April « 2012 « Chiroblog
Argief vir April 2012
Skakel tussen die swam Geomyces destructans en wit Neus-sindroom (WNS): eksperimentele bewyse.
Dit is in "Verrigtinge van die Nasionale Akademie vir Wetenskap" (PNAS), 'n Amerikaanse tydskrif, dat die studie is gepubliseer (die 10 April 2012). Die oorspronklike manuskrip is aan die koerant 9 Januarie 2012 deur die Kanadese navorsers by die Universiteit van Manitoba in Winnipeg. Die eksperimentele werk is toegelaat om die verifikasie van die oorspronklike 3 postulaat van Koch, dat die inenting van die organisme veroorsaak die siekte geïsoleerde. Meer, Volgens hierdie skrywers, White Neus-sindroom (WNS) en dodelike kenmerke waargeneem word in vlermuise (Myotis lucifugus) geënt en dan geplaas in winterslaap, ongeag van die geografiese herkoms van die druk wat gebruik word (Europese of Amerikaanse). Die resultate van hierdie studie is ten gunste van die hipotese van 'n uitheemse spesies van Europese oorsprong dat die stelselmatige progressie van die swam aan die Amerikaanse Weste en die wye verspreiding reeds was Europese te beskryf. Hierdie perspektief verskyn voldoende om te verduidelik, tot op hede, die verskil in sensitiwiteit waargeneem bevolkings van die Amerikaanse en Europese bat. 'N antieke evolusionêre geskiedenis van die swam met vlermuise van die Ou Wêreld, wat nie voordelig is in die nuwe wêreld waar die swam is 'n paar jaar gelede, sou bevoordeel het die aanpassing van die spesies van die ou-kontinent en het gehelp om die beperking van die patologie gepaardgaande met die teenwoordigheid van die fungus. Om die laasgenoemde hipotese sal geverifieer word indien die genetiese meganismes van weerstand teen infeksie deur die swam kon opgespoor word nie in die Europese vlermuise, terwyl hulle afwesig is, of baie minder verteenwoordig, bat bevolkings in die VSA. Die bekragtiging van hierdie moontlikheid en / of eksperimentele bewyse sal ongetwyfeld die risiko wat verband hou met Geomyces destructans vir Europese kolf bevolkings.
Bron:Warnecke, Die. et al., 2012. Inenting van vlermuise met Europese Geomyces Destructans Ondersteun die roman patogeen hipotese vir die oorsprong van die Wit-Neus-sindroom. Verrigtinge van die Nasionale Akademie van Wetenskappe. Beskikbaar by: http://www.pnas.org/content/early/2012/04/03/1200374109 [Besoek Mei 10, 2012].
Gepubliseer in Suid-Amerika, Biogeografie, Europa, WNS | No Comments »
Africhiro : chiroptérologique, 'n ekspedisie in Afrika
Sondag 8 April 2012
Daar is nog baie om te verstaan oor die chiroptérofaune van Wes-Afrika, insluitend die verspreiding en ekologie van hierdie soogdiere. Met die toestemming van die plaaslike owerhede en die wetenskaplike ondersteuning van Jakob Fahr, 'n opname van 'n tydperk van 5 Moise November 2010 tot Maart 2011, in drie lande in Wes-Afrika uitgevoer is. Samewerking is in Mauritanië ontwikkel met die park gesag, Senegal met die Ministerie van Water en woude en die International Mission LPO en Mali met die Ministerie van Bosbou en duisend Spore in Frankryk in Vercors.
So, 407 individue op 54 Saans vang, van 34 verskillende spesies vasgelê is (met die behoorlike magtiging), gemeet en wat in hierdie studie geïdentifiseer. Meer, 25 huise met kolonies van vlermuise is beskryf. Resultate op die genetika en die geluid van vlermuise word bestudeer.
As die werk van die verkryging van kennis oor die spesies vlermuise in Wes-Afrika is nodig, sal wees wat noodsaaklik is vir egpaar 'n ontwikkelingsprogram beskerming van sommige deposito's, veral noemenswaardige getalle van kolonies. Meer, 'n bewustheid van hierdie soogdiere met die plaaslike bevolking bly 'n onvermydelike aspek van die bewaring van vlermuise in Wes-Afrika, veral spesies troglophiles,.
Meer vir die blog geskep vir hierdie projek : africhiro.canalblog.com
Kolonies Rhinolophus fumigatus van 1200 individue binne 'n kremetart in Senegal, in die omgewing van Joal-Fadiouth.
'N vlagskip-spesies van chiroptérofaune van Wes-Afrika: Lavia voorkop of BAT-winged oranje.
Tags : Afrika, VeldGepubliseer in Afrika, Bewaring, Taksonomie, Veld | No Comments »
Waarom vlermuise is nagdiere ?
Ten spyte van die baie spesies van vlermuise (+ van 1200 regoor die wêreld), dit is amper alle aktiewe byna uitsluitlik in die nag ! Slegs 'n paar diere van die see-eilande soos Noctule des Açoresis bekend vir hul daaglikse gedrag en soms, ander spesies van die gematigde en tropiese gebiede is in die lig van die dag in die aktiwiteit waargeneem. Hierdie waarnemings, bly egter relatief skaars.
Gedurende die dag, verskeie probleme vir vlermuise. Eerste van alles, Dit is in kompetisie met insekvretende voëls soos swaeltjies (Hirundininae) of windswaels (Apodidae). Nagjag sal toelaat dat vlermuise 'n ekologiese nis nie uitgebuit word deur voëls te ontgin. Toe, vlermuise vlieg in die daglig, is waarskynlik aangeval te word deur roofdiere soos roofvoëls (Accipitridae, FALCONIDAE). Hierdie risiko van predasie is ook die nag (voormalige: uile, Valke) maar is baie laer. 'N Derde aanname word aangedryf in 'n onlangse artikel, terwyl Voigt et al. (2011). Sonlig geabsorbeer word deur die vlerke van vlermuise sal lei tot 'n toename in die koste van die vlieg in die lig van die dag. Jag dae sal voordelig wees slegs indien die energie wins is relatief is en dat die verhoogde risiko van predasie is laag. Die skrywers stel om 'n evolusie van die vleuel kleur donkerder skakerings wat sal maak dat die kolf minder waarneembaar deur roofdiere, so vasvang vlermuise in die donkerte van die nag.
Yann 1 Meriadeg
C. C. Voigt en D. Lewanski (2011). Vasgevang in die donkerte van die nag: termiese en energieke beperkings van daglig vlug in vlermuise. Verrigtinge van die Royal Society B. Biologiese Wetenskappe, 278 (1716) 2311-2317.
Tags : kolf, Ekologie, EvolusieGepubliseer in Etologie, Evolusie aanpassing | 2 Comments »
Kolf, Tags helder en vliegrigting
Was jy vertroud is met die gebruik van etikette vir die lig vlermuise op te spoor ?
Ouer modelle het gehelp om diere op te spoor en hulle akoestiese emissies te teken.
'N nuwe generasie van die lig tags is nou onder oorsig, hulle in die lug wat 'n lig roete
vir 'n paar oomblikke. Die materiaal is nog in ontwikkeling, maar hier is uitsluitlik die rigting van 'n gemeenskaplike Pipistrelle (Pipistrellus pipistrellus), toegerus en gemonitor naby Lake Constance in Duitsland. 'N baan vir die mees atipiese !