In die Weste wil die meerderheid aspirant-Boeddhiste aktief deelneem aan geestelike praktyke, maar nie genoeg tyd hê om die volle reeks tradisionele praktyke te onderneem nie. Hulle is mense met gesinne, loopbane en sosiale lewens wat tog toegewy is aan die leringe en die geestelike pad wil volg. Dit is 'n groot uitdaging.
Soms onderskryf tradisionele onderwysers uit Asië nie hierdie punt genoeg nie en daarom onderskei hulle tussen wat hulle beskou as "geestelike praktyk" aan die een kant en "alledaagse lewe" aan die ander kant.
Volgens hierdie tradisionele benadering word spesifieke Dharma-praktyke soos meditasie, ritueel, bywoning van sentra en aanbiedinge beskou as geestelike aktiwiteite, terwyl die res van die lewe, soos tuis met die gesin, werk toe gaan en sosiale interaksie word beskou as blote wêreldse aktiwiteite. Ek het een keer 'n baie eerbare lama gehoor toe hy deur een van sy Westerse dissipels gevra word: "Ek het 'n familie, kinders en 'n werk, so ek het nie veel tyd vir geestelike praktyk nie, wat moet ek doen?" het geantwoord: "Moenie omgee nie, as jou kinders grootword, kan jy vroeë aftrede neem, en dan kan jy begin oefen."
Hierdie idee dat slegs formele sit, prostrations doen, na die tempel toe gaan, Dharma-leerstellings luister en godsdienstige boeke lees, is praktyk, en die res van die dag is soveel ballast, kan ons baie gefrustreerd voel met ons lewens. Ons kan uiteindelik ons ​​gesinne en ons werk beïndruk, en droom altyd van 'n tyd wanneer ons sal vry wees om "werklike praktyk" te doen. Ons kan die beste deel van ons lewens spandeer deur sulke omstandighede op te wek wat ons die mees diepgaande manier bied om op die geestelike pad te vorder.
Die Sleutel in Besige Lewe
Daar is nou veranderinge, nie in die praktyke self of in die basiese onderliggende filosofie nie, maar in die klem. Daar is genoeg presedent in die Zen Boeddhisme, wat leer dat alles wat ons doen, mits dit gedoen word met totale bewustheid, geestelike aktiwiteit is. Aan die ander kant, as ons 'n aksie afleiden, met slegs die helfte van ons aandag, word dit net nog 'n wêreldse aktiwiteit. Dit maak nie saak wat dit is nie. 'N Mens kan 'n groot meester op 'n hoë troon mediteer, maar as daar nie 'n oomblik in die oomblik teenwoordig en bewus is nie, is dit sinloos om daar te sit. Aan die ander kant kan mens blare vreet, groentes of skoonmaak toilette sny, en as 'n mens volle aandag gee, word al hierdie aktiwiteite geestelike praktyke. Daarom word in alle films oor Zen-kloosters alles met so 'n merkwaardige innerlike verbeelding gedoen, met 'n lug om heeltemal teenwoordig te wees.
Daarin lê die sleutel vir diegene van ons wat besig is om te lewe. Ons kan aksies wat ons normaalweg beskou as roetine, saai en geestelik betekenisloos in karma-praktyk, omskep en ons hele lewens in die proses transformeer. Daar is twee aparte aspekte om hierdie transformasie teweeg te bring, alhoewel hulle konvergeer. Die een is om innerlike ruimte te skep. Dit is 'n innerlike sentrums, innerlike stilte, innerlike orde, wat ons in staat stel om dinge meer te sien soos hulle werklik is en nie hoe ons dit normaalweg interpreteer nie. Die ander aspek is om ons harte oop te maak.
Dit is relatief maklik om op ons kussing te sit en te dink, "Mag alle sentimentele wesens goed en gelukkig wees," en uitstuur gedagtes van liefde tot al die klein, sentimentele wesens daar iewers op die horison! Dan kom iemand in en vertel ons daar is 'n telefoonoproep en ons antwoord dwarsoor: "Gaan weg. Ek doen my liefdevolle meditasie."
