Bernice is in die kantore van die Top of the Town eiendomsagentskap besig om hulle mikrofilm te bestudeer. Sy het die nuwe dametjie, Carla, vertel dat sy ’n geskiedenisstudent is wat besig is om die geskiedenis van Ashton op te stel en die jong meisie was dadelik tegemoetkomend en het haar selfs gewys hoe om die mikrofilm en kruisverwysingslêer te gebruik.
Bernice is in haar noppies. Die kruisverwysingslêer is net wat sy nodig het. Deur hierdie lêer kan ’n mens vasstel watter eiendomme aan ’n spesifieke persoon behoort, mits jy natuurlik die persoon se naam het. En sy het mos Kaseph se naam.
K.A.S.E.P.H. Bernice soek deur die selluloïede skyfies tot by die K’s. Dan plaas sy die skyfie in die projektor en begin dit te bestudeer. ’n Magdom letters en syfers dans voor haar oë. Met ’n hart wat vinnig klop, soek sy die regte kolom. Kw . . . Kh . . . Ke . . . Ka . . . Maar nee, daar is geen inskrywing onder Kaseph nie! “Kom jy reg?” vra Carla vanuit die voorste vertrek.
“Ja, baie dankie. Ek het nog nie veel gekry nie, maar ek weet darem waar om te kyk.”
Hmmm, miskien moet sy kyk aan wie Joe se Supermark nou behoort. Dalk vind sy daar ’n leidraad. Sy gaan terug na die selluloïede skyfies tot sy die regte een het en plaas dit in die projektor. Weer bestudeer sy die syfers en letters in die kolomme. Aha, daar is dit! Die besigheid wat eers Joe se Supermark was, is nou Ashton Handelaars. Die bedrag waarop belasting bereken word, is R200,000 en dit behoort aan Omni Korporasie.
Sy gaan terug na die kruisverwysingslêer. Versigtig plaas sy die skyfies waarop die Ok-Om gegewens aangedui word, in die projekor. Met ’n hart wat vinnig klop, soek sy . . . Olsen . . . Omer . . .Omni. . . Omni. . . Omni. . . Omni. . . Omni. . . Sy hyg na haar asem! Amper die helfte van die dorp behoort aan Omni Korporasie. Sy gryp haar pen en begin skrywe, so vinnig as wat sy kan. Die wetlike terme is vir haar vreemd, maar sy skryf alles neer!
Voor in die kantoor lui die telefoon en Bernice kan hoor dat Carla nie te gelukkig klink nie. Sy praat in ’n gedempte stem. Dan bied sy verskoning aan. Bernice verwag dadelik die ergste.
Carla kom die vertrek binne: “Is jy Bernice Kreuger van die Basuinl” vra sy beskuldigend.
“Wie wil weet?” vra Bernice om tyd te wen.
“Jy moet dadelik gaan,” se Carla dringend.
“Was dit jou baas wat gebel het?”
“Ja, dit was. En ek sal dit waardeer as jy nie sal laat blyk dat ek jou hier agter toegelaat het nie. Ek weet nie wat aan die gang is nie en ek verstaan nie waarom jy vir my gejok het nie. Al wat ek nou vra is dat jy dadelik hier padgee. Hy kom nou hier toesluit en ek . . . ek het gesê jy was nie hier nie ...”
“O jy’s ’n skat. Baie dankie.”
“Ek het nou ’n leuen om jou ontwil vertel. Nou moet jy dit ook vir my doen, asseblief.”
Bernice gryp al haar notas bymekaar en plaas die selluloïde skyfies op hulle plek terug. “Ek was nooit hier nie,” sê sy ernstig.
“Baie dankie,” se Carla verlig. “Sjoe, ek het amper my werk verloor.”
Andy en June Forsythe se moderne woning is naby die saagmeule, Forsythe Timmerhout, geleë. Hank en Mary en ’n groepie gelowiges is in die huis byeen vir ’n gemeenskapsete. Natuurlik is Krioni, Triskal, Seth, Chimon en Mota ook teenwoordig. Hulle sit bo-op die huis se dak om sake dop te hou. Die hemelse wesens kan aanvoel dat 'n geweldige geestelike krag vanuit die huis voortkom, want die groepie gelowiges gebruik elke moontlike geleentheid om te bid. Die Jones gesin is daar, ook die Cooper’s, ’n paar van die studente, die Harrisgesin en natuurlik Ron Forsythe en sy nooientjie Cynthia. Ron het ’n paar nuwe bekeerlinge saamgebring en hy is juis besig om hulle aan die ander voor te stel.
