Moet wetenskap gemobiliseer word soos die Eerste Wêreldoorlog om die klimaatskrisis te beveg - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Harrison Moore / Unsplash, EAT
Ons het almal behalwe die argument oor klimaatsverandering gewen. Die feite is nou onomwonde en klimaatsverloëers is besig om 'n verlore stryd te kry. Kommer het die politieke agenda verhoog, en groot ekonomiese instellings soos die Wêreldhandelsorganisasie en die Bank van Engeland beklemtoon die toenemende ekstreme klimaat as 'n sentrale risiko vir welvaart en welstand van die mens.
Nou begin die tweede, nog moeiliker fase van die stryd - wat presies daaraan gedoen moet word. Meer spesifiek, hoe hanteer ons klimaatsverandering sonder om diegene op die drumpel van armoede in te dompel verdere swaarkry? Sonder om ons alreeds te beskadig brose biodiversiteit? Sonder om ons te dreig reeds besoedel water en lug?
Voorgestelde oplossings om klimaatsverandering te hanteer, verskil geweldig ten opsigte van hul voordele en slaggate. Neem my eie navorsingsveld van landskapsekologie. Sommige voorstelle is oorweldigend positief. As ons byvoorbeeld woude plant om meer koolstofdioksied uit die atmosfeer te absorbeer, kan ons dit doen help om die natuurlewe voort te sit te midde van droogte. Dit hang egter van bosbousamestelling af - die vinnigste groeiende bome wat die meeste koolstof bevat, is eintlik minder voordelig vir wild as gemengde woud.
Maar ander oplossings het kommerwekkende verhandelings. As ons byvoorbeeld biobrandstof baie plant, kan ons uiteindelik verminder waterbeskikbaarheid, luggehalte en biodiversiteit, soos voorheen op 'n wêreldwye skaal.
En ander op natuur gebaseerde oplossings is 'n bietjie gemengde sak. Die herbevogting van veenlande sal hulle help om koolstof op te berg (veenbokke is ons belangrikste koolstofopslag, belangriker as bosse). Maar herbetering van turf beteken minder land vir die landbou, tensy ons nuwe maniere ontwikkel om voedsel in nat turfland te kweek ("paludiculture"). Soos u kan sien, raak dit baie vinnig ingewikkeld.
Watter pad moet ons neem? Johannes Ludwig / Unsplash, EAT
Verby blou lug wetenskap
Daar is duidelik 'n sleutelrol vir die wetenskap in die informasie van die beste oplossings, maar nie net enige ou wetenskap nie. Ons het 'toegepaste' oplossingsgerigte wetenskap nodig.
U kan hier 'n sekere dringendheid opspoor. Ek stem nie saam met die sogenaamde "blou lug" -wetenskap nie - wetenskap ter wille van sy eie belang - waar ons die wêreld verken met 'n gevoel van ontsag en nuuskierigheid, sonder die bedoeling van onmiddellike toepassing (selfs al is daar uiteindelik een - soos baie vooruitgang in genetika sal getuig). Dit is net dat die tyd vreeslik kort word. In 2018 het die IPCC gewaarsku dat ons net 12 jaar het om kweekhuisgasvrystellings te halveer om wêreldwyd te bly gemiddelde opwarming onder 1.5 ° C, en vermy beduidende risiko's van ernstige negatiewe gevolge. Ons het nou net meer as tien jaar oor, en in die laaste jaar het ons eintlik verhoogde wêreldvrystelling.
En ongelukkig is die wetenskap, soos dit vandag meestal beoefen word, nie die taak om tydige kennis oor oplossings vir klimaatsverandering te lewer nie.
Oorweeg die manier waarop wetenskap tradisioneel gefinansier word: 'n span wetenskaplikes bid vir navorsingsbefondsing, en die aansoek-hersieningsproses en administrasie duur ongeveer 6-12 maande. As dit befonds word, duur die navorsingsprojek ongeveer drie tot vyf jaar, met resultate wat aan die einde van die projek aan "belanghebbendes" verskaf word. Dit behels gewoonlik 'n nominale werkswinkel waarby 'n paar deelnemers van sake, liefdadigheidsorganisasies en miskien 'n beleidsamptenaar betrokke is (hoewel hulle op daardie stadium heel moontlik belangstelling in die projek verloor het omdat die beleidsvrae voortgegaan het). Dit is nie geskik vir 'n doel vir 'n klimaat nood.
