Spaanse boere protesteer Russiese Embargo met vrugte - Nuwe resepte - 2022
Spaanse Boere protesteer teen Russiese Embargo met vrugte
Boergroepe het gratis vrugte in Madrid uitgedeel
Spaanse landbougroepe het mense gevra om selfies te plaas in ruil vir gratis vrugte.
Die verlies van Rusland is die voordeel van iemand anders, aangesien boere -organisasies in Spanje 'n protesoptog teen die Russiese embargo van Europese voedsel begin het deur gratis vrugte en groente aan verbygangers in Madrid uit te deel.
Volgens The Local het boere Vrydagoggend in Madrid opgerig en 22 000 pond vars vrugte en groente weggegee. Europa het verlede jaar voedsel van € 9 miljard na Rusland uitgevoer, en Rusland se nuwe verbod op Europese invoer van voedsel - 'n weerwraak vir sanksies teen Rusland vanweë sy militêre teenwoordigheid in die Oekraïne - sal boere en voedselprodusente na verwagting 'n ernstige ooraanbod laat. . Na berig word, het Spanje verlede jaar $ 440 miljoen aan vrugte uitgevoer, en landbou -vakbonde sê dat die uitwerking van die verbod op die vrugteprodusente in Spanje 'baie ernstig' sal wees.
Organiseerders agter die betoging in Madrid doen 'n beroep op die E.U. om die voedselprodusente van Spanje te vergoed vir die verlies aan inkomste en oortollige voedsel wat deur die Russiese embargo veroorsaak is. Die protes het ook 'n druk op sosiale media ingesluit. Mense wat gratis vrugte ontvang het, is aangemoedig om die woord oor die kwessie te versprei deur selfies te plaas met die hashtags #BesaLaFruta (soen die vrugte) en #VetoRuso (Russiese embargo).
Moldawië veg terug teen die voedselverbod van Rusland
Terwyl Moskou se embargo's op Moldawiese produkte begin byt, het Chișinău 'n reeks maatreëls aangekondig om die skade te beperk. Is dit genoeg om te keer dat woede teen die regering - en die EU - versprei? EurasiaNet berig
Die Moldawiese boer Sergiu Calmac staan ​​by sy appelboord in Harbovat. Foto: Vitalie Plotnic/AP Foto: Vitalie Plotnic/AP
Laas gewysig op Vrydag 14 Julie 2017 23.01 BST
Apple-plukseisoen is aan die gang in Moldawië, maar Vasile Nitrean, 'n boer in Soroca, 'n noordoostelike stad naby die Oekraïense grens, sê dat hy 'groot probleme' het.
Die afgelope 15 jaar verkoop hy sy oes aan Russiese kopers. As gevolg van 'n Russiese verbod, moet hy, saam met baie ander boere in die klein Oos -Europese land, 'n nuwe mark vind. En vinnig.
'Ons sal [die appels] bymekaarmaak soos ons dit vroeër gedoen het om dit na Rusland uit te voer, maar hierdie keer neem ons dit voor die [Moldawiese] regering [gebou],' het Nitrean gesê. Die Russiese embargo, wat op 21 Julie ingestel is - twee weke voordat Moskou 'n wyer verbod op westerse produkte uitgevoer het - dek die invoer van Moldawiese appels, pruime, perskes en ingemaakte vrugte. Rusland het ook belastingvrye vrystellings vir 19 kategorieë Moldawiese produkte geskrap.
Moldawië is een van die armste lande in Europa, en die ekonomie is sterk afhanklik van sy landbou -uitvoer. Moskou se optrede daarteen word algemeen beskou as weerwraak vir die land se besluit om 'n vryhandelsooreenkoms en assosiasieooreenkoms met die Europese Unie te onderteken, wat Moskou beskou as 'n inbreuk op sy tradisionele invloedsfeer op voormalige Sowjet-lande.
Moldawië is een van die armste lande in Europa, en die ekonomie is sterk afhanklik van sy landbou -uitvoer.
Die meeste van Moldawië se landbou -uitvoer gaan reeds na EU -lede (54%). Maar volgens 'n deskundige studie was Rusland verantwoordelik vir die oorgrote meerderheid van die uitgevoerde Moldawiese vrugte in 2012 (90,6%, of $ 93,9 miljoen). Oor die algemeen het Rusland in 2013 43% (988 miljoen dollar) van alle Moldawië se landbou -uitvoer gekoop.
Alternatiewe markte is 'n ekonomiese noodsaaklikheid vir Moldawië, sowel as 'n politieke.
Eerste minister Iurie Leancă het staatsgesteunde maatreëls aangekondig om landbou-uitvoer te bevorder, insluitend 'n (grootliks simboliese) boeremark wat op 27-31 Augustus op die Nasionale Plein in die hoofstad Chișinău opgerig is. 'N Publisiteitstunt word op 30 Augustus beplan, wanneer 'n massiewe appeltaart, wat deur die premier as' die tert wat ons verenig 'genoem word, gebak en geëet sal word.
Leancă het 'n onbepaalde bedrag vergoeding van beide staats- en onbekende buitelandse bronne belowe om boere te help om die verlore inkomste te vergoed, sowel as hulp vir die herskikking van banklenings en die betaling van gas- en elektrisiteitsrekeninge.
Sommige waarnemers hou nie hul asem op dat die EU tot die redding kan of wil kom nie
Volgens berigte het Moldawiese inmaakondernemings ook ingestem om meer vrugte te koop. Die staatsgesubsidieerde lugdiens, Air Moldova, sal begin om appels en ander vrugte wat deur die regering aangekoop is, aan passasiers te versprei as 'n snack tydens die vlug. Die regering het ook ongeveer $ 1,44 miljoen (20 miljoen Moldawiese leis) toegewys om daagliks Moldawiese appels aan kleuterskole, openbare skole en die weermag te voorsien.
Denis Cenusa, 'n ekonomiese ontleder by die ekspertgroep van Chișinău, 'n onafhanklike dinkskrum, meen Moskou het die embargo tydig gemaak om die steun vir die regering en sy EU-ambisies te verswak voor die parlementsverkiesings in Moldawië op 30 November. "Rusland wil Moldawiërs aantrek teen die pro-Europese regering," het Cenusa gesê.
Calmac staan ​​in sy appelboord in Harbovat, Moldawië. Net soos Nitrean, voel hy ook die knyp van Moskou se verbod op Moldawiese produkte. Foto: Vitalie Plotnic/AP Foto: Vitalie Plotnic/AP
Daar is nog geen peilingsdata gepubliseer oor hoe die Russiese verbod die steun vir die huidige Moldawiese regering beïnvloed het nie. Maar betogings het plaasgevind. Byvoorbeeld, op 7 Augustus het 'n drie kilometer lange konvooi van woedende boere uit die noorde hul plaastoerusting na Chișinău gery om hul finansiële toestand te beklemtoon. Sommige het geëis dat Moldawië sy vryhandelsooreenkoms met die EU moet skrap, terwyl ander aangevoer het dat Moldawië en die EU oor uitvoerpryse met Rusland moet ooreenkom. Leancă het die betogers onderskep op pad na Chișinău en hulle aangespoor om 'die politiek opsy te sit'.
Alhoewel die protes vir eers voorkom, bly ontevredenheid wydverspreid. Iurie Plopa, 'n boer van Ocniţa, in die noordooste produksie. 'Outomaties verloor ons geld,' het hy gesê. 'En dit is nie genoeg geld om lenings of plaagdoders te dek nie.
Intussen het die owerhede in die outonome streek Gagauzia, die tuiste van 'n minderheidsgroep wat baie versigtig was vir die EU, 'n begeerte aangekondig om vrugte na Rusland uit te voer, en Russiese inspekteurs genooi om sy voorraad te kom sertifiseer. Goewerneur Mihail Formuzal het aangekondig dat die streek, wat reeds 'n vrystelling het van die Russiese embargo op Moldawiese wyne, 'persoonlike bande' met Rusland wil vestig.
Outomaties verloor ons geld. dit is nie genoeg om lenings of plaagdoders te dek nie
Om die ontevredenheid op die platteland te bedek, hang af van die EU, wat sy hoeveelheid belastingvrye invoer van Moldawiese vrugte op 1 Augustus verdubbel het, 'n maand voor skedule. Sommige waarnemers hou nie hul asem op dat Brussel tot die redding kan of sal kom nie, veral in die lig van Rusland se omvattende verbod op EU -produkte vroeg in Augustus, wat die druk op EU -boere kan onderdruk, wat 'n oorvloed kan veroorsaak wat mededinging verhoog en pryse vir Moldawiese produkte verlaag .
Baie hoop dat die buurland-lid van die EU, Roemenië, waarmee Moldawië sterk historiese en kulturele bande het, 'n helpende hand kan gee. Adjunk -minister van Landbou, Vladimir Loghin, meen dat die Roemeense mark "ten minste 20% van die land se kwota vir die EU kan absorbeer". Volgens die premier is Roemenië van voorneme om 14 000 ton Moldawiese appels te koop, wat 17,5% van die EU -kwota van Moldawië van 80 000 ton uitmaak. Roemenië, wat sy eie groot landbousektor het, het egter slegs drie persent van die kwota van 20 000 ton vir pruime gekoop.
Terwyl die kwaliteit van die vrugte van Moldawië die afgelope jaar verbeter het, bly promosie- en verpakkingsvaardighede 'n voortgesette werk, het Jim Herne, direkteur van die Amerikaanse agentskap vir internasionale ontwikkeling, gefinansierde landboukompetitiwiteit en ondernemingsontwikkelingsprogram in Moldawië gesê. Die behoefte om aan te pas by die kwaliteit en tegniese standaarde van die EU is nog 'n hindernis. "As hulle byvoorbeeld wil baat by 'n versoek van 'n Europese supermark, sal hulle hul goedere as 'n groep moet verenig en bevorder," het Herne gesê.
Die Russiese invoerverbod sal Europese voedselprodusente tref
Rusland se invoerverbod op 'n lys van Westerse voedsel kan grondboontjies wees op die skaal van die Europese ekonomie, maar dit is 'n slag vir sommige produsente - en 'n teken van verslegtende ekonomiese bande terwyl Moskou en die Weste mekaar in die gesig staar oor die Oekraïne.
Rusland het Donderdag besonderhede gegee oor sy reaksie op Westerse sanksies, wat die invoer van vleis, vis, suiwelprodukte en ander landbougoedere verbied het uit lande wat Rusland met hul eie ekonomiese boikotte geteiken het.
Vergelding vir Westerse sanksies wat verlede week ingestel is, wat op die Russiese banke, die militêre en oliebedryf gemik was, word wyd verwag, het amptenare van die Europese Unie gesê. Beleidsmakers in die belangrikste EU-hoofstede het gesê dat die stap die blok van 28 lande nie sal weerhou van sy beleid om sanksies en diplomasie te kombineer nie, in die hoop dat die Russiese president Vladimir Poetin sy steun aan pro-Russiese rebelle in die Oekraïne sal terugskaal.
Die Russiese maatreëls, tesame met ander invoerverbod wat vroeër vanjaar ingestel is, dek Westerse invoer ter waarde van $ 8,7 miljard in 2013, volgens Russiese doeane -gegewens. Onder die belangrikste slagoffers is Nederlandse kaas, Noorse salm en Spaanse vrugte en groente.
Rusland se boikot vir voedsel sou die meeste van Europa seergemaak het in 'n verlore verlies
Die politieke oorlog oor die Oekraïne het toegeneem met handelsboikotte. Rusland het 'n verbod op Amerikaanse voedsel en Europese invoer van vrugte en groente aangekondig, terwyl die Europese Unie die Verenigde State gevolg het in sanksies teen Rusland.
Die Russiese regering, deur vrugte en groente uit te sonder, het 'n sagte plek gekry.
Eenvoudig gestel, Europa voer Russiese gas in en voer voedsel na Rusland uit.
Die verbod sal veral die produsente van appels in Pole en vrugte- en groentetelers in ander lande naby Rusland seermaak, en nog nie die groot Europese genoteerde voedselgroepe soos Danone of Nestle nie.
Maar die groot groente -uitvoersektor van Nederland of Frankryk (tamaties, ens.), Spanje (vrugte), Griekeland (olywe, komkommers) sal ook nie die sanksies vryspring nie.
Die gevolg sou óf prysstorting op die belangrikste Wes -Europese markte wees, óf oproepe tot staatsubsidies om die geteisterde sektore te help. Of albei.
Dit sal 'n reeds gespanne situasie in die voedselkleinsektor versteur, waar boere beter marges vra by die groot kleinhandelaars soos Carrefour, Ahold, Delhaize, Tesco, Aldi en ander.
Laer pryse kan die Europese ekonomie tot deflasie laat beland en die Europese Sentrale Bank hoofpyn veroorsaak en die debat tussen besuinigingsvalkies en stimulusduiwe te midde van Europese politici oor Europese ekonomiese en begrotingsbeleid laat herleef.
In Rusland sal verbruikers nie toegang tot die Europese goedere hê nie en sal hulle waarskynlik verdere prysstygings ondervind vir voedsel wat 'n laer aanbod het. Meer inflasie is nie waarop die Russiese ekonomie wag nie, en kan protes van verbruikers in die land aanwakker.
Die kwessie van die toekoms van Oekraïne en die grenslyn tussen die invloedsfere van die NAVO en Rusland is in geopolitieke terme baie belangrik.
Om handelssanksies by te voeg tot 'n algemene woordestryd - bo en behalwe militêre twis in die Oekraïne self - is 'n verdere eskalasie na 'n ernstiger konflik wat 'n ongekende tydperk van vrede in Wes -Europa kan beëindig, kort na die herdenking van die eerste en tweede wêreld oorlog.
Uiteindelik het Rusland sy handel met Europa net so nodig as andersom. Na jare van vinnige groei, het Rusland 'n groter mark geword as Duitsland vir baie goedere.
President Vladimir Poetin kan nie net so maklik Westerse goedere van die Russiese volk weghou as sy voorgangers nie.
Die huidige handelssanksies sal baie ondernemings op die kort termyn seermaak en ernstige bekommernisse op die aandelemarkte veroorsaak, maar dit kan nie lank duur nie.
Skep die waarheid terug oor Guatemalaanse piesangs
• Meer mense eet piesangs as appels en lemoene saam
• Piesangs is een van Guatemala se vyf belangrikste uitvoeritems
• Guatemala is die tweede gevaarlikste land in Latyns -Amerika vir vakbondlede (Julie 2009, International Trade Union Confederation)
"Vertel my wat u wil hê ek moet doen, en ek sal dit doen"
Die piesang verkoop appels en lemoene saam. 1 Die verbouing en verspreiding van piesangs, wat oral in huise en supermarkrakke in die Verenigde State voorkom, behels 'n sombere werklikheid van kartels, vakbonde en regerings wat verstrengel is in menseregteskendings, prysoorloë en handelsgeskille. Dit is 'n bekende omgewing waar die sterk internasionale koper heers oor die swak provinsiale verkoper. In Guatemala, byvoorbeeld, het diep gevestigde multinasionale maatskappye (MNC's) die handel voortdurend oorheers terwyl benadeelde piesang campesinos sedert die vroeë 1800's onder ellendige omstandighede en teen ellendige arbeid gewerk het. Dit het 'n werklik vrye mark verhinder waarin boere en werkers toegelaat sou kon word om te goeder trou of met dieselfde vryheid en voorregte as die MNC's te onderhandel.
Om twee redes algemeen bekend as Banana Republics in die 19de eeu, het 2 Sentraal -Amerikaanse lande, soos Guatemala, maatskappye uit die VSA en ander Westerse lande toegang verleen tot die ontwikkeling van piesangs, wat groot winste vir Westerse produsente oplewer. 3 Kragtige multinasionale vrugteondernemings, soos die Amerikaanse gebaseerde Dole, Del Monte en Chiquita, het swaar bedrywighede in Latyns-Amerika begin, wat beheer oor 'n groot deel van die landbougrond verkry het, staatsamptenare gemanipuleer het en die media beïnvloed het, alles binne 'n wolk van geheimhouding. Vir Guatemala het die piesanghandel die weg gebaan vir 'n groot ongebalanseerde landverspreidingspatroon vir boere wat 'n lae lewenstandaard en 'n sterk afhanklikheid van 'n enkele oes gehad het.
Gekies in 1951, het die president van Guatemala, Jacobo Árbenz, 'n grondhervormingsprogram van stapel gestuur, graad 900, deur beslag te lê op byna 400 000 hektaar ongebruikte United Fruit (nou die merk Chiquita) vir herverdeling aan landlose boere. Destyds was "slegs 10% van die grond beskikbaar vir 90% van die bevolking, waarvan die meeste Indiërs was". 4 Die United Fruit Company het by die Eisenhower -administrasie gekla en beweer dat Guatemala se mag van vooraanstaande domein gebruik is om sy grond onregmatig in beslag te neem, veral United Fruit woedend deur die feit dat Árbenz slegs bereid was om die Amerikaanse korporasie die kunsmatig lae prys te betaal wat United Fruit het sy eie grond vir belastingdoeleindes beoordeel, 'n bewys van die 'euwels van kommunisme'. 5
In 1954 het die Amerikaanse CIA 'n staatsgreep in Guatemala gelei, wat die regering van Árbenz omvergewerp het. Die CIA het toe kolonel Carlos Castillo Armas as die nuwe president van die land aangestel. Armas het al die betwiste grondbesit onmiddellik aan die United Fruit Company teruggestuur. Hy het sy termyn as 'n lojale dienaar van die VSA begin en sy buigsaamheid aan vise -president Nixon gewillig gemaak en gesê: 'Vertel my wat u wil hê ek moet doen, en ek sal dit doen.' Voormalige Boston Globe en New York Times verslaggewer Steven Kinzer beweer dat United Fruit die "haak was wat Amerikaanse ingryping [na Guatemala] gebring het."
Teen die 1960's het Guatemala in 'n bloedige burgeroorlog verbrokkel namate die onderdrukkende diktatuur van Armas moeiliker geword het. Die burgeroorlog tussen die nuutgestigte linkse guerrillas en die regering het meer as dertig jaar geduur en ongeveer 200 000 lewens gekos, meestal mense van die Maya's. Toe die VSA in 1965 help met die modernisering van die regeringstroepe, het die ontvoering en sluipmoorde stelselmatig toegeneem. Die slagoffers van die oorlog was plaaswerkers, studente-aktiviste, Katolieke priesters en arbeidsleiers wat deel was van 'n nie-gewelddadige sosiale beweging. Die oorlog was verwoestend meer mense is in hierdie konflik dood as in enige ander Latyns -Amerikaanse oorlog. Die dapper pogings van die Guatemalaanse historiese verhelderingskommissie, 6 wat die regering aan die einde van die oorlog begin het, het die volksmoord in die Maya -gemeenskappe geïdentifiseer. Ongelukkig het die verslag die kultuur van geweld en rassisme wat dertig jaar lank aangewakker is, nie versag nie, waarvan die gevolge vandag nog talm.
Die vredesooreenkomste van 1996 wat die burgeroorlog van Guatemala beëindig, verplig die regering om die vorming van onafhanklike vakbonde te vergemaklik, en bied 'n opsie vir werkers sowel as ander slagoffers om hul werkgewers tot 'n mate aanspreeklik te hou. Die vakbondbepaling is egter nie toegepas nie. In 2003 het Guatemala afstand gedoen van hierdie oënskynlike spookagtige voorwaarde en die nasionale arbeidskode gewysig om vakbondwaarborge en -verantwoordelikheid te verminder, soos om die reg te maak om 'onwettig [wanneer dit] gebruik word in nie-noodsaaklike dienste'. Dit is nie verbasend dat vervoer as onbelangrik geag is nie, wat die reg op tradisionele voorregte uit die vakbond se lys van bevoegdhede bygevoeg het. 7
Hoe om 'n piesang te prys
As 'n mens die verkoopkant van produksie ondersoek, blyk dit dat piesangpryse 'n ontwykende onderwerp is. Uit vrees vir mededinging en die moontlikheid om as 'n monopolie geklassifiseer te word, is MNC's versigtig om nie prysinligting bekend te maak nie. Die gebrek aan inligting hou ook die meerderheid van die plaaslike bevolking, sowel as die uiteindelike verbruikers, relatief onkundig. Prysbesluite word onder die knie gehou terwyl reuse MNC's, saam met werkers, groothandelaars en supermarkte, diskreet aan hul bemarkingstrategieë voldoen.
Op geheimsinnige wyse blyk dit dat mededingende nasionale kruidenierswinkelkettings deurgaans dieselfde prys vir piesangs bevat. Dit is redelik moeilik om statistiese bewyse te vind. Kleinhandelwinkels beskerm hul koop- en verkooppryse en deel hierdie inligting oor die algemeen nie met die publiek nie. MNK's is ook ontwykend. Supermarkpryse vir Mei 2010 op piesangs in die VSA het nie beduidend gewissel buite $ 0,50/lb en $ 1,27/lb nie. 8 Een statistiek berig dat die gemiddelde prys van piesangs die afgelope 15 jaar (voor die afgelope sewe jaar) ongeveer $ 0,26 (dollar/lb) was, hoewel dit op baie min gegewens gebaseer is. 9
Piesangpryse word gewoonlik in die kleinhandelstadium bepaal. Transnasionale bemarkingsondernemings het veel meer mag as piesangprodusente om die uiteindelike verkoopprys te bepaal. Die VK daagliks Onafhanklik skryf oor die piesangpryse in die Verenigde Koninkryk wat die koste vir die gemiddelde verbruiker gehalveer het. Die Europese Unie (EU) bied die wêreld se grootste piesangmark, en lande wat aan die EU behoort, soos die Verenigde Koninkryk, het 'n groot impak op die piesangbedryf. Terwyl die MNK's steeds die impak van die prysoorlog op die bedryf onderskat, het piesangboere en -werkers gely onder die prysverlagings. Soortgelyke prysoorloë in die supermark vind ook in die VSA plaas, wat die piesang verder devalueer. Die Fairtrade -stigting, 'n organisasie wat billike handelsstandaarde ontwikkel en hersien, sê dat hierdie oorloë en daaropvolgende prysverlagings baie onverantwoordelik is, veral as piesangboere reeds hul eie ekonomiese krisis in die gesig staar. 10
In 2008 het die Europese Kommissie 'n boete opgelê vir die invoer van piesangs vir die vasstelling van pryse in Europa. Drie ondernemings het aan hierdie kartel deelgeneem: Chiquita, Dole en Weichert. 11 In ooreenstemming met die historiese presedent, het Chiquita daarin geslaag om die boetes te ontduik. Dole en Weichert moes egter altesaam € 60,3 miljoen betaal, as Chiquita sy boetes moes betaal, sou die totale boetekoste meer as verdubbel het. Chiquita het boete vrygespring as gevolg van 'n lus in ''n klousule waarmee die kommissie boetes kan vrystel of verlaag as 'n maatskappy die kommissie in kennis stel van onwettige aktiwiteite', wat in 'n artikel van Europeanvoice.com berig is. 12 Die boete wat Dole en Weichert betaal het, beloop egter nie eens 10% van hul inkomste van € 2,5 miljard vir dieselfde tydperk nie. 13 Daarom is die boetes ondoeltreffende afskrikmiddels vir sulke optrede.
'N Dieper kyk na die multinationals: Dole, Chiquita, Del Monte
Drie hoofondernemings - Dole, Chiquita en Del Monte - oorheers die piesangbedryf in Latyns -Amerika. Soos vroeër opgemerk, het hierdie MNC's aan kartelle deelgeneem, hul enorme politieke invloed gebruik en die regte van hul werkers chronies misbruik. Hul helder, kleurvolle en oënskynlik volmaakte beelde wat gepubliseer word deur duur veldtogte vir openbare betrekkinge en advertensiebegrotings van miljoene dollars, toon nie die vieslike werklikheid agter hierdie vrugteondernemings wat so 'n negatiewe impak regoor die wêreld gehad het nie.
