Notas oor die vierde herdenking van die orkaan Katrina - Versamelings
Notas oor die vierde herdenking van die orkaan Katrina
Vier jaar nadat die waters terugtrek, onthou Megan Hill Katrina en die oomblik toe sy weet dat haar lewe nooit dieselfde sou wees nie.
1. Ek het vroeg wakker geword die oggend van 29 Augustus in die huis van my vriend Emily, waar ek 'n paar dae gebly het terwyl my kollege in die kus Alabama ontruim is. Een of ander tyd daardie oggend, terwyl ek probeer om terug te gaan slaap, het 'n muur van twee en dertig voet water in die strandgemeenskappe van Waveland en Bay St. Louis in Mississippi geslaan.
Die huis wat my grootouers op daardie strand besit het, was waar ek somers deurgebring het om saam met my pa die sonvis te vaar of op die stoep langs my ma te lees. Dit was waar ek eers op leë nagte na die water gekyk het, na die knipperende ligte van vissersbote langs die kus.
2. Al wat ek geweet het, was dat pa in die hospitaal vasgesit het, en dat die hospitaal onder verskeie voete water vasgesit het. Ek het ook geweet dat ons nie direk met hom kon kommunikeer nie. Ons het geen idee gehad hoe dit met hom gaan nie, hoe dit was vir die honderde in daardie hospitaal en die duisende wat in New Orleans vasgevang is net ná die orkaan Katrina nie.
3. Dae verby. Verslae van plundering, selfmoord, misdaad en totale chaos het gedurende die lang dae sonder elektrisiteit by Emily se huis in Florida plaasgevind. Die skool is vir 'n week gekanselleer. Die oproepe na Ma in Houston is vinnig, vinnig. Ek het my voorgestel dat alligators in ons strate swem.
Ons huis het nie oorstroom nie, het sy by 'n buurvrou verneem. Maar al die plunderaars ... beteken dit dat iemand in my slaapkamer was en my dinge steel?
4. Terwyl ons hulpeloos gesit het voor die televisies of radio's dae lank terwyl die water bedaar, kruip swart vorm deur die mistige dak of teen die versagde laken uit. Modder gaan lê en droog op die vloere en die toppe van alle meubels is nie omgeslaan nie. Houtmeubels en vloere verrot en geskil.
Enorme vlieë en maaiers het hulself ingewy in verrottende voedsel wat in die yskas agtergelaat is. Gras, bome en plante het gesterf met die infusie van soutwater, en hulle was ook bedek met grys slik. Snags het die hele woonbuurte donker geword. Liggame verrot op solder.
5. Jy dink nooit dit gaan met jou gebeur. Elke somer, en met elke storm wat naderkom, herinner meteoroloë ons aan die Golfkus dat dit so kan wees. Dit kan 'die groot een' wees. Maar jy dink nooit dat dit jou beurt gaan wees nie.
U sit deur ure se verkeer om uit die stad te kom, en dan bly u in 'n hotel in Memphis of Houston of Atlanta totdat dit verby is.
Jy gaan huis toe, maak die tuin skoon, sit die plante weer uit en vergeet daarvan. Of jy hou 'n orkaanpartytjie - skole en kantore is gesluit en jy vier. Jy kyk hoe die golwe op die meer breek en die wind die bome buig, maar jy dink nooit dit kan met jou gebeur nie.
6. Pa het op die dak gaan staan van die hospitaal, die plek waar hy sy hele professionele lewe deurgebring het. Snags kon hy meer sterre sien as wat hy ooit gesien het. In die verte het elektriese of gasbrande in ongeïdentifiseerde geboue gebrand. Hy kon skaars die bokant van sy motor onder die tebruin water sien. Sy vel begin rou raak van die gebruik van Purell om in te bad, en die muffy Augustus-hitte was amper te veel om te dra.
Slaap was byna onmoontlik. Pasiënte het die hele dag sorg nodig gehad en daar kom altyd mense in bote van omliggende huise. Van die dak van die hospitaal af kon hy die sakke sien wat hulle gebruik het toe die toilette ophou werk en die lyke wat uit die lykshuis op die eerste verdieping gevloei het. Uiteindelik, 'n paar dae na die storm, het die helikopters gekom.
7. Daar is dié waterskeiding oomblikke in die lewe wanneer jy weet niks sal dieselfde wees nie. Dit was maklik om te sien dat die eerste oggend voor die televisie, terwyl beelde van oorstroomde woonbuurte flits, dat dit alles gaan verander. Daar was niemand om op te leun nie, niemand om te draai na wie nie geraak is nie.
Niemand op wie jy kon vertrou om jou te help nie, want almal het hulp nodig. Selfs toe die heropbou begin het, was daar terugslae. 'N Nuwe dak het 'n spyker in die motorband beteken en wie weet of daar 'n winkel was wat oop was om dit reg te maak. Mense het teruggekeer, maar die stukkende stad het misdaad beteken, en misdaad beteken dat soldate op straat loop.
Die stortvloed nuwe kontrakteringsgeleenthede het soms slegte werk gedoen, half afgehandel, en daar was altyd 'n waglys. Jare het verloop voordat my ouma 'n foto aan haar muur kon hang of in 'n stoel in haar sitkamer kon sit.
8. Soms vries ek op as ek onthou. Ek is nog steeds in skok dat 80 persent van alles wat ek geweet het onder water was. Hoe kom jy oor met 'n herinnering soos daardie?
Vir diegene wat nog nie in New Orleans was nie, is die rede waarom u New Orleans nou moet besoek. En vir meer van Megan se verhaal, wat sy gedoen het ná die orkaan Katrina, lees gerus Losing my Travel Virginity: Americorps NCCC.