Giovanni Boccaccio was 'n Italiaanse digter en geleerde, wat die beste onthou word as outeur van die verhale in die Decamerone. Saam met Petrarch het hy die fondasie gelê vir die humanisme van die Renaissance, en die literatuur van die volkstaal opgehef tot op die vlak van die antieke klassieke literatuur.
Terwyl die temas van ridderlikheid en liefde van hierdie verhale lank reeds bekend was in die kringe van die hof, het Boccaccio hulle verryk met die vrugte van sy eie akute waarnemings van die werklike lewe. Hy het gepoog om die verhale op 'n edele en illustêre wyse voor te hou deur die vertoning van 'n retoriese ornament, ten einde sy Italiaans waardig te maak in terme van die vergelyking daarmee met die monumente van Latynse literatuur. Dit was ook Boccaccio wat die ottava rima tot literêre edelheid verhef het, welke die versmeter van die populêre minstrele was, wat weldra die karakteristieke voertuig van die Italiaanse verskuns sou word.
Van baie meer belang as amptelike eerbewyse is Boccaccio se eerste ontmoeting met Petrarch in Florence in 1350. Die ontmoeting het gehelp om 'n beslissende verandering in Boccaccio se letterkundige werk te berde te bring. Boccaccio het die ouer man vereer en eerbiedig as sy meester; en Petrarch het homself bewys as 'n serene berader waarop altyd staat gemaak kon word en wat altyd van hulp was, asook 'n hulpvaardige en betroubare helper. Saam het hulle, deur die uitruiling van boeke, nuus en idees, die fondasie gelê vir die humanistiese herowering van die antieke wêreld.
Na die Decameron; ten opsigte waarvan Petrarch in onkunde gebly het tot die laaste jare van sy lewe; het Boccaccio niks in Italiaans geskryf behalwe die Il Corbaccio, (1354–55-'n satire op 'n weduwee wat hom verwerp het) ;sy laat skrywes op Dante, en miskien hier en daar 'n liriek nie. Hy het instede daarvan homself gewend tot Latyn en homself toegewy aan humanistiese studies eerder as aan verbeeldingryke werk of poëtiese skeppingswerk.
Die ontmoeting met Petrarch was egter nie die enigste oorsaak van die verandering in Boccaccio se skryfwerk nie. 'n Premature of voortydige verswakking van sy fisiese kragte en ook teleurstellings wat die liefde betref mag ook bygedra het daartoe. Sulke gebeure sou verduidelik waarom Boccaccio, wat voorheen altyd met lof oor vroue en liefde geskryf het, skielik die erge misoginistiese skrywe Corbaccio geskryf het en toe sy aandag en genialiteit aan ander sake begin bestee het. Daar is verdermeer tekens dat hy miskien aan godsdienstige twyfel begin ly het.
Petrarch beskryf hoe die Kartaagse monnik, Pietro Petrone op sy sterfbed in 1362 'n ander Kartaginiër, Gioacchino Ciani ,gestuur het om Boccaccio te oortuig om sy wêreldse studies te verwerp; en dit was Petrarch wat Boccaccio daarvan weerhou het om sy werke te verbrand en sy biblioteek te verkoop. So vroeg as 1360 was Boccaccio se leefwyse beskou as net asketies genoeg ten einde die taak van die pastorale verpleging van siele in 'n katedraal aan hom toe te vertrou. Hy het baie jare vroeër mindere ordes geneem, met miskien ten eerste die hoop om voordele daaruit te verkry.