Dit was nog altyd so, sê Claire. Sy’s vol teenstrydighede. “Ek’s ’n snaakse mengsel van selfvertroue en onsekerheid. Sommige dae is ek ongelooflik sterk en voel ek ek kan enigiets doen, maar ander dae sien ek net nie kans vir uitdagings nie. Dikwels vertrou ek myself nie om enigiets te doen nie, maar op ’n manier kom ek altyd reg.”
November verlede jaar was ’n besige maand met dié dat Mango Groove vir die eerste keer in 14 jaar ’n CD, Bang the Drum, uitgereik het. Sy moes keer op keer haar tyd met haar persoonlike fiksheidsinstrukteur kanselleer vir ander afsprake.
“Ons het die kreatiewe roerings begin voel. Ons het ’n webtuiste begin en die mense se reaksie was fantasties. Ons het besef daar’s ’n verlange na Mango Groove en dit kom nie net van ons nie, maar ook van ons aanhangers.”
Die groep beplan om in Maart met ’n landwye toer te begin om vir Suid-Afrikaners te laat weet Mango, soos sy liefderik na die groep verwys, is terug met ’n bang.
Absoluut. Daar was mense wat dít waarvoor ons gestaan het, gehaat het. Ek is met agterdog deur sommige wit én swart mense dopgehou. Ek het besef ons samelewing is verdeeld. Ek het dit in daardie konteks gesien en dit nie persoonlik opgeneem nie. Mense het ons naderhand met vriendelikheid ontvang soos dinge in die land begin verander het.
Nicolaas du Plessis, ’n Suid-Afrikaner in Engeland, wil weet wat jy dink van realiteitsprogramme soos Idols?
Ek was mal oor die eerste SA Idols en ek het vuriglik gestem, maar ek dink ek het nou genoeg van sulke programme gehad. Ek is mal oor ’n band. Ek verkies ’n groep mense wat saamwerk om hul unieke klank te ontwikkel bo mense wat bloot saamgegooi word oor hoe hulle saam lyk of hoe hul stemme klink as hulle ander mense se musiek sing. Ek kyk glad nie meer na enige talent-programme nie.
Mense het al snaakse goed na my op die verhoog gegooi. Ek het nogal skaam gekry toe ons een keer in Port Elizabeth opgetree het op ’n winderige dag. Ek het net begin sing: When the stars . . . en toe land ’n groot kledingstuk in my gesig. John sweer tot vandag toe dit was ’n man se onderklere. Ek het uitgebars van die lag en die band het ook begin lag.
My kleuterskoolkonsert in Johannesburg toe ek drie was. Ek was die enigste kind wat ’n solo gesing het. Die liedjie se naam was “Nutmeg”. Daar was ’n aktrise in die gehoor wat ná die konsert vir my ma gesê het: “Jy moet jou dogter op die verhoog sit, mev. Johnston.” Ek kan nie glo hoeveel selfvertroue ek op drie gehad het nie! Dít het vir my gewys om te sing is eenvoudig deel van jou of dit is nie.
’n Paar keer al. Ek onthou ek moes een keer, toe ek omtrent 12 was, veldskool toe gaan. Meisies van drie skole is Pelgrimsrus toe. Ons het saans om die kampvuur gesing. Van die meisies van die ander skole het uitgevind ek het in Annie gespeel en ná ’n ruk het ek alleen om die kampvuur gesing as hulle my gevra het. Een dag was ek in die badkamer en vier meisies het opgedaag en gesê: “Kom, Claire, sing vir ons.” Ek’t gesê ek is nie lus nie. Hulle het my in die badkamer toegesluit en gesê hulle sal die deur eers oopmaak as ek sing. Ek was histeries. Dit was die eerste keer dat ek gevoel het ek wil nooit weer sing nie. Ek gaan deur fases waarin ek myself afvra of dit my gelukkig maak om te sing. Die meeste van die tyd is die antwoord ja, maar soms is dit nee. Dis nie soseer die sing self nie,maar die druk om ’n openbare beeld te hê omdat ek sing. Dis uitputtend om heeltyd nice te wees. Ek word soms moeg daarvoor om bekend te wees omdat ek sing.
Ek het. Daar was ’n tyd dat ek nie veilig gevoel het nie – net nadat ek en my ma in 2001 in haar huis in Johannesburg aangehou is. Baie dinge het in daardie jaar gebeur, dit was nie net die aanhouding nie. Ek het my eerste solo-album uitgereik, ek was gespanne daaroor ook. Vandag is ek bly ek het nie ’n “paniek-reaksie” gehad en weggegaan nie. Toe ek verlede jaar oorsee gegaan het, het ek op Johannesburg se lughawe gestaan en gedink: Sê nou ek gaan permanent weg? Ek’t besef daar’s nie ’n manier dat ek dit kan doen nie. Die mense, die natuur, die spasie en die blou lug hier . . . ek kan dit nie los nie.
Ek was baie onseker van myself toe ek jonk was. Ek is deur alles en almal geïntimideer. Ek het twee ernstige kêrels vóór John gehad en ek was ’n nagmerrie met hulle, só jaloers. Selfs met John was ek baie jaloers. Ek het intussen aan my onsekerhede gewerk en die kwessies aangepak wat in my pad gestaan het. Dit het als uit my ervaring met my pa gespruit. Ná die egskeiding het my pa terug Engeland toe gegaan (Claire is daar gebore). Ek het hom vir 22 jaar nie gesien nie. Ek het hom uiteindelik gekontak, maar ons het nie kontak behou nie.
Ek ken John al vir 25 jaar. Ons was eers kollegas, toe vir ’n lang ruk vriende en toe het iets tussen ons verander. Dit was ’n moeilike besluit om romanties betrokke te raak omdat ons saam werk. As die verhouding nie sou uitwerk nie, sou dit ons albei se loopbane beïnvloed het. Aan die begin het ons dit ’n geheim gehou, maar vriende en kollegas het agtergekom iets is aan die gebeur. Ons het vir drie jaar saamgebly en toe getrou.
Hy is die goedhartigste, onvoorwaardelikste mens. Hy’s ook baie snaaks en slim. En hy is lief vir my ondanks al my foute.
Ná ons in my ma se huis aangehou is. Ek was besig om haar slaapkamermure te verf. My ma het buitentoe gegaan terwyl ek die kamer aan die kant gemaak het. Ek het haar hoor skree. Ek het kombuis toe gehardloop en ’n man het in die huis ingehardloop. ’n Ander man het ingekom met ’n rewolwer teen my ma se kop. Hulle het ons op die kombuisvloer laat lê. Ek het gedink hulle gaan ons verkrag en ek het my arms en bene om my ma gevou en nie gelos nie. Hulle is later weg sonder om ons seer te maak. ’n Week later was ek weer by my ma se huis besig om klaar te verf. Ek was woedend en hartseer en ek het magteloos gevoel. ’n Hondjie het buite iewers begin blaf en ek wou net skree “bly stil!”. Alles het sinneloos, ellendig en wreed gevoel. Ek het toe begin om my terapie ernstig op te neem.
Ek oefen al twee jaar saam met my persoonlike afrigter, Dickson Ngono. Hy’s ’n voormalige wêreldkampioen in skopboks. Ons oefen drie keer ’n week vir ’n uur lank. Op ander dae probeer ek kardiovaskulêre oefening doen. My skoonheidsroetine is eenvoudig: Ek gaan slaap byna nooit met grimering aan nie.