In Guatemala het Chiquita Brand (United Fruit) histories 'n monopolie gehandhaaf: geen ander handelsmerk het suksesvol meegeding in die Guatemalaanse piesangbedryf nie. Kinzer, wat mede-outeur was Bitter vrug: die verhaal van die Amerikaanse staatsgreep in Guatemala, beweer, "United Fruit Company het dekades lank oorheers en die ontwikkeling van 'n middelklas verdraai." 'N Middelklas is 'n belangrike bestanddeel wat verband hou met die ontwikkeling van demokrasie en gelykheid. United Fruit, minagtend vir mededingers, minagtend vir georganiseerde arbeid, en woedend oor die herverdeling van grond in die vyftigerjare, het optree teen beleid wat sy unieke beheer van die piesangbedryf sou bedreig. Deur gebruik te maak van sy verbindings met Washington, DC en die CIA, het United Fruit daarin geslaag om van die regimes ontslae te raak wat strydig was met sy agenda en het sy eie unieke mate van beheer ingestel. Kinzer het sover gegaan om te sê dat "United Fruit beter verbind was met Washington as enige ander onderneming in die VSA. Die kontakte wat die onderneming in Washington kon maak, was ongeëwenaard." John Foster Dulles, die minister van buitelandse sake tydens die Eisenhower -administrasie, was byvoorbeeld 'n voormalige advokaat van United Fruit. Dulles se broer, destyds die hoof van die CIA, was ook sterk betrokke by United Fruit. Hierdie twee, saam met talle ander hooggeplaaste regeringsamptenare, goed geplaasde administrateurs en korporatiewe figure, het die Amerikaanse ingryping in Guatemala gevorm en gevolglik die lot van die land se bestaans- en boerboere.
Vrye handel of billike handel?
Guatemala voer veel meer in as wat dit uitvoer, wat 'n groeiende handelstekort in die afgelope vyf-en-twintig jaar veroorsaak, wat die afgelope vyf jaar skerp toegeneem het. Daar is geen tariewe of invoerkwota -beperkings in die VSA vir piesangs nie, en die koste van vervoer vanaf Guatemala na die VSA is laer as in die meeste ontwikkelde lande omdat daar minder afstand is om te dek: hoe korter die see -afstand, hoe laer is die prys. In 2008 was Guatemala die 17de grootste landbouverskaffer aan die VSA, met piesangs en weegbree as die belangrikste uitvoer. 14
Guatemala het 'n aantal vryhandelsooreenkomste (FTA's) binne die halfrond aangegaan, veral die Dominikaanse Republiek-Sentraal-Amerikaanse vryhandelsooreenkoms, of DR-CAFTA. In sy belangrikste vorm fokus DR-CAFTA op die verlaging van tariewe op Amerikaanse goedere wat die streek binnekom. Die ooreenkoms, wat oorspronklik CAFTA heet, het 'n FTA geskep tussen die Sentraal -Amerikaanse lande Guatemala, Costa Rica, El Salvador, Honduras en Nicaragua, saam met die Verenigde State. Die Dominikaanse Republiek het in 2004 by die pakt aangesluit en die ooreenkoms dienooreenkomstig hernoem. DR-CAFTA word beskou as 'n stapsteen in die rigting van 'n meer ambisieuse FTA met die hele Amerikas, behalwe Kuba.
Guatemala en ander onderontwikkelde lande, gretig na ekonomiese verbindings en buitemarkte, het die DR-CAFTA as 'n aanloklike aanbod beskou wat hulle nie kon laat vaar nie. Hierdie ooreenkomste help om die gaping tussen inkomste per capita in die streek te verklein. Vryhandelsooreenkomste kan egter 'n lewensgevaar vir vakbonde inhou, en baie werkers voel reeds dat hulle die vermoë verloor het om klagtes uit te spreek oor misbruik of diskriminerende bevele wat werkers se regte beperk. MNK's luister nie meer na hul versoeke nie, en vakbondleiers ontvang gereeld doodsdreigemente wat al te gereeld vervul word as die leiers nie aan die eise van die korporasie voldoen nie. Die menseregtebeampte van die International Trade Union Confederation (ITUC), Manuela Chavéz, het in 'n onderhoud met COHA die volle dimensie van die kommerwekkende situasie bekend gemaak. Sy beweer dat CAFTA ''n absolute nagmerrie vir Latyns -Amerika' is. Verskeie besighede in Guatemala, sowel as ander Latyns -Amerikaanse lande, kan nie met Amerikaanse produsente meeding nie. CAFTA vra nie dieselfde respek vir Sentraal -Amerikaanse arbeidsregte as wat deur ander liggame, soos die Internasionale Arbeidsorganisasie (IAO), vereis word nie. Dit laat ruimte vir buitelandse MNC's om hul werknemers te mishandel sonder om aanspreeklik gehou te word, en selfs die AFL-CIO het 'n klag ingedien teen die gebrek aan werkersregte ingevolge CAFTA.
Vanaf die Clinton -administrasie het die VSA meedoënloos geveg en uiteindelik die voorkeurhandelsooreenkoms van die EU met sy voormalige kolonies verslaan, bekend as die LOME -ooreenkoms wat uitgebrei is tot voormalige afhanklikes in Afrika, die Karibiese Eilande en die Stille Oseaan (ACS -lande). Onder ander uitvoere het hierdie transaksies tarief toegewings verleen vir piesanguitvoer, afkomstig van die voormalige Britse kolonies, Guatemala en die VSA, saam met Honduras, Mexiko en Ecuador, 'n klag teen LOME ingedien voor die Wêreldhandelsorganisasie (WTO), met die argument dat dit was nie in ooreenstemming met die WHO se reëls nie. Die anti-LOME-groep het aangevoer dat dieselfde behandeling aan alle WTO-lande gegee moet word, veral as baie van hulle sterk afhang van piesanguitvoer na Europa. Die WTO, voorheen GATT, het geen kommer gehad oor die beginsel van voorkeurhandel nie, maar het volgehou dat alle WTO -lande ingesluit moet word. Gevolglik het die WTO 'n beslissing gelê waarin vereis word dat die ACS -handelsooreenkoms ontbind word. Die amptelike WTO -verslag lui:
Die fundamentele beginsels en reëls van die WHO is daarop gemik om die ontwikkeling van lande te bevorder, nie om dit te belemmer nie. Ons kom tot die gevolgtrekking dat die stelsel buigsaam genoeg is om deur middel van WTO-konsekwente handels- en nie-handelsmaatreëls gepaste beleidsreaksies toe te laat in die groot verskeidenheid omstandighede in lande, insluitend lande wat tans sterk afhanklik is van die produksie en kommersialisering van piesangs.
Die normaliteit van misbruik
Misbruik van werkersregte en menseregte strek verder as die piesangbedryf in Guatemala tot ander Latyns -Amerikaanse landboubedrywe. Die ITUC het afskrifte van Guatemalaanse dokumente en briewe aan COHA gestuur waarin die verskriklike vergrype van die regte van werkers en boere in gebiede regoor die land uitgebeeld word. Die dokumente berig gevalle van vroue wat opgesluit was, verbaal en fisies mishandel, geviktimiseer en gedwing is om lang ure in ellendige omstandighede te werk. Manuela Chavéz het uitgebrei oor die nood van agt vroue, wat sy persoonlik geken het, wat die Ministerie van Arbeid genader het om regstelling vir hul mishandeling te soek. Die personeel van die agentskap het geweier om homself te identifiseer en het al die hekke van die ministerie se gebou gesluit en die vroue vasgekeer. Daar het die personeel die mond van die vroue vasgebind en mondelings beledig. 'N Paar joernaliste was buite die hekke en het gevra dat hulle vrygelaat moet word. Toe die vroue uiteindelik uitgelaat is, kon die joernaliste egter nie skryf oor wat hulle gesien het nie. Hulle is verbied om 'n enkele artikel oor die chaos wat by die ministerie plaasgevind het, te publiseer. Dit was nog 'n poging om die media te vernietig en te keer dat dit menseregteskendings blootstel aan die publiek. 15
Wanneer die Movimiento Sindical Indígena y Campesino Guatmalteco (MSICG), 'n arbeidsorganisasie wat die regte van die vakbond in Guatemala voorstaan, het die ministerie van arbeid gekonfronteer oor die teistering; die agentskap het niks gedoen om die kommer van die vroue aan te spreek nie. Chiquita het uiteindelik beheer oor die situasie geneem. Chiquita het alle Guatemalteekse agentskappe omseil om aanspreeklikheid te vermy en alle klagtes teen die korporasie wat op die openbare rekord voorkom, uitgevee. Leiers van die piesangvakbonde is uitgesluit van enige van die amptelike gesprekke met Chiquita. Die stille, maar deurdringende beleid was daarop gemik om werkers van Guatemala te onderdruk en om te verseker dat die stelselmatige menseregteskendings nie groot nuus kry nie. Manuela Chavéz beskryf hierdie situasie perfek as ''n perverse siklus'.
Die organisering van werkers was nog altyd een van die gevaarlikste aktiwiteite in Guatemala: organisasie is 'n dodelike bedreiging vir die magtige landbou- en nywerheidseienaars. ITUC het 'n lys gepubliseer van die top-twintig gevaarlikste lande vir vakbondlede, wat Guatemala drie jaar agtereenvolgens op die tweede plek agter Colombia plaas. Guatemala het na bewering 'n amptelike arbeidskode wat verseker dat "elke werknemer die reg op 'n minimum loon het." 16 Die minimum loon in Guatemala is Q52/dag ($ 6,27/dag), maar die basiese lewenskoste word geraam op Q3226/maand ($ 389/maand). Die minimum uurlikse syfer is sonder twyfel laer as die basiese lewenskoste, en die meeste werkers verdien nie eens hierdie bedrag nie. 17 Manuela Chavéz berig dat werkers uit Guatemala salaris ontvang wat "ver van die minimum loon" is. Trouens, vroue word statisties 24% minder as mans betaal vir dieselfde werk. Volgens die UNDP is "160 000 vroue en meisies huishulpe en word dit nie beskerm deur die Guatemalaanse arbeidskodes nie." 18 Die oortreding van die arbeidskodes is egter slegs 'n deel van die probleem: daar bestaan ​​ook 'n groot informele ekonomie in Guatemala. Enkele belangrike feite oor vakbonde in Guatemala bied meer insig:
· 8% van formeel sektorwerkers is in 2008 vakbond.
· 2% van alle Guatemalaanse werkers is vakbonde teenoor 12,4% van alle werkers in die VSA 19
· Die president van Guatemala kan enige staking wat 'die noodsaaklike aktiwiteite beïnvloed', beëindig. Werkgewers kan alle werkers wat aan 'n staking deelneem, ontslaan, wat die reg op vryheid van assosiasie skend.
· Vier vakbondleiers is in 2007 vermoor, 9 in 2008 en 5 in 2009. Hulle is gevind in die piesang, gesondheidsorg, campesino, inheemse, straatverkoper, elektrisiteit en verspreidingsektore. 20
Skendings van arbeidsregte neem steeds toe in Guatemala, nog meer na die ondertekening van DR-CAFTA. Moorde op arbeidsaktiviste is wydverspreid - meer as veertig aktiviste is sedert Januarie 2006 21 vermoor, en minstens ses binne die afgelope ses maande. 'N Hoë persentasie van die sterftes van vakbondleiers was binne die piesangsektor. Victor Galvez, 'n bekende gemeenskapsleier en advokaat vir menseregte, is een van die organiseerders wat vermoor is. Die sluipmoord op Galvez het tussen agtien en ses en dertig skote behels. 22 Daar is geen forensiese toetse op die misdaadtoneel uitgevoer nie en nie 'n enkele verdagte is in hegtenis geneem nie.
"Hulle het nie hoop verloor nie"
Die toestand van werkers in Guatemala is baie haglik, en die eise wat hulle stel, lyk beskeie in vergelyking met die gemiddelde Amerikaanse werknemer. Hulle werk voortdurend om die eerbiediging van hul regte, die nakoming van die konvensies 87 en 98 van die Guatemalaanse arbeidskode, die vervulling van hul oproepe om ordentlike salarisse en ure, die implementering van die reg op opvoeding vir hul kinders, 23 en die beëindiging van geweld . ITUC is een van die min organisasies wat steeds pleit vir die regte van werkers. Sy lede skryf briewe om die president van Álvaro Colom se beleide te protesteer, beroepe te doen, regte vir vakbondlede te eis, hul affiliasies by die Internasionale Arbeidskonferensie te ondersteun en, in verskeie gevalle, klagtes by die IAO in te dien. ITUC verteenwoordig 178 miljoen werkers regoor die wêreld. Dit bestaan ​​uit 311 organisasies met vakbondsentrums in 155 lande, en 40% van die arbeiders wat ITUC verteenwoordig, is vroue. Guatemala het drie organisasies verbonde aan die ITUC met MSICG as die grootste, outonome handelsbeweging wat onder sy getal gereken word. 24
Werkers uit Guatemala, veral in die piesangbedryf, is vasgevang in 'n somber neiging van regtevergrype. Vanaf die vroeë 1900's het Amerikaanse ingryping in Sentraal -Amerika altyd voordeel getrek uit MNK's wat herhaaldelik menseregte en werkersregte mishandel het. Hierdie misbruik en internasionale prysoorloë, wat die wêreld se piesangmark betrek, dra net by tot die onreg wat in die verhandeling van vrugte voorkom. Selfs met leierskap van diegene wat toevallig goed bedoel is met die implementering van DR-CAFTA, is daar geen aanspreeklikheid wat die MNK's beïnvloed nie, wat sal verseker dat die regte van werknemers ten volle gerespekteer word.
Verder het Carlos Castresana, 'n Spaanse regter wat die hoof van die Internasionale Internasionale Contra la Impunidad en Guatemala (CICIG), 'n VN -kommissie met die taak om straffeloos te veg, bedank op 7 Junie 2010 uit frustrasie oor paneelaanbevelings wat nie toegepas is nie. Hy het gevoel dat hy niks meer kon doen om Guatemalteekse werkers te help nie as gevolg van obstruksies in die politieke proses deur die regering.
Die opeenhoping van hierdie voorvalle veroorsaak 'n gevoel van mislukking, maar na baie mishandeling, geweld en mishandeling pleit werkers op Guatemalaanse piesangplantasies steeds vir hul regte. COHA het vir Manuela Chavéz gevra of hierdie werkers wil opgee of vertroue in hul saak verloor het. Sy antwoord sonder om te aarsel: "Die vakbonde baklei, al is dit baie gevaarlik dat hulle nie hoop verloor het nie."
Word 'n kenner van Europa
Kry onmiddellike toegang tot alle artikels - en 20 jaar argiewe. 14 dae gratis proeftydperk.
Kies jou plan
Beste waarde, bespaar 34%
Student of afgetree? Dan is hierdie plan vir jou.
. of teken in as 'n groep
Ons eksklusiewe nuusberigte en ondersoeke. Invloedryk. Ondersoekend. Onafhanklik.
Kyk hoe ons hoofredakteur Koert Debeuf die redes verduidelik in hierdie video van 30 sekondes.
Ons laat die motors en alles wat uit Frankryk kom verbygaan, het Franck Sander, 'n verteenwoordiger van 'n boerevereniging, opgemerk dat ongeveer duisend boere aan die protesoptog deelgeneem het.
Boere het ook trekkers gebruik om die pad naby die Spaanse grens te versper.
Sander het gesê dat die Duitse kospryse laer is omdat Oos -Europese werkers, met laer lone, daar werksaam is.
Die Franse regering het verlede week 'n hulppakket van $ 600 miljoen aangekondig, maar dit het die onrus, wat padblokkades, storting van mis en protes in supermarkte kon onderdruk, nie onderdruk nie.
Die boere sê die pryse wat hulle vir melk en vleis kry, het gedaal weens die hoër marges van die supermarkte en goedkoop invoer.
Veranderde verbruikspatrone, die beëindiging van die EU -melkquota -regime, 'n Russiese embargo op Westerse produkte en 'n laer vraag uit China speel ook 'n rol.
𠇍ie regering hoor die boere se wanhoop en opstandskrete. Hulle is immers die kern van ons ekonomie en ons wêrelderfenis, het die Franse premier, Manuel Valls, verlede week gesê.
"Maar woede laat hulle nie toe om alles te doen wat hulle wil nie. "
Ministers van die EU se plaas hou in September 'n spesiale vergadering oor die kwessie.
Verlede week betoog Belgiese boere ook teen die lae melkpryse.
"Die probleem is dat die melkprys ongeveer 25 sent is. het aan Euronews gesê.
Melkkwotas is einde Maart geskrap. 'N Paar dae voor die kwotaregime beëindig het, het die kommissaris van die EU, Phil Hogan, gesê dat die markvooruitsigte vir boere' bemoedigend 'is.
Maar die einde van die kwota het tot produksieverhoging gelei en tot 'n laer prys bygedra. Die European Milk Board, 'n federasie van Europese melkboere en boere se lobby, pleit nou vir 'n tydelike melkkwota.
, u lidmaatskap gee u toegang tot al ons verhale. Ons waardeer u ondersteuning en waardeer u terugvoer. As u enige gedagtes het oor hierdie verhaal, hoor ons dit graag.
Nadat die belangrikste goudmyne uitgeput was, is die Spanjaarde opgevolg deur die Franse, wat hul eie permanente nedersettings gevestig het, waaronder Port-de-Paix (1665) in die noordweste, en die Franse Wes-Indiese Korporasie het beheer oor die gebied geneem. Grondeienaars in die weste van Hispaniola het 'n toenemende aantal Afrika -slawe ingevoer, wat in die laat 17de eeu ongeveer 5000 beloop het. Teen 1789, aan die vooraand van die Franse Revolusie, was die geskatte bevolking van Saint-Domingue, soos die Franse hulle kolonie genoem het, 556 000 en het ongeveer 500 000 Afrikaanse slawe, 32 000 Europese koloniste en 24 000 ingesluit affranchis (gratis mulatte [mense van gemengde Afrikaanse en Europese afkoms] of swartes).
Die Haïtiaanse samelewing was diep gefragmenteer deur velkleur, klas en geslag. Die affranchis, die meeste van hulle mulatte, was soms self slawe -eienaars en streef na die ekonomiese en sosiale vlakke van die Europeërs. Hulle was bang vir die slawe -meerderheid, maar word oor die algemeen gediskrimineer deur die blanke Europese koloniste, handelaars, grondeienaars, opsieners, vakmanne en dies meer. Die aspirasies van die affranchis 'n belangrike faktor geword in die kolonie se stryd om onafhanklikheid. 'N Groot deel van die slawe-bevolking was gebore in Afrika, uit 'n aantal West-Afrikaanse volke. Die oorgrote meerderheid het in die veld gewerk, ander was huishoudelike bediendes, ketels (by die suikermeulens) en selfs slawebestuurders. Slawe het lang, terugslae werksdae verduur en is dikwels dood aan beserings, infeksies en tropiese siektes. Ondervoeding en hongersnood was ook algemeen. Sommige slawe het daarin geslaag om in die bergagtige binneland te ontsnap, waar hulle bekend gestaan ​​het as Maroons en guerilla -gevegte teen koloniale milisie gevoer het.
Die vroegste bekende mense van Kuba het die eiland in die 4de millennium vC gekoloniseer.  Die oudste bekende Kubaanse argeologiese terrein, Levisa, dateer uit ongeveer 3100 vC.  'n Groter verspreiding van terreine dateer uit na 2000 v.C., veral die Cayo Redondo- en Guayabo Blanco -kulture van Wes -Kuba. Hierdie neolitiese kulture gebruik grondsteen- en skulpwerktuie en ornamente, insluitend die dolkagtige gladiolitos, wat vermoedelik 'n seremoniële rol gespeel het.  Die kulture van Cayo Redondo en Guayabo Blanco het 'n bestaanslewe geleef wat gebaseer is op visvang, jag en die versameling van wilde plante. 
Voor Columbus se aankoms is die inheemse Guanajatabey, wat Kuba al eeue lank bewoon het, na die verre weste van die eiland gedryf deur die koms van daaropvolgende golwe van migrante, waaronder die Taíno en Ciboney. Hierdie mense het noordwaarts gemigreer langs die Karibiese eilandketting.
Die Taíno en Siboney was deel van 'n kulturele groep wat algemeen die Arawak genoem word, wat dele van Noordoos -Suid -Amerika bewoon het voor die aankoms van die Europeërs. Aanvanklik vestig hulle hulle aan die oostelike punt van Kuba, voordat hulle weswaarts oor die eiland uitbrei. Die Spaanse Dominikaanse predikant en skrywer Bartolomé de las Casas het beraam dat die Taíno -bevolking van Kuba teen die einde van die 15de eeu 350 000 bereik het. Die Taíno verbou die yuca -wortel, oes dit en bak dit om kassavabrood te produseer. Hulle verbou ook katoen en tabak en eet mielies en patats. Volgens die geskiedenis van die Indiane het hulle 'alles wat hulle nodig gehad het om te lewe, baie oeste gehad, goed gereël'. 
Christopher Columbus het op sy eerste reis wat deur Spanje in 1492 deur Amerika geborg is, suidwaarts gevaar van die huidige Bahamas om die noordoostelike kus van Kuba en die noordelike kus van Hispaniola te verken. Columbus, wat op soek was na 'n roete na Indië, het geglo dat die eiland 'n skiereiland van die Asiatiese vasteland is.   Die eerste waarneming van 'n Spaanse skip wat die eiland nader, was op 27 Oktober 1492, waarskynlik in Bariay, Holguín, op die oostelike punt van die eiland. 
Tydens 'n tweede reis in 1494 het Columbus langs die suidkus van die eiland geloop en by verskillende inhamme geland, waaronder die wat Guantánamobaai sou word. Met die pouslike bul van 1493 beveel pous Alexander VI Spanje om die heidene van die Nuwe Wêreld te verower, te koloniseer en tot Katolisisme te bekeer.  By aankoms het Columbus die Taíno -wonings waargeneem en beskryf dat hulle "soos tente in 'n kamp lyk. Almal was van palmtakke, pragtig gebou". 
Die Spanjaarde het begin om permanente nedersettings te skep op die eiland Hispaniola, oos van Kuba, kort na Columbus se aankoms in die Karibiese Eilande, maar die kus van Kuba is eers in 1508 volledig deur die Europeërs gekarteer, toe Sebastián de Ocampo hierdie taak voltooi het.  In 1511 vertrek Diego Velázquez de Cuéllar uit Hispaniola om die eerste Spaanse nedersetting in Kuba te vorm, met bevele van Spanje om die eiland te verower. Die nedersetting was in Baracoa, maar die nuwe intrekkers is begroet met harde weerstand van die plaaslike Taíno -bevolking. Die Taínos is aanvanklik georganiseer deur cacique (hoofman) Hatuey, wat homself van Hispaniola verhuis het om te ontsnap aan die wreedhede van die Spaanse heerskappy op daardie eiland. Na 'n uitgerekte guerrilla -veldtog is Hatuey en opeenvolgende hoofmanne gevange geneem en lewendig verbrand, en binne drie jaar het die Spanjaarde beheer oor die eiland gekry. In 1514 is 'n nedersetting gestig in wat Havana sou word.