Ná ete gaan hulle rondom die kaggel sit en almal begin om iets oor hulle agtergrond mee te deel. Bill en Betty Jones vertel dat hulle hulle hele lewe lank getroue kerkgangers was, maar eers sowat ’n jaar gelede tot ware bekering gekom het. John en Patty Coleman erken dat hulle ’n ander kerk in Ashton bygewoon het, maar dis eers toe hulle by dié gemeente aangesluit het, dat hulle waarlik voedsel vir hulle siele gekry het. Cecil en Miriam Cooper getuig dat hulle al baie jare lank kinders van die Here is en hulle verwelkom die toevoeging van so baie nuwe gelowiges.
En so gaan dit aan. Hulle kom uit verskillende agtergronde, ja selfs uit kerke wat leerverskille het, maar nou is hulle almal een in Christus met een doel voor oë: om vir Ashton te bid.
“Dis oorlog, dis wat dit is,” se Andy Forsythe beslis. “’n Mens kan nie meer op straat uitbeweeg sonder om dit aan te voel nie.”
“Vir my voel dit soos die duiwel wat in Ashton rondloop,” sê Jean Corsi. Sy en haar man Dan, is vriende van die Cooper’s. “Die Bybel sê mos hy loop rond soos ’n brullende leeu.”
“Ja,” erken Dan. “En die probleem is ons het almal net langs die kantlyn gesit en toekyk. Ek dink dis tyd dat ons bekommerd raak en op ons knieë neersak en begin bid, sodat die Here kan ingryp-”
“Ons seun gaan op die oomblik ’n moeilike tyd deur, soos party van julle weet,” erken Jean. “Bid asseblief ook vir hom.”
“Wat is sy naam?” vra iemand.
“Bobby,” se Jean en sluk swaar. Trane wel in haar oe op. “Hy het hierdie jaar by die Kollege begin en iets vreemds het daar met hom gebeur . . .” Sy breek af en begin sag snik.
“Daar is iets nie reg by hierdie kollege nie,” gaan Dan voort. “Ek sê vir julle, die goed wat die jongmense daar geleer word, is beslis twyfelagtig. Julle behoort almal seker te maak wat julle kinders daar wysgemaak word.”
“Ek weet wat julle bedoel,” se Ron Forsythe. “Dieselfde dinge gebeur ook in die hoërskool. Die kinders is met Satanisme deurmekaar. Ons tydgenote se probleem was dwelms, maar nou is dit demone.”
“Ek . . . ek weet dit klink verskriklik, maar . . . maar ek wonder soms of Bobby nie deur ’n bose gees beheer word nie,” fluister Jean gebroke.
“Wel, ek was beslis,” erken Ron. “Ek het gedurig stemme gehoor wat my allerhande dinge beveel het. Verskriklike dinge. En ek het met die eienaardigste mense deurmekaar geraak en op die grillerigste plekke geslaap. My ouers het nooit geweet waar ek my bevind nie.”
“Net soos Bobby,” erken Dan met ’n sug. “Ons het hom die laaste week nie gesien nie.”
“Maar hoe begin ’n mens met hierdie dinge?” vra Jean na ’n paar oomblikke stilte.
“Ek was natuurlik al lankal op die verkeerde pad,” se Ron ernstig. “Maar sover ek weet het ek met die Sataniese dinge deurmekaar geraak nadat ek my fortuin laat vertel het — drie jaar gelede by die karnaval.”
“Wie was die fortuinverteller?” vra iemand.
“O, hulle is die wêreld vol,” antwoord een van die ander.
“En dit wys net hoe ons dorp agteruitgegaan het,” protesteer Cecil Cooper. “Hier is nou meer sieners en fortuinvertellers en sulke dinge as wat hier Sondagskoolonderwyers is.”
“Ons sal beslis iets moet begin doen,” verklaar John Coleman.
