Altruïsme - wat is dit? - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
altruïsme - is die beginsel van gedrag, waarvolgens 'n persoon goeie werke doen wat verband hou met onselfsugtige sorg en die welsyn van ander. Altruïsme, die betekenis van die woord en sy hoofbeginsel word gedefinieer as "lewend ter wille van ander" Die term altruïsme is ingestel deur Auguste Comte, die stigter van die sosiologiese wetenskap. Deur hierdie begrip het hy persoonlik die onbaatsugtige impulse van die individu verstaan, wat dade behels wat slegs voordele vir ander bied.
Tot die definisie van altruïsme het O. Comte 'n opposisie-mening uitgespreek deur sielkundiges wat deur hul navorsing vasgestel het dat altruïsme op die langtermyn meer voordele as pogings daaraan bestee het. Hulle het erken dat daar in elke altruïstiese daad 'n deel van egoïsme is.
Selfsugtigheid word gesien as die teenoorgestelde van altruïsme. Egoïsme is 'n lewensposisie waarvolgens bevrediging van eie belang beskou word as die hoogste prestasie. Afsonderlike teorieë beweer dat altruïsme 'n sekere vorm van egoïsme in die sielkunde is. 'N Persoon kry die grootste plesier uit die bereiking van sukses deur ander, waarin hy 'n direkte lot geneem het. Immers, in die kinderjare word almal geleer dat goeie dade mense belangrik maak in die samelewing.
Maar as ons nog steeds altruïsme oorweeg, word die betekenis van die woord, wat as "ander" vertaal word, verstaan ​​as 'n ander, wat hom manifesteer in dade van barmhartigheid, omgee en selfverloëning ter wille van 'n ander persoon. Dit is nodig dat egoïsme, in teenstelling met altruïsme, in mindere mate in die mens teenwoordig is en welsyn en adel gee.
Altruïsme kan verband hou met 'n verskeidenheid sosiale ervarings, soos simpatie, deernis, simpatie en welwillendheid. Altruïstiese dade wat buite die grense van verwantskap, vriendskap, bure of enige verwantskap deur bekendheid strek, word filantropie genoem. Mense wat in altruïstiese aktiwiteite buite dateer is, word filantrope genoem.
Voorbeelde van altruïsme wissel volgens geslag. Mans is geneig tot korttermyn impulse van altruïsme: trek die verdrinkende man uit die water; help 'n persoon in 'n moeilike situasie. Vroue is gereed vir meer langtermyn-aksies, hulle kan hul loopbane vergeet om hul kinders te verhoog. Voorbeelde van altruïsme word in vrywilligheid vertoon, die behoeftige, mentorskap, liefdadigheid, onbaatsugtigheid, filantropie, skenking en ander help.
Altruïsme, wat is dit
Altruïstiese gedrag word verkry met opvoeding en as gevolg van individuele selfonderrig.
Altruïsme is 'n konsep in sielkunde wat 'n persoon se aktiwiteit beskryf wat gefokus is op die versorging van ander se belange. Egoïsme, in teenstelling met altruïsme, word andersins in alledaagse gebruik geïnterpreteer, en die betekenis van hierdie twee konsepte word hierdeur verwar. So word altruïsme verstaan ​​as die kwaliteit van karakter, bedoeling of algemene eienskap van menslike gedrag.
Die altruïst mag dalk kommer aandui en misluk in die werklike implementering van die plan. Altruïstiese gedrag word soms verstaan ​​as 'n manifestasie van opregte kommer vir die welsyn van ander, eerder as vir eie. Soms is dit 'n manifestasie van dieselfde aandag aan hul behoeftes en die behoeftes van ander mense. As daar baie "ander" is, sal hierdie interpretasie nie praktiese betekenis hê nie, maar as dit aan twee individue behoort, kan dit uiters belangrik word.
Daar is 'n verskil tussen altruiste, hulle is verdeel in "universele" en "onderlinge".
"Mutual" altruiste is mense wat instem om slegs te offer ter wille van die mense van wie hulle soortgelyke optrede verwag. "Universal" - beskou altruïsme as 'n etiese wet en volg dit en doen goeie dade met goeie bedoelings vir almal.
Altruïsme kan van verskillende tipes wees, wat dadelik vertolk kan word as voorbeelde van altruïsme. Ouerlike altruïsme word uitgedruk in 'n ongeïnteresseerde selfopofferende houding, wanneer die ouers ten volle voorberei is dat hulle materiële voordele en in die algemeen hul eie lewens aan die kind moet gee.
Morele altruïsme is in die sielkunde die verwesenliking van morele behoeftes ten einde innerlike troos te bereik. Dit is mense met 'n verhoogde gevoel van plig, wat onbetrokke ondersteuning bied en morele bevrediging ontvang.
Sosiale altruïsme is slegs van toepassing op mense uit die naaste sirkel - vriende, bure, kollegas. Sulke altruiste bied gratis dienste aan hierdie mense, wat hulle meer suksesvol maak. Daarom word hulle dikwels gemanipuleer.
Simpatiese altruïsme - mense ervaar empatie, verstaan ​​die behoeftes van ander, beleef werklik en kan hom help.
Demonstrasietipe altruïstiese gedrag word gemanifesteer in gedrag wat vatbaar is vir die beheer van algemeen aanvaarde standaarde van gedrag. Sulke altruiste word beheer deur die sogenaamde reël. Hulle wys hul altruïsme in gratuitous, opofferende dade, deur persoonlike tyd en hul eie middele (geestelike, intellektuele en materiële) te gebruik.
