Die apostroof, volgens Alex Preminger (red.) se klassieke ensiklopedie, is ‘n stylfiguur waarin die afwesige persoon aangespreek word. G’n begin. middel en einde soos my standerd 8 meneer vir my gesê het nie. Die kerk kry ‘n magsposisie deurdat baie mense onder haar invloed kom, en dit is ook duidelik dat hierdie kerk tot in die eindtyd sal bestaan en ná die wegraping in die groot verdrukking gewerp sal word (Op. 2:22). Dis ‘n epiese kopknip in die rigting van J.S. Bach se Das Wohltemperirte Clavier, maar dis ook ‘n idiosinkratiese, inspirerende weefwerk van allerlei invloede en musikale verwysings: Russies, Joods, modernisties, tradisioneel, jazz, aangebied in ‘n veelheid van stemme en aksente wat wissel tussen kompleks en kinderlik … Lees meer My gedig het tot stand gekom na aanleiding van ’n gesprek met my huishulp en haar vertelling dat haar bure iemand gekry het om paadjies om hulle HOP-huis te kom lê sodat die man, wat daagliks in die tweekamerhuis gekluister was, nou met sy rystoel na buite kon beweeg. ’n Uitbetaling deur die Pad Ongelukke Fonds het dit bewerkstellig. ’n Tweede aspek wat as grondstof vir die gedig gedien het is die menigte huiswerkers wat ek op ’n vroegoggend stap in my woonbuurt teëkom en met wie ek kortliks in gesprek is en vinnige ditjies en datjies uitruil. ’n Bron van klein en groot geskiedenisse.