Êrens het ek die wysheid gekry om te weet dat my grootste kans om hom terug te kry is nie deur hom te oorlaai met aandag en liefde nie. Hoe harder ek probeer het, hoe verder het hy weggedryf. My beste kans om hom terug te kry was om self eers te herstel en myself te vind in die proses. Ek moes leer om ‘n bietjie kil te raak, gelukkig te wees en hom te laat wonder oor my geluk. ‘n Bietjie onaantasbaar te raak en grense te stel. Die koffiedrink wanneer hy die kinders kom haal het moes stop, hy moes die kinders buite die huis kry. Ons kon nie meer saam na die kinders se goed gaan nie, al het my hart gehunker na die saamwees en my vel fisies gepyn as ek naby hom is. Ek kon nie herstel as ek nie van hom fisies skei nie. Dit was ook heeltemal te verwarrend vir die kinders. Dit het hulle hoop gegee. Daardie hunkering, yearning in engels, het my mal gemaak. Ek kon eers begin rou toe ons geskei is. Voor dit was die hoop te sterk. Ek het tot die oomblik van ons egskeiding gehoop hy sê vir my ons moet dit los, dit was ‘n fout. Hy het nie en ek moes dit aanvaar. Ek het gebid dat die Here sý hart verander, maar mý hart moes eers verander voor ek die Here se hand in ons situasie kon sien. Selfs toe hy terugkeer na die Here moes ek aanvaar dat hy nie noodwendig na my toe gaan terugkeer nie. Ek moes met my hele hart glo dat die Here in beheer is en dat Hy vir ons sal sorg.
Hoekom bring ek hierdie nou op? Die oomblik in die skeihof en dit wat dit voorafgegaan het is iets wat ek niemand toewens nie en dis ook iets wat ek nooit ooit weer wil oorhê nie. Ons trou weer en terwyl ek hierdie troue reël onthou ek die wonder van ons eerste troue. Sy gesig toe hy my gesien het. Ons kon nie ophou om aan mekaar te vat en na mekaar te kyk terwyl die predikant praat nie (dalk moes ons eerder geluister het na wat hy sê!) Ek kan soms nogsteeds nie glo dat dinge so skeef kon loop nie. Ons het so sterk konneksie gehad dat ek nooit gedink het so iets sal met ons gebeur nie. Hy was my hele wêreld. En dis die ding.
Dit gebeur so stilweg dat die uiteindelik besef dat jou verhouding in die moeilikheid is as ‘n verskriklike skok kom. Dit het vir my. Ons het dan nogsteeds tot laatnag gesels. Ons het saam dinge gedoen. Ons kon nogsteeds mekaar se gedagtes lees as ons pictionary speel. Ons het elke dag vir mekaar gesê dat ons lief is vir mekaar. Ek was swanger met ons derde kind. Op die oppervlak was alles goed. Daardie vanselfsprekende aanvaarding dat hierdie man vir altyd by my gaan wees het gemaak dat ek hom nie waardeer het nie. Ek het hom nie meer werklik raakgesien nie. Ek was eerstens ‘n ma, ‘n vriendin, ‘n bybelstudie bywoner en dan ‘n vrou vir my man. Elke saak het twee kante. Mens kan so maklik die skuld net op een persoon laai. Ek was net so skuldig aan die verbrokkeling van ons huwelik as hy. Ek het myself bitterlik verwyt dat ek kon toelaat dat hy so ‘n gewoonte raak dat ek hom nie eens meer raaksien nie.
As jy eers alles wat vir jou kosbaar is verloor het, kan jy nie anders as om die heeltyd bewustelik na maniere te soek om dit nie weer te laat gebeur nie. Skei is geweldadig seer. Dit bring ‘n seer in jou kinders se hart in wat aaklig is om te aanskou. Die ergste ding van dit is, is dat jy as ouer vir hulle pyn verantwoordelik is. Dit laai ‘n las op jou skouers wat met tye te swaar is om te dra. Skei breek jou selfvertroue af, dit kneus die mense wat vir jou lief is en jou seer sien.
Ek kies hierdie man elke dag bewustelik as die persoon met wie ek my lewe deel. Al voel ek nie altyd lus nie. Ek kies om hom lief te hê vir altyd.
