Oktober | 2011 | Slakkelak
Posted on 31 Oktober 2011 by Slakkelak
Vandag het ek 'n vieslike ontdekking gemaak – Macfadyena unguis-cati of 'Cat's Claw Creeper' in die algemene taal. Op MY plaas. Ek is sommer naar. Gelukkig is dit die eerste infestasie wat ek sien en hoop ek om dit te kan hokslaan. Dis ook 'n Kategorie 1 indringerplant soos Lantana camara. Ai tog. Dis 'n lieflike blom, ek kan dink dat iemand graag so enetjie in hulle tuine wou hê… Ek het by die bure se kant ook gesien en gaan hulle sommer môre kontak sodat hulle maar hulle deel ook doen vir die behoud van ons ekologie. Sug. Harde, harde sug.
Posted on 24 Oktober 2011 by Slakkelak
Toeka se tyd is diere op ons plaas gejag met boë wat toegerus was met klip pylpunte. Die bewys hiervoor is die steentydperk pylpuntjies wat ons optel, veral na harde buie reën wat dit oopspoel. Hulle wissel van ongeveer 2.5 tot 5 cm in die lengte. Ek het 'n perfekte enetjie gehad waarmee ek vir Roelf 'n hangertjie wou maak, maar ongelukkig het hy uitmekaar gebars in die groot vuur. Wanneer ek nou nuwes kry word hulle dadelik afgeneem vir my plaasjoernaal.
Roelf het die naweek hierdie mooi pylpuntjie opgetel.
'n BAAAIE besonderse enetjie...
Ons plasie is in 'n oorgangsfase tussen grasveld- en savannabiome en ek wonder hoe dit moes gelyk het selfs net 'n paar honderd jaar gelede. Vorige eienaars het die grond totaal oorbewei met beeste en Lantana bedreig die biodiversiteit nog verder. Ek wonder watter wild in die steentydperk natuurlik hier voorgekom het, nou is alles ingebring behalwe grys- en rooiduikers, bosvarke, ape, bosbokke en witkwasjakkalse.
Ek wonder of die oermense ook gedink het dis mooi hier....
Dit is my missie om die biodiversiteit wat hier nog is te probeer bewaar. Die stukkie grond is my hemel op aarde waar ek vrede vind en ek ontdek allerhande mooi en interessanthede. Ek het 'n Google Maps lugkaart van die plaas stukkie vir stukkie gecopy en gepaste wat ek nou gebruik as verwysing vir my plaasgids. Sodoende kan ek mooi aantoon watter plante waar voorkom. Ek het ook 'n stukkie versteende been gehad maar ongelukkig het ek hom nooit gefotografeer nie en is hy ook nou verlore.
Die voëlnessie hieronder is netjies uitgevoer met wildebees-sterthare, ons het al meer as enetjie wat so lyk opgetel na 'n windstorm. Ek kon egter tot sover nie vasstel wie so oulik is nie, maar ek hou my oë oop!
Kyk die lang swart wildebees-sterthare!
Slegs wanneer van die wild uitgedun moet word of toe die finansies erg geknyp het en ons nie winkelvleis kon bekostig nie, word daar 'n bok geskiet. Nooit met 'n geweer nie, maar met 'n moderne boog en vlymskerp lemmetjies as pylpunte en te voet sodat die bok 'n regverdige kans het om weg te hol.
Roelf as klein seuntjie met groot drome van grootwildjag
Toeka is klip pylpunte gebruik wat waarskynlik met gif gesmeer is, nou 'n boog met katrolletjies om die slaankrag te verhoog en vlymskerp lemmetjies om onnodige lyding te verhoed. Dieselfde beginsel… die mens moet eet.
Categories: Lankal terug, Plaaslewe	| Sleutelwoordw: plaas,vrede	| 3 Kommentaar
Categories: Slakverdriet	| Sleutelwoordw: brand,hartseer,trauma,verlies,vrede	| 10 Kommentaar
Dis lekker om op my plaas te kan draf
Posted on 20 Oktober 2011 by Slakkelak
Hierdie jaar is nou besig om baie vinnig onder my uit te hol. En eintlik is dit maar reg, want dit beteken die vakansie kom nader! Dit beteken natuurlik dat ek ure en ure in die veld werk. HARD werk… maar LEKKER werk!
Ek byt nog vas met my drawwery en gister was 'n verskriklike mooi dag op die plaas. Ons het die afgelope tyd lieflike reën gehad en alles is groen is silwerskoon gewas. Die vars reuk van die plante en die lekker soel laatmiddag was ideale omstandighede om lekker kop skoon te maak.
Ek probeer om soveel biodiversiteit as moontlik op my plaas met my kamera vas te vang en my oë mis niks! Op pad het ek 'n pragtige fungus gesien en toe ek by die huis kom het ek my kamera gaan haal en weer die pad gevat. My brakke was natuurlik uitgelate verby om nog 'n ent te kon gaan hol!
