En soos die verhaal ontplooi, kom jy agter dat daar dinge is wat hy nie weet nie – bv dat hy sy dogter sou kon loskoop uit die dwase gelofte wat hy gemaak het (Levitikus 27). As hy maar ‘n pa gehad het wat hom geleer het wat in die wet van God staan … dan kon die totale tragedie van sy dogter se dwase dood verhoed gewees het.
Hierdie oproep van die oudstes gee aan Jefta se verhaal die potensiaal om ‘n ander rigting in te slaan, en dit slaag ten dele, soos ‘n mens dit veral in die oorwinning wat die Here hom gee oor die Ammoniete sien.
Die oudstes soek egter eintlik ‘n regeerder (rōʾš – Rigt 10:18; 11:8,9,11) en ‘n militêre leier (qāṣîn – Rigt 11:6,11), nie soseer ‘n rigter nie. Hulle wil eerder op die krag van ‘n sterk en dapper held staatmaak as op die krag van die Here wat deur sy Gees sy heerskappy laat geld.
Jefta word daarom eers aan die einde van sy lewe ‘n rigter genoem, nadat die Gees van die Here oor hom vaardig geraak het en in die oorwinning begelei het (Rigt 12:7). Sy termyn was ook nie besonder lank nie, net ses jaar.
In Jefta se kommunikasie met die Ammoniete kom ‘n mens agter dat die eintlike dispuut oor die deel tussen die Jabbokrivier en die Arnonrivier waar hulle hoofstad Rabba geleë is, gaan. Die koning van die Ammoniete vra dat die land van die Arnon af tot by die Jabbok en die Jordaan in vrede teruggegee word.
Dit was egter nooit hulle land nie! Die Ammoniete het wederregtelik hulle grens by die Jabbokrivier oorskry en Joodse gebied vir hulle self ingeneem.
Hy troef die koning met die regte inligting deur ‘n kort oorsig te gee van die Israeliete se trek deur die woestyn rondom Kanaän en die wyse waarop hulle Edom, Moab en Ammon se grondgebied geëer het deur daar rondom te trek. Sihon en Balak se dwaasheid het wel die Amoriete en Moabiete teen hulle laat draai, met die gevolg dat daardie deel in Israel se besit gekom het. Dit alles deur die Here se werk.
Die gode van die Amoriete en die Moabiete kon hulle nie red van die God van Israel nie. Ook Kemos (wat eintlik die god van Moab was) sal nie daarin kan slaag nie. Hy spot miskien eintlik met Ammon deur hulle met Moab se god Kemos te assosieer, en nie met hulle god Molek nie. Of hy verwar die twee gode.
In die proses maak hy egter ‘n dwase belofte om iemand uit sy huis te offer as hy behoue by die huis sou terugkom. Met sy terugkoms het sy dogter hom met tamboeryne en koordanse verwelkom. “Sy was sy enigste kind.” Om dit te onderstreep, sê die skrywer: “Hy het nie nog ’n seun of ’n dogter gehad nie.” Hoe hartseer.
Sy dogter gee haarself vir die gelofte met ‘n gelatenheid wat nogal aan die uitkoms van die oorlog verbind word. Sy word daarmee ‘n skadubeeld van Christus wat aan die kruis vir die sondes van die hele wêreld Homself aan die dood oorgee.
Jefta paai hulle deur hulle op hulle afwesigheid te wys en op die Here se hulp in antwoord op sy moed om alleen op te trek teen die Ammoniete.
Dit kan egter nie ‘n lelike burgeroorlog afweer nie waarin Efraim verslaan word deur Jefta en sy manne. Die oorwinning wat vir almal vreugde moes gebring het, eindig dus in ‘n grootskaalse uitwissing van Efraim met die grusame storie dat hulle Efraimitiese dialek teen hulle gebruik is.
Na hom was die onbekende Elon uit Sebulon die rigter van die Israeliete. Sy termyn was tien jaar. Ons weet niks meer van hom af nie.