Die ontwikkeling van liefdevolle vriendelikheid met ons familie
Die beste plek vir ons om ons Dharma-oefening te begin is by ons familie. Ons het die sterkste karmiese verbindings met familielede; daarom het ons 'n groot verantwoordelikheid om ons verhoudings met hulle te ontwikkel. As ons nie liefdevriendelikheid teenoor ons gesin kan ontwikkel nie, hoekom praat ons selfs oor ander wesens. As ons regtig ons hart wil oopmaak, moet dit wees vir diegene wat direk met ons verbind is, soos ons vennote, kinders, ouers en broers en susters. Dit is altyd 'n moeilike taak, want ons moet diep verskansde gedragspatrone oorkom.
Ek dink dit kan veral met paartjies uitdaag. Soms dink ek dit sal 'n goeie idee wees om 'n bandopnemer of selfs 'n videokamera te hê om vas te stel hoe paartjies met mekaar verband hou, sodat hulle later kan sien en hoor dat hulle later met mekaar reageer. Hy sê dit, sy sê dit, elke keer, en elke keer is die antwoorde so onverskillig. Hulle word toegesluit in 'n patroon. Hulle veroorsaak pyn vir hulself en vir diegene rondom hulle, insluitend hul kinders, en hulle kan nie uitkom nie.
Om liefdevolle vriendelikheid in die praktyk te bring, help regtig om die krappe patrone wat ons oor baie jare ontwikkel het, los te maak. Dit is soms 'n goeie idee om net ons oë te maak, dan oop te maak en na die persoon voor ons te kyk - veral as dit iemand is wat ons baie goed ken, soos ons maat, ons kind of ons ouers - en probeer regtig sien hulle as vir die eerste keer. Dit kan ons help om hul goeie eienskappe te waardeer, wat ons dan sal help om liefdevolle liefde vir hulle te ontwikkel.
Geduld: die teenmiddel tot woede
Geduld is die teenmiddel tot woede. Uit 'n Dharma-perspektief word geduld as uiters belangrik beskou. Die Boeddha het dit as die grootste soberheid geprys. Ons moet hierdie wonderlike, wye, uitgestrekte gehalte ontwikkel. Dit het niks te doen met onderdrukking of onderdrukking of so iets nie; eerder gaan dit oor die ontwikkeling van 'n oop hart.
Om dit te ontwikkel, moet ons kontak hê met mense wat ons irriteer. Jy sien wanneer mense liefdevol en vriendelik teenoor ons hou, sê die dinge wat ons wil hoor en doen wat ons wil hê hulle moet doen, dit mag goed voel, maar ons leer niks. Dit is baie maklik om mense lief te hê wat lief is. Die regte toets kom met mense wat absoluut onnodig is!
Ek sal jou 'n storie vertel. Het enige van u ooit gehoor van Saint Therese van Lisieux? Sy word soms die "Little Flower" genoem. Vir diegene wat nie het nie, was sy 'n meisie van 'n middelklas Franse familie wat in Normandië woon. Sy het op die ouderdom van vyftien 'n Karmeliet-non geword en aan die einde van die negentiende eeu aan tuberkulose gesterf toe sy net vier en twintig was. Sy is nou die beskermheilige van Frankryk, saam met Joan of Arc. Sy het in sowat dertig ander vroue in 'n klein ingeslote Karmeliet-nunnery gewoon. Vier van haar susters was ook nonne in dieselfde nunnery. Haar oudste suster was die Moeder Superior.
U moet probeer om die lewe in 'n kontemplatiewe volgorde voor te stel. Jy sien net die ander mense in die groep. Jy het hulle nie gekies nie. Dit is nie soosof jy al jou beste vriende kies om in die bestelling te kom nie. Jy gaan daar in en vind dan wat jy het. Jy gaan langs die een wat voor jou gekom het en die een wat na jou gekom het vir jou hele lewe.