Predikant Bartolomé de las Casas het 'n aantal slagtings waargeneem wat deur die indringers begin is, waargeneem toe die Spaanse die eiland oorval, veral die bloedbad naby Camagüey van die inwoners van Caonao. Volgens sy verslag het ongeveer drie duisend dorpenaars na Manzanillo gereis om die Spanjaarde met brode, visse en ander voedsel te groet, en was "sonder provokasie, geslag".  Die oorlewende inheemse groepe het na die berge of na die klein omliggende eilande gevlug voordat hulle gevange geneem en in reservate gedwing is. Een van hierdie voorbehoude was Guanabacoa, wat vandag 'n voorstad van Havana is. 
In 1513 het Ferdinand II van Aragon 'n dekreet uitgevaardig wat die encomienda 'n landstelsel wat in die Spaanse Amerikas opgeneem sou word. Velázquez, wat die goewerneur van Kuba geword het en van Baracoa na Santiago de Cuba verhuis het, het die taak gekry om sowel die land as die inheemse mense in groepe regdeur die nuwe kolonie aan groepe toe te deel. Die plan was egter nie 'n sukses nie, aangesien die inboorlinge óf beswyk het aan siektes wat uit Spanje gebring is, soos masels en pokke, óf bloot geweier het om te werk, maar verkies om in die berge weg te glip.  Die Conquistadors was desperaat vir arbeid om die nuwe landbou nedersettings te bewerkstellig, en het slawe gesoek van omliggende eilande en die vasteland. Hierdie nuwelinge het die inheemse volke egter gevolg deur ook in die wildernis te versprei of aan siektes te sterf. 
Ondanks die moeilike verhoudings tussen die inboorlinge en die nuwe Europeërs, was 'n mate van samewerking bewys. Die Spaanse het deur die inboorlinge gewys hoe om tabak te voed en dit in die vorm van sigare te gebruik. Daar was ook baie vakbonde tussen die grootliks manlike Spaanse koloniste en inheemse vroue. Hedendaagse studies het spore van DNA aan die lig gebring wat fisiese eienskappe wat soortgelyk is aan Amazone-stamme by individue regdeur Kuba weergee,  hoewel die inheemse bevolking grootliks vernietig is as 'n kultuur en beskawing na 1550. Onder die Spaanse nuwe wette van 1552 was inheemse Kubaanse is bevry van encomienda, en sewe dorpe vir inheemse mense is opgerig. Daar is inheemse afstammeling Kubaanse (Taíno) families op verskeie plekke, meestal in die ooste van Kuba. Die inheemse gemeenskap in Caridad de los Indios, Guantánamo, is een van hierdie kern. 'N Vereniging van inheemse gesinne in Jiguani, naby Santiago, is ook aktief. Die plaaslike inheemse bevolking het ook hul merk op die taal gelaat, met ongeveer 400 Taíno-terme en plekname wat tot vandag toe oorleef het. Die naam van Kuba self, Havana, Camagüey, en vele ander is afgelei van Classic Taíno, en inheemse woorde soos tabak, orkaan en kano is na Engels oorgedra en word vandag gebruik. 
Die Spaanse het suiker en tabak as die primêre produkte van Kuba gevestig, en die eiland het Hispaniola binnekort vervang as die belangrikste Spaanse basis in die Karibiese Eilande.  Verdere veldarbeid was nodig. Afrikaanse slawe is daarna ingevoer om die plantasies as veldarbeid te bewerk. Beperkende Spaanse handelswette het dit egter vir Kubane moeilik gemaak om tred te hou met die vordering in die verwerking van suikerriet in die 17de en 18de eeu in Barbados, Jamaika en Saint-Domingue. Spanje het ook Kuba se toegang tot die slawehandel beperk, maar eerder buitelandse handelaars uitgereik asientos namens Spanje te doen. Die vooruitgang in die stelsel van suikerriet-verfyning het Kuba eers bereik totdat die Haïtiaanse rewolusie in die nabygeleë Franse kolonie Saint-Domingue daartoe gelei het dat duisende vlugtelinge Franse planters na Kuba en ander eilande in Wes-Indië gevlug het, wat hul slawe en kundigheid meegebring het in suikerveredeling en koffie wat in die 1790's en vroeë 19de eeu in die ooste van Kuba gegroei het. 
In die 19de eeu het Kubaanse suikerplantasies die belangrikste wêreldprodusent van suiker geword, danksy die uitbreiding van slawerny en 'n meedoënlose fokus op die verbetering van die suikertegnologie van die eiland. Die gebruik van moderne verfyningstegnieke was veral belangrik omdat die British Slave Trade Act 1807 die slawehandel in die Britse Ryk afgeskaf het (met slawerny self wat in die Slavery Abolition Act 1833 afgeskaf is). Die Britse regering het probeer om die trans -Atlantiese slawehandel uit die weg te ruim. Onder Britse diplomatieke druk het Spanje in 1817 ingestem om die slawehandel vanaf 1820 af te skaf in ruil vir 'n betaling uit Londen. Kubane het vinnig gehaas om nog slawe in te voer in die tyd wat hulle wettiglik oorgelaat het. Meer as 100 000 nuwe slawe is tussen 1816 en 1820 uit Afrika ingevoer.  Met ander woorde, 100 000 Afrikaanse mense is ontvoer en in slawerny gedwing. Ondanks die nuwe beperkings het 'n grootskaalse onwettige slawehandel in die daaropvolgende jare steeds floreer. 
Baie Kubane het geskeur tussen die begeerte na die winste wat suiker genereer en 'n afkeer van slawerny, wat hulle as moreel, polities en rasgevaarlik vir hul samelewing beskou het. Teen die einde van die 19de eeu is slawerny afgeskaf. Voor die afskaffing van slawerny het Kuba egter groot voorspoed behaal uit sy suikerhandel. Oorspronklik het die Spaanse voorskrifte gelas oor die handel met Kuba, wat verhoed dat die eiland 'n dominante suikerprodusent word. Die Spanjaarde was geïnteresseerd in die beskerming van hul handelsroetes en slawehandelroetes. Die groot omvang en oorvloed van natuurlike hulpbronne van Kuba het dit egter 'n ideale plek gemaak om 'n bloeiende suikerprodusent te word. Toe Spanje die Kubaanse handelshawe oopmaak, het dit vinnig 'n gewilde plek geword. Nuwe tegnologie het 'n baie meer effektiewe en doeltreffende manier vir die vervaardiging van suiker moontlik gemaak. Hulle het watermeulens, omheinde oonde en stoommasjiene begin gebruik om suiker van 'n baie meer doeltreffende tempo te produseer as elders in die Karibiese Eilande.
Die oplewing in die suikerbedryf in Kuba in die 19de eeu het die land nodig gemaak om sy vervoerinfrastruktuur te verbeter. Planters het veilige en doeltreffende maniere nodig gehad om die suiker van die plantasies na die hawens te vervoer om hul opbrengs te maksimeer. Baie nuwe paaie is gebou en ou paaie is vinnig herstel. Spoorweë is relatief vroeg gebou, wat die insameling en vervoer van bederfbare suikerriet vergemaklik het. Dit was nou moontlik dat plantasies oral op hierdie groot eiland vinnig en maklik hul suiker kon stuur.
As gevolg van die Spaanse handelsregulasies het Kuba voor die 1760's nie voorspoedig gedy nie. Spanje het 'n handelsmonopolie in die Karibiese Eilande ingestel, en hul hoofdoel was om dit te beskerm, wat hulle gedoen het deur die eilande te belet om met buitelandse skepe handel te dryf. Die gevolglike stagnasie van ekonomiese groei was veral duidelik in Kuba vanweë die groot strategiese belangrikheid daarvan in die Karibiese Eilande, en die wurggreep wat Spanje daardeur gehou het.
Sodra Spanje die hawens van Kuba vir buitelandse skepe oopgemaak het, het 'n groot suikerboom begin wat tot in die 1880's geduur het. Die eiland was ideaal vir die verbouing van suiker, wat oorheers word deur golwende vlaktes, met ryk grond en voldoende reënval. Teen 1860 was Kuba toegewy aan die verbouing van suiker en moes alle ander nodige goedere ingevoer word. Kuba was veral afhanklik van die Verenigde State, wat 82 persent van sy suiker gekoop het. In 1820 het Spanje die slawehandel afgeskaf, die Kubaanse ekonomie nog meer seergemaak en planters gedwing om duurder, onwettige en "lastige" slawe te koop (soos blyk uit die slawe -opstand op die Spaanse skip) Amistad in 1839). 
Koloniale Kuba was 'n gereelde doelwit van buccaneers, seerowers en Franse corsairs wat op soek was na die rykdom van die nuwe wêreld in Spanje. In reaksie op herhaalde aanvalle, is verdediging gedurende die 16de eeu op die hele eiland versterk. In Havana is die vesting Castillo de los Tres Reyes Magos del Morro gebou om moontlike indringers af te skrik, waaronder die Engelse privaatman Francis Drake, wat binne die oë van die hawe van Havana gevaar het, maar nie op die eiland afgeklim het nie.  Die onvermoë van Havana om indringers te weerstaan, is dramaties blootgelê in 1628, toe 'n Nederlandse vloot onder leiding van Piet Heyn die Spaanse skepe in die stad se hawe geplunder het.  In 1662 het die Engelse seerower Christopher Myngs Santiago de Cuba op die oostelike deel van die eiland gevange geneem en kortliks beset in 'n poging om Kuba se beskermde handel met die naburige Jamaika oop te stel. 
Byna 'n eeu later het die Britse koninklike vloot nog 'n inval geloods en Guantánamobaai in 1741 tydens die oorlog van Jenkins se oor met Spanje ingeneem. Edward Vernon, die Britse admiraal wat die skema bedink het, het gesien hoe sy 4 000 besettende troepe kapituleer vir aanvalle deur Spaanse troepe, en meer krities, 'n epidemie, wat hom dwing om sy vloot na Britse Jamaika terug te trek.  In die Oorlog van die Oostenrykse opvolging het die Britte in 1741 en weer in 1748 onsuksesvolle aanvalle op Santiago de Cuba uitgevoer. Boonop het daar in 1748 'n skermutseling tussen Britse en Spaanse vloot eskaders plaasgevind naby Havana. 
Die Sewejarige Oorlog, wat in 1754 oor drie kontinente uitgebreek het, het uiteindelik in die Spaanse Karibiese Eilande aangekom. Die alliansie van Spanje met die Franse het hulle in direkte konflik met die Britte gelok, en in 1762 het 'n Britse ekspedisie van vyf oorlogskepe en 4000 troepe uit Portsmouth vertrek om Kuba te verower. Die Britte het op 6 Junie aangekom, en teen Augustus het Havana beleër.  Toe Havana oorgegee het, het die admiraal van die Britse vloot, George Keppel, die 3de graaf van Albemarle, die stad binnegegaan as 'n nuwe koloniale goewerneur en die beheer oor die hele westelike deel van die eiland oorgeneem. Die koms van die Britte het onmiddellik handel met hul Noord -Amerikaanse en Karibiese kolonies oopgemaak, wat 'n vinnige transformasie van die Kubaanse samelewing veroorsaak het. 
Hoewel Havana, wat die derde grootste stad in die Amerikas geword het, 'n era van volgehoue ​​ontwikkeling en verbintenis met Noord-Amerika gedurende hierdie tydperk sou binnegaan, was die Britse besetting van die stad van korte duur. Die druk van suikerhandelaars in Londen wat vrees vir 'n daling in suikerpryse, het 'n reeks onderhandelinge met die Spaanse oor koloniale gebiede genoodsaak. Minder as 'n jaar nadat Havana in beslag geneem is, is die Vrede van Parys onderteken deur die drie strydende moondhede, wat die Sewejarige Oorlog beëindig het. Die verdrag het Brittanje Florida in ruil vir Kuba gegee op aanbeveling van Frankryk aan Spanje.  In 1781 het generaal Bernardo de Gálvez, die Spaanse goewerneur van Louisiana, Florida herower vir Spanje met Mexikaanse, Puerto Ricaanse, Dominikaanse en Kubaanse troepe. 
In die vroeë 19de eeu het drie groot politieke strominge in Kuba gestalte gekry: reformisme, anneksasie en onafhanklikheid. Boonop het spontane en geïsoleerde aksies wat van tyd tot tyd uitgevoer is, 'n stroom van afskaffing. Die onafhanklikheidsverklaring van 1776 deur die dertien van die Britse kolonies van Noord -Amerika en die suksesse van die Franse rewolusie van 1789 het vroeë Kubaanse bevrydingsbewegings beïnvloed, net soos die suksesvolle opstand van swart slawe in Haïti in 1791. Een van die eerste van sulke bewegings in Kuba, onder leiding van die gratis swart Nicolás Morales, wat daarop gemik was om gelykheid te verkry tussen "mulatto en blankes" en op die afskaffing van verkoopsbelasting en ander fiskale laste. Morales se plot is in 1795 in Bayamo ontdek en die samesweerders is tronk toe gestuur.
Hervorming, outonomie en separatistiese bewegings Redigeer
As gevolg van die politieke omwentelinge wat veroorsaak is deur die Iberiese Skiereilandoorlog van 1807-1814 en die verwydering van Ferdinand VII van die Spaanse troon in 1808, het 'n westerse separatistiese opstand ontstaan ​​onder die Kubaanse Creoolse aristokrasie in 1809 en 1810. Een van sy leiers , Joaquín Infante, het die eerste grondwet van Kuba opgestel, die eiland tot 'n soewereine staat verklaar, die heerskappy van die rykes van die land aangeneem, slawerny gehandhaaf solank dit nodig was vir die landbou, 'n sosiale indeling op grond van velkleur tot stand gebring en Katolisisme as die amptelike godsdiens verklaar. Hierdie sameswering het ook misluk, en die hoofleiers is gevonnis en na Spanje gedeporteer.  In 1812 het 'n sameswering van gemengde rasse ontstaan, georganiseer deur José Antonio Aponte, 'n vry-swart timmerman in Havana. Hy en ander is tereggestel.
Die Spaanse Grondwet van 1812 en die wetgewing wat die Cortes van Cádiz aanvaar het nadat dit in 1808 opgestel is, het 'n aantal liberale politieke en kommersiële beleide ingestel, wat in Kuba verwelkom is, maar ook 'n aantal ouer vryhede ingekort het. Tussen 1810 en 1814 het die eiland ses verteenwoordigers vir die Cortes verkies, benewens die vorming van 'n plaaslik verkose provinsiale deputasie.  Tog het die liberale regime en die Grondwet kortstondig geblyk: Ferdinand VII onderdruk hulle toe hy in 1814 op die troon terugkeer. Daarom, teen die einde van die 1810's, is sommige Kubane geïnspireer deur die suksesse van Simón Bolívar in Suid -Amerika, ondanks die feit dat die Spaanse Grondwet in 1820 herstel is. Talle geheime genootskappe het ontstaan, veral die sogenaamde "Soles y Rayos de Bolívar", gestig in 1821 en gelei deur José Francisco Lemus. Dit het ten doel gehad om die vrye Republiek van Cubanacán ('n Taíno -naam vir die middel van die eiland ) te vestig, en dit het takke in vyf distrikte van die eiland.
In 1823 is die leiers van die genootskap gearresteer en tot ballingskap veroordeel. In dieselfde jaar het koning Ferdinand VII, met Franse hulp en met die goedkeuring van die Quintuple Alliance, dit weer reggekry om die konstitusionele bewind in Spanje af te skaf en absolutisme weer te vestig. As gevolg hiervan is die nasionale milisie van Kuba, wat deur die Grondwet ingestel is en 'n moontlike instrument vir liberale agitasie, ontbind, 'n permanente uitvoerende militêre kommissie in opdrag van die goewerneur geskep, koerante gesluit, verkose provinsiale verteenwoordigers verwyder en ander vryhede onderdruk.
Hierdie onderdrukking en die sukses van onafhanklikheidsbewegings in die voormalige Spaanse kolonies op die Noord -Amerikaanse vasteland, het gelei tot 'n noemenswaardige toename in Kubaanse nasionalisme. 'N Aantal onafhanklikheidskonspirasies het gedurende die 1820's en 1830's ontwikkel, maar almal het misluk. Onder hulle was die "Expedición de los Trece" (Ekspedisie van die 13) in 1826, die "Gran Legión del Aguila Negra" (Groot Legioen van die Swart Arend) in 1829, die "Cadena Triangular" (Driehoekige Ketting) en die " Soles de la Libertad "(Suns of Liberty) in 1837.Onder die leidende nasionale figure in hierdie jare was Félix Varela (1788-1853) en Kuba se eerste revolusionêre digter, José María Heredia (1803-1839). 
Tussen 1810 en 1826 het 20 000 royalistiese vlugtelinge uit die Latyns -Amerikaanse revolusies in Kuba aangekom. Hulle het saamgegaan met ander wat Florida verlaat het toe Spanje dit in 1819 aan die Verenigde State afgestaan ​​het. Hierdie toestromings het lojalistiese pro-Spaanse sentimente op die eiland versterk. 
Anti -slawerny en onafhanklikheidsbewegings Redigeer
In 1826 vind die eerste gewapende opstand vir onafhanklikheid plaas in Puerto Príncipe (Camagüey -provinsie), onder leiding van Francisco de Agüero en Andrés Manuel Sánchez. Agüero, 'n wit man, en Sánchez, 'n mulat, is albei tereggestel en word die eerste gewilde martelare van die Kubaanse onafhanklikheidsbeweging. 
In die 1830's het die hervormingsbeweging 'n toenemende aktiwiteit beleef, wie se hoofleier, José Antonio Saco, opvallend was vir sy kritiek op die Spaanse despotisme en die slawehandel. Hierdie oplewing het egter geen vrugte afgewerp nie. Kubane het die reg ontneem om verteenwoordigers na die Spaanse parlement te stuur, en Madrid het die onderdrukking verskerp.
Tog was Spanje lankal onder druk om die slawehandel te beëindig. In 1817 onderteken Ferdinand VII 'n dekreet,  waaraan die Spaanse Ryk nie voldoen nie. Onder Britse diplomatieke druk het die Spaanse regering in 1835 'n verdrag onderteken wat belowe het om uiteindelik slawerny en slawehandel af te skaf. [ aanhaling nodig ] In hierdie konteks het swart opstande in Kuba toegeneem en is dit met massiewe teregstellings neergelê. Een van die belangrikste was die Conspiración de La Escalera (Ladder Conspiracy), wat in Maart 1843 begin het en tot 1844 voortduur. gesterf het. Die sameswering van die ladder behels gratis swartes en slawe, sowel as wit intellektuele en professionele persone. Daar word beraam [ deur wie? ] dat 300 swartes en mulatte aan marteling gesterf het, 78 tereggestel is, meer as 600 gevange geneem is en meer as 400 uit die eiland verdryf is.   (Sien kommentaar in die nuwe vertaling van Villaverde se "Cecilia Valdés".) Die tereggesteles het die voorste digter Gabriel de la Concepción Valdés [es] (1809-1844), nou algemeen bekend as "Plácido", ingesluit.  José Antonio Saco, een van Kuba se prominentste denkers, is uit Kuba verdryf. 
Na die rebellie van die Tienjarige Oorlog in 1868–1878, is alle slawerny teen 1886 afgeskaf, wat Kuba die tweede tot laaste land in die Westelike Halfrond gemaak het om slawerny af te skaf, met Brasilië as die laaste. In plaas van swartes het slawehandelaars na ander bronne van goedkoop arbeid gesoek, soos Chinese koloniste en Indiërs van Yucatán. 'N Ander kenmerk van die bevolking was die aantal in Spanje gebore koloniste, bekend as peninsulares, wat meestal volwasse mans was, was dit tussen tien en twintig persent van die bevolking tussen die middel van die 19de eeu en die groot depressie van die dertigerjare.
Die moontlikheid van anneksasie deur die Verenigde State Edit
Swart onrus en pogings deur die Spaanse metropool om slawerny af te skaf, het baie Kreole gemotiveer om Kuba se anneksasie deur die Verenigde State voor te staan, waar slawerny steeds wettig was. Ander Kubane ondersteun die idee vanweë hul begeerte na ekonomiese ontwikkeling in Amerikaanse styl en demokratiese vryheid. Die anneksasie van Kuba is herhaaldelik deur regeringsamptenare in die Verenigde State voorgestel. In 1805 het president Thomas Jefferson dit oorweeg om Kuba om strategiese redes te annekseer, en geheime agente na die eiland gestuur om met kaptein -generaal Someruelos te onderhandel.
In April 1823 het die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Quincy Adams, die reëls van politieke gravitasie bespreek, in 'n teorie wat dikwels die 'ryp vrugte -teorie' genoem word. Adams het geskryf: 'Daar is wette van politieke sowel as fisiese gravitasie, en as 'n appel wat deur sy inheemse boom gesny is, nie anders kan as om op die grond te val nie, het Kuba met geweld losgemaak van sy eie onnatuurlike verbinding met Spanje en nie in staat om selfonderhoudend te wees nie, kan slegs na die Noord -Amerikaanse Unie trek wat deur dieselfde natuurwet haar nie van sy boesem kan afwerp nie ".  Hy het verder gewaarsku dat "die oordrag van Kuba na Groot -Brittanje 'n gebeurtenis sou wees wat onbelangrik was vir die belang van hierdie Unie".  Adams het kommer uitgespreek dat 'n land buite Noord -Amerika sou probeer om Kuba te beset nadat dit van Spanje geskei is. Hy skryf: 'Die vraag oor ons reg en ons mag om dit, indien nodig, met geweld te voorkom, val reeds op ons rade, en die administrasie word versoek om sy pligte teenoor die nasie uit te voer, ten minste om gebruik alle middele met die bevoegdheid om daarteen te waak en dit te beskerm. " 
Op 2 Desember 1823 spreek die Amerikaanse president James Monroe spesifiek Kuba en ander Europese kolonies toe in sy afkondiging van die Monroe -leer. Kuba, net 151 km van Key West, Florida, was van belang vir die stigters van die leerstelling, aangesien hulle Europese magte gewaarsku het om "Amerika vir die Amerikaners" te verlaat. 
Die opvallendste pogings ter ondersteuning van anneksasie is gedoen deur die Venezolaanse filibuster -generaal Narciso López, wat vier ekspedisies na Kuba in die VSA voorberei het. Die eerste twee, in 1848 en 1849, het voor vertrek misluk weens Amerikaanse opposisie. Die derde, wat uit ongeveer 600 man bestaan, het daarin geslaag om in Kuba te land en die sentrale stad Cárdenas in te neem, maar het uiteindelik misluk weens 'n gebrek aan volksondersteuning. López se vierde ekspedisie het in Augustus 1851 in die provinsie Pinar del Río geland met ongeveer 400 man. Die indringers is deur Spaanse troepe verslaan en López is tereggestel.
Die stryd om onafhanklikheid Redigeer
In die 1860's het Kuba nog twee liberaal gesinde goewerneurs, Serrano en Dulce, wat die stigting van 'n Reformistiese Party aangemoedig het, ondanks die feit dat politieke partye verbied is. Maar hulle is gevolg deur 'n reaksionêre goewerneur, Francisco Lersundi, wat alle vryhede wat die vorige goewerneurs verleen het, onderdruk en 'n pro-slawerny regime onderhou het.  Op 10 Oktober 1868 verklaar die grondeienaar Carlos Manuel de Céspedes Kubaanse onafhanklikheid en vryheid vir sy slawe. Dit het begin met die Tienjarige Oorlog, wat van 1868 tot 1878 geduur het. Die Dominikaanse Herstelingsoorlog (1863–65) het 'n werklose massa voormalige Dominikaanse wit en ligte velmatte na Kuba gebring wat saam met die Spaanse leër in die Dominikaanse Republiek gedien het. voordat hy na Kuba ontruim en uit die weermag ontslaan is.  Sommige van hierdie voormalige soldate het by die nuwe Revolusionêre Leër aangesluit en die aanvanklike opleiding en leierskap verskaf.  
