand, dit is nie, absoluut dieselfde effek word verkry uit die uitvoer van enige deel van die liggaam
Die gemiddelde verloop van behandeling, herstel is 5-8 maande, meer as 8 maande HGH word minder effektief en dit is nodig om die kursus te voltooi of te onderbreek.
Die dosis vir vroue en die verloop van behandeling is minder as vir mans, want HGH tree beter en doeltreffend op as gevolg van baie faktore, interaksie met ander hormone, beter absorpsie, gewig, spierweefselverhouding, ens.
Wyfiepofise produseer meer groeihormoon as die manlike liggaam. Benewens alle vroue is meer sensitief vir groeihormoon wat vroue toelaat om 'n kleiner dosis met dieselfde goeie sukses te bestuur.
Die effek van HGH op metabolisme
Miskien is die belangrikste aksie wat groeihormoon het proteïensintese, aan die begin van die lewer, bloed en spiere. HGH veroorsaak 'n anaboliese effek as 'n sterk steroïed, groeihormoon verhoog die penetrasie en vervoer van aminosure na die spiere, met goeie fisiese inspanning in die gimnasium, spiervesels groei en verdik, wat 'n beduidende toename in spiermassa veroorsaak
Groeihormoon kan in 2-peptieddele verdeel word, die eerste deel het 'n anaboliese effek, die tweede vetverbrandingseffek, in die geheel is daar 'n toename in immuniteit en algemene verbeterings in die liggaam se prestasie. Versnelling van proteïensintese met die groei-effek van HGH, die vermoë om die groei van bene in lengte te versnel, tot die sluiting van die kraakbeen sones, asook die groei van bene in dikte nadat die kraakbeensones gesluit is.
In die bestuur van klein en medium dosisse verhoog groeihormoon die deurlaatbaarheid van selle na glukose en oefen 'n effek soortgelyk aan insulien uit. Die sintese van proteïen neem toe in die pankreas, wat sodoende 'n toename in insulienproduksie veroorsaak. Wanneer hoë en super hoë dosisse groeihormoon uitgevoer word, vind 'n toename in bloedsuiker plaas, kan 'n moontlike dystrofie van die pankreas die produksie van insulien verminder, dit wil sê, meer as groot dosisse groeihormoon kan diabetes mellitus veroorsaak
Vermindering van vetweefsel, hormoonbehandeling van vetsuggroei het 'n uitstekende effek getoon onder die voorwaarde van fisiese en kardiotraining, wat lei tot gelyktydige vetverbranding van spiergroei.
Groeihormoon verbeter die kwaliteit van bloed wat praat oor die verbetering van proteïensintetiese prosesse in die beenmurg
Minerale metabolisme - aan die begin van behandeling met groeihormoon kom 'n vertraging in die uitskeiding van fosfor en kalium in die urine voor, wat 'n aanduiding is van proteïensintese
Kalsium en die inhoud daarvan verhoog, dan word 'n afname waargeneem. Dit dui weer op die vorming van 'n nuwe nuwe en versterking van die ou beenweefsel. 'N aanduiding van spier groei in die liggaam word waargeneem in die behoud van fosfor in die liggaam, benewens die anaboliese effek van groeihormoon is 'n kragtige anti-kataboliese. Enigeen wat 'n STG begin om 'n anaboliese toestand te veroorsaak, merk onmiddellik 'n druppel in eetlus.
Vir baie is dit raaiselagtig, aangesien die groei van spiermassa in hul begrip geassosieer moet word met 'n toename in eetlus, maar nie andersom nie. Onlangse studies het getoon dat die anti-kataboliese effek van groeihormoon sy direkte anaboliese effek kan oorskry.
Daarom, volgens die logika van dinge, moet die verbruik van plastiekmateriaal nie toeneem nie, maar verminder.
HGH interaksie met ander hormone
Wanneer die skildklierfunksie afneem, reageer die liggaam baie swak op die bekendstelling van HGH van buite. In hierdie geval, om 'n beter terapeutiese effek te verkry, is dit nodig om eers die funksie van die tiroïedklier (in die rigting van die toename daarvan) te verbeter. Dit word behaal deur toediening van tiroïedhormone (hulle is nie verslawend nie) en ander (adrenomimetiese) middels.
Dit is belangrik dat by pasiënte met hipertiroïedisme (verhoogde skildklierfunksie) die vlak van HGH in die bloed altyd verhef word. Die effektiwiteit van die bekendstelling van HGH in die somer is altyd hoër as in die winter, want in die somer is daar 'n geringe fisiologiese toename in skildklierfunksie. Speel 'n rol en verhoog die sensitiwiteit van weefsels aan skildklierhormone.
Dikwels word tiroïedien gebruik, verkry uit droë tiroïedkliere van beeste. Meer selde, sy sintetiese analoë, soos triiodothyronine (triiodothyronine hidrochloried) en L-tiroksien. Kombinasiepreparate wat kombinasies van L-tiroksien met triiodotironien bevat, is ook beskikbaar.
Die mees algemene is tireocomb, tyrotomie en cythel.
Klein dosisse adrenale korteks hormone (glukokortikoïede) verbeter die effek van groeihormoon op weefsel. Groot dosisse, integendeel, verswak. Daarbenewens kan sekere dosisse glukokortikoïedhormone die groei en anaboliese effekte van somatotropien heeltemal blokkeer. Sommige vorms van pituïtêre nanisme (dwergisme) hou nie verband met die feit dat daar min somatotropien in die liggaam is nie en nie dat die lewer nie genoeg somatomedien produseer nie.
En dit en die ander kan genoeg wees. Oortollige glukokortikoïed bynierkliere as gevolg van ACTH hipersekresie deur die pituïtêre klier is om te blameer.
Glukokortikoïede blokkeer die effekte van somatomotien en somatotropien op die sellulêre vlak, en bovendien verminder hulle die afskeiding van GH deur eosinofiele selle van die pituïtêre klier.
Glukokortikoïede sluit nie net die effekte van somatotropien in nie. Na hul bekendstelling in die liggaam as 'n geheel in 'n dosis 100 mg, voorkom hulle die vrystelling van GH in reaksie op insulien hipoglisemie en intraveneuse infusie van arginien, die na-opleiding vrystelling van GH terwyl L-DOPA ook afneem.
Ongeveer dieselfde kan gesê word oor alle ander metodes om die sintese te stimuleer en in die bloed van GH en somatomedien vry te laat, sowel as hul finale effekte.
Glukokortikoïede blokkeer nie net die effekte van GH nie. Hulle self is ook katabolika. Na-opleiding vrystelling van somatotropien in die bloed is ook geblokkeer.
Groeihormoonsekresie snags ly ook aan glukokortikoïede. Die pieke van die vrystelling van groeihormoon word kleiner in hoogte en minder gereeld in die tyd.
Glukokortikoïede het 'n negatiewe effek nie net op die somatotropiensisteem nie, maar ook op die sintesestelsel en die finale effekte van ander hormone wat sinergisties (versterkers) van die somatotropienstelsel is.
Testosteroon verhoog die stelsel van somatotropien by mans en glukokortikoïede. In teenstelling met testosteroon is dit nie meer direk nie, maar indirek die antagonistiese effek daarvan op die stelsel van somatotropien.
Wanneer hiperfunksie van die bijnier korteks om die werking van groeihormoon te verbeter, word dit afwaarts aangepas. Wanneer hipofunksie van die bynier korteks sy werk verhoog of klein dosisse glukokortikoïedmiddels in die liggaam inspuit. Tans word slegs sintetiese glukokortikoïede gebruik, en hul keuse is redelik wyd.
Dit is hoofsaaklik prednisoloon, prednisolone hemisuksinaat, metielprednisoloon, deksametason, triamcinolon, hidrokortisoon, hidrokortisonasetaat, hidrokortisonhemisuksinaat. Pas al hierdie middels sorgvuldig en in baie klein dosisse toe, sodat dit nie 'n kataboliese effek veroorsaak nie.
Hiperfunksionering van die bijnierkorteks is die algemeenste in Itsenko-Cushing se siekte, wanneer hiperplasie van die bijnierkorteks deur die hiperproduksie van ACTH en die vlak van glukokortikoïede in die bloed oorskry, alle denkbare en ondenkbare perke oorskry. Dit is moontlik om slegs die siekte van Itsenko-Cushing se siekte te diagnoseer.
Die feit is dat die afzetting van vet op die liggaam van sulke mense baie kenmerkend is. Vet word hoofsaaklik op die wange, buik, kante en boude geplaas. Die spiere van die arms en bene is afvallig, en teen die agtergrond van 'n groot maag en boude lyk hulle opties dunner as wat hulle werklik is. Die kontoere van so 'n persoon se lyk lyk soos 'n peer. Die afzetting van vet is in die bogenoemde plekke as gevolg van die feit dat daar die maksimum aantal insulienreseptore is.
Insulien vergoed vir die kataboliese effek van glukokortikoïede in verhouding tot proteïenmetabolisme, maar terselfdertyd kompenseer dit die kataboliese effek van steroïede in verhouding tot vetmetabolisme.
Oortollige glukokortikoïede in die liggaam kan nie net tydens siekte voorkom nie. Hipertrofie van die byniere kan ontwikkel om verskeie redes. Dit kan na swangerskap, na gereelde herhaalde stres, ontwikkel teen die agtergrond van 'n chroniese inflammatoriese siekte (gewoonlik longe of mangels), as gevolg van ouderdomsverwante redes. Nie een van die stres in 'n persoon se lewe gaan sonder 'n spoor van die byniere tot minstens 'n bietjie, maar hulle is hipertrofies. Teen die tweede helfte van die lewe begin baie mense soos 'n peer in hul buitelyne van hul liggame. Dit word Itsenko-Cushing se ouderdomsindroom genoem.
Voor die aanvang van groeihormoonterapie moet die glukokortikoïedinhoud in die bloed verlaag word, ongeag of dit 'n Cushing-siekte of 'n cushingoid-sindroom van enige oorsprong is.
Ernstige vorme van Itsenko-Cushing-siekte word radikaal behandel.
Een van die byniere word verwyder, en die ander is met 'n neutronbalk bestraal. Die siekte neem soos 'n hand af. Ligte siektes, sowel as kushingoïde sindrome, word konserwatief behandel. Skryf dwelms voor wat die funksie van die bynier korteks verminder.
Die leier in hierdie geval is so 'n dwelm as aminoglutetimied (syn. "Orimeten"). Aminoglutetimied is goed omdat dit benewens die adrenale korteks onderdruk, dit die sintese van estrogeen in die liggaam verminder en dus 'n indirekte androgeen effek het.
Die indirekte androgeen effek is ook te wyte aan die feit dat glukokortikoïede die aktiwiteit van androgene onderdruk, sowel op sellulêre as sistemiese vlakke. Die eliminasie van oortollige glukokortikoïede inhibeer aminoglutetimied die werking van androgenen.
Vormvrystelling: tablette van 0.25 g.
Word 0.25 g, 2-4 keer per dag ingeneem.
Newe-effekte is uiters skaars en manifesteer slegs in die vorm van allergieë, wat vinnig met die afskaffing van die geneesmiddel oorskry.
Daarbenewens het aminoglutetimied anticonvulsante aktiwiteit.
Chloditan (syn. "Mitotane") is nog 'n hoogs aktiewe geneesmiddel wat die aktiwiteit van die kortikale streek van die byniere verminder.
Vormvrystelling: tablette van 0.05 g.
Word mondelings geneem, begin met 2-3 g per dag in die eerste 2 dae, en dan teen die tempo van 0.1 g / kg liggaamsmassa per dag. Die daaglikse dosis word in 3 dosisse in 15-20 minute na die eet gegee. Newe-effekte is meer algemeen as wanneer aminoglutetimied gebruik word.
Naarheid, verlies van eetlus, hoofpyn, slaperigheid. Wanneer hulle voorkom, word die dosis eenvoudig verminder tot die vlak waar die geneesmiddel goed verdra word.
Beide aminoglutetimied en chloditan is klassieke anti-kataboliese middels. Soms word hulle selfs gebruik as 'n terapie vir die bou van spiere.
Tans is daar in die farmaseutiese mark van ons land hoofsaaklik 2-tipes kortwerkende insulien: mens (geneties gemanipuleer, verkry deur bakteriese sintese) en vark (verkry uit die pankreaskliere van varke in vleisverwerkingsaanlegte). Minder algemeen is die derde spesie, walvis insulien, afgelei van die pankreas van blouwalvisse.
Varkinsulien, alhoewel baie goedkoper as menslike insulien, is nie minderwaardig van gehalte nie en kan met presies dieselfde sukses gebruik word.
Kenmerk van die werking van insulien is dat dit die suikerinhoud in die bloed aansienlik verminder. Die hele probleem met die gebruik van 'n insulintegniek is om 'n afname in bloedsuikervlakke voldoende sterk te maak, sodat die vrystelling van somatotropien maksimum is en terselfdertyd nie sterk genoeg is vir 'n persoon om die bewussyn te verloor nie.
Insulien begin baie noukeurig toegedien word, met klein dosisse (4 U) subkutane. As oefening in die oggend is, word insulien na oefening ingespuit. As opleiding in die aand of in die middag is, word insulien in die oggend ingestel en die atleet begin eers oefen nadat die insulienaksie geëindig het. Elke dag word die dosis insulien verhoog deur 4 IE en so aan totdat die dosis 60 IE bereik. 60 U is 'n veilige dosis waarby geen enkele persoon ooit bewussyn verloor het nie.
In teenstelling met ander perifere hormone, het insulien nie tropiese regulering nie. Daarom is die bekendstelling van insulien nie verslawend en verslawend nie.
Vreemd genoeg, selfs baie dokters weet dit nie. In 'n psigiatriese kliniek moes ek pasiënte monitor wat met insulienkomas behandel is. Sommige van hulle is daagliks met 240 IE insulien ingespuit en dan is behandeling skielik gestaak. Niks het daarna gebeur nie. Geen onttrekkingsimptome, geen simptome in die rek, en soortgelyke onaangename dinge.
Inteendeel, as die bloedsuikervlak effens verhef was (prediabetes) voor insulienbehandeling, het die bloedsuikervlakke normaal na insulienbehandeling teruggekeer. As die suikerkurwe plat was, het dit 'n normale voorkoms aanvaar. Behandeling met insulien veroorsaak nie net negatiewe, destruktiewe veranderinge in die pankreas nie, maar versterk die pankreas, en verhoog sy sintetiese vermoëns (dit is 'n sintese van sy eie insulien).
Insulien sensitiwiteit verskil vir verskillende atlete. Met verhoogde bloedsuikervlakke voel sommige nie, selfs nadat 20 IE insulien toegedien is nie. Natuurlik, vir hulle is die maksimum veilige boonste limiet nie 60 IE nie, maar 80 IE. Met 'n konstitusionele lae bloedsuikervlak kan die liggaam se sensitiwiteit vir insulien, in teenstelling, baie hoog wees. Die bekendstelling van insulien in sulke gevalle moet nie met 4 begin nie, maar met 2 U en verhoog die dosis nie daagliks nie, maar een keer elke 2-3-dag. Die maksimum toelaatbare dosis is nie meer as 40 U per inspuiting nie.
Daar is gevalle op die eerste gesig paradoksaal, wanneer, soos die verloop van behandeling met insulien verloop, die sensitiwiteit daarvan nie afneem nie, maar integendeel, verhoog. So, byvoorbeeld, nadat die standaard dosis 60 U bereik is, begin 'n persoon skielik na 'n tyd om te voel dat hierdie dosis hoog is weens te veel hipoglisemie.
Geleidelik verminder hy die dosis insulien wat daagliks ingespuit word. Hy stop by 40 U as meer toereikend, maar hier wag weer 'n "verrassing" op hom. Na 'n rukkie word hierdie 40 U weer te groot en die dosis moet weer verminder word. So 'n reaksie op insulien wat van buite toegedien word, bevestig slegs die postulaat dat eksogene insulien sy eie pankreas versterk en bydra tot 'n groter produksie van endogene (eie) insulien. Natuurlik, met die gevolg dat die behoefte aan insulien wat van buite toegedien word, val.
Daar is twee metodes om insulien te administreer - sag en hard. Volgens 'n sagte metode word insulien na 'n maaltyd ingespuit, en hard op 'n leë maag. Die bekendstelling van insulien op 'n leë maag kan natuurlik 'n groot vrystelling van somatotropien veroorsaak. Maar so 'n tegniek is ook meer riskant as gevolg van die groot gevaar om in 'n hipoglisemiese koma te val.
Dus, met behulp van 'n rigiede metode, kan insulien slegs toegedien word deur iemand wat buite die waarneming vir minstens 1.5-2 uur kan bekostig. 1.5-2 uur na insulieninspuiting, die persoon word waargeneem en dan word die kos gelaai. Waarneming is nodig om 'n persoon uit 'n hipoglisemiese koma te verwyder, indien hy daarin val. Die onttrekking van 'n hipoglisemiese koma word uitgevoer met intraveneuse toediening van 40% glukose-oplossing, of subkutane inspuiting van 1 ml 0.1% adrenalienoplossing. Soms doen hulle albei saam. Eerstens, adrenalien, en dan, as dit nie help nie, dan glukose.
Voedsel laai op die agtergrond van die bekendstelling van insulien is 'n spesiale probleem. Elke tipe insulien het twee breuke. Een faksie gaan uitsluitlik langs die vetterige pad, en die ander - langs die vet en proteïen een op dieselfde tyd. Sedert die regulering van insulien substraat aksie sal alles afhang
kristallyne aminosure gaan reguit na die spiere. Daar, as gevolg van voldoende fisiese inspanning, word hulle dadelik by die proteïensintetiese prosesse ingesluit. Sommige van die aminosure het aanvanklik omskep in proteïene in die lewer. Dan word hierdie proteïene na die spiere vervoer.
Voedsel laai met aminosure veroorsaak dadelik drie ernstige probleme.
Die eerste probleem is dat suiwer kristallyne aminosure te veel benodig word.
Die ideale en suiwer hipotetiese opsie in hierdie geval is om slegs met kristallyne aminosure te voed en niks meer nie. Dit is met so 'n voedsellading dat alle insulien die "proteïenpad" sal verloop, en sal 'n toename in maer spiermassa gee sonder om vet te kry. Die toevoer van suiwer kristallyne aminosure alleen is egter uiters duur en is om ekonomiese redes nie baie haalbaar nie.
Daarbenewens, na die bekendstelling van insulien, sal 'n positiewe stikstofbalans deurgaans gehandhaaf word. Die totale hoeveelheid aminosure in die dieet moet verhoog word tot 2-3 g per 1 kg liggaamsgewig, en soms meer. Dit hang alles af van watter doelwitte hierdie atleet self gestel het. Onlangs is daar toenemende wetenskaplike bewyse dat die maksimum positiewe stikstofbalans nie meer as 1.7 g proteïen per 1 kg liggaamsgewig benodig nie.