Toe ek ingekom het van die skool af het ek vir Frikkie en Frieda gekry en gesien Frieda is op hitte. Nou is dit eers 'n aardigheid by die aangenome kind! Frieda loop al om die bos met Frikkels kop onder haar stert agterna. Ten minste weet ek nou om oor veertien maande die baba te verwag. Ek het 'n GROOT kans gevat om naby te gaan met my kamera. Frieda is KWAAI daar by haar 'kind' en ek moes maar gou my snappies vat en vinnig retireer.
Die donker kol net links van die 'luiperd' is waar sy heeltyd piepie. Kyk die paadjie wat sy al daar getrap het. Arme vrou.
Na ek die fungus afgeneem het was ek nog nie lus om huistoe te gaan nie en het maar 'n lekker laaang draai gevat. Dit was so pragtig en ek het twee nuwe blomspesies gekry en 'n pragtige wurm. Party blommetjies maak mos laatmiddag oop, ek moet meermale met my kamera gaan draf!
Rhanidiphora cinctiguttata of Rhanidiphora ridens?
Mag Kohautia virgata wees. Klein. <5mm
Ons is nou agt jaar op die plaas en elke seisoen bring nog steeds vir my nuwe organismes om te ontdek. En hier is draf is nie net oefening nie, dis 'n ervaring en 'n groot voorreg…
Categories: Plaaslewe	| Sleutelwoordw: kameelperd,plaas,vakansie,vrede	| 2 Kommentaar
Die Lantana wag
Posted on 12 Oktober 2011 by Slakkelak
Ek stap baie, maar is nie fiks genoeg na my sin nie en het 'n rolletjie om my maag ontwikkel waarvan ek nie hou nie, en my maagspiere is sommer pap vandat ek nie skiet nie. Dit beteken net ek moet my ratte olie en iets begin doen. Skiet kan ek nie nou eers oorweeg met my skouer nie (hy voel darem baie beter met die anti-inflammatoriese behandeling en rus), dus moet ek maar ander plan maak. Een van die dae moet ek weer begin Lantana en Pom-pom spuit, en dan gaan ek suuuufffer as ek nie fiks is nie. Dis heeldag in die veld met 'n spuitkan op my rug.
Gisteraand het ek tot 02h00 gesit en punte verwerk en gruwelooslik verslaap vanoggend. Darem betyds gewees vir graadopening, net personeelvergadering gemis. Ook maar goed, ek hoor hulle het oor teefondse gestry en iemand het speelgoed uit 'n kot gegooi. Ek is nou vier jaar 'n onnie, en het nog nooit sulke kinderagtigheid en geskinder gesien by my vorige werke nie.
Ek moes leerders sien na skool en iets met die hoof bespreek voordat ek nog moes gaan melk koop ook. Dus het ek laat by die huis gekom en na gisteraand se laat werkerye het ek 'n kort middagslapie gevang.
Ek het net mooi my sit in my badskottel gekry toe ek begin dink aan Son wat weer begin stap het. Sy het my eintlik so geinspireer dat ek afgedroog het, drafklere aangetrek het en toe so 1.5km gaan draf het op die plaas. En toe nog 'n spul sit-ups ook gedoen het toe ek terugkom… en ek het gesien ek is nie so onfiks as wat ek gedink het nie, ek kan maar 'n langer ent aanvat. En my badwater was nog nie eers koud nie…
Oppad het Frieda amper vir my en die brakke geskraap, ons was heeltemal te na aan haar nuwe aangenome baba… shame, die arme arme ding.
Intussen groei die Lantana dat dit bars na ons eerste goeie reën, maar groei maar, vir julle spuit ek een van die dae…
Categories: Plaaslewe	| Sleutelwoordw: plaas	| 2 Kommentaar
Categories: Skoolhou	| Sleutelwoordw: skoolhou	| 6 Kommentaar
Swadini Oktober 2011
Posted on 10 Oktober 2011 by Slakkelak
As gesoute boskampeerders was dit vir ons 'n luukse om vir 'n paar dae in 'n chalet te bly die afgelope vakansie. My begroting het net drie daggies toegelaat, maar ons is meer as tevrede daarmee.
Ons is mos 'n familie wat hou van speel en teen die aande se kant was ons stokflou want ons haal maksimum uit elke dag; maar nie te moeg om nog bordspeletjies te speel nie! My skouer is BAIE seer op die oomblik van 'n moontlike geskeurde ligament en ek het maar net basies saam in die lekker warm water gehang. "Wil julle saamspeel?" vra ek as ek sien die jong seuns kyk met verlangende oë na ons bal. "Asseblief Tannie!" Ek het maar net leepoog na Roelf, Christo en Marina gekyk wat volleybal speel.
