"Wat doen ek?" is die mees algemene vraag wat ek vra as ek my mees onlangse werk en verhouding laat los. Die antwoord kom altyd dieselfde terug: "Jy is getrou aan jouself. Jy leef jou waarheid."
Maar ek val in niks. "Dit is mal," sê ek vir myself. "Geen werk nie, geen sekuriteit nie, behalwe tot iemand wat my liefhet, wie ek liefhet."
Dan pyp my innerlike stem. "Ek is nie in vrede nie. Daar is iets anders wat ek nodig het." Dit is my taak om uit te vind wat dit is.
In die proses om los te maak van alles wat nie meer my is nie, word ek 'n deskundige om te bedroef en met die ou ek 'totsiens' te sê. So baie trane, soveel hartseer. Dit voel soos industriële krag laat los. Dit is nie mooi nie en dit is ook nie lekker nie. Miskien moet ek nou stappe doen om 'n nuwe lewe te skep.
"Oké, kom ons kry 'n spiffy nuwe werk. Hervat, hervat, hervat. Kick 'em daar buite. Jy is gekwalifiseerd. Jy kan enige aantal dinge regtig baie goed doen. Jy kan 'n groot, belangrike werk kry en iets doen. selfs groter en belangriker vir die wêreld. Yahoo, gaan vir dit, meisie! "
Niks gebeur. Niks. Nog 'n groot praatjie. "Skop meer hervat." Crank, Crank, Crank, niks, ek kyk na die bulletinbord oor my werkbank. Lei, lei, en meer lei, almal lei nêrens.
"STOP! Genoeg al. Dit gebeur nie. My lewe gebeur nie."
Dit maak nie saak wat ek nou doen nie. Doen en doen en meer doen het net gelei tot 'n stapel doo-doo. Dit gebeur net nie. Miskien moet ek nie nou werk nie. Ek het lank gewerk. Miskien is dit tyd om net te stop. Stop alles.
Ek besluit om 'n eksperiment te probeer. Vir die volgende twee weke gaan ek net doen wat ek voel "getrek" om te doen. Ek sal net by Spirit aansluit en na my self luister. Ek sal my intuïsie volg en net doen wat ek in elke oomblik geskuif het om te doen.
So ek luister.
Soggens word ek wakker, stort en eet ontbyt. 'Oke, Self. Wat nou?' Ek stem in. "Drum. Gaan slaan sommige tromme." Ek het sestien tromme wat my vir die volgende uur gelukkig hou.
'Wat nou?' Hartseer spoel oor my. Ek moet sit en huil. Laat 'n paar van die oorloop uit. Na alles, ek sê totsiens iets baie kosbaar. Me ----- die ou ek.
Vir die volgende uur het ek die trane laat val. Ek bedel die bed. Ek gryp 'n teddiebeer en steek onder die kussing weg. Ek hou aan asemhaling en die asem druk die emosies uit. My emosies is baie vogtig. Ek laat uit wat gevoelens in my is, 'n kombinasie van woede, hartseer en hartseer, en dalk 'n tikkie vrees, en dan ontspan ek.
Goed, dit het 'n hele klompie tyd opgeneem en ek het baie van die opbou vrygestel. 'Wat nou?' Ek bly luister en volg die oomblik. "Silk. Gaan speel met sy." Ek gaan af om iets te verf.
Daarna eet ek middagete en is ek gereed vir die middag. 'Wat nou?'
"Sit. Doen niks."
Ek sit. En doen niks nie.
"Luister, luister net en wees. Nie nodig om enige plek te gaan nie, of om iets te doen. Wees net." Ek sit vir 'n lang tyd. Net asemhaal, net luister, net om te wees.
Na intuïtiewe vloei
Vir twee weke hou ek my intuïtiewe vloei voort. Ek doen net wat ek in elke oomblik wil doen, maar ek is nog steeds nie 'n gelukkige kampeerder nie. Wat gebeur in my gedagtes?
