Dit laat my dink aan Jan Morris se boek, Trieste and the Meaning of Nowhere. Ek hou van Jan Morris wat die guts gehad het om aan die wêreld te vertel hoe dit voel om in die verkeerde soort lyf gebore te word; ek hou van haar rustige suiwer skryfstyl wat my dwing om terug te sit en te dink. Maar as jy jou ratse klein seun beweeg en wys hom 'n dik dekking en die diep put, dus selfs as jy gooi in die duisternis, klip, en praat, wat sou gebeur as daar die man val en vra om te ruik as (fu, hoe walglik! ) uit ruik (ens, ens) - sulke inligting slam in sy geheue en permanent daar te vestig, en op die regte tyd om te herinner: "Aandag gevaar" - dit is, werk op die vlak van refleks. Dit word in ‘n formule wat ons die â € ~minimum koste joernaal sizeâ € ™ (E.O.Q.) of (E.B.Q.) gee.