“Dis ’n ondervinding wat ek niemand toewens nie,” gaan Ron voort. “Die ontstellendste dinge gebeur met ’n mens. Ek het een maal my liggaam verlaat en in die ruimte rondgesweef. Ek het al mense se gedagtes gelees en gesien hoe voorwerpe net doodeenvoudig in die lug rondvlieg. Ons moet almal ernstig bid dat die Here ons sal bewaar.”
Skielik begin Jean Corsi te huil. “O ek weet, Bobby is beslis met hierdie dinge besig!”
Hank besef dat hy nou die saak in die hand moet neem. “Goed, ons het hierdie probleme deeglik bespreek. Nou is dit tyd om te begin bid. Ek dink elkeen van ons het nou ’n gebed vir Ashton en die inwoners van ons dorp.”
Almal is gereed en alhoewel party van hulle nog nooit voorheen hardop gebid het nie, is die gebede tog spontaan en opreg. Namate die gebed voortgaan, is dit asof dit al dringender word. Daar is selfs trane en ’n diepe smeking. Dan begin iemand ’n loflied sing. Dié wat die woorde ken, val saam in en die ander neurie saam.
En bo-op die dak sing die engele ook saam. Hulle stemme is vloeiend en harmoniseer pragtig met dié van die menslike wesens. Triskal kyk na Krioni en hulle glimlag vir mekaar. Chimon neem sy swaard en swaai dit deur die lug. Dit glinster skitterwit. Mota staar op na die hemele, sy syagtige vlerke wyd uitgesprei, sy arms in die lug opgehef.
Vir die soveelste keer sit Kate alleen aan die etenstafel en peusel lusteloos aan stukkies kos wat by vorige etes oorgeskiet het. Diepe hartseer en frustrasie brand in haar gemoed. Marshall is nooit meer tuis nie. Dis asof iets hom aandryf en hy is letterlik dag en nag aan die gang. En sy het gedink hulle kom na ’n kleiner dorp sodat dit rustiger kan wees. Maar hierdie plek is eens so erg, indien nie erger nie. Of is dit maar net die feit dat Marshall ’n koerantman is, iemand wat nie sy neus uit ander mense se sake kan hou nie? Iemand wat ’n storie soek selfs waar daar nie een is nie! Miskien het hy die koerant liewer as wat hy vir haar het, ja,liewer selfs as vir sy dogter.
Waar is Sandy vanaand? Hulle het na Ashton gekom ter wille van Sandy, altans so het sy gedink. Maar nou loop alles verkeerd. Dit voel asof sy in ’n ander wêreld leef, alhoewel sy nog in dieselfde huis tuisgaan. En Shawn het van haar lewe besit geneem byna soos ’n kanker. Marshall het nog geen aandag aan die saak gegee nie, alhoewel hy belowe het dat hulle daaroor sou praat. Maar hy is te besig — te besig met die koerant en met sy aantreklike verslaggewer.
Kate stoot haar bord terug. Sy kan in elk geval nie eet nie. Trane brand in haar oë. Maar sy mag nie nou huil nie, want daar is besluite wat geneem moet word. Soos sake nou staan, sal sy die besluite alleen moet neem.
Aan die buitewyke van Ashton naby die ou spoorwegpakstore, is Tal in konferensie met sy krygers. Die gebou waarin hulle vergader, is ’n watertoring wat nie meer gebruik word nie.
Nathan loop op en af langs die groot watertenk. Dis duidelik dat hy ontsteld is. Sy stem vibreer deur die toring: “Ek het geweet dit sal gebeur, Kaptein. Die vyand is besig om Hogan in ’n lokval te lei. Hy raak nou te betrokke by Kreuger en sy familie verkeer in gevaar.”
“Ja,” erken Tal bekommerd. “ ’n Mens kan dit verwag. Rafar weet dat ’n direkte aanval nie sal slaag nie, daarom moet hy met omweë kom. En dit lyk asof sy strategie suksesvol is.”
“Wat kan ons doen? As Hogan sy familie verloor sal hy gebreek wees.”
“Gebreek miskien, maar nie vernietig nie. Maar dit is juis nodig. Daar is nog te veel onsuiwerheid en afval in sy lewe. Sy siel moet eers deur die werking van die Gees van God gesuiwer word en daarvoor is lyding en beproewing nodig. Ons moet sake hulle gang laat gaan.”
