Israeliese premier Yitzhak Rabin vermoor - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Israelse premier, Yitzhak Rabin, is vermoor
Die Israeliese premier, Yitzhak Rabin, word doodgeskiet nadat hy 'n vredesbyeenkoms bygewoon het op die Kings Square in Tel Aviv in Israel. Rabin sterf later in die operasie in die Ichilov -hospitaal in Tel Aviv.
Die 73-jarige premier het na sy motor geloop toe hy in die arm en rug geskiet is deur Yigal Amir, 'n 27-jarige Joodse regstudent wat verbintenisse gehad het met die verregse Joodse groep Eyal. Die Israeliese polisie het Amir op die toneel van die skietery gearresteer, en hy het later die moord erken en tydens sy arrestasie verduidelik dat hy Rabin vermoor het omdat die premier "ons land aan die Arabiere wou gee".
Rabin, gebore in Jerusalem, was 'n leier van die Arabies-Israeliese oorlog van 1948 en dien as stafhoof van Israel se weermag tydens die Sesdaagse Oorlog van 1967. Nadat hy as ambassadeur van Israel in die Verenigde State gedien het, het Rabin die Labour Party en word premier in 1974. As premier het hy die onderhandelinge gevoer wat gelei het tot 'n wapenstilstand in 1974 met Sirië en die 1975-militêre ontkoppelingsooreenkoms tussen Israel en Egipte. In 1977 bedank Rabin as premier weens 'n skandaal wat sy bankrekeninge in die Verenigde State in stryd met die Israeliese wet behels. Van 1984 tot 1990 was hy minister van verdediging in sy land.
In 1992 het Rabin die Arbeidersparty tot die verkiesingsoorwinning gelei en weer Israel se eerste minister geword. In 1993 onderteken hy die historiese Israelies-Palestynse beginselverklaring met die Palestynse leier Yasser Arafat en sluit in 1994 'n formele vredesooreenkoms met die Palestyne. In Oktober 1994 deel Rabin en Arafat die Nobelprys vir Vrede, saam met die Israeliese minister van buitelandse sake, Shimon Peres. 'N Jaar later is Rabin vermoor. Peres volg hom op as premier.
MOORD IN ISRAEL: DIE OORSIG VAN DIE OORSIG VAN DIE KABEL NA VREDE IN TEL AVIV ISRAELI GUNMAN HELD SYS HY HET ALLEEN OPgetree
Eerste minister Yitzhak Rabin, wat Israel in 1967 tot 'n oorwinning gelei het en 'n generasie later met die opmars na vrede begin het, is vanaand deur 'n alleenmoordenaar doodgeskiet toe hy 'n groot saamtrek in Tel Aviv verlaat het.
Mnr. Rabin (73) is deur een of twee koeëls getref toe hy sy motor binnegaan. Die polisie het onmiddellik beslag gelê op 'n 27-jarige Israeliese regstudent, Yigal Amir, wat aktief was ter ondersteuning van Israeliese setlaars, maar wat vanaand aan die polisie gesê het dat hy alleen opgetree het.
Volgens die polisie het mnr. Amir ook aan hulle gesê dat hy al twee keer probeer het om die premier aan te val.
Dit was die eerste sluipmoord op 'n premier in die 47-jarige geskiedenis van die staat Israel, en dit sou beslis uitgebreide gevolge hê vir die Israeliese politiek en die toekoms van die Arabies-Israeliese vrede.
Mnr. Rabin sou sy Arbeidersparty lei in verkiesings wat vir November volgende jaar beplan word, en sonder hom word die vooruitsigte vir 'n Arbeidsoorwinning en 'n voortsetting van sy beleid in twyfel getrek.
In die onmiddellike nasleep het minister van buitelandse sake, Shimon Peres, die heer Rabin se vennoot in die vredesonderhandelinge, outomaties waarnemende premier geword. Daar word algemeen verwag dat hy formeel bevestig sou word as die opvolger van Rabin.
Mnr. Rabin, wat in die Sesdaagse Oorlog van 1967 tot nasionale bekendheid gestyg het as bevelvoerder van die seëvierende Israeliese weermag, word die tweede leier in die Midde-Ooste, na president Anwar el-Sadat van Egipte, wat deur ekstremiste van sy eie kant vermoor is soek na 'n Arabies-Israeliese vrede. Sadat, die eerste Arabier wat vrede met Israel gesluit het, is in 1984 vermoor.
Mnr. Rabin en sy Arbeidsregering het onder hewige aanvalle van regse groepe gekom oor die vrede met die Palestyne, veral sedert die ooreenkoms wat die owerheid in die Wesbank aan die Palestynse Bevrydingsorganisasie oorgedra het, in September bereik is. Mnr. Rabin het die afgelope weke baie van sy verskynings ontstel en sy veiligheid is streng.
Mnr. Rabin, 'n beroerte militêre man met 'n kettingrook, het Israel gelei in sy grootste militêre triomf en in een van sy mees dramatiese bod vir vrede.
Kort voor sy dood het mnr. Rabin, wat duidelik opgewek is deur die groot opkoms van meer as 100 000 ondersteuners van die vredesproses, tydens die byeenkoms gesê: "Ek het altyd geglo dat die meeste mense vrede wil hê en bereid is om die risiko te neem." [Uittreksels, bladsy 16A.]
Daarna het hy saam met ander deelnemers gesing om die & quotSong of Peace, & quot 'n gewilde paean te sing. Onbekend met die woorde, volg die premier uit 'n teks wat hy in sy sak steek.
Ure na die skietery het mnr. Peres gesê dat die bloed geweekte blad in sy sak gevind is en 'n simbool is van die offer van mnr. Rabin.
Sedert die bereiking van 'n historiese vredesooreenkoms met die P.L.O. in 1993, en veral sedert die opvolgooreenkoms twee maande gelede oor die vestiging van Palestynse selfregering in 'n groot deel van die Wes-oewer, het mnr. Rabin toenemend bitter aanval onder Joodse inwoners van nedersettings op die Wesbank en regse teenstanders van die ooreenkoms.
Hy was die afgelope maande verbaas oor sy voorkoms en het openlike dreigemente van ekstremistiese groepe ontvang. Die woede van die kritiek het gelei tot 'n verskerping van die veiligheid rondom hom en ander ministers, en tot 'n groeiende debat oor die potensiaal van geweld.
Toe hy vanaand na sy motor stap, het mnr. Rabin sy laaste onderhoud aan 'n radioverslaggewer gegee en gesê: "Ek het altyd geglo dat die meerderheid mense teen geweld is, geweld wat die afgelope tyd 'n vorm aanneem wat die raamwerk van fundamentele waardes van die Israeliese demokrasie. & quot
Om 21:30, terwyl hy besig was om voor te berei om sy motor te betree, was daar vier skote. Twee het een van meneer Rabin se lyfwagte getref, wat in 'n kritieke toestand aangemeld is. Een of twee tref die premier. Die minister van gesondheid, Ephraim Sneh, het gesê dat Rabin geen hartklop of bloeddruk gehad het toe hy by die Ichilov -hospitaal aankom nie. Hy is om 23:10 dood verklaar.
Om 11:15 nm. die direkteur van die kantoor van mnr. Rabin, Eytan Haber, het voor die wagtende skare in die hospitaal uitgekom om 'n kort verklaring te lees: & quot Die regering van Israel kondig met skok en diepe hart die dood aan van die premier, Yitzhak Rabin, wat vermoor deur 'n sluipmoordenaar vanaand in Tel Aviv. & quot
Die skare, wat eers onlangs in die strate gesing en gedans het, het geskreeu van & quotNo! Nee! & Quot
Die byeenkoms is deur 'n koalisie van linkse politieke partye en vredesgroepe opgeroep as 'n reaksie op strenger protesoptredes deur die regse teenstanders van die vredesooreenkoms. Meer as 100 000 mense het op die Kings of Israel Square voor die organiseerders van die stadsaal in Tel Aviv opgedaag en dit tot die grootste saamtrek in die kusstad in ten minste 'n dekade verklaar.
Namate die woord versprei het, het die hartseer en vrees deur Israeliese strate versprei. In Jerusalem huil vroue en verstom studente wat in groepe bymekaarkom en wonder wat met hulle en hul toekoms gaan gebeur.
Ek huil nie vir Rabin nie, ek huil vir Israel, en 'n vrou snik. Ongeveer 1 000 rouklaers het buite die koshuis van die heer Rabin saam met kerse vergader, terwyl vroom Jode by die Westelike Muur in die Ou Stad bymekaargekom het om gedenkgebede te sing.
Ongeag die passie van die debat oor die vrede, was die idee van 'n sluipmoord op 'n Israeliese leier deur 'n Israeliese Jood ver van niemand anders nie in 'n nasie wie se grootste band die gesamentlike Joodse stryd om oorlewing teen vyandige Arabiese bure was.
Mnr. Rabin se woordvoerder en naaste assistent, Aliza Goren, wat langs hom was toe hy geskiet is, het gesê: & quot; ek het nooit gedink dat 'n Jood 'n Jood sou vermoor nie. Dit is 'n aaklige ding. As iemand dink dat hy die mag kan gryp deur moord, dan is ons staat eenvoudig klaar. & Quot
In die onmiddellike nasleep het die polisie geen aanduiding gegee dat die student, mnr. Amir, ondersteuning het nie, hoewel sommige verslaggewers boodskappe oor hul beepers ontvang het van 'n onbekende groep wat homself beskryf as die & quotJewish Avenging Organization & quot wat verantwoordelik was vir die aanval.
Die polisie het gesê dat voordat hy die regskool van die Bar-Ilan-universiteit betree het, Amir in 'n yeshiva, 'n godsdienstige instelling gestudeer het, en hy lid was van Eyal, 'n ekstreme regse groep. Eyal -leiers ontken egter enige verband met die moord.
Soos baie Israeli's, het mnr. Amir 'n lisensie om 'n pistool te dra. Hy woon in Herzliya, 'n noordelike voorstad van Tel Aviv. Die Israeliese radio het gesê hy het erken en het hom aangehaal: "Ek het alleen op bevel van God opgetree en ek is nie spyt nie."
Ongeveer 'n uur nadat die dood aangekondig is, vergader die volle kabinet met die plek van meneer Rabin in swart. Ministers het gehuil toe Peres Mnr. Rabin prys as 'n seldsame en vasberade leier wat bewus was van die risiko wat hy geneem het.
Mnr. Peres belowe ook dat die proses wat hy en mnr. Rabin van stapel gestuur het, sal voortgaan: & quot Ons is almal vasbeslote om op hierdie groot pad voort te gaan, om die mense, die staat te dien. Die enigste ding wat ons na hierdie tragedie kan doen, is om voort te gaan met hierdie kursus. & Quot
Amptenare het gesê dat die liggaam van mnr. Rabin Sondag in die parlement in die staat sal lê en Maandagmiddag begrawe sal word by die Israeliese staatsbegraafplaas op die berg Herzl, in Jerusalem. President Clinton is een van die leiers wat aangekondig het dat hy dit sal bywoon.
Mnr. Clinton het die historiese vergadering op 13 September 1993 gelei, waarin Rabin Yasir Arafat, die voorsitter van die P.L.O., die hand gevat het en die reis na vrede begin het. Mnr. Clinton was ook voorsitter van die ondertekening van die opvolgooreenkoms op 28 September verlede jaar waarin die skedule uiteengesit is vir die oordrag van gesag aan die Palestyne oor hul bevolkingsentrums op die Wesbank.
In Gaza betuig Arafat meegevoel en die hoop dat die proses na vrede sal voortduur, en sê: "Ek hoop dat ons almal - Israeliërs en Palestyne - die tragedie teen die vredesproses kan oorkom die hele situasie in die Midde -Ooste. & quot
Israeliese konserwatiewe leiers het die aanval onmiddellik veroordeel en hul hartseer uitgespreek.
Benjamin Netanyahu, die leier van die Likud -opposisiekoalisie, noem die moord op die ergste tragedies in die geskiedenis van die staat Israel, en selfs die geskiedenis van die Joodse volk.
Saam met Peres en Arafat het Rabin in 1994 die Nobelprys vir Vrede ontvang vir die geheime onderhandelinge in 1993 wat gelei het tot die ooreenkoms om die Israeliese heerskappy oor die Palestyne in die besette gebiede te beëindig.
Maar die vrede het ook 'n harde en passievolle opposisie uitgelok. Setlaars en regse nasionaliste het voortdurend betogings en protesoptogte gehou, kruisings geblokkeer en meneer Rabin gespot, waar hy ook al verskyn het.
In die onmiddellike hartseer was daar min bespreking oor die politieke gevolge van die sluipmoord. Maar dit sou beslis 'n groot impak hê. Tydens die verkiesings wat vir November gehou word, sal kiesers vir die eerste keer in die Israeliese geskiedenis afsonderlik vir die premier stem, en die persoonlikheid, ouderdom en rekord van mnr. Rabin sou 'n sentrale kwessie wees.
Peres word oor die algemeen erken dat hy baie minder gewild is as wat Rabin was, en dit was moontlik dat Arbeid 'n meer aanvaarbare leier sou soek.
Die gewildheid van Mr. Hy word deur ondersteuners aanvaar as 'n man wat hulle kan vertrou, en baie politieke ontleders was van mening dat geen ander hedendaagse politieke leier Israeliete kon oorreed het om 'n ooreenkoms met Arafat te aanvaar nie, wat in Israel algemeen beskou word as 'n terroris wat toegewy is aan die verplettering van die Joodse staat.
Mnr. Rabin, wat op 20 Maart 1922 gebore is, het tydens die Sesdaagse Oorlog in 1967, toe Israel deur die Wes -oewer en Oos -Jerusalem gevee het, as nasionale militêre stafstatus bekend geword. Die beelde van Israeliese soldate wat by die Westelike Muur huil, voorheen in Arabiese hande, bly 'n nasionale ikoon in Israel.