Die neurotransmitterrol van sommige aminosure, hul vermoë om ingesluit te word in energie metabolisme, die spesifieke dinamiese werking van voedsel, ens. Word egter nie hier in ag geneem nie.
Die tweede probleem is dat suiwer aminosure baie swak hipoglykemie onderdruk. Vir die volledige verligting van hipoglisemie, is ten minste 'n minimale hoeveelheid koolhidrate benodig, maar dit is net nodig om dit te oordoen, aangesien hierdie koolhidrate dadelik insulien langs die "vetterige pad" rig. Die pad van insulien word immers gereguleer, soos ons weet, hoofsaaklik deur voedsel substrate.
Die derde probleem is dat by kristalle aminosure 'n laxerende effek by individue met atrofiese gastritis of lae suurheid van die maagsap verkry word. Met nul suurheid - 'n ware diarree. Dit is nodig om die hoeveelheid kristallyne aminosure wat 'n atleet kan assimileer sonder enige newe-effekte vir homself eksperimenteel te kies.
Die gemiddelde voedselvrag opsie is soos volg. Dit is nodig om te verseker dat ongeveer 1 / 3 van die totale dieetinname kristalliene aminosure, of aminosure met peptiede, 1 / 3 deel proteïen poeiers, en 1 / 3 proteïen kos. Aminosure met peptiede is goedkoper as suiwer aminosure en meer smaaklik (alle suiwer kristallyne aminosure het 'n uiters onaangename smaak en hoe beter die aminosure, hoe slegter hulle smaak).
Proteïenpoeiers moet nie geroer word totdat dit gekonsentreer is nie. Berei hulle voor vir die konsekwentheid van aartappels. Die mees gewenste proteïen, want dit bevat alle aminosure en is optimaal gebalanseerd. Verder, volgens die mate van bruikbaarheid, kom melk af van kaseïen, vleis, soja en melkwei-proteïen. Vir vinniger en meer volledige vertering van proteïene, saam met dit is dit nodig om verteringsensieme te gebruik.
Onder normale omstandighede benodig enige proteïen verskeie ure vir sulke vertering, en daar is geen tyd om op die agtergrond van insulien te wag nie. Dit is nodig om die intrede van aminosure so gou as moontlik in die bloed te bereik totdat die insulienwerking gestop het. Die mees algemene voorbereidings wat spysverteringskanale bevat, is pankreatien, feestelik, ensistan, mezim, trienzyme, ens. My praktyk toon dat die beste van hierdie middels "feestelik" is.
Ideaal gesproke is dit nodig om minstens 100 - 150 g suiwer kristallyne aminosure binne 6 ure insulienwerking te verteer, en indien materiaalhulpbronne toelaat, dan nog meer.
As die materiaalvermoëns nie toelaat dat slegs aminosure en proteïene gebruik word om kos te laai nie, moet jy net streef na 'n proteïen dieet, wat die koolhidraat inname tot 'n minimum beperk en die vetinname volledig elimineer.
As insulien op 'n leë maag ingespuit word, moet die verligting van hipoglisemie begin word met aminosure, afwassing met 'n klein hoeveelheid water. As hipoglisemie nie heeltemal gestop is nie, kan jy 'n paar verteerbare koolhidrate neem en in presies dieselfde hoeveelheid wat genoeg sal wees om hipoglisemie te stop. Oormaat koolhidrate in plaas van die skep van glikogeen depots sal reguit in vetweefsel gaan en dit moet onthou word. In geen geval kan jy met komplekse koolhidrate "na die storting" gevoer word nie.
Niks as vetsug sal uitloop nie. 'N Goeie illustrasie hiervan is die sumo worstelaars, wat 'n groot vetmassa verkry met die hulp van koolhidrate laai op die agtergrond van insulien. Vir die verligting van hipoglisemie is sportdrankdrankies wat in water verdun word, die beste geskik vir koolhidraat- of koolhidraatvoeding op afstand en tydens oefening.
In individue met aanvanklik hoë vlakke van glukokortikoïedhormone in die liggaam, kan die toename in vetmassa die toename in spier oorskry, met die geringste fout in die voedsellas (oorbevissing met koolhidrate). In sulke persone word vet hoofsaaklik op die maag, sye, boude en wange gedeponeer.
Die hele kompleksiteit van die voedselvrag op die agtergrond van insulien lê in die feit dat jy nie koolhidrate kan laai nie, maar die dieet moet feitlik heeltemal proteïen wees.
Maar eendag het ek 'n wonderlike saak in die praktyk beleef. 'N Atleet wat insulien begin insulien onder 'n aminosuurlading het skielik ineengestort en geval totdat hy teruggekeer het na sy gewone dieet, wat 'n redelike hoeveelheid koolhidrate ingesluit het.
Dit was op so 'n normale dieet dat hy droë spiermassa opgedoen het ten spyte van al die denkbare en ondenkbare wette van fisiologie. Vir enige ander persoon sou so 'n dieet op die agtergrond van insulien niks anders as vetsug veroorsaak nie.
Die gebruik van insulien vir anaboliese doeleindes is so kompleks en omvattend dat ek 'n aparte boek daaraan toegewys het. 'N Nuwe weergawe van hierdie boek kom gou onder druk onder die titel. Anabolisme met insulien II Sien die advertensie op die laaste bladsy van die omslag.
Baie bespreking en gewelddadige debat is die probleem van 'n kombinasie van insulien en groeihormoon. Immers, in alle handboeke oor biochemie is daar 'n afsonderlike hoofstuk, wat "kontinêre hormone" genoem word.
Die amptelike wetenskap beskou ook somatotropien as 'n klassieke kontrasulêre hormoon, maar ek het reeds die dubbelsinnigheid en dubbelsinnigheid van hierdie stelling verduidelik. Ek herhaal weer: klein dosisse HGH versterk net die pankreas, sonder om dit te benadeel. Slegs groot dosisse somatotropien kan diabetes mellitus veroorsaak, en slegs indien daar 'n genetiese aanleg daarvoor is.
Veronderstel ons weet reeds genetiese aanleg vir diabetes, en groeihormoon is steeds nodig. Wat om te doen? Ondersoek suikermetabolisme, oor die onderwerp van verborge of duidelike diabetes. Dit is nie baie moeilik nie, aangesien daar eenvoudige en terselfdertyd betroubare laboratoriumaanwysers is. Eerstens is dit nodig om basiese bloed- en urien toetse vir suiker te doen. Alle ontledings word in die oggend op 'n leë maag gedoen.
Die bloed van 'n gesonde persoon op 'n leë maag bevat 4.4-6.6 mmol / l (80-120 mg%) glukose. 'N Pasiënt met diabetes mellitus mag sy konsentrasie verhoog tot 28-44 mmol / l (500-800 mg%) of meer.
In die aanvanklike stadiums van diabetes of in sy mildere vorms (en ons praat egter net oor sulke gevalle), word die bloedsuiker nie die norm oorskry nie en is in die urine afwesig. Daarom is 'n eenvoudige bloedtoets vir suiker nie 'n absolute aanduiding van normale koolhidraatmetabolisme nie. 'N baie meer akkurate analise is die PTH toets van toleransie (weerstand) tot glukose. Dit word soos volg gedoen. Die pasiënt bepaal eers die vlak van suiker in die bloed op 'n leë maag. Daarna mag hy 50 g glukose drink, opgelos in 200 ml water. Gedurende die huidige 3 uur word bloedmonsters elke 30-minuut van hom af geneem. In 'n gesonde persoon verhoog die suikerinhoud in die bloed na so 'n lading glukose gedurende die eerste uur met ongeveer 50% vanaf die aanvanklike vlak, maar nie meer as 9.4 mmol / l (179 mg%) nie, en teen die tweede uur verminder tot die aanvanklike waarde of selfs baie laer as gevolg van reaktiewe vrystelling van insulien deur die pankreas met redelik groot reserwes.
By pasiënte met diabetes mellitus, selfs in die aanvanklike latente stadium van die siekte, vind die klim later plaas en is dit groter. Tot die aanvanklike vlak van glukose val nie eers na 3 uur nie.
Nog meer akkuraat is die dubbele ladingstoets, waarin die tweede gedeelte glukose in die hoeveelheid 50g toegelaat word om 1 uur na die eerste gedeelte te drink. In 'n gesonde persoon veroorsaak die eerste vrag 'n toename in insulienafskeiding en daarom lei die tweede gedeelte glukose nie tot 'n nuwe toename in die hoeveelheid suiker in die bloed nie.
Met aanwysers bo die norm praat hulle oor die teenwoordigheid van 'n "bult". As suikeraanwysers nie vir 'n lang tyd na normaal terugkeer nie, praat hulle oor 'n "plat" suikerkurwe. As herhaalde glukose-inname lei tot 'n herhaalde styging in die vlak van suiker in die bloed, gee dit 'n prentjie van 'n dubbel-geboë suikerkurwe.
Die vlak van suiker in die bloed kan afhang van die metode van bloedversameling. In kapillêre bloed is die suikervlak hoër as in die veneuse. Daarom, in hierdie geval is dit nodig om slegs bloed van 'n vinger te neem.
'N Styging in bloedsuiker is nie altyd 'n teken van diabetes nie. Dit kan die gevolg wees van gewone emosionele opwinding. Sterk spanning veroorsaak 'n aansienlike toename in die vlak van suiker in die bloed. Hierdie meganisme het ontstaan ​​en het in die proses van evolusie plaasgevind. Aangesien dit in 'n stresvolle situasie altyd 'n persoon meer energie nodig het, hetsy vir 'n aanval of verdediging om uiteindelik te ontsnap.
In die urine word suiker slegs opgespoor wanneer sy bloedvlakke baie hoë vlakke bereik en die niere nie met filtrasie kan gaan nie. Aan die ander kant kan die opsporing van suiker in die urine met sy normale inhoud in die bloed nie praat oor diabetes nie, maar oor die patologie van die niere. Met sommige
daar is tekens van diabetes. Kortom, die pankreas word gestimuleer deur vetsure, waarvan die inhoud in die bloed direk eweredig is aan die vetinhoud in die liggaam.
As gevolg van spontane lipolise breek vet teen 'n konstante tempo af in vetsure en gliserien wat die bloed versadig en dan kom dit onder druk van insulien weer uit die bloed in vetweefsel, waar neutrale vet gevorm word. Na die uitskakeling van oortollige gewig word alle aanduiders van bloedsuiker genormaliseer. Vir 'n objektiewe assessering van suikermetabolisme moet jy heeltemal vry van vetweefsel wees.
As praktiese dokter moes ek in die praktyk 'n interessante verskynsel in die gesig staar.
By individue met osteochondrose van die servikale wervelkolom, styg die suikerkurwe na die vrag nie baie hoog nie en stem dit ooreen met die norm, maar dan kom dit lank nie tot die aanvanklike vlak nie. Wat die akademiese literatuur betref, het ek uitgevind dat hierdie verskynsel lank reeds aan klinici bekend is, maar die behandeling is nie deur enigiemand voorgestel nie. Deur die aard van my werk het ek dikwels die verskynsel van 'n plat suikerkromme in worstelaars en boksers aangetref. Die spesifisiteit van hierdie sportsoorte is sodanig dat osteochondrose van die servikale ruggraat baie vroeg ontwikkel. Vir worstelaars is dit te wyte aan die vertoning van die "worstelbrug", en vir boksers as gevolg van die voortdurende blaas aan die kop. Min mense weet dat die nek baie meer as die kop self beseer. Selfs 'n effense verplaatsing van die kop verskuif die werwels.
Terselfdertyd word die nekvate wat die medulla voed, geknip. Dit is in die medulla oblongata dat die sentrums van die suikersaldo geleë is. Van hier en sy oortredings in die vorm van 'n plat suikerkromme. Traksie van die servikale ruggraat in kombinasie met 'n spesiale gimnastiek help om die suikerkurwe terug te bring. Verrassend genoeg, die verloop van behandeling met klein dosisse insulien of sommige suikerverlagende middels normaliseer selfs vinniger die suikerkurwe, selfs sonder om die servikale ruggraat te beïnvloed.
Servikale faktor "oor die algemeen kan nie onderskat word nie. Per eenheid transversale behandeling van die servikale ruggraat ervaar 'n las wat veel groter is as die lumbale.
Daarom het die eerste klein tekens van servikale osteochondrose verskyn in mense wat reeds vanaf die ouderdom van 16 was. Die kop blyk 'n baie moeilike ding te wees. In die proses van evolusie het ons nog nie tyd gehad om aan te pas om dit te dra nie. Servikale osteochondrose as gevolg van degenerasie van intervertebrale kraakbeen ontwikkel selfs in die afwesigheid van enige skadelike eksterne faktore. Wat kan ons sê oor die verhoogde vrag!
As die opname geen oop of latente diabetes openbaar nie, kan somatotropien natuurlik gebruik word. Dus, ons kan terugkeer na ons eerste bespreking: is dit moontlik om insulien met somatotropien te kombineer, en is dit regtig nodig?
As 'n atleet stelselmatig op insulien alleen voorberei en presies die resultaat kry waarvan hy tevrede is, hoef geen insulien-agtige anaboliese middels aan insulien te verbind nie.
As 'n persoon slegs groeihormoon gebruik en 'n ordentlike dinamika van sy ontwikkeling het, is daar ook niks om bekommerd te wees nie. Jy kan perfek farmakologiese ondersteuning bied van opleiding met een geneesmiddel sonder om die yskas met blikkies in blink pakkies te blokkeer. Dieselfde kan gesê word oor steroïede. As daar genoeg van hulle alleen is, dan dank God, die voorbereiding van 'n ander groep gaan die volgende kursus.
'N Heeltemal ander situasie sal ontstaan ​​wanneer slegs 'n sterk geneesmiddel nie die verlangde dinamiek kan verskaf nie. Laat ek 'n voorbeeld gee: 'n Atleet kry 'n goeie en vinnige toename in spiermassa van insulien alleen, maar ... een groot "maar" ontstaan: hierdie toename in spiermassa kom met dieselfde hoeveelheid subkutane vet.
'N Man het nooit so vinnig spiere gekry nie, hy hou van insulien, maar hy het nooit so vinnig vet geword nie, en ek wil nie insulien gooi nie. En hier kom somatotropien tot die redding. Klein dosisse somatotropien help om insulien van vet na proteïen te vertaal. Dan sal die toename in spiermassa maksimum wees, en die toename in vet is minimaal.
Neem nog 'n voorbeeld. 'N Man het farmakologiese begeleiding gekies as somatotropien omdat hy terselfdertyd spiermassa wil kry, hy 'n ou ruggraatbesering wil genees. Kraakbeen is 100 keer meer sensitief vir somatotropien, of eerder as somatomedien, en die keuse in hierdie geval word korrek gemaak. Maar selfs hier is daar 'n groot "maar" - somatotropien is baie duur, en baie daarvan benodig nogal vir die hele behandeling, en as gevolg van die hoë koste word dit meer dikwels as alle ander dwelms gesmee. Die aktiwiteit van groeihormoon kan verhoog word deur dit te kombineer met klein dosisse insulien en tirokalitonien.
HGH interaksie met neurotransmitters
Neurotransmitters is bemiddelaars van senuweesinttransmissie van een senuweesel na 'n ander. Endorfiene en katekolamiene het die sterkste uitwerking op die sintese en afskeiding van HGH. Katekolamiene is bemiddelaars van die oordrag van senuwee-eksitasie seine in die sentrale senuweestelsel. Die belangrikste neurotransmitters katekolamiene is dopamien, norepinefrien, adrenalien (wat ook die hormoon van die adrenale medulla is). Die ketting van katekolamienbiosintese kan soos volg vereenvoudig word:
Soos u kan sien, kan die essensiële aminosuur tyrosien gesintetiseer word uit die essensiële aminosure fenielalanien. Onder die werking van die ensiem tyrosinase word L-DOPA (dioksofenylalanien, linkerhand) gesintetiseer. 'N Deel van L-DOPA gaan na die vorming van melanien (dit is dieselfde pigment wat kleur gee aan die hare, iris, vel en selfs senuweestrukture), en deel aan die vorming van dopamien, waaraan norepinefrien en adrenalien reeds bestaan gesintetiseer.
Daar is ook 'n terugvoer tussen melanien en L-DOPA.
Die sentrale senuweestelsel melanien dien as 'n soort reserwe depot, waarvandaan die reserwes van L-DOPA, indien nodig, aangevul sal word. Slegs adrenalien en L-DOPA word in suiwer vorm geproduseer. As u die hoeveelheid dopamien of norepinefrien in die liggaam (CNS) moet verhoog, word dit indirek gedoen.
Daar is a- en b-adrenoreceptore van selle. Elke katekolamien kan op beide een en ander tipe reseptor optree, afhangende van die dosisse waarin dit gebruik word.
Stimulering van a-adrenoreceptors lei tot verhoogde vrystelling van somatotropien deur die pituïtêre klier. Stimulasie van b-adrenoreceptorov, integendeel, inhibeer. Aan die ander kant lei die blokkade van a-adrenerge reseptore tot die inhibisie van die vrystelling van HGH, en die blokkade van b-adrenerge reseptore verhoog die sekresie van somatotropien.
Adrenalien affekteer beide a- en b-adrenerge reseptore, tans word dit sinteties vervaardig. Gee dit subkutane. Medium en hoë dosisse adrenalien stimuleer HGH vrylating, omdat hulle sterker optree op a-adrenoreceptore as op b-reseptore.
Mikrodose adrenalien beïnvloed hoofsaaklik b-adrenerge reseptore. Die inhoud van HGH in die bloed neem nie toe nie, maar dit verminder ook nie. In die "presteroidale epog" het atlete, voor opleiding, hulleself subcutaan ingespuit met adrenalien, waardeur die uithouvermoë in die proses van opleiding toegeneem word en terselfdertyd die straalopleidingsvrystelling van HGH verhoog.
Die bemiddeling van norepinefrien word indirek beïnvloed. Noradrepalin stimuleer a-adrenoreceptors, wat die vrystelling van HGH in die bloed verhoog en die verskaffing van
alles het 'n duidelike vetverbranding. Die mees kragtige agent wat die vrystelling in die bloed van norepinefrien aktiveer, is efedrien. Hierdie kruiebereiding word verkry uit ephedra perderail en gebruik volgens 'n spesiale tegniek. Beskikbaar in die vorm van efedrienhidrochloried. Nog 'n kragtige manier om noradrenergiese strukture te stimuleer, is die yohimbine-alkaloïed.
Haal dit uit die bas van een van die Afrika-bome. Beskikbaar in die vorm van yohimbine hidrochloried.
Dopamien tree hoofsaaklik op a-adrenoreceptors. Inleiding tot die liggaam van dwelms dofiminostimuliruyuschee-optrede self lei nie tot 'n toename in die konsentrasie van HGH in die bloed nie, maar die vrystelling van HGH in reaksie op fisiese aktiwiteit neem toe, wat die doeltreffendheid van die opleidingsproses aansienlik verhoog. Vreemd genoeg, met akromegalie, lei die toediening van dwelms wat dopamien sintese stimuleer, teer tot 'n afname in die oormatige vrystelling.