Nathan lyk nie oortuig nie en Guilo frons nadenkend. Dan knik hy instemmend. Dis waar wat Tal sê. Soms moet ’n mens eers gebreek word, voordat jy waarlik diensbaar kan wees.
“Kaptein?” vra hy eindelik huiwerig. “Ek verstaan wat u bedoel. Maar wat gebeur as Hogan tot ’n val kom?”
“Hogan en Busche moet albei val. Dis die kern van die stryd.” Tal praat ernstig. “Slegs wanneer dié twee mans werklik platgeslaan is, sal ons daarin slaag om die Sterkman uit sy skuilplek te lok. Dit moet lyk asof hulle albei heeltemal vernietig is.”
“Sal... sal u werklik hierdie twee manne opoffer?” vra Nathan verslae.
“Slegs tydelik,” antwoord Tal.
Harvey Cole, ’n rekenmeester wat Marshall volkome kan vertrou, stap die kantore van die Basuin in. Nadat hy en Marshall ’n paar woorde gewissel het, verlaat hy die kantore met die koevert waarin Ernie Johnson se bevindinge oor die finansies van Whitmore Kollege bevat is.
“Kyk wat jy hieruit kan wys word, asseblief. Ek sal jou vergoed deur gratis advertensieruimte in die Basuin beskikbaar te stel.”
“Dankie. Ek sal kyk wat ek kan doen.”
Nadat Harvey weg is, keer Marshall terug na sy kantoor. Hy en Bernice is besig om al die gegewens wat sy by die eiendomsagente ingewin het, deur te gaan en sistematies te rangskik. Hulle probeer vasstel of die persone wat Harmel in sy onderhoud genoem het, wel deur die Organisasie weggewerk is en of hulle eiendom deur Omni Korporasie oorgeneem is.
Hulle eerste sukses is Anthony C. Jefferson, die regter wat in Alderstraat woonagtig was. Dis duidelik dat hy deur die Organisasie weggewerk is en toe het Omni sy huis opgekoop.
“Ek wil graag weet waarom Jefferson getrek het, vir hoeveel hy sy huis verkoop het en wie nou daar woonagtig is,” sê Marshall fronsend.
“Wel, daar is net een manier. Ons sal die lys van mense van die Organisasie moet deurgaan. Ek is oortuig een van hulle woon nou daar.”
“Wat van Baker, die regter wat Jefferson se plek ingeneem het?”
“Nee, hy woon in die huis wat voorheen aan die prinsipaal van die hoërskool behoort het — ene Waller, George Waller.”
Marshall lyk meteens baie geïnteresseerd. “Aha, Waller is die een wat sy huis verloor het as gevolg van sekere belastingongerymdhede. Hy is toe uitverkoop.”
“Daar is baie soos hy. Dis iets waarna ons behoort te kyk.”
“Ja, ons sal die belastingkantore moet fynkam. Baie mense se belastingsgelde raak iewers verlore. Ek kan nie glo dat so baie mense se belastinggelde foutief is nie.”
“Dit lyk asof iemand die fondse in ’n ander rigting gekanaliseer het en dus is die belasting nooit betaal nie. Hier is iets baie onderduims aan die gang.” “Wel, Lew Gregory, die vorige tesourier, het niks daarmee te doen gehad nie. Kyk, hy was verplig om te bedank as gevolg van een of ander aanklag en nou is Irving Pierce aan bewind. En hy is ’n Omni- man.”
“Wat het jy oor burgermeester Steen?” vra Marshall na ’n oomblik stilte. Bernice bekyk haar notas.
“Hy het sy huis onlangs gekoop. Die transaksie lyk wettig, maar wat interessant is, is dat sy huis vroeër aan die vorige polisiehoof behoort het. Hy het ook die dorp om een of ander onbekende rede verlaat. Miskien is dit bloot toevallig, miskien nie.”
“Wat ek nie kan verstaan, is dat die mense wat dan so weggewerk is, nooit iets gesê het nie. Ek sal nie dat die staat sommer my huis onder my kom uitverkoop sonder om baie indringende vrae te stel nie.”
“Weet jy dat die Carlucci’s hulle huis aan Omni verkoop het vir die belaglike bedrag van RI0,000.”