Na die oorlog is mnr. Rabin aangestel as ambassadeur in Washington, waar hy van 1968 tot 1973 gedien het. Hy is in 1974 tot premier verkies, maar is in 1977 genoodsaak om uit te tree weens 'n skandaal met 'n onwettige bankrekening wat sy vrou in die Verenigde State. Hy was minister van verdediging van 1984 tot 1990, tydens die Arabiese opstand in besette gebiede, wat hy met 'n ysterhand beveg het. Mnr. Rabin keer in 1992 terug na die Eerste Ministerie.
Lesse uit die geskiedenisreeks: die lewe en nalatenskap van Yitzhak Rabin - 25 jaar later
Visepresident vir studies, Carnegie Endowment for International Peace Voormalige adjunk -premier (2004–2005) en voormalige minister van buitelandse sake (2002–2004), voormalige Jordaniese ambassadeur in die Verenigde State (1997–2002) Voormalige Jordaanse ambassadeur in Israel (1995– 1996)
Professor emeritus in die Midde -Oosterse geskiedenis, Universiteit van Tel Aviv Voormalige Israeliese ambassadeur in die Verenigde State en hoofonderhandelaar met Sirië (1992–1996)
Internasionale korrespondent, NPR
Die voormalige premier van Israel, Yitzhak Rabin, is op 4 November 1995 vermoor, slegs twee jaar nadat hy Yasser Arafat op die White House South Lawn handgeskud het ná die ondertekening van die Oslo -ooreenkoms. Panellede bespreek sy nalatenskap, prestasies en die gevolge van sy sluipmoord op die vredesproses in die Midde-Ooste, vyf en twintig jaar later.
AMOS: Baie dankie. Ek is verheug om hier te wees en ek stel ons vooraanstaande paneel voor. Ek gaan begin met Martin Indyk, 'n vooraanstaande genoot by CFR. Hy is 'n voormalige Amerikaanse gesant vir Israelies-Palestynse onderhandelinge. Hy is 'n voormalige Amerikaanse ambassadeur in Israel. Marwan Muasher - vise -president vir studies [by die] Carnegie Endowment for International Peace, voormalige adjunk -premier en minister van buitelandse sake van Jordanië. Hy is nou in Jordanië. En Itamar Rabinovich - hy is emeritus -professor in die geskiedenis van die Midde -Ooste aan die Universiteit van Tel Aviv, voormalige Israeliese ambassadeur in die VSA en 'n hoofonderhandelaar met Sirië. Ek wil hiermee begin, meneer. 'N Eeu gelede is vrede deur 'n moordenaar se koeël uitgewis - so dink ons ​​gewoonlik oor Yitzhak Rabin. Sy moord het die wêreld verstom, die verloop van die geskiedenis verander. Ons onthou almal waar ons was op die oomblik toe ons verneem dat hy gesterf het. Ek wil begin met sy nalatenskap, ons kom by sy lewe, maar laat ons begin met sy nalatenskap. Itamar, kan u ons 'n idee gee van wat ons nog wegneem van sy boodskap voordat hy sterf?
RABINOVICH: Ja, daar was 'n tyd waartydens die [Yitzhak] Rabin -sentrum gedink het om Rabin hoofsaaklik deur Oslo te herdenk, en toe het hulle hiervan wegbeweeg. Dit is nie gewild onder 'n deel van die Israeliese publiek nie, en hulle het ook besef dat die belangrikste deel van die erfenis op lang termyn sy leierskap is. Dit was toe duidelik en nog duideliker as u op die internasionale toneel kyk en kyk na die vlak van leierskap wat ons oor die hele wêreld het - Rabin val op. Hy het 'n visie gehad. Hy stel nie belang in die tweede termyn nie, net om aan die bewind te wees. Hy was geïnteresseerd in die implementering van sy visie. Hy het die moed gehad om ongewilde maatreëls te tref. Hy het die vermoë gehad om mense saam met hom te vee. En hy was direk en geloofwaardig.
Wat hom gewild gemaak het by die Israeliese publiek, was nie charismaties nie, hy het gesag en geloofwaardigheid. Dit was sy twee sterkste aansprake op leierskap onder die Israeliese publiek. En u kon dit ook sien in sy verhouding met wêreldleiers, veral president Clinton, wat Rabin baie bewonder het vir baie eienskappe, maar ook omdat hy altyd gesê het wat hy in gedagte het. Hy was geloofwaardig en word baie waardeer deur mense wat met 'n ander leier te doen het. As u dus na die somtotaal van hierdie eienskappe kyk en dit vergelyk met die beskikbare leierskap regoor die wêreld, val Rabin op. En ek dink dat hy op lang termyn hoofsaaklik vir sy leierskap onthou sal word.
AMOS: Marwan, in die eerste plek, waar was u toe u hoor dat hy vermoor is? En hoe word hy nou in die Arabiese wêreld gesien?
MUASHER: Wel, ek was eintlik saam met hom op die plein waar hulle die vredesbyeenkoms gehad het. Ek het langs hom gaan sit. Ek het die geleentheid verlaat, waarskynlik 'n minuut of twee voordat hy dit gedoen het. Ek was toe ook saam met die Egiptiese ambassadeur daar. En ek dink Martin, jy was ook daar. Maar in die Arabiese wêreld word daar natuurlik na Rabin gekyk. Eerstens, soos Martin gesê het, word hy tydens die eerste intifada gesien as 'n wrede onderdrukker van die intifada. Maar hy word ook gesien as iemand wat verstaan ​​dat hy met die Palestyne moet klaarkom. En ek dink dat die eerste intifada 'n groot uitwerking op hom gehad het, waar hy verstaan ​​dat hy met die Palestyne self moet onderhandel.
En hy het maatreëls getref om dit te doen, en hoewel Rabin nooit oor 'n Palestynse staat gepraat het nie, het niemand dit gedoen tydens sy moord in '95 nie die Amerikaners, niemand het dit gedoen nie, maar hy het duidelik in die rigting beweeg. Die laaste toespraak wat hy voor die Knesset gehou het, het hy duidelik gepraat oor die Palestyne wat self regeer. Hy het gesê, jy weet, dit is selfregering plus minder as 'n staat, maar meer as selfregering. Na my mening, en ek dink u weet dat sy destydse regsadviseur, Joel Singer, 'n artikel gehad het waarin hy aangevoer het dat Rabin sy eie publiek voorberei vir die tyd dat 'n Palestynse staat tot stand sou kom.
En ek dink dit is sy belangrikste erfenis dat hy verstaan ​​dat dit gedoen moet word. Nadat hy vertrek het, bedoel ek, kyk ons ​​vandag na 'n Israeliese regering wat vyf-en-twintig jaar later nie belangstel in 'n tweestaat-oplossing nie, wat dit in die openbaar sê, en wat eerder praat oor die anneksasie van groot dele van die Wes-Bank. Ons is ver van waar ons was in 1995 toe Rabin vermoor is.
AMOS: Martin, kan u 'n bietjie praat oor waar u was en sterf die idee van 'n Palestynse staat aan die Israeliese kant saam met hom?
INDYK: Dankie, Deborah. Ek was dus nie daar nie, Marwan, uitdruklik omdat Rabin my gevra het om weg te bly. Hy wou nie die Verenigde State met hierdie saamtrek verbind nie. Dit is nogal interessant dat hy die Egiptiese en Jordaanse ambassadeurs daar wou hê, maar hy wou hê dat die Amerikaanse ambassadeur wegbly. So ek was tuis, en ek het die oproep gekry van Eitan Haber, sy stafhoof, wat ongelukkig net 'n paar weke gelede oorlede is, en Eitan het my gebel en hy het net gesê: Rabin is geskiet. Ontmoet my by Ichilov [Hospitaal]. En as gevolg hiervan kon ek eers na die hospitaal kom nadat Rabin gesterf het.
Wat sy nalatenskap betref, vir my, maar sy moed, sy vermoë om die kaart te lees en sy moed om volgens die gevolgtrekkings te handel, was die mees oortuigende deel van sy nalatenskap. Soos Marwan sê en Itamar ook, was daar 'n oortuiging dat hy met die Palestyne te doen gehad het. En nou is daar 'n argument dat selfs die regses in Israel sy nalatenskap probeer beskadig en sê dat hy, u weet, nie toegewyd was aan 'n Palestynse staat nie. En Marwan het dit uitgespreek.
Maar vir my was die oomblik wat ek nooit sal vergeet nie die toespraak wat hy gehou het, waarna min mense verwys, nadat hy die Oslo II -ooreenkoms onderteken het 'n maand voordat hy vermoor is. Die Oslo II -ooreenkoms, net om mense daaraan te herinner, was die ooreenkoms waarin Israel 40 persent van die Wes -Bank oorhandig het - die 40 persent van die Palestynse Owerheid wat nou beheer en 90 persent van die Palestyne op die Wes -Bank woon in daardie gebiede. En dit is in Washington onderteken 'n maand voordat hy vermoor is. Hy het daarna daar gepraat, in die teenwoordigheid van Arafat en koning Hussein en president Mubarak van Egipte, asook natuurlik president Clinton.
En hy het gesê: draaiend na Yasser Arafat, het hy gesê wat ons wil; wat ek sien, is my visie: Palestyne in 'n onafhanklike entiteit wat saam met 'n Joodse staat Israel woon en onder hul selfregering, sal hulle selfstandig regeer. En ons sal van hulle skei, nie as gevolg van haat nie, maar weens respek. En dit was Rabin se visie. En dit is die idee om langs mekaar te lewe in vrede, geskei in twee afsonderlike entiteite uit respek, was volgens my die belangrikste erfenis en die ding wat nou verlore gegaan het in die verhouding tussen Israel en die Palestynse Owerheid.
AMOS: Die minister van finansies, Steve Mnuchin, het onlangs 'n toespraak gehou oor die Arabies-Israeliese vredesproses, wat hy glad nie Rabin genoem het nie. Hy is eintlik deur Rabin se dogter gekonfronteer om hom te vermaan dat hy dit uitgelaat het. Laat ek by u begin, Itamar, is dit 'n teken van iets, is dit bloot 'n fout, of moet ons dit lees as hoe die Trump -administrasie die nalatenskap van Yitzhak Rabin sien?
RABINOVICH: Om mee te begin, ek weet nie. Weet u, dit was moontlik 'n toespraak wat deur iemand geskryf is, dit is nie presies Mnuchin se sterkpunt in buitelandse beleid nie. Maar dit kan ook 'n aanduiding wees van die houding van die Trump -administrasie en die noue verhouding tussen die Trump -administrasie, die Trump -kring en Netanyahu. Vandag het ons 'n baie ongemaklike voorval in die Israeliese parlement, in die Knesset, in die gedenkteken vir Rabin gehad toe premier Netanyahu gepraat het en hy meer oor homself gepraat het as oor Rabin, probeer om Rabin se bydrae te verkleineer, Oslo te verneder, ensovoorts en so vorentoe. Ek vermoed dus dat daar 'n verband kan wees tussen die weglating van Mnuchin en die kommissie van Netanyahu.
AMOS: Marwan, sien u dit op dieselfde manier? Is daar iets te sê oor die Trump -administrasie wat nie Rabin noem nie? Is dit meer as net Netanyahu, of sien hulle die vredesproses op 'n ander manier?
MUASHER: Wel, dit is 'n Trump-administrasie, Deborah, wat duidelik teen 'n geloofwaardige oplossing van twee state is. Hulle het hom by die Israeliese regering aangesluit onder die heer Netanyahu. Hulle het 'n plan voorgelê wat slegs in die behoeftes van Israel voorsien. En deur in te stem om meer as 30 persent van die Wes-Bank te annekseer, doen hulle eintlik die oplossing van twee state, die oplossing wat ek dink Rabin, en u, koning Hussein en ander, probeer bewerkstellig het.
Vandag is almal dit eens dat die anneksasie van die Wesbank 'n geloofwaardige tweestaat-oplossing gaan doodmaak. En soos Itamar gesê het, of dit nou opsetlik is of nie, daar is geen twyfel dat die Trump -plan probeer om die vredesproses soos ons dit ken, dood te maak nie, en dat Israel ook die koek moet eet en eet nie. Dit gaan na my mening nie werk nie. Maar dit is duidelik 'n administrasie wat nie ernstig is oor 'n geloofwaardige tweestaat-oplossing wat hoop gee vir Israeliërs en Palestyne nie.
AMOS: Laat ek nog 'n opvolg doen, Marwan, voordat ek by u uitkom, Martin, en dit is dat u in Jordanië is. Hoe werk dit dan vir Jordanië, waar u 'n meerderheid Palestynse bevolking het? Hoe werk die stadige dood van enige idee oor 'n tweestaat-oplossing vir Jordanië?
MUASHER: Die belangrikste rede waarom Jordanië na Madrid gegaan het, weet jy, na Oslo, is presies om 'n tweestaat-oplossing te bewerkstellig om die besetting van 'n Palestynse besette gebied te beëindig, 'n Palestynse staat op Palestynse grond as die enigste manier te stig om te verhoed dat die konflik op Jordaan se koste opgelos word, hetsy deur massale oordrag van Palestyne na Jordanië, óf deur Jordaan te vra om die sake van Palestyne te bestuur in gebiede wat Israel nie wil behou nie. Toe ons die vredesverdrag met Israel onderteken, het koning Hussein en Rabin duidelik besef dat dit is wat die verdrag sal doen. Dit sal die idee dat Jordanië Palestina is, eens en vir altyd beëindig.
Vandag is dit nie duidelik dat Jordanië weet dat dit die doel van Israel bly nie. As Israel nie 'n Palestynse staat op Palestynse bodem wil hê nie, en dit duidelik ook nie vandag wil hê nie, en as Israel ook nie 'n Palestynse meerderheid wil hê in gebiede onder sy beheer nie, is die Wesbank in Gaza en Oos -Jerusalem , dan is die enigste logiese alternatief vir Israel in Jordanië om die konflik op Jordaan se koste te probeer oplos. Dit verklaar die slegte betrekkinge tussen Israel en Jordanië vandag. En solank Jordanië voel dat Israel nie op Palestynse grond ernstig is oor die Palestynse staat nie, gaan die verhouding volgens my nie verbeter nie.