Die algemeenste middels wat die sintese van dopamien in die liggaam bevorder, is: die plantalkaloïed bromokriptien (parlodel), L-DOPA (dioksyfenielalanien - 'n afgeleide van die aminosure fenielalanien). Verder blyk dit dat L-DOPA self 'n belangrike rol in die SSS as 'n neurotransmitter speel. Vir die eerste keer is L-DOPA deur die Amerikaners in sportoefening gebruik. Die aminosuurfenielalanien, wat in genoegsame groot dosisse geneem word, dien as 'n bron van sintese in die liggaam van L-DOPA, wat dan in dopamien verander met die hele daaropvolgende ketting van transformasies (dopamien> noradrenalien> adrenalien). Dofomin kan ook uit die aminosuur tyrosien gesintetiseer word.
Tyrosien, soos fenielalanien, word in baie lande wyd gebruik in sport en mediese praktyk.
Die praktyk van die toepassing van L-DOPA het dalk die rykste geskiedenis. Dit is deels te danke aan die feit dat L-DOPA hom in die kliniese praktyk bewys het in die behandeling van baie ernstige siektes. Aanvanklik is L-DOPA gebruik in Parkinson se siekte en parkinsoniese ouderdom (seniele hand bewing).
Toe blyk dit dat die dwelm nie sleg help om 'n persoon te genees van die uitputting van die senuweestelsel nie, wat veroorsaak word deur sommige uitwendige afbrekende faktore. Gewone rus hier help nie en mens kan nie sonder goeie medisyne doen nie. In die Moskou Kliniese Gespesialiseerde Hospitaal № 8 genaamd ZP Solovyov is daar 'n kliniek van neurose. Neurose - 'n tydelike omkeerbare skending van die BNI, wat plaasvind na ernstige oorlading. Soms is neurose uitgerekte en moeilik om te behandel. Sedert die 80s van die twintigste eeu. Die voorste spesialiste van die kliniek het L-DOPA kursusterapie (0.5 g een keer per dag vir 10 dae) suksesvol toegepas in geval van uitputting van die senuweestelsel.
Volgens ons waarnemings lewer L-DOPA 'n baie goeie resultaat in die behandeling van manlike impotensie, omdat dit die sensitiwiteit van selle na sekshormone verhoog. 'N Goeie uitslag is ook behaal in die behandeling van verskillende vorme van senuwee-depressie wat veroorsaak word deur uiterste neuropsigiese oorlading.
Sedert die middel-70's het Amerikaners L-DOPA in sport begin gebruik en bly dit tot nou toe gebruik. As jy die oggend L-DOPA neem, pas dit glad in die daaglikse bioritme. Terselfdertyd word post-opleidingsekresie van HGH aansienlik toegeneem. Dit is interessant dat slegs L-DOPA wat sonder opleiding gebruik word, geen effek op die HGH-stelsel het nie.
Met akromegalie verminder L-DOPA, integendeel, oormatige afskeiding van groeihormoon.
In die Amerikaanse mark van sportvoedingsaanvullings is nog steeds vol kommersiële produkte wat L-DOPA bevat. True, hulle het almal 'n ander naam. Sommige maatskappye het hulself aanlok dat hulle tablette met L-DOPA produseer onder die naam van pilgroeihormoon (!) Of "pil IGF-1" (insulienagtige groeifaktor). Om nie so 'n goedkoop haak te val nie, moet jy altyd die samestelling van die geneesmiddel wat jy aangebied word, analiseer.
L-DOPA is 'n goeie ding, geen twyfel nie, maar dit is ver van die geld wat vir HGH en IGF-1 betaal word, werd. Tablette van HGH en IGF-1 kan nie eens in beginsel wees nie, want dit is peptiede wat direk in die spysverteringskanaal verteer word.
Dit is opmerklik dat L-DOPA 'n antitumor-effek het. Sedert die middel-1980's, is daar 'n amptelike opdrag van die Ministerie van Gesondheid oor die gebruik van L-DOPA in onkologiese praktyk. Dit word egter nie gevolg nie, aangesien dit baie makliker is om 'n pasiënt te kies deur die behandeling eers te begin en dan intimideer met die komende operasie.
Die nadeel van die dwelm is dat dit ietwat giftig is vir die lewer.
L-DOPA is wêreldwyd beskikbaar in tablette en kapsules van 0.25 en 0.5 g. Persoonlik, as mediese praktisyn, het ek hom net in tablette van 0.5 g ontmoet.
In die geval van oordosis, is naarheid en braking moontlik. Dit word veroorsaak deur 'n oormaat dopamien, wat gevorm word uit L-DOPA in die liggaam.
Dopamien het die vermoë om die braking sentrum te aktiveer, geleë in die medulla oblongata.
Vroue is byna 2 keer meer sensitief vir die dwelm as mans, hulle het 'n meer uitgesproke terapeutiese resultaat, en die dosis seleksie begin met 'n kleiner waarde. By mans begin die keuse van die optimale dosis met 1 tablet in 0.5, en by vroue met? tablette, met 'n dosis 0.25 g
Die belangrikste hoeveelheid medisyne wat L-DOPA bevat, is nou wêreldwyd beskikbaar vir die behandeling van Parkinson se siekte. In baie van hulle word L-DOPA gekombineer met stowwe wat sy vernietiging aan die periferie blokkeer. So meer dwelm kry in die brein.
Ja, en die dosis L-DOPA kan verminder word. In 'n geneesmiddel soos NACOM word L-DOPA gekombineer met benserazied. Beide carbidopa en benserazied inhibeer die ontbinding van L-DOPA in die bloed en perifere weefsels. So gaan meer na die brein. Die keuse van dosisse van hierdie middels moet baie versigtig gedoen word, met die begin? pille, anders om nie naarheid en braking te slaag nie. Dit geld vir beide terapeutiese en sportpraktyk. Ek herhaal weer dat die toename in HGH-vrystelling onder die werking van hierdie middels slegs sal plaasvind teen die agtergrond van redelik kort, redelik hoë intensiteit-oefeninge (anders sal daar absoluut geen gevolg wees van sulke verbeterings van HGH-vrylating nie).
In sportgeneeskunde word b-adrenoreceptor blokkers wyd gebruik. Aan die een kant verhoog hulle die afskeiding van HGH, en aan die ander kant verhoog die toon van die parasimpatiese senuweestelsel, wat verantwoordelik is vir anaboliese prosesse in die liggaam. Die aantal b-adrenoreceptor blokkers wat tans in sportgeneeskunde gebruik word, is redelik groot. Eerstens is dit anaprilien (obzidan), whisky (iprindolol), trazikor (oksiprenolol) en vele ander. Basies word hulle gebruik in atletiek en in die sport wat geassosieer word met die manifestasie van groot uithouvermoë - swem, roei, ski, ens.
Dit is te wyte aan die feit dat b-adrenerge reseptore hartklop versnel. B-adrenoreceptor blokkeerers verhoog die sterkte van kontraksies van die hartspier.
Endorfiene is 'n relatief onlangse oop klas neurotransmitters. Hulle word geproduseer deur die pituïtêre klier, het 'n morfienagtige (narkotiese en pynstillende) effek. Endorfiene word tans sinteties vervaardig. Hulle is honderde keer beter as morfien in hul effek.
Dit vergelyk egter gunstig met laasgenoemde omdat hulle nie verslawend en verslawend is nie. In die VSA is endorfiene gebruik vir meer as 20 jaar in kliniese en sportoefening. Die sterkste endorfien is b-endorfien. Dit is eers in 1975 gesintetiseer. Dit is 'n polipeptied wat bestaan ​​uit 31 aminosuurreste.
Beide morfien en endomorfiene veroorsaak 'n beduidende toename in die vlak van HGH in die bloed. Hierdie effek word geassosieer met die effek daarvan op die afskeiding van somatoliberien deur die hipotalamus.
Daarbenewens versnel hulle die vorming van DNA, verminder die basale metaboliese tempo, laer liggaamstemperatuur aansienlik. 'N vermindering in basale metabolisme lei tot 'n beduidende vertraging in katabolisme en, tesame met somatoliberien-stimulerende effekte, het die sterkste anaboliese effek en die ekonomie van alle voedsel substrate.
Morfien kan natuurlik nie in sportoefening gebruik word nie, maar b-endorfien verdien baie aandag. Wanneer intraveneus toegedien word, kan b-endorfien 'n toename in plasma HGH-vlak veroorsaak deur 'n faktor van 20-30 (!). Geen ander instrument het tans hierdie effek nie. Hierdie dwelm het 'n goeie toekoms.
Dit is moontlik om die sintese van b-endorfien deur die liggaam self te verbeter deur middel van 'n gemeterde pynlike effek (DBE). DBV word veroorsaak deur akupunktuur, 'n baie naaldbed, Kuznetsov-toedieners, strekoefeninge met pyn effek, ens. 'N Baie goeie resultaat is die behandeling van sekere areas van die liggaam met vonkontlading. Die standaard terapeutiese apparaat vir hierdie prosedure is die D'Arsonval-apparaat. Die sterkte van die vonkafvoer kan aangepas word.
Effek van vitamiene en aminosure op HGH
Selfs op sigself verlaag die bekendstelling van nikotiensuur alleen bloedsuiker en verhoog die sensitiwiteit van weefsels aan beide insulien- en somatotropiese hormone. Vitamien PP is 'n veelsydige vitamien van sy soort. Die feit is dat redoksreaksies in die liggaam sonder uitsondering deur ensieme vloei, wat nikotiensuur insluit. Hierdie ensieme word NAD- en NADP-afhanklike ensieme genoem.
NAD is 'n nikotinoamidienukleotied. NADP - nikotinamied dinukleotiedfosfaat. Nikotiensuur neem dus, waar direk, en waar indirekte deelname aan alle soorte uitruil. In klein dosisse het dit 'n vitamien-effek (voorkom pellagra), en in groot dosisse (megadose) het dit reeds 'n ernstige farmakologiese effek. Die uitwerking op die liggaam van alle vitamiene sonder uitsondering is onmoontlik, sonder die deelname van nikotiensuur. Die uitwerking op die liggaam van alle vitamiene sonder uitsondering is onmoontlik, sonder die deelname van nikotiensuur. Met langtermyngebruik verlaag nikotiensuur bloed cholesterol en verminder die grootte van sagte cholesterolplakkers.
Die vasodilaterende effek van nikotiensuur is baie uitgespreek, veral met betrekking tot klein vate en kapillêre. Hierdie eienskap van nikotiensuur maak dit 'n baie waardevolle middel om kapillêre uit te brei. As 'n persoon vinnig genoeg vorder, word die groei van sy kapillêre netwerk vertraag deur die groei van spierweefsel. Verdikking van die spiervezel 2-tye benadeel die bloedtoevoer 16 (!) Times. Onvoldoende voorsiening van kapillêre bloedvloei kan dus 'n beperkende faktor in spiergroei word en stagnasie in alle sportresultate veroorsaak. Die gebruik van nikotiensuur in hierdie geval help die atleet uit stagnasie.
Nikotiensuur is ook goed omdat dit net 'n kragtige toniese effek op die hele organisme het.
As byvoorbeeld 'n persoon geneig is tot verkoues, maak 'n paar maande se behandeling met groot dosisse Vitamien PP hom immuun teen eksterne banale effekte. Nikotiensuur stimuleer die adrenale kliere so goed (die adrenale kliere het nikotiniese "reseptore" wat slegs met nikotiensuur gestimuleer word en niks meer nie) dat 'n enkele intraveneuse inspuiting van 'n groot dosis nikotiensuur 'n asma-aanval kan verbreek. Met langtermyn behandeling met nikotiensuur, hipertrofie van die byniere en 'n toename in uithouvermoë vind plaas. Die tempo van kataboliese reaksies is dat so 'n "nikotien" hipertrofie van die byniere nie verander nie.
Met 'n voldoende lang gebruik van nikotiensuur in die liggaam (beide in die sentrale senuweestelsel en in die periferie), verhoog die hoeveelheid serotonien. Serotonien is beide 'n neurotransmitter en 'n weefselmediator. In sommige reaksies manifesteer dit hom as mediator van die simpatiese senuweestelsel, en in ander as mediator van die parasimpatiese. Dit is een van die goeie endogene (interne) groeihormoon secretagogues. Wanneer 'n persoon aan die slaap raak, styg die bloedvlak van serotonien en dit is die hoofrede vir die toename in afskeiding van groeihormoon. Serotonien as sodanig versterk die senuweestelsel goed.
Langdurige gebruik van hoë dosisse nikotiensuur verhoog die energie in die algemeen en terselfdertyd maak 'n persoon intern kalmer en meer gebalanseerd.
Die serotonieninhoud in die SSS kan selfs verhoog word deur nikotiensuur met piridoksien (Vitamien B6) te kombineer. Pyridoksien word mondelings in tablette tot 300 mg per dag ingeneem.
Groot dosisse nikotiensuur kan (hoewel nie dadelik nie) 'n persoon van senuwee depressie verwyder. As 'n persoon wat 'n sertifikaat van 'n narkoloog het, kan ek baie gesaghebbend verklaar: stadige intraveneuse toediening van 50 ml. nikotiensuur is redelik in staat om 'n persoon uit binge drink te neem, "af te breek" onthouding. Nikotiensuur help ook met heroïnebreking, maar slegs in kombinasie met ander blootstellingsbronne. Die bekendstelling van sulke groot dosisse nikotiensuur word in die toestande van die behandelkamer gemaak. Die pasiënt lê op die rusbank, een hand is gekoppel aan die stelsel vir intraveneuse drup van nikotiensuur, en die ander hand dra 'n tonometer, waarmee jy die bloeddruk konstant kan monitor.
Bloeddruk onder druk van nikotiensuur is in alle mense verminder, maar in wisselende mate. Sommige neem die infusie maklik genoeg. Hulle moet net op die rusbank lê, omdat die prosedure self lank genoeg duur. In sommige mense wat aanvanklik geneig is tot hipotensie, bloeddruk daal soveel dat hulle onderhuidse of kardiamine-analise moet gee. Hulle sal nie die werking van nikotiensuur verswak nie, maar hulle sal nie toelaat dat druk onder die norm val nie. Te veel afname in bloeddruk kan beswyk as gevolg van die feit dat die brein minder bloed, en dus suurstof, energie en plastiese substrate, ontvang.
So 'n prosedure kan deur 'n dokter uitgevoer word, maar dit word meestal aan 'n gekwalifiseerde verpleegkundige toevertrou wat die pasiënt so rooi as 'n kanker moniteer as gevolg van die sterk vasodilatoriese effek van vitamien PP.
Die bekendstelling van groot dosisse nikotiensuur verhoog die suurheid van maagsap en die aktiwiteit van spysverteringskanale dramaties. Met atrofiese gastritis, erosies en ulkusse van die spysverteringskanaal, kan pyn in die spysverteringskanaal voorkom. Vir die meeste mense is ulkusse weggesteek (in 70% van die gevalle) en mense begin pyn in die buik raak na die toediening van nikotiensuur. In werklikheid manifesteer nikotiensuur net verborge siektes wat nog nie voorheen gevoel is nie. Vir hierdie eiendom alleen kan sy reeds "dankie" sê.
Pyridoksien, met matige gebruik, kan ook die suurheid van maagsap effens verhoog, maar tot so 'n mate dat dit geen probleme, selfs sere, bedreig nie.
Meer as 30 jaar gelede het Amerikaanse navorsers die vermoë van nikotiensuur (vitamien PP) beskryf om spontane lipolise te blokkeer. Spontane lipolise is die permanente vernietiging van die subkutane vet met die vrystelling van vrye vetsure (FFA) en gliserol in die bloed. Beide FFA en gliserien inhibeer die afskeiding van groeihormoon.
Die bekendstelling van nikotiensuur blokkeer amper heeltemal spontane lipolise, "skoonmaak" die bloed van FFA en veroorsaak 'n kragtige reaktiewe vrystelling van HGH. Die grootste resultaat word waargeneem met die bekendstelling van nikotiensuur intraveneus, hoewel die effek waargeneem word met intramuskulêre en interne toediening. Slegs 10 mg nikotiensuur, intraveneus toegedien, kan die inhoud van groeihormoon in die bloed deur 2 keer verhoog. In sportoefening word dosisse van tot 250 mg intraveneus gebruik. As gevolg hiervan word 'n uitgesproke anaboliese effek waargeneem. In die geval dat dit nodig is om die groei van 'n jong atleet te verhoog, het nikotiensuur 'n effek, nie minder nie as die bekendstelling van HGH in die liggaam. Die anaboliese effek daarvan in groot dosisse kan die effek van anaboliese steroïede oorskry.
Die enigste nadeel in die gebruik van nikotiensuur is dat daar in hierdie geval 'n toename in subkutane vet is. Dit word net veroorsaak deur die blokkasie van spontane lipolise. Hierdie newe-effek word reggestel deur dieet en "droog", na behandeling met vitamien PP.
'N Baie goeie uitwerking op die somatotropiese funksie van die liggaam het vitamien W of karnitien. Hy is ook genoem vitamien vir groei om die groei van klein kinders te verbeter. Karnitien verhoog die selmembraanpermeabiliteit vir vetsure. As gevolg hiervan, vetsure binnedring maklik in die sel, waar hulle geoksideer word met die vrystelling van groot hoeveelhede energie. Carnitine, terloops,
dra by tot 'n meer volledige oksidasie van vetsure, wat onder normale omstandighede moeilik is. Vermindering van vetsure in die bloed onder die werking van karnitien lei tot verhoogde afskeiding van HGH deur die pituïtêre klier. In kombinasie met die "energievoer" as gevolg van 'n meer volledige oksidasie van vetsure, skep dit die nodige voorvereistes vir die verbetering van anabolisme.
Die enigste nadeel van karnitien is dat dit net die jong groeiende organisme van kinders en adolessente beïnvloed, wat meer dankbaar reageer op die bekendstelling van karnitien as die organisme van volwassenes.
Vitamien K (wateroplosbare vorm - vikasol) kan die somatotropiese funksie van die pituïtêre klier aktiveer. In 'n jong groeiende liggaam kan vitamien K selfs die reproduksie van eosinofiele pituïtêre selle veroorsaak en 'n daaropvolgende bestendige toename in HGH-sekresie.
Ons moet net onthou dat vikasol in die liggaam kan ophoop. Daarom moet jy vikasol kursus van 5 dae neem, gevolg deur 3-dagpouses. Vikasol behandel lae bloedstolling, en in hierdie geval is dit nie nodig om die kapillêre sirkulasie te vererger nie. Daarom is oordosis vikasol in geen geval onmoontlik nie. Vikasol is beskikbaar in tablette van 15 mg. Die hoogste daaglikse dosis van die geneesmiddel is 30 mg.
