Ek moes nou die oggend op 'n sakebesoek na Sodom en Gomorra toe gaan en het dus met 'n ekstra halfuur in hand die Jakarandastad agter my gelaat. Al gou-gou het die draadloos my ingelig daar daar weer probleme op die hoofweg is, en toe kies ek maar liewer koers in Kayalami se rigting om te probeer om die ergste verkeer te vermy.
Die plan werk toe baie goed en sommer gou-gou seil ek by die wêreldbekende motorrenbaan verby. Net so 'n entjie verder begin ek groot advertensieborde aan my linkerkant sien. Die borde adverteer 'n nuwe 'lifestyle village' en volgens die borde gaan mens alles daar kry, van skole – pre-primer, primer en sekondêr – bergfiets paadjies, wandelpaadjies, visdamme waar mens mag vlieghengel (nie papgooi nie, let asb op!), winkelsentrums, gemeenskapsentrum, gimnasium, restaurante, skoonheidspa's, en nog sommer baie ander aanloklikhede. Daar gaan ook 24 uur sekuriteit wees en patrollies om te verseker dat almal veilig en gelukkig is.
Die borde word al groter en die versoekings al smaakliker en dan! Die MUUR! Daar is 'n tamaai muur rondom die plek en die grootste advertensiebord van almal kondig aan: "This wall is 27 kilometres long and 4 metres high!" Magtag, maar dis mos 'n moerse muur?
Ons bou natuurlik deesdae mure om ons privaatheid te beskerm en om seker te maak die ongewenste vreemdelinge bly buite. Binne die mure kan ons braai, kaal swem, geweld pleeg of sommer net dronk word saam met vriende en familie. Buite die mure dra ons ons werksklere en verdien die nodige om die muur in stand te hou. Ek self het 'n lekker fris muur om my werf en as ek langs my swembad sit voel ek wragtag soos 'n koning van alles wat ek gadeslaan. Al wat my muur nie buite hou nie is die geraas. Lorries, mense, Loftus, (Ek kan hoor as 'n drie gedruk woord voor ek dit op tv sien… geweerskote, alarms, sirenes en honde. Maar dis 'n klein prysie om te betaal vir die ander voordele wat my muur my bied.
Al die pad Johannesburg toe dink ek aan die groot muur. 27 kilo's lank en 4 meter hoog? En dis 'n mooi muur. Elke nou en dan ingelê met leiklip en dan's daar sulke ribbebene wat elke paar meter teen die muur oploop, vemoedelik om die ding te versterk sodat hy nie omval as dit reën nie. Ek kon nie die hekke sien wat mens toegang verleen tot die binnekant nie, maar ek is seker dit sal imposant en belangrik vertoon. En baie mense gaan hier koop juis as gevolg van die muur! My muur by die huis is baie goed vir die doel waarvoor hy gebou is, maar mens kyk die heeltyd teen hom vas. Maar 'n muur van 27 kilometer kan mens se familie tog sekerlik beveilig sonder dat jy elke keer in hom hoef vas te kyk as jy wil gaan water afslaan in die tuin.
En so kom ek toe by my betsemming aan en doen die besigheid wat ek beplan het en vat toe weer koers huistoe. Maar dis nou al heelwat later en selfs op my gekose agterpaadjie is daar buffer teen buffer verkeer. En soos wat my gewoonte is begin ek vir die mense in die karre rondom my loer. Hier sien ek 'n paar jong manne wat lekker sit en bier drink in die verkeer op die maat van harde musiek. Daar weer 'n vrou wat op die selfoon praat, grimering aansit, (die tyd van die dag?) 'n sigaret rook en haar kar in die pad probeer hou. En baie besigheidsmense wat of suur lyk vir die dag se gebeure of op die selfoon besig is. En net toe ek weer by die MUUR verby ry kyk ek in my spieëltjie. Die meisie in die karretjie agter my is mooi, pragtig mooi, en sy gesels met iemand op haar selfoon. Die verkeer is baie stadig en ek kan lekker van agter my donkerbril vir die mooi meisie sit ek kyk sonder om te bekommer dat ek 'n ongeluk gaan maak of veroorsaak. En toe skielik ruk sy die foon van haar oor af weg en begin snot en trane huil…
Ek skrik my byna dood! Die een oomblik nog gesels sy laggend en skertsend met haar vriend/vriendin/familielid oor die foon en die volgende oomblik tjank sy. Dan vee sy met haar handjie oor haar oë en gesels verder deur die trane maar met 'n glimlag op haar gesig. Na 'n ruk huil sy weer en dan vee sy die trane af en gesels verder.