Daar is 'n paar staproetes in en om die oord en ons kon die meeste daarvan doen. Hoe heerlik was dit nie om nuwe bome te leer ken nie! Skoonseun verstaan nog nie heeltemal die opgewondenheid oor die ge-oe en ge-aa oor al die bome nie, dis vir hom nog bietjie nuut. 'n Boom is mos 'n boom…
Ek het natuurlik kort-kort agter geraak met die stappery, want elke wildevy se wortels smeek om afgeneem te word, elke deeltjie van die stroom mooier as tien tree terug. By die waterval was ons ongelukkig in die middel van die dag en die lig nie reg nie, maar 'n dooie stomp van 'n reuse boom verskaf genoeg geleenthede vir my en my kamera. Die bome langs die Blyderivier se oewer is hoog, ek wens ek kon dit vasvang om te wys. Eendag…
Wanneer ek die gesin geroep en gevra het om gou om hierdie boom kom loer en dan daardie een, het hulle dit maar doodgewillig gedoen. Nie een keer mor hulle as ek vra vir 'n foto nie. Almal te bewus daarvan dat ons nuwe herinneringe moet skep. Almal te bewus van hoe 'n mens se tasbare herinneringe in 'n oogwink kan verdwyn. Niemand sê iets nie, maar ons almal weet.
Dankie Vader. Dankie vir die tyd saam met my familie. Dankie dat ek nuwe herinneringe kon vasvang. Dankie dat ons U kan ken uit die wonderprag van die Blyderivier se bosoewer. Dankie, dankie, dankie.
Categories: So doen Slakke dit	| Sleutelwoordw: dankie,familie,vakansie	| 2 Kommentaar
Koeie en kalwers
Posted on 9 Oktober 2011 by Slakkelak
'n Kollega van my maak die MOOISTE pastelle van wild. Ons gesin was vir die eerste keer in 'n lang tyd almal by die huis met die oog op 'n kort vakansie saam. Verlede Sondag het ons twee skilderye gaan uitkies vir my nuwe huis, 'n luiperd en 'n leeu. Ek kon dit alleen doen, maar dis ons almal se huis; en ek voel net dat elkeen sy sê moes sê oor duur items waarin ons almal moet vaskyk en wat die kinders eendag gaan erf.
Maar as mens iemand op 'n plaas besoek ontaard dit dikwels in 'n kuier van 'n ander kleur, want op 'n plaas gaan lewe aan, daar is nie 'n stop vir kies-'n-skildery nie. So begin ons gesinsvakansie toe met die kies van 'n skildery wat vir altyd geassosieer sal word met koeie en kalwers. Net voor ons vertrek sê Lalie haar man moet 'n koei gaan help wat sukkel om te kalf, en siende dat Marina 'n veeartstudent is, bly ons toe.
My pa het 'n paar beeste gehad toe ons klein was, maar ons was nooit naby diere in kraam toegelaat nie. Die arme koei was al baie lank in kraam en die kalf se lewe het in gevaar geraak. Dit beteken net een ding: die kalf moet uitgetrek word. Die kalf het reggelê, hy wou net nie uit nie.
Vir my wat albei my kinders normaal gekraam het was dit 'n verskriklike ervaring om die arme koei so te sien. Mens-arms wat heeltemal in haar verdwyn om die ligging van die kalf presies vas te stel. 'n Tou wat binne haar om die kalf se pootjies vasgemaak word. Sy wat in 'n drukgang lê, haar kop in 'n klamp. Twee jong manne wat teen pale vasskop en met arms en lywe trek aan die kalf; net om die +600kg koei te sleep. En die kalf sit. Koppie wil-wil uit.
Die koei raak te moeg. Gaan lê. Ai tog. Nou is die hoek verkeerd om te trek. Kort-kort weer 'n arm in om die kalf te voel. Hy lewe nog. Sy druk nog. Trek. Trek. Trek. Die kalf se kop kom uit en ek en Lalie hou die koppie vas terwyl hulle trek. Ogies wat dof word. Hartjie wat stop. Die nylon tou wat breek en met 'n geweldige knal teen Wayne se hand vasskiet. Pyn. Desperaatheid op almal se gesigte.
Naderhand drie manne wat trek. Een wikkel die kalf binne-in haar. Na wat voel soos ure is dit skielik oor. Die hele lyfie skiet uit die koei, die naelstring afgeruk. Die heupies amper abnormaal groot. Nie 'n groot kalf nie, maar te groot vir die koei. Sy wat net met toe oë lê en net één keer deur die hele trauma 'n kort bulkie gegee het. Sy wat ook binne die volgende uur sterf.
Lalie se gesig wat vertrek van smart oor haar geliefde diere. Dis die soveelste koei hierdie seisoen, die nuwe bul gooi te groot kalwers, en daar is nog 'n spul koeie wat moet kalf.
Hanskalf kom stamp vir Lalie om sy melk te bring. Enigste ma wat hy ken. Hy kon darem uit, ten koste van sy eie ma.