Daar is verskillende vorme van vitamien K, maar slegs een van hulle is wateroplosbaar. Dit was sy met die naam Vicasola (Vitamin K3).
Van vitamienagtige stowwe verdien aandag Mildronate. Dien dit as 'n reduseermiddel toe na swaar fisiese inspanning, maar kan die vlak van FFA in die bloed verminder en sodoende die afskeiding van HGH effens verhoog.
Effek van Aminosure op die HGH-stelsel
In die algemeen kan alle kristallyne aminosure, wat in tablette gerangskik is, of in kapsules toegedraai word, tot 'n mate die vrystelling van somatotropiese hormoon in die bloed verhoog. Hiervoor is natuurlik 'n optimale balans van beide noodsaaklike en nie-essensiële aminosure nodig.
Daar is egter afsonderlike aminosure wat die vlak van somatotropien in die bloed baie keer kan verhoog. Maar dit is goed om dit te gebruik in mega dosisse (ultra hoë dosisse). Palm hou hier arginien.
Arginien is 'n vervangbare aminosuur. Met intraveneuse drup in 'n dosis 0.5 g per 1 kg gewig verhoog die inhoud van somatotropien in die bloed ten minste 2-3 keer. Dieselfde dosis wat mondelings geneem word, tree baie swakker op.
Aanvanklik is intraveneuse arginien slegs as toets gebruik. Die reaktiewe vrystelling van somatotropien is beoordeel op die veiligheid van die reserwe vermoëns van die pituïtêre klier, dit is die gevolgtrekking dat dit die moeite werd is om HGH van buite af te spuit as die eie vermoë van die pituïtêre om somatotropien te produseer groot genoeg is en slegs voldoende stimulasie benodig .
In eenvoudige terme: as die vlak van HGH na die bekendstelling van arginien effens toegeneem is, kan die pituïtum nie die regte hoeveelheid van sy eie HGH produseer nie en somatotropien moet van buite af in die liggaam ingevoer word, anders is die gewenste resultaat nie verkry nie. As die liggaam 'n sterk reaksie gee, dan is alles met die pituïtêre klier in orde. Dit "werk" en verbeter, sê anabolisme, jy kan heeltemal sonder inspuitings van duur HGH doen. Jy hoef net jou eie pituïtêre klier (of eerder eosinofiele selle van die anterior pituïtêre klier) te maak.
Aangesien ons reeds oor die beoordeling van reserwe kapasiteit praat, sal dit nie oorbodig wees om te weet dat dieselfde toetse gemaak word met ander dwelms wat ons alreeds bekend is: insulien en L-DOPA. Insulien word intraveneus toegedien in 'n hoeveelheid van 0.1 U / kg. Normaalweg moet die hoeveelheid HGH in die bloed verhoog met 2-3 keer in vergelyking met die oorspronklike agtergrond. Wanneer die L-DOPA-toets uitgevoer word, word die geneesmiddel mondelings op 'n leë maag geneem. Die inhoud van HGH in die bloed van mans word nie minder as 3 keer verhoog nie, en by vroue nie minder as 2 keer nie (tot 20 mg / ml 3 uur na geneesmiddeladministrasie). By individue kan die HGH-inhoud in die bloed toeneem tot 60 ng / ml, maar dit is reeds 'n rariteit.
Daar is ook toetse met glukagon, propranolol en ander middels. Om uit te vind hoeveel koolhidraatvoedsel die afskeiding van HGH in 'n gegewe persoon onderdruk, word 'n glukose onderdrukkingstoets uitgevoer. In die oggend word 100 g glukose aan 'n persoon op 'n leë maag gegee, en dan word bepaal hoeveel die vlak van HGH in die bloed afgeneem het.
Die maksimum afname in die vlak moet in 2 uur plaasvind. En die hoeveelheid HGH in die bloed moet nie onder 2 ng / ml val nie. As dit onder val, moet jy jou koolhidraat dieet aansienlik hersien in die rigting van die vermindering of kyk
'n ernstige patologie van ruil (en dit is beter dat albei saam). Met akromegalie, diabetes, nierversaking en ander ernstige chroniese siektes vind 'n paradoksale toename in plasma HGH-vlakke plaas in reaksie op glukose-vrag plaas.
Kom ons keer egter terug na aminosure. Nadat hy sy "loopbaan" met diagnostiese toetse begin het, het arginien "in die mark van sportvoedingsprodukte" ingeskryf, sowel in suiwer vorm as by aanvullings. Die enigste probleem is dat, wanneer dit mondelings ingeneem word, arginien baie minder effektief is as met intraveneuse toediening. Om die vrystelling van HGH deur die pituïtêre klier te aktiveer, is dit nodig om minstens 30 g suiwer arginien op 'n leë maag te "eet". Iets wat ek nie in die mark van sportvoedingsprodukte ontmoet het nie, wie se vorm van vrystelling sou toelaat om terselfdertyd sulke hoeveelheid arginien te gebruik.
Die gebruik van klein dosisse is net 'n mors van tyd en geld. Daar is produkte wat óf toegepas moet word, óf glad nie toegepas nie.
Kom ons onthou nou die ketting van katecholamien sintese uit fenielalanien (of van die aminosuur tyrosien).
Let wel: L-DOPA kan in die liggaam gesintetiseer word direk vanaf fenielalanien, wat die tyrosien stadium omseil. Dit is L-DOPA wat nou die hoof doel van ons aandag is as 'n stof wat die na-opleiding vrystelling van somatotropien kan verhoog.
Die natuur het die liggaam baie verstandig gereël, met verskeie veiligheidsnetwerk. As die noodsaaklike fenylalanien suur weens 'n gebrek aan voeding in die liggaam nie genoeg is nie, begin dit (die liggaam) om L-DOPA van die essensiële aminosuur tyrosien te sintetiseer. Daar sal nooit 'n groot tekort aan tyrosien in die liggaam wees nie, want ons weet dat enige vervangbare aminosuur uit glutamiese of asparaginsuur gesintetiseer kan word.
Aanvaarding van suiwer tyrosien verhoog dadelik die inhoud van L-DOPA in die SSS. Terselfdertyd val selfs die gebruiker se subjektiewe sensasies in 'n sekere mate saam met die subjektiewe sensasies van die persoon wat L-DOPA neem. Aanvaarding van ten minste 2 g tyrosien (op 'n leë maag) veroorsaak 'n gevoel van effense ontspanning en kalmte. Byna dieselfde voel die persoon wat die L-DOPA neem, wat beskou word as die back-up skakel van die simpatiese adrenale stelsel.
Die meer sentrale senuweestelsel bevat L-DOPA, hoe stabielder die senuweestelsel, hoe minder kan dit uitgeput wees.
Op sigself beïnvloed die toediening van tyrosien nie die sintese van HGH of sy afskeiding op enige manier nie. Die versterking van die reserwe-skakel van die SSS en die toename in die hoeveelheid L-DOPA wat uit tyrosien gesintetiseer word, lei egter tot die feit dat die opleiding en na-opleidingsafskeiding van groeihormoon aansienlik toeneem.
L-DOPA word gesintetiseer uit tyrosien in die lewer deur die werking van die ensiem tyrosinase. 2 punte is hier van kritieke belang. Die eerste punt is dat die lewer, indien nie perfek is nie, dan ten minste relatief gesond is, anders sal tyrosinase swak werk. Die tweede punt is dat tyrosinase geaktiveer word deur koperione. In beginsel maak dit nie saak waar 'n mens koper kry van: aarbeie of vitamien-minerale komplekse nie. Die tweede manier lyk egter vir my vinniger en makliker, veral aangesien koper daar in die reeds "afgewerkte" geïoniseerde vorm is.
Ontvangs van tyrosien verskil gunstig van L-DOPA aangesien dit nie newe-effekte gee nie en nie giftig is nie. Dit sou geen atleet seermaak om tyrosien in sy huismedisynekas te hê as 'n ligte kalmeermiddel nie. Ons is omring deur stres. Niemand is versekerd teen bekommernisse en negatiewe emosies nie. Waarom verdra hulle as jy net 'n bietjie tyrosien kan neem. En die senuwees sal goed wees en die oefenuitslae sal toeneem.
Selfs as ons die direkte effek van tyrosien op die somatotropiensisteem verwerp, kan tyrosien eenvoudig as 'n reduseermiddel gebruik word na grootskaalse opleidingsbelastings. Uit die oogpunt van bioritmologie word tyrosien die beste in die aand of in die middag gebruik.
As ons weer na die skema kyk, sien ons dat dopamien nie net van L-DOPA gesintetiseer word nie, maar ook melanien, 'n spesiale soort pigment wat verantwoordelik is vir die kleur van hare, oog iris, vel, ens. As daar 'n tekort aan L is -DOPA in die liggaam word melanien gedeeltelik bestee aan die herstel van die reserwe skakel van die sentrale senuweestelsel. Om hierdie rede kan selfs kinders van sewe jaar grys word na sterk spanning. Dikwels word ouderdomsgrys hare geassosieer met 'n ouderdomstekort van L-DOPA. Een baie vettige eksperimente het bewys dat gryserige hare maklik genees kan word deur groot dosisse tyrosien te neem.
Maar skree "Hurray!" In hierdie verband is nog steeds vroeg. Dosis van tyrosien was nie net groot nie, maar monsteragtig, 1 g per 1 kg liggaamsgewig. Dit bewys weereens die afwesigheid van tyrosien-toksisiteit.
Die punt is in die algemeen nie grys hare nie. Hare is goedkoper en makliker om oor as tyrosien te verf in plaas van gereelde kos. Grys ​​hare is 'n indirekte aanduiding van die veroudering van die senuweestelsel en dieselfde indirekte aanduiding van die verswakking van die somatotropienstelsel. Dus, selfs in klein hoeveelhede, sal tyrosien nuttig wees as 'n manier om die veroudering van die sentrale senuweestelsel te vertraag.
En nou, onthou, aan die begin van die hele ketting is fenielalanien - 'n noodsaaklike aminosuur. Ontvangs van fenielalanien aktiveer ook die hele ketting van katekolamien sintese. L-DOPA kan immers direk uit fenielalanien gesintetiseer word. Verskeie eksperimente het getoon dat daar 'n paar verskille is.
of katekolamiene direk vanaf fenielalanien of deur die tyrosienvormingstadium gesintetiseer word.
In biochemie gebeur dit dikwels: dieselfde biologiese ketting kan 'n ander eindresultaat lewer, afhangend van hoe die meganisme self bekendgestel is. Eerstens veroorsaak die inname van fenielalanien nie ontspanning en kalmerende werking op die sentrale senuweestelsel nie. Inteendeel, om 'n paar gram van hierdie aminosuur te neem, help 'n oplewing van energie, verminder algehele lusteloosheid, lusteloosheid en apatie. Tweedens, alhoewel fenylalanien die inhoud in die reservaat L-DOPA-eenheid verhoog, lei hierdie L-DOPA nie tot 'n toename in die hoeveelheid pigment nie.
Soos tyrosien, neem fenylalanien buite opleiding op die somatotropienstelsel op geen manier op nie.
In die tydperk van aktiewe opleiding kan jy egter 'n beduidende toename in die vrystelling van somatotropien, tydens die opleiding en gedurende die opleidingstydperk bereik.
In die mark van sportvoedingsprodukte word die aminosuur-ornitien aktief bevorder as 'n manier om die vrystelling van somatotropien in die bloed te stimuleer. Wetenskaplike data wat die korrektheid van hierdie aanbevelings bevestig, is egter nog nie beskikbaar nie. En jy kan enigiets adverteer.
Die onderwerp van aminosuurstimulante van opvoeding en afskeiding van HGH, dink ek, is een van die mees belowende areas van sportfarmakologie. HGH is immers 'n peptied wat bestaan ​​uit aminosure en hoekom verhoog sy vorming, indien nie aminosure nie. Aminosure reageer goed op verskillende wysigings, en ek dink daar is nog baie verrassings voor ons.
Fisiologiese stimulators van HGH sekresie
Oefening is ongetwyfeld die sterkste stimulator van HGH sekresie. Onder die invloed van intensiewe opleiding word die pieke van HGH-emissie gedurende die dag meer gereeld en versterk in amplitude. By die opbou van 'n opleidingsplan is dit nodig om die interaksie van HGH met ander hormone tydens 'n oefensessie in ag te neem. Hoe hoër die oefenintensiteit, hoe groter is die vrylating van HGH. Die uitwerpingskrag kan gedurende die eerste halfuur van die oefensessie toeneem, waarna dit effens afneem. Terselfdertyd neem die vrystelling van geslagshormone en tiroïedhormone toe, wat die effek van HGH op weefsel versterk.
Die vrylating in die bloed van katekolamiene, veral norepinefrien en adrenalien. Dit is die eerste fase van stresopleiding wat daarop gemik is om die energiebronne van die liggaam te mobiliseer. Daar is reeds gesê dat HGH 'n aanpasbare, "stresvolle" hormoon is. Insulien afskeiding is ietwat verminder, en dit het sy eie verduideliking. HGH, seks hormone en katekolamiene is kontra-insulêre faktore wat beide insulien vrylating verswak en die effek daarvan op die weefsel, andersins insulien blokkeer die mobilisering van energiebronne HGH tesame met katekolamiene en tiroïedhormone breek lewerglikogeen hoofsaaklik af wat afgebreek word in glukose en wat deur spiere gebruik word.
Spier, vreemd genoeg, kan nie glukose uit die bloed gebruik nie. Glukose kom uit die bloedstroom, hulle draai eers in glikogeen en word dan weggedoen. Wanneer glykogeen in die lewer stoor, loop die Katecholamiene en Tiroïedhormone op vetweefsel uit. Eerstens, subkutane, en dan intern. Vetsure besmet bloed, maar word nie behoorlik benut nie. Dit vereis glukose, en daar is geen kontantvoorsiening van glukose nie. Spierglikogeen (om een ​​of ander rede weet niemand dit nie) kan nie glukose verander nie en kan in hierdie geval niks doen vir die gebruik van vetsure nie.
Na 20-minute opleiding (vir beginners), word bloedplasmaalbumien in die lewer verander in glukose, en hierdie nuutgevormde glukose help om vetsure vinnig te benut. Hoë opgeleide atlete plasma bloed proteïene word gebruik vir energiebehoeftes nie na 20 nie, maar na 10 minute van opleiding. Die atlete van die werkswinkel kwalifikasie proses "glukoneogenese", dws Neoplasmas van glukose in die lewer is uiters goed ontwikkel.
Hulle is byna vanaf die eerste minute van opleiding glukose in die lewer gevorm uit vetsure en gliserien. En hierdie glukose van vetterige oorsprong help spiere gebruik vetsure en gliserien, wat heeltemal geoksideer word om energie wat in die vorm van ATP gestoor word, te vorm. 0.5 uur oefensessie vlak
HGH in die bloed begin vlot afneem. Terselfdertyd val die vlak van tiroïedhormone en katekolamiene. Die vlak van glukokortikoïedhormone, wat die effekte van HGH, tiroksien en seks hormone inhibeer, verhoog egter. Dit is te danke aan die feit dat adrenalien die perifere serotonergiese strukture van die liggaam stimuleer (senuweeselle wat serotonien in die periferie veroorsaak), serotonien begin die adrenale korteks stimuleer en 'n groot hoeveelheid glukokortikoïedhormone word in die bloed vrygestel.
Glukokortikoïede verbeter die lewer glukoneogenese verder. Insulienafskeiding bly onderdruk. Die tweede fase van oefenstres kom, wat gekenmerk word deur 'n beduidende toename in katabolisme. Hierdie toename in katabolisme word veroorsaak deur die feit dat glukokortikoïedhormone hoofsaaklik alanien spandeer op die behoeftes van glukoneogenese, 'n aminosuur wat hulle van spiere afneem. Dit lei net tot die ontwikkeling van kataboliese prosesse in spierweefsel.
Na 1 uur na die aanvang van die opleiding, is daar reeds 'n belangrike oorheersing van kataboliese prosesse oor anaboliese prosesse. Hoe om die probleem op te los? Hoe om spier katabolisme te voorkom? Die gevolgtrekking suggereer homself: opleiding moet kort genoeg wees om energie tekort in spierweefsel en die sintese van glukose uit vetsure en gliserol te bereik.
As die opleiding langer duur as wat nodig is, sal alanine na die liggaam se energiebehoeftes gaan en dan is spier katabolisme onvermydelik.
Onkunde mense wat nie eens die basiese beginsels van normale fisiologie in gewilde tydskrifte ken nie, skryf dat dit nodig is om elke spier ure lank te "bom" om spier katabolisme te veroorsaak. En hoe meer spier katabolisme, hoe meer, volgens hul eise, ontwikkel spieranabolisme gedurende die resperiode.
Enige min of meer ernstige akademikus van die akademiese gemeenskap sal jou vertel dat spierhisterrofusie slegs ontwikkel as 'n reaksie op energietekorte en niks meer nie. As die spier te lank werk, ontwikkel katabolisme van spierweefsel. Spier hipertrofie is buite die vraag. Inteendeel, die spier begin om uit te droog.
In die lig van bogenoemde word dit duidelik waarom die wêreldwye tendens tans is om opleiding te verkort met 'n gelyktydige toename in hul intensiteit. Ten einde die nodige totale hoeveelheid opleldrae te kry, word kort oefeninge dikwels uitgevoer: 2-3 keer per dag, en soms selfs meer dikwels. Nou word atlete wat 3 keer 'n dag vir 20-minute oplei, niemand verras nie.
Die intensiteit van opleiding begin ongekende vorms aanneem. Sommige atlete doen kort hoë intensiteit oefensessies sonder 'n breek tussen stelle. Hoe is dit gedoen? Ek sal 'n eenvoudige voorbeeld gee. Die atleet kom na die gimnasium en begin met 'n drie-set: squats, deadlift, bench press. So 'n stel word soos volg gemaak. Opwarmingsbenadering in squats, dan onmiddellik sonder pouse (!) Opwarmingsbenadering in die harnas en onmiddellik sonder pouse, opwarmingsbenadering in die bankdruk. Dan herhaal dit weer. Opwarmingsbenaderings wissel en die belangrikste begin. Die hoofbenadering tot die bene, dan sonder 'n breek, die hoofbenadering in die dooie hysbak, dan sonder 'n breek, die hoofbenadering in die bankpers. En so die hele oefensessie.
In terme van intensiteit, is sulke opleiding n sprint nader. Pot gooi 3-strome in. Na elke benadering in die bankpers, moet jy die bank met 'n spesiale handdoek afvee. Dit is nie maklik om in so 'n hoë intensiteit getrek te word nie, maar mens kan dit nie doen nie. Eerstens, in die eerste 0.5-ure van opleiding, is die vrystelling van HGH in die bloed (in kwantitatiewe terme) direk eweredig aan die intensiteit. Hoe hoër die intensiteit, hoe groter die uitwerping. En tweedens, sonder so 'n hoë intensiteit, is dit onmoontlik om die vereiste aantal oefeninge (benaderings, herhalings) in 20-30 minute te voltooi.
