Engelse tee - Interessant
Engelse tee word in 1764 in die Salon des Quatre-Glaces in die Palais du Temple in Parys bedien.
Engelse tee bedien in die Salon des Quatre-Glaces in die Palais du Temple in Parys in 1764 [die karakters].
Titel: Engelse tee word in 1764 in die Salon des Quatre-Glaces in die Palais du Temple in Parys bedien.
Skrywer: OLLIVIER Michel Barthélemy (1712 - 1784)
Skeppingsdatum : 1764
Afmetings: Hoogte 530 - Breedte 680
Prentverwysing: 93-000137-02 / MV 3824
Titel: Engelse tee bedien in die Salon des Quatre-Glaces in die Palais du Temple in Parys in 1764 [die karakters].
Datum getoon: 1764
In 1764, toe hy skilder Engelse tee word in 1764 in die Salon des Quatre-Glaces in die Palais du Temple in Parys bedien, doek voltooi in 1766, Michel Barthélemy Ollivier is 'n vyftigjarige man wat sterk gevestig is in die kuns van drukkuns, geskiedenis en genre-skilderkuns. 'N Leerling van Charles-André Van Loo, hy is 'n hegte vriend van laasgenoemde se neef, Louis-Michel, sy kollega, wat hy in die 1730's na Spanje vergesel aan die hof van Philip V van Spanje. Soos sy alter ego, het hy in die vroeë 1760's na Frankryk teruggekeer, eers erken deur die Académie de Saint-Luc vir sy genrestonele (1764), daarna deur die Académie royale de peinture (1766), waar Louis -Michel Van Loo het hom vier jaar vantevore voorafgegaan. Hierdie word in diens van die koning die gewone skilder van prins Louis-François de Bourbon-Conti (1716-1776), 'n gesogte militêre leier, kleinseun van die Grand Condé, en een van die sleutelfigure van die prins se opposisie teen Louis XV, sy neef.
In hierdie twee kunstenaars, wat deur kommissie tot lewe gebring word en wat nie die politieke betekenis van amptelike vertoë onbewus is nie, is daar 'n besondere smaak vir getuienis oor die daaglikse lewe en die intimiteit van volwassenes, in 'n tyd waarin filosofie besig is met geselligheid. en eenvoud, twee gedrag wat die kultuur van salonne valslik aanbeveel. Barthélemy, wat ook op die doek verskeie jagtonele gaan neerlê in die middel waarvan sy beskermheer verskyn, deur die res ingeskryf. Tee in 'n stel van drie skilderye wat in 1766 geskilder is, waarvan die ander twee dele van die drieluik die Fees gegee deur Prince de Conti aan die oorerflike prins van Brunswick-Lüneburg, in L'Isle-Adam en die Prins de Conti se aandete by die tempel.
Krag en geselligheid
Tee bied ons as 'n vriesraam, 'n 'skildery' in die teatrale sin van die term, wat letterlik die gevolg van Prince de Conti verhoog. Dit lyk asof die hoofonderwerpe na die skilder staar wat dit skets terwyl hy die tee "à l'anglaise" bedien, dit wil sê sonder 'n bediende.
Alles in hierdie Salon des Quatre-Glaces, 'n voorkamer in die noordelike vleuel van die Tempelpaleis, straal gemak uit: die teepotte en lekkers wat aangebied word volgens die standaard van die "Franse" buffet, die hoogte van die plafonne en spieëls , die vergulding van die kroonlyste wat die wit van die houtwerk onderstreep, die swaar behangsels, die klere van die gaste - mans in lang geborduurde baadjies en Franse klere versier met gesig of swart vir advokate, vroue met lang syrokke versier met Frans of Engels (aan die middellyf vasgedraai). Breë gestreepte materiale word ook op Britse mode geleen.
Hoë aristokrasie van die swaard of die kleed (die president van die Paryse parlement, Hénault), mans van die wetenskap, vroue van letters en verstand (soos M.sy de Boufflers, minnares van die Prince de Conti), beskermers van skrywers (die Maarskalk van Luxemburg help dus Rousseau) en kunstenaars meng. Die musikante in die linkerkant van die skildery trek nie voordeel uit dieselfde lig as die gashere nie. 'N Jong wonderkind van agt jaar, gemaklik geïnstalleer, speel egter die klavesimbel: dit is Wolfgang Amadeus Mozart, wat toe sy eerste Europese toer (1762-1766) gemaak het, wat van 18 November 1763 tot 10 April 1764 in Parys vertoef. , dan van 10 Mei tot 9 Julie 1766. Conti, eweknie van Frankryk, baie invloedryke verdediger van parlementêre vryhede en Jansenisme, wat hom beïnvloed deur 'n lang pruik van 'n ander tyd te onderskei, weet inderdaad hoe om die akteurs van 'n nuwe musikale gevoeligheid, wat baie konserte van 1762 tot 1771 gereël het en sodoende oorgeneem het by 'n ander soutwerker, beskermer van Rameau, Le Riche de La Pouplinière.
