Ma deel liefde vir outistiese aanneemdogterAnnie en Tilla Hayes. (Foto verskaf) Haar storie het met ŉ droom begin van ŉ ma wat haar eie baba in haar arms wou vashou. Uiteindelik is die droom deur aanneming bewaarheid, maar haar dogtertjie was skaars 18 maande oud toe sy baie siek geword het. Die diagnose was koud, klinies en onverbiddelik “Jou kind is vertraag,” moes Tilla Hayes (nou 70) oor haar dogtertjie Annie (nou 44) aanhoor. Netso. ŉ Woord wat sy nooit weer wil hoor nie. Tilla en haar man Victor, was kinderloos en het lank vir ŉ baba gewag. Die Christelike Maatskaplike Raad (CMR) het uiteindelik vir hulle laat weet hulle kry ŉ babadogtertjie. Hulle was oorstelp. “Annie was piepklein toe ek haar vir die eerste keer vashou. Dit was ŉ wonderlike oomblik,” vertel Tilla. “Maar op 18 maande het sy siek geword en in die hospitaal beland. Vandaar het alle simptome daarop gewys dat iets fout is. Sy kon ook nie praat of stap nie. “Dokters het haar na evaluasie as ‘vertraag’ gediagnoseer. Wat ŉ onmenslike manier om hierdie boodskap oor te dra!” ŉ Lang opdraande pad het op die gesin gewag. Namate Annie groter geword het, het haar frustrasies begin posvat. Hul mooi droom het in ŉ nagmerrie ontaard. ‘n Foto van ‘n jong Annie. (Foto verskaf) “Ons het Annie se broer Victor (nou 40) vier jaar later aangeneem en sy was bitter lief vir hom, maar namate hulle groter geword het, was dit vir hom baie moeilik as sy huilaanvalle in winkelsentrums gekry het. Sy het selfs tydens vakansies aanvalle gehad. “Sy het aggressief begin raak en haar pa aangerand. Die frustrasies het maar ontstaan omdat hulle mekaar nie werklik verstaan het nie. Sy het selfs vir my gestamp. Toe dit weer eendag in ŉ winkelsentrum gebeur, het ek haar gewaarsku dat hulle haar van my af gaan wegneem. “Toe sy begin skoolgaan, moes ons haar by die Hamletskool vir nie-opleibares inskryf.” Haar stem lig as sy vertel: “Al die liefde en vreugde wat hulle by hierdie skool uitstraal, was ŉ ervaring. “Sy het ŉ taal wat Ma nou al goed ken en ons kommunikeer asof daar geen probleem is nie. Dis egter baie moeilik vir ander mense om te verstaan. “Daar was goeie en slegte tye. Ek is al in 1990 geskei, was toe ŉ enkelouer en moes my twee kinders met die Here se hulp alleen grootmaak. “Tuis was Annie afgesonder en in geselskap het mense met haar gepraat asof sy doof is. Die feit dat sy nie kon kommunikeer nie, was ŉ groot probleem, hartseer en frustrasie. Tog het sy by ŉ konsert, waar een besondere sanger opgetree het, geblom. “Sy naam was Ronnie Belcher. (Hy het in 2005 tragies verongeluk.) Annie het daarvan gedroom hoe sy met hom trou en ŉ psigiater het aanbeveel dat ek met haar drome saamleef. “Ek het vir haar begin briefies skryf namens die sanger vir wie sy geleef het. Dit het later tot fiktiewe telefoonoproepe gelei waar ek op die lyn was. Sy het ook ander kunstenaars ontmoet, maar dié spesifieke sanger was die een met wie sy sou “trou”. “Sy het toe vir Ronnie ontmoet wat op haar 18de verjaardag saam met ons gebraai het. Hy het soveel aandag aan Annie gegee. “Toe sy 21 word, was die tema ŉ troue – ŉ troue wat sy nooit sou hê nie. Ron het dié dag ook saam met haar gevier.” Annie se drome het al groter geword. So het sy ŉ herehuis in hul omgewing gekies waar die paartjie sou woon en kinders hê. Na Ronnie se dood het Tilla Annie ingelig dat Ronnie oorsee is en nie met haar kan kontak maak nie. Tog het hy vir haar ŉ Jesus-hempie “gestuur”. ‘n Koerantberig oor wyle Ronnie Belcher se besoek aan Annie