Babbel. Verwarring. Ek word vasgevang in my gedagtegang. Dit klink iets soos: "Miskien moet ek van die gebied afbeweeg. Miskien moet ek in Campbell af wees." Ek het vriende daar en voel reeds soos 'n deel van die gemeenskap. "Maar ek wil nie een en 'n halfuur wees van waar ek nou is nie."
Dan vertel ek myself iets groot en belangrik. Dit is so belangrik dat ek dit gaan kapitaliseer:
As jy verby is na Campbell, gaan jy na Campbell toe wanneer dit tyd is - maar dit gebeur nie in hierdie oomblik nie. Wees in hierdie oomblik. Jy hoef nie bekommerd te wees oor die verskuiwing nie. Dit gebeur nie nou nie. Net nou in hierdie oomblik gebeur. "
Ek begin om in 'n dieper plek van stilte in my siel te vestig en elke dag begin meer en meer soos 'n lewende meditasie voel.
Ek probeer myself vang elke keer as ek begin met die vrees van werk, geld, verhoudings of beweeg, en fokus weer op die hede.
So hier is ek op die oomblik en besluit wat ek nou wil doen. Nou dadelik. In hierdie nou.
Wat om nou te doen?
Ek begin met 'n paar materiaal speel. Vere, pels, klippe. Ek begin om die vere op 'n reuse-strooiery te reël, spatjies van iriserende blou, glinsterende purpertjies, krimpende rooi, briljante oranje-goud en sagte bruin.
My vriend Debi het my al hierdie pragtige vere gegee. Sy werk met voëls van regoor die wêreld. Wanneer sy hul penne skoonmaak, tel sy die vere wat gesmelt het, op. Sy werk in stilte, en hierdie roetine het haar daaglikse meditasie geword.
Ek dink aan hoe 'n veer van 'n voël val. Die voël smelt eenvoudig wanneer dit tyd is om te smelt. Daar is geen pyn betrokke nie. Dit laat net iets wat dit nie meer nodig het as dit tyd is om los te laat nie. Soos die blare van 'n herfs-esdoorn val die vere saggies, maklik, as deel van 'n natuurlike siklus. Hoekom maak ek dit so moeilik vir myself as ek weet dit is my tyd om los te laat?
Ek bly aan die werk. Die bont. Die pragtige pels. Ek glo nie in diere se pels seer of doodmaak nie. Die pels wat ek gebruik, kom van rottige, vyftigjarige jasse, herwin van vlooimarkstalletjies. Ek sien dit as 'n manier om die vye van die verlede te vereer.
Die klein, ronde, gladde klippe. Grys, jade, verbrand rooi, oker, bruin. Opgetel deur 'n vriend se oom wat in meditasie op die strand geloop het. Gegee aan my nadat die oom gesterf het. Gestoor in 'n onyx boks. Ek het hulle vir tien jaar gehad. Hulle tyd is nou.
Ek werk in meditasie. Stil. Luister.
Ek werk in meditasie. Stil. Luister. Pels, vere, klip, strooi en gom. Ek vind 'n kam van my ouma, 'n pragtige goue hare kam met 'n klein pienk blom in sy middelpunt. Dit wil ook by die stuk aansluit.
Ek gooi die klippe op die visbak. 'N Pennie tuimel uit en skroef homself tussen die klippe. Die gedeelte wat uitstaan, lui: "In God, ons vertrou." Ek besluit om dit daar te hou.
Ek spandeer ure in stil meditasie om daaraan te werk. Die oog van 'n pouvere dek sy middelpunt. Ek voltooi die stuk en ek is bly. Sy titel kom na my toe. Dit is, "The Mandala of Being." Mandala - die sirkel wat alles verbind. Elke stukkie daarvan word in meditasie gedoen. Die versameling van die vere en klippe, die rangskikking van die materiaal op die visbak.
Ek is trots op dit. Ek wil dit wys. Ek wil dit op een van my mure sit. Ek hou dit op elke moontlike plek en dit lyk nie reg nie. Ek stop. Ek luister. Miskien is hierdie stuk bedoel vir iemand anders.
My vriend Debi, wat my die vere gegee het, sien dit. Sy val in die stuk - figuurlik, nie letterlik nie. Dit vat haar. Ek gee dit aan haar. Ek laat los.
