Junie | 2016 | Tannie Frannie
Vir Toeka-Tokkel: Verandering
25 Saterdag Jun 2016
Die klein wysvingertjie vee en tik rats oor die slimfoonskerm terwyl die reuse-TV 'n kinderreeks uitbasuin. Soms sit sy met selfvertroue voor my rekenaar en stop sommer die video as sy moeg is daarvoor. Sy is net twee jaar en amper agt maandjies oud, maar die digitale wêreld hou vir haar geen huiwering in nie. Ouma sien uit na die dag wanneer sy van konsultant sal kan verander, want haar huidige een is nie lank- en sagmoedig genoeg nie…
My mammie het soms gesê dat haar geslag geweldig baie veranderings beleef het, maar ek dink myne oortref dit. Ons het nog lesings met die hand afgeskryf. Eksamentyd het die wit blaaie in jou notaboek verwytend herinner aan jou versuim om lesings wat gebunk is in te haal, want jy was te lui vir al daai skryfwerk en daar was nog nie soiets soos 'n fotokopieerder nie.
Toe ek huis toe is om kinders groot te maak, was die rekenaar in die biblioteek die enigste een op die kampus. Terug in 'n werksomgewing, agt jaar later, het jong kollegas gekla dat hulle 'n eie rekenaar nodig het; nog 'n paar jaar later het elkeen 'n rekenaarskerm op sy lessenaar gehad, met die groot blikbreinkas netjies onder die tafel geberg. As ons naweke wou werk, het ons met inspanning so 'n kas kar toe gedra en Maandagoggend weer teruggedra. Die rekenaarafdeling het kursusse aangebied en ons is in die wondere van e-pos en sagte kopie ingelyf. Uiteindelik het elkeen 'n skootrekenaar gehad, waarmee mens op 'n vliegtuig kon klim en die hele land vol kon reis.
Die uwe is in 'n mate gedigitaliseer, maar nie ten volle nie. Van my tydgenote verkies nog pen en papier as hulle wil skryf; ek verkies die rekenaar. Van my tydgenote sit egter ewe byderwets met 'n elektroniese boekleser in die hand, terwyl ek nog 'n papierboek verkies. (Dit kan natuurlik ook wees as gevolg van die feit dat die kinders nie my geskenkskimpe vang nie…) Ek het maar onlangs eers die basiese waarhede van Facebook onder die knie gekry, terwyl Twitter en Instagram vir my 'n geslote boek is (by wyse van spreke).
Stadig maar seker kom ek agter dat webwerwe geduldig is en mens nie sommer afgooi as jy nie on-mid-del-lik op hulle aanwysings reageer nie. Maar o, allawêreld, die een ding waarmee ek 'n stryd het, is wagwoorde en gebruikersname… Dan skrabbel ek in my laai om die voosgevatte notaboekie op te diep en slaak ek 'n sug van verligting oor die betroubaarheid van papier…
Blogs IS belangrik!
≈ 46 Kommentaar
Daar kom ek toe nou-die-dag op hoogs onvleiende definisies van 'n blog af. Ek gaan nie aanhaal nie, dis regtig onverkwiklik (ken julle daai nuttige woord?)
Daar is ook al 'n Afrikaanse ekwivalent vir "blog" voorgestel wat my skuins laat opkyk het, nl. "spogblad". Spog ek op my blog? Ja, Tina het my al betrap dat ek, soos sy dit tong-in-die-kies genoem het, "fyn spog" – maar regtig brag? O toggie, ek hoop nie so nie! Ek's dus maar dankbaar dat die volksmond die leenwoord "blog" aanvaar het.
Mense wat nog in die hoofstroom van die lewe spartel en kosbare tydjies moet afknyp om hier te skryf en te lees, besef dalk nie hoe belangrik die blogs vir iemand met meer ledige ure kan wees nie. Die lewe is mos alewig óf te veel, óf te min. Een van die dae begin ek my kleinseuntjie oppas, dan sal julle heelwat minder van my hoor, maar die afgelope maande, toe ek 'n vyfde wiel aan die wa was omdat my liewe skoondogter nog met kraamverlof was, was die skryf en lees en gesels hier vir my soos 'n reddingsboei.
