Joodse geskiedskrywers beskou die jaar 538 v.C. as die keerpunt in die geskiedenis van die streek omdat dit van daardie tyd af opeenvolgend regeer is deur verskillende vreemde magte, insluitende die Perse, die Hellenistiese Grieke, die Romeine, die Bisantyne, die Moslems, die Christen-kruisvaarders en die Ottomaanse en Britse Ryke. Die tweede artikel het oor die eerste vier heersers gegaan. In hierdie artikel word die oorblywende vyf ryke bespreek. In vele opsigte is die moderne geskiedenis van Israel 'n herhaling van die gebeure wat in antieke tye plaasgevind het.
Die stigter van die Islamitiese geloof, die profeet Mohammed, het sy nuwe geloof - 'n kombinasie van Christelike, Joodse en heidense Arabiese teologieë en konsepte - aan sy Joodse bure in Mekka probeer bekendstel. Hulle het sy teologie verwerp en sodoende die aggressie tussen sy volgelinge, Judaïsme en die Christendom aan die gang gesit wat tot vandag toe voortduur. In 634 nC het die Moslems 'n driepunt-aanval teen Judea geloods en die Bisantynse leër by die Beit Guvrin- en Jarmuk-riviere verslaan. Dit het aan hulle beheer oor die grootste deel van Judea gegee. Hulle het verder gegaan en Sirië, Noord-Afrika en 'n groot deel van Babilonië verower. Nòg Jerusalem nòg Caesarea is met geweld ingeneem, maar ná 'n lang beleg het hulle oorgegee sonder dat hulle verower is. Teen 637 nC is die Bisantynse heerskappy in Judea beëindig. Die Moslem-ryk in Juda is onder die heerskappy van die Oemajjad-dinastie gevestig. Dié dinastie is in drie dele verdeel en elk is deur 'n prins - 'n kalief genoem - beheer. Die eerste kalief wat in Judea regeer het, was Omar. Hy het oorspronklik vanuit die hoofstad van Oemajjad, Damaskus, regeer. Toe hy uiteindelik in Jerusalem aankom, was hy geskok oor die hoeveelheid rommel wat op die Tempelberg ophoop het en het onmiddellik die Berg begin opruim. Hy het selfs planne begin maak om 'n altaar op die terrein van die groot rots te bou wat volgens Joodse oorlewering die rots is waarop Abraham amper vir Isak geoffer het. Volgens Moslemse oorlewering is die rots ook heilig omdat dit die plek is waar Mohammed - nadat hy sy perd Boerak vasgemaak het - na die hemel gespring het om by die engel Gabriël te wees. Omar het nie die geleentheid gekry om sy altaar te bou nie, maar toekomstige kaliefs het wel en in 691 nC is die Rotskoepel voltooi. Gedurende dieselfde tydperk is 'n moskee op die Tempelberg gebou. Dit staan bekend as die el-Aksa-moskee (die Moskee van Aksa).
Hoewel die Oemajjads die Jode geduld het, is hulle nie toegelaat om deel te hê aan die regering nie. Die Moslems het ook nie die Jode se ekonomiese potensiaal benut nie. Dit het egter in die agtste eeu verander toe die Oemajjad-dinastie deur die Abbasiede-dinastie omvergewerp is. Die Oemajjad-oorlewendes het na Spanje gevlug en die Abbasiede het Bagdad in Babilon hul hoofstad gemaak.
Intussen het die Ajjoebiede-regeerder, wat in Egipte gebaseer was, 'n nuwe verweer teen die Christene ontwikkel - hulle het slawe gevang en as hul soldate opgelei. Die slawe-soldate het as Mammelukke bekend gestaan en is deur die sultan en verskeie emirs gewerf onder die Kiptsjak-Turke wat in die gebied van die benede-Volga-rivier in suidelike Rusland gewoon het. Die Mammelukke het nie net onderrig in die Moslem-geloof ontvang nie, maar was ook verplig om hul lewens aan militêre opleiding te wy. Teen die tyd dat hulle oud genoeg was om te veg, was hulle goed opgelei en absoluut lojaal aan mekaar en hul bevelvoerders. Teen die dertiende eeu het die Ajjoebiede-dinastie - veral in Kaïro - vinnig agteruitgegaan ná die dood van hul leier, el-Kamil. Toe die Sewende Kruistog plaasvind, het dit 'n rebellie ontketen wat deur die Mammelukse hoofman Baibars gelei is. Hy het die sultan en die kalief doodgemaak en seker gemaak dat 'n seuntjie, wat hom nie sou teenstaan nie, die kalief se plek inneem. Só het die slawe regeerders geword.
Sir Montifiore het 'n ry huise buite die stadsmure gebou, asook 'n windmeule om koring te maal, in die hoop dat die paar nedersetters selfonderhoudend sou wees. Hy het geld aangebied aan enigiemand wat bereid was om in sy nuwe nedersetting te oornag. Hoewel dit nie 'n groot sukses was nie, het hierdie nedersetting, Yemin Moshe (die Regterhand van Moses genoem), die idee by Jerusalem se arm Joodse bevolking laat posvat dat hulle hulle met veiligheid buite die stadsmure kon vestig. Yemin Moshe het die geboorte van die nuwe, moderne stad Jerusalem verteenwoordig.
In 1909 het 'n nuwe groep Turke teen die sultan in opstand gekom. Hulle het politieke beheer van Konstantinopel oorgeneem en die sultan gedwing om 'n grondwet te aanvaar. Die reaksie van die Arabiese stamme onder Turkse beheer was om die "Jong Turke" teen te staan. Die Arabiese stamme - Moslems en Christene - is deur die gemeenskaplike taal Arabies verenig. 'n Pan-Arabiese nasionalisme is geskep wat sterk teen beide Turkse heerskappy en Joodse immigrasie na Palestina gekant was. Die nuwe Arabiese nasionaliste het die Jode as Europeërs beskou wat 'n bedreiging vir die totstandkoming van 'n Arabiese nasie was. Hierdie situasie het ingewikkelder geraak toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 uitgebreek het. Hoewel die meeste van die gevegte in Europa plaasgevind het, was 'n groot deel van wat op die spel was, in die Midde-Ooste geleë. Engeland, Frankryk en Duitsland wou almal beheer oor die Suezkanaal en sy toegang tot die Rooisee hê. Al drie wou beheer oor die Persiese Golf uit Turkye se hande ruk. Al drie wou ook die gerieflike toegang tot die Rooisee vanuit Palestina hê. Hierdie territoriale konflik is baie gekompliseer deur die oorlogstydse alliansies van Engeland en Frankryk aan die een kant en Duitsland en Turkye aan die ander kant. Die Arabiere het hulle aan die kant van Brittanje gevoeg in die stryd teen die Turke.