Met versterkings en leiding van die Dominikane, het die Kubaanse rebelle die Spaanse afdelings verslaan, spoorlyne afgesny en oorheersing oor groot dele van die oostelike deel van die eiland verkry.  Die Spaanse regering het die vrywillige korps gebruik om harde en bloedige dade teen die Kubaanse rebelle te pleeg, en die Spaanse gruweldade het die groei van opstandsmagte in die ooste van Kuba aangevuur, maar hulle kon nie die rewolusie na die weste uitvoer nie. Op 11 Mei 1873 word Ignacio Agramonte dood deur 'n verdwaalde koeël. Céspedes is op 27 Februarie 1874 verras en vermoor. In 1875 begin Máximo Gómez 'n inval in Las Villas wes van 'n versterkte militêre lyn, of trocha, deur die eiland te sny.  Die trocha is tussen 1869 en 1872 gebou, die Spaanse het dit opgerig om te verhoed dat Gómez weswaarts van die provinsie Oriente beweeg.  Dit was die grootste versterking wat die Spanjaarde in die Amerikas gebou het. 
Gómez was omstrede in sy oproepe om suikerplantasies te verbrand om die Spaanse besetters te teister. Nadat die Amerikaanse admiraal Henry Reeve in 1876 vermoor is, het Gómez sy veldtog beëindig. Teen daardie jaar het die Spaanse regering meer as 250 000 troepe na Kuba ontplooi, aangesien die einde van die Derde Karlistoorlog Spaanse soldate bevry het vir die onderdrukking van die opstand. Op 10 Februarie 1878 onderhandel generaal Arsenio Martínez Campos die ooreenkoms met Zanjón met die Kubaanse rebelle, en die oorgawe van die rebelle -generaal Antonio Maceo op 28 Mei beëindig die oorlog. Spanje het 200 000 slagoffers opgedoen, meestal as gevolg van siektes, die rebelle het 100,000–150,000 dood gely en die eiland het meer as $ 300 miljoen aan eiendomskade opgedoen.  Die pakt van Zanjón beloof die vrystelling van alle slawe wat tydens die oorlog vir Spanje geveg het, en slawerny is wettig in 1880 afgeskaf. Ontevredenheid oor die vredesverdrag het egter tot die Klein Oorlog van 1879–80 gelei.
Sosiale, politieke en ekonomiese verandering wysig
Gedurende die tyd van die sogenaamde "Rewarding Truce", wat die 17 jaar na die einde van die Tienjarige Oorlog in 1878 omvat, het fundamentele veranderinge in die Kubaanse samelewing plaasgevind. Met die afskaffing van slawerny in Oktober 1886 het voormalige slawe by die geledere van boere en stedelike werkersklas aangesluit. Die meeste welgestelde Kubane het hul landelike eiendomme verloor, en baie van hulle het by die stedelike middelklas aangesluit. Die aantal suikermeulens het gedaal en die doeltreffendheid het toegeneem, met slegs ondernemings en die magtigste plantasie -eienaars wat dit besit. Die aantal kampeerders en huurders het aansienlik gestyg. Verder het Amerikaanse kapitaal na Kuba begin vloei, meestal in die suiker- en tabakondernemings en mynbou. Teen 1895 beloop hierdie beleggings $ 50 miljoen. Alhoewel Kuba polities Spaans gebly het, word dit ekonomies steeds afhanklik van die Verenigde State. 
Hierdie veranderinge het ook die opkoms van arbeidsbewegings meegebring. Die eerste Kubaanse arbeidsorganisasie, die Cigar Makers Guild, is in 1878 gestig, gevolg deur die Central Board of Artisans in 1879, en nog vele meer oor die hele eiland.  In die buiteland het 'n nuwe neiging van aggressiewe Amerikaanse invloed ontstaan, wat duidelik blyk uit die minister van buitelandse sake, James G. Blaine, dat die hele Sentraal- en Suid -Amerika eendag aan die VSA sou val. Blaine het die beheer van Kuba veral van belang gestel. 'Die ryk eiland', skryf hy op 1 Desember 1881, 'die sleutel tot die Golf van Mexiko, is, hoewel dit in die hande van Spanje is, 'n deel van die Amerikaanse kommersiële stelsel ... As Kuba ooit ophou om Spaans te wees, moet Kuba noodwendig word Amerikaans en val nie onder enige ander Europese oorheersing nie ".  Blaine se visie het die bestaan ​​van 'n onafhanklike Kuba nie toegelaat nie. 
Martí se opstand en die begin van die oorlog wysig
Na sy tweede deportasie na Spanje in 1878, verhuis die onafhanklike Kubaanse aktivis José Martí in 1881 na die Verenigde State, waar hy die steun van die Kubaanse ballingskapgemeenskap in Florida begin mobiliseer, veral in Ybor City in Tampa en Key West.  Hy soek 'n rewolusie en Kubaanse onafhanklikheid van Spanje, maar doen ook 'n beroep om die Amerikaanse anneksasie van Kuba teen te staan, wat sommige Amerikaanse en Kubaanse politici verlang. Propagandapogings het jare lank voortgeduur en verskerp vanaf 1895.  
Na beraadslaging met patriotiese klubs in die Verenigde State, die Antille en Latyns -Amerika, het die Partido Revolucionario Cubano (Cubaanse Revolusionêre Party) is amptelik op 10 April 1892 uitgeroep met die doel om onafhanklikheid te verkry vir beide Kuba en Puerto Rico. Martí is as afgevaardigde verkies, die hoogste party -posisie. Teen die einde van 1894 is die basiese voorwaardes gestel vir die begin van die rewolusie.  In die woorde van Foner, "was Martí se ongeduld om die revolusie vir onafhanklikheid te begin, beïnvloed deur sy groeiende vrees dat die Verenigde State sou slaag om Kuba te annekseer voordat die rewolusie die eiland uit Spanje kon bevry". 
Op 25 Desember 1894 het drie skepe, die Lagonda, die Almadis en die Baracoa, vaar na Kuba vanaf Fernandina Beach, Florida, gelaai met gewapende mans en voorrade. Twee van die skepe is vroeg in Januarie deur die Amerikaanse owerhede in beslag geneem, wat ook die Spaanse regering in kennis gestel het, maar die verrigtinge het voortgegaan. Die opstand het op 24 Februarie 1895 begin, met opstande regoor die eiland. In Oriente het die belangrikste in Santiago, Guantánamo, Jiguaní, San Luis, El Cobre, El Caney, Alto Songo, Bayate en Baire plaasgevind. Die opstande in die sentrale deel van die eiland, soos Ibarra, Jagüey Grande en Aguada, het gebuk gegaan onder swak koördinasie en misluk. Die leiers is gevange geneem, sommige van hulle gedeporteer en sommige tereggestel. In die provinsie Havana is die opstand ontdek voordat dit afgekom het en die leiers aangehou is. Die opstandelinge verder wes in Pinar del Río is dus beveel om te wag.
Martí, op pad na Kuba, het die Proklamasie van Montecristi in Santo Domingo gegee en die beleid vir die onafhanklikheidsoorlog van Kuba uiteengesit: die oorlog sou deur swartes en blankes gevoer word. om die oorlog te vermy, moet private plattelandse eiendomme nie beskadig word nie en die rewolusie moet 'n nuwe ekonomiese lewe in Kuba bring.  
Op 1 en 11 April 1895 beland die belangrikste rebelleiers op twee ekspedisies in Oriente: majoor Antonio Maceo en 22 lede naby Baracoa en Martí, Máximo Gómez en vier ander lede in Playitas. Rondom daardie tyd was die Spaanse magte in Kuba ongeveer 80 000, waarvan 20 000 gewone troepe, en 60 000 Spaanse en Kubaanse vrywilligers. Laasgenoemde was 'n lokaal aangewese mag wat die meeste van die soldate versorg het wag en polisie pligte op die eiland. Ryk grondeienaars sou vrywilliger 'n aantal van hulle slawe om in hierdie mag te dien, wat onder plaaslike beheer was en nie onder amptelike militêre bevel nie. Teen Desember is 98 412 gewone troepe na die eiland gestuur en die aantal vrywilligers het toegeneem tot 63 000 man. Teen die einde van 1897 was daar 240 000 gereelde en 60 000 onreëlmatiges op die eiland. Die rewolusionêres was baie minder. 
Die rebelle het die bynaam "Mambis" gekry na 'n swart Spaanse offisier, Juan Ethninius Mamby, wat hom in 1846 by die Dominikane aangesluit het in die stryd om onafhanklikheid.  Die Spaanse soldate verwys na die Dominikaanse opstandelinge as "die manne van Mamby" en "Mambis".  Toe die Tienjarige Oorlog in 1868 uitbreek, is 'n paar van dieselfde soldate na Kuba gestuur, wat ingevoer het wat destyds 'n neerhalende Spaanse vloek geword het. Die Kubane het die naam met trots aangeneem. 
Na die Tienjarige Oorlog was die besit van wapens deur privaat individue verbied in Kuba. Een van die ernstigste en aanhoudendste probleme vir die rebelle was dus 'n tekort aan geskikte wapens. Hierdie gebrek aan wapens het hulle gedwing om guerrillataktieke te gebruik deur die omgewing, die element van verrassing, vinnige perde en eenvoudige wapens soos kapmes te gebruik. Die meeste van hul vuurwapens is verkry tydens aanvalle op die Spanjaarde. Tussen 11 Junie 1895 en 30 November 1897 is 60 pogings aangewend om wapens en voorrade aan die rebelle van buite Kuba te bring, maar slegs een het daarin geslaag, grootliks as gevolg van Britse vlootbeskerming. 28 van hierdie heraanbodingspogings is binne die Amerikaanse gebied gestaak, vyf is deur die Amerikaanse vloot onderskep, vier deur die Spaanse vloot, twee is verwoes, een is deur 'n storm teruggery na die hawe, en die lot van 'n ander is onbekend. 
Escalation of the War Wysig
Martí is op 19 Mei 1895 vermoor tydens 'n roekelose aanklag teen die gevestigde Spaanse magte, maar Máximo Gómez ('n Dominican) en Antonio Maceo ('n mulat)  veg voort en neem die oorlog na alle dele van Oriente. Gómez het taktiese verskroeide aarde gebruik, wat gepaardgegaan het met die dynamisering van passasierstreine en die verbranding van die eiendom van die Spaanse lojaliste en suikerplantasies-waaronder baie in besit van Amerikaners.  Einde Junie was die hele Camagüey in oorlog. Gómez en Maceo het in die weste aangesluit met veterane uit die oorlog van 1868, Poolse internasionaliste, generaal Carlos Roloff en Serafín Sánchez in Las Villas, wat hul geledere opgeswel het en hul arsenaal versterk het. Middel September het verteenwoordigers van die vyf Liberation Army Corps in Jimaguayú, Camagüey, vergader om die Jimaguayú-grondwet goed te keur. Hierdie grondwet het 'n sentrale regering tot stand gebring, wat die uitvoerende en wetgewende bevoegdhede saamgevat het in een entiteit, die regeringsraad, onder leiding van Salvador Cisneros en Bartolomé Masó.
Na 'n tydperk van konsolidasie in die drie oostelike provinsies, het die bevrydingsleërs na Camagüey en daarna na Matanzas gegaan, en die Spaanse weermag verskeie kere uitgevoer en bedrieg. Die revolusionêre verslaan die Spaanse generaal Arsenio Martínez Campos, self die oorwinnaar van die Tienjarige Oorlog, en vermoor sy mees betroubare generaal in Peralejo. Campos probeer dieselfde strategie as wat hy in die Tienjarige Oorlog gebruik het, en bou 'n breë verdedigingsgordel oor die eiland, ongeveer 80 kilometer lank en 200 meter breed. Hierdie lyn, genaamd die trocha, was bedoel om rebelle -aktiwiteite tot die oostelike provinsies te beperk, en het bestaan ​​uit 'n spoorlyn, van Jucaro in die suide tot Moron in die noorde, waarop gepantserde spoorwaens kon ry. Op verskillende plekke langs hierdie spoorlyn was daar versterkings, met tussenposes van 12 meter (39 voet) was daar poste en met tussenposes van 400 meter (1,300 voet) was daar doringdraad. Daarbenewens is booby -lokvalle op die plekke geplaas wat die meeste waarskynlik aangeval sal word.
Vir die rebelle was dit noodsaaklik om die oorlog na die westelike provinsies Matanzas, Havana en Pinar del Río te bring, waar die regering en rykdom van die eiland geleë was. Die Tienjarige Oorlog het misluk omdat dit nie daarin geslaag het om verder te gaan as die oostelike provinsies nie.  In 'n suksesvolle kavallerieveldtog, die oorwinning van die trochas, het die rebelle elke provinsie binnegeval. Rondom al die groter stede en versterkte dorpe kom hulle op 22 Januarie 1896 aan die westelike punt van die eiland, presies drie maande na die inval naby Baraguá.  
Die Spaanse regering kon die rebelle nie met konvensionele militêre taktiek verslaan nie, , en stuur generaal Valeriano Weyler y Nicolau (bynaam) Die slagter), wat op hierdie rebelsuksesse gereageer het deur terreurmetodes in te stel: periodieke teregstellings, massa -ballinge en die vernietiging van plase en gewasse. Hierdie metodes bereik hul hoogtepunt op 21 Oktober 1896, toe hy beveel dat alle plattelandse inwoners en hul vee binne agt dae in verskillende versterkte gebiede en dorpe wat deur sy troepe beset is, vergader. Honderdduisende mense moes hul huise verlaat, wat haglike omstandighede vir oorbevolking in die dorpe en stede veroorsaak het. Dit was die eerste aangetekende en erkende gebruik van konsentrasiekampe waar nie-vegters uit hul land verwyder is om die vyand van die hulp te ontneem en die geïnterneerdes onderworpe was aan haglike omstandighede. Die Spanjaarde het ook kort daarna die konsentrasiekampe in die Filippyne gebruik, wat weer tot groot sterftes gelei het.  Na raming het hierdie maatreël die dood van ten minste 'n derde van die landelike bevolking van Kuba veroorsaak.  Die gedwonge hervestigingsbeleid is tot Maart 1898 gehandhaaf. 
Sedert die vroeë 1880's onderdruk Spanje ook 'n onafhanklikheidsbeweging in die Filippyne, wat Spanje verskerp het en dus twee oorloë voer, wat 'n groot las op die ekonomie geplaas het.In geheime onderhandelinge in 1896 het Spanje die aanbod van die Verenigde State van Amerika van die hand gewys om Kuba te koop.
Maceo is op 7 Desember 1896 in die provinsie Havana vermoor, terwyl hy uit die weste teruggekeer het.  Terwyl die oorlog voortduur, was wapens die grootste struikelblok vir Kubaanse sukses. Alhoewel wapens en befondsing uit die Verenigde State gekom het, het die verskaffingsoperasie die Amerikaanse wette oortree, wat deur die Amerikaanse kuswag toegepas is op 71 hervoorsieningsmissies. . 
In 1897 het die bevrydingsleër 'n bevoorregte posisie gehandhaaf in Camagüey en Oriente, waar die Spaanse slegs 'n paar stede beheer het. Die Spaanse liberale leier Praxedes Sagasta het in Mei 1897 erken: "Nadat ons 200 000 man gestuur het en soveel bloed vergiet het, besit ons nie meer grond op die eiland as waarop ons soldate trap nie".  Die rebellemag van 3 000 het die Spaanse verslaan in verskillende ontmoetings, soos die slag van La Reforma en die oorgawe van Las Tunas op 30 Augustus, en die Spanjaarde is op die verdediging gehou. Las Tunas is deur meer as 1 000 goed bewapende en goed versorgde mans bewaak.
Soos twee jaar tevore tydens die Jimaguayú -vergadering bepaal is, het 'n tweede konstituerende vergadering op 10 Oktober 1897 in La Yaya, Camagüey, vergader. Die regering is bevestig en benoem Bartolomé Masó as president en Domingo Méndez Capote as vise -president. Daarna het Madrid besluit om sy beleid teenoor Kuba te verander, Weyler te vervang, 'n koloniale grondwet vir Kuba en Puerto Rico op te stel en 'n nuwe regering in Havana te installeer. Maar met die helfte van die land buite sy beheer en die ander helfte in die wapen, was die nuwe regering magteloos en deur die rebelle verwerp.
Die USS Maine Voorval Redigeer
Die Kubaanse stryd om onafhanklikheid het jare lank die Noord -Amerikaanse verbeelding aangegryp en koerante was opgewonde oor ingryping met opspraakwekkende verhale van Spaanse gruweldade teen die inheemse Kubaanse bevolking. Amerikaners het geglo dat die stryd van Kuba met Spanje lyk soos die Verenigde State se Revolusionêre Oorlog. Dit het voortgeduur, selfs nadat Spanje Weyler vervang het en gesê het dat dit sy beleid verander het, en die Noord -Amerikaanse openbare mening was ten gunste daarvan om in te gryp ten gunste van die Kubane. 
In Januarie 1898 het 'n oproer deur Kubaanse-Spaanse lojaliste teen die nuwe outonome regering in Havana uitgebreek, wat gelei het tot die vernietiging van die drukperse van vier plaaslike koerante wat artikels publiseer wat krities was oor die Spaanse leër. Die Amerikaanse konsul-generaal het Washington ingekap, uit vrees vir die lewens van Amerikaners wat in Havana woon. In reaksie hierop het die slagskip USS Maine is in die laaste week van Januarie na Havana gestuur. Op 15 Februarie 1898 het die Maine is vernietig deur 'n ontploffing en 268 bemanningslede is dood. Die oorsaak van die ontploffing is tot vandag toe nie duidelik vasgestel nie, maar die voorval het Amerikaanse aandag op Kuba gevestig, en president William McKinley en sy ondersteuners kon die kongres nie keer om oorlog te verklaar om Kuba te "bevry" nie.
In 'n poging om die Verenigde State te kalmeer, het die koloniale regering twee stappe geneem wat deur president McKinley geëis is: dit het 'n gedwonge hervestigingsbeleid beëindig en onderhandelinge met die onafhanklikheidsvegters aangebied. Die wapenstilstand is egter deur die rebelle verwerp en die toegewings was te laat en te ondoeltreffend. Madrid het ander Europese moondhede om hulp gevra wat hulle geweier het en gesê Spanje moet terugtrek.
Op 11 April 1898 vra McKinley die kongres om gesag om Amerikaanse troepe na Kuba te stuur om die burgeroorlog daar te beëindig. Op 19 April het die Kongres gesamentlike resolusies aangeneem (met 'n stemming van 311 teen 6 in die Huis en 42 tot 35 in die Senaat) wat die onafhanklikheid van Kuba ondersteun en enige voorneme om Kuba te annekseer, die Spaanse onttrekking eis en die president magtig om soveel te gebruik militêre mag soos hy nodig geag het om Kubaanse patriotte te help om onafhanklikheid van Spanje te verkry. Dit is by resolusie van die kongres aangeneem en het deur senator Henry Teller die Teller -wysiging, wat eenparig goedgekeur is, ingesluit van die senator Henry Teller dat "die eiland Kuba vry en onafhanklik is, en dit moet reg wees".  Die wysiging onthul enige voorneme van die Verenigde State om jurisdiksie of beheer uit te oefen oor Kuba om ander redes as om pasifikasie, en bevestig dat die gewapende magte verwyder sal word sodra die oorlog verby is. Senaat en kongres aanvaar die wysiging op 19 April, McKinley onderteken die gesamentlike resolusie op 20 April en die ultimatum word aan Spanje gestuur. Oorlog is op 20/21 April 1898 verklaar.
'Daar word beweer dat 'n groot rede vir die Amerikaanse oorlog teen Spanje die hewige mededinging was tussen Joseph Pulitzer se New York World en William Randolph Hearst's New York Journal', skryf Joseph E. Wisan in 'n opstel met die titel 'The Cuban Crisis As Reflected in die New York Press "(1934).  Hy verklaar dat "na die mening van die skrywer, sou die Spaans -Amerikaanse oorlog nie plaasgevind het as die voorkoms van Hearst in die joernalistiek in New York nie 'n bittere stryd om koerantopbrengs veroorsaak het nie." Daar is ook aangevoer dat die vernaamste rede waarom die Verenigde State die oorlog betree het, was die mislukte geheime poging om Kuba in 1896 uit 'n swakker, deur oorlog uitgeputte Spanje te koop. 
Die Kubaanse teater van die Spaans -Amerikaanse oorlog wysig
Vyandelikhede het ure na die oorlogsverklaring begin toe 'n Amerikaanse kontingent onder admiraal William T. Sampson verskeie Kubaanse hawens versper het. Die Amerikaners het besluit om Kuba binne te val en in Oriente te begin, waar die Kubane byna absolute beheer gehad het en byvoorbeeld kon saamwerk deur 'n strandkop te vestig en die Amerikaanse landing in Daiquiri te beskerm. Die eerste Amerikaanse doelwit was om die stad Santiago de Cuba te verower om die leër van Linares en die vloot van Cervera te vernietig. Om Santiago te bereik, moes hulle deur gekonsentreerde Spaanse verdediging in die San Juan -heuwels en 'n klein dorpie in El Caney. Tussen 22 en 24 Junie 1898 land die Amerikaners onder generaal William R. Shafter by Daiquirí en Siboney, oos van Santiago, en vestig 'n basis. Die hawe van Santiago het die hoofdoelwit geword vir Amerikaanse vlootoperasies, en die Amerikaanse vloot wat Santiago aanval, het skuiling nodig gehad teen die somer -orkaanseisoen. Die nabygeleë Guantánamobaai, met sy uitstekende hawe, is vir hierdie doel gekies en op 6 Junie aangeval. Die Slag van Santiago de Cuba, op 3 Julie 1898, was die grootste vlootbetrokkenheid tydens die Spaans -Amerikaanse Oorlog en het gelei tot die vernietiging van die Spaanse Karibiese Eskader.
Verset in Santiago het rondom Fort Canosa gekonsolideer , terwyl groot gevegte tussen Spanjaarde en Amerikaners op 24 Junie in Las Guasimas plaasgevind het, en by El Caney en San Juan Hill op 1 Julie, , waarna die Amerikaner opgevolg het na 'n stop. Amerikaanse verliese in Las Guasimas was 16 dood en 52 gewond, die Spaanse verloor 12 dood en 24 gewond.  Die Amerikaners verloor 81 dood in aksie en 360 gewondes in aksie deur El Caney te neem, waar die Spaanse verdedigers 38 dood, 138 gewondes en 160 gevange neem.  In San Juan het die Amerikaners 144 dood, 1024 gewondes verloor, en 72 vermiste Spaanse verliese was 58 dood, 170 gewond en 39 gevange geneem.  Spaanse troepe het Fort Canosa suksesvol verdedig, sodat hulle hul lyn kon stabiliseer en die toegang tot Santiago kon belemmer. Die Amerikaners en Kubane het 'n beleg van die stad begin , wat op 16 Julie oorgegee het na die nederlaag van die Spaanse Karibiese eskader. Oriente val dus onder die beheer van Amerikaners en die Kubane, maar die Amerikaanse generaal Nelson A. Miles sou nie toelaat dat Kubaanse troepe Santiago binnegaan nie en beweer dat hy botsings tussen Kubane en Spanjaarde wou voorkom. So het die Kubaanse generaal Calixto García, hoof van die mambi -magte in die oostelike departement, sy troepe beveel om hul onderskeie gebiede te hou en bedank en 'n protesbrief aan generaal Shafter geskryf. 