Vanoggend sien ek 'n kommentaar wat ek jare gelede neergeskryf het, toe ek nog op LitNet geblog het. Ek het vertel van 'n volmaan op my verjaarsdag en gewonder hoeveel volmane ek nog hier op aarde sou kon geniet. 'n Interessante blogger met die skuilnaam Verskriklik het geantwoord:
Moet nie wonder oor die mane nie. Hulle sal vir hulself sorg net soos die liewe mooiheid van die lewe vir jou sal sorg.
Profetiese woorde! Waar is Verskriklik nou? En die ander LitNet-bloggers wat vir my soveel beteken het: Maryna, wat spesiaal strand toe gery het om vir my 'n foto te gaan neem van die woorde van Psalm 23, op 'n rots langs die see geverf: die Here is my Herder; Die borrels in my brein, wat haar reis na volwassenheid met ons gedeel het; Joanna, wat die smart van 'n gestremde kleinkind moes verwerk; Celeste, wat Kaapstad en haar wedervaringe daar so helder en vaardig geteken het… Ek verlang na hulle, ek wonder hoe dit met hulle gaan.
Daarom is ek so dankbaar teenoor julle almal wat hier kom kuier – die oud-LitNetters en die WordPressers wat ek hier ontmoet het. Dankie, dankie – en doe zo voort!
Sometimes I'm both the fight and flight type of person. When it comes to others, count on me to fight. But when it comes to my own pain, you'll usually see me headed toward I-85. So, I learned the art of leaning into time and space. I put them on a pedestal and just knew that…
Vir Toeka-Tokkel: eetgoed, toe en nou
Sy staan by die stoof, besig om die wortelrepies in botter en suiker te roer sodat dit kan karamelliseer: my pa se ma, my ouma Susan. Ek wens ek het haar beter geken, maar ek was lief vir haar. Daar is 'n kiekie van 'n groot vrou met vlegsels netjies om haar kop vasgesteek en 'n kleinkind op die arm… Vandag nog, as daardie soetwortels so taaierig blink braai in die pan, is dit my huldeblyk aan haar.
My mammie was 'n beroepsvrou, 'n toegewyde, gedrewe onderwyseres. Kos was vir haar 'n nodige lastigheid, wat goeie brandstof vir ander aktiwiteite moes verskaf. Terwyl die huisvrouens rondom ons vroegmiddag reeds geurige aandetes begin berei het, het ons reeds na skool die stoompot se inhoud verorber: vleis en aartappels onderin en drie soorte groente in die driehoekpotjies bo-op. Ons het dikwels vis-en-tjips geëet – dit was destyds die enigste beskikbare wegneemete. Sondae het my pa ons na 'n inrykafee geneem, waar ons 'n "mixed grill" (die Afrikaanse "allegaartjie" het nooit juis inslag gevind nie) kon bestel, en pienk melkskommels vir my en my boetie. Vandag se wye aanbod van kitskos sou vir ons gesin – en veral vir my arme ma! – 'n wonderlike uitkoms gewees het.
Pampoen met broodblokkies, in die oond gebak tot 'n goudbruin stroperige heerlikheid, laat my aan my vriendin Helena se mammie dink. Sondagmiddagete, met stowevleis en groenbone-met-aartappels, was spesiale bederf vir 'n woonstelbewoner.
O, die Sondagmiddae op my skoonma se stoep! Al ses kinders met hulle aanhangsels vergader om 'n lang gedekte tafel wat kreun onder die kos (twee soorte vleis, brosgebakte aartappels, soet ertjies met 'n bietjie vlapoeier in die sousie, gebraaide patats, twee soorte slaai… en dan nog gebakte poeding met vla).
Die naaste wat ons deesdae aan 'n spesiale Sondagmiddagete kom, is 'n braai. Vir karnivore is dit 'n heerlikheid, die ander konsentreer maar op die lekker braaibroodjies met kaas, tamatie en uie. Aandetes is 'n haastige affêre – ai, ek is dankbaar, dog teëgeëet aan pasta.
Soms kry ek nog kans om outydse kos te kook, iets waarvoor ek lief is. Ek versink in rustigheid en slof-slof salig in die kombuis rond. Ongelukkig het die hond my boerekosresepteboek opgevreet…