Slimfoon, nogal – maar my dom optrede het gemaak dat ek albei kere kwesbaar op ’n sypaadjie gestaan en wag het vir ’n Uber of ’n Taxify.
En terwyl ek wag, kyk ek na die foon om seker te maak dat ek die motor met die regte registrasienommer raaksien.
En ek kyk en kyk – en met dié sien ek glad nie die skelm raak wat mý dophou, die foon gryp, in ‘n wagtende motor spring en wegjaag nie.
Waarby ek eintlik wil uitkom, is oor die misdaad wat in die Kaap plaasvind. En meer spesifiek oor hoe magteloos dit die slagoffers laat.
Nou, in sy boek The Evidence of Things Not Seen – die verhaal van ’n groepie swart kinders wat in Amerika op ’n ry doodgemaak is soos met die “Stasiemoordenaar”-gebeure hier by ons – het James Baldwin geskryf dat dit moeilik is om ’n storie te volg as jy ver van die huis af woon.
So lees ek ’n post op die Facebook-blad van die digter Diana Ferrus oor twee jong mans wat koelbloedig op die Vlakte doodgeskiet is.
Hiermee lewer sy kommentaar op die Australiërs wat onlangs ’n veldtog begin het om wit Suid-Afrikaanse boere soontoe te lok omdat hulle kwansuis hier te lande daagliks wreedaardig uitgemoor en gemartel word.
Dan moet ’n mens vra of die Australiërs ooit weet hoe die oorspronklike mense van die Kaap – hulle wat oor die jare dieselfde soort behandeling as die Aborigines moes verduur – deurloop onder misdaad?
Selfs hier in Johannesburg vind ’n mens baie keer óf onkunde oor die Kaapse Vlakte en bruin misdaad óf ’n algehele ongeërgdheid daaroor.