AMOS: Martin, ek wil nie te veel kommentaar lewer op Steve Mnuchin se opmerkings nie, maar dit verteenwoordig op een of ander manier die denke van die administrasie. Maak dit saak, ek bedoel, ons is 'n week weg van 'n verkiesing. Weet u, sal ons 'n groot verskuiwing sien as die verkiesing verander wie in die Withuis is?
INDYK: Laat my dus maar, as ek net 'n opmerking kan maak oor Mnuchin se weglating. Ek dink nie hy het die toespraak geskryf nie. Hy weet niks van die Arabies-Israeliese konflik en die geskiedenis daarvan nie. Maar die toespraak stem ooreen met die vasbeslote pogings van die Trump-administrasie die afgelope vier jaar om die basiese beginsels, resolusies, planne en parameters wat die historiese grondslag vir die resolusie verteenwoordig, weg te doen, nie net die Israelies-Palestynse konflik nie, maar die algemene Arabies-Israeliese konflik. Ek praat nie net oor die Oslo-ooreenkomste nie, ek praat oor resolusie 242 van die VN-Veiligheidsraad, wat die basiese onderbou is van die hele vredesproses wat deur Amerika gelei is sedert 1967 in die Sesdaagse Oorlog. Ek praat van die Arabiese vredesinisiatief, wat Marwan so 'n belangrike rol gespeel het in die opstel van 'n oplossing vir al hierdie kwessies op grond van resolusie 242. In ruil daarvoor sou die Arabiese wêreld vrede maak met Israel.
Al die basiese raamwerke vir onderhandeling tussen die Arabiere in Israel wat gelei het tot die vredesverdrag tussen Israel en Egipte, die Israel-Jordaan-vredesverdrag en die Oslo-ooreenkomste is doelbewus uit die Trump-administrasie se benadering tot die oplossing van die konflik geskryf. Jason Greenblatt, wat vroeër die gesant in die Midde -Ooste was, het saam met Jared Kushner na die VN se Veiligheidsraad gegaan om daar te spreek en te vertel dat Resolusie 242 van die VN se verouderde, verouderde en nie meer relevante nie. En dit is 'n resolusie wat Israel nie net aanvaar het nie, maar ook baie gewerk het tot voordeel van Israel. Maar uit hul oogpunt was alles wat voor Trump gekom het, misluk - alles 'n mislukte poging - en moet daarom weggevee word ten gunste van hierdie nuwe benadering wat die konflik op een of ander manier sou oplos. Natuurlik het hulle uiteindelik normalisering tussen die VAE en Bahrein en Soedan en Israel tot hul eer gebring. Maar dit was lande wat nie in stryd was met Israel nie. En dit doen dus niks om die Arabies-Israeliese konflik op sigself te beëindig nie. Dit sal 'n oplossing vir die Palestynse konflik verg.
Nou, wat gebeur 'n week van nou af? Dit hang natuurlik af wie wen. As vise-president Biden wen, dink ek dat u 'n terugkeer sal kry na sterk steun vir die oplossing van twee state, nie net omdat hy glo dat dit die manier is om die Israelies-Palestynse konflik op te los nie, maar omdat die Demokratiese Party vandag anders is. Die progressiewe vleuel van die Demokratiese Party het die bevordering van 'n tweestaatoplossing tot 'n soort kritieke kwessie vir hulle verhef.
Die tweede ding is egter dat ek nie glo dat Biden president sal word as hy president word nie, maar die oplossing van die Israelies-Palestynse konflik 'n prioriteit sal wees. En ek sê dat bloot omdat hy die pandemie het, hy China het, hy die ekonomie het. Hy het soveel ander - klimaatsverandering natuurlik - prioriteitskwessies. En hy weet omdat die mense om hom saam met my gewerk het toe ek in 2013-14 gesant was, dat met Netanyahu as premier van Israel en Abu Mazen [Mahmoud Abbas] as die Palestynse president, die kans om werklik deur te gaan na 'n finale oplossing of konflik is tussen nul en geen. En daarom dink ek dat hy die betrekkinge met die Palestyne sal herstel, maar ek sou nie verwag dat hy 'n inisiatief sou neem totdat daar 'n verandering van leierskap aan beide kante was en 'n groter kans om vorentoe te gaan.
AMOS: Reg dat dit nie 'n vredesverdrag met die Golfstate is nie, omdat hulle nie in 'n oorlog was nie.
RABINOVICH: Deborah, mag ek iets sê?
RABINOVICH: Itamar hier. In werklikheid, ja, in teenstelling met wat voorheen gesê of verstaan ​​is, het die moord op Rabin nie die idee van 'n tweestaat-oplossing in Israel beëindig nie. Daar is daarna pogings aangewend om die vredesproses saam met die Palestyne voort te sit. Onder premier [Ehud] Barak en onder premier [Ehud] Olmert, is dit eers sedert 2009 toe Netanyahu weer aan bewind gekom het en in wese 'n regse regering gevorm het dat die Israeliese regering nie 'n tweestaat-oplossing ondersteun nie, insluitend die episode waarna Martin voorheen verwys het, die ongemaklike onderhandelinge met die Palestyne. Maar die grootste skade, die grootste ramp wat in Israel met die moord op Rabin gebeur het, was myns insiens meer huislik as ekstern. Dit het die aard van die Israeliese politiek beïnvloed en gelei tot die soort regse voorrang. En terloops, sommige van die stemme, sommige van die mense wat teen Rabin aangehits het, is nog steeds daar en vrye spraak.
AMOS: Laat ek u dit vra, Itamar, en volg die opening met die VAE en die Golfstate op. Hoe sou Rubin dit gesien het? Ek bedoel, daar ontbreek 'n paar dinge in die ooreenkoms. En beslis geen idee om met die Palestyne te onderhandel nie, is buite die ooreenkoms. Hoe sou hy dit gesien het? As 'n oorwinning? As 'n halwe maat? Wat dink jy?
RABINOVICH: Nee, hy sou dit as baie positief beskou het, maar hy sou dit nie met die vredesproses verwar het nie. As u teruggaan na die vredesproses van die negentigerjare, toe Oslo onderteken is en die Israelies-Jordaanse ooreenkoms onderteken is, het ons ekonomiese konferensies gehad-in Casablanca, in Amman, in Katar-en u het diplomatieke afvaardigings van ander lande in Israel. U het die Marokkaanse legasie gehad, u het die Mauritaanse legaat, so wat ons nou sien, is nie al die roman nie; dit het alles op een of ander manier in die 90's onder Rabin gebeur. En Rabin was baie tevrede hiermee, want die gevoel van normalisering was baie belangrik om die gevoel van dinge by die Israeliese publiek in te boesem, en mens kan selfs vorentoe beweeg terwyl toegewings gemaak word. Maar hy sou dit nie verwar nie en die belangrikste ding: hy sou dit beslis nie vreedsame vrede genoem het nie.
AMOS: Marwan, hoe het die opening met die VAE in Jordanië gespeel? Ek het baie persberigte gelees, maar ek is beslis geïnteresseerd in u siening van die grond af.
MUASHER: Soos ek al voorheen gesê het, Deborah, enige ontwikkeling vanuit die oogpunt van Jordanië wat nie bydra tot die beëindiging van die besetting en die vestiging van 'n Palestynse staat op Palestynse bodem is nie iets wat gevier moet word nie. Ja, dit is bilaterale ooreenkomste, en u weet dat elke land bilaterale ooreenkomste kan aangaan. Maar hulle moet nie gevier word as 'n bydrae tot die vredesproses nie. As daar 'n bydrae tot die vredesproses is, is dit myns insiens negatief omdat mnr. Netanyahu hierdie ooreenkomste aan die Israeliese publiek verkoop as 'n normalisering met die Arabiese wêreld, omdat hy nie met die Palestyne hoef te handel nie, aangesien hy ooreenkomste kan hê met die Arabiese wêreld sonder om iets terug te gee.
En sodoende gee dit die verkeerde indruk dat daar vrede in daardie deel van die wêreld kan kom as daar geen ooreenkoms met die Palestyne is nie. Ek bedoel, laat ek maar die eenvoudige feit stel. Dit is nie die onderdane van die VAE of die Bahreinse onderdane wat onder Israeliete woon nie, dit is die Palestyne. En tensy u dit regkry oor wat binnekort 'n Palestynse meerderheid gaan word in gebiede onder Israel se beheer, tensy u dit regkry, sal vrede nie in die Midde -Ooste kom nie. Jordanië, aan die een kant, het u goeie verhoudings, uitstekende verhoudings met Bahrein en die VAE.
En aan die ander kant verstaan ​​dit goed dat die gevolge van hierdie ooreenkomste tot sy nadeel kan wees, en dit verklaar Jordan se gedempte reaksie, as u wil. Dit was 'n baie flou reaksie. Dit het nie die ooreenkoms gevier nie, dit het hulle nie veroordeel nie. Maar die eintlike rede en die werklike faktor hier is, soos ek gesê het, Jordan kyk baie bekommerd oor die dood van die tweestaat-oplossing en watter gevolge dit op sy eie veiligheid sal hê.
AMOS: Martin, laat ek u vra, so dit beweeg vinnig. Dit is moontlik dat die Saoedi's sal aanmeld. En ek het net gewonder of u gedink het dat omdat hierdie betrekkinge begin, omdat daar vlugte kan wees, omdat Israeliete bly sal wees om deur Dubai te vlieg, dat dit die Palestyne op die een of ander manier in die wiele ry. . Ek bedoel, die VAE sê, wel, ons het anneksasie uitgestel, nie vir ewig nie, maar 'n rukkie. Hoe dink jy speel dit teen die idees wat Rabin gehad het oor hoe om hierdie konflik op te los?
INDYK: Wel, soos Itamar gesê het, Rabin was almal ten gunste van normalisering. En hy stoot dit beslis so hard as wat hy kan, en hy het groot sukses daarmee behaal. Maar dit was 'n normalisering wat gesmeer is deur die bewegings wat hy op die Palestynse front gemaak het. Wat ons nou het, is normalisering sonder die vordering van Israel-Palestynse onderhandelinge. En dit is 'n produk van verskeie faktore. Een, wat ek belangrik ag, is dat die Arabiese state in wese agttien jaar gewag het dat die Palestyne en die Israeliete iets moes doen. Die Arabiese vredesinisiatief, soos Marwan weet, gaan terug na 2002. En hulle het nou ander probleme, veral die VAE en Bahrein is bekommerd oor Iran en Turkye. En hulle het 'n gemeenskaplike belang met Israel om die bedreiging te hanteer. En daarom stel hulle hul eie nasionale belange bo die Arabiese belang, as u wil, in die Palestynse belang.
Ek dink dus dat die eerste ding wat moet gebeur en moontlik kan gebeur, is dat die Palestyne self die dramatiese verandering in hul omstandighede moet vereffen. En hulle moet heroorweeg en moet 'n herbeoordelingsproses ondergaan om uit te vind hoe hulle normalisering kan verander van iets wat teruggehou is, na iets wat gebruik word om hul belange te bevorder. En dit het eintlik met die VAE gebeur. Die ooreenkoms van die VAE was geen anneksasie vir normalisering nie. Dit was baie duidelik en Israeliërs verstaan ​​dit.
En die Saoedi's, as hulle kom, moet die Palestyne nou met die Saoedi's praat oor wat hul toestande sal wees. En daar is 'n hele reeks dinge waarop die Saoedi's kon aandring, wat Israel kon doen, geregverdig in terme van toegewings aan die Saoedi's eerder as aan die Palestyne. Maar desondanks stop die sloping, stop die uitbreiding van die nedersetting, laat Palestyne toe om in gebiede te bou wat onder Israeliese beheer is, ens. Al hierdie dinge kan die dinamika tussen Israel en die Palestyne verander. Terselfdertyd, soos Israeliërs voel dat hulle meer kan asemhaal, dat hulle nie meer onder beleg is nie, dat hulle deur hul bure aanvaar word, en ek glo dat u daar gebly het, weet u, dat dit sal gebeur impak op Israeliërs.
Die gevoel van groter veiligheid wat onder nuwe leiding in Israel kan lei tot 'n groter gevoel van vrygewigheid teenoor die Palestyne en waarom dit so noodsaaklik is. En dit kom terug op Rabin se nalatenskap, wat hy verstaan ​​het, is dat Israel al die kaarte het. Israel besit die gebied. Israel deur die Palestyne te respekteer en hulle die vryheid en onafhanklikheid te laat heers, is die manier om hierdie konflik op te los.
AMOS: Ons het 166 deelnemers aan hierdie oproep, en daarom gaan ek dit oopmaak sodat hulle vrae kan stel. En ek gaan dit aan my kollegas van die Council on Foreign Relations oorgee om te kies wie ons eerste vraag is.
PERSONEEL: Ons neem die eerste vraag van Robert Lifton.
V: Hallo, dit is goed om julle almal weer te sien. Ek wil praat oor een erfenis van die sluipmoord, en dit is die moord self. Kort voor Arafat se mislukte betekenis met Ehud Barak, het ons 'n middagete saam met hom gehou waarin hy sy persoonlike fisiese vrees vir die opgee van 'n terugkeerreg duidelik gemaak het. En op grond hiervan het ek 'n brief aan my kiesers geskryf waarin ek gesê het dat ek gedink het dat die ontmoeting met Ehud Barak sou misluk, wat dit wel gedoen het. Tydens 'n ontmoeting met Hafez al-Assad het hy ons 'n storie vertel oor hoe Anwar Sadat na hom toe gekom het om saam met hom te gaan, maar dat hy gedink het dit was te gevaarlik. dat hy ook bang was vir sluipmoord as hy 'n ooreenkoms met Israel aangegaan het sonder om al die kwessies oor terugkeer vir die Palestyne op te los. Ek wonder of u dink dat hierdie soort dinge mense, soos Abbas of die Palestynse leierskap, of iemand anders in hierdie proses beïnvloed?
AMOS: U mikrofone is oop, en elkeen van u kan antwoord.
