Geestesgesondheidskwessies in die onvrugbaarheidsruimte, deur JR Silver - IVF Babble
Geestesgesondheidskwessies in die onvrugbaarheidsruimte, deur JR Silver
JR Silver, skrywer agter die geïllustreerde kinderboek, "Deel sade", praat oor die druk wat sy onvrugbaarheid op sy geestesgesondheid geplaas het
Dit is 'n rukkie sedert ek laas 'n artikel geskryf vir IVF Babble en ek wonder of dit op 'n onderbewustelike vlak is omdat ek uitgestel het om te skryf oor 'n onderwerp wat op my gedagtes geweeg het sedert die vroeë dae van my azoospermie reis: geestesgesondheid.
As ek my gedagtes 'n dekade terugstuur, was ek in my vroeë 30's, binnekort getroud en salig onervare in gevegte van die gees. Vir seker, ek was 'n obsessiewe perfeksionis wat terugdateer na my vroeë skooljare, maar dit het gewoonlik in my guns gewerk, akademies uitgeblink en goed in my loopbaan gevorder. Ek was ook geseën met byna volmaakte fisiese en geestelike gesondheid, soos blykbaar die geval was met die meeste naaste familie en vriende.
In die lente van 2013 het dinge skeefgeloop
Ek en mev. Silver, nou ses maande getroud, het teruggekeer van 'n ontspanne sonnige wegbreek in die Karibiese Eilande. Ek het my gewone na-vakansie-oproep na my geliefde ouers gerig en was verstom om te hoor dat my ouer suster ongesteld opgeneem is. Ek het 'n bietjie dieper ondersoek en ontdek dat sy met borskanker gediagnoseer is. Moenie bekommerd wees nie, het ek gedink, dit is 2013, die meeste mense beveg borskanker met gemak.
Hoe baie verkeerd was ek nie. My suster is net 9 maande later oorlede na 'n baie aggressiewe vorm van trippel-negatiewe borskanker, wat in 'n groot mate veroorsaak is deurdat sy die BRCA 1-geen geërf het. Ek het ook positief getoets vir die kankergeen (gelukkig, statisties baie minder skadelik vir 'n man as 'n vrou), bevestig deur genetiese toetse op my en my suster in die somer van 2013.
Die tweede helfte van 2013 was verteer met nabye gesinstyd, terwyl ons om my suster saamgetrek het en gebid het vir 'n wonderwerk wat ongelukkig nooit gekom het nie. Ons het my suster se dood in die 12 dae voor Kersfees bedroef, maar selfs voor die feestyd uiteindelik begin het, was ek reeds terug by die werk en het 5 dae per week na Londen gereis in die pre-Covid-werkwêreld.
2014 sal sekerlik gelukkiger tye bring
Ek was weer verkeerd. Belaai met die BRCA 1-geen, en met my vrou en ek wat nog nie natuurlik swanger geword het nie, het ons die CRGH-vrugbaarheidskliniek besoek om te ondersoek of PGD (Voor-inplanting genetiese diagnose) kan 'n opsie wees om die BRCA 1-geen uit ons toekomstige geslag te elimineer. "Ja" was die antwoord, met dien verstande dat ek en my vrou baie gesonde eiers en sperms gehad het om mee te speel.
Ons het die natuur sy gang laat gaan, maar teen die somer van 2014 was daar nog geen onberispelike bevrugting nie en geduld het opgehou. Ek en mev Silver is gestuur vrugbaarheidstoetse: die vrou se uitslae het eerste teruggekom, 'n gloeiende pas. 'n Bietjie niggle in my agterkop het 'n bietjie swaarder geword. 'n Paar weke later het ek laat een Vrydagmiddag my huisdokter vir my uitslae gejaag. Tot my ergernis het die huisdokter vir my gesê hy het die resultate, maar hy sal dit nie bespreek voordat ek 'n persoonlike afspraak gereël het nie. My kop het nou gejaag en ek het die GP gedruk om my te vertel wat die resultate was.
Die huisdokter het vasgeval, maar het dit uiteindelik uitgeblaker: my spermmonster het leeg teruggekom
Om nie bekommerd te wees nie, het hy gesê: dit was hoogs ongewoon om so 'n uitslag te kry, so ons sal die toets weer uitvoer om te bevestig dat dit 'n fout was. Nog twee weke het verbygegaan, weer Vrydagmiddag het rondgetik en weer het die huisdokter stil geword. Ek en my vrou het my 35ste verjaardag by 'n pretpark gevier, ons stresvlakke het gestyg soos die dag aangegaan het, nie net as gevolg van die skrikwekkende ritte wat mev. Silver my aanhou meesleep het nie. Uiteindelik het ek 'n oproep by die huisdokter gemaak en is uit my ellende gesit: die spermmonster het weer teruggekom met nul sperm.
So hier was ek, net 15 maande terug van die Karibiese Eilande, en in daardie tydperk het ek gesien hoe my suster siek word en vinnig agteruitgaan, asook dat ek self met BRCA 1 gediagnoseer is en, om erger te maak, azoospermie.
Hoe het ek gevoel in die somer van 2014?
Om die waarheid te sê, ek het ok gevoel en nie oorweldig met skaamte of wrok nie, miskien omdat ek 'n bietjie perspektief gekry het uit die verlies van my suster wat beteken het dat, terwyl 'n onvrugbaarheidsdiagnose natuurlik uitputtend en lewensveranderend was, dit nie naastenby so erg was nie soos wat my suster oorgekom het. En my azoospermie kan eintlik as 'n massiewe positiewe beskou word, aangesien my vuurspasies beteken het dat ek nie die ellendige BRCA 1-geen aan enige toekomstige nageslag kon oordra nie.
