Hierdie week het die wêreld gesien - via die nuwe, visuele manier van veldbrand skindermongering bekend as "neiging op sosiale media" Lil 'Kim se nuwe gesig en hare. Vir enigiemand wat nie Lil Kim ken nie, is sy nie 'n tiener Instagram-model nie - Kimberley Jones gebore in 1974. Sy is een van die mees suksesvolle vroulike rappers wat die wêreld ooit gesien het. En as dit gaan saak maak, was sy vroeër 'n swart vrou.
Maar na jare van plastiese chirurgie en progressiewe velblek, en wat net weet wat sy aan haar hare gedoen het, is sy nie meer swart nie. Kim, wat lyk soos 'n ware soet, as kwesbare vrou, Verduidelik terug in 2000 dat sy nog altyd deur mans vertel is - "selfs die een wat ek gesit het" - dat sy nie mooi genoeg was nie. Wel okei. Maar ek twyfel daar was 'n enkele swart persoon op hierdie aarde - manlik of vroulik - wat nie na Lil 'Kim se nuwe wit gesig gekyk het nie en 'n diep, onverskoonbare pyn ervaar. Omdat Lil 'Kim net aan die hele wêreld aangekondig het dat Swart net nie mooi is nie.
Nou kan ons die skuld gee "rassistiese","seksistiese"," Heteronormatiewe "samelewing hiervoor. Ons kan Instagram blameer. Ons kan die onrealistiese fotoshoppende advertensiebeelde wat ons skerms versadig, en die uitbreiding van psige blameer. Ons kan blaas oor "intersectionality" en "patriarchy". Ons kan die musiekbedryf blameer. Ons kan blameer Barbie, Mattel en Malibu Stacey. As ons regtig sukkel, kan ons ons bes doen om te blameer Kim Kardashian.
Maar net vir 'n oomblik, laat ons niemand blameer vir die feit dat Lil Kim so 'n gekompromitteerde selfbeeld het nie - en laat ons nie vergelyk Kim met Rachel Dolezal, die blanke NAAKP-leier wat na bewering swart was, het verlede jaar 'n omstrede "transracial" identiteit aangevoer. Dolezal het haar hare toegelaat, maar sy het nooit haar eienskappe of haar velkleur verander nie, en sy was ook nie tragiese selfverrotting nie. Dolezal se houding was eerder een van die regte.
Vir nou, laat ons dit net aanvaar sonder om iemand te blameer.
Wil wit wees
Ongelukkig verstaan ​​ek al te goed hoe Lil 'Kim (of Lil' Vim, soos iemand wat ek haar onvoorwaardelik genoem het - verwys na 'n merk van 'n ekstra-whitening-poeier) het uiteindelik sy manier bereik. Kim en ek is dieselfde ouderdom; Toe ek 'n dogtertjie was, wou ek ook wit wees. En dit was nie omdat ek gedink het wit mense was "koel" nie. Dit was omdat ek geglo het dat dit nie wit was nie, het my per ongeluk lelik gemaak. My (wit) ma was so ongemaklik met my swart gene dat sy my vertel het ek was van Suid-Amerika, eerder as Jamaikaanse (en ook Afrika-afkoms), afkoms - en ek het haar geglo. Hoekom sou ek nie? Ek was in my tienerjare voordat ek die waarheid uitgevind het.
Eerder as om make-up en plastiese chirurgie te gebruik om 'n selfidentiteit te rekonstrueer, het ek myself in boeke gegooi. Hoofsaaklik enigiets deur of oor Malcolm X, of enige van die Black Panthers - van 15 wat ek gelees het, het ek gelees Roots, alle 700 bladsye van dit. Toe ek 16 was, 'n afskrif van Frantz Fanon se 1952 klassieke Swart vel, wit maskers is aan my gegee deur wit skoolvriende wat deur my nuwe militante houding geamuseer is en wie se motiewe, ek vermoed, effens in die wang was.
Daardie boeke het vir my gedoen wat geen rekonstruktiewe operasie kon gedoen het nie. Fanon, 'n psigiater van die Franse Wes-Indiese Eilande, het geskryf oor die sielkunde van swartheid as 'n nalatenskap van kolonisasie en wit oppergesag. Wat al die boeke vir my gesê het, was dat: hierdie geïnternaliseerde selfbeeld van swart lelikheid, swart minderwaardigheid - dit is 'n leuen. En een wat binne-in wortel geskiet is; soos 'n besonder verraderlike vorm van breinkanker.
Alhoewel ek baie gelees het, was dit pre-internet dae. Dit was eers onlangs, via videofilm, dat ek verstaan ​​het hoe mooi die Swart Panther-leiers was, in hul swart leerbaadjies en beren. Huey Newton was soos 'n knoop, Kathleen Cleaver en Angela Davis was nie net pragtige vroue met modieuse afros nie - hulle was briljante, verwoord en uitgesproke vroue aan die voorpunt van 'n verswakte rewolusie. In 1968 Kathleen Cleaver het aan 'n onderhoudvoerder gesê:
Vir so baie, baie jare is ons vertel dat net blanke mense mooi was; dat net reguit hare, ligte oë, ligte vel, mooi was; En so swart vroue sal alles doen wat hulle kan om hul hare reg te maak, hul vel te verlig, om soveel soos wit vroue te lyk. Maar dit het verander, want swart mense is bewus.
Wel, ek wens Lil 'Kim was bewus. Toe ek tien jaar oud was, het ek na die opkoms en val van die Black Panther Party wens ek was bewus.
Hierdie jaar punte die 50-jaar herdenking van die geboorte van die BPP en die huil dat "Black is Beautiful". Dit is nie waar om te sê dat niks in die tussentydse tydperk verander het nie - baie het verander, hoewel vordering nooit in 'n reguit lyn gewaarborg kan word nie. Miskien wat nie een van hierdie skrywers en revolusionêre jare 50 of 60 jare gelede voorspel het nie, was dat die sielkunde van kolonisasie onvisbaar sou voortduur, selfs al is wette en statute in plek om die regte van almal te beskerm.
Sonder blameer, laat ons net hierdie feit aanvaar vir wat dit is. En nou vra ek jou: is dit aanvaarbaar?
Victoria Anderson, Besoekende Navorser in Kultuurstudie, Universiteit van Cardiff. Sy is besig om 'n projek te ontwikkel wat die maniere ondersoek wat tegnologieë op kultuur-as-folklore beïnvloed, beide as 'n repository van menslike refleksie en as 'n ontwikkelende reeks praktyke. Haar werk navigeer gebiede wat ras, klas en geslag raak in die konteks van selfartikulasie, maar is veral geïnteresseerd in die analise en etiologie van dominante kulturele vertellings.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > perfeksionisme > Lil 'Kim En die ondraaglike witheid van die wees