RABINOVICH: Ja, ek dink - hallo, Robert, dit is Itamar. Ek dink ek dink, laat ons dit so stel, leiers in die Midde -Ooste en op ander plekke, as hulle sulke toegewings maak, moet dink aan moontlike moord. Die bynaam van Yitzhak Shamir, ons voormalige premier, was 'Michael' in die ondergronds, na Michael Collins, die Ierse leier wat vermoor is. Leiers dink of politici dink daaroor, maar dit hoef nie die oorweging te wees nie.
Mense dink verkeerdelik dat Sadat vermoor is omdat hy vrede met Israel gesluit het - dit is verkeerd. Hy is doodgemaak omdat hy vir die jihadis as 'n heidense heerser in Egipte beskou is. Om vrede met Israel te maak, het nie gehelp nie, maar dit was nie die rede nie.Koning Abdullah is vermoor weens sy verhouding met Israel. Maar in die algemeen, gegewe die vlak van geweld, en in ons streek, is die aantal leiers wat vermoor is as gevolg van vrede met die vyand, redelik klein.
AMOS: Enigiemand anders? Goed, kom ons gaan na 'n ander vraag.
PERSONEEL: Ons neem die volgende vraag van Ron Shelp.
V: Ja, dankie. Ek is 'n skrywer en 'n gefrustreerde dokumentêre filmmaker. Net uit nuuskierigheid, as president Rabin geleef het, wat dink jy is die kans dat 'n tweestaat-oplossing kon ontstaan? En dit is vir elkeen van julle om te antwoord of vir julle almal.
INDYK: Wel, ek spring in. Maar ek weet dat almal 'n mening hieroor het. Dit is die groot vraag, die groot teenfaktueel. En natuurlik is dit alles vermoedens. Ek dink dat Rabin eerstens die verkiesing wat aan die kom was, binne twaalf maande sou moes wen. En die balk was beslis geen sekerheid nie, want die terreuraanvalle wat gepaard gegaan het met sy pogings om vrede met die Palestyne te sluit, was terroriste -aanvalle van Hamas en Islamitiese Jihad, hierdie Islamistiese terroriste -organisasies wat die vredesproses gekant het, dat terreuraanvalle het werklik die oorsaak van vrede benadeel.
En Netanyahu, natuurlik, na die sluipmoord toe hy teen Peres hardloop en hom verslaan het, het natuurlik 'n groot saak in sy veldtog gemaak met die terreuraanvalle. Ek dink dus dit is die eerste vraag wat opgelos moet word, maar dit is nie onmoontlik dat Rabin sou wen nie. Die aantal mense wat hom kom ondersteun het die aand toe hy vermoor is, was vir hom werklik verbasend. En vir my ook destyds. En so was daar duidelik nog steeds 'n sterk sentiment vir vrede. Hy sou Arafat moes kry om die terroriste, Hamas en Islamitiese Jihad -terroriste aan te spreek. Arafat was huiwerig om dit te doen. Maar hy het in daardie rigting begin beweeg.
En hier dink ek is die belangrikste ding: Rabin en Arafat het 'n vertrouensverhouding opgebou. En Arafat het geglo dat Rabin sy belange in gedagte gehad het op 'n manier wat ek nie dink dat hy 'n ander Israeliese leier gevoel het wat Rabin agterna gekom het nie, met die moontlike uitsondering van Peres, maar Peres was slegs ongeveer sewe jaar as premier maande. Maar beslis nie Netanyahu nie, en beslis nie Barak nie. Hy het gedink hulle wil hom verwoes. En hy het dus nie veel aansporing gehad om hul aanbod te doen nie.
Met Rabin was dit baie anders en die toespraak wat ek beskryf het, wat Rabin in Arafat se teenwoordigheid gehou het, het gevolg op 'n toespraak wat Arafat gehou het, wat ook baie anders was as sy gewone oproepe tot geregtigheid en Palestynse regte tot op die punt waar Rabin eintlik gesê het: jy weet, "mnr. Voorsitter, ons Jode is beroemd vir slegs een sportsoort en dit is spraakmakery. Dit lyk asof u 'n bietjie Joods moet wees. " En dit, het ek gedink, het die aard van die verhouding wat tussen hulle ontstaan ​​het, vasgevang. En ek dink dit was van kritieke belang of hy, indien Rabin herkies is, Arafat sou kon laat doen wat hy moes doen.
Uiteindelik het Rabin 'n spesiale status onder die Israeli's gehad omdat hy 'meneer sekuriteit' was, juis omdat hy so 'n valk, so 'n kryger, so 'n oorlogsheld was. Hulle het in hom geglo. En ek dink dat hy, veel meer as enige van die leiers wat hom gevolg het, die Israeliese publiek kon oortuig van die berekende risiko's, dit is wat hy dit genoem het, wat hulle sou moes neem om hierdie konflik eens en vir altyd op te los almal. Die uiteinde is: ons kan natuurlik nie weet nie, maar ek dink dit is aanneemlik dat Rabin iets sou kon bereik wat nie een van sy suksesse kon bereik nie.
MUASHER: Ek sal met Martin moet saamstem. Ek bedoel, ja, Rabin het in 1996 'n moeilike drie -verkiesingsuitdaging in die gesig gestaar. Maar ek dink dat Peres binne 5 % van die gewenste verkiesing gekom het en Rabin waarskynlik die verkiesing sou gewen het. Laat ons onthou dat die Oslo -proses veronderstel was om in Mei 1999 te eindig. As Rabin sou oorleef en die verkiesing gewen het, sou dit binne sy tweede termyn goed gewees het. En ek dink daar is 'n goeie kans, 'n baie goeie kans, dat dit met 'n besluit sou eindig.
Die probleem met die Oslo -proses is natuurlik 'n vestigingsaktiwiteit. Toe Oslo in 1993 onderteken is, Oslo I, was die aantal setlaars op die Wes -oewer en Jerusalem tweehonderd -en -vyftigduisend. Hulle was nog steeds hanteerbaar in 1999, maar vandag is dit byna sewehonderdduisend mense. Vandag maak die demografie alleen dit baie moeilik om 'n tweestaatoplossing na vore te bring. Maar in 1999 sou dit moontlik gewees het.
RABINOVICH: Ja. En laat ek voordeel trek uit die feit dat Marwan Muasher by ons is en die Jordaanse hoek bring. Martin het voorheen verwys na Rabin se toespraak en Arafat se toespraak in die Corcoran Museum na die ondertekening van Oslo II. Rabin het wel daar gepraat van 'n Palestynse onafhanklike entiteit, maar hy het ook in baie duidelike terme gepraat oor die behoefte om 'n formulering te hê - Israelies, Jordaan, Palestyn - wat die oplossing van die probleem kon vergemaklik het. En as u 'n derde vennoot inbring, verhoog u die tert, maak u dit makliker.
Maar u kan ook die belang van Jordan in ag neem. Jordanië het 'n baie belangrike en baie geregverdigde belang in die toekoms van 'n Palestynse entiteit. En enige entiteit wat sou ontstaan ​​as gevolg van Rabin se onderhandeling met Arafat, kon in sy eie oë Jordanië nie bedreig het nie. Dit het dus nooit gebeur nie. Die driehoek - Israelies, Jordaan, Palestyn - is nou nie baie aktief nie. Maar destyds, volgens Rabin, miskien nie op 'n volwaardige manier nie, was dit 'n belangrike oorweging, net soos op 'n vaag manier.
INDYK: Ek dink daar is nog een ding, Deborah, ek wil byvoeg as ek kon, waarvoor Rabin gestaan ​​het. Sy benadering was baie meer 'n stap-vir-stap benadering, 'n geleidelike benadering. Hy noem dit 'fase vir fase'. Die Oslo -ooreenkoms het nie bepaal wat die uitkoms daarvan sou wees nie. Dit het nooit melding gemaak van 'n Palestynse staat, of Jerusalem, of vlugtelinge, of soos Marwan weet, nedersettings nie. Dit definieer nie die uitkoms nie, want hy weet dat die resultaat wat hy op daardie stadium gereed was om te ondersteun, Arafat nie kon aanvaar nie.
En die uitkoms wat Arafat wou hê, kon hy nie aanvaar nie. Vir hom het dit dus gegaan oor 'n proses om te leer hoe om met mekaar te leef, om vertroue in mekaar te probeer opbou op 'n manier wat hierdie probleme uiteindelik makliker sal hanteer. Dus ek dink eintlik dat as hy dit sou oorleef, hulle nie in die vyf jaar die finale ooreenkoms in die tydperk van Oslo sou gemaak het nie. Hy sou dit uitgestel het en Arafat sou ook daartoe ingestem het, want Arafat was nie gereed vir die kompromieë waarna Robert Lifton verwys het nie, wat vir hom lewensgevaarlik was of ten minste gedink het.
Dus, ek dink dat om die vraag op 'n manier te herdefinieer, nie noodwendig 'n finale ooreenkoms tussen Rabin en Arafat sou gewees het as hy geleef het nie, maar dat daar 'n betekenisvolle proses na 'n finale ooreenkoms sou wees dit sou, dink ek, 'n groter kans gehad het om die konflik van 'n tyd op te los, as die pogings wat sy opvolgers, veral Ehud Barak en Ehud Olmert, gehad het toe hulle 'n finale ooreenkoms probeer bereik het en dit nie kon doen nie.
AMOS: Dankie. En wie weet, miskien sou die VAE destyds ingekom het. Kan ons asseblief die volgende vraag hê?
PERSONEEL: Sekerlik. En as 'n herinnering, klik op die ikoon 'hand opsteek' in u Zoom -venster om 'n vraag te stel. Ons neem die volgende vraag van Hani Findakly.
V: Ja. Hi. Hallo Marwan. Hallo, Martin. Aangenaam om jou feitlik hier te sien. Soos u weet, is ek nie so gefokus op die parogiale politieke kwessies nie, maar ek is gefokus op die ekonomiese kwessies. En ek wou u reaksie op wat ek op medium- en langtermyn sien, reageer. Die Arabiese bevolking is vandag ongeveer vierhonderd miljoen mense. My eie voorspelling is dat hulle in die volgende 30 tot 40 jaar sal verdubbel en dat hulle weer sal verdubbel, teen die einde van die eeu sal daar ongeveer 'n miljard en 'n half Arabiere wees, gee of neem. En daar is 'n groot sosiale, politieke en ooglopende ekonomiese implikasie, en in die loop van die volgende 70-80 jaar moet u êrens tussen $ 600 en $ 800 miljard betaal.
En daar is niks, geen regering vandag nie, wat in staat is en planne het en idees het oor hoe om dit te doen. Ons praat oor die lande soos die VAE en Saoedi -Arabië, vandag sal Apple -rekenaars sy verdiensteverslag bekend maak. Verlede jaar het dit tweehonderd -en -sestig miljard Amerikaanse dollar verdien. Dit is die inkomste vir die onderneming. Dit is ongeveer gelyk aan ongeveer agt keer die totale verdienste uit olie in die land, soos die VAE. En dit is ongeveer drie keer, vier keer die grootte van die verdienste wat Arabië uit olie het. Wat sien u dan oor die lang termyn, gegewe die nuwe veranderende dinamika vir die Arabiese wêreld en die manier waarop regerings en die samelewing hierdie kwessie gaan hanteer en hoe hierdie Palestynse-Israeliese konflik binne die konteks pas?
AMOS: Dit is 'n paar interessante gegewens. Marwan, wil u dit vat?
MUASHER: Wel, die Arabiese wêreld vandag - Hani, eerstens, dit is goed om jou stem te hoor, dit is 'n rukkie. Die Arabiese wêreld ondergaan 'n geweldige transformasie in politieke en ekonomiese terme, ook in die samelewing. Soos u weet, is die olie -era verby, Hani. Dit het in 2014 begin met die daling in oliepryse tot onder die honderd dollar per vat. Dit is verdiep met COVID-19 en het basies in duie gestort van die huurperiode in die Arabiese wêreld. Die Arabiese wêreld het die tradisionele gereedskap verloor wat dit vroeër gehad het om sosiale vrede te behou. Die ekonomiese hulpmiddels van u, wat deur olie veroorsaak is, en die vrees vir veiligheid, wat in 2011 verbreek is deur mense wat na die straat gaan en protesteer teen die gebrek aan goeie bestuur.
Ongelukkig, soos u gesê het, is die meeste Arabiese regerings vandag, as hulle besef dat die ou gereedskap weg is, nie gereed om nuwe instrumente in te span wat, inderdaad, na inklusiewe besluitneming beweeg nie, met 'n nuwe onderwysstelsel wat kritiese denke beklemtoon. , en berei mense voor op die kompleksiteite van die hedendaagse wêreld met 'n nuwe ekonomiese stelsel wat wegbeweeg van die rentierisme en meer na produktiewe ekonomieë. Dit alles is kwessies wat 'n fundamentele verandering in die ingesteldheid van die meeste regerings, indien nie almal, in die Arabiese wêreld vereis. En ongelukkig is so 'n ingesteldheid nie daar nie.
Die Arabiese wêreld, miskien met die uitsondering van Tunisië, kon nog nie verstaan ​​dat die wêreld verander het nie. En die gereedskap van die twintigste eeu kan nie werk vir die uitdagings van die een-en-twintigste eeu nie. Ons is dus in hierdie tussentyd waarin die ou Arabiese orde gesterf het. Maar 'n nuwe orde het groot probleme om gebore te word omdat die status quo -magte in die Arabiese wêreld, basies die meeste Arabiese regerings, veerkragtig bly teen enige verandering wat hulle mag laat deel, nie dit verloor nie, maar hul mag met die bevolking deel. Daar bly 'n groot veerkragtigheid daarteenoor. En ek is bang dat hierdie weerstand teen verandering nie 'n goeie vooruitsig sal wees vir die toekoms nie.