op haar verjaardag. (Foto verskaf) Daar is baie dinge wat net fiktief in haar lewe is, vertel Tilla. Die volgende liefde in Annie se lewe oor wie sy ook net kan droom, was die sanger André Schwartz. Tilla sê mense moet verstaan dat sulke kinders hul drome moet kan uitleef. Annie het selfs na trourokke en kinderkamers op Google gesoek om hierdie droom in stand te hou. Annie geniet dit om saam met die inwoners van die oord te dans. (Foto verskaf) Die lewe met ŉ outistiese kind is moeilik. Veral as jy kuiergaste kry. Dan vereensaam ŉ mens uit die aard van die saak. “Ek het haar nie aan mense blootgestel wat haar in ŉ hoek wou sit terwyl hulle my aandag verlang het nie. Dis wat al die jare gebeur het. Om die waarheid te sê het ek nie eintlik vriendinne gehad nie, totdat ons in Maart 2022 na die aftreeoord in Pretoria toe gekom het waar ons nou woon. “Ons kon eers nêrens regkom nie omdat Annie nog nie 50 is nie, maar met genade het ons hier blyplek gekry. Die ommeswaai in ons lewens was van die begin af verbysterend. Annie het vir die eerste keer ŉ ‘ouma’ gekry wat vir haar doen wat ŉ ouma vir ŉ kleinkind doen. Sy word by alles betrek, van die verversingskomitee tot dans. En almal hier probeer om met haar te praat. “Bure is vreeslik belangrik vir ons. Annie het ook ŉ worshondjie vir wie sy vreeslik lief is, terwyl perde in haar jonger jare baie vir haar beteken het. “Ek kan die oord se mense nie genoeg bedank nie. Dis hier waar sy werklik begin leef het en aanvaar word.” Annie en haar pa Victor, wat in Nababeep in die Noord-Kaap bly. (Foto verskaf) Haar gesin is ook lief vir haar. Broer Victor leef sy eie lewe maar is baie geheg aan hulle en Pa Victor, wat in die Noord-Kaap woon en met wie sy ŉ goeie verhouding het, bel Annie elke dag. “Annie bid kragtig vir haar broer as hy haar vra. Sy is absoluut ŉ kind van die Here. Sy is deur Hom vir ons gegee.” Tilla moes al die jare vir mense vertel wat Annie sê en dieselfde het gegeld as haar pa bel. Dan stel Tilla die foon op luidspreker sodat sy kan vertolk. Annie is oor die jare al met outisme, Aspergersindroom en bipolêre gemoedsversteuring gediagnoseer. Hoewel sy gesprekke ten volle verstaan, sukkel sy maar steeds met haar eie spraak. Dat sy nou met mense kommunikeer, is vir Tilla ŉ wonderwerk – veral in die lig van haar gemoedskommelinge. “Dit is nie ŉ maklike pad nie, maar ek kla oor niks want die lig aan die einde van my tonnel is nou hier.” Tilla vertel dat outistiese mense soms op sekere gebiede kan uitblink. So is Annie wonderlik met datums. “Sy onthou verjaardae en vertel my elke dag wie verjaar. Sy kan selfs die dag van die week op ŉ gegewe datum in 2026 opnoem. Ek moet elke jaar vir haar ŉ dagboek gee waardeur sy voortdurend blaai. Tilla beskou aanneming as “die wonderlikste Godsgenadige stap” wat jy kan neem wanneer jy nie jou eie kinders het nie. “Maar ek dink hulle word jou eie – selfs meer as in die geval van ŉ mens se biologiese kinders. Annie hou baie daarvan om komplimente uit te deel en te ontvang, soos wanneer mense opmerk dat sy ŉ pragtige bos rooi hare het. “As sy by die supermark kom, vertel sy vir die tellers dat hulle mooi is. Almal groet haar nou al so: “Hallo Mooi!”. Tilla sê haar beker loop oor. “Ek is so gelukkig. My kind het so ŉ pragtige hart. Ons leef maar voort in ons droomwêreld. Ek moet dikwels leer om onderskeid tussen die werklikheid en fiksie te tref. “Die belangrikste is dat al die eer ons Liewe Heer toekom. Was dit nie vir Hom nie, was ons nie vandag hier nie.”