lewe – Francois is Ek
Posted on October 23, 2018 by Francois VDH	in Waarhede van my
Elke keer as ek begin met nog ‘n post besef ek net weereens hoeveel hierdie vir myself help. Vir die eenvoudige rede dit bring baie keer die goed wat in en om my gebeur terug in perspektief. Ek is geneig om eers lank na iets gebeur het my emosies om ‘n situasie te kan werp en dan van daar af my kop skoon te kry. Ek besef gewoonlik te laat hoeveel goed en sleg ‘n situasie was. Dan leer ek my les, meestal, beweeg aan en probeer beter te wees, besluite te maak en meer verseker te leef in wie ek is.
Maar hoe gemaak as jy besef dat jy om die bos gelei is? Hoe gemaak as die teendeel gebeur, dat jy iets vir iemand beteken het sonder dat jy dit eens besef? Dit bring tweestryd in my gemoed wanneer die goed op dieselfde tyd gebeur.
Aan die negatiewe kant werk mens eers deur die teleurstelling, die verwagtinge wat geskep en geskeur is. Dalk was dit verwagtinge wat jy vir jouself geskep het. Iemand het jou dalk eksplisiet sekere goed belowe en nooit dit gedoen nie. Omstandighede het dalk verander wat jou gebruik laat voel, hetsy deur mense of deur die breë wereld. Dit mak seer. Dit los my minder lus om weer my hand uit te reik na mense om hulle te help. Dit maak dat ek met redelike afsku begin kyk na sekere mense. Ek begin myself te blameer en oor die vingers te tik vir myself so oop maak vir pakslae. Maar wat gedoen is, is gedoen. Wat gebruik is, is weg.
Ek probeer dan myself af te skud, reg te ruk en to fokus op die goeie goed. Waarvan daar meer is as wat ons besef. Daar is mense wat werklik waardeer wat mens doen vir hulle. Partykeer is selfs die geringste iets meer werd vir iemand as wat ons besef. Ek is die laaste tyd vreeslik getref oor hoe gesprekke van jare terug mense gehelp het om te kom waar hulle is vandag. Net so, moet ek ook eer gee aan mense wat oor die jare heen vir my gehelp het om te kom waar ek vandag is.
Ek is die laaste tyd getref deur soveel hartseer wat gebeur in ons wereld. Die naweek is daar familie wat getref is deur ‘n ouer paar wat in motor ongeluk oorlede is. Die seun is in my alma-mater en dit bring terug my tyd op skool toe my aanneem-pa oorlede is. Die idee van alby ouers wat net ewe skielik weg is, is tragedies. Dit bring herrinneringe terug van destyds. Mentors wat in daardie swaar tye in my lewe getree het, gehelp het en raad gegee het. Boeke geleen het wat ek kon lees om net vir ‘n tydjie te kon ontvlug. Sport afrigters wat my gedruk het om myself te verbeter. Tyd opge-offer het en ingebou het in my. Voel hierdie mense gebruik vandag? Of sit hulle met ‘n glimlag en dink aan hoe hulle kon help? Dalk dink hulle glad nie eens aan so lank terug nie.
Sien, hier is wat my hoop gee. God het nog niemand oor my pad gestuur wat nie op my pad moes kom nie. Ja, party mense het aansienlik meer geneem as gegee, meer verwoes as wat hulle gebou het. Hy het, en bly elke dag, vir my sorg. Dalk was daar waar ek voel ek gebruik was binne Sy plan sodat ek kon gee wat iemand nodig gehad het. As ek sê God is die een wat voorsien kan ek tog nie kwaad wees oor dit wat ek gee nie. Want dit kom nie van my af nie. Dit voel dalk nie altyd op die oomblik so as jy terugkyk nie. Hetsy dit verhoudings was of geld, tyd of wat jy ookal gegee het. Die punt is, dit was nie joune nie. Dit wat jy het is tydelik. Bewaar dit soos die goeie dienskneg, maar as die Meester sê gee, moet nie jou hand toemaak nie.
Die laaste tyd is daar regtig so baie hartseer om ons, verhoudinge wat verbreek word, dood, siektes en ekonomiese druk op soveel huise. Dit voel dalk asof dit wat jy gister gedoen het jou vandag kom byt. Dit mag dalk werklik so wees. Vergewe, sodat jy kan vry wees. Vergeet, sodat jy nie verbitterd word nie. Lewe met die geluk wat op jou pad kom en kyk op. Hy sal jou nie faal nie.