RABINOVICH: Deborah, moet ek kommentaar lewer? Goed. In die normalisering met die Emirate, en tot 'n mate met Bahrein, is daar eintlik 'n element daarvan. Ek dink, jy weet, sonder Israel is dit natuurlik aan die einde van die dag 'n klein land, maar dit het hoogs ontwikkelde tegnologie, elektronika, rekenaars, biomed, ensovoorts. En ek dink dat die Emirate die potensiaal sien om die verhouding in Israel te gebruik om u eie ekonomie uit te brei en te ontwikkel. die Emirate wat na Israel kom, probeer om bates in Israel te koop, ensovoorts. En ek dink dit help om die deurbraak te verduidelik, maar Israel kan natuurlik soveel doen. Ek bedoel, groter akteurs as Israel - die Verenigde State, die Europese Unie en so meer - moet gekoop word vir transformasie.
Maar, jy weet, die Arabiese wêreld moet na die Asië kyk - kyk na die Asiatiese tiere. Kyk waar Egipte in die vroeë vyftigerjare was en waar Korea was na die Koreaanse Oorlog en waar Korea vandag is en waar Egipte vandag is. Baie van hierdie lande in Asië - Moslem -lande - het baie goed gevaar. Maar dit is iets wat uit die Arabiese wêreld moet kom. Die Arabiese menslike ontwikkelingsverslag wat vroeg in hierdie dekade deur die VN gepubliseer is, is 'n aanduiding dat daar mense in die Arabiese wêreld is wat daarvan bewus is, die probleem kan identifiseer en 'n kaart kan teken. En Israeliërs of Amerikaners of Europeërs kan dus vennote wees, maar ek dink, soos Marwan homself voorgestel het, die dryfveer moet van binne kom.
AMOS: Martin, ek het gewonder of ons moet rekenskap gee van onstabiliteit in die groot Arabiese lande - Saoedi -Arabië, Egipte - as gevolg van die ekonomie en vanweë die leierskap op albei plekke. U weet, tot dusver is die Saoedi's op pad om hul ekonomie op te knap. Maar u weet, die politieke besluite wat die leierskap daar geneem het, stel sommige daarvan in gevaar. Is dit meer 'n probleem as vrede met die Palestyne?
INDYK: Ek dink beslis dat die Saoedi's onder kroonprins Mohammed bin Salman hul prioriteite baie as gerig op die ontwikkeling en modernisering van hul samelewing beskou. Ongelukkig was hy ook besig met allerhande avonture in die buiteland wat hulle daarvan aflei. Maar ek dink wel dat dit 'n baie groot eksperiment is om die Saoedi-samelewing in die een-en-twintigste eeu in te trek, baie noodsaaklik om al die redes wat Hani uiteengesit het en baie gevolglik is. Want as Mohammed bin Salman daarin slaag, sal dit 'n groot impak of rimpeleffek in die Arabiese wêreld hê. En as hy misluk, sal dit ook baie negatief wees.
En ek wens net dat hy op hierdie uitdaging sou fokus en al die ander gruwelike aksies op sy pad sou agterlaat. As ek dit gesê het, dink ek, weet u, kan ons praat oor die uitdagings van Egipte en Saoedi -Arabië, en u het reg, want dit is die grootste, die mees gevolglike, maar ons het mislukte state in Libië, in Sirië, 'n mislukte staat in Libanon en 'n sukkelende staat in Irak, 'n verskriklike oorlog in Jemen wat groot humanitêre krisis veroorsaak. Nou moet al hierdie probleme ook hanteer word. En daar, jy weet, ongelukkig gaan dit in die verkeerde rigting. En ek dink dus dat daar steeds groot, groot probleme in die streek sal bly wat nie maklik is om op te los nie en nie afhanklik is van die oplossing van die Israelies-Palestynse konflik nie.
Dit is 'n probleem vir Israel en die Palestyne, veral en werklik vir Israel. En Israel het so 'n groot potensiaal om deel te neem aan die ontwikkeling van die Midde -Ooste, en het soveel te bied, maar kan nie die probleem met die Palestyne oplos nie. Dit sal altyd gestrem wees, nie meer polities meer nie, maar wat die probleem betref wat die versuim om op te los vir Israel se eie samelewing en sy stabiliteit mettertyd sal veroorsaak.
AMOS: Ons het tyd vir nog 'n vraag. Ek gaan my kollegas vra om ons nog een te gee, en dan sluit ons hierdie wonderlike uur af.
PERSONEEL: Ons neem die volgende vraag van Judith Miller.
V: Hallo, so goed om julle almal te sien. Ek dink, jy weet, sulke interessante punte, maar hier is my vraag oor die nalatenskap van Rabin. U het gepraat oor hoe taai hy is, Martin, hoe 'Mr. Sekuriteit "—Itamar, jy het dieselfde gedoen. Maar toe ek verlede jaar na die heiligdom van Yigal Amir gaan kyk, herinner dit my skielik aan hoe Israel self dramaties verander het. En is die Israel van Yitzhak Rabin, in wat sou Yitzhak Rabin gemaak het van die krag van die setlaarsbeweging vandag? En is enigiets in die erfenis moontlik vandag relevant vir die moderne Israeliese staat wat ons ken? En ten slotte, hoe sou Yitzhak Rabin die Iraanse uitdaging hanteer, sowel as die kern- en streeksambisies daarvan? Wat sou hy gedoen het gegee "Mnr. Sekuriteit se vooruitsigte?
AMOS: Dankie vir die laaste een. Maar laat ons by Itamar begin en kyk of ons betyds na die vraag kan klaarkom. Dankie.
RABINOVICH: Goed, laat ek kortliks twee doen. Die een is met betrekking tot die setlaars. Twintig jaar voor die sluipmoord in die middel van die sewentigerjare toe Henry Kissinger na Israel kom om oor die ooreenkomste van daardie tydperk te onderhandel en die setlaars in 'n baie gemene taal teen hom betoog, het Rabin hulle as 'n kanker in die liggaam van die land veroordeel. En in hierdie opsig was hy baie kragtig. En hy het vroeg die moontlike gevare geïdentifiseer wat 'n fanatiese beweging inhou.
Tweedens, met betrekking tot Iran, dink ek Rabin was 'n baie slim ontleder. Hy het Israel se vermoëns en die grense van Israel se vermoëns geken. Iran, weet jy, is te veel vir Israel alleen. Hy sou verstaan ​​het dat die oplossing vir die probleem internasionaal moet wees, dat Israel alleen nie die potensiaal van hierdie honderdmiljoen mense -nasie kan hanteer met die wetenskap en geld in navorsing en alles wat Iran het nie. En ek sou probeer het om 'n internasionale benadering te bewerkstellig, nie 'n eensydige Israeliese poging om die kwessie van die Iraanse kernkrag op te los nie.
MUASHER: Ek sal een ding sê. As Rabin vandag gelewe het, sou hy met groot afgryse na die dood van die tweestaat-oplossing kyk. Die dood van die tweestaat-oplossing, en ek hou vol dat dit die geval is, die fokus van die konflik gaan verander van die vorm van 'n oplossing na 'n regte-gebaseerde benadering. As die Palestyne nie 'n Palestynse staat op Palestynse bodem kan hê nie, is die volgende beste ding wat hulle sal vra om gelyke politieke regte in die gebied waarin hulle woon.
En die internasionale gemeenskap sal nie vir ewig vir die Palestyne kan sê nie, nee vir 'n staat en nee vir gelyke regte. Dit beteken ja vir apartheid. En geen land ter wêreld, insluitend die Verenigde State, kan apartheid vir onbepaal tyd verdra nie, weet jy. Dit is waarteen Rabin sou gewerk het. Hy het die behoefte aan skeiding verstaan. Hy het die noodsaaklikheid besef dat Palestyne self moet regeer, want die alternatief is nie goed vir die staat Israel nie.
AMOS: Martin, jy kry 'n minuut, maar die laaste woord.
INDYK: Marwan en Itamar het dit alles baie goed gesê. Ek dink, maar anders as Marwan, glo ek nie dat die tweestaat-oplossing dood is nie, of eerder, aangesien dit die Heilige Land is, dat dit dood is, maar nie begrawe is nie en binnekort weer opgewek sal word, want nie een van die ander oplossings nie, insluitend die een waarna hy verwys het, is oplossings. Dit is slegs resepte vir die voortsetting van die konflik.Rabin se erfenis van vrede met die Palestyne is dus iets wat vroeër of later moet gebeur. En dit sal gebaseer wees op presies, soos Marwan net gesê het, op skeiding in twee onafhanklike entiteite - 'n Israeliese staat, 'n Joodse staat, wat saam met 'n Palestyn woon, 'n entiteit, 'n Palestynse staat, waarin die Palestyne self regeer en Israel sal van hulle geskei het, nie uit haat nie, maar uit respek. Dit is nog nie te laat om die nalatenskap te gebruik nie, en ek glo dat dit afgelos sal word. Dit is nie in ons tyd nie, maar vroeër of later.
AMOS: Martin, baie dankie dat u geëindig het met wat Rabin gesê het as hy vyf en twintig jaar later by ons was. Dankie, Raad vir Buitelandse Betrekkinge. Dankie aan almal wat by ons aangesluit het. Dankie, menere. Dit was verhelderend en dit is heerlik om julle almal te sien.
Seun van Rabin verwerp en#8216 skryf van geskiedenis en#8217 van vermoorde premier
Die seun van premier Yitzhak Rabin het die "delegitimering " van sy vader en pogings om die geskiedenis " van sy nalatenskap te herskryf op Saterdag, 22 jaar tot die dag nadat die premier vermoor is tydens 'n vredesbyeenkoms, verwerp.
Die indruk is geskep dat Yitzhak Rabin die oggend wakker geword het en gedink het hoe om setlaars te ontruim, hoe om meer Jode dood te maak, hoe om meer terroriste te bring, en#8221 het Yuval Rabin gesê by 'n kulturele geleentheid in Givat Shmuel.
Daar is ook 'n proses van delegitimering, die skep van 'n infrastruktuur vir die herskryf van die geskiedenis, het hy bygevoeg, volgens die Ynet -nuuswebwerf. Ek wil nie name noem of vingers wys nie, maar almal weet daar is 'n proses wat [die] politieke belange van allerhande akteurs dien. "
Sy kommentaar kom voor die jaarlikse saamtrek ter ere van die moord, wat Saterdagaand op die Rabin -plein in Tel Aviv gehou sal word.
Die byeenkoms wat vanjaar gehou is onder die slagspreuk "Ons is een volk", sal sprekers van regoor die politieke spektrum insluit, insluitend die voormalige Mossad-hoof Shabtai Shavit en leiers van die plaaslike munisipaliteit saam met verteenwoordigers van die ultra-ortodokse en setlaargemeenskappe.
'Op die 22ste herdenking van die moord op Rabin, is dit tyd om vorentoe te kyk,' het die organiseerders gesê. 'Vir die Israel wil ons almal sien en leef. Een wat, ondanks verskille, dit wat verenig, vorder oor dit wat verdeel. Een wat daarna streef om die gees van die onafhanklikheidsverklaring te besef "en" 'n model -samelewing te bewerkstellig. Een wat kan gebeur as ons dit kies. "
Die jongste opmerkings van Yuval Rabin kom nadat hy vroeër die week 'n skerp tirade teen premier Benjamin Netanyahu uitgereik het tydens 'n gedenkgeleentheid vir sy oorlede pa.
Yitzhak Rabin het nie gewerk teen die demokratiese regte van diegene wat hom teëgestaan ​​het nie, of probeer om diegene wat hom teëgestaan ​​het, te stil, " het hy met betrekking tot Netanyahu gesê, sonder om hom by die naam te noem. Selfs toe hy blootgestel was aan golwe van die verskriklikste aanhitsing, was hy die premier vir almal. "
In reaksie op Yuval Rabin se opmerkings, het Netanyahu 'n beroep gedoen op nasionale versoening en eenheid, en het sy kritiek Woensdag regstreeks aandag gegee aan 'n Knesset -gedenkdiens wat 22 jaar gelede Rabin vermoor is.
'U het my uitgedaag, en ek het die handskoen opgeneem,' het Netanyahu gesê. 'Ek vra vir nasionale versoening en broederskap. Ek het dit al baie keer gedoen, maar in die lig van u aangrypende oproep herhaal ek hierdie boodskap met alle mag. Ek vra vir eenheid, gebaseer op die veiligheid en politieke beginsels wat vandag deur die meerderheid van die nasie gedeel word. "
Rabin het die aanspraak op Netanyahu se oproep tot nasionale eenheid toegespreek en het Saterdag gesê dat hoewel hy hoop dat politieke spanning verminder kan word, meer aksie nodig is.
"Ek hoop dat ons werklik kan bevorder wat die premier genoem het." Ek wil glo, en die toets is aksie, nie woorde nie. "
Hy het ook gesê Netanyahu het die vermoë om aanhitsing te beëindig weens sy posisie in Likud, die regerende party in die regerende koalisie.
" Netanyahu is ongetwyfeld 'n byna absolute gesag in die Likud -beweging en kan hierdie prosesse stop of beslis modereer, " het hy gesê.
Tienduisende het die afgelope jaar gereeld die byeenkoms bygewoon en die polisie sou na bewering sterk teenwoordig wees om sekuriteit te bied.
Organiseerders se boodskap van eenheid, eerder as die meer tradisionele oproep tot vrede en die uitspreek van ekstremisme, het sommige aan die linkerkant kwaad gemaak, en sommige het gesê dat die klemverskuiwing na die bevordering van nasionale eenheid 'n poging was om die sluipmoord oor te dra.
Regse ekstremist Yigal Amir het Rabin op 4 November 1995 doodgeskiet aan die einde van 'n geleentheid wat die destydse premier gehou het om openbare steun te toon vir sy pogings om vrede met die Palestyne te sluit. In die daaropvolgende dae, en elke jaar sedert die Saterdag wat die naaste aan die herdenkingsdatum was, het duisende Israeliete op die Rabin -plein, soos dit herdoop is, vergader om hulde te bring.
JTA het tot hierdie verslag bygedra.
Ek glo dat ons verslaggewing 'n belangrike toon toon van eerlikheid en ordentlikheid wat noodsaaklik is om te verstaan ​​wat werklik in Israel gebeur. Dit verg baie tyd, toewyding en harde werk van ons span om dit reg te kry.
