U teenwoordigheid sal my met vreugde vul. (Handelinge 2:28)
Vra mense wat "geluk" is, en hulle skets prentjies van gerieflike huise, tevrede gesinne, feeste, die wen van 'n boerpot, en – as hulle arm en flenters langs die strate is – 'n warm maaltyd. Soos Eliza Doolittle sing: "Lots of choc'late for me to eat / Lots of coal making lots of heat / warm hands, warm face, warm feet / O, wouldn't it be luverly!" Verstaanbaar, en selfs roerend. Dié wat het, wil meer hê. En dié wat nie het nie, wil hê wat die ander reeds het. Vaagweg word dit onder meer as "geluk" beskryf. Maar "geluk" is meer as dit.
En vreugde het ander kwaliteite – kwaliteite wat Dawid as digter van die psalms en vervul met die Heilige Gees meermale beleef het. Dis wat Petrus hier in sy toespraak aanhaal. Wanneer Jesus vir sy dissipels sy "blydskap" toewens, het Hy iets in gedagte wat Dawid in gedagte het: die vreugde van die Teenwoordigheid van Iemand wat jy liefhet en wat jy weet jou liefhet met al jou vratte. God self, deur sy Gees.
Wanneer Jesus sy blydskap en vreugde oordra, breek Hy brood, wetend dat sweepslae, 'n kroon van dorings en spykers deur sy hande op Hom wag. En Hy praat van blydskap! Vreugde! Sý vreugde! Selfs Eliza Doolittle sou dit nie wou hê waar sy arm in die koue sit en blomme verkoop nie.
Dis tog iets anders as warm voete en sjokolade. Die "vreugde" van Christus is dikwels vir die Christen net so onverstaanbaar soos vir die dissipels by die laaste maaltyd. Maar Petrus het besef dat Dawid iets daarvan digterlik gesnap het: "U teenwoordigheid sal my met vreugde vul."
Toe ek 'n kind was, het my geliefde tant Tita in die Kaap skoolgehou. En elke Vrydagaand het sy met die trein "huis toe" gekom. Watter vreugde was dit nie om saam met my ouers op die stasie vir haar te wag nie! En wat 'n heerlikheid om haar teen ons vas te druk. Haar teenwoordigheid was vreugde en liefde, soos God S'n ewighede meer is.