JY LEES NOU SARIE-briewe Desember 2009
SARIE is jóú tydskrif. En dis ook óns inspirasie. Dis 'n tydskrif oor ons lewe. Dis ons styl en dis ons stories - vreugde-stories, seerkry-stories en sommer net wonderlike alledaagse stories. Dalk is jou storie een wat ons almal raak. Deel dit met ons.
My Facebook-update gisteraand was: "Ek's dankbaar vir my man, my werk, my drome, my lewe." My beker was vol. Nie omdat iets spesifieks gebeur het nie, maar omdat ek geweet het my lewe kon soveel anders gewees het. En skaars 12 uur later sien ek dit in die oë van ander. Ek besoek 'n gemeentelid in 'n staatshospitaal, en kry haar 37 uur ná haar aankoms steeds in Ongevalle. By die uitgang staan 'n ma, met twee kindertjies. Sy kyk bekommerd rond oor hoe hulle by die huis gaan kom. Ek laai hulle op en luister na haar hartverskeurende trane. Haar oudste moet dringend 'n mangeloperasie kry, maar nie eens Ongevalle het 'n bed vir hom nie. By hul huis belowe ek om hulle môre weer te kom haal. Haar oë is hoopvol. Net 'n flikkering, maar tog, want iemand wil help. My trane rol, want ek's dankbaar dat ek iemand kan help. Dankbaar om te kan droom oor meer as net 'n hospitaalbed vir my kind. Marlize Gasson, Benoni
Ek's vrou! Die ander dag loer ek deur my venster na 'n groepie meisies wat straat-af loop. Hulle giggel en gil, en is vasgevang in 'n oomblik van algehele vryheid en vriendskap.
Ann Wallis-Brown, Kaapstad (e-pos uit Engels vertaal)
As woorde ontbreek vir die woordmeester, word die gemoed stil, maar wel dankbaarheid op vir die voorreg om 'n entjie te kon saamstap op sy woordpad. Izak de Villiers het ons net 'n wyle vooruit gegaan. "Hy het afgeloop na sy tuin om lelies te versamel" (na Hooglied 6:2). Só wil ek ds. Izak graag onthou. SARIE, ek dink aan julle almal in die dae wat kom. Julle is mos maar sy groot familie. Isabelle Steenkamp, Somerset-Wes
Izak de Villiers se rubriek "Tjoepstil" (November) het met my gepraat. Ek leer elke dag iets en is goed met baie dinge, maar stilbly – tjoepstil – is die een ding waarmee ek besonder baie sukkel. Dit klink so eenvoudig, maar ek moet altyd die laaste woord spreek, my sê inkry, soms met gevolge wat nog lank stofwolke laat. Tog, nadat ek sy rubriek gelees het, voel dit asof daar iets binne my met my praat. Asof daar 'n stemmetjie is wat my my woorde laat terughou, asof daar 'n wag voor my mond is . . . 'n stopstraat op die punt van my tong. Tjoepstil, want stilbly is ook 'n antwoord. Crizelle Dempers, Bothasig
Ek lees Jerusalem tot Johannesburg van Izak de Villiers, en haal aan uit "Heilige reuk": "By SARIE het dit soms na Chanel geruik." Dankie vir herinneringe in Dominee se boeke wat 'n lieflike geur nalaat. Shalom. Hettie van Schalkwyk, Brackenfell
Lojale vriendskap Dis nou vir jou 'n gemis, dat Izak weg is. Twee, drie weke gelede het ek hom gelukgewens met gloeiende resensies oor sy outobiografie. Ek het Strooidak en toring: Van mense en my tyd gaan koop, hom gebel en vertel hoe dit my inspireer.
'Ek het soveel by hom geleer ... ' Ten slotte het hy vertel van die laerskool-onderwyser wat hom in een stadium elke middag ná skool gehou het, vir te veel praat in die klas. Een middag was daar 'n klop aan die klaskamerdeur. "En daar staan Ma," het hy beduie, "met haar langsteel-sambreel oor haar arm, en sy sê kortaf 'Meneer, kan ek met Meneer praat?' Ek het hul stemme buite gehoor, toe kom hy in en sê 'Izak, jy kan maar gaan'. Die man het my nooit weer ná skool gehou nie . . . ek het geweet Ma is aan my kant." En toe sit ons daar, skielik tjoepstil. Ek kyk af en my trane drup op die geriffelde klapperhaar-mat, syne ook.