Wanneer in die middel-60 van die twintigste eeu. ontwikkel die basiese konsep van spiergroei, het dit geblyk dat die groei van spiermassa direk eweredig is aan die afhanklikheid van die hoeveelheid werk wat tydens die oefensessie gedoen is. Die tydsraamwerk van opleiding is nie beperk nie. In die 70'e het 'n bykomende kriterium verskyn - opleidingstyd. Nou is spiergroei direk eweredig aan die hoeveelheid perfekte spierwerk en is omgekeerd eweredig aan die tyds eenheid waarvoor die werk uitgevoer is.
Met gelyke volumes spierwerk was die maksimum spiergroei waar hierdie hoeveelheid werk in die minimum tyd uitgevoer is.
Wanneer hoëintensiewe oefeninge begin begin het, het 'n golf van toegewing in stimulante begin, tot amfetamien-tipe stimulante. Sonder stimulante, was kort, hoë intensiteit oefeninge onmoontlik.
Ten einde nie die senuweestelsel uit te breek nie, is stimulante gekombineer met 'n paar steroïede wat 'n groter affiniteit vir senuweewewig het as ander. Terugbetaling was nie lank nie. Hartaanvalle en verworwe hartdefekte het begin. Wie het tyd gehad om die hartklep te vervang, hy was lewendig, wat nie
bestuur, dit is nie. Mense het meer versigtig geword. In plaas van stimulante het hulle verminderende middels, ewenaars, en energizers, nootropes gebruik.
Hulle het toegelaat om in 'n kort tyd baie werk te doen met minder spanning op die hartspier. Die hart het afsonderlik opgetree - en dit het dadelik sy uitslag gegee. Atlete het 'n nuwe, ongekende vlak bereik. Sprint hardloop het ongekende populariteit onder die "siloviki" en bodybuilders behaal.
2. Slaap is 'n belangrike faktor in die korrekte afskeiding van HGH. In die proses van evolusie is die meganisme van energiebesparing en energievoorsiening van die liggaam tydens die slaap baie duidelik uitgewerk. Sodra 'n persoon aan die slaap raak, styg die vlak van HGH in die bloed onmiddellik, veral gedurende die eerste 2-ure van slaap. Een van die belangrikste funksies van HGH is vetmobilisering. In die slaap eet 'n persoon nie, en die liggaam sluit 'n voedselaanvoerroete in - vet. As die liggaam gedurende die dag van waaksaamheid koolhidrate en aminosure eet, dan is dit hoofsaaklik vetsure tydens slaap.
Klovering van subkutane vetweefsel en die vrystelling van FFA en trigliseriede in die bloed word deur somatotropien verskaf. Natuurlik, kataboliese vertraag en anaboliese prosesse in die liggaam verhoog. Kataboliese prosesse tydens slaap neem slegs toe ten opsigte van vetweefsel.
By die geringste slaaptekort word die sekresie van somatotropien dadelik benadeel.
Met verbeterde slaap, integendeel, word herstel. Die aanbeveling om ten minste 2 keer per dag te slaap, het 'n ernstige fisiologiese rasionaal. Fraksionele slaap lei tot 'n merkbare toename in afskeiding van HGH. As 'n persoon slaap in die nag en ten minste 1-2 uur per dag, verander die totale duur van die daaglikse slaap nie, maar die afskeiding van HGH verbeter merkbaar. 'N Nog beter effek word waargeneem as 'n persoon 3 keer per dag slaap.
Die hoofslaap is snags, en gedurende die dag slaap 2 vir 1 uur. Die totale duur van daaglikse slaap op dieselfde tyd bly onveranderd. In die teenwoordigheid van 2 breek vir dag slaap, word die duur van die nag slaap aansienlik verkort.
Die ideale opsie is 'n kombinasie van 3-vou kort oefensessies met 3-vou daaglikse slaap. Klein kinders slaap 3-5 keer (soms meer) per dag. In baie opsigte as gevolg hiervan, is hul vlak van somatotropien baie hoog, en anabolisme is aansienlik oor katabolisme.
Deur slaap in die slaap kan jy die vrylating van HGH verhoog. Dit verhoog ook die vrylating in die bloed van geslagshormone wat 'n anaboliese effek het, verminder die vrylating van glukokortikoïede, wat 'n kataboliese effek toon. In die algemeen word 'n gunstiger agtergrond geskep vir die reaksie van die anaboliese werking van somatotropien. Met ouderdom word die duur van slaap aansienlik verminder en die diepte verminder. Parallel hiermee word somatotropiensekresie ook verminder. Moet ek sê hoe negatief dit die gesamentlike ligament apparaat beïnvloed, en ook op die algemene vlak van gesondheid in die algemeen.
In die sportoefening word wyd gebruik gemaak van sodanige prosedure as "elektries". "Electro" is 'n toestel wat gepulseerde reghoekige strome van konstante spanning lewer. Een elektrode is op die agterkant van die kop, en die ander op die geslote oë. Wanneer jy die toestel aanskakel en die korrekte keuse van eienskappe, raak die pasiënt aan die slaap en slaap totdat die toestel afgeskakel word. In hierdie proses gaan die stroom deur die oog senuwees reguit na die hipotalamus, na die middel van die slaap, waarna die persoon aan die slaap raak. Elektroslep word gewoonlik gebruik om die moegheid te behandel, maar dit kan ook as 'n goeie alternatief dien vir die slaap in die slaap as dit gedurende die dag aan die slaap raak, vir een of ander rede moeilik.
Met behulp van die elektriese sleepapparaat kan selfs elektrokarose geaktiveer word - 'n droom van so 'n diepte wat chirurgiese ingryping moontlik maak.
Apparaat vir electrosleep en elektronarkoza word onregverdig selde in kliniese en sportoefening gebruik. Hulle kan baie dwelms vervang, en dit sal baie moeilik wees om hulle as dwelm te tel.
Met behulp van 'n elektro-signale apparaat is dit moontlik om dwelms direk in die brein in te spuit, wat hipnotiese, kalmerende, regenererende of antihypoksiese effekte het. Dit word baie eenvoudig gedoen: die orbitaalblok is bevochtig met 'n oplossing van die nodige medikasie en toegepas op die oë. Wanneer die stroom aangeskakel word, penetreer die medisinale substansie in die gedeelte van die middelbrein (hipotalamus waar slaap gevorm word) deur die okulêre neurovaskulêre bundels, dws tot die middel van die slaap.
Hierdie metode van toediening van dwelms het verskeie voordele bo interne toediening of inspuiting: 1. Medisinale middels irriteer nie die spysverteringskanaal nie en dring nie in die lewer in nie; 2. Medisinale middels kom nie in die algemene bloedstroom nie en kan nie met konvensionele toetse opgespoor word nie. Dit mag belangrik wees in gevalle waar die dwelm as dwelm geklassifiseer word en dit opgespoor word
liggaam ongewens; 3. Dwelms akkumuleer selektief in die breinweefsel; 4. Die verbruik van medisyne word verminder deur tien, en selfs honderde kere.
As tydens interne ontvangs nie meer as 2% van die hoeveelheid ingevoerde dwelm in die brein binnedring nie, dan is die hoeveelheid geneesmiddel wat die breinweefsel binnedring tydens elektroforese 'n orde van grootte meer; 5. Die kwaliteit van die werking van die geneesmiddel is nie verby biotransformasie in die lewer nie, kan baie beter wees as na die inspuiting, en selfs meer die interne ontvangs.
Om die elektriese tekenprosedure uit te voer, word lae frekwensie impulsstrome van 1-150 Hz, duur 0.4-0.2 ms, spanning tot 50 V en amplitude 4-8 mA gebruik. In fisioterapeutiese praktyk word spesiale toestelle gebruik: "Electrosloon-1", "Electrosloon-2", "Electrosloon-3", "Electrosloon-TH". Electronarcon en Lenar word gebruik vir elektrokarose. Toestelle vir elektroniese sokkies verskil van elektriese sluip toestelle deurdat hulle 'n hoë frekwensie van stroom gebruik. In sommige lande (VSA) word elektriese leë toestelle glad nie gebruik nie weens hul lae doeltreffendheid.
Dien slegs toestelle toe vir elektronarkoz. As tydens die prosedure van elektrosien 'n ligte middagslapie of, op sy beste, oppervlakkige slaap ontwikkel, dan word die pasiënt dadelik in 'n diepe slaap in die proses van elektronrolle.
In ons land, in Rusland, is die Elektroson-ChT toestel die gewildste, wat ons in staat stel om elektrosounderprosedures gelyktydig vir 4-pasiënte uit te voer.
Met die hulp van hierdie toestel, binne 'n kort tyd, kan 'n hele sportspan 'n elektrosynprosedure ondergaan.
Soms word ligte hipnotici of kalmeringsmiddels gebruik om die slaap van die dag te veroorsaak. Slegs dit moet baie versigtig gedoen word, om nie verslawing te veroorsaak nie.
Hier is bensodiasepien-kalmeringsmiddels die geskikste, wat feitlik geen toksisiteit het nie. Eerstens is dit nitrazepam (Duitse ekwivalent - Radeorm).
Hierdie dwelm is goed omdat dit nie steurnisse in die struktuur van slaap veroorsaak nie, nie die verhouding van sy vinnige en stadige fases verander nie. Sibazon kan in die tweede plek gestel word in die mate van afname in verbruikskwaliteite (die Duitse ekwivalent is Seduxen, die Poolse ekwivalent is Relanium). Dan kan jy sulke bensodiasepien plaas.
afgeleides soos alprazalam, fenasepam, nozepam (die Poolse analoog is tazepam), lorazepam, bromazepam, gidazepam, clobazam, ens.
Dosis moet baie versigtig, empiries gekies word. As die aksie? tablette, byvoorbeeld, is genoeg, dan moet jy nie die hele tablet gelyktydig neem nie.
Die antihypoksante "natriumoksibutiraat" in klein dosisse tot 2 g, het 'n kalmerende effek, en in groot (4 g) hipnotiese effekte. Natriumoksibiriraat is 'n goeie reduseermiddel en, bowenal, verhoog dit die plasma HGH-inhoud aansienlik.
Aminosuurverbindings "Phenibut" is gesintetiseer deur 'n fenielradikaal aan L-aminobutuursuur vas te voeg. Fenibut volgens die klassifikasie verwys na die "Nootropics", beteken om denke te verbeter. Maar in dosisse van 2 tot 4 g het dit 'n korttermyn hipnotiese effek. Feniboot is goed omdat dit die inhoud van dopamien in die CNS verhoog, en verhoog dus die opleiding en na-opleiding-toename in die vlak van somatotropien in die bloedplasma.
Al bogenoemde middels kan direk in die brein ingespuit word, nie net met behulp van die elektro-signale apparaat nie, maar ook met behulp van die apparaat vir gewone elektroforese. Die prosedure in hierdie geval word "transverbreide elektroforese" genoem. Apparaat vir konvensionele elektroforese word ingespuit in die liggaam van die medisinale substansie deur gebruik te maak van konvensionele gelykstroom. Hierdie gelykstroom word verkry deur die regstelling van normale wisselstroom vanaf ons elektriese rooster. Daar is twee hoofmetodes van transbreedbrale elektroforese: transorbitale en intranasale. By die transorbitale tegniek word een vurkelektrode op die bane geplaas en die ander in die oksipitale gebied, wat die boonste servikale werwels vasvang.
By die gebruik van die endonasale tegniek word een vurkelektrode in die pasiënt se neusgate geplaas, en die ander word aan die agterkant van die kop toegedien, soos in die geval van transorbitale elektroforese. As tydens transorbitale elektroforese, word die medisinale stof in die brein geabsorbeer deur die orbitale neurovaskulêre bundels, en tydens intranasale deur die neurovaskulêre bundels van die neus.
Die mees algemene transorbitale tegniek. Tot op datum is private metodes ontwikkel vir die bekendstelling van natriumoksibiriraat en al die bensodiasepien-kalmeringsmiddels deur die baan (van die anode). Alhoewel die bekendstelling van vitamien B1 en glutamien suur slegs deur endonasale tegniek gemaak word.
Die prosedure word uitgevoer met behulp van 'n konvensionele elektroforese apparaat. Die toegepaste stroom word in mA bereken. Die huidige digtheid in konvensionele medisinale elektroforese wissel gewoonlik van 0.01-0.1 nA / m2.
Die duur van die prosedures wissel van 10 tot 40 minute. Dien as 'n bron van gelykstroom-muurtoestelle: AGN-1, AGN-2, AGN-32, draagbare AGP-33, AGVK-1. In hierdie toestelle verminder die spanning van die sinusvormige stroomstroom na 60 V, waarna die stroom reggestel en glad gemaak word. Die stroom word beheer deur 'n milliameter.
Atlete wat werk saam met oefensessies aktief kombineer, het soms nie die geleentheid om nie gedurende die dag te slaap nie, maar selfs gaan sit om te rus.
In hierdie geval is daar net een uitweg: om slaap te verander op so 'n manier dat dit die herstellende, anaboliese en anti-kataboliese effek daarvan verbeter. Daar is 'n metode van invloed genoem "uitgebreide fisiologiese slaap". Dit is gegrond op die neem van 'n slaappille 'n paar uur voor slaaptyd. Nachtslaap word dus verleng met 2-3 uur. Baie hipnotici, en veral barbituriensuurderivate, het die vermoë om snags die afskeiding van groeihormoon te verhoog.
Die mees algemene hipnotiese dwelm barbituraat reeks - Fenobarbital. Voorheen was hy wyd bekend onder die naam "Luminal". Benewens dit word ook derivate van barbituraatzuur gebruik, soos byvoorbeeld Cyclobarbital, ens. Daar is eienskappe wat hulle onderskei van slaappille van ander groepe. Barbiturate inhibeer veral die aktiwiteit van die bijnier korteks en die vrystelling van kataboliese hormone - glukokortikoïede. In hierdie verband kan hulle beskou word as dwelms met anti-kataboliese effekte, hoewel dit in hierdie geval die belangrikste is.
Die hormone van die adrenale korteks is antagonistiese verhouding met geslagshormone - androgenen. Die gebruik van barbiturate lei tot verhoogde sintese van androgene deur die geslagskliere. Soms bereik die effek so 'n mate dat mense wat langdurig barbiturate gebruik vir sommige chroniese siektes (epilepsie) oorgroei word met liggaamshare soos ape.
Maar die belangrikste ding is dat deur die sintese en vrystelling van glukokortikoïede in die bloed te verminder, barbiturate die afskeiding van HGH deur die pituïteit ontsmet en die blok HGH-blootstelling aan perifere weefsels uitskakel (in hierdie geval is die lewer waar somatomedien geproduseer).
As ons barbiturate gebruik om 'n nag se slaap te verleng, moet die grootste omsigtigheid geneem word. Barbiturate het die vermoë om te akkumuleer (kumuleer) in die liggaam. Daarom kan hulle gebruik word vir nie meer as 10 dae op 'n ry en in minimale dosisse. Bensodiasepien derivate is minder giftig, of glad nie giftig nie. Alhoewel hulle as tranquilizers beskou word. Hul kalmerende effek is soms (afhangende van die dosis) soveel dat dit slaap veroorsaak. Hulle is redelik geskik vir gebruik as slaappille. Natriumoksibiriraat en feniboot is steeds meer voorkeur aangesien hulle 'n regenererende en effens anaboliese effek het. Fenibut verhoog die sintese van dopamien in die SSS, en dopamien, soos ons reeds weet, is 'n goeie stimulator van HGH-sekresie.
In die middel van die twintigste eeu. Die behandeling van senuwee-, psigiese en somatiese siektes met langdurige slaap is wêreldwyd wyd beoefen. Pasiënte het 10 dae op 'n ry geslaap, net wakker geword vir eet, toilet gebruik en 'n nuwe slaappille geneem. Hierdie hantering het uitsluitlik in stilstaande toestande plaasgevind. Tot op hede, in ons land, in sommige klinieke, word 'n 5-dag slaap gebruik om die uitputting van die senuweestelsel te behandel.
Dit is opmerklik dat langdurige slaap manifesteer maksimum doeltreffendheid in maagsere en duodenale ulkus, en in werklikheid is die kragtigste geneesmiddel vir peptiese ulkus somatotropien.
In praktiese sportgeneeskunde is langdurige slaap eenvoudig onmoontlik om aansoek te doen, maar ek moes dikwels 2-dae van slaap inoefen om ooroefening te behandel en die stagnasie in die groei van atletiese prestasie te oorkom. So 'n droom word in die naweek gehou. In die aand gaan die atleet soos gewoonlik aan die slaap. In die oggend nadat hy wakker geword het, neem hy slaappille, ontbyt en slaap tot die aand. In die aand word hy wakker, neem slaappille, dines en gaan weer tot die bed toe. As 'n persoon Vrydagaand aan die slaap raak, slaap die hele Saterdag en Sondag (met pouse vir eet en 'n nuwe dosis slaappille) en word eers Maandagoggend wakker. Die duur van so 'n slaap is dus 'n totaal van 2.5 dae.
Vir so 'n droom is al die bogenoemde voorbereidings geskik, en dit is selfs beter om hulle te vervang om cumulatie en verslawing te vermy. Bensodiasepienderivate of hulle kombinasie met natriumhidroksobutiraat is die meeste voorkeur. In die geval van sulke kombinasies word beide bensodiasepiene en hidroksibutiraat gematig.
Voedsel wat tydens hierdie 2.5-dag se slaap geneem word, moet ideaal bestaan ​​uit aminosure, proteïene en proteïene alleen. So sal ons maksimum vrystelling van somatotropien bereik en 'n toename in spiermassa sal gekombineer word met 'n afname in subkutane vet.
In geen geval kan antipsigotiese middels soos aminazien ens. Gebruik word met 'n kalmerende of hipnotiese doel nie. Baie jare gelede is antipsigotiese middels geskep om onwelvoeglike geestespasiënte te behandel. Hulle het so 'n sterk kalmerende effek dat 'n gewone persoon, wat 'n sekere antipsigotiese middel neem, in 'n diep slaap val. Hierdie slaap kan vir 'n paar dae duur, aangesien sommige antipsigotika slaap kan veroorsaak, selfs dieper as kragtige slaappille.
Neuroleptika het egter 'n massa ongewenste newe-effekte. Die mees slegte eienskap van neuroleptika is 'n afname in die sintese in die senuweeselle van L-DOPA, dopamien, norepinefrien en selfs die vernietiging van die senuweeselle wat hierdie neurotransmitters produseer. Slaap onder die werking van neuroleptika lei nie net tot verhoogde afskeiding van somatotropien nie, maar terselfdertyd blokkeer die vrylating van beide somatotropien en geslagshormone. Anaboliese prosesse in spierweefsel vertraag aansienlik.
