'n Heilige skêlwoordjie
So paar dae terug, gooi ek myself op my bed, moeg na 'n dag se struikelblokke en moeilikhede. Op my werkstafel lê my hoop papiere en knipoog vir my, vol wetend vir die werk wat vir my wag. Met 'n kreun draai ek op my ander sy, trek die kussing oor my kop en gryp my getroue lewensmaat – my selfoon (maar ook net vir so lank af wat die battery vol is).
Ek gee gewillig in tot my media rituele en maak Facebook eerste oop. Tussen al die "ek is verloof" en "ons is so lief vir mekaar" het daar een video my oog gevang. Die video het 'n pa met twee klein dogtertjies, besig om inkopies te doen. Die jongste reik toe uit om 'n speelding te vat wat gewoonlik op die grond te vinde is toe die oudste die boks uit haar hand slaan en hard skree "NEE, jy mag nie kry nie". Die pa was woedend en vereis onmiddellik dat die oudste omverskoning moet vra vir die jongste, maar sy wou nie dit doen nie. Die jongste het na 'n rukkie aan haar pa se mou getrek en gesê dat "dit okay is" en dat sy haar suster klaar vergewe het. Die pa skud net sy kop en antwoord: "Dis goed dat jy haar vergewe het, maar dis nie waaroor dit gaan nie. Jou suster moet leer om omverskoning te vra wanneer sy iemand seer gemaak het". Na 'n rukkie en nadat die pa die oudste geleer het hoe om jammer te sê, loop daar 'n vrou verby (mandjie in hand en selfoon teen oor) en stamp die oudste uit die pad uit. Natuurlik het die vrou nie omverskoning gevra nie en toe hy omdraai, kyk hy in sy oudste vas wat vra: "Hoekom moet ek jammer sê, maar nie sy nie?"
Die video het my omkant gevang en ek onthou hoe ek gedink het, "hoekom vra sy nie net omverskonning nie?", maar ek wou my hoed meer afhaal vir die pa en die verduideliking en lesse wat hy moet doen en probeer leer. Ek dink baie ouers kan saam stem dat dit nie altyd maklik is om die wêreld se nonsens vereenvoudig te verduidelik nie. Tog, een vraag het my bygebly; hoekom is dit so moeilik om jammer te sê? Hier moet ek ook byvoeg, ek verwys nie na die maklike "ek is jammer" wanneer jy perongeluk in iemand vasloop nie. Ek verwys ook nie na die "jammer" wat jy vir jou ou of meisie gee net om hulle gelukkig te hou nie. Ek verwys na daardie "jammer" waar jy weet jy was verkeerd en waar jy jouself moet bring om die "jammer" te bedoel.
Dalk het dit te doen met die feit dat ons selfsugtige mense van hart is. Alles wat ons doen, moet ons bevoordeel op die een of ander manier. Om jammer te sê, en dit te bedoel, beteken ons met erken dat ons die skuldige is. Ons moet erken dat ons verantwoorlik is vir iemand anders se grief en ongelukhede en ons moet ons nederig oorhandig aan daardie persoon vir sy/haar oordeel.
Sjoe, nê? Dit klink nie lekker of reg nie. Ek meen, hoekom moet ek myself oorgee aan Karen se oordeel wanneer sy voor my ingery het? Sien julle wat ek daar gedoen het in daardie sin? Een woord – selfregverdiging. 'n Giftige woordjie volgens my. 'n Woordjie wat die top punt van die eie ek verteenwoordig. Dalk wil ons nie die skuldige wees nie, want die skuldiges lyk nooit goed in die publieke oog nie. Ons kan maar net na jou algemene klein dorpies toe gaan om hierdie perfek in aksie te sien.
"Het jy gehoor dat...hulle verneuk...weet haar..."
Ek dink julle kon daardie dialoog self invul. Ons skinder en hou ook baie daarvan om eerder oor iemand anders se tekortkominge te praat as ons eie. Die ding is, ons hou ook nie rekenskap vir wanneer ons die ontvanger raak vir daardie einste skindertonge nie. Ons hou nie rekenskap vir wanneer ons in 'n winkel instap en al die oë volg jou soos 'n valk sin nie of wanneer ons in 'n kamer instap en almal bly eweskielik stil nie. Dis 'n ander tipe aaklige gevoel.
Okay, so, ons skinder, ons selfregverdig en ons sê jammer net wanneer dit ons kan bevoordeel, maar wat sê die Bybel oor omverskoning vra? Met die hulp van Happy, healthy and prosperous.com, kon ek die antwoord kry. Volgens die skrywer, staan daar nêrens is die Bybel "ek vra omverskoning" nie, maar die aksie en raad van omverskoning te vra voorkom regdeur die Bybel.
Die eerste ding wat jammer vereis is nederigheid. Nederigheid vereis dat jy jouself nederig en besef dat 'n situasie nie net oor jou gaan nie, maar oor die ander persoon ook. Albei van julle is in 'n onsmaaklike situasie en daardie persoon mag dalk groter probleme hê as jou gekneusde ego. Daar word reeds gesê, jy weet nooit waardeur 'n persoon gaan nie tot jy vra of 'n myl in hulle skoene loop nie.