Eudore Soulié, in sy tyd as kurator in Versailles, het al die gaste in besonderhede geïdentifiseer en vertrou op 'n kartel wat verskyn op 'n replika van die skildery wat in die Château de Neuilly gehou is totdat dit geplunder en gebrand is in Februarie 1848: ' Aan die regterkant 'n tafel waarop die balju van Chabrillant sit [no 1] en die wiskundige van Ortous de Mairan [no 2]; die prinses van Beauvau [no 3] staan, skink 'n drankie vir laasgenoemde. Aan die voorkant is die tellings van Jarnac [no 4] en Chabot [no 5] staan, die eerste hou 'n bord vas, die ander eet 'n koek; verder, die gravin van Boufflers [no 6] dien as 'n skottel op 'n stoof. President Hénault [no 7], geklee in swart, sit voor 'n skerm. Die jong gravin van Egmont [no 8], gebore Richelieu, hou 'n servet en dra 'n gereg, en die grevin van Egmont moeder [no 9], in rooi geklee, is besig om 'n koek te sny. Langs haar is M. Pont de Vesle [no 10], leunend op die agterkant van 'n leunstoel. Die prins van Henin [no 11], staan, rus sy hand op die agterkant van 'n stoel waarop die Maarskalk van Luxemburg sit [no 12] hou 'n piering; tussen hulle is Mademoiselle de Boufflers [no 13], profielaansig. Die Maréchale de Mirepoix [no 14] skink tee vir Madame de Vierville [no 15]. Mademoiselle Bagarotti [bekende sangeres, geb.o 16] sit heeltemal alleen voor 'n klein voetstuk, waaraan 'n ketel op 'n draagbare stoof staan. Die prins van Conti [no 17], van agter gesien, staan ​​naby Trudaine [no 18]. Uiteindelik links Mozart [no 19], kind, aanraking van die klavesimbel en Géliotte [no 20], staan, sing saam met die kitaar; die ridder van Laurency [no 21], heer van die prins, staan ​​agter Mozart, en die prins van Beauvau [no 22], sit, lees 'n brosjure. Die sitkamer is versier met groot spieëls en buitedeure wat portrette van vroue uitbeeld. 'N Tjello en notaboeke word in die linkerhoek geplaas en op 'n stuk papier staan:
"Van soet en lewendige vrolikheid
Almal hier stel die voorbeeld,
Tee-altare word opgerig;
Hy het verdien om 'n tempel te hê." »
Die identiteit van die salonne
Conti, wat deur die Marquise de Pompadour van die hof verwyder is, wil getuig dat hy ook kan verenig as hy 'n deel van die wêreld van denke, mag, briewe en kuns vind. Tuisbring hy nie vir Rousseau nie? Is hy nie aan boord van Beaumarchais nie? Aangesien elke show een dag van die week bespreek, nooi Conti die aand verkieslik op Maandae. Hy doen dit in 'n paleis in die hartjie van Parys, wat hy sedert 1749 as grootprior van die Orde van Saint-Jean-de-Jerusalem bewoon het. Geniet franchises, die reg op asiel en vrystellings van koninklike geregtigheid, ontwikkel hy hierdie omheining van die Tempel en laat hy onderafdelings bou wat hom in staat stel om adellikes en skuldenaars van die orde te huisves: daar was die mikro-koninkryk van 'n opstandige prins. Sy sitkamer is bekend as kritiek op Versailles.
Anglophile - en vyandiggesind teenoor enige alliansie met Oostenryk, die voorwerp van sy skande by die hof - die Prince de Conti bedien natuurlik sy gaste die nou nasionale drankie oor die Kanaal: tee, wat in die 17de eeu van China na Europa gekom het.e Slegs die eeu, het koffie in die hele Britse samelewing, in die stad en op die platteland verdring, terwyl dit in Frankryk nog min bekend is, behalwe in die Paryse en Bordeaux-kringe in verband met Albion. Soms verbruik vanweë sy vermeende medisinale deugde, kan dit ook wees uit snobisme: "Hy neem twee keer per dag tee en hy glo dat hy die verdienste van Locke of Newton is", bespot mnr.ek de Genlis, minnares van die hertog van Orleans, aangaande een van sy kennisse. Maar daar is skaars 'n salon in die 1760's, indien nie die van die te geldlose Julie de Lespinasse nie, waar 'n mens nie trots is op gastronomiese ontdekkings nie, tussen twee goed gevestigde gesprekke, twee sarkasme of slim woorde, twee eindes rym gesamentlik saamgestel, en voor enige bordspeletjies, soms ook ingevoer.
 Jean-Louis FLANDRIN en Massimo MONTANARI (regie), Kosgeskiedenis, Parys, Fayard, 1996.
 Florence GÉTREAU, "Keer terug na portrette van Mozart op die sleutelbord: 'n moderne stand", in Thomas STEINER (red.), Strykers en sleutelborde in Mozart se tyd, verrigtinge van die 3de Internasionale "Harmoniese" Vergaderings in Lausanne (April 2006), Bern, Berlyn, Brussel, Frankfurt am Main, New York, Oxford, Wene, International Scientific Publishing Peter Lang, coll. "Publications of the Swiss Society of Musicology", reeks II, vol. 53, 2010.
 Jacqueline HELLEGOUARC'H, Die Gees van die samelewing. Paryse kringe en "salonne" in die 18de eeu, Parys, Garnier, 2000.
 Antoine LILTI, Die wêreld van uitstallings. Geselligheid en wêreldsheid in Parys in die 18de eeu, Parys, Fayard, 2005.
 Philippe MEYZIE, Kos in Europa in die moderne tyd, Parys, Armand Colin, coll. "U. Geskiedenis", 2010.
 Daniel ROCHE, Die kultuur van voorkoms. 'N Geskiedenis van klere (17de tot 18de eeu), Parys, Fayard, 1989.
 Herbert C. TURRENTINE, "The Prince de Conti: A Royal Patron of Music", in Die Musical Quarterly, vlug. 54, nr.3, Julie 1968.
 Thomas VERNET, "Die musikale versamelings van die vorste van Conti", in Florence GÉTREAU (reg.), Versamelings van musiekinstrumente, Parys, C.N.R.S. Uitgawes, 2006.