Nadat hulle die Filippyne en Puerto Rico, wat ook deur die Verenigde State binnegeval is, verloor het, en sonder hoop om Kuba aan te hou, het Spanje op 17 Julie 1898 om vrede gedagvaar.  Op 12 Augustus onderteken die VSA en Spanje 'n protokol van vrede, waarin Spanje ingestem het om afstand te doen van alle aanspraak op soewereiniteit oor en titel van Kuba.  Op 10 Desember 1898 onderteken die VSA en Spanje die formele Verdrag van Parys, met erkenning aan die voortgesette Amerikaanse militêre besetting.  Alhoewel die Kubane aan die bevrydingspogings deelgeneem het, het die Verenigde State Kuba verhinder om verteenwoordigers na die vredesgesprekke in Parys te stuur of die verdrag te onderteken, wat geen tydsbeperking vir die Amerikaanse besetting gestel het nie en die eiland Pines uitgesluit het van Kuba.  Alhoewel die Amerikaanse president geen beswaar teen die uiteindelike onafhanklikheid van Kuba gehad het nie, het die Amerikaanse generaal William R. Shafter geweier om die Kubaanse generaal Calixto García en sy rebellemagte toe te laat om aan die oorgawe -seremonies in Santiago de Cuba deel te neem.
Nadat die laaste Spaanse troepe die eiland in Desember 1898 verlaat het, is die regering van Kuba op 1 Januarie 1899 tydelik aan die Verenigde State oorhandig. Die eerste goewerneur was generaal John R. Brooke. Anders as Guam, Puerto Rico en die Filippyne, het die Verenigde State Kuba nie geannekseer nie weens die beperkings wat in die Teller -wysiging opgelê is. 
Die Amerikaanse administrasie was onseker oor die toekomstige status van Kuba. Nadat dit van die Spanjaarde af weggedraai is, moes u verseker dat dit beweeg en in die Amerikaanse gebied bly. Hoe dit bereik sou word, was 'n kwessie van intense bespreking en anneksasie was 'n opsie, nie net op die vasteland nie, maar ook in Kuba. McKinley het gepraat oor die bande wat tussen die twee nasies moet bestaan. 
Brooke het 'n burgerlike regering op die been gebring, Amerikaanse goewerneurs in sewe nuutgeskepte departemente geplaas en burgerlike goewerneurs aangewys vir die provinsies sowel as burgemeesters en verteenwoordigers van die munisipaliteite. Baie Spaanse koloniale regeringsamptenare is in hul poste gehou. Die bevolking is beveel om te ontwapen, en sonder om die Mambi -leër te ignoreer, het Brooke die Landelike Wag en munisipale polisiekorps in diens van die besettingsmagte geskep. Die regterlike bevoegdhede en howe van Kuba bly wettiglik gebaseer op die kodes van die Spaanse regering. Tomás Estrada Palma, Martí se opvolger as afgevaardigde van die Kubaanse Revolusionêre Party, ontbind die party enkele dae na die ondertekening van die Parys -verdrag in Desember 1898 en beweer dat die doelwitte van die party bereik is. Die revolusionêre Vergadering van Verteenwoordigers is ook ontbind. So verdwyn die drie verteenwoordigende instellings van die nasionale bevrydingsbeweging. 
Ekonomiese veranderinge Redigeer
Voordat die Verenigde State amptelik die regering oorgeneem het, het hulle reeds begin met die verlaging van tariewe op Amerikaanse goedere wat Kuba binnekom, sonder om dieselfde regte te verleen aan Kubaanse goedere wat na die Verenigde State gaan.  Regeringsbetalings moes in Amerikaanse dollars geskied.  Ondanks die Foraker -wysiging, wat die Amerikaanse besettingsregering verbied het om voorregte en toegewings aan Amerikaanse beleggers toe te staan, is die Kubaanse ekonomie spoedig oorheers deur Amerikaanse kapitaal.  Die groei van Amerikaanse suikerlandgoedere was so vinnig dat in 1905 byna 10% van die totale grondgebied van Kuba aan Amerikaanse burgers behoort het. Teen 1902 het Amerikaanse ondernemings 80% van die uitvoer van erts uit Kuba beheer en die meeste suiker- en sigaretfabrieke besit. 
Onmiddellik na die oorlog was daar verskeie ernstige hindernisse vir buitelandse ondernemings wat probeer om in Kuba te werk. Drie afsonderlike wetgewing — die gesamentlike resolusie van 1898, die teller -wysiging en die foraker -wysiging — bedreig buitelandse beleggings. Die gesamentlike resolusie van 1898 verklaar dat die Kubaanse volk vry en onafhanklik is, terwyl die Teller -wysiging verder verklaar dat die Verenigde State Kuba nie kan annekseer nie. Hierdie twee wetgewing was van kardinale belang om anti-imperialiste te versadig toe die Verenigde State ingegryp het in die oorlog in Kuba. Net so is die Foraker-wysiging, wat die Amerikaanse militêre regering verbied het om toegewings aan Amerikaanse maatskappye toe te staan, aangeneem om anti-imperialiste gedurende die beroepstydperk te paai. Alhoewel hierdie drie statute die Verenigde State in staat gestel het om 'n vastrapplek in Kuba te kry, het dit hindernisse vir Amerikaanse ondernemings gebied om grond en permitte te bekom. Uiteindelik het Cornelius Van Horne van die Cuba Company, 'n vroeë spoorwegonderneming in Kuba, 'n leemte gevind in 'herroepbare permitte' wat geregverdig is deur reeds bestaande Spaanse wetgewing wat effektief toegelaat het dat spoorweë in Kuba gebou kan word. Generaal Leonard Wood, die goewerneur van Kuba en 'n bekende anneksasie, het hierdie skuiwergat gebruik om honderde franchises, permitte en ander toegewings aan Amerikaanse ondernemings toe te staan. 
Nadat die wetlike hindernisse oorkom is, het Amerikaanse beleggings die Kubaanse ekonomie getransformeer. Binne twee jaar nadat hy Kuba binnegekom het, het die Cuba Company 'n spoorlyn van 350 myl gebou wat die oostelike hawe van Santiago verbind met die bestaande spoorweë in die sentrale Kuba. Die onderneming was die grootste enkele buitelandse belegging in Kuba gedurende die eerste twee dekades van die twintigste eeu. Teen die 1910's was dit die grootste onderneming in die land.  Die verbeterde infrastruktuur het die suikerrietbedryf moontlik gemaak om na die voorheen onderontwikkelde oostelike deel van die land te versprei. Aangesien baie klein Kubaanse suikerrietprodusente gebuk gegaan het onder skuld en skade weens die oorlog, kon Amerikaanse ondernemings die suikerrietbedryf vinnig en goedkoop oorneem. Terselfdertyd kan nuwe produktiewe eenhede genaamd sentrale tot 2 000 ton riet per dag maal, wat grootskaalse bedrywighede die winsgewendste maak.  Die groot vaste koste van hierdie sentrales het dit byna uitsluitlik toeganklik gemaak vir Amerikaanse ondernemings met groot kapitaalaandele. Verder het die sentrale 'n groot, bestendige rietvloei vereis om winsgewend te bly, wat gelei het tot verdere konsolidasie in die bedryf. Kubaanse rietboere wat voorheen grondeienaars was, het huurders op maatskappygrond geword en rou kierie na die sentrale gestuur. Teen 1902 is 40% van die suikerproduksie in die land deur Noord -Amerikaners beheer. 
Met Amerikaanse korporatiewe belange wat stewig in Kuba gevestig is, is die Amerikaanse tariefstelsel dienooreenkomstig aangepas om die handel tussen die nasies te versterk. Die wederkerigheidsverdrag van 1903 verlaag die Amerikaanse tarief op Kubaanse suiker met 20%. Dit het Kubaanse suiker 'n mededingende voordeel op die Amerikaanse mark gebied. Terselfdertyd het dit gelyke of groter toegewings verleen vir die meeste items wat uit die Verenigde State ingevoer is. Die Kubaanse invoer van Amerikaanse goedere het van $ 17 miljoen in die vyf jaar voor die oorlog gestyg, na $ 38 miljoen in 1905, en uiteindelik tot meer as $ 200 miljoen in 1918. Net so bereik die Kubaanse uitvoer na die Verenigde State $ 86 miljoen in 1905 en styg tot byna $ 300 miljoen in 1918. 
Verkiesings en onafhanklikheid Redigeer
Gewilde eise vir 'n konstituerende vergadering kom gou na vore.  In Desember 1899 verseker die Amerikaanse oorlogsekretaris die Kubaanse bevolking dat die besetting tydelik is, dat munisipale en algemene verkiesings sal plaasvind, dat 'n konstituerende vergadering op die been gebring word en dat soewereiniteit aan Kubane oorgedra sal word. Brooke is vervang deur generaal Leonard Wood om toesig te hou oor die oorgang. Partye is gestig, waaronder die Kubaanse Nasionale Party, die Federale Republikeinse Party van Las Villas, die Republikeinse Party van Havana en die Demokratiese Unie -party.
Die eerste verkiesing vir burgemeesters, tesouriere en prokureurs van die land se 110 munisipaliteite vir 'n termyn van een jaar het op 16 Junie 1900 plaasgevind, maar stembriewe was beperk tot geletterde Kubane ouer as 21 en met eiendomme ter waarde van meer as $ 250. Slegs lede van die ontbinde bevrydingsleër was vrygestel van hierdie voorwaardes. Die aantal ongeveer 418 000 manlike burgers bo 21 is dus verminder tot ongeveer 151 000. 360 000 vroue is totaal uitgesluit. Dieselfde verkiesing is een jaar later gehou, weer vir 'n termyn van een jaar.
Verkiesings vir 31 afgevaardigdes na 'n konstituerende vergadering is op 15 September 1900 gehou met dieselfde stemregbeperkings. In al drie die verkiesings het kandidate vir onafhanklikheid, waaronder 'n groot aantal mambi-afgevaardigdes, oorweldigende meerderhede gewen.  Die Grondwet is van November 1900 tot Februarie 1901 opgestel en daarna deur die Vergadering goedgekeur. Dit het 'n republikeinse regeringsvorm gevestig, internasionaal erkende individuele regte en vryhede, godsdiensvryheid, skeiding tussen kerk en staat, en die samestelling, struktuur en funksies van staatsmagte beskryf.
Op 2 Maart 1901 het die Amerikaanse kongres die Army Appropriations Act aangeneem waarin die voorwaardes bepaal is vir die onttrekking van Amerikaanse troepe wat in Kuba bly ná die Spaans -Amerikaanse oorlog. As ruiter het hierdie wet die Platt-wysiging ingesluit, wat die terme van Kubaanse-VSA omskryf het. verhoudings tot 1934. Dit het die vroeëre Teller -wysiging vervang. Die wysiging maak voorsiening vir 'n aantal reëls wat die soewereiniteit van Kuba ernstig skend:
Dat die regering van Kuba nooit 'n verdrag sal aangaan met 'n vreemde mag wat die onafhanklikheid van Kuba sal benadeel nie, en op geen enkele manier toelaat dat 'n vreemde mag beheer oor 'n gedeelte van die eiland verkry nie.
Dat Kuba geen buitelandse skuld sou opneem sonder waarborge dat die rente uit gewone inkomste gedek kon word nie.
Dat Kuba toestemming gee dat die Verenigde State kan ingryp vir die behoud van Kubaanse onafhanklikheid, om lewe, eiendom en individuele vryheid te beskerm en om die verpligtinge na te kom wat deur die verdrag van Parys opgelê word.
Dat die Kubaanse aanspraak op die Isle of Pines (nou Isla de la Juventud genoem) nie erken en deur verdrag bepaal kan word nie.
Dat Kuba hom daartoe verbind om die Verenigde State 'grond te voorsien wat nodig is vir afkoel- of vlootstasies op 'n sekere punt waaroor ooreengekom moet word'.
As 'n voorwaarde vir die onafhanklikheid van Kuba, het die Verenigde State geëis dat hierdie wysiging volledig en sonder veranderinge deur die konstituerende vergadering goedgekeur moet word as 'n aanhangsel by die nuwe grondwet. Gekonfronteer met hierdie alternatief, is die aanhangsel, na heftige debat, met 'n marge van vier stemme goedgekeur. Goewerneur Wood het erken: "Met die Platt -wysiging is Kuba min of geen onafhanklikheid oorgelaat nie, en die enigste geskikte was om anneksasie te soek". 
In die presidentsverkiesing van 31 Desember 1901 was Tomás Estrada Palma, 'n Amerikaanse burger wat nog in die Verenigde State woon, die enigste kandidaat. Sy teëstander, generaal Bartolomé Masó, het sy kandidatuur teruggetrek in protes teen die Amerikaanse begunstiging en die manipulasie van die politieke masjien deur die volgelinge van Palma. Palma is verkies tot die eerste president van die Republiek, hoewel hy eers vier maande na die verkiesing na Kuba teruggekeer het. Die Amerikaanse besetting het amptelik geëindig toe Palma op 20 Mei 1902 sy amp beklee. 
In 1902 het die Verenigde State beheer oorgegee aan 'n Kubaanse regering.As voorwaarde vir die oordrag het die Kubaanse staat in sy grondwet bepalings vervat wat die vereistes van die Platt -wysiging implementeer, wat die Verenigde State onder meer die reg gegee het om militêr in Kuba in te gryp. Havana en Varadero het gou gewilde toeriste -oorde geword. Alhoewel sommige pogings aangewend is om die etniese spanning van Kuba deur regeringsbeleid te verlig, het rassisme en informele diskriminasie teenoor swartes en mestisos gedurende hierdie era wydverspreid gebly. 
President Tomás Estrada Palma is in 1902 verkies, en Kuba is onafhanklik verklaar, hoewel Guantanamobaai aan die Verenigde State verhuur is as deel van die Platt -wysiging. Die status van die Isle of Pines as Kubaanse gebied is ongedefinieerd gelaat tot 1925, toe die Verenigde State uiteindelik Kubaanse soewereiniteit oor die eiland erken het. Estrada Palma, 'n spaarsaam man, regeer suksesvol vir sy termyn van vier jaar, maar toe hy probeer om sy ampstermyn te verleng, het 'n opstand ontstaan.
Die Tweede Besetting van Kuba, ook bekend as die Kubaanse Pasifikasie, was 'n groot Amerikaanse militêre operasie wat in September 1906 begin het. Na die ineenstorting van president Palma se regime, beveel die Amerikaanse president Roosevelt 'n inval en vestig 'n besetting wat vir byna twee- en 'n half jaar. Die doel van die operasie was om te veg tussen die Kubane, om Noord -Amerikaanse ekonomiese belange te beskerm en om vrye verkiesings te hou. In 1906 het die Amerikaanse verteenwoordiger William Howard Taft, veral met die persoonlike diplomasie van Frederick Funston, 'n einde gemaak aan die suksesvolle opstand onder leiding van die jong generaal Enrique Loynaz del Castillo,  wat in die laaste oorlog onder Antonio Maceo gedien het. van onafhanklikheid. Estrada Palma bedank, en die goewerneur van die Verenigde State, Charles Magoon, het tot 1909 tydelike beheer oorgeneem.  In hierdie tydperk het Agustín Martín Veloz en Francisco (Paquito) Rosales die embryoniese Kubaanse Kommunistiese Party in die gebied van Manzanillo gestig.  Na die verkiesing van José Miguel Gómez in November 1908 word Kuba stabiel genoeg geag om 'n onttrekking van Amerikaanse troepe moontlik te maak, wat in Februarie 1909 voltooi is.
Drie dekades lank is die land gelei deur voormalige leiers van die Onafhanklikheidsoorlog, wat na verkiesing nie meer as twee grondwetlike termyne gedien het nie. Die Kubaanse presidensiële opvolging was soos volg: José Miguel Gómez (1908–1912) Mario García Menocal (1913–1920) Alfredo Zayas (1921–25) en Gerardo Machado (1925–1933). 
Onder die Liberale Gómez is die deelname van Afro-Kubane aan die politieke proses ingeperk toe die Partido Independiente de Color in 1912 verbied en bloedig onderdruk is, toe Amerikaanse troepe die land binnegegaan het om die suikerplantasies te beskerm.  Gómez se opvolger, Mario Menocal van die Conservative Party, was 'n voormalige bestuurder van die Cuban American Sugar Corporation. Tydens sy presidentskap het die inkomste uit suiker skerp gestyg.  Die herverkiesing van Menocal in 1916 het gewapende opstand deur Gómez en ander liberale (die sogenaamde "Chambelona-oorlog") beleef, wat die Verenigde State aangespoor het om weer mariniers in te stuur om Amerikaanse belange te beskerm. Gómez is verslaan en gevange geneem, en die rebellie is uitgewis. 
In die Eerste Wêreldoorlog het Kuba op 7 April 1917 oorlog verklaar teen die keiserlike Duitsland, een dag nadat die Verenigde State die oorlog betree het. Alhoewel Kuba nie troepe kon stuur om in Europa te veg nie, het Kuba 'n belangrike rol gespeel as basis om die Wes-Indiese Eilande teen Duitse U-boot-aanvalle te beskerm. 'N Konsepwet is ingestel en 25 000 Kubaanse troepe het opgestaan, maar die oorlog het geëindig voordat hulle in aksie gestuur kon word.
Alfredo Zayas, wat aan die Liberale opstand van 1916–17 deelgeneem het, is in 1920 tot president verkies en het sy amp in 1921 aangeneem. Toe die Kubaanse finansiële stelsel in duie stort ná 'n daling in suikerpryse, het Zayas in 1922 'n lening van die Verenigde State verkry. Ondanks die nominale onafhanklikheid van die land, het een historikus tot die gevolgtrekking gekom dat die voortgesette Amerikaanse militêre ingryping en ekonomiese oorheersing Kuba weer 'n naam gemaak het, behalwe naam. 
Na-Eerste Wêreldoorlog wysig
President Gerardo Machado is in 1925 deur algemene stemme verkies, maar hy is grondwetlik belet om herverkies te word. Machado, vasbeslote om Kuba te moderniseer, het verskeie massiewe siviele projekte soos die Central Highway aan die gang gesit, maar aan die einde van sy grondwetlike termyn het hy aan bewind gehou. Die Verenigde State het ondanks die Platt -wysiging besluit om nie militêr in te meng nie. Die Kommunistiese Party van Kuba (PCC) het baie min gedoen om Machado in sy diktatorfase te weerstaan, maar talle ander groepe het dit gedoen. In die laat 1920's en vroeë 1930's het 'n aantal Kubaanse aksiegroepe, waaronder sommige Mambí, 'n reeks opstande opgevoer wat óf misluk óf nie die hoofstad beïnvloed het nie.
Die opstand van die sersante het die instellings en dwangstrukture van die oligargiese staat ondermyn. Die jong en relatief onervare rewolusionêres het deur werkers- en boeremobilisasies in die sale van staatsmag gedruk. Tussen September 1933 en Januarie 1934 het 'n los koalisie van radikale aktiviste, studente, intellektuele uit die middelklas en ontevrede laer rang soldate 'n voorlopige revolusionêre regering gevorm. Hierdie koalisie is gelei deur 'n gewilde universiteitsprofessor, dr Ramón Grau San Martín. Die Grau -regering beloof 'n 'nuwe Kuba' wat tot alle klasse behoort, en die opheffing van die Platt -wysiging. Terwyl die revolusionêre leiers beslis diplomatieke erkenning deur Washington wou hê, het hulle geglo dat hul legitimiteit spruit uit die volksondersteuning wat hulle aan bewind gebring het, en nie uit die goedkeuring van die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake nie.
Vir hierdie doel, gedurende die herfs van 1933, het die regering 'n dramatiese reeks hervormings bepaal. Die Platt -wysiging is eensydig opgehef en al die politieke partye van die Machadato is ontbind. Die Voorlopige Regering verleen outonomie aan die Universiteit van Havana, vroue verkry stemreg, die dag van agt uur word bepaal, 'n minimum loon word vir rietsnyers vasgestel en verpligte arbitrasie word bevorder. Die regering het 'n ministerie van arbeid geskep, en 'n wet is aangeneem wat bepaal dat 50 persent van alle werkers in die landbou, handel en nywerheid Kubaanse burgers moet wees. Die Grau -regime het agrariese hervorming as 'n prioriteit gestel, en belowe die boere die regstitel op hul grond. Vir die eerste keer in die Kubaanse geskiedenis word die land beheer deur mense wat nie met Spanje (voor 1898) of met die Verenigde State (na 1898) oor die politieke mag onderhandel het nie. Die voorlopige regering het bestaan ​​tot Januarie 1934, toe dit omvergewerp is deur 'n ewe los anti-regerings-koalisie van regse burgerlike en militêre elemente. Onder leiding van 'n jong mestizo -sersant, Fulgencio Batista, is hierdie beweging deur die Verenigde State ondersteun. 
Die Grondwet van 1940 en die Batista Era Edit
Opkoms van Batista Edit
In 1940 het Kuba vrye en regverdige nasionale verkiesings gehou.   Fulgencio Batista, is oorspronklik onderskryf deur kommunistiese leiers in ruil vir die wettiging van die kommunistiese party en kommunistiese oorheersing van die arbeidersbeweging. Die herorganisasie van die arbeidersbeweging gedurende hierdie tyd is beperk met die stigting van die Confederacion de Trajabadores de Cuba (Confederation of Cuban Workers, of CTC), in 1938. In 1947 verloor die Kommuniste egter beheer oor die CTC en hul invloed. in die vakbondbeweging geleidelik afgeneem tot in die vyftigerjare. Die aanname van die presidensie deur Batista in 1952 en die tussenliggende jare tot 1958 het 'n geweldige druk op die arbeidersbeweging geplaas, en 'n paar onafhanklike vakbondleiers bedank uit die CTC in teenstelling met Batista se bewind.  Die relatief progressiewe grondwet van 1940 is deur die Batista -administrasie aangeneem.   Die grondwet ontken Batista die moontlikheid om agtereenvolgens in die verkiesing van 1944 op te tree.
In plaas van die handgekose opvolger van Batista, Carlos Zayas, te onderskryf, het die Kubaanse volk in 1944 Ramón Grau San Martín verkies. 'N Populistiese dokter, wat die presidentskap kortliks beklee het in die revolusionêre proses van 1933, het Grau 'n ooreenkoms met vakbonde aangegaan om voort te gaan met Batista se pro- arbeidsbeleid.  Grau se administrasie het saamgeval met die einde van die Tweede Wêreldoorlog, en hy het 'n ekonomiese oplewing gelei namate die suikerproduksie uitgebrei en die pryse gestyg het. Hy het programme vir openbare werke en skoolbou ingestel, die voordele van sosiale sekerheid verhoog en ekonomiese ontwikkeling en landbouproduksie aangemoedig. Verhoogde welvaart het egter groter korrupsie meegebring, met nepotisme en begunstiging in die politieke establishment, en stedelike geweld, 'n erfenis van die vroeë 1930's, wat op groot skaal weer verskyn het.   Die land kry ook geleidelik 'n reputasie as 'n basis vir georganiseerde misdaad, terwyl die Havana -konferensie van 1946 die leidende maffia -bendes oor die stad sien neerdaal. 
Grau se presidentskap is gevolg deur die van Carlos Prío Socarrás, ook demokraties verkies, maar wie se regering besmet is deur toenemende korrupsie en gewelddadige voorvalle onder politieke faksies. Omtrent dieselfde tyd het Fidel Castro 'n openbare figuur geword aan die Universiteit van Havana. Daar word algemeen verwag dat Eduardo Chibás - die leier van die Partido Ortodoxo (Ortodokse Party), 'n liberale demokratiese groep - in 1952 op 'n antikorrupsieplatform sou wen. Chibás het egter selfmoord gepleeg voordat hy vir die presidentskap kon hardloop, en die opposisie was sonder 'n verenigende leier. 
