Mag ons stilte 'n gil word - ONDERWERPE - 2022
Mag ons stilte 'n gil word
Deur Ana María Rodríguez
'Ons is burgerlikes en wil hê dat hulle ons moet respekteer. Ons is bang, maar ons het nog altyd hier gewoon en in stilte sal ons voortgaan om te weerstaan, want ons gaan nie ons lande prysgee nie, ons gaan nie vertrek nie "
Ek het nog nooit soveel pyn en lyding gesien nie. Ek het agt dae in sommige gemeenskappe van die gemeente Bojayá in Chocó (Colombia) gewoon. In die geselskap van twee kollegas het ons in die gebied aangekom om te reageer op die oproep wat die Afro-Colombiaanse en inheemse inwoners van hierdie gebied aan die Verenigde Nasies se hoëkommissaris vir vlugtelinge (UNHCR) gerig het om deel te neem aan 'n missie om die situasie te beoordeel. humanitêre in die omgewing.
Rondom die middaguur op 27 April het ons Quibdó, die hoofstad van Chocó, verlaat. Dit het 4 uur per snelboot op die Atrato-rivier geneem om by Bellavista, die munisipale setel van Bojayá, uit te kom. Die eerste keer wat ek van Bellavista gehoor het, was drie jaar gelede, presies op 2 Mei 2002, toe 119 burgers wat in die stad se kerk skuil, gesterf het, te midde van die geveg deur onwettige groepe wat in hierdie gebied geveg het.
Omstreeks 18:00. 'N Blanke vrou met 'n Duitse aksent bring byna 60 mense van 22 organisasies, waaronder UNHCR, in die skoolkantien bymekaar. "Ons sal ons in 9 kommissies verdeel wat verantwoordelik is vir die besoek aan 4 of 5 gemeenskappe in die omgewing."
Met 'n lys in die hand begin Ursula, 'n sendeling uit die bisdom Quibdó, die name lees van elkeen van die mense wat daar was en die gemeenskappe wat ons sou moes besoek. Die Regsverteenwoordiger van COCOMACIA (Groter Gemeenskapsraad van die Integrale Boerevereniging van Atrato) het op sy beurt aan ons verduidelik dat hierdie missie saamgeroep is om die drie jaar van die Bojayá-slagting te herdenk, omdat hulle hierdie datum nie kan misloop bloot deur toe hulle die dooies onthou, het hulle geweet dat die humanitêre krisis voortgeduur het en dat die gewapende konflik nie in Bojayá opgehou het nie.
Hulle het ons verduidelik dat COCOMACIA, die Inter-etniese forum Solidaridad Chocó en die bisdom Quibdó, wat vergader het, besluit het om hierdie missie te noem: Inter-etniese Minga vir die verdediging van grondgebied. Met hierdie naam het hulle gepoog om die samewerking van verskillende organisasies en gemeenskappe te simboliseer, aangesien die 'Minga' 'n inheemse tradisie van samewerking tussen plaaslike inwoners is, om 'n doel te bereik wat 'n enkele persoon nie sou kon bereik of baie moeilik sou wees nie.
Uiteindelik het Ursula ons verduidelik dat die vertrektyd die volgende oggend 08:00 was. Ek moes deel wees van kommissie 6, wat een van die sytakke van die Bojayá-rivier sou besoek, waar 881 mense uit 4 inheemse gemeenskappe van Emberas was.
Die kommissie bestaan ​​uit verteenwoordigers van die bisdom Quibdó, die Nasionale Inheemse Organisasie van Colombia -ONIC-, COCOMACIA, lede van die inheemse Emberas-gemeenskappe, 'n kollega van die UNHCR en ek. Ons het 8 uur gevaar met 'n boot van 9 perdekrag en deur vyf heeltemal verlate dorpies gegaan, want soos een van die lede van die kommissie vir ons gesê het: 'hierdie Afro-Colombiaanse gemeenskappe het getrek omdat hulle bang was om in die middel te wees van die gekruiste koeëls van die gewapende groepe "
Elke minuut wat verby was, was eng, en die rivier het ons na die dieptes van die oerwoud geneem. Van tyd tot tyd sien ons 'n paar kampe van gewapende groepe wat as deel van die plantegroei hulself gekamoefleer het terwyl ons verbygaan. Teen die middaguur het ons uiteindelik mense gesien wat op die rivieroewer verskyn om ons te groet, hulle was Emberas.
Een van die lede van die sending en leier van die inheemse gemeenskappe het ons begin vertel dat 1120 Emberas in Maart 2004 deur die gevegte in die gebied ontheem is, en na drie maande het hulle besluit om na hul gebiede terug te keer: 'Vir ons die land Dit beteken alles, ons praat altyd dat die aarde ons dierbare moeder is, omdat ons daarin woon, dit voorsien ons van al die voedsel wat ons in ons gemeenskappe verbruik, dit is ons tradisionele medisyne, dit is ons kultuur, dit wil sê waarom ons weerstaan ​​en daarom gaan ons bly ".
