Ek het na 'n man in Reno gekyk - Versamelings
Ek het na 'n man in Reno gekyk
Mary Sojourner neem die lewe in die strate van Reno waar vanuit haar dieptes van haar verslawing.
Ek sit by die venster van my kamer op die sewende verdieping in die Sands Casino in Reno. Die muurpapier is magenta en kaartvormig, die bedkassie pers formica. U wil nie van die mat weet nie. Ek kyk by die venster uit en bid. Beenkrale gly deur my vingers. Een. Tien. Twintig. Begin weer.
Vir die bevordering van alle lewende wesens
en die beskerming van aarde, lug en water.
Die lugversorger is harder as my fluister. My fluister is harder as die oggend woestynlig buite die venster, 'n venster wat die hele westelike muur van my kamer is.
Onder loop 'n man weg van die son af. Sy swart baadjie blink soos 'n kewer. Hy stop naby 'n groen vuilgoed, spring op sy hakke, kyk op en af ​​in die straat en verdwyn om die draai.
Sestig krale later verskyn hy weer en staan ​​'n paar minute en kyk na iets op die sypaadjie. 'N skaduwee. 'N Stapel klere. Die man se regterarm lig en val in die binneste Mudra van 'n man met 'n sigaret. Hy stap. Hy kyk na die kledingstapel.
Dit skuif. Ek sien 'n man - miskien 'n vrou - wat op die sypaadjie sit, teen die betonmuur leun, met bene uitgestrek oor die loop, sodat die vrou op pad werk in haar blink casino-uniform moet uitstap in die straat om te slaag.
'N Grys en swart mutt stap verby die mans. Duiwe ruk op. Hul vlerke lig lig. Die voëls kan ashoop, gebede wat van 'n brandende grond af opkom.
Die man in die swart baadjie dans. Iets oud. Die Madison. Die Boogaloo. Spring terug. Laat jou agterkant gly.
Die gebed het na my gekom 'n paar dae na die aanvalle op 11 September. Ek het die briljante misdaadroman van Eliot Pattison gelees, Skedelmantra. Die boek is in die besette Tibet geleë. Dit is 'n verhaal van slypende onderdrukking en helder hoop. Ek het laasgenoemde nodig gehad. En miskien dieper vir my gees, onderdruk nie deur geweld of afluisterings nie, maar deur my verslawings. Verslawing. Enkelvoud. Ver van uniek. Casino dobbel. Of spel, soos dit nou noukeuriger bekend word.
Ek het die mantra elke dag begin herhaal, terwyl ek mala-krale deur my vingers geloop het, aangesien ek een keer 'n rosekrans vasgehou het. 240 herhalings getrou, half soggens, half snags. Toe ek na Reno vir die Great Basin Book Festival kom, het ek die gebed 86.400 keer gemurmureer. Daar was nie meer aanvalle van Bin Laden nie. Die bloeding van Amerikaanse grondwetlike regte het eskaleer. Eksponensieel. Soos my dobbel. Eksponensieel.
Ek sit dus in 'n chroomstoel by die chroomtafel naby die venster van my Reno-hotelkamer en bid. Geen bedoeling nie. Geen hoop. Niks anders as die versekering dat duiwe soos as opstaan ​​en 'n man wat dans en dans nie. En die lig wat van sy baadjie afstorm en sidder in die rook van 'n stadige vrag wat noord beweeg.