U ondersteuning, deur lidmaatskap in The Times of Israel Community, stel ons in staat om voort te gaan met ons werk. Sou u vandag by ons gemeenskap aansluit?
Die aand van 4 November 1995 was 'n Saterdagaand wat soos enige ander begin het. Onmiddellik by die blus van die havdalah kers, ek en my ouer broer Chanan het afgestorm om ons kelder -televisie aan te skakel om na ons gunsteling Saterdagaandprogram te kyk, Walker, Texas Ranger.
Maar hierdie Saterdagaand sou anders wees.
Terwyl ons deur die kanale blaai, herinner ek my aan my pa en ma wat stadig die trap afklim en in my gesigsveld kom. Die pyn en skok op hul gesigte was duidelik en ontstellend. 'Rabin is vermoor,' mompel hulle in ongeloof. "Rabin is vermoor."
Alhoewel ek nie besonder geïnteresseerd was in politiek nie - beslis nie Israeliese politiek nie-as tienjarige wat in Baltimore grootgeword het, is ek grootgemaak om 'n toegewyde Godsdienstige Sionis te wees. Ek het gehoor van premier Yitzhak Rabin. Ek onthou die beeld van hom ongemaklik, terwyl hy mankend die hand van Yasser Arafat skud. Terwyl ek daar in die kelder staan ​​en na my ouers kyk, weet ek dat daar pas 'n belangrike gebeurtenis in die geskiedenis van Israel en die Joodse volk plaasgevind het.
Daar is geen twyfel dat die moord op die Israeliese premier Yitzchak Rabin op 4 November 1995 een van die moeilikste oomblikke in die Israeliese geskiedenis was en eerlik in die moderne Joodse geskiedenis nie. In vandag se episode gaan ons duik in die lewe van Rabin, sy nalatenskap en natuurlik sy moord en hoe dit die Israeliese samelewing sedertdien beïnvloed het.
Dit laat my dink, as Rabin nooit vermoor is nie? Hoe sou die lewe anders lyk? En selfs voor dit, hoe het dit gekom dat 'n Jood 'n ander Joodse leier vermoor het? Daardie noodlottige nag, 4 November 1995, het die verhaal van Israel verander ... of miskien nie?
'N Bietjie biografiese agtergrond om aan die gang te kom. Rabin, 'n sekulêre Jood, wat in 1922 in Jerusalem gebore is, het in 1941 by die legendariese elite-strydmag, die Palmach, aangesluit. Teen 1947 word Rabin die bedryfshoof van die Palmach en dek die tafel vir sy belangrike betrokkenheid by die Arabies-Israeliese 1948. oorlog as een van die belangrikste leiers van die IDF. Tydens hierdie onafhanklikheidsoorlog het Rabin die Israeliese operasies in Jerusalem gelei en die Egiptiese magte in die Negev beveg. Teen 1964 is Rabin deur die derde premier van Israel, Levi Eshkol, as stafhoof van die IDF aangewys. As stafhoof het Rabin gehelp om Israel se lugvloot op te bou. Hierdie vloot sou in 1967, aan die begin van die Sesdaagse Oorlog, die belangrikste hulpmiddel van Israel blyk te wees, toe Rabin gehelp het om die legendariese en redelik noodwendige voorkomende aanval wat Egiptiese lugbase verlam het, te bemeester. Rabin het vinnig 'n legendariese leier en strateeg geword in die annale van die Israeliese geskiedenis.
Na 'n paar jaar as Israel se ambassadeur in die Verenigde State in Washington DC gedien het, keer Rabin terug na Israel en op 3 Junie 1974 maak hy geskiedenis as Israel se eerste premier wat in die land Israel gebore is. In hierdie opsig was Rabin die uiteindelike Sabra! Hierdie eerste tydperk as premier word beklemtoon deur Operasie Entebbe, ook genoem Operation Thunderbolt, die wonderbaarlike redding van gyselaars wat in die Entebbe -lughawe in Uganda gehou is en met 'n skande van 'n finansiële skandaal waarin sy vrou Leah betrokke was, beklemtoon. Maar dit is 'n storie vir 'n ander tyd.
Alhoewel baie mense van Rabin en sy veelvuldige militêre en politieke prestasies gehoor het, weet ons dikwels nie so baie van die persoon self nie. Yitzchak Rabin was 'n regte persoon en hy was eintlik 'n baie ingewikkelde figuur. Beide vereer en beledig, uiteindelik was hy 'n man van paradokse. 'N Oorlogsheld en 'n vredesikoon. Hawkish, soos in sy hoofrol in die verdrywing van die Arabiere in Lydda tydens die Vryheidsoorlog van 1948 of sy sterkte teen die Palestynse Arabiere tydens die Eerste Intifada en dovish soos in sy strewe na vrede met die Palestyne en 'n vredesooreenkoms met die Jordaniërs sluit. . Sosiaal ongemaklik, 'n introvert en met 'n eentonige manier van praat, was Rabin 'n waardige internasionale staatsman wat 'n paar van Israel se gewaagste geopolitieke besluite ontwerp het.
Dit was 'n interessante man wat 'n aparte podcast oor sy lewe verdien, maar laat ons vir ons doeleindes sy tweede ampstermyn as premier uitpak, vinnig na 1992 toe Rabin herkies is. Sy tweede rondleiding as premier, Rabin, 'n man wat soveel oorlog beleef het, het 'n unieke missie gehad: vrede. Hy het sy oog op die veel ontwykte prys gehad.
En die tyd het reg gelyk. 1993 was 'n groot jaar vir Israel. McDonalds, Madonna en Michael Jackson het almal na Israel gekom. Ondernemings soos PepsiCola, Honda en Toyota wat Israel voorheen vermy het, was nou geredelik beskikbaar daar.
Dinge was goed in Israel! En dit is die konteks waarin die 'vredesproses' plaasgevind het.
Rabin en Israel se minister van buitelandse sake, Shimon Peres, het toesig gehou oor die aanvang van die Oslo -proses, 'n wankelrige vredesvoorstel met die Palestynse leier Yasser Arafat. Die proses het diep skeure in die Israeliese samelewing veroorsaak wat vandag nog gevoel word. Sommige Israeli's was bang dat toegewings en 'n vredesproses sou lei tot meer terreur en oorlog, nie vrede nie. Die gedagte was dat as die Palestyne nie opreg was nie, hulle uiteindelik hul nuwe outonomie sou gebruik om meer geweld teen Israeliete te pleeg. En hierdie vrees was nie sonder lasbrief. Natuurlik was daar 'n nedersettingsgebou en die een verskriklike slagting deur 'n Joodse ekstremis met die naam Baruch Goldstein in Februarie 1994 - wat 'n heel ander verhaal is wat ons in 'n vorige podcast vertel het - maar die eerste jaar van vredemaak was meergewelddadig teen Israeliërs as die hele Eerste Intifada. 60 Israeli's is dood. Palestynse ekstremisme en terrorisme was altyd hoog. Maar ander Israeli's was optimisties en het hoop gesien vir 'n beter, vreedsamer toekoms met Palestynse bure en moontlik 'n aparte staat vir Palestyne. Vir vurige godsdienstige nasionaliste was dit fundamenteel verkeerd om die Bybelse geordende Joodse grond prys te gee om 'n Palestynse Staat te skep.
In September 1993 bereik die Oslo -proses 'n hoogtepunt. Terwyl die kameras klik, het Rabin Yasser Arafat, leier van die PLO, op entoesiastiese wyse die hand geskud terwyl president Bill Clinton gloei terwyl hy tussen hulle staan. Sommige verslaggewers beskryf Rabin se ongemak as 'n huiwerige bruidegom wat op die punt staan ​​om te sê "ek doen." Maar die vooruitsig op vrede tussen Israeli's en Palestyne blyk werklik te wees en was helder op die wêreldverhoog.
Baie Palestynse terreurgroepe soos Hamas en Islamitiese Jihad was vurig gekant teen die Oslo -proses en Arafat sou uit albei kante van sy mond praat om al sy gehore te beskerm, en was betrokke by wat ek BS -gedrag sou oorweeg. Terwyl hy die vredestaal in Engels praat, sou hy in vurige Arabiese toesprake 'jihad om Jerusalem te bevry' vra. Gedurende hierdie tyd was Palestynse terreuraanvalle, veral selfmoordbomaanvalle, groot. Daar was bomaanvalle, messtekery, handgranate en molotov -cocktails. Oktober 1994 was die wrede gevangenskap en die daaropvolgende moord op Nachshon Waxman. Uit diegene in die binnekring van Rabin beskryf hulle die soektog na Waxman as die seerste twee weke van Rabin se ampstermyn. As 'n jong negejarige toe Waxman ontvoer is, onthou ek dat ek gehoop, gebid en net so hartseer gevoel het vir Nachshon se ma. Terwyl ek kyk hoe hierdie storie afspeel in my ouer se 25 -inch Zenith TV in hul slaapkamer, onthou ek dat ek by myself gedink het: 'Maak seker dat hy veilig terugbesorg word', maar dit het net nie gebeur nie. Van Januarie tot Augustus 1995 is 40 Israeliese burgerlikes dood deur Palestynse selfmoordbomaanvallers. Wydverspreide protesoptredes in Israel het ontevredenheid uitgespreek oor grondtoegewings in 'n vredesooreenkoms met ernstige bekommernisse oor die veiligheid. In sommige uiterste gevalle het dit haatgevulde retoriek, selfs doodsdreigemente, in Rabin se rigting ingesluit.
Nou het ons ingehaal by die begin van vandag se episode, die noodlottige aand van 4 November 1995. In die aanloop tot hierdie byeenkoms was die sentiment in die Israeliese publiek al hoe meer teen die vredesproses, wat volgens baie was enigietsmaar rustig. In sommige protesoptredes het mense 'n beeld van Rabin in Nazi -uniforms aangetrek en dit verbrand en Rabin 'n moordenaar en 'n verraaier genoem. In 'n geval, terwyl hulle by die Wingate -instituut in die middel van Israel verskyn het, het 'n skare om Rabin vergader, op hom geskreeu en selfs op die premier gespoeg. Aangesien terrorisme die steun vir die vredesproses bly afneem, is 'n groot saamtrek gereël onder die platform "Ja vir vrede, nee vir geweld" met die doel om stem na die vredeskamp te bring en hoop te herwin in die vredesproses. Daardie Saterdagaand was hy angstig dat daar 'n lae opkoms sou wees, maar was geskok toe hy by sy aankoms 100 000 mense op die Kings of Israel -plein in Tel Aviv sien staan. Toe Rabin na die podium stap om te praat, sing die skare "Rabin, koning van Israel".
Kragtiger as sy gewone eentonigheid, verklaar Rabin:
Ek was 27 jaar lank 'n militêre man. Ek het baklei solank daar geen kans op vrede was nie. Ek glo daar is 'n kans, 'n groot kans, en ons moet dit benut.
Minister van buitelandse sake, Shimon Peres, het gesê dat dit die gelukkigste was wat hy ooit gesien het, moontlik die gelukkigste dag van sy lewe. Nadat die saamtrek geëindig het met die sing van Shir L'Shalom (die lied vir vrede), het Rabin die lirieke van die liedjie in sy baadjiesak geplaas, met die trappe afgestap na sy motor deur juigende ondersteuners omring deur sy veiligheidswagte toe skielik die Israeliese geskiedenis vir ewig verander. Yigal Amir, 'n Jood wat 'n kippah dra, (ek sal beskryf hoekom dit binnekort belangrik is) stap na Rabin en skiet drie koeëls na hom toe.
Binne 40 minute kondig die hoof van Rabin se buro, Eitan Haber, die volgende buite die hospitaal aan: 'Die regering van Israel kondig in groot hartseer en in diepe droefheid die dood aan van die vermoorde premier en minister van verdediging, Yitzhak Rabin, deur 'n sluipmoordenaar, vanaand in Tel Aviv. Die regering vergader binne een uur vir 'n rouwessie in Tel Aviv. Geseënd is sy geheue. " Rabin was dood.
Die eerste polities gemotiveerde sluipmoord op 'n Joodse leier sedert 1933 toe Chaim Arlossorof op die strand vermoor is. Sedert die moord op Gedaliah Ben Ahikam meer as 2500 jaar tevore, het ons die leier van die Joodse volk gesien wat deur 'n ander Jood vermoor is, en ons het 'n hele vasdag om die gebeurtenis te herdenk tot vandag toe, Tzom Gedalia.
Hoe kan dit gebeur? Hoe het ons tot hierdie punt gekom? En wie het Rabin werklik vermoor?
Hoe het ons hier gekom? Wel, daar was 'n paar regse Joodse ekstremiste wat verkeerdelik toegepaste godsdienswetgewing aangehaal het om jong godsdienstige Jode te radikaliseer. Hulle het gesê dat as 'n Jood die eiendom van 'n ander Jood aan iemand oorhandig wat nie 'n Jood is nie Din Moser en die persoon wat hierdie misdaad pleeg, staan ​​bekend as a rodef. As iemand 'n rodef is, verdien dit om doodgemaak te word, sê die wet, maar die wet het baie konteks en is niebedoel om prakties uitgevoer te word. 'N Jong Ortodokse regstudent met die naam Yigal Amir voel anders. Na sy mening was Rabin, wat met Arafat onderhandel het, die brein agter talle terreuraanvalle, iemand wat Jode skade aangedoen het. Amir het geglo dat Rabin meer grond aan Arafat sou gee, net meer terreur en meer dooie Jode sou veroorsaak soos voorheen. Hy het Rabin gesien as 'n man met 'n doodsvonnis wat oor hom hang. Yigal Amir is in Maart 1996 tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis nadat hy in die hof probeer voer het dat die sluipmoord in ooreenstemming met die Joodse wet was.