Deur die geleentheid te benut, het Batista, wat na verwagting slegs 'n klein minderheid van die presidensiële stemming in 1952 sou wen, die mag oorgeneem in 'n byna bloedlose staatsgreep drie maande voor die verkiesing sou plaasvind. President Prío het niks gedoen om die staatsgreep te keer nie en is gedwing om die eiland te verlaat. As gevolg van die korrupsie van die vorige twee administrasies, was die algemene reaksie op die staatsgreep aanvanklik aanvanklik aanvaarbaar. Batista het egter spoedig sterk opposisie teëgekom toe hy die stembrief en die grondwet van 1940 tydelik opgeskort het en probeer het om by besluit te regeer. Tog is verkiesings in 1954 gehou en Batista is onder betwiste omstandighede herkies. Opposisiepartye het 'n blitsige veldtog gevoer en het voortgegaan met die Kubaanse vrye pers gedurende Batista se ampstermyn. 
Ekonomiese uitbreiding Redigeer
Alhoewel korrupsie onder Batista hoogty gevier het, het Kuba tydens sy bewind wel ekonomies floreer. Lone het aansienlik gestyg  volgens die Internasionale Arbeidsorganisasie, die gemiddelde industriële salaris in Kuba was die agtste hoogste ter wêreld in 1958, en die gemiddelde landbouloon was hoër as in ontwikkelde lande soos Denemarke, Wes-Duitsland, België en Frankryk .   Alhoewel 'n derde van die bevolking nog steeds in armoede geleef het (volgens Batista se regering), was Kuba teen die einde van die Batista -era een van die vyf mees ontwikkelde lande in Latyns -Amerika, , met 56% van die bevolking wat in stede woon. 
In die 1950's was Kuba se bruto binnelandse produk (BBP) per capita gelyk aan dié van die hedendaagse Italië, en aansienlik hoër as dié van lande soos Japan, hoewel Kuba se BBP per capita nog net 'n sesde so groot was as dié van die Verenigde State.  Arbeidsregte was ook gunstig-'n dag van agt uur is in 1933 ingestel, lank voor die meeste ander lande, en Kubaanse werkers was geregtig op 'n maandelikse betaalde vakansie, nege dae siekteverlof met betaling en ses weke vakansie voor en na bevalling. 
Kuba het ook gedurende hierdie tydperk die hoogste verbruikstempo per capita van vleis, groente, graan, motors, telefone en radio's gehad.   : 186 Kuba het die vyfde hoogste aantal televisies per capita ter wêreld en die agtste hoogste aantal radiostasies ter wêreld (160). Volgens die Verenigde Nasies het 58 verskillende dagblaaie gedurende die laat vyftigerjare in Kuba bedryf, meer as enige Latyns -Amerikaanse land behalwe Brasilië, Argentinië en Mexiko.  Havana was destyds die vierde duurste stad ter wêreld  en het meer bioskope as New York gehad.  Kuba het verder die hoogste vlak van telefoonpenetrasie in Latyns -Amerika gehad, hoewel baie telefoongebruikers steeds nie aan skakelborde gekoppel was nie. 
Boonop is die gesondheidsdiens van Kuba merkwaardig ontwikkel. Teen die laat vyftigerjare was dit een van die grootste dokters per capita-meer as in die destydse Verenigde Koninkryk-en die derde laagste sterftesyfer ter wêreld. Volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie het die eiland die laagste kindersterftesyfer in Latyns-Amerika en die 13de laagste ter wêreld gehad-beter as in die hedendaagse Frankryk, België, Wes-Duitsland, Israel, Japan, Oostenryk, Italië, Spanje en Portugal.    Boonop was Kuba se onderwysbesteding in die 1950's die hoogste in Latyns -Amerika, relatief tot die BBP.  Kuba het die vierde hoogste geletterdheidsyfer in die streek, byna 80% volgens die Verenigde Nasies-hoër as dié van Spanje destyds.   
Stagnasie en ontevredenheid Redigeer
Die Verenigde State, eerder as Latyns -Amerika, was egter die verwysingsraamwerk vir opgeleide Kubane.   Kubane het na die Verenigde State gereis, Amerikaanse koerante gelees, na Amerikaanse radio geluister, Amerikaanse televisie gekyk en aangetrokke tot die Amerikaanse kultuur.  Middelklas-Kubane het gefrustreerd geraak oor die ekonomiese gaping tussen Kuba en die VSA.  Die middelklas het toenemend ontevrede geraak met die administrasie, terwyl vakbonde Batista tot die einde toe ondersteun het.  
Groot inkomsteverskille het ontstaan ​​as gevolg van die uitgebreide voorregte wat die vakbondwerkers van Kuba geniet.  Kubaanse vakbonde het beperkings op meganisasie vasgestel en selfs ontslag in sommige fabrieke verbied.  Die vakbonde se voorregte is in groot mate verkry "ten koste van werkloses en die boere". 
Die arbeidsregulasies van Kuba het uiteindelik ekonomiese stagnasie veroorsaak. Hugh Thomas beweer dat "militante vakbonde daarin geslaag het om die posisie van vakbondwerkers te behou en dit gevolglik moeilik gemaak het vir kapitaal om doeltreffendheid te verbeter."  Tussen 1933 en 1958 het Kuba die ekonomiese regulering geweldig verhoog.  Die regulasie het gelei tot dalende belegging.  Die Wêreldbank het ook gekla dat die Batista -administrasie die belastinglas verhoog het sonder om die impak daarvan te beoordeel. Die werkloosheid was hoog, baie universiteitstudente kon nie werk kry nie.  Na sy vroeëre meteoriese styging, het die Kubaanse bruto binnelandse produk gemiddeld jaarliks ​​tussen 1950 en 1958 slegs 1% gegroei. 
Politieke onderdrukking en skending van menseregte Redigeer
In 1940, terwyl hy militêre, finansiële en logistieke steun van die Verenigde State ontvang het,   het Batista die Grondwet van 1940 opgeskort en die meeste politieke vryhede, insluitend die reg om te staak, ingetrek. Hy stem toe in by die rykste grondeienaars wat die grootste suikeraanplantings besit het, en het 'n stagnerende ekonomie gelei wat die gaping tussen ryk en arm Kubane vergroot.  Uiteindelik bereik dit die punt waar die grootste deel van die suikerbedryf in Amerikaanse hande was, en buitelanders 70% van die bewerkbare grond besit het.  As sodanig het die onderdrukkende regering van Batista daarna stelselmatig begin voordeel trek uit die uitbuiting van Kuba se kommersiële belange, deur winsgewende verhoudings te onderhandel met beide die Amerikaanse maffia, wat die dwelm-, dobbel- en prostitusieondernemings in Havana beheer het, en met groot Amerikaanse multinasionale maatskappye gebaseer wat winsgewende kontrakte gekry het.   Om die toenemende ontevredenheid onder die bevolking - wat daarna deur gereelde studente -onluste en betogings verskyn het - te onderdruk, het Batista strenger sensuur van die media ingestel, terwyl hy ook sy geheime polisie van die Buro vir die Onderdrukking van Kommunistiese Aktiwiteite gebruik het grootskaalse geweld, marteling en openbare teregstellings. Hierdie moorde het in 1957 plaasgevind namate Fidel Castro meer publisiteit en invloed gekry het. Baie mense is dood, met ramings wat wissel van honderde tot ongeveer 20 000 mense wat dood is.    
In 1952 versprei Fidel Castro, 'n jong advokaat vir 'n sitplek in die Kamer van Verteenwoordigers vir die Partido Ortodoxo, wat in 1947 gestig is om korrupsie en hervorming van die regering teë te staan, 'n petisie om die regering van Batista af te sit op grond daarvan dat hy die verkiesing onwettig opgeskort het. proses. Die howe het egter nie op die versoekskrif gereageer nie en het Castro se regsuitdagings geïgnoreer. Castro het dus besluit om gewapende geweld te gebruik om Batista omver te werp, en hy en sy broer Raúl het ondersteuners bymekaargemaak, en op 26 Julie 1953 het hy 'n aanval op die Moncada -kaserne naby Santiago de Cuba gelei. Die aanval het misluk - die owerhede het verskeie van die opstandelinge doodgemaak, self Castro gevange geneem, hom verhoor en tot 15 jaar gevangenisstraf gevonnis. Die Batista -regering het hom egter in 1955 vrygelaat, toe amnestie aan baie politieke gevangenes gegee is, waaronder diegene wat die kaserne van Moncada aangerand het. Castro en sy broer het daarna in ballingskap gegaan in Mexiko, waar hulle die Argentynse revolusionêre Ernesto "Che" Guevara ontmoet het. Terwyl hulle in Mexiko was, het Guevara en die Castros die 26 Julie -beweging gereël met die doel om Batista omver te werp. In Desember 1956 het Fidel Castro 'n groep van 82 vegters aan boord van die seiljag na Kuba gelei Granma, beland in die oostelike deel van die eiland. Ten spyte van 'n voorlanding in Santiago deur Frank País Pesqueira en sy volgelinge onder die stedelike pro-Castro-beweging, het die troepe van Batista die meeste van die manne van Castro onmiddellik doodgemaak, versprei of gevange geneem. 
Castro het daarin geslaag om te ontsnap in die Sierra Maestra -gebergte met slegs 12 vegters, bygestaan ​​deur die stedelike en landelike opposisie, waaronder Celia Sanchez en die bandiete van Cresencio Perez se familie. Castro en Guevara begin daarna met 'n guerrilla -veldtog teen die Batista -regime, met hul hoofmagte ondersteun deur talle swak gewapende escopeteros en die goed bewapende vegters van Frank País se stedelike organisasie. Toenemende weerstand teen Batista, insluitend 'n bloedige opstand deur personeel van die Kubaanse vloot in Cienfuegos, het gou tot chaos in die land gelei. Terselfdertyd het mededingende guerrillagroepe in die Escambray -gebergte ook meer effektief geword. Castro het in 1958 probeer om 'n algemene staking te reël, maar kon nie steun onder kommuniste of vakbonde wen nie.  Verskeie pogings van Batista se magte om die rebelle te verpletter, het misluk.   Castro se magte kon gevange wapens bekom, waaronder 12 mortiere, 2 basoeka's, 12 masjiengewere wat op driepote gemonteer is, 21 ligte masjiengewere, 142 M-1 gewere en 200 Dominikaanse Cristobal-masjiengewere.  Die grootste prys vir die rebelle was 'n regering M4 Sherman -tenk, wat in die Slag van Santa Clara gebruik sou word.
Die Verenigde State het handelsbeperkings op die Batista -administrasie opgelê en 'n gesant gestuur wat probeer het om Batista te oorreed om die land vrywillig te verlaat.  Aangesien die militêre situasie onhoudbaar geword het, vlug Batista op 1 Januarie 1959 en Castro neem oor. Binne maande nadat hy beheer oorgeneem het, het Castro besluit om sy mag te konsolideer deur ander versetgroepe en figure te marginaliseer en teenstanders en voormalige ondersteuners in die tronk te sit en tereg te stel.  Namate die rewolusie radikaler geword het en die marginalisering van die rykes, grondeienaars en sommige van die wat die rigting daarvan gekant was, marginaliseer, het duisende Kubane die eiland gevlug, uiteindelik, oor dekades, en 'n groot ballingskapgemeenskap in die Verenigde State gevorm State.  Kubaanse Amerikaners vorm vandag 'n groot persentasie van die bevolking van die Amerikaanse deelstaat Florida, en vorm 'n beduidende stemblok.
Op 1 Januarie 1959 het Che Guevara sy troepe van Santa Clara na Havana opgeruk sonder om weerstand te ondervind.  Intussen het Fidel Castro sy soldate opgeruk na die Moncada Army Barracks, waar al 5000 soldate in die kaserne na die Revolusionêre beweging oorgeloop het.  Op 4 Februarie 1959 kondig Fidel Castro 'n massiewe hervormingsplan aan wat 'n projek vir openbare werke insluit, grondhervorming wat aan bykans 200 000 gesinne landbougrond verleen, en ook nasionaliseringsplanne van verskillende nywerhede. 
Die nuwe regering van Kuba ondervind spoedig opposisie van militante groepe en van die Verenigde State, wat Batista polities en ekonomies ondersteun het.  Fidel Castro het politieke teenstanders vinnig uit die administrasie geskrap. Lojaliteit teenoor Castro en die revolusie het die primêre maatstaf vir alle afsprake geword.  Massa -organisasie soos vakbonde wat die revolusionêre regering gekant het, is gemaak [ deur wie? ] onwettig.  [ bladsy benodig ] Teen die einde van 1960 is alle opposisiekoerante gesluit en het alle radio- en televisiestasies onder staatsbeheer gekom. : 189 Onderwysers en professore wat betrokke was by teenrevolusie, is gesuiwer. : 189 Fidel se broer Raúl Castro het die bevelvoerder van die rewolusionêre gewapende magte geword. : 189 In September 1960 is 'n stelsel van buurtwagnetwerke, bekend as Committees for the Defense of the Revolution (CDR), geskep. : 189
Nadat die Dominikaanse diktator Rafael Trujillo 'n vreemde legioen teen Castro gevorm het van 3000 soldate van fortuin, insluitend 200 Kubaanse ballinge en 400 Spaanse vrywilligers uit die Blou Divisie (wat tydens die Tweede Wêreldoorlog vir Duitsland aan die Oostelike Front geveg het), het Castro geborg of georganiseer verskeie pogings om hom te verwyder.  Op 14 Junie 1959 het ongeveer 200 Dominikaanse ballinge en Kubaanse revolusionêre 'n inval in die Dominikaanse Republiek vanuit Kuba geloods met die hoop om die Trujillo -regime omver te werp. Trujillo se magte het die indringers vinnig gelei.  'n Week later is 'n ander groep indringers in 2 seiljagte onderskep en gestamp deur mortiervuur ​​en basoeka's van die strand af.  Trujillo se vliegtuie, onder leiding van sy seun Ramfis, bevelvoerder van die lugmag, het laag oor die seiljagte gesoem en vuurpyle geskiet en die meeste van die indringers doodgemaak. 'N Paar oorlewendes het daarin geslaag om na die strand te swem en in die woud te ontsnap wat die weermag Napalm gebruik het om hulle uit te haal.  Die leiers van die inval is aan boord van 'n Dominikaanse lugmagvliegtuig geneem en daarna in die lug uitgestoot en tot hul dood geval.  Trujillo reageer deur 'n opstand in Oktober 1960 in die Escambrayberge te ondersteun deur 1 000 Kubaanse kontrarevolusionêres.  Die rebelle is verslaan en hul leier, William Morgan, is gevange geneem en tereggestel. 
In Julie 1961, twee jaar na die rewolusie van 1959, is die Integrated Revolutionary Organisations (IRO) gestig, wat Fidel Castro se beweging van 26 Julie saamgesmelt het met Blas Roca se Popular Socialist Party en Faure Chomón's Revolutionary Directory 13 Maart. Op 26 Maart 1962 word die IRO die Verenigde Party van die Kubaanse Sosialistiese Revolusie (PURSC), wat op 3 Oktober 1965 die Kommunistiese Party word, met Castro as Eerste Sekretaris. In 1976 bekragtig 'n nasionale referendum 'n nuwe grondwet, met 97,7% ten gunste.  Die grondwet het die Kommunistiese Party se sentrale rol in die beheer van Kuba verseker, maar het partyverband uit die verkiesingsproses gehou.  Ander kleiner partye bestaan, maar het weinig invloed en mag nie veldtog teen die program van die Kommunistiese Party voer nie.
Breek met die Verenigde State Edit
Castro se wrok oor Amerikaanse invloed Edit
Die Verenigde State erken die Castro -regering op 7 Januarie 1959, ses dae nadat Batista uit Kuba gevlug het. President Eisenhower het 'n nuwe ambassadeur, Philip Bonsal, gestuur om Earl E. T. Smith, wat naby Batista was, te vervang.  Die Eisenhower -administrasie, in ooreenkoms met die Amerikaanse media  en die kongres, het dit gedoen met die veronderstelling dat "Kuba [in die Amerikaanse invloedsfeer] sou bly". Professor Piero Gleijeses, buitelandse beleid, het aangevoer dat as Castro hierdie parameters sou aanvaar, hy aan die bewind sou bly. Anders sou hy omver gewerp word.  [ kwotasie benodig om te verifieer ]
Onder die teenstanders van Batista wou baie die Verenigde State akkommodeer. Castro behoort egter aan 'n faksie wat die Amerikaanse invloed teëgestaan ​​het. Castro het nie die Amerikaanse wapenvoorsiening aan Batista tydens die revolusie vergewe nie. Op 5 Junie 1958, op die hoogtepunt van die revolusie, het hy geskryf: "Die Amerikaners gaan duur betaal vir wat hulle doen. As die oorlog verby is, begin ek 'n baie langer en groter oorlog: die oorlog wat ek teen hulle gaan voer. Dit sal my ware lot wees ".  (Die Verenigde State het in Maart 1958 die voorraad aan Batista gestaak, maar die militêre adviesgroep in Kuba verlaat).  Castro was dus nie van plan om voor die Verenigde State te buig nie. "Alhoewel hy nie 'n duidelike bloudruk van die Kuba gehad het wat hy wou skep nie, het Castro gedroom van 'n ingrypende revolusie wat sy land se onderdrukkende sosio -ekonomiese struktuur en 'n Kuba wat vry sou wees van die Verenigde State sou ontwortel". 
Verbreking van verhoudings Redigeer
Slegs ses maande nadat Castro die bewind aangegryp het, het die Eisenhower -administrasie begin om sy ontsetting te beplan. Die Verenigde Koninkryk is oortuig [ deur wie? ] om 'n verkoop van Hawker Hunter -vegvliegtuie aan Kuba te kanselleer. Die Amerikaanse Nasionale Veiligheidsraad (NSS) het in Maart 1959 vergader om middele te oorweeg om 'n regime-verandering in te stel en die Central Intelligence Agency (CIA) het in Mei begin om guerilla's in Kuba te bewapen. 
"Die tydperk van Januarie tot Maart kan gekenmerk word as die wittebroodperiode van die Castro -regering. In April was 'n afwaartse neiging in die verhouding tussen die VSA en Kubaanse duidelik ... In Junie het ons tot die besluit gekom dat dit nie moontlik is om ons doelwitte te bereik nie. Castro aan die bewind en het ingestem om die program waarna die minister van buitelandse sake, Livingston T. Merchant, verwys het, te onderneem. Handelaar. Die goedgekeurde program het ons gemagtig om elemente in Kuba te ondersteun wat gekant is teen die Castro -regering, terwyl Castro se ondergang die gevolg is van sy eie foute. "   
In Maart 1960 het die Franse skip La Coubre het in die hawe van Havana opgeblaas toe dit ammunisie afgelaai en tientalle doodgemaak het. Die CIA blameer die ontploffing op die Kubaanse regering.
Die betrekkinge tussen die Verenigde State en Kuba het vinnig agteruitgegaan namate die Kubaanse regering, in reaksie op die weiering van Royal Dutch Shell, Standard Oil en Texaco om petroleum uit die Sowjetunie te verfyn in Kubaanse raffinaderye onder hulle beheer, in Julie 1960 beheer oor die raffinaderye geneem het. Die Eisenhower -administrasie het 'n boikot van Kuba deur oliemaatskappye bevorder, waarop Kuba gereageer het deur die raffinaderye te nasionaliseer in Augustus 1960. Beide kante het die geskil verder verskerp. Kuba het meer eiendomme in die VSA onteien, veral dié wat aan die International Telephone and Telegraph Company (ITT) en die United Fruit Company behoort. In die Castro -regering se eerste hervormingswet op landbou, op 17 Mei 1959, het die staat probeer om die grootte van grondbesit te beperk en die grond aan kleinboere in 'Vital Minimum' -stukke te versprei. Hierdie wet dien as 'n voorwendsel om grond in beslag te neem deur buitelanders en om dit aan Kubaanse burgers te herverdeel.
Formele ontkoppeling Wysig
Die Verenigde State het op 3 Januarie 1961 diplomatieke betrekkinge met Kuba verbreek en die handel in Februarie 1962 verder beperk. Die Amerikaanse regering het op 7 Februarie alle handel tussen die VSA en Kubaanse verbied. Die Kennedy -administrasie het hierdie verbod op 8 Februarie 1963 verleng en Amerikaanse burgers verbied om na Kuba te reis of om finansiële of kommersiële transaksies met die land uit te voer.  Die embargo het aanvanklik nie na ander lande gestrek nie, en Kuba het handel gedryf met die meeste Europese, Asiatiese en Latyns -Amerikaanse lande en veral met Kanada. Die Verenigde State het egter later druk op ander nasies en Amerikaanse maatskappye met buitelandse filiale gedoen om die handel met Kuba te beperk. Die Helms -Burton -wet van 1996 maak dit baie moeilik vir buitelandse ondernemings wat met Kuba sake doen om ook in die Verenigde State sake te doen, wat hulle dwing om tussen die twee markte te kies.
Invasie van die varkebaai Redigeer
In April 1961, minder as vier maande in die Kennedy -administrasie, het die Central Intelligence Agency (CIA) 'n plan uitgevoer wat onder die Eisenhower -administrasie ontwikkel is. Hierdie militêre veldtog om die revolusionêre regering van Kuba omver te werp, staan ​​nou bekend as die Bay of Pigs Invasion (of La Batalla de Girón in Kuba).   Die doel van die inval was om bestaande opposisiemilitante groepe te bemagtig om 'die Kommunistiese regime omver te werp' en ''n nuwe regering te stig waarmee die Verenigde State in vrede kan lewe.'  Die inval is uitgevoer deur 'n CIA-geborgde paramilitêre groep van meer as 1 400 Kubaanse ballinge genaamd Brigade 2506. Op 15 April per boot in Kuba aangekom uit Guatemala, het die brigade op die strand Playa Girón geland en aanvanklik Kuba se teenaanval oorweldig. . Maar teen 20 April het die brigade oorgegee en is dit in die openbaar ondervra voordat dit na die VSA teruggestuur is. Onlangs ingehuldig president John F. Kennedy die volle verantwoordelikheid vir die operasie, alhoewel hy 'n veto gemaak het teen die versterkings wat tydens die geveg gevra is. Die inval het gehelp om die steun van die nuwe Kubaanse regering verder op te bou.  Die Kennedy -administrasie begin daarna met Operasie Mongoose, 'n geheime CIA -veldtog van sabotasie teen Kuba, insluitend die bewapening van militante groepe, sabotasie van Kubaanse infrastruktuur en planne om Castro te vermoor.   Dit alles versterk Castro se wantroue teenoor die VSA en het die weg gebaan vir die Kubaanse missielkrisis.
Die Kubaanse missielkrisis wysig
Die spanning tussen die twee regerings het weer 'n hoogtepunt bereik tydens die Kubaanse missielkrisis in Oktober 1962. Die Verenigde State het 'n veel groter arsenaal van langafstand kernwapens as die Sowjetunie, sowel as mediumafstand-ballistiese missiele (MRBM's) in Turkye, terwyl die Sowjetunie 'n groot voorraad mediumafstand-kernwapens gehad het wat hoofsaaklik geleë in Europa. Kuba het ingestem om die Sowjets in die geheim SS-4 te laat plaas Sandaal en SS-5 Skean MRBM's op hul grondgebied. Verslae van binne-in Kuba aan ballingskapbronne bevraagteken die behoefte aan groot hoeveelhede ys wat na landelike gebiede gaan, wat gelei het tot die ontdekking van die missiele, bevestig deur Lockheed U-2-verkenningsfoto's. Die Verenigde State het gereageer deur 'n koord in internasionale waters op te rig om te keer dat Sowjet -skepe meer missiele inbring (eerder as 'n blokkade as 'n blokkade aangewys om probleme met internasionale reg te vermy). Terselfdertyd het Castro 'n bietjie te ekstrem geword vir Moskou, sodat die Sowjette op die laaste oomblik hul skepe teruggeroep het. Boonop het hulle ingestem om die missiele wat reeds daar was, te verwyder in ruil vir 'n ooreenkoms dat die Verenigde State Kuba nie sou binneval nie. Eers na die val van die Sowjetunie is onthul dat 'n ander deel van die ooreenkoms die verwydering van Amerikaanse missiele uit Turkye was. Dit het ook geblyk dat sommige duikbote wat die Amerikaanse vloot geblokkeer het, kernmissiele gedra het en dat kommunikasie met Moskou taai was. Boonop het die Russiese regering na die ontbinding van die Sowjetunie onthul dat kernwapende FROG's (Free Rocket Over Ground) en Ilyushin Il-28 Beagle bomwerpers is ook in Kuba ontplooi.