Dit was 16:00. en uiteindelik was ons in die eerste gemeenskap waar ons sou oornag, die vroue en kinders het ons verwelkom, hulle het 'n bietjie bang gelyk omdat vreemdelinge 'n paar uur by hulle kom woon het. Hulle het vir ons gesê dat ons in die gemeenskapsentrum sal slaap, waar mense ook sal vergader om met ons te praat.
Daar was 150 Emberas bymekaar, aan die een kant het die vroue saam met die kinders gesit, aan die ander kant die mans. Dit het begin donker word en die besige vroue het begin soek na wit lappies om muskiete af te weer en hul kinders te beskerm. Na die aanbieding van die span en die doel van die Minga, het die Emberas ons begin vertel van hul situasie.
'N Man het opgestaan ​​en in sy eie taal met een van die Embera-leiers van die kommissie gepraat, wat vertaal het:' Ons is nie gewoond daaraan om by mense te woon wat wapens het nie, die onwettige gewapende groepe wil ons wagte oorneem en ons dwing om woon onder hulle. Hulle eis kos van ons en steel van ons as ons weier dat hulle die gemeenskappe binnekom. "
Die een na die ander het hy opgestaan ​​om ons te vertel dat die petrol $ 125 duisend pesos kos om na Bellavista te kom om kos te kry, dat dit 8 uur se reis was, soos ons besef het, en dat toe hulle uiteindelik die stad bereik het, die Openbare Mag hulle het 'n faktuur geëis vir wat hulle gekoop het, as dit meer as $ 50 duisend peso's sou wees, sou hulle hul kos terughou, omdat hulle hulle beskuldig het dat hulle die guerrilla gevoer het. Toe hulle na hul gemeenskap terugkeer met die bietjie mark wat hulle in Bellavista mag deurgaan, moes hulle minstens drie AUC-kontrolepunte aan die rivier verbygaan, wat ook nagegaan het wat hulle vervoer en hulle bedreig het. Toe hulle uiteindelik met 'n bietjie kos vir hul gesinne aankom, kom die guerrillas in en steel die bietjie wat hulle oor het.
Soos ek al voorheen gesê het, het ek nog nooit soveel pyn en lyding gesien nie. Die Emberas is honger, bang, siek, hulle kan nie meer jag, visvang, versamel of bewerk nie, want elke keer as hulle hul huise verlaat, ontmoet hulle gewapende mans wat hulle bedreig.
'Ons is burgers en wil hê dat hulle ons moet respekteer. Ons is bang, maar ons het nog altyd hier gewoon en in stilte sal ons voortgaan om te weerstaan, want ons gaan nie ons lande prysgee nie, ons gaan nie vertrek nie ".
Uiteindelik het die hele gemeenskap opgestaan ​​en in hul taal geskree: "Mag ons stilte 'n uitroep word van eenheid, grondgebied, kultuur en outonomie." Ondanks al die pyn, het hulle ons gewys dat daar in daardie klein stukkie Colombia gemeenskappe was wat bereid was om die oorlog te veg en te weerstaan.
Die aand het gekom en al die mans het al gepraat, en hulle het ons meegedeel dat hulle die vergadering voltooi het, maar ek het gevoel dat die vroue met 'n baie lae stem met mekaar praat. Ek het probeer om die flitslig op hulle te skyn, sonder om te verstaan ​​waarom nie een van hulle met die kommissie gepraat het nie. 'N Mens het moed geskep en opgestaan.' Vroue is bang, ons weet dat gewapende mans vroue van Emberas verkrag het. Ons wil nie hê dat daar iets met ons moet gebeur nie en daarom gaan ons nie meer alleen om hout te versamel nie. Ons is ook bang dat ons mans sal vertrek omdat ons nie weet hoe laat hulle dood aan ons afgelewer word nie ".
Daar was nog drie gemeenskappe wat ek saam met die kommissie besoek het, in elkeen van hulle was die getuienisse dieselfde: 881 Emberas bedreig en beperk, 'n sterk ekonomiese blokkade, oortredings van die Internasionale Humanitêre Reg wat deur die gewapende groepe teen die inheemse bevolking gepleeg is, beserings aan hul outonomie en kultuur, dat al die gewapende akteurs die inheemse voorbehoude betree het om die burgerlike bevolking uit te wys en onder druk te plaas, dat sommige vroue verkrag is, beperkings op vrye beweging in die gebied om hul daaglikse take uit te voer en uiteindelik dat die situasie van inheemse inwoners gemeenskappe het vererger namate die gewapende konflik toegeneem het.
Na drie dae saam met die gemeenskappe vertrek ons ​​na Bellavista, weer langs die rivier, om die ander kommissies te ontmoet. Ek het 'n verbintenis gehad, want voordat sy vertrek, het 'n vrou die boot genader en in haar klein Spaans vir my gesê: 'Ons eis dat dit nie die enigste keer is dat u kom nie; ons het u ondersteuning nodig, ons word vergesel en laat die hele wêreld asseblief weet dat daar in Chocó inheemse gemeenskappe is wat deur die oorlog vermoor word ". www.EcoPortal.net