“En nou woon een of ander nuwe intrekker seker in hulle huis.” Marshall blaai deur die papiere voor hom. Hierdie besigheid neem nou onrusbarende afmetings aan.
“Kom ons gaan ’n bietjie die Kollege se raadslede na,” sê hy.
“Ek weet verseker dat Pinckston se eiendom aan Omni behoort,” sê Bernice fronsend.
“En Eugene Baylor?” Albei van hulle vroetel tussen die papiere voor hulle en Marshall vind die inligting. Soos hulle verwag het, word sy huis ook deur Omni besit.
“Dit lyk asof alle lede van die Organisasie in huise woon wat aan Omni behoort.” Marshall trek sy skouers op. “Dis seker logies. As ’n mens ’n universele bewussyn wil kweek, moet alle indiwidualisme uit die weg geruim word.”
Een vir een gaan hulle die Kollege-raadslede na. Agt van hulle bewoon huise wat aan Omni behoort. Enkeles huur woonstelle wat ook deur Omni beheer word.
“Nou ja, ons weet ten minste dat dit nie toeval kan wees nie. Hierdie hele besigheid is goed georganiseer.”
“Ek wonder net watter inligting Lemley vir ons sal kan oopgrawe?” sê Bernice.
“Beslis dat Kaseph en die Omni Korporasie gekoppel is.” Marshall sug en skud sy kop. “Wat my ontstel, is dat die meeste van wat ons sover vasgestel het, wettige transaksies is. Iewers moet daar oneerlikheid en korrupsie wees, maar hoe gaan ons dit bewys?”
“Maar Kaseph kan tog nie die hele dorp oorneem nie? Dis tog verregaande.”
“So sê ons. Nogtans is alles skynbaar wettig.”
“Iewers moet daar ’n kraak in hulle mondering wees.”
“Dan moet ons seker elke persoon wat uit Ashton weg is, probeer opspoor en vra wat fout gegaan het.” Marshall praat fronsend. “Ons kan die nuwe intrekkers besoek en hulle uitvra oor hulle verhouding met Omni en die Universele Bewussyn Vereniging. Ons kan almal vra wat hulle van meneer Kaseph weet. Ons kan sekerlik meer ondersoek instel na die doen en late van die Omni Korporasie.” Hy vryf sy hande gespanne ineen en sy stem klink hard. “Daar is baie wat ons kan doen.”
“Marshall...” Bernice klink onseker. “Wat is fout? Ek kan sien daar is iets wat hinder.”
Marshall gooi sy potlood op sy lessenaar neer en leun in sy stoel terug. Dan sug hy diep en skud sy kop: “Bernie, ons is dwaas om te dink dat ons nie deur hierdie dinge beïnvloed sal word nie.” “Ek . . . ek het ook al daaraan gedink. Hulle weet ons snuffel rond. En hulle sal dit nie sommer so aanvaar nie.”
“Ek dink hulle het Sandy reeds in ... in hulle hande.” Marshall skrik vir sy eie woorde. Dit klink so koud en onpersoonlik.
“Ag, ek weet darem nie. Is jy seker daarvan?”
“Ek is van niks meer seker nie . . . niks nie.”
“Maar wat kan hulle eintlik doen? Ek glo nie aan hierdie mistisisme en kosmiese stories nie. Dis sommer onsin.”
“Jy kan maklik praat, want jy is nie godsdienstig nie.” Marshall skud weer sy kop. “Maar sê nou maar ons word soos Harmel . . . uitgeworpenes wat net oor die bonatuurlike praat. Sonder familie of vriende?”
“Wel, Strachan het darem sonder probleme uit die besigheid losgekom.”
“Jong, ek wonder of ons regtig besef waarvoor ons onsself ingelaat het.” Marshall gryp haar hand en hou dit styf vas, byna desperaat. “Ons is al so diep betrokke, ons kan nie meer terugtrek nie. Of kan ons dalk? Moet ons nie maar alles los nie?”
“Nee, jy weet ons kan dit nie doen nie.”
“Ja, Bernie, jy’s reg. Ek kan nie. Maar jy kan dalk. Gaan soek ’n ander werk, by ’n tydskrif of so iets.”
Sy skud haar kop en hou sy hand styf vas. Dan glimlag hulle vir mekaar.