July | 2017 | die lewe na 40
July 15, 2017 July 15, 2017 / Andorize	/ 6 Comments
‘n Skielike dood
July 11, 2017 July 11, 2017 / Andorize	/ 2 Comments
‘n Skielike, onverwagse dood skud ‘n mens se wêreld gruwelooslik. Dis ‘n verlies wat nie sin maak nie. ‘n Mens besef opnuut die lewe is nie altyd regverdig nie. Soms gebeur slegte dinge met goeie mense. Familie, vriende en kollegas is nou skielik geforseer om die verlies van ‘n geliefde sonder waarskuwing in die gesig te staar.
Die tannie wat soggens saam met my werk toe ry het my vertel van haar vorige baas se vrou wat skielik oorlede is. Ek het nie veel notisie geneem nie want ek ken per slot van rekening nie die mense op die myn nie…. Of so het ek gedink.
Vanoggend stuur die myn ‘n kennisgewing uit van die vrou se roudiens wat later in die week gehou gaan word. Ek maak die epos oop en staar met skok na die foto.
Ek ken dan die vrou. Die vrou waarvan die tannie gepraat het. Samantha. Ek was op hulle troue gewees. Eintlik ken ek haar man baie beter. Nolen. Ek het jare gelede, toe my kinders nog klein was, saam met hom in die orkes gespeel toe ons in die Assembly of God gemeente in Lime Acres was. Ons het op baie plekke opgetree en vir kerkfunksies en samekomste gespeel. Hy is ‘n uitstekende musikant; een van die talentvolste mense wat ek ken en die voorreg gehad het om mee te kon saam optree.
I am so sorry Nolen, for your loss. The right words seem to elude me at this moment, but I know that Samantha lived an inspired, spiritual and happy life. Be encouraged by that. Be encouraged by her legacy. Live each day knowing that she was very proud of you and that she loved you very much. Although it’s difficult today to see beyond the sorrow, may looking back in memory help comfort you tomorrow.
July 6, 2017 July 6, 2017 / Andorize	/ 11 Comments
Na my laaste plasing tot nou toe beleef ek erge skrywersblok. My verstand voel so toe soos ‘n klei-os se agterstewe. As ek saans so deur almal se blogs blaai en deurlees dan wens ek ek was minder ernstig en perfeksionisties en “beskaafd”. Ek wens ek het die vermoë gehad om soos ander bloggers sommer net enige iets oor enige iets te kan skryf. Sommer oor alledaagse dinge. Sonder om te wonder of dit ‘n gewigtige betekenis sal dra, sonder om dit honderd maal oor en oor te lees om te kyk hoeveel foute ek gemaak het, of ek nie dalk op iemand se tone trap nie…. Dis sieldodend! Want ek kan enige tyd van die dag met myself ‘n gesprek in my kop voer asof dit uit die mode gaan, maar wanneer ek die gedagtes wil neerpen op papier slaan ek toe. Dan vind ek skielik nie die regte woorde om neer te pen nie, en alles wat ek skryf lyk so afgewater. Hoekom, vra ek myself?
Hoe simpel kan ‘n mens wees!!
Daarby kan ek seker ook die werk blameer. Vir die afgelope paar weke is ek dun gerek van al die werk. Oorwerk, oormoeg, uitgebrand. Ek kan nie meer lekker dink nie. Hoe sê daai een gesegde? Ek is so moeg, tot my moeg is moeg! Nou dis hoe moeg ek is. Ek het nou die aand lê en dink, is dit hoe my lewe moet gaan? Werk toe en terug. Mens kom moeg in die aande by die huis, maak kos, maak skoon, stort, en slaap. Dag na dag. Oor en oor. Lewe by mekaar verby. Dit is regtig soos Salomo gesê het, alles net ‘n gejaag na wind. Dit put my uit.
En dan weet ek nou nog nie wat met my kontrak gaan gebeur nie. Ek het nog nie eers die nuwe kontrak geteken nie – en die 6 maande is amper weer verby! Iewers in die pyplyn is daar ‘n motivering vir ‘n permanente aanstelling, maar dit kom ook nie tot uitsluitsel nie. Soveel van ongeorganiseerdheid en diskriminasie het ek nog nie teëgekom nie. My kollegas word vir opleiding in Johannesburg gestuur. Waar sit ek? Net hier vasgekluister. Want dis hoe dinge rol. Maatjies sorg vir maatjies, en die res van ons veg vir oorlewing.
Maar buiten die werk het ons so ‘n klomp probleme met die woonstel gehad. As dit nie die stort se drein is wat verstop nie is dit die kragmeter wat foutief is en kan ons nie krag oplaai nie. Die een plug na die ander blaas of smelt. As die stoof aan is kan ons nie die ketel aansit nie. Die verwarmer en die mikrogolf kan nie gelykertyd werk nie. My stiefpa (wat ‘n gesertifiseerde elektrisiën is) sê die ou wat die bedrading gedoen het, het nie ‘n benul gehad wat hy doen nie. En waar is diegene wat eintlik verantwoordelik gehou moet word? MIA. Missing In Action. As dit nie vir Riaan was wat alles van alles af geweet het en reggemaak het nie (op ons onkostes, I’ll have you know), weet ek nie hoe sou ons gemaak het nie. Stort se drein reggemaak. Kragboks uitgesorteer (na erge dreigemente aan die munisipaliteit). Hulle het tot vir ons ‘n vergoeding van 350 eenhede gegee vir al die ongerief! Bid jou dit aan.
Gepraat van die munisipaliteit, hier staak hulle weer. Postmasburg lyk soos ‘n hool. Rommel is oral in die dorp rondgestrooi. In die strate, op die sypaadjies, voor die winkels se deure. Dan steek hulle nog daai groot staaldromme ook aan die brand. Dit stink, dis vuil, dis vieslik. Mens sal ‘n siekte optel. Elke dag moet jy hoop en bid iemand gooi nie jou voertuig met ‘n klip nie. Want dis wat hulle doen. Hulle trek sommer los en gooi klippe of glasbottels. Net wat hulle in die hande kan kry. Kan iemand nie net ‘n bom daar gaan drop nie?!! Of ‘n skerpskutter kry om al die gemors van ontslae te raak nie!
Dankie tog, dis more Vrydag! Sleepvoet het die week darem ook amper sy dinges gesien. Saterdag gaan ons bietjie Kimberley toe vir hare sny en inkopies. Dalk gou ook ‘n fliek inwerk. Sondag het ek afgevat van die orrel speel. Dit raak ook soms te veel.. Want dis al ander dag wat ek het om te rus, en ‘n naweek is net so lank! Maar ek kry nog nie moed om heeltemal te bedank van die orrel speel nie, dis nog ‘n innerlike debatvoering.
En na al die sinnelose skrywe gaan ek my rekenaar afsit en Big Bang Theory en Friends kyk tot my oë wil toeval. Want dis my ontspanning saans na werk, wanneer ek rustig kan gaan sit en hekel met ligte komedie op tv wat my kan entertain. Ek weet nie hoe mense nog saans na dramabelaaide sepies kan kyk nie. Ek sal totaal depro raak. So na tv gaan ek ‘n paar bladsye lees uit ‘n nuwe e-boek wat ek aangeskaf het, The Science of God. Nou DIT is ‘n goeie manier om die dag af te sluit. Dit voel of ek vir ewig deur die skrywer se brein kan rondkrap! En niks te worrie oor die dag van môre nie. Want elke dag sorg vir homself.