Bybelskool » Ons God is 'n verterende vuur – Hebreërs 12
Trouens, dit was nog altyd so, selfs in die OT geloofsgemeenskap. Dink maar net aan die teenstand wat gelowiges vanuit die geloofsgemeenskap van die begin af ervaar het. Die siekte van die sonde van Kain wat Abel vermoor, is van die begin af deel van die geloofskonteks (Gen. 4). Die goddelose in die Psalms is nie mense buite die geloofsgemeenskap nie, maar deel van die liturgie en die erediens in Jerusalem. Hulle sê die voorskrifte van die Here op en hulle beskou hulleself as deel van die verbond, sê Psalm 50, maar steur hulle nie aan óf God se gebod óf die geloofsgemeenskap se wel en weë nie!
Jesus wys ons daarom deur sy voorbeeld aan die kruis hoe om die sondige optrede van sondaars teen ons te verdra, sonder om vir die skande daarvan terug te deins nie, maar om soos Hy, en met die krag wat Hy verleen, teen die sonde weerstand te bied as 'n saak wat letterlik lewe en dood inhou.
Dit sluit die persoonlike geestelike stryd teen die sonde in, dws dat ons soos atlete die lam hande en die swak knieë moet versterk (aangehaal uit Jes. 35:3: Stilwees en vertroue teen 'n oormag!), reguit paaie vir onsself moet maak (aangehaal uit Spr. 4:26: Baken jou koers af!) sodat ons op God se pad kan bly en ons gesond kan word in ons eie toewyding (Hebr. 12:13).
Maar dit sluit ook die stryd in die geloofsgemeenskap in dat ons die vrede najaag met alle mense in die geloofsgemeenskap – nie soseer subjektief om in vrede met mekaar te lewe nie, maar eerder objektief dat hulle almal die vrede van Christus kan ervaar en omhels as die evangelie – en terselfdertyd ook heiligheid, want ons weet dat niemand sonder heiligmaking die Here sal sien nie (Hebr. 12:14). Dit is die mense wat rein van hart is wat die Here sal sien, het Jesus immers gesê (Matt. 5:8: Jesus fokus op die stryd vir geregtigheid!).
Dit sluit dus in dat ons na mekaar omsien en sorg dat niemand in die genade van die Here veragter nie (Hebr. 12:15). Ons almal moet vorder op die pad van heiligmaking en ons het mekaar nodig op daardie pad. Niemand mag argeloos en traakmynieagtig raak in ons toewyding aan die Here nie. As ons sulke mense nie waarsku nie, sal God hulle bloed van ons hande eis. Esegiël praat baie spesifiek van die goddelose (Eseg. 3; Eseg. 33: God soek bekering nie die dood nie!)!
Dit sluit in dat ons sorg dat ons nie onderling verbitterd raak oor iets en dit onenigheid en besoedeling bring nie (Hebr. 12:15). Anders word ons as geloofsgemeenskap besoedel en word letterlik ons karakter verander as 'n gemeenskap waarin die heilige God tuis voel. Die uiteinde daarvan is afvalligheid en goddeloosheid, dws waar God se bestaan en werk onder ons nie meer as 'n kragtige realiteit ervaar word nie. Is dit nie moontlik die primêre rede waarom baie gemeentes kragteloos is en nie meer die sout en die lig is wat God bedoel het dat hulle in hierdie wêreld moet wees nie? Herlewing begin altyd waar gemeentes hulle sondigheid voor God besef en tot inkeer kom, persoonlik en as geloofsgemeenskap.
Die diepste rede is dat God gepraat het en dit van ons eis, sê die geestelike leier van die Hebreër gemeente. Ons kan nie anders as om na Hom te luister nie, want Hy is 'n verterende vuur, waarsku hy ons.
Lees meer wat ek verder oor Hebreërs sê in my Lees, Luister, Leef metodiek by https://bybelskool.com/hebreers/.