Maar die massa van vetweefsel groei voortdurend. Baie min kundige dokters voorskryf vir hul pasiënte met hipnotiese middels sulke middels wat die sentrale senuweestelsel in die ware sin van die woord vernietig. Daarom sou dit 'n onvergeeflike fout wees om nie op hierdie kwessie te fokus nie. Hipnotiese hipnotiese twis en dit moet altyd onthou word.
Slaapbestuur kan sonder enige dwelms uitgevoer word, ten minste ten minste elementêre ontspanningsvaardighede bemeester het. Daar is baie maniere en tegnieke van ontspanning.
Kom ons probeer om op die mees algemene van hulle te bly, wat klassieke outogene opleiding deur Schulz genoem word. As mens die vaardighede van so 'n opleiding bemeester het, kan 'n mens hom behoorlik dompel in 'n toestand van diep ontspanning of slaap. Selfs as 'n mens nie in die slaap raak nie, en hy is net in 'n toestand van diep ontspanning, raak dit opvallend die biologiese aktiwiteit van die brein en verhoog die afskeiding van groeihormoon.
Vir volledige ontspanning moet jy op jou rug lê en 'n standaard stel tegnieke toepas: 1. Maak jou oë styf (dit is die beste om na 'n verduisterde kamer te gaan waar die totale duisternis regeer); 2. Stel jou voor die gevoel van swaarkry: 1) in die hande; 2) in die elmboë en onderarms; 3) in die hande van die punte van die vingers na die skouers; 4) in die bene, vanaf die punte van die vingers en eindig met die heupgewrigte; 5) swaarkry in die gluteale spiere; 6) swaarkry in die rugspiere; 7) swaarheid in die buikspiere en laterale buikspiere; 8) swaarkry in die borsspiere; 9) swaarkry in die skouerspiere; 9) swaarkry in die spiere van die nek; 10) swaarkry in alle spiere van die kop.
Laasgenoemde is die belangrikste taak, aangesien ontspanning van mimiek, mastiek en spraakspiere die mees algemene ontspanning en 'n gevoel van vrede veroorsaak. Alternatiewelik word 'n gevoel van swaarkrag veroorsaak: a) in die mastiekspiere; b) in spraakspiere (spiere van die tong en larinks); c) in nabootsende spiere (spiere van die lippe, oë, wenkbroue, voorkop). Dan, nadat jy die swaarheid in al die spiere kan voorstel, kom daar 'n gevoel van algemene rus en ligte slaperigheid.
Die derde standaard tegniek is die opwekende sensasie van hitte in alle spiere. Die voorstelling van hitte word in dieselfde volgorde as die voorstelling van swaartekrag aangevoer.
As die gewone, figuurlike voorstelling van hitte en swaartekrag nie werk nie, is dit nodig om formules van selfvoorstelle te gebruik soos: "Hande word swaar en warm", ens. Hierdie formules moet uitgespreek word. As die uitspraak van die formules nie werk nie, kan u hulp van 'n gekwalifiseerde psigoterapeut vra, nadat u voorheen gekontroleer het dat hy 'n diploma het. Die psigoterapeut neem daardie deel van die poging aan wat jy nodig het om jouself aan te dui vir konsentrasie en ontspanning. Om onder die leiding van 'n spesialis te werk, is dus baie makliker en eenvoudiger as onafhanklik.
As jy ontspanningsvaardighede ontwikkel met 'n spesialis, kan jy na onafhanklike werk gaan. Vir sommige atlete is ontspanningsvaardighede in so 'n mate ontwikkel dat hulle binne 'n paar sekondes in 'n diep slaap kan uitsteek. Daarbenewens word die tyd van ontwaking vooraf bepaal en die persoon word wakker soos 'n wekker.
Soms, vir 'n vinniger ontwikkeling van die vaardighede van selfvoorstelle en ontspanning, word die formules van outo-voorstel op 'n spesiale klankkassette aangeteken teen die agtergrond van musiek en spesiale klankeffekte - die geraas van reën, die geruis van 'n stroom , voëls trille, ens.
Daar is 'n klein persentasie mense wat nie eens met die hulp van 'n psigoterapeut kan ontspan nie. En hier kom ons by die kombinasie van gekombineerde metodes van psigoterapie. Dikwels gebruik om dwelmterapie.
As jy nie kan ontspan met selfhypnose nie, dan kan jy 'n klein dosis van 'n kalmerende of hipnotiese dwelm neem (so klein is dit op sigself amper nie gevoel nie, die maksimum sensasies is 'n maklike ontspanning) en al teen hierdie agtergrond gebruik al die selfhypnose tegnieke wat geen resultaat in suiwer vorm gegee het nie. Met hierdie kombinasie kan die effek verkry word byna 100% van die gevalle.
Nog 'n gekombineerde metode van psigoterapie is elektropsigoterapie, wanneer die tegnieke van selfhypnose teen die agtergrond van die invloed van die Electrosleep-apparaat gebruik word. Die moeilikste manier is elektro-narco-psigoterapie. Terselfdertyd word voorstelle of selfhypnose uitgevoer teen die agtergrond van die bekendstelling van medisinale middels met behulp van 'n elektriese elektriese apparaat, of met behulp van transverwekundige elektroforese volgens die transorbitale tegniek.
Sulke middels soos natriumhidroksibutiraat en feniboot is die beste geskik vir elektro-geneesmiddelterapie. Hulle is goed omdat, benewens die kalmerende en spier-ontspannende aksie, benewens die vrystelling van somatotropien direk in die bloed tydens die prosedure self verhoog, dra hulle ook by tot 'n groter sintese van somatotropiese hormoon in die eosinofiele pituïtêre selle en dopamien in die breinstamstrukture wat tydens die en na oefening die vrystelling van somatotropiese hormoon in die bloed beheer.
Aangesien HGH bloedsuiker en vetsure verhoog, sal natuurlik 'n afname in hul bloedvlak die vrystelling van HGH stimuleer. Daarom word die hoogste vlak van SP in die bloed waargeneem in die proses van vas, wanneer kos glad nie in die liggaam ingaan nie. 'N Toename in bloedsuiker en vetsure sal in plaas daarvan die vrystelling van somatotropiese hormoon verhoed. Inhibisie van die vrystelling van somatotropien in die bloed na intraveneuse toediening van glukose demonstreer dit baie duidelik.
Die aanbeveling is 6 keer per dag, en selfs meer dikwels is dit nie daarop gemik om die daaglikse dieet kwantitatief te verhoog nie.
Dit beoog om die vlak van suiker en FFA in die bloed na 'n enkele ete te verminder. Dus, "voedselinhibisie" van HGH-sekresie word geminimaliseer.
In die aand word dit aanbeveel om proteïen kosse sonder vet en koolhidrate te eet, of om 'n mengsel van kristallyne aminosure te gebruik, om nie die nagafskeiding van groeihormoon in te meng nie. Ideaal gesproke moet die laaste maaltyd nie later as 6 pm wees nie, en voordat jy gaan slaap, kan jy net suiwer kristallyne aminosure neem en niks meer nie.
Die meeste proteïen kosse bevat 'n klein hoeveelheid vet en koolhidrate. Hier kom ons tot die hulp van die berugte eierwitte (sonder eiergele), wat amper perfek proteïen kosse is. Hulle word maklik verteer, omdat hulle nie 'n sellulêre struktuur het nie (ek herinner u daaraan dat 'n eier een groot sel is).
Uitsluiting van die eiergele van die dieet is nodig nie omdat dit baie cholesterol bevat nie. Lekithiengeel bevat nog meer, en in terme van die ontwikkeling van aterosklerose is nie gevaarlik nie. Die negatiewe punt is die teenwoordigheid in die blomme van 'n groot hoeveelheid vetsure wat die afskeiding van HGH inhibeer. Daarom moet hulle van die dieet uitgesluit word.
Vreemd soos dit lyk met die eerste oogopslag, word klein dosisse koolhidrate wat tydens die oefensessie geneem word (net kleintjies) nie net vertraag nie, maar selfs bydra tot sterker afskeiding van HGH. Daarom is aanbevelings vir die neem van 'n klein dosis koolhidraat koolhidrate onmiddellik voor oefening, sowel as elke 15-oefening, geregverdig. Dit kan glukose, fruktose, maltose of sukrose wees. Tans is spesiale droë drankies beskikbaar wat maklik verteerbare koolhidrate bevat in 'n mengsel met vitamiene en mikroelemente. Hulle word in water opgelos en in klein fraksionele dosisse voor en tydens oefening geneem.
Oormaat koolhidrate in die dieet deur die dag lei tot 'n beduidende afname in die afskeiding van somatotropien. Daarom moet koolhidrate, beide eenvoudig en kompleks, net verteer word as dit nodig is om lekkergoed en gebak te vermy.
4. Temperatuurstimulante anabolisme. Bly by hoë temperature verhoog die inhoud van somatotropien in die bloed aansienlik. Byvoorbeeld, tydens 'n verblyf in die sauna, verhoog die vlak van HGH in die bloed met 2-3-tye, u moet hierdie temperatuurstimulator slegs korrek gebruik. In die sauna moet jy elke dag elke dag stoom van 5 tot 15 minute stoom. Andersins sal groot veranderinge in metabolisme nie behaal word nie. Die minimum frekwensie van besoeke aan die sauna, wat 'n anaboliese effek gee - 3 keer per week. 'N Weeklikse, lang verblyf in 'n sauna met talle besoeke in terme van fisiologie maak nie sin nie. Die stoom Russiese bad in die praktyk het selfs groter doeltreffendheid as die sauna getoon. Selfs in Finland, waar die besoek aan 'n sauna in 'n kultus gebou word, weier die Finse saunas en bou Russiese bad.
Behoorlike gebruik van hoër temperature lei tot verhoogde anaboliese prosesse met gelyktydige "branding" van subkutane vet. Dit is 'n goeie aanduiding van verhoogde afskeiding van HGH. Wanneer die liggaam oorverhit word, kom 'n baie interessante verskynsel voor, wat sogenaamde "sentralisasie van bloedsirkulasie" genoem word.
As gevolg van die oor stimulasie van die simpatiese-adrenalienstelsel en die vrystelling in die bloed van 'n groot hoeveelheid adrenalien, vind 'n baie sterk vernouing van alle perifere vate en die uitbreiding van die sentrale een plaas. Die vernouing van die vate in die periferie verminder die warm geleidingsvermoë van die vel en verhoed dat oormatige hitte deurdring tot die sentrale organe. Die verhoogde verbranding van subkutane vet is deels te danke aan die sterk sametrekking van nie net die vel nie, maar ook die subkutane vate wat die bloedsomloop in die subkutane vet ontwrig.
Neurotransmitters wat sentralisasie van bloedsirkulasie veroorsaak, is ook induktiewe van somatotropien vrystelling. In 'n stoombad of sauna, wanneer die lugtemperatuur 110 grade Celsius is, kan die vlak van somatotropien in die bloed 6 (!) Times verhoog. Laat ons nie vergeet dat somatotropien 'n streshormoon is nie en die vrylating daarvan word veroorsaak deur enige ernstige stres. Somatotropien mobiliseer vetsure van die subkutane vet in die bloed en skakel mitochondria van koolhidraat na vetterige kosse om hul lewensvatbaarheid te verhoog.
Na alles, mitochondria in evolusionêre terme is die jongste selformasies en ly hoofsaaklik. Beskerm hulle teen vernietiging van somatotropien. As adrenalien- en glukokortikoïedhormone in oormatige hoeveelhede tydens ernstige stres selle strukture kan beskadig, dan somatotropien - nooit.
Inteendeel, dit voorkom selmembraan skade wat mag voorkom as gevolg van 'n oormaat van adrenalien en glukokortikoïede.
'N Bykomende positiewe effek van die sauna is 'n geleidelike afname in basale metabolisme, wat kataboliese prosesse in die spiere verlaag, terwyl spiere met 60% groei as gevolg van stadiger katabolisme en slegs 40% as gevolg van 'n toename in anabolisme.
Dieselfde kan gesê word oor sulke eienskappe soos uithouvermoë en die vermoë om te herstel ná swaar fisiese inspanning. Die ontwikkeling van uithouvermoë, incl. en krag, gewoonlik 70% afhanklik van die vertraagde katabolisme. Toenemende uithouvermoë laat u toe om groot opleidingsbelastings te gebruik en uiteindelik indirek anabolisme te versterk. Die hoeksteen is natuurlik 'n toename in die afskeiding van HGH.
Blootstelling aan lae temperature kan ook anabolisme verhoog deur die afskeiding van HGH te verhoog. Hoe gebeur dit? Wanneer die liggaam afkoel, vind 'n beskermende reaksie plaas - 'n skerp toename in spontane lipolise. Die verhoging van die vlak van FFA in die bloed verhoog die liggaamstemperatuur as gevolg van die skeiding van oksidasie en fosfor (termiese effek).
In die toekoms kom die "go-ahead". Na die beëindiging van koue blootstelling, neem die vlak van FFA in die bloed af en gevolglik neem die vlak van HGH toe. Die enigste nadeel is die toename in subkutane vet, soos met nikotiensuur. Oormaat subkutane vetterige weefsel word reggestel deur dieet en daaropvolgende "droog".
Koue blootstelling moet elke dag gedoen word, en die beste vorm is dousing met koue water. Giet word gewoonlik op 'n "stepped" manier gedoen. Aanvanklik drenk hulle hul hande. Na aanpassing, wat verskillende tye vir elke persoon kan neem, afhangende van die toestand van gesondheid en fiksheid, word die bene uitgegooi, en uiteindelik die hele liggaam.
Die spoed van hierdie stapsgewijze aanpassing is streng individueel. Gietende koue water het 'n voordeel bo ander vorme van verharding. Kontak met koue water is kortstondig, en die liggaam het nie tyd om te oorskool nie, in teenstelling met sulke soorte verharding as koue storte en bad in koue water. Hipotermie kom nie voor nie, maar die respons van die neuro-refleksreaksie van die liggaam het tyd om te ontwikkel, en die vrystelling van somatotropien bereik tasbare waardes (soms 3-4 keer).
Hierdie vrystelling is van kort duur, maar sy anaboliese effek is baie opvallend. Koue verharding om spiermassa te bou is wyd gebruik in die opleiding van atlete van alle ouderdomme en nasies (met die uitsondering van diegene wat natuurlik nie 'n bad geneem het nie).
Koue water kan selfs uitgegiet word op mense wat kroniese inflammatoriese siektes het. Doen dit net, ek beklemtoon weer, baie noukeurig, in stappe. Wat is stapsgewys storte? In die eerste fase gooi jy jou hande op die elmboog. 'N Konvensionele emmer met koue kraanwater is die beste vir hierdie doel.
Niemand weet vooraf, hoe vinnig jy presies het nie, sal aanpassing aan die elmboë uitgestort word. Sodra jy voel dat die volledige aanpassing aangebreek het, kan jy jou hande heeltemal oorlaai. Die volgende stap is om die voete saam met die hande te gooi. Vir baie mense is die voete die swakste plek in terme van weerstand teen koue en hul aanpassing aan koue water kan baie lank neem.
Na die aanpassing van die voete is die bene reeds knie-diep. En eers dan, soos hulle aanpas, word die bene oral uitgegooi. Dit is in hierdie laaste stadium, wanneer die arms en bene heeltemal gewoond raak aan koue water, kan jy die hele liggaam dompel.
Om jouself te beskerm teen 'n verkoue of verergering van enige bestaande kroniese inflammatoriese siekte, kan jy ascorbiensuur megadose (10 g / dag vir 70 kg liggaamsgewig) by die volgende, mees gevaarlike verhardingsfase gebruik, of 'n paar spandeer van dae van "droë" vas sonder kos en sonder water. Die meeste verkies steeds ascorbering.
Dit is interessant dat tydens verkoeling sowel as tydens oorverhitting 'n uitgesproke sentralisasie van bloedsomloop plaasvind. Vaartuie van die vel, subkutane vet en ingewande word vernou. Maar die skepe van die brein, hart, niere brei uit. Die bloed saam met die hitte gaan van die periferie na die middelpunt. Die liggaam beoog om die lewe van die sentrale organe te bewaar ten koste van perifere. Aan die ander kant verminder die sterk vernouing van die vate van perifere weefsels hul termiese geleidingsvermoë en verhoed dat die koue in die liggaam binnedring, sowel as die hitteverlies deur die liggaam.
5. Dosis pynlike effek. Ons het reeds gesê wat 'n kolossale effek b-endorfien het op HGH-sekresie. Geen ander farmakologiese middel kan die afskeiding van HGH 30 keer verhoog nie, ongeag die dosis wat dit toegedien word. Aangesien hierdie dwelm tans nie op ons mark beskikbaar is nie, is die enigste manier om dit te gebruik, die liggaam se eie sintese van b-endorfien te stimuleer.
Tans is verskeie tipes endorfiene geïsoleer en gesintetiseer - a, b, y-endorfiene, dinorfien, b-neo-endorfien, a-neo-endorfien. Fragmente van endorfiene - enkefaliene, wat 'n morfienagtige effek het - enkefalien, leucien-enkefalien, metionien-enkefalien, is ook verkry. Beide endorfiene en enkefaliene kan op breinreseptore (en nie-serebrale weefsels) optree wat morfien waarneem.
Maar anders as morfien, soos hierbo genoem, het hulle nie skadelike newe-effekte nie en veroorsaak dit nie verslawing nie.
Dit is opmerklik dat endorfiene en enkefaliene nie net in die sentrale senuweestelsel gevorm word nie, maar ook in die spysverteringskanaal, en hul vorming hang grootliks af van dieetfaktore.
Die belangrikste metodes van dosis pyn blootstelling, vandag bekend, is:
a) Multi-naaldbed. Dit word meestal gemaak van gesalfde radio-kontakte wat in 'n rubbermatjie gevul is. Dit kan gemaak word deur Kuznetsov applicators. Terloops kan die toedieners eenvoudig op die liggaam toegedien word en met 'n klein vrag gedruk word, wat die grootte van die las geleidelik verhoog.
'N Geleidelike toename in die las word geproduseer omdat die pyngevoeligheid met die vrystelling van endorfiene al hoe meer afneem. Met 'n voldoende lang blootstelling kan 'n oomblik kom wanneer 'n persoon ophou om pyn te voel.
b) Die impak van 'n elektriese vonkafvoer. Spuitafvoer op die oppervlak van die liggaam word meestal gedien deur die apparaat van D'Arsonval. Die krag van die vonkontlading is verstelbaar. As vroeër vir verwerking deur die D'Arsonval-apparaat, was dit nodig om tyd te verloor om na die polikliniek te gaan, nou het alles vir die beter verander. Byna alle mediese toerusting winkels verkoop klein draagbare toestelle wat geskik is vir tuisgebruik.