Amir het homself verdedig en gesê: "Die Torah is die brein. As die Torah jou vertel om iets te doen wat in stryd is met jou emosies, doen jy wat teen jou emosies is. Din Moser en Din Rodef is halachiese uitsprake. As iets eers 'n halachiese uitspraak is, is daar nie meer 'n morele kwessie nie. "
Terwyl rabbi's soos Eliezer Melamed, Daniel Shilo en Dov Lior oor hierdie konsep geskryf het, was dit Amir wat dit verwesenlik en prakties gemaak het.
Die Israeliese regters het hierdie bewering verwerp en gesê: "Die poging om godsdienstige gesag aan die moord te verleen, is heeltemal onvanpas en kom neer op 'n siniese uitbuiting van die Joodse reg vir doelwitte wat vreemd is aan Judaïsme."
Maar het Yigal Amir Rabin regtig vermoor? Hier word dinge 'n bietjie gek. Alhoewel daar duidelike bewyse is dat Yigal Amir op 4 November 1995 premier Yitzchak Rabin koelbloedig vermoor het met getuienisgetuies, 'n bekentenis en selfs 'n amateurvideo van die sluipmoord, is daar verbasend nog steeds mense wat die gebeure bevraagteken wat daardie noodlottige aand plaasgevind het. Soos in baie gevalle wanneer groot gebeurtenisse plaasvind, vang die omvang van die gebeure mense se verbeelding en word samesweringsteorieë ontwikkel. Met die sameswerings van die linker- en regtervleuel daar buite, is hier 'n paar van die bewerings wat deur sommige van die samesweringsteoretici daargestel is:
Een eis lui dat die drie polisiebeamptes wat tydens die skietery teenwoordig was, getuig het dat Yitzhak Rabin toe hy in die motor geplaas is, geen sigbare wonde getoon het nie. Hulle beweer ook dat daar op die toneel geen bloed van Rabin af gekom het nie, ondanks wonde aan sy long en milt, en dat dit ook nie later op dieselfde plek gevind is nie. Alternatiewelik het getuies beskryf hoe hulle bloed gesien het en#8220 wat uit 'n borswond uit die bors wond nadat Rabin in die hospitaal aangekom het.
'N Ander bewering sê dat Rabin se vrou, Leah Rabin, gesê het dat 'n veiligheidswag onmiddellik na die voorval vir haar gesê het dat die koeëls wat op haar man geskiet is, 'n lee was. Sy het ook gesê dat 'n Israeliese veiligheidshoof haar meegedeel het dat sy nie bekommerd hoef te wees nie, want die hele ding is opgevoer. "
Ander beweer dat die rit vanaf Kings of Israel Square na die hospitaal abnormaal lank was, ondanks die feit dat die paaie afgesper was
In 2019 het die bekende Israeliese professor van die Bar Ilan-universiteit, Mordechai Kedar, 'n politieke aardbewing ontketen toe hy beweer dat Yigal Amir nie die man was om Rabin te vermoor nie en dat die sluipmoord georkestreer is deur 'n senior politikus teen die agtergrond van die Oslo-akkoord met die Palestyne. Nadat hy groot openbare druk ondervind het om om verskoning te vra vir sy kommentaar, het Kedar gesê dat hy eerder uit sy posisie sou bedank as om verskoning te vra omdat hy die onskuld van Amir beweer het.
Volgens 'n peiling wat in 2018 deur 'n Israeliese tv -kanaal gepubliseer is, glo slegs 60% van die Israeliete ten volle dat Yigal Amir Yitzchak Rabin vermoor het. Mal, reg? Wel, nie regtig nie. Elke keer as daar groot sluipmoorde plaasvind, ontstaan ​​samesweringsteorieë, soos die moord op JFK, die moord op die legendariese hiphop -kunstenaar Tupac Shakur, of selfs die moord op Michael Jordan se pa, James Jordan. As u die program "The Last Dance" gekyk het, weet u waarvan ek praat.
Ironies genoeg, of miskien is die beter woord boeiend, Hagai Amir, broer van Yigal, wat ook vir hom gearresteer is, het hierdie samesweringsteorieë verduidelik. 'Die probleem met die samesweringsteorieë', dring Amir aan, 'is dat dit die hele ideologiese stelling wat ons probeer maak het, wegneem deur Rabin dood te maak.
Ja, samesweringsteorieë vang ons verbeelding op deur slegs 'n saadjie van twyfel te plaas en ons toe te laat om die owerhede te wantrou. Reg?
Uiteindelik is hierdie verhaal om baie redes interessant, maar dit is so belangrik omdat dit die Israeliese samelewing beïnvloed het met godsdienstige en sekulêre Israeli's wat van mekaar afgeruk voel. Rabbi Aaron Lichtenstein, die hoof van die Har Etzion -yeshiva in Gush Etzion, wat sy kleure as 'n kragtige leier toon, het moedig geklaag:
Die omstandighede van [Rabin se] koelbloedige moord ... is vir ons 'n bron van groot pyn en nood ... Ons moet diep skaam voel dat hierdie metode om konflik vermoedelik op te los deel van ons kultuur geword het.
Maar natuurlik behoort hierdie kamp, ​​ons kamp, ​​die National Religious -kamp meer as enige ander te voel. Hier was 'n man wat grootgeword het in die beste van ons instellings. 'N Dag voor die moord sou hy as 'n blink voorbeeld van sukses en prestasie as 'n bron van gemeenskaplike trots aangehaal kon word ... Maar as ons 'n dag voor die moord trots sou gesê het: "Kyk wat ons opgelewer het", moet ons sê dit ook nou - "Kyk wat ons opgelewer het!" Dit is onverdedigbaar dat iemand wat bereid is om krediet te neem as die son skyn, die verantwoordelikheid moet afskrik wanneer dit begin reën.
Rabbi Yoel Bin Nun, nog 'n leier van Yeshivat Har Etzion, het nog harder gegaan en gesê: "Die probleem is hierdie Torah -owerhede (jy weet, die drie wat ek vroeër genoem het), sonder wie geen kind so iets sou waag nie."
Na my idee het hierdie rabbi's beslis nie bedoel dat iemand hierdie gruwelike daad van geweld moes pleeg nie, maar Bin Nun het dit anders gesien. Hy was geskok. Hierdie geleentheid het almal geskok. Die vredesproses, wat reeds kwesbaar was, het nou skaars gehou.
Dit laat my vra Wat as !?
Wat as Rabin verkies om nie daardie noodlottige aand op te daag nie?
Wat as Rabin nooit vermoor is nie?
Sou Israel vrede met die Palestyne gemaak het?
Sou die Joodse staat nie meer bestaan ​​as gevolg van Palestynse terrorisme nie?
Was die sluipmoord van Amir 'n "twee vir een" ooreenkoms waarin hy Rabin en die vredesproses vermoor het, of was die vredesproses in elk geval van die begin af gedoem?
Dit is die uiteindelike Wat as. Dit is bespiegeling en veronderstelling om 'n definitiewe antwoord te kry, maar ek dink dat hierdie vrae ondersoek moet word.
Vyf Vinnige feite
Dit is dus die verhaal van Yitzhak Rabin se moord. hier is u vyf vinnige feite.
Yitzchak Rabin was die eerste Israeliese premier wat in die land gebore is.
Rabin het die suksesvolle voorkomende aanval in die 1967-oorlog georkestreer wat tot Israel se oorwinning gelei het.
Rabin was premier tydens Operasie Thunderbolt toe hy toesig gehou het oor die redding van gyselaars in Entebbe.
Rabin is onmiddellik vermoor ná 'n vredesaamtrek in Tel Aviv op die Kings of Israel Square, later herdoop tot Rabin Square.
Die moord op Rabin het gelei tot diep skeure in die Israeliese samelewing, tussen regs en links en tussen godsdienstige en sekulêre Israeli's.
Dit is die feite, maar hier is 'n blywende les soos ek dit sien. Ons weet dat die erfenis van Rabin ingewikkeld is, 'n diepgaande erfenis. Paradokse is volop. Slim militêre man. Israel se bekendste vredesoekende ikoon-'n wenner van die Nobelprys vir vrede. Angstig is privaat, maar gewaagd en gerespekteer op die wêreldverhoog. Ons kan hom dus paradoksaal noem. Maar 'n ander manier om na Rabin te kyk, is 'n man wat mettertyd ontwikkel het en aangepas het vir verskillende politieke eras, tot sy voordeel of tot nadeel, afhangende van hoe u daarna kyk. Hy was nie net 'n paradoksale man nie, maar iemand wat bereid was om te leer, te verander, te ontwikkel. Wat die grootte en impak betref, is die moord op Rabin die Israeliese ekwivalent van die JFK -moord of 911 vir die jonger geslag. Hy was 'n man wat die Jordaanse president, koning Hussein, beskryf het as 'n broer, kollega en vriend. President Bill Clinton beskryf Rabin as "my maat en my vriend." Ek het hom so bewonder. " Soos Rabin of nie, as u deur die strate van Israel loop, sal u beslis verskillende menings kry. Maar ek kan jou een ding vertel: As jy deur die strate van Israel loop en mense vra om te onthou waar hulle was toe hulle die nuus van Rabin se sluipmoord gekry het, sal hulle in detail onthou. Om die kinders in die bed te sit. Kyk TV. Uit met vriende. Almal onthou. Soos ek aan die begin gesê het, onthou ek ook as 'n tienjarige seuntjie in my kelder in Baltimore. Mag sy nagedagtenis 'n seën wees.
Van 'n vaste 'Nee' tot die Oslo -vredesproses
Na 'n ampstermyn as premier in die sewentigerjare, beklee Rabin, leier van die Israeliese Arbeidersparty, die pos vir 'n tweede keer in 1992 en vorm hy 'n koalisieregering onder leiding van die Arbeid. Destyds, ten minste amptelik, was daar geen sprake van vrede met die Palestyne nie. 'Ons het die party -linie papegaai dat ons nooit met die PLO (Palestina Liberation Organization) sou praat nie, want die PLO is 'n terreurorganisasie', sê Dromi. 'Ek onthou my skok toe ek die oggend wakker word om uit te vind dat Rabin die geheime kanale in Oslo gemagtig het om met die PLO te versoen.'
Die vredesgesprekke in Oslo kon nie die uiteindelike deurbraak bied om vrede te bereik nie
Agter die skerms het Israeliese en Palestynse onderhandelaars in die Noorse hoofstad Oslo vergader om die Palestynse-Israeliese konflik op te los. Op 13 September 1993 bekragtig Rabin en die voorsitter van die PLO, Yasser Arafat, die beginselverklaring (of Oslo I -ooreenkoms) in die Withuis in Washington, onder beskerming van die Amerikaanse president Bill Clinton.
"Op hierdie spesifieke vlug na Washington kon hy nie slaap nie. Hy was rusteloos. Hy het geweet dat hy daarheen sou gaan om iets te doen wat teen alles was waarvoor hy gestaan ​​het. Hy het sy hele lewe lank teen die Arabiere geveg," onthou Dromi. Maar hy het tot die gevolgtrekking gekom dat vrede met die Palestyne Israel se veiligheid sal bevorder, hoewel 'hy nie seker was of dit sou werk nie'. In Washington het Rabin uiteindelik die geskiedenis geskryf met die woorde: "Ons wat teen julle geveg het, die Palestyne, ons sê vandag vir julle hard en duidelik: genoeg bloed en trane. Genoeg."
Moenie die skokkende twiets van Yair Netanyahu afwys nie: hy roep linkses se skote
Staatsgetuie sê Netanyahu se vrou, seun, het gevra om tekste in korrupsiesaak uit te vee
Yair Netanyahu beskuldig die voormalige Amerikaanse ambassadeur in Israel dat hy probeer het om 'die Joodse staat te vernietig'
Na die opmerkings van Yair Netanyahu en rsquos, het Labor-Gesher 'n protesoptog by die Tel Aviv & rsquos Rabin-plein gehou wat ongeveer 100 deelnemers gelok het.
Die Netanyahu -familie het nooit die balkon verlaat nie, en Peretz het aan die skare gesê met verwysing na die verskyning van Benjamin Netanyahu en rsquos op Jerusalem & rsquos Zion Square 'n paar weke voor die sluipmoord. Yigal Amir het 'n ander persoon gewen en vermoor. Hy sal die res van sy lewe in die tronk sit. Maar baie Yigal Amirs lees die tweets, hoor baie duidelik die afwesigheid van voorbehoude [uitgespreek deur] hul leier, die vader, en verstaan ​​wat hulle moet doen. & Rdquo
Wat as Israel se vermoorde premier Yitzhak Rabin geleef het?
Tel Aviv, Israel: Sou Israeliërs en Palestyne nou in vrede met mekaar lewe as 'n Joodse ekstremis nie premier Yitzhak Rabin 20 jaar gelede vermoor het nie?
Hierdie vraag en gedagtes oor die aard van die hedendaagse Joodse staat is by baie Israeliërs in gedagte, aangesien die herdenking van die sluipmoord op 4 November 1995 die kloof tussen visioenêre hoop en skerp werklikheid beklemtoon.
Volgens sommige mediaberigte het tienduisende Israeliete tot 100 000 Israeliete laat vergader vir 'n gedenkbyeenkoms op die plein in Tel Aviv, waar Rabin doodgeskiet is en wat nou sy naam dra.
Rabin, wat aan die hoof was van die seëvierende Israeliese weermag in die Sesdaagse Oorlog van 1967, het as premier in plaas daarvan die pad van vrede gekies en die Nobelprys vir 1994 gedeel met die binnelandse mededinger Shimon Peres en die Palestynse leier Yasser Arafat vir hul rol in die sluit van die Oslo-vredesooreenkomste .
Twintig jaar na die tyd van euforie vir die Israeliese vredeskamp, ​​was die stemming Saterdag op die Rabinplein somber.
Merav (44), gereeld by die jaarlikse byeenkoms, het gesê dit was die grootste opkoms vir jare, maar sy voel ook verder as ooit uit die gees van die vermoorde politikus.
'Ek het sedert 4 November 1995 geen hoop gehad nie. Ons onskuld is ook die aand doodgemaak,' het sy gesê en stem saam met die talle wat sê dat die Oslo -ooreenkomste saam met Rabin gesterf het.