Jy het geen keuse nie. Jy eet saam met hulle, slaap saam met hulle, bid saam met hulle en spandeer jou ontspannings tyd saam met hulle. Dit is asof ons almal hier in hierdie kamer skielik gesê het: "Dit is dit, mense! Jy gaan nooit vir iemand anders vir die res van jou lewe sien nie. Jy het nie mekaar gekies nie, maar hier is jy almal. . " Stel jou voor!
Die Ultieme Uitdaging van Aanvaarding
Nou was daar een non wie Therese absoluut nie kon bly nie. Sy het niks van hierdie vrou gehad nie - soos sy gekyk het, hoe sy geloop het, hoe sy praat of hoe sy geur het. Therese was nogal veeleisend. Die oggend het die oggend in die oggend in die oggend in 'n groot klipkapel gesit, waar al die geluide teruggekeer het. Hierdie non het voor Therese gesit en vreemde klankgeluide gemaak. Die geluide was nie ritmies nie, so sy het nooit geweet wanneer die volgende kliek sou gebeur nie. Sy moes oorweeg, maar in plaas daarvan sou sy in die koue sweet verdrink het en net wag vir die volgende kliek om te kom.
Therese het geweet dat sy die res van haar lewe om haar sou wees en dat die vrou nooit gaan verander nie. Uiteindelik het sy besef dat dit nie gebruik was om te ontsnap deur 'n gang af te gly wanneer sy die vrou nader nie. Dit was duidelik dat iets oor haar vir God aangenaam was, omdat hy haar aangeraai het om 'n bruid van Christus te word.
Sy het besluit daar moet iets mooi oor hierdie non wees wat sy nie kon sien nie. Sy het besef dat, soos hierdie vrou nie gaan verander nie, die enigste ding wat kan verander, Therese haarself sal wees. Dus, in plaas van om haar afkeer te verpleeg of die vrou te vermy, het sy begin om haar te ontmoet en vir haar so lekker te wees asof sy haar naaste vriend was.
Sy het haar klein geskenke begin maak en die vrou se behoeftes voorsien. Sy het haar altyd haar heel mooiste glimlag gegee, van haar hart af. Sy het alles gedoen wat sy moontlik kon doen om hierdie vrou te behandel asof sy haar geliefde vriend was. Eendag het die vrou vir haar gesê: "Ek weet regtig nie hoekom jy so baie van my is nie." Therese het gedink: "As jy net geweet het!"
Deur so op te tree, het Therese werklik lief geword vir hierdie vrou. Sy was nie meer 'n probleem vir haar nie, maar niks van die vrou het eintlik verander nie. Ek is seker sy het nog steeds daar gaan sit en wegkyk, onbewus. Tog het alles verander. Die probleem was oorreed, en vir Therese was daar baie innerlike groei. Sy het nie groot wonderwerke verrig nie. Sy het geen groot visioene gehad nie. Sy het iets baie eenvoudig gedoen, wat ons almal in staat is om te doen - sy het haar houding verander. Ons kan nie die wêreld verander nie, maar ons kan ons verstand verander. En as ons ons verstand verander, sien en kyk, die hele wêreld is omskep!
Ons houding verander
Shantideva, die sewende-eeuse Indiese geleerde, het geskryf dat die aarde vol klippies, skerp rotse en distels is. So, hoe kan ons ons tone vermy? Gaan ons die hele aarde tapyt? Niemand is ryk genoeg om die hele grondmuur na die muur te tapyt nie. Maar as ons 'n stukkie leer neem en dit aan die onderkant van ons sole soos sandale of skoene toepas, kan ons oral loop.
Ons hoef nie die hele wêreld en al die mense daarin te verander na ons spesifikasies nie. Daar is miljarde mense daar buite, maar net een "ek." Hoe kan ek verwag dat hulle almal moet doen wat ek wil? Maar ons het dit nie nodig nie. Al wat ons nodig het, is om ons houding te verander. Ons kan die persone wat ons irriteer, oorweeg en ons die grootste probleme as ons beste vriende veroorsaak. Hulle is diegene wat ons help om te leer en te transformeer.