Besluit by besluit, ek sien hoe my pad organies ontvou. Ten spyte van al die onsekerheid rondom my lewe se doel, loopbaan, finansies, verhoudings - en al die ander onsekerhede wat jou ouers wil hê, het jy net na hulle geluister en daardie staatsdiensposisie jare gelede geneem, so nou sou jy nie hê nie. om bekommerd te wees - hierdie pad lei my êrens.
Dit is my taak om te luister en te volg. Sal iemand my asseblief my roete meng? Ek stap in die huidige oomblik.
Stappe om geluk nou te maak!
1. As jy 'n probleem het, eet by 'n Chinese restaurant
Stel jou voor dat jy jou grootste probleem in 'n Chinese kos-afhaalkas krimp. Soms stel ek my voor dat kuierende ex-lovers in die boks kom krimp. Ek maak asof hulle munchkin-grootte is en hulle het bitter stemme. Selfs wanneer hulle skree: "Help. Laat my van hier af weg." Ek kan met meer fokus en gemak oor my dag gaan en weet dat alhoewel ek nog die situasie moet hanteer, dit nie meer groter is as ek nie.
2. Verken God maanligte as 'n sanitasie ingenieur
Wanneer probleme voortduur, vrot hulle. Iemand moet die vullis uitneem. Soms, God, Hoër Mags, of wat jy ookal wil hê, noem dit vir ons, om ons te verhoed om te los van wat ons nie meer nodig het nie - of ons wil of nie. Hierdie ingryping word dikwels beskou as 'n krisis, maar die bedoeling is altyd om ons iets te leer wat ons moet leer.
3. Asem deur jou neus en hang aan jou tone
Het jy al ooit opgemerk as jy in die middel van 'n groot lewensrisiko is, word 'n ander een gewoonlik daaraan gekoppel? Dan nog een en nog een, totdat jy krisisse vinniger vermenigvuldig as konyne? Op 'n stadium kan jy so oorweldig voel dat jy die bestaan ​​van God begin twyfel of dat as daar 'n God is, hierdie God regtig omgee vir jou. Glo.
4. Soms moet jy tyd, tyd (met vriendskap van my vriend, Kristan Leatherman) gee.
Tydens moeilike tye kan jy voel dat jy dit nie gaan maak nie. As jy voel of jy binne sterf of dit raak so erg, voel jy dat jy die planeet verlaat, hou aan. 'N Deel van jou is dood - dit is die goeie nuus. Sommige ou deel van jouself vertrek sodat 'n nuwe, meer bemagtigde en gelukkiger deel kan verskyn.
Crappy to Happy: klein stappe tot groot geluk nou!
deur Randy Peyser.
Wat as u geluk niks met die buite-omstandighede van u lewe te doen het nie? Wat as dit iets is wat jy net elke keer meer en meer begin voel het, ongeag jou daaglikse drama? "Die skrywer en kunstenaar Randy Peyser stel hierdie vrae in haar eerste boek, Crappy to Happy. Met vet verhaal, transformerende humor en haar handtekening" komiese ingrepe ", bied Peyser 'n verskeidenheid persoonlike verhale oor hoe sy 'n groter geluk in haar eie lewe geskep het. Sy deel leidrade vir die bereiking van 'n plek van egtheid, ''n gelukkiger nou'. Geplaas in vyf dele, Crappy to Happy help ons om te leer om wees getrou aan onsself, bestuur die uitdagings van die lewe, verhaal verhoudings, ontwikkel 'n geestelike lewe en gee aan ander.
Randy Peyser is die voormalige hoofredakteur van Catalyst, 'n nasionale tydskrif vir die nuwe era. Sy het 'n een-vrou-vertoning in San Francisco met die naam Crappy to Happy, waartydens sy bevind dat sy deur die 'Thought Police' gearresteer is omdat sy 'n gevangene van haar eie gedagtes is, 'The Wheel of Faulting' draai en die 'Chakra-Chanting' dans. -Cha-Cha. "
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Selfhelp > Van Crappy to Happy in vier maklike stappe