Só lyk Zuma se strategie teen Zondo-kommissieAdjunkhoofregter Raymond Zondo en oudpres. Jacob Zuma. Oudpres. Jacob Zuma se taktiek teen die Zondo-kommissie van ondersoek na staatskaping is ontsluier deur sy beëdigde verklaring van 102 bladsye oor hoekom die regter hom moet onttrek as hoof van die kommissie – ŉ verdere aanduiding van maksimum tydverspilling om die kommissie se grondwetlikheid tot in die hoogste hof te beveg. Adjunkhoofregter Raymond Zondo sal na verwagting Woensdag uitspraak lewer oor of hy hom gaan onttrek. Alle aanduidings is dat hy dit nie gaan doen nie, ten spyte van bewerings deur Zuma se regsverteenwoordiger, adv. Muzi Sikhakhane, dat die kommissie ŉ slagpale is waarheen sy kliënt (Zuma) soos ŉ lam ter slagting gelei word. Maandag en Dinsdag is in beslag geneem deur argumente van Sikhakhane aan die een kant en adv. Paul Pretorius van die kommissie aan die ander kant, oor of Zondo, soos die Zuma-regspan aanvoer, ongemanierd teenoor Zuma opgetree het en bevooroordeeld teenoor hom staan. Waar Sikhakhane gesê het getuies soos oudministers Ngoako Ramatlhodi en Trevor Manuel is met die hand uitgesoek en genooi om voor die kommissie te getuig, het Pretorius die klem geplaas op Zondo se hoflikheid. Waar Sikhakhane aangevoer het dat Zondo hom moet onttrek omdat daar ŉ te hegte verwantskap met Zuma is, het Zondo reguit gesê hy en Zuma is nie persoonlik bevriend nie, en, as klaarblyklike troefkaart, uitgewys dat hy al verskeie hofsake insake sowel Zuma as die oudpresident se seun Duduzane Zuma aangehoor en besleg het, en dat nie een van die menere Zuma al ooit beweer het hy moet hom onttrek nie. Zuma se regspan het aangevoer dat die oudpresident nie by die kommissie is as ŉ getuie nie, maar eerder as ŉ soort verdagte mens. Op hierdie wyse en in hierdie bewoording het ooreenkomste tussen Zuma se strategiese plan en die planne van sy uiters hegte vertroueling Dudu Myeni duidelik geblyk, want sy voer dieselfde slagoffer-sentiment aan. Daarteenoor het die kommissie aangevoer die publiek moet weet wat Zuma se rol was tydens die staatskaping wat onder sy bewind plaasgevind het. Boonop het die regter uitgewys dat hy die enigste lid van die kommissie is, so as hy hom onttrek, stort die kommissie in duie. Die kanse dat hy dit gaan doen, lyk vir waarnemers êrens tussen nul en baie min. Maar of Zondo nou Woensdag aankondig dat hy hom onttrek of nie, is dit duidelik dat Zuma weereens ŉ sogenaamde Stalingrad-benadering volg – die manier waarop die Russiese leër tydens die Tweede Wêreldoorlog die Duitse opmars by Stalingrad vertraag het deur elke straat en elke huis te verdedig sodat die Duitse leër nie die hoofstad, Moskou, kon inneem voor die vernietigende winter toegeslaan het nie. In hierdie geval is dit duidelik dat Zuma elke appèl en vertraging gaan gebruik om te keer dat hy kruisondervra word. Dit is ook die strategie daaragter om die grondwetlikheid van die kommissie te bevraagteken – want dit beteken die saak kan op tydrowende wyse voor die Konstitusionele Hof draai. Zuma se argument oor grondwetlikheid staan op losse skroewe: Hy voel hy moes die voorsitter van die kommissie self kon aanstel, nie regter Mogoeng Mogoeng nie. Dat Zuma die kommissie wil kniehalter en sy eie verskyning voor die kommissie wil verhoed, kan geen verrassing wees nie – sy vorige verskynings was rampspoedig vir sy beeld. Daarom kan sy argument oor grondwetlikheid die kommissie se werk met ŉ paar weke vertraag, soos sy strategiese plan duidelik is.