Maar alles was nie so goed onder die oppervlak nie en dit sou later blyk dat my gewone hanteringsmeganismes waarskynlik erg uitgeput is deur onlangse gebeure. Vroeg in 2014 het dinge by die werk begin skeefloop. Ek het herhalende migraine begin kry: aanvanklik veroorsaak deur werkstres, maar mettertyd veroorsaak deur my obsessiewe gedagtes wat my bekommer oor of ek 'n migraine gaan kry. Toe begin my brein wasig raak wanneer ek ook al probeer het om enigiets wat ingewikkeld is te lees: 10-bladsy werkdokumente wat my gewoonlik 10 minute sou neem om deur te blaai, het 1 uur martelkamers geword waar ek klaar gelees het met 'n migraine en vae herinnering van wat ek gelees het. En soos die jaar verbygegaan het, het ek al hoe meer gesukkel om in die werksomgewing te kommunikeer, my gedagtes het herhaaldelik vertroebel, veroorsaak deur die geringste bietjie selftwyfel, wat in belangrike aanbiedings en ander meer onbenullige situasies gesmelt het.
Dinge het 'n hoogtepunt bereik in die Herfs van 2014
Terwyl 'n kollega voor sommige lede van senior bestuur aangebied het, moes 'n kollega nie een keer nie, maar drie keer inspring om my te red toe ek die vermoë om te praat verloor het. Ek was moedeloos en het by nabetragting 'n donker depressie betree, maar, aangemoedig deur mev Silver, het ek professionele hulp vir my geestesgesondheid gesoek.
Ek het aanvanklik CBT (Kognitiewe Gedragsterapie) probeer, maar het vinnig besluit dis nie vir my nie, die sinikus in my wat geweier het om behoorlik by die proses betrokke te raak. Toe het ek oorgegaan na hipnoterapie, maar dit vinnig opsy gegooi, ontsteld oor die gebrek aan kitsresultate wat TV-programme soos dié wat deur Paul McKenna aangebied is, my implisiet belowe het. Derde keer gelukkig het ek 'n bietjie goud geslaan: verwys na 'n Harleystraat-psigiater, en saam met my 'n baie gewillige pasiënt, het sy aanbeveel om my op anti-depressante te sit wat ook die bykomende voordeel sou hê om my angs aan te pak.
Hierdie keer het ek die proses vertrou, verhouding met die spesialis opgebou en voorberei om geduldig te wees totdat ons die medikasie tot die mees impakvolle dosis gekry het. Teen die einde van die jaar het die swart wolk begin lig. My sosiale vaardighede het teruggeborrel na die oppervlak en ek het nie meer gevrees om uit die bed op te staan ​​en soggens werk toe te reis nie. My herhalende migraine het minder gereeld geword en ek het met meer duidelikheid begin lees en kommunikeer op 'n manier wat aan my vorige self herinner het.
Maar ek het nie selfvoldaan geraak nie: In 2015 het ek tyd saam met 'n terapeut spandeer om die medikasie aan te vul, terwyl ek en mev. Silver ook begin het met paartjies berading met die wonderlikste dames van Chana, die vrugbaarheidsondersteuningsorganisasie. Hierdie laasgenoemde verhouding is een wat steeds voortduur en het 'n groot rol daarin gespeel dat ons ons spesiale gesin kon bou, met twee jong kinders wat verwek is deur my vrou se topgehalte eiers en sade wat vriendelik geskenk is deur 'n spermskenker.
Ek bly obsessief en 'n perfeksionis, want 'n luiperd verander selde sy kolle, maar, geassosieer met voortdurende medikasie, het maniere geleer om my middeljarige verstand beter te bestuur. Ek het ook kosbare tyd weg van die kantoor spandeer, nie net om my naaste familie en vriende te koester nie, maar ook empatie en aanvaarding teenoor my unieke genetiese samestelling te toon. Dit sluit die aap op my rug in, een wat dalk vir my eerste drie dekades dormant gelê het, maar nou 'n gereelde komponent is wat ek nie kan uitvee nie, maar die medikasie en terapie het dit gehelp om saam te bestaan ​​in my minder ontstelde gemoed.
Deur bogenoemde terug te lees, bevestig dit weer hoe kompleks en uitdagend die lewe kan wees, veral die hantering van geestesgesondheidskwessies in die onvrugbaarheidsruimte
Ek het nie aanvanklik op 'n vorm van behandeling afgekom wat vir my goed gewerk het nie en dit het my tyd geneem om te aanvaar dat daar nooit 'n perfekte oplossing sou wees nie. In plaas daarvan, moet elke individu wat 'n geestesgesondheidsreis beleef nie bang wees om uit te praat en hulp te soek nie en hopelik, gegewe die oorvloed van verskillende opsies wat beskikbaar is in ons toenemend diverse en aanvaardende wêreld, 'n bietjie gemoedsrus vind, vroeër eerder as later.
Vir diegene wat kan vereenselwig met enigiets wat ek deurgemaak het, is ek altyd bly om te praat – pas op, JR Silver
Lees meer van JR Silver:
blogsIVF mislukkingPGDPGS toets
Egpaar vra donasies vir IVF in plaas van trougeskenke
'N Egpaar wat agt jaar lank probeer het om 'n baba te soek, het donasies gevra om IVF -behandeling te befonds Joanna Kimble en Ryan Treleaven, Gravesend, in Kent, was verpletterd om te ontdek dat hulle nie in staat was om natuurlik swanger te raak nie ...
Nuwe studie toon dat IVF -babas geen groter risiko vir kanker het nie
Navorsers het aan die lig gebring dat daar geen groter risiko is dat IVF -babas kanker kry as wat natuurlik opgevat is nie.