Altruïsme is in sielkunde, die gedragstyl en die karakterkwaliteit van die individu. Altruist is 'n verantwoordelike persoon. Hy is in staat om individueel verantwoordelikheid vir aksies te neem. Hy plaas die belange van ander hoër as sy eie. Altruist het altyd die vryheid van keuse, want al die altruïstiese aksies word slegs deur hul eie wil gepleeg. Die altruïste is ewe tevrede en nie benadeel nie, selfs wanneer dit by persoonlike belange kom.
Die oorsprong van altruïstiese gedrag word in drie hoofteorieë aangebied. Evolusionêre teorie verduidelik altruïsme deur die definisie: die bewaring van die genus is die ontwikkelingskrag van evolusie. Elke individu het 'n biologiese program waarvolgens hy geneig is om goeie dade te doen wat hy nie persoonlik voordeel trek nie, maar hy verstaan ​​self dat hy dit alles doen vir die algemene welstand, die behoud van die genotipe.
Volgens die teorie van sosiale uitruil - in 'n verskeidenheid sosiale situasies, die onderbewuste oorweging van basiese waardes in die sosiale dinamika - inligting, onderlinge dienste, status, emosies, gevoelens. As jy 'n keuse kies - om 'n persoon te help of te slaag, bereken 'n individu instinktief eers die moontlike gevolge van sy besluit, vertel hy die uitgerekte kragte en persoonlike gewin. Hierdie teorie toon hier dat altruïsme 'n diep manifestasie van egoïsme is.
Volgens die teorie van sosiale norme bepaal die wette van die samelewing dat die vervulling van gratis hulp 'n natuurlike menslike behoefte is. Hierdie teorie is gebaseer op die beginsels van wedersydse ondersteuning van gelykes en op maatskaplike verantwoordelikheid. Dit help mense wat nie die geleentheid het om terug te keer nie, dit wil sê jong kinders, siekes, bejaardes of armes. Hier word sosiale motivering beskou as die motivering van altruïstiese aksies.
Elke teorie analiseer altruïsme veelsydig, gee nie 'n enkele en volledige verduideliking van sy oorsprong nie. Waarskynlik moet hierdie kwaliteit op 'n geestelike vlak gesien word, aangesien die bogenoemde teorieë van 'n sosiologiese aard die studie van altruïsme as 'n persoonlike kwaliteit beperk en motiewe identifiseer wat 'n persoon aanmoedig om onbelangrik te wees.
As 'n situasie voorkom waar ander die daad sien, dan sal die individu wat dit begaan, gereed wees vir altruïstiese aksie meer as in 'n situasie waar niemand hom sien nie. Dit gebeur deur die begeerte van 'n persoon om goed voor ander te lyk. Veral as belangrike mense waarnemers is, wie se posisie hy as baie waardevol beskou, of hierdie mense ook altruïstiese aksies waardeer, sal die persoon probeer om sy daad nog groter vrygewigheid te gee en sy onbetroubaarheid te wys, en nie van hom verwag om hom te bedank nie.
As daar 'n situasie ontstaan ​​waarin die gevaar is dat die weiering om 'n bepaalde persoon te help, beteken dat die individu daarvoor persoonlike verantwoordelikheid moet dra, soos byvoorbeeld volgens die wet, sal hy natuurlik meer geneig wees om altruïsties op te tree, selfs wanneer om te doen.
Kinders toon in die algemeen altruïstiese aksies deur nabootsing van volwassenes of ander kinders. Dit word gedoen voordat hulle die behoefte aan sulke gedrag verstaan, selfs as ander anders optree.
Altruïstiese gedrag, as gevolg van eenvoudige nabootsing, kan voorkom in 'n groep en subgroep, waarin ander mense wat 'n gegewe individu omring, altruïstiese dade doen.
Net soos 'n mens simpatie toon vir mense wat hom lyk, strek hy ook om sulke mense te help. Hier word altruïstiese aksies beheer deur ooreenkomste en verskille van die persoon van diegene wat hy help.
Dit word aanvaar om te dink dat aangesien vroue die swakker geslag is, beteken dit dat mans hulle moet help, veral wanneer die situasie fisiese inspanning vereis. Vir die kultuurnorme moet mans altruïsties optree, maar as dit gebeur dat 'n man vroue se hulp benodig, moet vroue self altruïsties lei. Dit is die motivering van altruïsme, gebaseer op geslagsverskille.
Dit gebeur in situasies waar jy 'n individu van 'n sekere ouderdom moet help. Dus, kinders, bejaardes benodig baie meer hulp as middeljarige individue. Vir hierdie ouderdomsgroepe moet mense altruïsme meer wys as volwassenes wat hulself nog kan help.
Aspekte soos die huidige sielkundige toestand, karaktereienskappe, godsdienstige neigings, hou verband met die persoonlike eienskappe van die altruïste wat sy optrede beïnvloed. Daarom, wanneer jy altruïstiese aksies verduidelik, moet jy die huidige toestand van die altruïst in ag neem en sy hulp ontvang. Ook in sielkunde bepaal persoonlike eienskappe wat bydrae tot of hindering van altruïstiese gedrag. Bijdrage: vriendelikheid, empatie, ordentlikheid, betroubaarheid, en voorkom: belaglikheid, aggressiwiteit, onverskilligheid.