Ek is nie sy ma nie. Ek sal nooit weer alles vir hom doen en my afsloof tot op die punt dat hy net kan sit en niks doen nie. Hierdie mag vreemd en simpel klink, maar ek skep nie meer sy kos in nie. Ek pak nie sy tas as hy rêrens heen gaan niie. Ek bederf hom op ander maniere. Maniere wat nie net ‘n roetine raak en as vanselfsprekend aangeneem word nie.
Ons is nie mekaar se hele wêreld nie. Ek het ‘n lewe waarmee hy niks te doen het nie. Hy het ‘n lewe waarmee ek niks te doen het nie. Ons praat daaroor met mekaar en dit hou ons verhouding interessant. Hy gee vir my die ruimte om dinge te doen wat vir my lekker is en ek gee vir hom dieselfde ruimte. Ons lewe nie in mekaar se skaduwee nie. Ons het sonlig nodig om te groei. Ons doen soms dinge apart al is ons saam. Ons gun dit vir mekaar om drome te hê.
My kinders is my hart, maar hulle kom nie eerste nie. As my geliefde by die huis kom groet hy hulle en dan jaag ons hulle weg om te gaan speel. Die eerste halfuur is net ons s’n. Ons drink koffie op die stoep met ons voete op die muurtjie en praat oor ons dag. Dis ons tyd en weet jy wat? Hulle het gewoond geraak daaraan. As ons dit nie doen nie is daar partykeer net nie tyd om te praat nie en ons sien vrek baie uit na hierdie halfuur elke dag. Ons voel nie skuldig oor die kinders nie. Alles wat ons doen om ons verhouding sterk te hou bevoordeel die kinders in die lang duur.
Ek sal nooit weer dit as vanselfsprekend aanneem om saam met my geliefde wakker te word nie. Alleen slaap in die winter is verskriklik sleg. Alleen slaap en alleen wakker word was vir my verskriklik eensaam. Ek het kussings agter my rug ingedruk, maar dis om een of ander rede net nie dieselfde nie. Ek waardeer sy nabyheid meer as ooit vantevore.
Ek wys vir my geliefde dat ek trots is op hom. Ek probeer luister na dit wat hy vir my vertel. Hy hou nie altyd daarvan dat ek vir hom probeer raad gee nie. Soms wil hy hê dat ek net ‘n klankbord moet wees. Ons het al in die verlede baie hieroor vasgesit. Ek moes leer om partykeer net my mond te hou en luister. Dit kom ongelukkig vir die meeste vrouens (myself inkluis) nie natuurlik nie.
Ons lag saam. Ons vat mekaar nie altyd so ernstig op nie. Ons staan saam en ons raak baie minder kwaad vir mekaar as voorheen. Die lewe is te kort!
Ek is lief vir hom, elke aspek van hom. Altyd. Selfs wanneer hy grumpy is en vir almal grom. Selfs wanneer hy nie die vullissakke uitvat nie. Kan jy dit glo!
Ek vertrou hom om die beste vir ons gesin en ons verhouding te doen. Ek vertrou hom met my lewe en ek glo hom as hy sê hy is lief vir my. Wanneer jy deur ‘n egskeiding is is vertroue broos. Dit het ons lank gevat om op ‘n punt te kom waar die verlede in die verlede bly. Vandag is wat tel en die toekoms is waarna ons uitsien.
Hoe gebeur enige iets net? Ek is ‘n mens. Ek het beheer oor die keuses wat ek uitvoer. Niks gebeur vanself nie. Is jy ‘n mens?
Al is jy hoe ongelukkig. Al het jou vrou gewig opgetel na jou kinders se geboorte. Al het sy rekmerke oor haar maag wat padkaarte vorm van julle geskiedenis. Al verstaan sy jou klaarblyklik nie meer nie. Niks het jou die reg gegee om haar, jou vrou, so seer te maak nie.
Ek weet jy wil nou opspring en skree ‘Sy het ook nie haar deel gedoen nie. Hierdie is nie wat ek gedink het dit gaan wees nie. Sy is ook skuldig!’
En ja, dit is dalk so, maar jy is die een wat hierdie keuse gemaak het. Jy het gekies om die situasie so te hanteer. Jy is die een wat skuldig is aan egbreek.
Weet jy hoe voel dit as jou man vir jou sê hy is nie meer lief vir jou nie? Weet jy hoe vernietigend die nuus is? Hoe geweldadig die effek van daardie woorde is?