Eens toe ek in Suid-Indië was, het ek 'n astroloog gegaan en vir hom gesê: "Ek het twee keuses, of ek kan teruggaan in die toevlug of ek kan 'n nonnie begin. Wat moet ek doen?" Hy het na my gekyk en gesê: "As jy terugtrek, sal dit baie vreedsaam, baie harmonieus, baie suksesvol wees, en alles sal goed wees. As jy 'n nunnery begin, sal daar baie konflikte wees, baie probleme, baie probleme, maar albei is goed, so jy besluit. " Ek het gedink, "Terug in toevlug, vinnig!"
Ons Uitdagings Is Ons Grootste Helpers
Toe het ek 'n Katolieke priester ontmoet en dit aan hom genoem. Hy het gesê, "Dit is voor die hand liggend. Jy begin die nunnery. Wat is die gebruik van altyd rustigheid en uitdagings." Hy het gesê ons is soos ruwe stukke hout. Probeer om ons geskeurde rande af te maak met fluweel en sy, sal nie werk nie. Ons benodig skuurpapier. Die mense wat ons irriteer, is ons skuurpapier. Hulle gaan ons glad maak. As ons diegene wat baie irriterend is as ons grootste helpers op die pad, beskou, kan ons baie leer. Hulle hou op om ons probleme te wees en word in plaas daarvan ons uitdagings.
'N Tiende-eeuse Bengale pandita met die naam Palden Atisha het Boeddhisme weer in Tibet ingevoer. Hy het 'n bediende gehad wat baie vreeslik was. Hy was aanstootlik vir Atisha, ongehoorsaam, en oor die algemeen 'n groot probleem. Die Tibetane het Atisha gevra wat hy met so 'n vreeslike man gedoen het wat so heeltemal onaangenaam was. Hulle het gesê: "Stuur hom terug. Ons sal vir jou sorg." Atisha het geantwoord: "Waaroor praat jy? Hy is my grootste onderwyser van geduld. Hy is die kosbaarste persoon om my!"
Geduld beteken nie onderdrukking nie, en dit beteken nie dat ons ons woede opbottel of onsself in die vorm van selfkuld moet inskakel nie. Dit beteken om 'n verstand te hê wat alles sien wat gebeur as gevolg van oorsake en toestande wat ons op 'n sekere tydstip in hierdie of vorige lewens in werking gestel het. Wie weet wat ons verhouding met iemand was wat ons nou probleme veroorsaak? Wie weet wat ons hom miskien in 'n ander lewe gedoen het!
As ons reageer op sulke mense, neem ons onsself toe in dieselfde siklus. Ons sal hierdie deel van die film weer en weer moet speel in hierdie en toekomstige lewens. Die enigste manier om uit die siklus te breek, is deur ons houding te verander.
Toe die Kommuniste Tibet oorgeneem het, het hulle baie monnike, nonne en lama gevange geneem. Hierdie mense het niks verkeerd gedoen nie. Hulle was toe net daar. Sommige is vir twintig of dertig jaar in Chinese arbeidskampe gevange geneem en word eers nou vrygelaat. 'N Rukkie terug het ek 'n monnik ontmoet wat vyf en twintig jaar tronk toe gestuur het. Hy is sleg gemartel en behandel, en sy liggaam was amper 'n wrak. Maar sy verstand! Toe jy in sy oë gekyk het, ver van bitterheid, gebrokenheid of haat in hulle, kon jy sien dat hulle gloei. Hy het gelyk asof hy net vyf en twintig jaar in toevlug gebring het!
Al wat hy gepraat het, was sy dank aan die Chinese. Hulle het hom werklik gehelp om oorweldigende liefde en deernis te ontwikkel vir diegene wat hom veroorsaak het. Hy het gesê: "Sonder hulle sou ek net platitudes gehad het." Maar as gevolg van sy gevangenisstraf moes hy sy innerlike krag vestig. Onder sulke omstandighede gaan jy ook onder of jy oortuig. Toe hy uit die tronk kom, het hy niks anders as liefde en begrip teenoor sy gevangenes gevoel nie.