Die kit met die toestel bevat 'n stel spuitpunte vir die verwerking van verskillende oppervlaktes van die liggaam en inwendige holtes. Daar is baie draagbare elektrostimulators wat op konvensionele batterye gebruik word. Hulle gee 'n vonkontlading wat nie erger is as die D'Arsonval-apparaat nie. Slegs hier het hulle nie spesiale aanhangsels wat die D'Arsonval-apparaat het nie.
c) Akupunktuur. Tradisionele akupunktuur word uitgevoer deur 'n spesialis op spesiale biologies aktiewe punte. Daar is egter vereenvoudigde opsies in die vorm van die verwerking van sekere dele van die liggaam met 'n multi-naaldhamer. Hierdie prosedure kan selfs deur 'n nie-spesialis gedoen word. Daar is ook spesiale naaldrolle wat op sekere dele van die liggaam rol. Daar is spesiale dele van die liggaam, waarvan die verwerking met 'n multi-naaldhamer of die toepassing van 'n Kuznetsov-toediener 'n besonder groot vrystelling van endorfiene veroorsaak.
So 'n spesiale deel van die liggaam is die nekarea. Die agterkant van die nek, die trapezius spiere - dit is die algemene kenmerke van die nekarea. Wanneer 'n bekwame refleksoloog 'n kraag met 'n multi-naaldhamer behandel, is die vrylating van endorfiene so groot dat al die sensasies wat 'n persoon ervaar, soortgelyk is aan dié van 'n persoon wat morfien gegee is. Eerstens kom die algemene ontspanning. As daar iewers nie baie sterk pyn was nie, verswak dit eers, en dan verdwyn dit heeltemal.
Die bui styg geleidelik, ek wil gladnie lag nie. Na afloop van die sessie kom 'n droom. Byna almal, sowel as na die bekendstelling van morfien.
d) Pynmassering. Dit is 'n spesiale massage wat daarop gemik is om die pasiënt matige pyn te veroorsaak.
Die gewone algemene massering word ook vergesel deur die vrylating van endorfiene in die bloed, veral as dit gepaard gaan met 'n deeglike studie van die nekarea. Die pyn kan 'n subliminale karakter hê en voel soos normale druk. Eers nadat hierdie drempel oorskry is, voel die pyn as sodanig. 'N Goeie diepmassering veroorsaak pyn in die pyn, wat as taktiel beskou word, maar lei tot die vrylating van endorfiene in die bloed. As die vrylating van endorfiene, sal die pyndrempel toenemend toeneem, sodat die krag van massagetegnieke geleidelik verhoog kan word, maar die persoon sal nie die pyn voel nie.
Op die ou end veroorsaak die pasiënt matige pyn geen skade nie, maar die voordele van so 'n massering sal beduidend wees.
e) Pynlike effekte van plant chemiese middels. Dit word uitgevoer in die vorm van oorvleueling van die liggaam met 'n brandnetel besem. Aan die begin word sulke oorvleueling baie swak uitgevoer, op die randjie van 'n tikkie.
Dan word geleidelik, soos endorfiene in die bloed vrygestel word, die intensiteit van oorvleueling toeneem, want pyngevoeligheid het minder geword as gevolg van die vorige vrystelling van endorfiene. Op die ou end kan 'n mens se brandnetels met al hul kragte geslaan word. Hy sal steeds geen pyn ervaar nie.
e) Strekoefeninge. Oefeninge word op so 'n wyse uitgevoer dat gematigde pyn in die gewrigte veroorsaak word.
Die probleme van die oefeninge is om nie te veel die plekke wat voorheen beseer was te strek nie. Daar moet geen oefeninge wees wat die menisci van die knie druk nie. Gesamentlike pyn moet altyd gematig wees en moet nie soveel veroorsaak word deur kompressie as deur strek nie.
g) 'n besem in die bad slaan. Om matige pyn te bewerkstellig word nie net berkvisse gebruik nie, maar ook sagtehoutviske - denne, sparren.
Ten spyte van die feit dat die grootste vrystelling van endorfiene waargeneem word wanneer dit aan die nekarea blootgestel word - die area van die trapesium, delta en rug van die nek, die mees geskikte is die effek op die hele rug, want wanneer dit aan die ruggraat blootgestel word en paravertebrale gebied word 'n beduidende hoeveelheid norepinefrien in die bloedstroom vrygestel, wat, soos ons weet, a-adrenoreceptore stimuleer en ook die afskeiding van groeihormoon verhoog.
6. Dosis suurstof hongersnood. 'N Matige afname in die suurstofinhoud in die ingeasemde lug veroorsaak 'n merkbare toename in die inhoud van somatotropien in die bloed. Dit is die basis van die bergklimatiese opleiding van atlete, wanneer opleiding onder die omstandighede van lae berge en middelgebergte uitgevoer word. Die oorvloed van bergoorde spreek vir homself. Die voordele van 'n matige suurstoftekort is welbekend.
Dit is egter moontlik om die toestande van 'n bergklimaat op 'n vlakte te simuleer. Dit word op verskillende maniere bereik:
a) Oefeninge wat daarop gemik is om die asem te hou. Daar is heelwat sulke oefeninge, en hulle laat bykomend tot die suurstofhongersiekte 'n bietjie ophoping van koolstofdioksied in die weefsels bereik, wat 'n addisionele opleidingseffek het. In hierdie opsig het oefeninge om asem te hou, op die vlakte uitgevoer, die voordeel bo die gewone bergklimatiese opleiding. In die berge, as gevolg van die rarefied atmosfeer, 'n kompenserende
toename in die diepte van respirasie en verlies (uitloging) van koolstofdioksied uit die liggaam. Bitter dyspnea, vreemd soos dit met die eerste oogopslag lyk, word nie soveel veroorsaak deur 'n gebrek aan suurstof in die liggaam nie, maar deur 'n tekort aan koolstofdioksied.
b) Spesiale toestelle wat die uitstappie van die bors beperk - elastiese korsette, bande, ens.
c) Respirasie deur gasmengsels met lae suurstofinhoud deur spesiale stilstaande toestelle. As 'n reël, dit is toestelle vir narkose waarin gewone lug met 'n inerte gas stikstof gemeng word. Soms word koolstofdioksied by hierdie mengsel gevoeg in 'n hoeveelheid van nie meer as 8% van die ingeasemde mengsel nie.
d) Asemhaling deur spesiale individuele hipoksikators. Dit is draagbare toestelle vir tuisgebruik. Die uitputting van lug met suurstof word op verskillende maniere behaal.
Sommige van hulle werk op die beginsel van terug asemhaling - inaseming en uitaseming word in 'n geslote ruimte uitgevoer. Ander werk op die beginsel van die skep van 'n addisionele "dooie ruimte" - inasem en uitasem word gemaak in 'n buis met 'n sekere deursnee en lengte, gevou deur 'n spoel (sodat dit minder spasie opneem). Daar is ander modelle.
Soms hang individuele hipoksikators aan die liggaam (meestal op 'n gordel of agter), en opleiding word gedoen teen die agtergrond van asemhaling deur die hipoksikator. Dikwels, met 'n individuele hipoksikator loop op stilstaande tredmolens. Minder dikwels - by die stadion.
e) Plasing in 'n individuele termokamera en 'n termokabine. In 'n geslote individuele kamer of 'n drukhut, inhaleer en uitasem die persoon in dieselfde ruimte totdat die suurstofinhoud tot 'n sekere mate verminder en die koolstofdioksiedinhoud toeneem. Daar is gevalle van die konstruksie van hele stadions, waar 'n spesifieke suurstof-regime kunsmatig gehandhaaf word (lae berg- of middelste bergmodus).
7. Aërobiese oefening. Die voordele en gevolge van aërobiese oefeninge word in voldoende besonderhede beskryf in die wye verskeidenheid gespesialiseerde literatuur. Ek sal net byvoeg dat die maksimum vrystelling van HGH in die bloed tydens sprint waargeneem word. Dit veroorsaak ook die maksimum vrystelling van katekolamiene in die bloed, sowel as endorfiene. Volgens my waarnemings verbeter spoedverbetering meer bui as 'n lang stadige ren teen 'n eenvormige pas. Die opwinding van a-adrenoreceptors tydens die sprint is maksimal, daarom is dit die sprint wat gebruik word om atlete op te lei in die sport wat massiewe spiere opbou. As jy 'n sekere hoeveelheid volmaakte werk moet werf, dan word dit gedoen deur die hoeveelheid sprint oefensessie te verhoog.
Gebruik HGH in bodybuilding en verhoog menslike hoogte
Soos hierbo genoem, neem die verbruik van somatotropien wêreldwyd toe. En hulle gebruik dit nie so baie vir die behandeling van dwerge en atlete nie, maar vir die behandeling van grondwetlike kort statuur. Vroue ervaar in die lewenservaring sê dat elkeen twee hoof faktore moet hê: groei en salaris. Groei, dink jy, word op die eerste plek geplaas. In elke grap is daar 'n deel van grappies. Die res is waar.
Ouers met 'n klein statuur wil hê hul kinders moet groter wees as hulself, omdat klein groei dikwels 'n baie probleme vir 'n persoon skep, wat nie eens nodig is om gelys te word nie. Aan die ander kant wil ouers van normale groei hul kinders groei bo die gemiddelde om sekere sportresultate te behaal. Dit geld vir baie sport, insluitend. en speel. Oor basketbal en vlugbal, jy kan dit nie eens noem nie. In hierdie sportsoorte is die resultate bykans so direk eweredig aan groei.
Hoe is die taktiek van toenemende groei? Die groeisones van lang buisbene, wat eintlik afhang van die hoogte van 'n persoon, word gewoonlik tussen 18 en 26 jaar gesluit. Soms groei groei vroeër - by 16 of selfs by 14. Laasgenoemde is egter redelik skaars. Vroeë puberteit dra by tot die vroeëre sluiting van groeisones, aangesien geslagshormone kalsiumfiksasie in kraakbeen en hul ossifikasie bevorder. Later puberteit, die teendeel, verleng die periode van beengroei in lengte, omdat groeisones nie langer toemaak nie.
Daar is die konsep van "beenderdom", wat nie saamval met die paspoort nie. Om die beentyd te bepaal, word 'n x-straal van die uiterste derde van die voorarm geneem (snapshot van die distale derde van die voorarm). As die foto die neostosten kraakbeen van die groeisone toon, dan is daar steeds die moontlikheid van beengroei in lengte. As hierdie groeisone reeds gesififiseer is, beteken dit dat die ander ook gesififiseer word. Die teenstrydigheid tussen die paspoort en die beentjies is soms redelik betekenisvol.
As 'n 16-jarige tiener 'n beenderdom van 18 jaar het, beteken dit dat hy nie 'n groot hoogteverhoging verwag nie. As die bontouderdom op 16-jare ooreenstem met 13-jare (en dit gebeur baie dikwels), dan sal die lengte van die skelet in lengte voortduur, en die toename in groei sal beduidend wees.
In die kinderjare kan die kind se groei versnel word met behulp van 'n rasionele seks van vitamienisasie, teen die agtergrond van watter periodieke kursusse van behandeling met karnitien en nikotiensuur uitgevoer word. In adolessensie is dit reeds moontlik om die behandeling met somatotropien te koppel. Die enigste ernstige gevaar om te onthou, is die risiko om diabetes te ontwikkel. In adolessensie is dit veral goed. Om die moontlike risiko te bepaal, is dit nodig om 'n reeks spesiale bloed- en urinetoetse vir suiker te maak met die daaropvolgende konstruksie van die sogenaamde "suikerkurwe".
In die studie van bloedsuiker moet in gedagte gehou word dat dit met emosionele opwinding kan toeneem. Daarom word toetse in die oggend onmiddellik na 'n nag se slaap gedoen en natuurlik op 'n leë maag.
Die finale besluit oor die afwesigheid van vatbaarheid vir diabetes mellitus kan slegs na 'n deeglike ondersoek 'n spesialis maak.
Van groot belang is genetiese aanleg, dit is nodig om al die lyne van familielede deeglik te analiseer vir die teenwoordigheid van diabetes. Eerstens moet jy versigtig wees vir 'n draer van tipe 1-diabetes (insulienafhanklike diabetes). Dit is relatief minder gevaarlik om tipe 2-diabetes (nie-insulien-afhanklike diabetes, of "vetsugtige diabetes") in die familie te hê.
As daar geen kontraindikasies is nie, kan jy die bekendstelling van groeihormoon begin, maar in hierdie geval is dit ook raadsaam om gereeld bloedtoetse te doen wat die suikerkurwe bepaal.
As 'n jong organisme groei, onder die aksie van, eerstens, seks en, in die tweede plek, tiroïedhormone, onderskei die skelet. Kraakbeenagtige groeisones word geleidelik vernou en gesluit. Daar kom 'n volledige ossifikasie, en verdere groei van die skelet in lengte word onmoontlik.
Anti-androgene middels soos fluitamied, siproteronasetaat, finasteried, epristeride en permixon word gebruik om die differensiasie van die skelet te vertraag en die groeisones in die manlike liggaam te sluit. Net hulle moet uiters versigtig gebruik word onder die voortdurende toesig van 'n ervare spesialis. En selfs beter, die aanvanklike verloop van behandeling moet in stilstaande toestande uitgevoer word.
Groeihormoon op sigself versnel nie skelet differensiasie nie en lei nie tot voortydige sluiting van groeisones nie.
Somatotropienbehandeling kan vir 'n lang tydperk uitgevoer word tot die differensiasie van die skelet voltooi is, en die groeisones word gesluit. U kan dit daagliks of elke ander dag betree. Sommige navorsers beveel aan dat somatotropien tydens 1-dae tydens die groeiperiode van 'n organisme toegedien word om nie beduidende verslawing en die vorming van teenliggaampies aan die geneesmiddel te veroorsaak nie.
Klein dosisse insulien (binne 4-14 IE, afhangende van liggaamsgewig) verhoog die effek van HGH op weefsel.
Vir die volle verwesenliking van die aksie van somatotropien wat van buite toegedien word, is dit nodig om al die bogenoemde toestande streng op te let vir die gebruik van fisiese aktiwiteit, slaap, 'n rasionele dieet, vestiging, temperatuurfaktore, gemeterde pyn effekte en matige suurstof hongersnood . Slegs op 'n gunstige fisiologiese agtergrond het farmakologie sy volle effek.
Die gebruik van HGH in medisyne
Die gebruik van HGH in medisyne het begin met die behandeling van pituïtêre nanisme of dwergisme. Byna gelyktydig het hulle begin met die hantering van grondwetlike kort statuur, wat eintlik net 'n variant van die norm is. Later het hulle begin met die behandeling van somatotropien- en seksuele ontwikkelingsvertragings, siektes wat voorkom by premature babas. Daarbenewens word somatotropien nie net met vertraagde seksuele ontwikkeling getoon nie, maar ook met versnelde seksuele ontwikkeling, wanneer die groeisones van die skelet te vinnig toegemaak word.
Dit word gedoen sodat die jong liggaam "tyd het" om te groei voordat die groeisones gesluit word weens oormatige produksie van geslagshormone.
Sedert die positiewe effek van HGH op die skelet gevind is, is pogings aangewend om die ernstige beserings van die lokomotoriese apparaat te behandel. Daar is bevind dat by HGH-behandeling al die ruggraatbeserings, beserings van groot en klein gewrigte byna 2 keer vinniger genees is.
As bene skade vinniger genees kan word met enige anaboliese faktore, respekteer kraakbeen slegs op somatotropienbehandeling. Die affiniteit (sensitiwiteit) van kraakbeenweefsel tot somatotropien was 100 keer hoër as dié van anaboliese steroïede, adaptogeen en insulien. Spesifieke goeie resultate is behaal met 'n kombinasie van somatotropien met lae dosisse tirokitonien, 'n hormoon van die tiroïed- en paratiroïedkliere, wat kalsiumfiksasie in die weefsel bevorder en eerstens in die bene.
Anabolisme van sagte weefsel, incl. en gespierd, is dit moontlik om meer insulien te versterk as ander middels. Dus, in ernstige gekombineerde beserings, wanneer die bene, ligamente, kraakbeen en spiere beskadig is, is die kombinasie van somatotropien, tirokalitonien en klein dosisse insulien optimaal, wat, bo en behalwe al die ander, die effek van somatotropien versterk. Vandag is tirokalitonien teenwoordig in die farmakologiese mark in die vorm van drie middels:
1. Sintetiese kalsitonien, soortgelyk aan menslike tirokalitonien; 2. Miacalcin - Sintetiese Tirokitonien, soortgelyk aan Tirokitonien van Salm. 3. Calcitrin - 'n geneesmiddel uit die tiroïedkliere van varke. Al drie dwelms kan subkutane, intramuskulêre en intranasale toegedien word deur instillasie in die neus.
By die behandeling van ernstige beserings is opgemerk dat HGH die uitskeiding van fosfor en kalsium in die urine verminder, wat bydra tot die fiksasie in die bene, insluitende en in die weefsel van die tande.
Die anaboliese effek van HGH is suksesvol toegepas in die behandeling van brand siekte, wanneer 'n persoon sterf van 'n massiewe verlies aan proteïen en elektroliete deur 'n brandwond. HGH het bewys dat dit 'n uitstekende behandeling vir maagsere en derms is. Onder sy invloed stop die bloeding, die maagsere genees vinnig.
Met behulp van HGH was dit moontlik om tandheelkundige siektes wat nie aan konvensionele behandeling onderhewig is nie, soos byvoorbeeld periodontale siektes, te genees.
Hartversaking, lewer- en niersiektes, trofiese afwykings - dit is nie 'n volledige lys van die gevalle waar somatotropien suksesvol toegepas kan word nie.
Die gebruik van somatotropien in sportoefening
Die anaboliese effek van somatotropien het hom 'n wye pad na sportmedisyne oopgemaak. Vir 'n paar dekades voordat dit toegeskryf word aan doping, is dit reeds in byna alle sportsoorte gebruik. Eerstens verdien die gebruik van somatotropien in rehabilitasiepraktyke in die behandeling van die gevolge van beserings en chirurgiese intervensies aandag. Die sport ouderdom van 'n persoon was nog altyd en bly kort (behalwe vir spesiale gevalle). Daarom moet die tyd wat 'n hoogs geskoolde atleet verloor vir die behandeling van beserings (beide operasioneel en konserwatief) verminder word.
Aan die ander kant is die swakste deel van die muskuloskeletale stelsel kraakbeen. Kraakbeencellen vanaf die ouderdom van 16 verloor hul vermoë om te verdeel. Kraakbeen self herstel nooit ten volle van skade nie. Daarom is elke besering van die intervertebrale skyf, meniskus, kraakbeenoppervlak van die gewrig vir altyd 'n besering, maak nie saak hoe hartseer dit is om dit te erken nie. 'N Deel van die kraakbeen selle begin vermenigvuldig in reaksie op skade (herstelende wedergeboorte). Dit beïnvloed egter nie die struktuur van kraakbeen, wat 97% verteenwoordig word deur ekstracellulêre substans nie.