Ek bewonder die meisie se toewyding tot 'n vrolike gesprek al kan ek in my tru-spieëltjie sien sy is stukkend van binne. Naderhand word ek kwaad vir die dom kwas aan die anderkant van die lyn. Kan hy/sy dan nie hoor hoe ontsteld my nuwe verkeer vriendin is nie? As die verkeer weer tot stilsyand kom moet ek net keer of ek vlieg uit die kar uit om haar te gaan troos en die persoon aan die anderkant sleg te sê, maar ek doen dit nie…
Want sien… Ons bou mure. Nie net om ons huise nie, maar ook om onsself. Ek kan nie sommer haar muur gaan ombliksem en maak en breek soos ek wil nie. Trouens ek kan nie sommer goedsmoeds oor my eie mure klim om haar te gaan help nie. Ons mure betsaan uit gewoontes, 'goeie maniere', rituele…
"We are creatures of habit!"
En so sit ek toe maar vir die volgende drie kilometer na die meisie en kyk wat dan lag en dan huil. En ek wonder teen wie, of wat, sy die muur gebou het. Wat verhoed haar om vir die ander persoon te skree: "Gaan skeit man! Jy maak my nou baie seer! Ek sit en huil hier en jy weet dit nie eers nie!"
Naderhand draai sy af en ek wens ek kon haar op 'n manier laat verstaan dat ek graag sou wou help as ek kon.
Maar die mure is te hoog en te lank. Hoër as 4 meter en beslis langer as 27 kilometer…
Klippe op die Afrikanerhart…
Januarie 21, 2010 in Sonder kategorie
Die het nou niks met my laaste blog oor my seun en myself te doen nie… Entlik het dit bokkerol met Afrikaners te doen. Maar ek kon nie aan 'n ander ttitel dink nie en dis nou 'n baie persoonlike moermeter-afblaas-blog die…
Ek moes gou gaan proviand inneem want vannaand is weer my beurt voor die potte. (Of dalk agter die potte en voor die stoof?) Hoe dit ookal sy… Lekker in Spar rondgeloop en met die ou Jode-anties gesels; 'n woordtjie gewissel met Jacko wat die rakke regpak, lekker met Charmaine gekorswil terwyl sy my inkopies in die geldklaviertjie inpons en toe op pad kar toe 'n grappie gedeel met Joggie, die karwag. En toe klim ek met 'n lied in my hart agter die stuurwiel in en kies koers huistoe.
Maar toe maak ek die fout om die draadloos aan te skakel.
"waar die son set (sic) – Baaaaby!
moet ek jou kom red – Baaaaby!"
Sing sy, en klink of sy op Prozac is. En dan val hy in…
"In hierdie hel van 'n plek – Baaaby!
Met 'n mes teen my nek – Baaaaby!"
En so ploeter die rymelary voort net om elke keer met 'n "Baaaaby" afgewissel te word.
Wanneer hulle die refrein as duet aantree, klink dit nogal goed. Hulle is ten minste nie vals nie! Maar nes ek ontspan en die liedjie begin geniet, kom daar weer 'n "Baaaaby"!
Ek sweer ek luister eerder na Steve se "Bloubul" (gril) as hierdie sinnelose "Baaaaby"
Kan ons nie asseblief die gebruik van die woord "baby" in alle Afrikaanse liedjies verban nie? Al noem die sangers dit 'songs' en al sing hulle in 'n 'band' by 'n opelug 'gig'…
Ek raak so die moer in ek kan my eie kak met klippe gooi…
Weereens – SORRIE!
Die gekraakte Plankie.
Kuruman, Andriesvale en verder… (5)
Na 'n paar dae se speel in die duine kies ek en die seuns koers huis toe… Swakop, Windhoek, Gobabis, Botswana, RSA, Pretoria… Van 04h00 tot 23h00… Om en by 1800 kilo's… Magtag! DIT was 'n ent…
Ons pragtige sleepwa wat by die huis moes bly!
Die twee Nanyi's agter die Landy. Snotvis, Dwayne en Tito maak die kwad vas.
Die Landy staan al weer met petrol wat kook… Warm, verlate wereld daai…
Jian, die Sjinese ingeneur, wat geen Engels of Afrikaans kon praat nie.
Ons blyplek in Langstrand tussen Swakop en Walvisbaai.
'n Baie welkome gesig na so 'n lang tyd van die huis af!
Hoop julle het dit geniet… Ek het!
Kuruman, Andriesvale en verder (4)
Dis van die hoogste duine in die wereld! Ai ons het lekkr gespeel! Bo is Number One son in die Jianshe en onder is ek in die tweetrek Nanyi besig om Duin 2 buite Walvis baai te klim.