Omskakeling van negatiewe voorvalle
Sodra ek 'n boek deur Jack London gelees het. Ek kan nie die titel onthou nie. Daar is iets oor die sterre genoem. (Redakteur se Nota: Die Star Rover deur Jack London.) Dit was 'n storie oor 'n kollege professor wat sy vrou vermoor het en in die San Quentin-gevangenis was. Die tronkbewaarders het glad nie van hierdie ou gehou nie. Hy was te intelligent. So het hulle alles gedoen wat hulle kon om hom te lastig. Een van die dinge wat hulle gedoen het, was om mense te bind in 'n baie stewige doekafdak en trek dit styf sodat hulle skaars kon beweeg of asemhaal, en hulle hele liggaam sou verpletter voel. As iemand vir meer as agt en veertig uur hierin gebly het, het hulle gesterf.
Hulle sal die professor voortdurend vir vier-en-twintig of dertig uur op 'n slag sit. Terwyl hy so toegedraai is, omdat die pyn onherstelbaar was, het hy buite-liggaamlike ervarings begin. Uiteindelik het hy begin om deur vorige lewens te gaan. Toe sien hy sy verwantskappe in vorige lewens met die mense wat hom gepynig het. Aan die einde van die boek was hy op die punt om te hang, maar hy het niks anders as liefde en begrip teenoor sy kwaaddoeners gevoel nie. Hy het regtig verstaan ​​hoekom hulle doen wat hulle doen. Hy het hul innerlike ongelukkigheid, verwarring en woede gevoel wat die scenario skep.
Op ons eie beskeie manier moet ons ook die vermoë ontwikkel om negatiewe gebeure te transformeer en hulle op die pad te neem. Ons leer baie meer van ons pyn as van ons plesier. Dit beteken nie dat ons uit moet gaan en pyn soek nie - ver van dit af. Maar wanneer pyn by ons kom, in watter vorm dan ook, in plaas daarvan om dit weer te gee en meer pyn te skep, kan ons dit sien as 'n goeie geleentheid om te groei - om uit ons normale denkpatrone te kom, soos: "Hy hou nie van ek, so ek gaan nie van hom hou nie. " Ons kan alles oorskry en hierdie metode gebruik om die hart oop te maak.
Die Boeddha het eenkeer gesê, "As iemand jou 'n geskenk gee en jy dit nie aanvaar nie, aan wie behoort die geskenk?" Die dissipels het geantwoord: "Dit behoort aan die persoon wat dit gegee het." Toe het die Boeddha gesê: "Wel, ek aanvaar nie jou mondelinge mishandeling nie, so sy joune." Ons hoef dit nie te aanvaar nie. Ons kan ons gedagtes soos 'n groot oop ruimte maak. As jy modder in oop spasie gooi, word dit nie die ruimte nie. Dit slyp net die hand van die persoon wat dit gegooi het. Daarom is dit so belangrik om geduld te ontwikkel en te leer hoe om negatiewe gebeure en negatiewe mense om te skakel in 'n positiewe geestelike respons.
TENZIN PALMO is in Londen gebore in 1943. Sy het na Indië gereis toe sy 20 was, haar onderwyser ontmoet, en in 1964 was een van die eerste Westerse vroue as 'n Tibetaanse Boeddhistiese non. Na twaalf jaar van studie en gereelde retraites gedurende die lang wintermaande van die Himalaja, het sy volledige afsondering en beter toestande gesoek. Sy het 'n nabygeleë grot gevind waar sy nog twaalf jaar lank gebly het. Vandag woon Tenzin Palmo in Tashi Jong, Himachal Pradesh in Noord-Indië, waar sy gevestig het Dongyu Gatsal Ling Nunnery vir jong vroue uit Tibet en die grensgebied van die Himalaja. Sy leer gereeld oor die wêreld.
Video-aanbieding met Ven. Ani Tenzin Palmo: Opening of the Heart
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Woede Bestuur > Hoe om negatiewe gebeure te omskep in liefdevolle vriendelikheid en aanvaarding