Aan die ander kant weet ons dat slegs somatotropien die kraakbeenweefsel aansienlik kan beïnvloed (100 keer sterker as ander anaboliese middels). Verder raak HGH beide selle en die ekstrasellulêre stof gelyktydig. Dit maak dit 'n baie waardevolle behandeling en, bowenal, die voorkoming van sportbeserings. Ouderdomskleed van kraakbeen is ongelukkig onvermydelik. Alhoewel daar geen akute beserings van meniskusse is nie, ontwikkel meniskus tydens swaar fisiese inspanning - 'n skending van die trofisme van hierdie intraartikulêre kraakbeen.
Teen die agtergrond van meniscus word al die daaropvolgende beserings voorkom. Alhoewel daar geen akute beserings van die intervertebrale skyfies is nie, ontwikkel osteochondrose met ouderdom - 'n letsel van die intervertebrale skyfies as gevolg van die gewone gravitasielast. Die meeste atlete verlaat die sport as gevolg van beserings lank voordat hul volle potensiaal uitgeput is. Om hierdie oomblik moontlik uit te stel, sowel as om die ontwikkeling van die gewone ouderdomsverwante patologie te voorkom, sal jy moet sorg, hoofsaaklik van kraakbeen.
As dokter glo ek dat somatotropien so wyd as moontlik gebruik moet word, want met sy hulp kan jy nie net spiere bou nie. Somatotropien dra by tot die ontwikkeling van uithouvermoë, het 'n goeie algehele energie-effek. Met somatotropienbehandeling is herstel van uitgebreide fisiese inspanning baie vinniger.
Vroeër en meer wydverspreide gebruik van somatotropien in sportpraktyk sal die ophoping van mikrotraumas, ouderdomverwante slijtage van die artikulêre ligamente apparaat voorkom en uiteindelik ernstige beserings voorkom.
In beide kliniese en sportgeneeskunde, wanneer die behandeling van kraakbeen beskadig word, is die kombinasie van somatotropien met lae dosisse insulien en tirokalsitonien die mees doeltreffende.
Met betrekking tot spierweefsel toon somatotropien nie so 'n sterk effek as insulien en anaboliese steroïede nie. Slegs somatotropien kan egter 'n toename in die aantal spiervesels veroorsaak, terwyl alle ander anaboliese middels slegs hipertrofie van bestaande vesels veroorsaak, sonder om hul getal te beïnvloed.
Verhoogde spiermassa terwyl vet verminder word, verskil HGH gunstig van steroïede en bovendien van insulien wat gelyktydig met 'n toename in spiermassa onvermydelik 'n toename in subkutane vet veroorsaak. Periodieke kursusse van behandeling met somatotropien is ook nodig om die gesamentlike ligament apparaat te versterk.
In daardie sportsoorte wat hoë stamina benodig, word somatotropien so wyd gebruik as in die sportsoorte waar spier hipertrofie benodig word. As ons byvoorbeeld atletiek in sy uiterste uitdrukking neem - marathon hardloop, word somatotropien baie wyd gebruik.
Dit dra by tot hipertrofie van die hartspier, beskerm intervertebrale skyfies, menisci en ligamente van mikrotrauma. Die aantal mitochondria in die sel vergroot, omdat hulle onder die werking van HGH selfstandig kan verdeel en groter word. Die mobilisering van vetselle uit subkutane vet en hul benutting vir energiebehoeftes word versterk. Verhoogde energie het op sy beurt 'n positiewe effek op proteïensintetiese prosesse.
Ten spyte van die feit dat somatotropien en somatomedien C na doping verwys word, is dit onmoontlik om hul verhoogde inhoud in die liggaam te bepaal. Die halveringstyd van HGH, van buite in die liggaam, in 'n gesonde persoon is slegs 20-30 minute. Die verhoogde inhoud van somatomedien C word vir nie meer as 'n dag bepaal nie. Aangesien die inhoud van HGH en somatomedien C in die liggaam wyd gedurende die dag kan wissel, afhangende van stres, fisiese inspanning, ens. Die bepaling van die HGH- en IGF-1-atleet in die liggaam op die vooraand van die kompetisie, sowel as voor en na die kompetisie, is hoogs twyfelagtig.
Metodes om die bloedvlakke van HGH en IGF-1 te bepaal, is van belang, nie as doping toetse nie, maar as 'n evaluering van die atleet se basiese en reserwe vermoëns. Dit is dus moontlik om te bepaal of 'n gegewe atleet die bykomende toediening van HGH benodig. As die basiese afskeiding en afskeiding van die vrag (uitdagende tekste) hoog genoeg is, maak dit sin
om nie aandag te skenk aan die somatotropiese funksie van die pituïtêre klier nie, maar na enige ander deel van die ruil.
1. Immunologiese metodes vir die bepaling van HGH is gebaseer op die opsporing van teenliggaampies teen somatotropien in menslike bloed. Dit word gedoen met behulp van:
remreaksies van passiewe hemagfotinisasie;
komplement fixasie reaksies;
In baie lande is standaard kits vir die bepaling van hormone (insluitend HGH) in biologiese vloeistowwe beskikbaar.
In die praktyk het immunologiese metodes vir die bepaling van HGH nie die hoop op hulle geplaas nie. En daar is verskeie redes hiervoor. Eerstens, teen die agtergrond van HGH-behandeling, word daar 'n klein hoeveelheid teenliggaampies daaraan geproduseer, en na die beëindiging van behandeling verdwyn hulle vinnig uit die bloed. Tweedens val die gedeelte van die hormoonmolekule wat aan die teenliggaam bind en die gedeelte van die hormoonmolekule wat anaboliese aktiwiteit vertoon, nie saam in hul plek in die molekuul nie. Om hierdie redes kan immunologiese metodes nie meer as 10% van die HGH teenwoordig in die liggaam bepaal nie.
2. Biologiese metodes vir die bepaling van HGH is gebaseer op die meting van die biologiese effekte wat deur HGH veroorsaak word. Die belangrikste is:
Die toets vir gewigstoename by normale rotte.
Die toets van gewigstoename in dwergmuise.
Toets die toename in die lengte van die stert in hipofisektomiseerde rotte.
Tibia toets (die effek van HGH op die verhoging van die wydte van die kraakbeen).
Metode om die aktiwiteit van die ensiem-ornitien-dekarboksilase van die lewer te stimuleer.
Metodes om suikervervoer te stimuleer in 'n geïsoleerde diafragma in hipofisektomiseerde rotte.
Toets die effek van HGH op bloed ureum.
Toets die effek van HGH op vet selle.
Toets stimuleer die inkorporering van radioaktiewe sulfate in kraakbeen.
Die toets stimuleer die inkorporering van uridien in tymosiet-RNA.
Die toets stimuleer die inkorporering van radioaktiewe proline in prokollageen van die vel.
Biologiese metodes het hulself bewys in wetenskaplike studies, maar met al hul akkuraatheid is dit onaanvaarbaar om die hoeveelheid HGH in die bloed as 'n doping toets te bepaal.
Weereens sal ek kortliks die groep stimulasietoetse vir die stimulering van HGH sekresie, wat gebruik word om die reserwe kapasiteit van die pituïtêre klier te bepaal, lys:
Toets met insulien. Verhoogde afskeiding van HGH in reaksie op insulien hipoglisemie word bepaal. Met die bekendstelling van insulien in / in 'n dosis van 0.1 u / kg. Met 'n afname in glukosevlak met 50%, verhoog die hoeveelheid HGH in die bloed met 2-3 keer.
Toets met arginien. Arginien word intraveneus toegedien teen 'n dosis 0.5 g / kg vir 30 minute. Gewoonlik verhoog die hoeveelheid HGH met 3 keer.
Voorbeeld met L-DOPA (dopamienvoorloper). Dit word binne in 'n dosis 500 mg ingeskryf. Die hoeveelheid HGH verhoog gewoonlik met 3-4 keer.
Toets met glukagon. Die bekendstelling van glukagon teen 'n dosis 1 mg verhoog die afskeiding van HGH 1.5 keer. Die respons op glukagon kan verhoog word deur die toediening van propranolol (anaprilina).
HGH sekresie onderdrukking monsters word ook gebruik:
Toets met glukose. Nadat 100 g glukose geneem is, word die hoeveelheid HGH verminder met 2-2.5 keer in vergelyking met die norm.
Toets met somatostatien. Gebaseer op die sintese van HGH sekresie deur sintetiese somatostatien.
Daar is ook 'n groep van somatomedien-gebaseerde toetse.
Menslike groeihormoon en kanker
Daar is so iets soos 'n "kankeragtige grondwet" of 'n aanleg vir kwaadaardige neoplasmas. Hierdie aanleg is geërf, met die uitsondering van baie skaars gevalle. Mense met 'n voorkoms aan kwaadaardige neoplasmas meer dikwels as ander, het goeie resultate in sport, en vir goeie rede.
Eerstens is proteïensintese in die liggaam van sulke mense meer aktief as in die liggaam van 'n gewone mens. Aan die een kant is dit baie goed en maak dit makliker om spiermassa te bou, en aan die ander kant groei tumore ook baie vinniger as by gewone mense. Tweedens, hul energiepotensiaal is baie hoër as die energiepotensiaal van 'n gewone mens. Vetsure word makliker en beter as ander mense geoksideer. Maar hierdie medalje het twee kante. Sommige organe van immuniteit saam om maligne selle te verslind begin om te voed op klein druppels vet, altyd teenwoordig in die bloed of vetsure.
Hulle hou egter op om hul direkte pligte uit te voer - maligne selle te vind en te vernietig.
Sportfarmakologie word deur almal gebruik. En diegene wat 'n kankergrondwet het en diegene wat nie een het nie. Diegene wat 'n kankerkonstitusie het, sal egter die beste resultate in sport hê, veral as hulle verband hou met die bou van spiere.
Thymus van die thymus klier is verantwoordelik vir weefsel (antikanker) immuniteit. Die maksimum massa van die tymus het ten tye van die geboorte van die kind. Dan begin dit geleidelik afneem en teen die ouderdom van 40 verdwyn dit amper heeltemal. Dit is op hierdie punt dat die meeste mense kwaadaardige gewasse begin groei, wat na 'n paar dekades tot dodelike groottes groei.
Hoëgeskoolde atlete kom gereeld na my toe vir raad met die vraag: "Moet ek nie somatotropien beseer nie, want ek het maligne tumore in my familie gehad?" Hulle vrese is te danke aan die feit dat al die instruksies vir die gebruik van somatotropien daarop dui dat dit word gekontraïndikeer in kwaadaardige gewasse. Niemand het eksperimente uitgevoer nie en geen somatotropien is aan kankerpasiënte toegedien nie. Dit is net a priori dat die groeihormoon noodwendig al die neoplasmas van die liggaam moet verhoog, aangesien dit so 'n sterk groei-effek het. Om een ​​of ander rede skryf niemand oor anaboliese steroïede en androgeen nie, hoewel hul anaboliese effek in toepaslike dosisse die anaboliese effek van somatotropien kan oorskry.
So, wat is die antwoord? Kan somatotropien gebruik word deur atlete met 'n kankergrondwet of nie? Die antwoord sal dubbelsinnig wees.
Op jong ouderdom (veral tot 30 jaar), is die gebruik van groeihormoon nie net nie gevaarlik nie, maar selfs wenslik. HGH is die enigste verbinding wat
veroorsaak hiperplasie (groei en voortplanting) van selle van die immuunorgane. Die eerste is die selle van die thymus klier, wat verantwoordelik is vir antitumor immuniteit. Hoe meer HGH op jong ouderdom gebruik word, hoe groter die menslike tymus en hoe later kom die tyd wanneer maligne selle in die liggaam begin ontwikkel.
Geen ander hulpmiddel wat die grootte van die thymusklier aansienlik verhoog nie, is tans onbekend vir die wetenskap.
As 'n mens reeds oor 40 is, is daar 'n moontlikheid dat die vorming van 'n kwaadaardige gewas iewers in die liggaam begin het, aangesien die tamusklier amper heeltemal vernietig word en die immuniteit van die weefsel (antitumor) verswak. Sy manifesteer haar nie gou nie. Die gemiddelde kanker groei in 'n persoon van 20 tot 40 jaar en is merkbaar, en word alreeds in die laaste stadium van sy ontwikkeling. Op hierdie ouderdom kan die gebruik van somatotropien reeds gevaarlik wees. Dit sal bydra tot die ontwikkeling van 'n tumor, indien dit reeds bestaan.
Persone wat nie 'n kankeragtige grondwet het nie, diegene wat nie aan kanker in die familie gesterf het nie, kan somatotropien so veel as wat hulle wil, op enige ouderdom: jonk en oud.
Vir mense met 'n kanker-grondwet is daar 'n gevaar wat veel groter is as somatotropien. Dit is androgeen en anaboliese steroïede. Die feit is dat androgene, wanneer dit ingestel word, 'n baie vinnige (soms selfs binne 'n paar weke) involusie van die thymusklier veroorsaak. Anaboliese steroïede, hoewel in mindere mate, het ook 'n soortgelyke effek.
Selfs mense wat nie 'n kankergrondwet het nie, kan kanker kry nadat hulle androgeen gebruik het om spiere op te bou. Mense wat 'n kankeragtige grondwet het en op die androgenen sit, is net selfmoordbomaanvalle wat hulle einde net versnel. En die punt hier is nie om proteïensintese te verbeter nie, maar in die vernietiging van die hooforgaan van ons liggaam se immuniteit - die thymusklier. Om hierdie redes, as mediese praktisyn, is ek 'n beginselvaste teenstander van die gebruik van androgeen om spiere te bou.
Die gebruik van anaboliese steroïede moet afgewissel word met die gebruik van groeihormoon. Gelyktydige gebruik van groeihormoon en anaboliese steroïede is ook moontlik.
Sommige atlete reageer sterker op androgene as steroïede en spiermassa op androgene groei vinniger. Die prys wat jy moet betaal vir so 'n vinnige toename in spiermassa is egter te hoog.
Op die oomblik het ons 'n redelike groot verskeidenheid verskillende farmakologiese middels, waaronder beide sterker as androgen. Een hiervan beteken - somatotropiese hormoon in kombinasie met verskeie farmakologiese middels.
Vooruitsigte vir die ontwikkeling van HGH
Alles word verbeter. In die mark van sportfarmakologie verskyn meer en meer nuwe vorme van groeihormoonmiddels. Bykomend tot menslike, genetiese ingenieurswese en sintetiese, het 'n kultuurgroeihormoon verskyn wat op kultureel spesifieke media verkry word.
Ongelukkig groei die prys van groeihormoonmiddels voortdurend en dit is nie as gevolg van tegniese of etiese probleme nie. Dit is bloot te danke aan die feit dat die vraag na die dwelm groei. Elke persoon wat die ekonomie 'n bietjie verstaan, sal jou vertel dat die verkoopprys uitsluitlik afhang van die vraag na die produk en niks meer nie.
Ten spyte van die baie lae koste in produksie, sal HGH voorbereidings voortdurend in prys styg as gevolg van die groei in die vraag na hulle.
In hierdie situasie sal dit nie seer wees om aandag te skenk aan die maniere om die inhoud van somatotropien in die liggaam te verhoog nie, wat nie geassosieer word met inspuitings van die geneesmiddel van buite nie.
Geneties-gemanipuleerde somatotropien, sowel as geneties-geïnspireerde insulien, word verkry uit gewone Escherichia coli, in die genoom waarvan die gene van somatotropiensintese "bedraad" is. Hierdie Escherichia coli vorm die inhoud van jou ingewande en is so verenigbaar as moontlik met die liggaam.
Dit is al lank verwerkte metodes van kolonisasie van die menslike dunderm met 'n stok wat insulien vervaardig. Daar is reeds baie mense in die wêreld wat insulien nie inspuit nie, maar dit uit hul eie ingewande kry. Dieselfde is al lankal met somatotropien gedoen. Darmbacille, waaruit geneties gemanipuleerde somatotropien verkry word, mag moontlik in die dunderm ingevul word vir enige vereiste tydperk en dan, indien nodig, maklik verwyder word. Net iets is nie haastig om hierdie tegniek te ontwikkel en te bevorder nie. Dit is verstaanbaar.
Mense sal eenvoudig met mekaar begin om HGH-produserende E. coli te deel, en dan sal alle farmaseutiese preparate onnodig word. Reuse farmaseutiese maatskappye gaan nie verliese ly nie, en hulle sal alles in hulle vermoë doen om hierdie tegniek vir ewig te begrawe. Maar miskien is ons ook gelukkig. Iemand om mee te ding, sal 'n goedkoop bakteriese kultuur wat HGH produseer, op die mark gooi.
Nog 'n interessante gebied is die oorplanting van die embrionale knoppe van die anterior pituïtêre met eosinofiele selle.
As normale weefsels na oorplanting verwerp word deur die immuniteit van die persoon aan wie hierdie weefsels oorgeplant is, is die kiemgranings nie. Hulle wortel in die liggaam van die persoon aan wie hulle oorgeplant is. Moderne oorplanting laat jou toe om 'n mens te herplant as dit nie alles is nie, dan byna alles. Selfs die kiemgronde van tande word oorplant en melktande groei op die plek van hierdie oorplanting.
Is uitgevoer, en tot vandag toe word oorplantings uitgevoer op embrio-knoppe van die anterior pituïtêre klier wat wortel groei, in normale groottes groei en HGH begin afskei. Dit is volgens my die beste om sulke oorplantings onder die vel te maak, aangesien die geïmplanteerde selle redelik maklik uit die vel verwyder kan word op die oomblik wanneer dit nie meer nodig is nie, of die afgeskeerde HGH-gen begin om newe-effekte te veroorsaak .
In dierproewe is transplantasies van kiemkieme vanaf die anterior lob van die pituïtum direk in die hipotalamus gedoen. Na sulke oorplantings was die "addisionele" sekresie van somatotropien maksimaal in vergelyking met oorplantings na ander organe en dele van die liggaam. Die nadeel van so 'n operasie is dat dit dan eenvoudig onmoontlik sal wees om weefsel van oorgroeide eosinofiele selle uit die hipotalamus te verwyder.
Die embrio-rudimente van verskillende organe word van die gewone aborsiemateriaal geneem. So in wat, en ongelukkig, het ons nooit 'n tekort daarin gehad nie. Nie alle embrio-rudimente wortel nie, die meeste van hulle word geabsorbeer na oorplanting. Ten einde die weefselversoenbaarheid verder te verbeter, het sy embrio-rudimente in 'n proefbuis gegroei. Die vader of moeder van hierdie embrio's is 'n persoon wat 'n oorplanting benodig. Die meeste embrio's sterf in vitro, maar sommige oorleef nog, en die embrioniese rudimente van hul organe ontbind baie minder gereeld na transplantasie.
Namate biotegnologie as 'n wetenskap verbeter, sal die bedryf wat betrokke is by die uitplant van embrionale knoppies, ontwikkel en ek hoop so. Hierdie rigting lyk vir my baie belowend.
Baie dankie aan die skryf van die artikel, die materiaal van die boek Y. Bulanov