Die beste is dat elke egbreker dink sy situasie is uniek. Ek het gesprekke gehad met baie slagoffers van egbreek. Elke man dink sy gevoel vir die ander vrou is uniek. Dit het so reg gevoel. Rerig? As dit so reg gevoel het hoekom het jy nie al lankal jou vrou daarvan vertel nie? Hoekom het jy dit weggesteek? Weet jy dat Suid Afrika die land is met die hoogste egbreek syfer? (gaan google dit maar!) Hoe uniek kan jou situasie dan wees?
Die effekte van jou keuses is nie so uniek nie. As mense meer navorsing doen oor iets voor hulle dit doen sal die wêreld ‘n baie beter plek wees. Soos ek dit tik lag ek effens vir myself. Navorsing oor egbreek voor jy dit doen.. Miskien moet iemand so boek skryf!
Daar is baie effekte en navorsing wat deur baie geleerde mense gedoen is, maar die beste navorsing resultate is nie op papier en in joernale gepubliseer nie. Jy kan dit nie google nie. Dis gepubliseer in die lyne op mense se gesigte. Die geboë skouers van oorwonne mense. Die trane van kinders, die bed natmaak, die nagmerries, die agressie en die eindelose wense en gebede van mense wat nie meer die pyn van hule omstandighede kan aanvaar nie. Dis in die verlange sigbaar wat mense laat kwyn. Dis in die hulpeloosheid sigbaar van familie en vriende.
As ons dit kan regkry sal ons wêreld al klaar ñ beter plek wees. Hel, egskeiding is geweldadig seer, maar om ons kinders se seer erger te maak, dít is soos om jou kinders vir die wolwe te gooi. Dít is wat maak dat hulle liefde en aanvaarding op ander plekke soek. Dit is wat maak dat hulle verwerping ervaar. Dít is wat maak dat hulle nie vir jou vertel as daar iets by hulle ander ouer gebeur wat hulle seermaak nie.
Ek weet. Ek was daar. My pyn was my dogters se pyn. Hulle pyn was my hel. Dankie Here dat ek en hulle Pappa gekies het om hulle veiligheid en geluk eerste te stel. Dit was soms moeilik, (BAIE moeilik..)maar ons liefde vir hulle en ons respek vir mekaar as hulle ouers het oorwin. Met genade en bonatuurlike krag van die Here af. Soos ons middelste dogtertjie gesê het.. ‘Pappa het geskuif, maar julle is nog lief vir mekaar’ Dis hoe hulle dit ervaar het.
Ek haal dit uit op jou. Sê dinge wat my skaam maak. Ek vermy oogkontak en vlug selfsugtig weg van jou af. Ek weet ek is verkeerd, maar kan dit nie help nie. Ek is terug in die verlede. Ek voel weer die seer. Jy is vanoggend die vyand. Ek wil jou slaan, ek wil jou blameer, maar ek het nie die moed om eerlik te wees nie.
Ek was bang vir Kersfees. Daar was geen afwagting nie. Geen opgewondenheid nie. Dit was ‘n dag wat my met angs gevul het.
Wat doen my eksman vir Kersfees? Gaan hy dit alleen spandeer of saam met haar? Wat gaan hy vir haar koop? (simpel, maar ek is immers ‘n vrou!). As hy dit alleen spandeer gaan hy hartseer wees? Ek kon dit nie verduur om aan hom te dink alleen en hartseer nie, maar ek wou ook nie hê dat hy saam met haar moet wees nie.
Op die dag bedien hulle amper 2000 mense met kos vir ‘n week, klere vir die gesin en speelgoed vir die kinders.
Ek wou beleef dat ek baie rede het vir dankbaarheid. Ek wou my kinders hierby betrek en het hulle saam gevat.
Ek was skaars daar toe my foon lui. Dit was my eksman. Ek het onmiddelik aan sy stem gehoor dat hy kwaad is vir my. Ek het dadelik vir hom gesê dat hierdie dag, hierdie oomblik, moeilik genoeg is vir my en dat ek nie met hom wil praat nie. Hy het egter aangehou. Hy het my aangespreek omdat ek ‘n bybelvers op sy facebook blad gepost het. Dit het Flossie glo ontstel en dit bemoeilik sy verhouding met haar, want dit laat haar onseker voel.
‘Hoor jy jouself?’ ‘n oktaaf hoër ‘Hoor jy die Flerrie?’ (ek is seker ek het ‘n minder vleiende woord gebruik)
Ek het soos ‘n robot pakkies begin aangee vir die strome mense. Soos die dag aangaan het die woede my verlaat en het hartseer het van my besit geneem. Ek het dolleeg gevoel.