Militêre opbou Redigeer
In die 1961 -nuwejaarsdagparade het die Kommunistiese administrasie Sowjet -tenks en ander wapens uitgestal.  Kubaanse offisiere het uitgebreide militêre opleiding in die Sowjetunie ontvang en vaardig geword in die gebruik van gevorderde Sowjet -wapensisteme, waaronder MIG -straalvegters, duikbote, gesofistikeerde artillerie en ander grond- en lugafweerstoerusting. Vir die grootste deel van die ongeveer 30 jaar van die Kubaanse-Sowjet-militêre samewerking het Moskou die Kubaanse rewolusionêre gewapende magte-feitlik gratis-voorsien van byna al sy toerusting, opleiding en voorrade ter waarde van ongeveer $ 1 miljard jaarliks.  Teen 1982 beskik Kuba oor die bes toegeruste en grootste gewapende magte per capita in Latyns -Amerika. 
Onderdrukking van onenigheid Redigeer
Militêre eenhede om produksie of UMAP's te ondersteun (Unidades Militares for Ayuda de Producción)-in werklikheid dwangarbeidskonsentrasiekampe-is in 1965 gestig as 'n manier om beweerde 'burgerlike' en 'kontrarevolusionêre' waardes in die Kubaanse bevolking uit te skakel. In Julie 1968 is die naam "UMAP" uitgevee en papierwerk wat verband hou met die UMAP is vernietig. Die kampe het voortgegaan as 'militêre eenhede'. 
Teen die sewentigerjare was die lewenstandaard in Kuba 'uiters spartaans' en was daar ontevredenheid.  Castro het die ekonomiese beleid in die eerste helfte van die sewentigerjare verander.  In die sewentigerjare verskyn werkloosheid weer as 'n probleem. Die oplossing was om werkloosheid te kriminaliseer met die anti-loafingwet van 1971, wat die werkloses in die tronk sit. : 194 Een alternatief was om Sowjet-gesteunde oorloë in Afrika te gaan veg. : 194
In 'n gegewe jaar is daar ongeveer 20.000 dissidente onder onmenslike gevangenisomstandighede aangehou en gemartel. : 194 Homoseksuele mense is in die 1960's in gevangeniskampe opgesluit, waar hulle onderhewig was aan medies-politieke "heropvoeding".  Die Swart Boek van Kommunisme beraam dat 15 000–17 000 mense tereggestel is.  Die anti-Castro Archivo Kuba skat dat 4 000 mense tereggestel is. 
Die vestiging van 'n sosialistiese stelsel in Kuba het gelei tot die ontvlugting van baie honderdduisende hoër- en middelklas-Kubane na die Verenigde State en ander lande sedert Castro aan die bewind gekom het. Teen 1961 het duisende Kubane uit Kuba na die Verenigde State gevlug. Op 22 Maart van daardie jaar is 'n ballingskapraad gevorm.  Die raad het beplan om die Kommunistiese regime te verslaan en 'n voorlopige regering saam met José Miró Cardona, 'n bekende leier in die burgerlike opposisie teen Batista, te vorm om as tydelike president te dien totdat verkiesings gehou kan word.
Tussen 1959 en 1993 het ongeveer 1,2 miljoen Kubane die eiland na die Verenigde State verlaat,  dikwels oor see in klein bote en brose vlotte. Na raming sterf tussen 30 000 en 80 000 Kubane gedurende hierdie tydperk terwyl hulle probeer het om uit Kuba te vlug.  In die beginjare het 'n aantal van diegene wat dubbele Spaans-Kubaanse burgerskap kon eis, na Spanje vertrek. In die loop van etlike dekades is 'n aantal Kubaanse Jode toegelaat om na Israel te emigreer na rustige onderhandelinge, en die meerderheid van die ongeveer 10 000 Jode wat in 1959 in Kuba was, het uiteindelik die land verlaat. Teen die ineenstorting van die Sowjetunie het Kubane in baie verskillende lande gewoon, sommige in lidlande van die Europese Unie. Spanje, Italië, Mexiko en Kanada het besonder groot Kubaanse gemeenskappe.
Op 6 November 1965 het Kuba en die Verenigde State ooreengekom op 'n lugbrug vir Kubane wat na die Verenigde State wou emigreer. Die eerste van hierdie sogenaamde Freedom Flights het op 1 Desember 1965 Kuba verlaat, en teen 1971 het meer as 250 000 Kubane na die Verenigde State gevlieg. In 1980 kom nog 125 000 na die Verenigde State gedurende 'n tydperk van ses maande in die Mariel-bootlift, waaronder 'n paar misdadigers en mense met psigiatriese diagnoses. Daar is ontdek dat die Kubaanse regering die geleentheid gebruik het om Kuba van die ongewenste dele van sy samelewing te bevry. In 2012 het Kuba sy vereiste vir uitgangspermitte afgeskaf, waardeur Kubaanse burgers makliker na ander lande kon reis. 
Betrokkenheid by Derdewêreldkonflikte Redigeer
Die Kubaanse Revolusie het homself van die begin af as internasionaal gedefinieer en probeer om sy revolusionêre ideale na die buiteland te versprei en 'n verskeidenheid buitelandse bondgenote te verkry. Alhoewel dit steeds 'n ontwikkelende land was, het Kuba Afrika-, Sentraal- en Suid -Amerikaanse en Asiatiese lande ondersteun op die gebied van militêre ontwikkeling, gesondheid en opvoeding.  Hierdie "oorsese avonture" het die Verenigde State nie net geïrriteer nie, maar was ook dikwels 'n bron van geskil met Kuba se skynbare bondgenote in die Kremlin. 
Die Sandinista -opstand in Nicaragua, wat gelei het tot die afsterwe van die Somoza -diktatuur in 1979, is openlik deur Kuba ondersteun. Dit was egter op die Afrika-kontinent waar Kuba die aktiefste was, en ondersteun 'n totaal van 17 bevrydingsbewegings of linkse regerings, in lande soos Angola, Ekwatoriaal-Guinee, Ethiopië, Guinee-Bissau en Mosambiek. Kuba het aangebied om troepe na Viëtnam te stuur, maar die inisiatief is deur die Viëtnamese geweier.  ​​Kuba het teen die laat sewentigerjare ongeveer 39,000–40,000 militêre personeel in die buiteland gehad, met die grootste deel van die magte in Afrika suid van die Sahara, maar met ongeveer 1,365 in Algerië, Irak, Libië en Suid-Jemen.  Die Angolese betrokkenheid daarvan was besonder intens en opmerklik met swaar hulp wat die Marxisties -Leninistiese MPLA in die Angolese burgeroorlog verleen het. Kubaanse soldate was 'n belangrike rol in die nederlaag van Suid -Afrikaanse en Zairiese troepe.  Kubaanse soldate het ook die FNLA- en UNITA -leërs verslaan en MPLA -beheer oor die grootste deel van Angola gevestig.  Kuba se teenwoordigheid in Mosambiek was meer gedemp, teen die middel van die 1980's het 700 Kubaanse weermag en 70 burgerlike personeel betrokke geraak.  In 1978, in Ethiopië, verslaan 16.000 Kubaanse vegters, saam met die Sowjet-gesteunde Ethiopiese leër, 'n invalmag van Somaliërs.  Suid -Afrikaanse soldate is weer in die Angolese burgeroorlog in 1987–88 ingetrek, en verskeie onoortuigende gevegte is tussen Kubaanse en Suid -Afrikaanse magte gevoer. Kubaanse vlieënier MiG-23's het tydens die Slag van Cuito Cuanavale lugaanvalle op Suid-Afrikaanse magte in Namibië uitgevoer. 
Moskou het Kubaanse surrogaat -troepe in Afrika en die Midde -Ooste gebruik omdat hulle 'n hoë vlak van opleiding in gevegte in die Derde Wêreld gehad het, vertroud was met Sowjet -wapens, fisieke taaiheid en 'n tradisie van suksesvolle guerrillaoorlog wat dateer uit die opstande teen Spanje in die 19de. eeu.  Kubaanse magte in Afrika was hoofsaaklik swart en mulat. 
Kuba kon nie self die koste van sy oorsese militêre aktiwiteite betaal nie. Nadat Kuba sy subsidies van die USSR verloor het, het Kuba sy troepe teruggetrek uit Ethiopië (1989), Nicaragua (1990), Angola (1991) en elders.
Kuba se betrokkenheid by die Angolese burgeroorlog het in die sestigerjare begin toe verhoudings met die linkse beweging vir die populêre bevryding van Angola (MPLA) tot stand gekom het. Die MPLA was een van drie organisasies wat sukkel om Angola se onafhanklikheid van Portugal te verkry, die ander twee is UNITA en die National Liberation Front of Angola (FNLA). In Augustus en Oktober 1975 het die Suid -Afrikaanse Weermag (SAW) in Angola ingegryp ter ondersteuning van die UNITA en FNLA (Operasie Savannah). Kubaanse troepe het vroeg in Oktober 1975 in Angola begin aankom. Op 6 Oktober het Kubane en die MPLA met die FNLA en Suid -Afrikaanse troepe by Norton de Matos gebots en is hulle erg verslaan. Die Kubane het 'n opkomende Suid-Afrikaanse gemeganiseerde kolom op 4 November met 'n vuurwapen van 122 mm geblokkeer, wat veroorsaak het dat die Suid-Afrikaners swaar artillerie aangevra het wat die vuurpyle sou kon distansieer. Castro reageer op die teenwoordigheid van die Suid -Afrikaanse pantserkolom deur op 5 November Operasie Carlota, 'n massiewe heraanbod van Angola, aan te kondig.  
'N Anti-kommunistiese mag bestaan ​​uit 1 500 FNLA-vegters, 100 Portugese huursoldate en twee bataljons van die Zaïerse weermag, wat vroeg in die oggend op 10 November naby die stad Quifangondo, slegs 30 km noord van Luanda, verbygegaan het. Die mag, ondersteun deur Suid-Afrikaanse vliegtuie en drie 140 mm artillerie-stukke, marsjeer in 'n enkele lyn langs die Bengorivier om 'n 800-sterk Kubaanse mag oor die rivier te trotseer. Kubaanse en MPLA -troepe het die FNLA gebombardeer met mortier en 122 mm -vuurpyle, wat die meeste van die FNLA se gepantserde motors en 6 Jeeps met antitank -vuurpyle in die eerste uur van die geveg vernietig het. Die Kuba-geleide mag het 2 000 vuurpyle op die FNLA geskiet.  Kubane het daarna vorentoe gery en RPG-7-vuurpylgranate gelanseer, met lugafweergewere geskiet en honderde mense doodgemaak. Die Suid-Afrikaners, met hul gewere uit die Tweede Wêreldoorlog, was magteloos om in te gryp, en het daarna via Ambrizete na SAS teruggetrek President Steyn, 'n Suid -Afrikaanse vloot fregat. Die Kuba-MPLA-oorwinning in die Slag van Quifangondo het grootliks die belangrikheid van die FNLA in die konflik beëindig. Op 25 November, toe gepantserde motors van die SAW en UNITA -infanterie 'n brug probeer oorsteek, val Kubane wat langs die oewers van die rivier versteek is, tot 90 Suid -Afrikaanse troepe en UNITA -troepe dood of gewond, en 7 of 8 SADF -pantservoertuie is vernietig. Die Kubane het geen slagoffers gely nie.  Tussen 9 en 12 Desember het Kubaanse en Suid -Afrikaanse troepe geveg tussen Santa Comba en Quibala, wat bekend geword het as die "Slag om brug 14". Die Kubane is ernstig verslaan en 200 doodgemaak. Die SAW het slegs 4 slagoffers gely.  Terselfdertyd het UNITA -troepe en 'n ander Suid -Afrikaanse gemeganiseerde eenheid Luso gevange geneem. Na hierdie nederlae het die aantal Kubaanse troepe na Angola meer as verdubbel, van ongeveer 400 per week tot miskien 1 000. Die Kubaanse magte het 'n teenaanval begin in Januarie 1976 wat die Suid-Afrikaanse onttrekking teen einde Maart gedwing het. Suid -Afrika het die daaropvolgende dekade bestee om bombardemente en strooptogte van sy basisse in Suidwes -Afrika na die suide van Angola te begin.
In Februarie 1976 het die Kubaanse magte Operasie Pañuelo Blanco (Wit Sakdoek) geloods teen 700 FLEC -onreëlmatiges wat in die Necuto -gebied bedrywig was. Die onreëlmatiges het mynvelde gelê wat die Kubane 'n paar ongevalle veroorsaak het toe hulle hulle in die oerwoud agternagesit het. Verdere skermutseling het gedurende die maand voortgeduur. Vroeg in April is die onreëlmatighede omring en van voorraad afgesny. Byna 100 FLEC -onreëlmatiges is oor twee nagte doodgemaak toe hulle hul omring probeer verbreek het, nog 100 onreëlmatiges is dood en 300 is gevange geneem toe die Kubane die volgende dag ingetrek het. 
In 1987–88 stuur Suid -Afrika weer militêre magte na Angola om 'n opmars van FAPLA -magte (MPLA) teen UNITA te stop, wat lei tot die Slag van Cuito Cuanavale, waar die SAW nie die FAPLA en Kubaanse magte kon verslaan nie. Die Kubaanse pers het die veldtog soos volg beskryf:
Die Kubane was verplig om die uitdaging te aanvaar en te veg op die terrein wat deur die Suid -Afrikaners gekies is, terwyl hulle maatreëls tref om die vyand in 'n ander rigting te slaan. Op 13 Januarie vanjaar was daar 'n Suid -Afrikaanse offensief op Cuito Cuanavale en nog 'n groot aanval op 14 Februarie waar 150 gepantserde voertuie gebruik is. Die tweede aanval is deur 'n klein groepie tenks in die wiele gery. Op 25 Februarie, 1 Maart en 23 Maart kom die laaste drie aanvalle wat met groot verliese vir die vyand afgeweer is. Duisende myne is geplant wat baie tenks in Suid -Afrika vernietig het. Die vyandelike offensief is verpletter deur die Angolese en Kubaanse magte. 
Op die hoogtepunt van sy operasie het Kuba tot 50 000 soldate in Angola gestasioneer.  Op 22 Desember 1988 onderteken Angola, Kuba en Suid-Afrika die Tripartite-ooreenkoms in New York, wat reël vir die terugtrekking van Suid-Afrikaanse en Kubaanse troepe binne 30 maande en die implementering van die 10-jarige VN-Veiligheidsraad Resolusie 435 vir die onafhanklikheid van Namibië. Die Kubaanse ingryping het vir 'n kort tydjie van Kuba te midde van die Koue Oorlog 'n 'globale speler' gemaak. Hul teenwoordigheid het die MPLA gehelp om beheer oor groot dele van Angola te behou, en hul militêre optrede word ook toegeskryf aan die veiligheid van Namibië se onafhanklikheid. Die onttrekking van die Kubane het 13 jaar van buitelandse militêre teenwoordigheid in Angola beëindig. Terselfdertyd het Kuba sy troepe uit die Republiek van die Kongo en Ethiopië verwyder.  
Sowat 40–50 Kubane veg elke jaar in 1966 in Guinee-Bissau teen Portugal tot onafhanklikheid in 1974 (sien Guinee-Bissau Onafhanklikheidsoorlog). Hulle het gehelp met militêre beplanning en hulle was in beheer van die artillerie.
Reeds in 1961 ondersteun Kuba die National Liberation Front in Algerië teen Frankryk.  In Oktober 1963, kort nadat Algerië sy onafhanklikheid verkry het, het Marokko 'n grensgeskil begin waarin Kuba 'n bataljon van 40 tenks en 'n paar honderd troepe gestuur het om Algerië te help. 'N Wapenstilstand tussen die twee Noord -Afrikaanse lande is egter binne die week onderteken.
'N Memorandum wat op 20 Oktober 1963 deur Raúl Castro uitgereik is, het 'n hoë standaard van gedrag vir die troepe vereis, met streng instruksies oor die korrekte optrede tydens buitelandse ingrype. 
In 1964 ondersteun Kuba die Simba-opstand van aanhangers van Patrice Lumumba in Congo-Leopoldville (die huidige Demokratiese Republiek van die Kongo).  Onder die opstandelinge was Laurent-Désiré Kabila, wat die jare lange diktator Mobutu 30 jaar later sou omverwerp. Die rebellie van 1964 het egter misluk.  In die Mosambiekse burgeroorlog en in Congo-Brazzaville (vandag die Republiek van die Kongo) het Kubane as militêre adviseurs opgetree. Congo-Brazzaville het verder as 'n verskaffingsbasis vir die Angola-sending opgetree. 
Aan die einde van 1973 was daar 4000 Kubaanse tenktroepe in Sirië as deel van 'n gepantserde brigade wat tot Mei 1974 aan die Yom Kippur -oorlog deelgeneem het.  Kuba het geen ongevalle bevestig nie. 
Fidel Castro was 'n voorstander van die Marxist -Leninistiese diktator Mengistu Haile Mariam, wie se regime honderdduisende tydens die Ethiopiese Rooi Terreur van die laat sewentigerjare doodgemaak het, en wat later skuldig bevind is aan volksmoord en misdade teen die mensdom. Kuba het aansienlike militêre steun aan Mariam verleen tydens laasgenoemde se konflik met die Somaliese diktator Siad Barre in die Ogaden -oorlog (Julie 1977 - Maart 1978), en ongeveer 24 000 troepe in Ethiopië gestasioneer.    Castro het dit aan Erich Honecker, kommunistiese diktator van Oos -Duitsland, verduidelik deur te sê dat Siad Barre 'bowenal 'n chauvinis' was. 
Van Oktober 1977 tot Januarie 1978 het die Somaliese magte probeer om Harar tydens die Slag van Harar te verower, waar 40 000 Ethiopiërs hergroepeer en weer gewapen was met artillerie en wapens wat deur Sowjet verskaf is, ondersteun deur 1500 Sowjet-adviseurs (waarvan 34 in Ethiopië gesterf het, 1977 –90) en 16 000 Kubaanse troepe, , het hulle die aanvallers in kwaai gevegte betrek. Alhoewel die Somaliese magte teen November die buitewyke van die stad bereik het, was hulle te uitgeput om die stad in te neem en moes hulle uiteindelik terugtrek om die Ethiopiese teenaanval af te wag. Die ongevalle onder die Somaliërs het sedert die begin van die oorlog tot 40 000 beloop. 
Die verwagte Ethiopies-Kubaanse aanval het vroeg in Februarie plaasgevind, maar dit het gepaard gegaan met 'n tweede aanval wat die Somaliërs nie verwag het nie. 'N Kolom van Ethiopiese en Kubaanse troepe het noordoos na die hoogland tussen Jijiga en die grens met Somalië gekruis en die Somaliese mag omseil wat die Mardapas verdedig. Mil Mi-6 helikopters het Kubaanse BMD-1 en ASU-57 gepantserde voertuie met heli opgehef agter vyandelike lyne. Die aanvallers kon dus vanuit twee rigtings in 'n "knyp" -aksie aanval, waardeur Jijiga binne twee dae weer gevang kon word terwyl 3000 verdedigers doodgemaak is.  Die Somaliese verdediging het in duie gestort en elke groot Ethiopiese stad is in die daaropvolgende weke herower. Omdat hy erken dat sy posisie onhoudbaar was, het Siad Barre die Somaliese weermag beveel om op 9 Maart 1978 terug te trek in Somalië.
Kuba het 400 sterftes in die konvensionele oorlog verloor , maar die grootste slagoffers het gekom in die onreëlmatige oorlog wat gevolg het. Van Maart 1978 tot November 1979 eis onreëlmatige vyandelikhede volgens die WSLF 60 000 lewens,  insluitend 25 000 burgerlikes en 6 000 Kubaanse soldate wat die Ethiopiërs ondersteun. 
Intelligensiesamewerking tussen Kuba en die Sowjette Edit
Reeds in September 1959 is Valdim Kotchergin, 'n KGB -agent, in Kuba gesien.   Jorge Luis Vasquez, 'n Kubaan wat in Oos -Duitsland opgesluit was, verklaar dat die Oos -Duitse Stasi die personeel van die Kubaanse ministerie van binnelandse sake (MINIT) opgelei het.  Die verhouding tussen die KGB en die Kubaanse intelligensie -direktoraat (DI) was kompleks en gekenmerk deur beide tye van noue samewerking en tye van uiterste mededinging. Die Sowjetunie het die nuwe revolusionêre regering in Kuba as 'n uitstekende gevolmagtigde beskou in gebiede van die wêreld waar Sowjet -betrokkenheid nie op plaaslike vlak gewild was nie. Nikolai Leonov, die KGB -hoof in Mexikostad, was een van die eerste Sowjet -amptenare wat Fidel Castro se potensiaal as revolusionêr erken het, en het die Sowjetunie aangemoedig om die bande met die nuwe Kubaanse leier te versterk. Die USSR het gesien dat Kuba veel meer aantrekkingskrag het by nuwe rewolusionêre bewegings, westerse intellektuele en lede van die Nuwe Links, gegewe Kuba se vermeende stryd teen David en Goliath teen die Amerikaanse 'imperialisme'. In 1963, kort na die Kubaanse missielkrisis, is 1500 DI -agente, waaronder Che Guevara, na die USSR genooi vir intensiewe opleiding in intelligensie -operasies.
Vanaf die middel van die tagtigerjare het  Kuba 'n krisis beleef wat die 'spesiale tydperk' genoem word. Toe die Sowjetunie, die land se primêre handelsbron, aan die einde van 1991 ontbind is, het 'n groot voorstander van die Kuba se ekonomie verlore geraak, wat dit in wese verlam gelaat het vanweë die beperkte basis van die ekonomie, gefokus op slegs 'n paar produkte met slegs 'n paar kopers. Die nasionale olievoorraad, wat meestal ingevoer is, is aansienlik verminder. Meer as 80% van die handel in Kuba het verlore gegaan en die lewensomstandighede het afgeneem. 'N' Spesiale tydperk in vredestyd 'is verklaar, wat besnoeiings in vervoer en elektrisiteit en selfs rantsoenering van voedsel insluit. In reaksie daarop het die Verenigde State sy handelsembargo verskerp in die hoop dat dit tot die ondergang van Castro sou lei. Maar die regering het 'n pre-revolusionêre bron van inkomste ingespan en die land oopgemaak vir toerisme en verskeie gesamentlike ondernemings aangegaan met buitelandse ondernemings vir hotel-, landbou- en nywerheidsprojekte. As gevolg hiervan is die gebruik van Amerikaanse dollars in 1994 gewettig, met spesiale winkels wat slegs in dollars verkoop is. Daar was twee afsonderlike ekonomieë, dollar-ekonomie en die peso-ekonomie, wat 'n sosiale skeuring op die eiland veroorsaak het omdat diegene in die dollar-ekonomie baie meer geld verdien het (soos in die toeristebedryf). In Oktober 2004 kondig die Kubaanse regering egter 'n einde aan hierdie beleid aan: vanaf November sou Amerikaanse dollars nie meer 'n wettige betaalmiddel in Kuba wees nie, maar in plaas daarvan verruil word vir omskepbare pesos (sedert April 2005 teen die wisselkoers van $ 1,08) met 'n 10% belasting betaalbaar aan die staat op die uitruil van kontant in Amerikaanse dollars - hoewel nie op ander vorme van ruil nie.