Kuruman, Andriesvale en verder (1)
Dit het alles begin met 'n Toyota enjin wat nie wou pas in 'n Mercedes trok nie…
Sien, ons ou spannetjie is besig om voertuie voor te berei vir die 2011 Dakar wedren en ons werk al maande aan die beplanning van die jaarlikse 'SA Bike Magazine Desert Run' wat deur die nimlike Simon Fourie gereël word sodat mense die voorreg kan hê om in die duine van die Namib te gaan speel met hulle motorfietse, quads en viertrek voertuie. Ons beplan om die trippie te gebruik om ons drie prototipes te toets.
Daar is drie karretjies. Die eerste is 'n Jianshe met 'n 400cc Yamaha enjin. Soos hy staan is hy 'n speelding, en 'n baie lekker een daarby! Maar ons beplan om 'n 800cc enjin in die ding te sit en hom om te bou sodat ons die motortjie vir die Dakar kan inskryf. Met dubbeld die krag en ander modifikasies gaan dit 'n brutale renmotor wees wat sekerlik 'n paar manne se oë sal laat rek. Maar die 800 cc lê nog iewers in die toekoms. Vir nou wil ons net die veerstelsel en buisraam in die duine gaan toets.
Jianshe is 'n reuse Sjinese konglomeraat wat al Yamaha se produkte, asook 'n klomp ander goed bou, soos byvoorbeeld die alombekende AK 47. Dis die derde grootste maatskappy in Sjina, en volgens Forbes is hulle jaarlikse omset drie keer groter as Suid Afrika se jaarlikse begroting. Hulle gaan ons Dakar aanslag ondersteun.
Dan het ons twee Nanyi's. Die Sjinese motorjies kom in tweetrek en viertrek weergawes en is toegerus met 1100cc enjintjies. Bob Quoi, die bemarkingsbestuurder vir die maatskappy en Yian Kwon, die hoofingeneur, is saam met ons op die ekspedisie. Hulle wil bitter graag leer oor wat ons doen om motors vir die moordende Dakar voor te berei.
Saam met die Sjinese is ons 'n span van 12 mense.
Die oorspronklike plan was heel eenvoudig. Alles – motors, gereedskap, kampeertoerusting, kos en klere – word in die groot dienswa gelaai en dan volg ons met 'n Landrover en my Isuzu. Ongelukkig blaas die perd wat die voorhaker wa moet sleep toe sy Mercedes Benz enjin. Ons het twee dae voor ons moet vertrek Kuruman toe! Ons soek naarstigtelik rond en kry 'n fris V6 Toyota enjin by 'n skrootwerf. Baie rande later is die enjin by die werkswinkel en word hy ingebou in die perd in. En net daar begin die moeilikheid…
Die Toyota se elektronika wil nie met die meganika van die Mercedes sleepvoertuig praat nie. Daar's drie ingeneurs en verskeie werktuigkundiges in ons span en nie een kan hond haaraf maak met die probleem nie. Ons kry naderhand iemand in die hande wat 'n kenner is op die gebied van elektronika van motors en hy belowe hand en mond om ons te kom hand gee, maar hy daag toe uiteindelik nooit op nie. Twee uur die oggend van die dag waarop ons moet vertrek, gee ons bes en beweeg oor na plan B…
By ons werf staan 'n dubbeldekker sleepwa wat ontwerp is om klein sleepwaentjies te vervoer. Ons sny die boonste dek af en versterk die spulletjie sodat ons die twee Nanyi's daarop kan laai. Een van ons span besit 'n groot V8 Chev en hy sal hierdie lang sleepwa haak. Die Jianshe gaan op sy eie treiler agter die Land Rover ry. Al die gereedskap, kos en klere gaan in 'n bostreiler in en ek sleep hom met die Isuzu.
Intussen word die Nanyi's se houer op Durbanhawe deur die doane vertraag sodat hulle ook ruim drie dae later as beplan by ons werf opdaag. Nie 'n goeie begin nie…
Maar uiteindelik is die groot oomblik daar en ons trek, 'n dag laat, weg. Omdat ons die wegspring in Kuruman gemis het, moet ons nou mik vir Andriesvale, 'n klein plekkie 300 kilo's anderkant Upington. Dis 'n epiese tog en die swaar sleepwa agter my bakkie verdubbel my dieselverbruik sodat ons elke dan en wan moet stop om vol te maak. Saam met my in die bakkie is Number One Son, my oudste, Snotvis, my jongste en die twee Sjinese. Ons ry laatmiddag van Sundra af en kom sonop in Andriesvale by die Molopo Lodge aan. Dis nou via Ventersdorp, Coligny, Sannieshof, Kuruman en Upington… Magtag, maar dis 'n ent!