"Rally of Despair" was die opskrif na 'n kommentaar op die gebeurtenis in die Israeliese dagblad Maariv "Rally to Nowhere" was die opskrif in die massasirkulasie Yediot Aharonot.
Sedert begin Oktober is Israeliërs en Palestyne gewikkel in 'n nuwe golf waarin nege Israeli's, 67 Palestyne en 'n Arabiese Israeli doodgemaak is, wat die vrees vir 'n nuwe Palestynse opstand teen die Israeliese besetting veroorsaak het.
Die twee partye praat al langer as 18 maande nie oor vrede nie.
Twee state -konsep 'dood'
Die voormalige Amerikaanse president en vriend van Rabin Bill Clinton het Saterdag die skare in Tel Aviv aangespoor "om die laaste hoofstuk in die verhaal te voltooi" van Rabin se soeke na vrede.
Maar terwyl hy praat, het Ofir Akunis, minister van wetenskap in die regering van premier Benjamin Netanyahu, die mees regse in die Israeliese geskiedenis, elders gesê dat die idee van 'n Palestynse staat saam met Israel 'dood' is, berig Maariv.
Gegewe hierdie atmosfeer, vra baie mense: "Wat sou gebeur het as Rabin nie doodgemaak is nie?"
As hy geleef het om nog 'n termyn te dien, 'sou ons 'n permanente ooreenkoms met die Palestyne bereik het en miskien vrede met Sirië,' het Uri Savir, Israel se hoofonderhandelaar tydens gesprekke wat tot die Oslo -ooreenkoms gelei het, aan AFP gesê.
Na die sluipmoord is die linkses in 'n algemene verkiesing verslaan en Netanyahu is vir die eerste keer tot premier verkies.
'Hy het gewerk om alles wat voorsien is, noukeurig af te breek,' het Savir gesê.
"Dink jy ons het 'n towerstaf? Nee. Moet ons altyd met die swaard lewe? Die antwoord is ja," het Netanyahu verlede maand aan 'n parlementêre komitee gesê.
Sommiges aan die linkerkant twyfel of Rabin sy doelwitte sou kon bereik na hul hoop op die gevolgtrekking as hy sou lewe.
'' N Gerespekteerde leier '
'As Rabin geleef het, sou hy 'n afgetrede, maar hiperaktiewe nie-boer wees soos Peres,' het Anshel Pfeffer, rubriekskrywer van die linksgesinde Haaretz-koerant, gesê.
"Netanyahu sou nietemin premier word en sou aanhou verduidelik waarom alles die Palestyne se skuld is."
Rabin se dogter, voormalige parlementslid Dalia Rabin, sê dat daar geen werklike gom tussen haar pa en Arafat was nie en dat hy nie op sy eie blywende vrede kon bewerkstellig nie.
'Daar is 'n gevoel dat daar 'n soort vertrouensverhouding tussen Arafat en Rabin ontstaan ​​het, maar dit was oor die algemeen baie broos,' het sy gesê.
'N Meningspeiling wat deur die pro-Netanyahu-vryblad Israel Hayom gepubliseer is, het gesê dat 76 persent van die respondente Rabin as 'n respekvolle leier beskou en dat hy met 55 persent gemis word, maar slegs 'n derde het die Oslo-ooreenkoms goedgekeur.
Palestyne het ook gemengde gevoelens oor Rabin, en onthou hoe hy as minister van verdediging tydens die eerste Palestynse intifada wat in 1987 losgebars het, 'n beroep op soldate gedoen het om die bene van oproeriges te breek.
Arafat se opvolger, die Palestynse president, Mahmud Abbas, het in 'n toespraak in die Verenigde Nasies in September verwys na die 'kanker' van die Joodse nedersetting.
Vandag, vir die Palestynse publiek, is sy eie leierskap en Rabin kenmerkend van die mislukking van die Oslo -proses.
Mening: Yitzhak Rabin se sluipmoord 25 jaar gelede was 'n mislukking van intelligensie
Die moord op YITZHAK Rabin, Eerste Minister van Israel, op die aand van 4 November 1995 deur 'n uiterste regse Jood was een van die mees traumatiese gebeure in die geskiedenis van die staat Israel. In teenstelling met die algemene opvatting dat die moord plaasgevind het as gevolg van 'n veiligheidsmislukking en swak bestuur van die Israel Security Agency (ISA), voer ek aan dat die moord hoofsaaklik te wyte was aan 'n mislukking van die ISA -intelligensie.
"The Shamgar Enquiry Commission", soos dit bekend was omdat dit gelei is deur Meir Shamgar, voormalige president van die Hooggeregshof, het sy verslag in Maart 1996 ingedien. Eerste Minister. Maar myns insiens was die bevindings daarvan ernstig verkeerd, aangesien dit vermy het om in die groot intelligensiemislukking wat tot hierdie tragiese voorval gelei het, te duik.
Op die aand van 4 November 1995 is die Israeliese premier Yitzhak Rabin vermoor deur Yigal Amir, 'n 27-jarige student wat bekend was as 'n ekstreme regse aktivis. Amir wag op die premier langs sy motor en skiet Rabin drie keer van naby, ondanks die feit dat vier van Rabin se lyfwagte die premier omring het. Amir beweer dat hy dit "vir Israel, vir die volk Israel en die staat Israel" gedoen het. Hy is skuldig bevind en is lewenslange tronkstraf opgelê.
Die vordering in die vredesproses met die Palestyne, bekend as die Oslo -ooreenkoms van 1993, het die politieke deurbraak van 'n vredesooreenkoms met Jordanië in Oktober 1994 moontlik gemaak. Rabin is bekroon met die Nobelprys vir Vrede van 1994, saam met Yasser Arafat en Shimon Peres, vir hul rol in die totstandkoming van die Oslo -ooreenkomste.
Die ooreenkomste het die Israeliese samelewing grootliks verdeel; sommige beskou Rabin as 'n held om vrede te bevorder, en sommige beskou hom as 'n verraaier omdat hy grond weggegee het wat as regmatig aan Israel behoort. Baie regse Israeliete blameer Rabin dikwels vir Joodse dood in Palestynse terreuraanvalle en skryf dit toe aan die Oslo -ooreenkomste. Daar was 'n wilde aanhitsing van rabbi's en politici van regs (insluitend Ariel Sharon en Benjamin Netanyahu), ongehoorsaamheid van verregse organisasies aan die polisie en die oppergesag van die reg, en rabbynse uitsprake wat premier Rabin as 'n verraaier beskou het omdat hy goedgekeur het dat die tweestaat-oplossing met die Palestyne.
Die protesoptogte teen die regering, en veral teen premier Rabin, self, het in 1995 verskerp as gevolg van die geweld wat gepaard gegaan het met die begin van die implementering van die Oslo -ooreenkomste. Hamas en die Islamitiese Jihad maak beswaar teen die ooreenkomste en het Israeliete met ernstige selfmoordaanvalle geteiken. Tog was Rabin se beleid om die vredesproses voort te sit asof daar geen terrorisme was nie, en om terrorisme te beveg asof daar geen vredesproses was nie.
Dit was duidelik dat premier Rabin die enigste doelwit van die uiterste regse vleuel in Israel word. Tydens 'n saamtrek in Ra'anana in 1994, marsjeer Netanyahu, opposisiehoof, langs 'n kis met die opskrif: "Rabin maak sionisme dood", wat volgens baie mense 'n rooi lyn oorskry. Die aanhitsing het dit nie verhinder nie. In 'n stadium, twee weke voor die sluipmoord, het die prokureur-generaal 'n vergadering opgesom deur te sê: 'Ek is bekommerd oor 'n mal persoon wat beïnvloed sal word deur die openbare atmosfeer van geweld en die de-legitimering van die regering en die wetstoepassing owerhede ".
Die ISA het twee geleenthede gehad om die moordenaar, Yigal Amir, te stop voor die moord op Rabin. Vyf maande voor die sluipmoord het die ISA goeie intelligensie ontvang oor die bedoeling van 'n jong Joodse terroris, terwyl slegs 'n algemene beskrywing gegee is. Maar die ISA kon hom nie identifiseer nie.Die ISA het ook 'n waardevolle agent gehad in die ekstreme politieke groep waar die moordenaar aktief was, maar hierdie agent het dit nie bevraagteken nie. Die ISA het nie geglo dat 'n politieke moord in Israel kan plaasvind nie, hoofsaaklik omdat dit nog nooit voorheen plaasgevind het nie en ook omdat daar 'n sterk geloof was in die kwaliteit van die veiligheid rondom die premier, as die intelligensie sou misluk.
Die intelligensiemislukking van die ISA was nie net om die moordenaar nie vooraf op te spoor nie, maar ook om die groot waarskynlikheid van 'n poging om premier Rabin te vermoor nie behoorlik te beoordeel nie - 'n opsie wat weerspieël word deur die openbare atmosfeer en die sterk opposisie teen die vredesproses in 'n mate wat nog nooit tevore gesien is nie. Die ISA was vasbeslote oor sy grootste bekommernis oor Palestynse terrorisme, wat moontlik sy vermoë om verder te sien, geblokkeer het.
Uiteindelik het hierdie moord die geskiedenis van die staat Israel en die Midde -Ooste vir ewig verander.
Dr Avner Barnea is navorsingsgenoot by die National Security Studies Center van die Universiteit van Haifa in Israel. Hy was 'n senior beampte in die Israel Security Agency (ISA).
► Skrywer: Avner Barnea | Datum: 04 November 2020 | Permalink
AOC trek die geleentheid af vir die vermoorde Israeliese premier Rabin, die eerste om Palestynse nasionalisme te erken
(CNS Nuus) -Huisverteenwoordiger Alexandria Ocasio-Cortez (DN.Y.), 'n selfbeskrywe demokratiese sosialis, het uit 'n gebeurtenis van American For Peace Now (APN) getrek wat op 20 Oktober geskeduleer is ter ere van die vermoorde Israeliese premier Yitzhak Rabin, wat veral bekend was vir sy vredespogings met die Palestyne.
Die kongresvrou het teruggekeer van die gedenkgeleentheid nadat 'n joernalis op 24 September vir haar getwiet het dat Rabin 'iemand is wat na bewering beveel het dat Palestynse bene gebreek moet word'.
Ocasio-Cortez sou tydens die 'virtuele geleentheid' praat oor 'die vervulling van die moedige Israeliese leier se missie vir vrede en geregtigheid vandag in die VSA en Israel.' Maar AOC het verlede week aangekondig om Al Jazeera dat sy nie die herdenking van APN vir Rabin sou bywoon nie.
Al Jazerra het gesê dat die kantoor van AOC nie die oorsaak van die ommekeer verduidelik nie, maar dui op 'n tweet wat Ocasio-Cortez vroeër Vrydag geskryf het waarin sy gesê het: 'Hierdie geleentheid en my betrokkenheid is anders aan my span voorgehou as hoe dit nou bevorder word . '"
"Die missie van Amerikaners vir Vrede Nou is om die Amerikaanse publiek en sy leierskap op te voed en te oorreed om beleid te ondersteun en aan te neem wat sal lei tot omvattende, duursame, Israelies-Palestynse en Israelies-Arabiese vrede, gebaseer op 'n twee-staat oplossing" volgens die groep se webwerf.
APN is 'n gunsteling onder liberale Sioniste omdat dit hoofsaaklik streef na vrede tussen Israel en Palestina, terwyl dit steeds erken dat beide soewereiniteit verdien. In die Israel-Palestina-debatte sou APN as 'n gematigde standpunt beskou word: hulle is gekant teen Israeliese nedersettings, terwyl hulle steeds die legitimiteit van Joodse aansprake op die land erken.
Ocasio-Cortez beweer dat hy met hierdie standpunt saamstem en het verlede jaar in 'n onderhoud gesê: 'Net soos ek Trump kritiseer, maak ek my nie anti-Amerikaans nie; kritiek op die besetting maak u nie eerlik nie. Dit beteken nie dat u teen die bestaan ​​van 'n nasie is nie. Dit beteken dat u in menseregte glo. Dit gaan daaroor om seker te maak dat Palestynse menseregte gelyk is aan Israeliese menseregte. "
'N Tweet van 24 September van Alex Kane, 'n verslaggewer van Joodse strome, oor die premier het blykbaar Ocasio-Cortez gedwing om van plan te verander:
'Dus, @AOC doen 'n gedenkgeleentheid vir Yitzhak Rabin. In die VSA word Rabin beskou as 'n liberale vredemaker, maar Palestyne onthou hom vanweë sy wrede heerskappy wat Palestynse protes tydens die Eerste Intifada onderdruk het, as iemand wat na bewering opdrag gegee het dat Palestynse bene gebreek moet word.
AOC het geantwoord: 'Hallo daar - hierdie geleentheid en my betrokkenheid is anders aan my span voorgehou as hoe dit nou bevorder word. Dankie dat u daarop gewys het. Kyk nou hierna. "
Eerste minister Yitzhak Rabin word deur baie beskou as die groot vredemaker vir die Israeli's en Palestyne. Hy is vermoor deur 'n verregse Sionis wat Rabin se steun aan die Palestynse nasionalisme-beweging gekant het. Rabin onderteken die Oslo -ooreenkomste en skud in die openbaar Yasser Arafat, PLO -leier, se hand.
'As u tydens u eie vredesbyeenkoms vermoor word nadat u 'n volledige toespraak gehou het ten gunste van die saak, nie genoeg is om herdenk te word nie, is dit moeilik om te sien wat 'n Israeliet moontlik kan doen om 'n kosherstempel van hierdie mense te verdien, en moeilik om te sien waarom hulle dit sou wou hê, "sê Yair Rosenberg, 'n skrywer van Tablet Tydskrif.
'[Rabin] is 'n figuur wat nie waardeer en gevier moet word nie, ongeag wat hy later sou simboliseer. Die besluit van AOC om uit die geleentheid te kom, is 'n besluit om aan die regte kant van die geskiedenis te staan, 'het die Palestynse regte -groep Adalah Justice Project gesê.