Straf vir kinders: Danie Brink verduidelik - Jou Gesin | Solidariteit WêreldJou Gesin | Solidariteit Wêreld
Tuis › Artikels › Straf vir kinders: Danie Brink verduidelik
Straf is die logiese gevolge van verkeerde keuses en dade.
Só omskryf dr. Danie Brink, besturende direkteur van die Skoleondersteuningsentrum (SOS), hierdie konsep. "Wanneer ons instruksies aan kinders by die skool of by die huis gee en hulle kies om verkeerd te kies of op te tree, dan moet hulle gestraf word. Elke keer wanneer kinders verkeerd kies, is straf gepas. Straf is egter nie venynig of liefdeloos nie, maar ons skuld dit aan ons kinders anders skep ons vir hulle 'n kunsmatige wêreld waarin alles reg is."
Die konstitusionele hof het onlangs besluit dat lyfstraf by die huis taboe is, maar daar is ander maniere waarop straf, oftewel dissipline, steeds doeltreffend toegepas kan word. "Daar is vier ander wettige opsies oor vir ouers en kinders om te straf. Jy kan voorregte weerhou (soos TV kyk), jy kan hulle isoleer, jy kan vir hulle werkies gee om te doen of jy kan ook die natuurlike gevolge van hul verkeerde dade met hulle laat gebeur."
Volgens Brink hang die proporsionaliteit van die straf ook af van die ouderdom van die kind. "Ek gaan byvoorbeeld nie vir my vyfjarige seun Daniël dieselfde werk gee as vir my 12-jarige seun Johan nie, maar Daniël en kleiner kinders kan almal op al hierdie maniere gestraf word.
"Mens neig (langtand) om met ouer kinders bietjie meer terug te staan en toe te laat dat die natuurlike gevolge van hul verkeerde keuses op hulle neerdaal. As my kind byvoorbeeld nie sy fiets bêre nie en dit word gesteel, het die natuurlike gevolge sy gang geloop. Ek hoef hom nie daarna weer te straf nie."
Brink sê straf met kleiner kinders is moeiliker en meer kunsmatig. "Mens moet kunsmatig isoleer, kunsmatig werkies gee of kunsmatig voorregte weerhou. Die werk wat ons vir hulle as straf gee, moet dinge wees bo en behalwe die gewone dagtakies wat hulle veronderstel is om te doen. Dit moet iets ekstra wees."
Die straf van ouer en jonger kinders verskil bloot in intensiteit en proporsionaliteit en nie in die vorme daarvan nie. "Al vier metodes kan by jong en ouer kinders toegepas word. 'n Groter kind kan byvoorbeeld twee ure se isolasie hanteer, terwyl kleiner kinders net 'n halfuur kan hanteer. Ek moet net byvoeg dat vir die straf om doeltreffend te wees, dit ongemaklik en sleg moet wees. Mens hoef nie té kindgesentreerd te wees en hulle jammer te kry nie. Straf hoef nie altyd konstruktief te wees nie en dit moet gedrag regstel."
Al vier soorte strawwe moet só konsekwent en doeltreffend wees dat dit werk en daarom is daar nie 'n eerste straf en laaste uitweg nie. "Jy moet eerstekeer-gehoorsaamheid by jou kind kweek. Enige oortreding of verkeerde keuses kan op een van die vier maniere gestraf word. Die proporsionaliteit sal uiteraard wissel met groter oortredings wat swaarder strawwe verg en meer geringes wat minder erge straf vereis."
Hoe het straf met die jare verander? "Ons het in die ou tyd baie meer pak gekry en ons kon ook pak gee. Ek is beslis 'n voorstander van Bybelse tugtiging in die liefde van 'n huishouding, maar by skole het dit helaas 'n laaste uitweg geword. Daar is dus al gedreig en gekerm en nou word die kind geslaan op 'n manier wat nie verdedigbaar is nie. In die huis is dit kultureel oorgedra van ons ouers af en dit is hoe ons geleer is om dit te doen en dit was ook nie noodwendig goed nie, want dit is ook 'n laaste uitweg.
" 'n Kulturele manier van pakgee eindig by 16 of 17 jaar oud en ons het almal toe nog pak gekry. As ons egter eerstekeer-gehoorsaamheid eis en Bybelse tugtiging toepas, dan eindig dit by vyf of ses jaar want hulle is al mooi in lyn. Dan kan jy ook afskaal na die ander vier maniere sodat kinders van 12, 13 en 14 die ander vier maniere ervaar as die logiese gevolge van hul dade."