A Canadian Medical Association Journal papier lui dat "Die hongersnood in Kuba gedurende die spesiale tydperk is veroorsaak deur politieke en ekonomiese faktore soortgelyk aan dié wat in die middel van die negentigerjare 'n hongersnood in Noord-Korea veroorsaak het. Beide lande is bestuur deur outoritêre regimes wat gewone mense die kos ontneem het. waarop hulle geregtig was toe die openbare voedselverspreiding in duie gestort het, die elite klasse en die weermag prioriteit gekry het. "  Die regering het Amerikaanse skenkings van voedsel, medisyne en geld eers in 1993 aanvaar ,  wat baie Kubane gedwing het om alles te eet wat hulle kon vind. In die dieretuin van Havana is berig dat die poue, die buffels en selfs die rhea gedurende hierdie tydperk verdwyn het.  Na bewering is selfs huiskatte geëet. 
Uitermatige voedseltekorte en elektriese onderbrekings het gelei tot 'n kort tydjie onrus, waaronder talle protesoptogte teen die regering en wydverspreide toenames in stedelike misdaad. In reaksie hierop het die Kubaanse Kommunistiese Party honderde "brigades met 'n vinnige aksie" gevorm om betogers te konfronteer. Die Kommunistiese Party se daaglikse publikasie, Granma, verklaar dat "misdadigers en anti-sosiale elemente wat probeer om wanorde en 'n atmosfeer van wantroue en straffeloosheid in ons samelewing te skep, 'n verpletterende antwoord van die mense sal ontvang". In Julie 1994 het 41 Kubane verdrink in 'n poging om uit 'n sleepboot uit die land te vlug. Die Kubaanse regering is later daarvan beskuldig dat hy die vaartuig doelbewus laat sink het. 
Duisende Kubane protesteer in Havana tydens die Maleconazo -opstand op 5 Augustus 1994. Die veiligheidsmagte van die regime het hulle egter vinnig versprei.  'n Referaat gepubliseer in die Journal of Democracy verklaar dat dit die naaste was wat die Kubaanse opposisie kon kom om hulself beslis te maak. 
Voortgesette isolasie en streeksbetrokkenheid Redigeer
Alhoewel kontakte tussen Kubane en buitelandse besoekers in 1997 wettig gemaak is, het   uitgebreide sensuur dit van die res van die wêreld geïsoleer. In 1997 het 'n groep onder leiding van Vladimiro Roca, 'n versierde veteraan uit die Angolese oorlog en die seun van die stigter van die Kubaanse Kommunistiese Party, 'n petisie gestuur met die titel La Patria es de Todos ("die vaderland behoort aan almal") aan die Kubaanse algemene vergadering, met die versoek om hervormings van die demokratiese en menseregte. As gevolg hiervan is Roca en sy drie medewerkers tot gevangenisstraf gevonnis, waaruit hulle uiteindelik vrygelaat is.  In 2001 versamel 'n groep Kubaanse aktiviste duisende handtekeninge vir die Varela -projek, 'n petisie waarin 'n referendum gevra word oor die politieke proses van die eiland, wat openlik ondersteun is deur die voormalige Amerikaanse president Jimmy Carter tydens sy besoek aan Kuba in 2002. Die petisie het voldoende handtekeninge ingesamel om deur die Kubaanse regering oorweeg te word, maar is op 'n beweerde tegniese wyse van die hand gewys. In plaas daarvan is 'n volksraad gehou waarin formeel verklaar word dat Castro se sosialisme ewig sou wees.
In 2003 het Castro toegeslaan op onafhanklike joernaliste en ander dissidente in 'n episode wat bekend staan ​​as die 'Black Spring'.     Die regering het 75 andersdenkende denkers, waaronder 29 joernaliste,  bibliotekarisse, menseregte -aktiviste en demokrasie -aktiviste, in die gevangenis gesit op die basis dat hulle as agente van die Verenigde State opgetree het deur hulp van die Amerikaanse regering aanvaar.
Alhoewel dit in hierdie tyd grotendeels diplomaties van die Weste afgesonder was, het Kuba nietemin streeks bondgenote gekweek. Na die bewind van Hugo Chávez in Venezuela in 1999, het Kuba en Venezuela 'n toenemend hegte verhouding gevorm op grond van hul gedeelde linkse ideologieë, handelsbande en wedersydse opposisie teen Amerikaanse invloed in Latyns -Amerika.  Boonop het Kuba sy post-rewolusie-praktyk voortgesit om dokters te stuur om armer lande in Afrika en Latyns-Amerika te help, met meer as 30 000 gesondheidswerkers teen 2007 in die buiteland. 
Einde van Fidel Castro se presidentskap Wysig
In 2006 het Fidel Castro siek geword en hom aan die openbare lewe onttrek. Die jaar daarna word Raúl Castro waarnemende president en vervang hy sy broer as die de facto leier van die land. In 'n brief van 18 Februarie 2008 het Fidel Castro tydens die vergaderings van die Nasionale Vergadering in 2008 sy formele bedanking aangekondig en gesê: "Ek sal nie die pos van president van die Staatsraad en Kommandant aanvaar nie - ek herhaal ek sal nie daarna streef of aanvaar nie. in die hoof. "  In die herfs van 2008 is Kuba getref deur drie afsonderlike orkane, in die mees vernietigende orkaanseisoen in die land se geskiedenis is meer as 200 000 dakloos gelaat, en meer as $ 5 miljard se eiendomskade is aangerig.   In Maart 2012 ontmoet die afgetrede Fidel Castro pous Benedictus XVI tydens laasgenoemde se besoek aan Kuba. Die twee mans bespreek die rol van die Katolieke Kerk in Kuba, wat 'n groot Katolieke gemeenskap het. 
Ekonomiese hervormings Redigeer
Sedert 2015 bly Kuba een van die min amptelik sosialistiese state ter wêreld. Alhoewel dit diplomaties geïsoleer bly en deur ekonomiese ondoeltreffendheid geteister word, is daar in die 2010's met groot geldeenheidshervormings begin, en pogings om huishoudelike private ondernemings te bevry, is nou aan die gang.  Die lewenstandaard in die land het aansienlik verbeter sedert die onstuimigheid van die spesiale tydperk, met BBP per capita in terme van koopkragpariteit wat styg van minder as $ 2000 in 1999 tot byna $ 10,000 in 2010.  Toerisme het verder geword 'n belangrike bron van voorspoed vir Kuba. 
Goed om te weet: hoe om 'n blikkie oop te maak sonder 'n blikopening
Dit hou van die truuk wat jou leer hoe om 'n bottel wyn oop te maak sonder 'n kurkprop: hoe groot is die kans dat jy dit regtig nodig het? Maar as u dit doen, is dit baie handig om te weet hoe u dit moet doen. Alhoewel dit nooit 'n basiese behoefte is om 'n bottel wyn oop te maak nie, alhoewel dit sommige nagte lyk, kan 'n blikkie kos u lewe eendag red.Of dit sal u ten minste red van 'n hangende toestand.
Gelukkig het die YouTuber 'The Crazy Russian Hacker ' 'n baie leersame video gemaak waarin hy duidelik verduidelik hoe om 'n blik oop te maak sonder 'n blikopening. Hoe om dit te doen? U benodig 'n growwe, maar plat oppervlak, soos beton of 'n sypaadjie. Draai die blikkie onderstebo en vryf dit vinnig oor die oppervlak. Draai dit dan om en druk die blikkie aan beide kante vas. As u dit korrek gedoen het, val die deksel dadelik af. Indien nie, probeer om dit weer te vryf. U weet nooit wanneer u hierdie truuk nodig het om u (of u kat se lewe) te red nie.
Langs hierdie slim hack is daar ook nog 'n slim manier om u blikkie oop te maak. Hierdie video wys hoe u 'n blikkie met 'n lepel oopmaak:
Alhoewel die presiese begin van koringvleis onbekend is, het dit waarskynlik ontstaan ​​toe mense vleis begin bewaar het deur sout te genees. Bewyse van die nalatenskap daarvan is duidelik te sien in talle kulture, waaronder antieke Europa en die Midde -Ooste.  Die woord mielies kom uit Oud -Engels en word gebruik om klein, harde deeltjies of korrels te beskryf.  In die geval van soutvleis, kan die woord verwys na die growwe, korrelige soute wat gebruik word om die beesvleis te genees.  Die woord "gesny" kan ook verwys na die mielies van kaliumnitraat, ook bekend as soutpeter, wat voorheen gebruik is om die vleis te bewaar.   
19de-eeuse Atlantiese handel Redigeer
Alhoewel die gebruik van beesvleis in baie kulture plaaslik gevind is, het die industriële produksie van koringvleis in die Britse industriële revolusie begin. Ierse koringvleis is van die 17de eeu tot die middel van die 19de eeu wyd gebruik en verhandel vir Britse burgerlike verbruik en as voorsiening vir die Britse vloot en Noord-Amerikaanse leërs vanweë die nie-verganklike aard daarvan.  Die produk is ook verhandel aan die Franse, wat dit in hul kolonies in die Karibiese Eilande gebruik het as voedsel vir beide die koloniste en slawe.  Die 17de-eeuse Britse industriële prosesse vir koringvleis het nie 'n onderskeid gemaak tussen verskillende stukke beesvleis nie, behalwe die taai en ongewenste dele, soos die beesnekke en -skenke.   Die gradering is eerder gedoen volgens die gewig van die beeste in "klein beesvleis", "vragbees" en "beste gemorsvleis", waarvan eersgenoemde die ergste was en laasgenoemde die beste.  Baie van die ongewenste gedeeltes en laer grade is aan die Franse verhandel, terwyl beter dele vir verbruik in Brittanje of haar kolonies bespaar is. 
Ierland produseer 'n beduidende hoeveelheid koringvleis in die Atlantiese handel van plaaslike beeste en sout wat ingevoer is vanaf die Iberiese skiereiland en Suidwes -Frankryk.  Kusstede, soos Dublin, Belfast en Cork, het groot bees- en verpakkingsbedrywe geskep, terwyl Cork in 1668 die helfte van Ierland se jaarlikse uitvoer van beesvleis vervaardig het. 'n bron van groot rykdom vir die nasies van Europa, in die kolonies self, is die produk met minagting beskou as gevolg van die verbruik daarvan deur die armes en slawe. 
Toenemende mieliebeesproduksie om die toenemende aantal mense wat van die platteland na die stede verhuis het, te bevredig tydens die Industriële Revolusie, het die gevolge van die Ierse Hongersnood van 1740-41 en die Groot Ierse Hongersnood vererger:
Die Keltiese weivelde van. Ierland was al eeue lank gewoond aan koeie. Die Britte het gekoloniseer. die Iere, wat 'n groot deel van hul platteland omskep in 'n uitgebreide weiveld om vee vir 'n honger verbruikersmark tuis groot te maak. Die Britse smaak vir beesvleis het 'n verwoestende impak op die armes en die regte van die mense van. Ierland. Die Iere het die beste weiveld afgedwing en gedwing om kleiner stukke marginale grond te bewerk, en hulle wend hulle tot die aartappel, 'n gewas wat in oorvloed in minder gunstige grond verbou kan word. Uiteindelik het koeie 'n groot deel van Ierland oorgeneem, sodat die inheemse bevolking feitlik afhanklik was van die aartappel om te oorleef.
Ondanks die feit dat dit 'n groot produksie van beesvleis was, het die meeste mense in Ierland gedurende hierdie tydperk min van die vleis in vars of gesoute vorm verbruik, vanweë die onbetaalbare koste daarvan. Dit was omdat die meeste plase en die produkte daarvan in besit was van welgestelde Anglo-Ierse verhuurders (waarvan baie dikwels afwesig was) en die grootste deel van die bevolking afkomstig was van gesinne van arm huurders, met die meeste koringvleis as uitvoer. [ aanhaling nodig ]
Die gebrek aan beesvleis of beesvleis in die Ierse dieet was veral waar in die noorde van Ierland en gebiede weg van die belangrikste sentrums vir koringvleisproduksie. Individue wat in hierdie produksiesentrums soos Cork woon, het die produk egter tot 'n sekere mate verbruik. Die meerderheid Iere wat destyds in Ierland gewoon het, het hoofsaaklik suiwelprodukte en vleis soos vark of soutvark verbruik,  spek en kool was 'n noemenswaardige voorbeeld van 'n tradisionele Ierse maaltyd.
20ste eeu tot op hede Edit
Maalvleis het 'n minder belangrike handelsmerk geword in die Atlantiese wêreld van die negentiende eeu, deels as gevolg van die afskaffing van slawerny , maar die produksie van mieliebees en sy geblikte vorm het tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n belangrike voedselbron gebly. 'N Groot deel van die ingemaakte koringvleis kom van Fray Bentos in Uruguay, met meer as 16 miljoen blikkies wat in 1943 uitgevoer is.  Selfs nou kom aansienlike hoeveelhede van die wêreldwye blikkiesblikkiesaanbod uit Suid -Amerika. Tans kom ongeveer 80% van die wêreldwye geblikte mieliebeesvoorraad uit Brasilië. 
In Noord -Amerika word geregte met koringvleis geassosieer met tradisionele Ierse en Joodse kookkuns.
Mark Kurlansky, in sy boek Sout, verklaar dat die Iere rondom die Middeleeue 'n gesoute beesvleis geproduseer het, wat die 'voorloper was van wat vandag bekend staan ​​as Ierse koringvleis', en in die 17de eeu noem die Engelse die Ierse gesoute beesvleis 'corned beef'. 
Voor die golf van die 19de-eeuse Ierse immigrasie na die Verenigde State, het baie van die etniese Iere egter nie koringvleisgeregte geëet nie. Die gewildheid van koringvleis in vergelyking met rugspek onder die immigrante van die Iere, kan wees omdat maisvleis in hul geboorteland as 'n luukse produk beskou word, terwyl dit goedkoop en geredelik beskikbaar was in Amerika. 
Die Joodse bevolking het soortgelyke koringvleisborsies vervaardig en dit ook in pastrami gerook. Ierse immigrante het dikwels koringvleis by Joodse slagters gekoop. Hierdie uitruil was 'n voorbeeld van die noue interaksie in die alledaagse lewe van mense uit hierdie twee kulture in die belangrikste 19de- en 20ste-eeuse immigrantehawe van die Verenigde State, New York.  
Ingemaakte koringvleis is lankal een van die standaardmaaltye wat in die rantsoenverpakkings van militêre veld oor die hele wêreld ingesluit is, vanweë die eenvoud en onmiddellike voorbereiding daarvan in sulke rantsoene. Een voorbeeld is die American Meal, Ready-to-Eat (MRE) -pakket. Ruimtevaarder John Young het 'n smokkelbroodjie aan boord van Gemini 3 weggesteek en dit in 'n sak van sy ruimtepak weggesteek. 
In die Verenigde State en Kanada kom koringvleis gewoonlik in twee vorme: 'n sny beesvleis (gewoonlik bors, maar soms rond of silwerkant) wat in 'n gekruide pekel gekook of ingeleg is.
Koringvleis word gereeld gekoop om in lekkernye te eet. Dit is die belangrikste bestanddeel in die gegrilde Reuben -toebroodjie, bestaande uit koringvleis, Switserse kaas, suurkool en Duisend -eiland of Russiese sous op rogbrood. Rook van beesvleis, gewoonlik met 'n algemeen soortgelyke speserymengsel, produseer gerookte vleis (of "gerookte beesvleis"), soos pastrami of gerookte vleis in Montreal-styl.
Corned beef met aartappels word gereeld saam met eiers bedien vir ontbyt.
In beide die Verenigde State en Kanada word koringvleis in blikkies in gemaalde vorm verkoop. Dit word ook so verkoop in Puerto Rico en Uruguay.
Newfoundland en Labrador Edit
Koringbees staan ​​in Newfoundland en Labrador spesifiek bekend as 'soutbees' en word in emmers met pekelwater verkoop om die beesvleis te bewaar. Dit is kultureel 'n stapelvoedsel in Newfoundland en Labrador en bied 'n bron van vleis gedurende hul lang winters. Dit word steeds algemeen in Newfoundland en Labrador geëet, wat meestal verband hou met die plaaslike Jiggs -ete. Dit is die afgelope jaar plaaslik in verskillende maaltye gebruik, soos 'n Jiggs -poutine -gereg.
Saint Patrick's Day Wysig
In die Verenigde State word die verbruik van koringvleis dikwels geassosieer met Saint Patrick's Day.  Corned beef is nie 'n Ierse nasionale gereg nie, en die verband met Saint Patrick's Day kom spesifiek as deel van die Iers-Amerikaanse kultuur, en is dikwels deel van hul vieringe in Noord-Amerika. 
Corn -beef is in die laat 19de eeu deur die Ierse immigrante as 'n plaasvervanger vir spek gebruik.  Corned beef and kool is die Iers-Amerikaanse variant van die Ierse gereg spek en kool. 'N Soortgelyke gereg is die New England -gekookte aandete, bestaande uit koringvleis, kool en wortelgroente, soos wortels, raap en aartappels, wat gewild is in New England en 'n ander soortgelyke gereg, Jiggs -aandete, is gewild in dele van die Atlantiese Kanada .
In die Verenigde Koninkryk verwys "corned beef" na gemaalde en ingemaakte soutbeesvleis. Ongemaalde beesvleis word soutbees genoem. [ aanhaling nodig ]
Die voorkoms van koringvleis in die Ierse kookkuns dateer uit die 12de eeu in die gedig Aislinge Meic Con Glinne of Die visie van MacConglinne.  Binne die teks word dit beskryf as 'n lekkerny wat 'n koning gebruik om homself te reinig van die 'demoon van vraatsug'. Beeste, wat as 'n ruilmiddel gebruik word, is slegs geëet as hulle nie meer melk kon gee of werk nie. Die koringvleis, soos beskryf in hierdie teks, was 'n seldsame en gewaardeerde gereg, gegewe die waarde en posisie van beeste binne die kultuur, sowel as die koste van sout, en het geen verband met die koringvleis wat vandag geëet word nie. 
Verskeie Karibiese lande het hul eie uiteenlopende weergawes van ingemaakte koringvleis as 'n gereg, algemeen in Puerto Rico, Jamaika, Barbados en elders.  Omdat blikkies minder bederfbaar is, is dit 'n effektiewe voedsel om na tropiese eilande in te voer, ondanks die hitte en humiditeit. Corned beef is 'n goedkoop, vinnige en bekende gemaklike troosvoedsel wat vir enige maaltyd van die dag voorberei kan word. Soos met ander kookkuns, improviseer kokke dikwels om ekstra geurkomponente (gewoonlik wat hulle het of oor het) by hul koringvleis te voeg, insluitend: uie, knoffel, ketchup, swartpeper, sout, olie (of ander vet), mielies, aartappels, tamaties, kool, wortels, bone, warm en/of soetrissies, ens. Dit word baie keer saam met 'n stysel bedien, soos rys, roti, brood of aartappels. Vanweë die eenvoud daarvan, word baie Karibiese kinders groot en dink met liefde aan hierdie gereg.
In Israel word 'n geblikte koringvleis gebel Loof was die tradisionele veldrantsoen van die Israeliese weermag totdat die produk in 2011 gestaak is. Die naam Loof kom van "'n gesproke korrupte kort vorm van 'vleisbrood'.  Loof is aan die einde van die veertigerjare deur die IDF ontwikkel as 'n kosher vorm van boeliebief, terwyl soortgelyke blikkiesvleis vroeër 'n belangrike komponent was van hulppakkette wat deur Joodse organisasies soos Hadassa na Europa en Palestina gestuur is. 
In Nieu -Seeland word beide die ingemaakte en die vars variëteite genoem corned beef, vars corned beef word byna altyd gemaak met silverside "silverside" en "corned beef" word gereeld uitruilbaar gebruik. Ingemaakte koringvleis is veral gewild onder die Polinesiese gemeenskap van Nieu -Seeland, net soos in die eilande van die Stille Oseaan, soos Wes -Samoa en Tonga.
Koringvleis het ook 'n algemene gereg in die Hong Kong -kombuis geword, hoewel dit sterk aangepas is in styl en voorbereiding volgens die plaaslike smaak. Dit word gereeld bedien met ander 'Westerse' fusion -kookkuns by cha chaan teng en ander goedkoop restaurante wat vir die plaaslike bevolking bedien word. Soos die meeste gelokaliseerde "Westerse" kos in Oos -Asië, het handel, imperialisme en oorlog 'n rol gespeel in die bring en gewild maak van koringvleis in Hong Kong.
In die Filippyne word koringbees tipies gemaak van gerasperde beesvleis of buffelvleis, en word byna uitsluitlik in blikkies verkoop. Dit word gekook, gerasper, ingemaak en in supermarkte en kruidenierswinkels verkoop vir massaverbruik. Dit word gewoonlik gebraai bedien, gemeng met uie en knoffel, met 'n kant van Sinangag (knoffel gebraaide rys) ook bekend as arroz kantone en arroz chino, en 'n gebakte eier. Saam met ander blikkiesvleis is ingemaakte mieliebees 'n gewilde ontbytbestanddeel in die Filippyne.   As sodanig bestaan ​​vleisverwerkingsondernemings soos CDO Foodsphere en San Miguel Food and Beverage almal om aan die groot vraag te voldoen.
Carne Norte (alternatiewe spelling: karne norte) is 'n ander term wat gebruik word om Filippynse koringvleis te beskryf. Die term verwys letterlik na "Noordelike vleis" in Spaans en verwys na Amerikaners, wat die Filippyne destyds as norteamericanos genoem het, net soos die res van die kolonies in Spanje, waar daar 'n onderskeid is tussen wat norteamericano (Kanadese, Amerikaanse, Mexiko) is soos daar is tussen centroamericano (Nicaraguense, Costarricense et al.) en sudamericano (Colombiano, Equatoriano, Paraguayo, et al.). Die koloniale ingesteldheidsonderskeid dan van wat was norteamericano was lande noord van die Viceroy's Road | Camino de Virreyes, die roete wat gebruik is om goedere te vervoer vanaf die Manila Galleon -landing in die hawe van Acapulco oor die land vir Havana via die hawe van Veracruz (en nie die Rio Grande -rivier in Texas vandag nie), beteken centroamericano dus die ander Spaanse besittings suid van die stad Mexiko.
Koringvleis, veral die handelsmerk van Libby, het aanvanklik bekendheid verwerf gedurende die Amerikaanse tydperk van die Statebond (1901–1941), waar slegs die baie rykes sulke blikkies kon bekostig. rys, of as patties tussen brood.
Gedurende die donker dae van die Tweede Wêreldoorlog (1942–1945) het Amerikaanse soldate vir hulleself gebring en dieselfde koringvleis uit die lug laat val, aangesien dit 'n lewens-of-dood-produk was sedert die Japanse keiserlike leër met geweld alle voedsel met geweld beheer het om enige weerstand teen hulle te ondermyn.
Na die oorlog (van 1946 tot hede) het koringvleis baie meer gewild geword. Dit bly 'n stapelvoedsel in balikbayan bokse en Filippynse ontbyttafels. Die gewone Filippynse kan dit bekostig, en baie handelsmerke het ontstaan, waaronder Argentynse handelsmerk Corned Beef, wat volledig deur die Filippyne besit en vervaardig word.