Tien jaar gelede het my lewenslustige moeder skielik ’n beroerte gekry. Sedert die beroerte kon sy nie langer alleen woon nie.
Dit het baie stremming op my verhouding geplaas, maar ek het probeer deurdruk, want my ma was nie vir my ’n las nie. Ek wou haar ook nie so laat voel nie.
Die ander drie kinders gaan kuier nie by my ma tensy ek hulle daaroor aanspreek nie. Hoe vergeet ’n mens jou ma? Hoe slaap jy met die wete dat sy haar lewe lank na jou omgesien het en jy, wat welgesteld is, nie twee sent per maand aan haar kan afstaan nie?