net voor die huweliksnag – tussen familie en publiek | die ander kant
net voor die huweliksnag – tussen familie en publiek
En dan net voor die huweliksnag waaroor ‘n groot deel van die Nuwe Testament vol in grappies al vertel is, kom die openbare huwelikseremonie. Op hierdie punt is die mense naaste aan die wat nou wil lewenslank ‘n verbintenis maak hopelik darem al ingelig van wat kom (alhoewel nie noodwendig nie), en in meeste gevalle is daar ook aandag aan die derde sirkel, wetlike aspekte, gegee. In meeste gevalle word die derde sirkel ook finaal voltrek hier, en in party gevalle word daar keuses gemaak om nie die derde sirkel as deel van die ondersteuning en beskerming van die huwelik te maak nie, maar tog die tweede sirkel, die godsdienstige, die openbare ritueel, wel.
Hierdie gaan nie net oor die familie nie. Alhoewel familie ‘n belangrike deel van hierdie ritueel kan word, en hulle ondersteuning vir die huwelik ook in die rituele wat hier plaasvind ingewerk kan word. Die hele publiek is ook glad nie hier uitgenooi nie. Hierdie is die plek waar hulle wat baie naby, en hulle wat rondom die verhouding staan, saamkom om hulle ondersteuning aan hierdie huwelik te kom bekendmaak.
Predikante het nou wel nie altyd ‘n goeie naam nie, is bekend daarvoor dat hulle die werk het om seker te maak heidene is bewus dat hulle lank gaan brand, en mense wat se timing rondom seks (primêr te vroeg) nie reg is nie onder oë te kry, en lang preke uit te ruk wat niemand lekker seker is wat die doel van is nie. Maar tog is die wêreld vol mense wat stories kan vertel dat predikante nie regtig so bad is nie. Hulle is veronderstel om ‘n stem van hoop, selfs al skyn hoop onmoontlik te wees, te wees in tye wanneer dinge maar rof gaan, en soveel keer in die geskiedenis was hulle dit ook. Hulle is veronderstel om ten spyte van al die gemors in die wêreld en al die stukkende verhoudings, aan te hou roep dat liefde moet seëvier, en deurlopend op kreatiewe maniere mense deel te maak van rituele waarin hierdie ander manier van leef, die manier van liefde, onthou word. Hulle preek om ook te verduidelik hoe dit dan sal moontlik wees dat die manier van die liefde geleef kan word, en hulle praat in persoonlike gesprekke om hierdie ook in soveel unieke kontekste te help gebeur.
Een van die plekke waar godsdiens, en ook dan predikante, rabbi’s, en priesters, nog altyd ‘n groot rol gespeel het was wanneer dit by huwelike kom. Hulle dra verantwoordelikheid om rituele te skep waarin mense hulleself aan mekaar en aan hierdie mense wat nou trou belowe aan mekaar kan verbind. Maar ek vrees ons het hierdie taak verloor. Ons het verval in ‘n mooi sedeprekie en die getroue voltrekking van die derde sirkel, die wetlike aspekte, wat gewoonlik in die formulering net ‘n godsdienstige skynsel gegee word.
Hoe sal dit lyk as die kerk en ander godsdienstige instellings weer hulle rol ernstig opneem om iewers tussen die nabyste familie en die wye publiek die mense wat rondom ‘n huwelik is te help om hulleself te verbind aan hierdie mense wat nou gaan trou? ‘n Plek waar predikante nie preek nie, maar ruimtes fasiliteer sodat stories, mooi stories nie, maak-sy-naam-gat stories nie, vertel kan word. ‘n Ruimte waar simbole van verbintenis tot uiting kan kom.
This entry was posted on Donderdag, April 1st, 2010 at 8:00 vm and is filed under godsdiens, kerk, lewe.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.