Alhoewel daar in onlangse jare 'n "ko-ontwikkeling" van navorsing was - met samewerking met belanghebbendes om belangrike navorsingsvrae te ontwikkel, bestaan ​​dieselfde problematiese tydsverloop, maar ook die beperkte konneksie tussen wetenskaplikes en diegene wat die antwoorde benodig.
Dit is nie die enigste manier om dinge te doen nie. In die verlede het regerings baie nouer met wetenskaplikes saamgewerk om op noodgevalle te reageer. Oorweeg die Tweede Wêreldoorlog, toe daar groot staatsfinansiering was om kennis te mobiliseer om oplossings te bied vir kommunikasiekwessies (beide die oordra van boodskappe en ontsyfering), voedselvoorsiening en verdediging. Die VSA en die VK het byvoorbeeld saamgewerk aan die Manhattan-projek die kernbom te ontwikkel wat uiteindelik gelei het tot burgerlike kernreaktors. Staatsbefondsde navorsing gedurende die Koue Oorlog het intussen gelei tot die ontwikkeling van Die internet.
'N 1940-vergadering van wetenskaplikes van Manhattan Project. Amerikaanse regering
'N Direkte benadering
Maar vandag, te midde van die klimaatkrisis, word die vermoë van die regering om sy eie navorsing te laat doen, verminder omdat die meeste navorsing deur die Britse navorsingsrade opdrag gegee word. Hierdie rade kan beter werk met die lewer van mededingende navorsing, maar die minder gesentraliseerde en ministeriële beheer van wetenskaplike befondsing maak dit moeiliker om te reageer op die uitdaging om tydige oplossings vir klimaatsverandering te bied.
Wat is die antwoord? Ons kan hier 'n les van die Ministerie van Verdediging neem, wat iets ontwikkel het wat hulle 'n noem ' Versmeltingsleer om komplekse probleme te hanteer deur 'n meer holistiese benadering te gebruik. Dit behels 'n strategiese beleidsontwerp, gebruik maak van vooruitsigte metodes en integrasie oor departemente heen. Op dieselfde manier het die departement van die omgewing, voedsel en landelike aangeleenthede onlangs 'n "Stelselnavorsingsprogram"Wat daarop gemik is om die kundigheid van die akademiese gemeenskap te benut om die implikasies van verskillende beleide om netto kweekhuisgasvrystellings te bewerkstellig, te begryp. Ek adviseer hulle tans oor die ontwerp van hierdie program.
Tog is daar hier steeds 'n vermiste speler: die burgerlike samelewing. Omdat elke poging om 'n koolstofvrye toekoms te ontwerp, burgers vanaf die ontstaan ​​daarvan moet betrek, sodat beleidsoplossings realisties is, demokratiese legitimiteit het, en mense 'n gevoel van mag en agentskap gee om op klimaatsverandering te reageer. As sodanig sal wetenskaplikes en die regering met burgerwetenskaplike groepe moet saamwerk om 'n nuwe bewysgebaseerde deelnemende demokrasie te bewerkstellig. En dit moet op groot skaal in alle aspekte van die Britse samelewing en ekonomie plaasvind om die netto nul-emissies suksesvol te bewerkstellig en aan te pas by klimaatsverandering.
Onlangs het die burgerlike samelewing groepe soos Uitwissing Rebellie het gevra vir "burger vergaderings"Om klimaatsverandering te hanteer. Hulle beveel aan dat wetenskaplike "kundiges" op hierdie panele moet wees. Tog kan geen enkele kundige al die antwoorde lewer nie. In plaas daarvan moet elke burgervergadering en plaaslike raad met 'n netwerk van wetenskaplikes (ekonome, ekoloë, sosiale wetenskaplikes, ingenieurs en meer) in 'n deurlopende dialoog gekoppel word om tydige bewyse te lewer oor oplossings vir klimaatsverandering.
Dit verg niks minder as 'n uitgebreide mobilisering van wetenskaplike kennis op 'n groter skaal as ooit bereik nie. Maar net soos in die oorlog, is ons welvaart, welstand en die toekoms van ons kinders baie bedreig. Dus, om die slagspreuk in oorlogstyd te omskryf: wetenskaplikes, burgers, die regering, "U land het u nodig" - om saam te werk.
Oordryf hoeveel CO₂ geabsorbeer kan word deur boomplanterisiko's wat wesenlike klimaataksie belemmer