Michail Gorbatsjof - Wikipedia
Michail Sergejewitsj Gorbatsjof (Russies: Михаил Сергеевич Горбачёв) was een van die invloedrykste Russiese politici van die laaste kwart van die twintigste eeu. Onder sy politieke leierskap het die politieke, sosiale en ekonomiese landskap van die Sowjetunie drasties verander - die magtige Kommunistiese Party wat die USSR langer as sewentig jaar met 'n ystervuis regeer het, het binne ses jaar sy gesag verloor en die land het 'n nuwe politieke en ekonomiese bedeling ingeskiet.
President van die Sowjetunie
15 Maart 1990 – 25 Desember 1991
Boris Jeltsin as President van Rusland
12de Voorsitter van die Presidium van die Opperste Sowjet van die Sowjetunie
1 Oktober 1988 – 25 Mei 1989
25 Mei 1989 – 15 Maart 1990
homself as Voorsitter van die Presidium van die Opperste Sowjet
Anatoli Loekjanof as speaker van die Parlement
homself as staatshoof as die president van die Sowjetunie
Stawropol, Russiese SFS, Sowjetunie
Kommunistiese Party van die Sowjetunie (1950-1991)
Sosiale Demokratiese Party van Rusland (2001-2004)
Unie van Sosiale Demokrate (2007 - nou)
Onafhanklike Demokratiese Party van Rusland (2008 - nou)
Nobelprys vir Vrede (1990)
Die veranderinge in die USSR het 'n rimpeleffek op internasionale betrekkinge gehad: superkragbetrekkinge het verskuif met die beëindiging van die Koue Oorlog, die wapenwedloop het beduidend afgeneem, die politieke kaart van Europa het vinnig verander en die Berlynse Muur het geval wat gelei het tot die hervereniging van Duitsland.
Die wêreld van die tagtigerjare was nie dieselfde as dié van die negentigerjare nie omdat Gorbatsjof, wat nog sy hele lewe 'n lojale lid van die Kommunistiese Party was, die moed gehad het om sewentig jaar van kommunistiese ideologie te bevraagteken. Sy pogings om die Sowjetstelsel te hervorm het onder sy opvolger, Boris Jeltsin, gelei tot die algehele aftakeling van kommunisme.
Deur sy ampsbekleding as sekretaris-generaal van die Sentrale Komitee (1985—1990) en as president van die USSR (1990—1991), het Gorbatsjof twee beleide geïmplementeer wat verreikende gevolge gehad het: glasnost (openheid) en perestroika (herstrukturering). Onder glasnost het Gorbatsjof ongekende vryheid van spraak in die USSR ingestel. Perestroika was 'n poging om die politieke bestel te demokratiseer en 'n sukkelende, burokratiese en onproduktiewe ekonomie te verbeter deur beperkte vryemarkbeleide in te stel.
In 1989 het Gorbatsjof se verdraagsaamheid teenoor die antikommunistiese protes in Oos-Berlyn gelei tot die verkrummeling van die Berlynse Muur - 'n gebeurtenis wat 'n sneeubaleffek gehad het in die oos-Europese state wat sedert die veertigerjare onderworpe was aan kommunistiese beheer. Dit het ook Bulgarye, Tsjeggo-Slowakye, Hongarye, Pole en Roemenië aangemoedig om voor die einde van die jaar die kommunistiese beheer omver te werp. Gemotiveer deur die gebeure in Oos-Europa, het die klein Sowjetrepubliek van Litaue in 1990 die land se onafhanklikheid van die USSR aangekondig. In plaas daarvan om hierdie interne opstand gewelddadig te onderdruk, het Gorbatsjof met relatiewe selfbeheersing opgetree. 'n Golf van nasionalisme het deur die USSR beweeg en teen 1990 was elkeen van die vyftien Sowjet-republieke onafhanklik.
In 1990 het Gorbatsjof die Nobelprys vir Vrede ontvang.
Michail Gorbatsjof in 2004
Michail Sergejewitsj Gorbatsjof is op 2 Maart 1931 op 'n klein Russiese dorpie in Stawropol-krai gebore. Sy pa was 'n kleinboer wat voor die Tweede Wêreldoorlog as trekkerdrywer en na die oorlog as ekonoom en amptenaar van die Kommunistiese Party gewerk het. Op die ouderdom van veertien jaar het Gorbatsjof in die somer as trekkerdrywer op 'n kolchos (kommune-plaas) gewerk.
Hy het in 1946 'n lid van die Komsomol (Kommunistiese Jeugliga) geword en in 1950 by die Moskouse Staatsuniversiteit se regsfakulteit begin waar hy Komsomol-sekretaris van die fakulteit was. In 1952 het hy 'n volle lid van die Kommunistiese Party geword en in die volgende drie dekades deur die Kommunistiese range opbeweeg.
In 1956 het Gorbatsjof met Raisa Titorenko, 'n oudstudent van filosofie aan die Moskouse Staatsuniversiteit, getrou. Hulle het in dieselfde jaar 'n dogter, Irina, gehad. Raisa, wat intelligent en stylvol was, is positief deur die Weste ontvang en het daarom Gorbatsjof se internasionale beeld verbeter met besoeke aan verskeie belangrike Westerse leiers soos Ronald Reagan en Margaret Thatcher.
Gorbatsjof het in 1980 lid van die Politburo geword en steeds sy mag gekonsolideer. Op 11 Maart 1985 is hy verkies tot hoofsekretaris van die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie - 'n pos wat hy tot 1990 beklee het toe hy president van die Sowjetunie geword het. Teen 1991 het Gorbatsjof se pogings om die Sowjetunie se politieke stelsel te demokratiseer en sy ekonomie te desentraliseer gelei tot 'n poging tot 'n staatsgreep deur volhardende Kommuniste wat nie van verandering gehou het nie. Die destydse Russiese president, Boris Jeltsin, het egter die staatsgreep onderdruk.
Op Kersdag 1991 het Gorbatsjof bedank as president van die USSR, wat onmiddellik daarna ontbind het. In 1996 het hy tot die politiek probeer terugkeer, maar 'n vernietigende nederlaag by die stembusse gely.
↑ "The Nobel Peace Prize 1990" (in Engels). Nobelprize.org. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Junie 2018. Besoek op 6 Oktober 2017.