Suriname padda: 'n ma wat haar vel verlaat - diere Lees Meer
Hoof diere Suriname padda: 'n ma wat haar vel verlaat
Suriname padda: 'n ma wat haar vel verlaat
Die Suriname -padda het 'n drastiese oplossing gevind vir die probleem om die voortbestaan ​​van sy bevrugte eiers te verseker: om dit in sy rug te dra.
Geskryf en geverifieer deur biochemie Luz Eduviges Thomas-Romero op 09 Junie 2020.
Die Surinaamse padda (Pipa pipa) is een van verskeie spesies wat in die water -ekosisteme van Suid -Amerika woon. Hierdie amfibieë word erken vir verskeie unieke aspekte van hul biologie. Hulle waag selde aan wal, waar hulle baie ongemaklik beweeg.
As gevolg van hul watergewoontes, vestig hulle die voorkeur in stadige vloeiende waterweë, stroompies en damme en poele in die reënwoud. Gewoonlik skuil hulle onder ondergedompelde rommel. Hulle kom ook voor in oorstroomde bosgronde.
Wat sy geografiese verspreiding betref, het die spesie 'n wye verteenwoordiging in Sentraal- en Noord -Suid -Amerika (Bolivia, Brasilië, Colombia, Ecuador, Guyana, Peru, Suriname en Venezuela), insluitend die streke van die Guianas, die Brasiliaanse Cerrado, die Amazonia en die Orinoquia. Dit is ook teenwoordig in die ooste van die eiland Trinidad (in Trinidad en Tobago).
Baie van die fisiese eienskappe van die spesie help individue om ongemerk in die rommel aan die onderkant van die agterwater te bly. Die liggaam is breed en plat, bruin of olyfgroen, en die vel het knope wat dit 'n algemene voorkoms van 'n dooie blaar gee. Die volwasse onderwerp bereik tussen 12 en 20 sentimeter.
Boonop is die kop driehoekig van vorm, met baie klein swart oë, sonder ooglede en wat soos krale lyk. Sy agterpote is lank, sterk en gewig, belangrik vir sy waterlewe. Aan die ander kant is die voorpote kort en swak, sy vingers is uitmekaar gesprei en eindig in 'n stervormige orgaan.
Dit is belangrik dat hierdie viervoetige vingerpunte op die voorpote 'n kenmerkende kenmerk van die spesie is. Volgens kenners help dit die amfibiese sonde in die werpsel om kos te vind. Sodra dit kos kry, maak vinnig sy groot bek oop om prooi soos klein ongewerweldes en visse op te vreet.
Die treffende vorm van voortplanting van die Suriname padda
Eerstens, in hierdie spesie, gaan die kleintjies nie deur 'n larfstadium nie. Die wyfie dra die eiers op haar rug, in 'n 'heuningkoek' -struktuur wat op u vel ontwikkel totdat hulle die ontwikkeling voltooi en as miniatuur volwassenes verskyn.
As dit tyd is om voort te plant, neem die mannetjies en wyfies deel aan 'n soort waterballet. Die spesie vertoon die amplexus: 'n sinchronisasie -omhelsing waarin die wyfie paai en die mannetjie bevrug.
Die mannetjie maak nou sy greep los en laat die eiers op die rug van die wyfie rol, terwyl hulle terselfdertyd bevrug word. Hierdie paai ritueel word 15 - 18 keer herhaal. Ongeveer 100 eiers word gelê en bevrug. Eiers kleef slegs aan die rug van die wyfie, moontlik as gevolg van afskeiding.
Die inbedding van die eiers, 'n ongewone gebeurtenis
Dit is interessant om te weet dat die bevrugte eiers nie aan die buik van die mannetjie kleef nie, maar slegs aan die rug van die wyfie. Binne ure, eiers sak in jou vel.
Geleidelik groei die vel om die eiers, omhul elkeen in 'n siste met 'n geil klep. In hierdie omhulsel ontwikkel die jonges tydelike sterte, wat blykbaar gebruik word in die opname van suurstof.
Na 12 - 20 weke, broeise kom uit die moeder se vel, soos miniatuur paddas skaars twee sentimeter lank. Hulle word gebore ten volle ontwikkel, behalwe vir die bifurcasie van die lobbe aan die punte van die vingers.
Normaalweg kom die kleintjies uit die rug van die wyfie op die tydstip van smelting, dit wil sê wanneer die moeder die buitenste laag van haar vel herstel. Dit is 'n vorm van ouerlike sorg omdat die eiers by haar gehou word, die wyfie gee haar nageslag 'n groter kans op oorlewing.
Alle spesies paddas in hierdie genus ondergaan 'n soortgelyke proses, hoewel dit nie altyd presies dieselfde is nie.
Die Suriname -padda word nie ernstig bedreig nie, dit word beskou as 'n spesie wat die minste kommerwekkend is. In die streek kan die plaaslike bevolking egter geraak word deur habitatverlies en agteruitgang as gevolg van ontbossing, landbou -uitbreiding en menslike nedersettings.