Ernst Röhm - Geskiedenis Podcasts - 2021
Ernst Röhm, die seun van 'n spoorwegamptenaar, is op 28 November 1887 in Ingolstadt, Beiere, gebore.
Röhm het later gekla dat sy pa oorheersend en hard was. In sy herinneringe onthou hy dat 'van my kinderdae af net een gedagte en wens was - om 'n soldaat te wees'. (1)
Röhm het in 1906 by die Duitse leër aangesluit en twee jaar later het hy die rang van luitenant bereik. Hy word beskryf as 'n "fanatiese, eenvoudiggesinde swashbuckler" -soldaat en by die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog was hy 'n kommandant van die kompanie. (2)
Op 2 Junie 1916 is Röhm ernstig gewond tydens 'n aanval op Thiamont, deel van die vestingsgordel by Verdun. Hy was "lewenslank ontsier, sy vel vir ewig gekenmerk deur die tekens van sy militêre roeping". (3)
Die joernalis, Konrad Heiden, het later berig: "Drie keer gewond in die oorlog keer hy elke keer terug na die voorkant. Die helfte van sy neus is weggeskiet, 'n koeëlgat in sy wang; kort, stewig, aan flarde geskiet en pleister, was hy die uiterlike beeld van 'n vryskutkaptein. Hy was meer 'n soldaat as 'n offisier. In sy memoires veroordeel hy die lafhartigheid, sensualiteit en ander ondeugdes van baie kamerade; sy onthullings was amper verraad teen sy eie klas. " (4)
Aan die einde van die oorlog het Röhm die rang van kaptein bereik. Hy is aangewys as distriksbevel VII in München. Röhm het sterk geglo dat weermagoffisiere by die politiek betrokke moet raak. Onder sy invloed is die leër se spesiale intelligensie -afdeling gestig om 'n wakende oog te hou oor die vele politieke groepe wat na die oorlog gevorm is. (5) Soos hy in sy herinneringe uitgewys het, was ek as soldaat "nie bereid om my reg op politieke denke en optrede binne die perke wat my militêre plig toelaat, prys te gee nie, en ek het dit ten volle benut." (6)
Aan die einde van die oorlog was linkse sosialiste in Beiere, waar Kurt Eisner, die leier van die Independent Socialist Party, 'n koalisieregering saam met die Sosiaal-Demokratiese Party gevorm het. Eisner word op 21 Februarie 1919 deur Anton Graf von Arco auf Valley vermoor. Daar word beweer dat voordat hy Eisner vermoor het, gesê het: "Eisner is 'n Bolsjewist, 'n Jood; hy is nie Duits nie, hy voel nie Duits nie, hy ondermyn alle patriotiese gedagtes en gevoelens. Hy is 'n verraaier van hierdie land. " (7)
Röhm het gereël dat regse opponente van die koalisieregering wapens en ammunisie van die weermag ontvang. Hy het later geskryf: "Aangesien ek 'n onvolwasse en goddelose man is, wil oorlog en onrus meer as 'n goeie burgerlike orde wees." Dit het ingesluit om hulp te verleen aan kolonel Franz Epp, die leier van die Freikorps in Beiere. (8)
Op 7 Maart 1919 ontmoet Röhm Adolf Hitler: 'Daar ontmoet hy in 'n atmosfeer van ontheemde fanatisme 'n veteraan van die Frans-Duitse front, 'n bleek en lomp man met 'n blik van verheffing in sy oë, afgevuur deur nasionalistiese passie en visioenêre ambisie, 'n magnetiese redenaar wat in kort, skerp sarsies gepraat het. " Hitler het later daaraan herinner dat hulle die aand deurgebring het "in 'n kelder waar ons ons brein verslaan het om die revolusionêre beweging te bekamp". Daar word geglo dat Hitler daardie nag gewerf is as 'n spioen en informant oor linkse organisasies. (9)
William L. Shirer, die skrywer van Die opkoms en ondergang van die Derde Ryk (1964) het aangevoer: "Hy (Röhm) was 'n stewige, bulnekige, varkoog-professionele soldaat ... met 'n aanvoeling vir politiek en 'n natuurlike vermoë as organiseerder. Soos Hitler was hy in besit van 'n brandende haat vir die demokratiese Republiek en die 'November-misdadigers' wat hy daarvoor verantwoordelik gehou het. Sy doel was om 'n sterk nasionalistiese Duitsland te herskep en hy het saam met Hitler geglo dat dit slegs deur 'n party op grond van die laer klasse gedoen kon word, waaruit hy self gekom het, anders as die meeste gewone leërs. ' (10)
Hans Mend, wat daardie jaar saam met Hitler in München deurgebring het, beweer later: "Hitler ... het aanhoudende pogings aangewend om 'n senior pos by die Kommuniste te verkry, maar hy kon nie by die München -direktoraat van die Kommunistiese Party ingaan nie, hoewel hy hom voordoen as 'n ultra -radikale. Aangesien hy onmiddellik 'n senior party -pos aangevra het wat hom van die behoefte aan werk - sy ewigdurende doel - sou onthef het, wantrou die kommuniste hom ondanks sy dodelike haat teenoor alle eienaars van eiendom. " (11)
Ernst Röhm het gereël dat kolonel Franz Epp 'n geheime kaswapen ontvang. Friedrich Ebert, die president van Duitsland, het uiteindelik gereël dat 30.000 Freikorps, onder bevel van generaal Burghard von Oven, die sosialistiese regering in München omverwerp. Hulle het die stad binnegegaan op 1 Mei 1919 en in die volgende twee dae het die Freikorps die Rooi Wagte maklik verslaan. (12)
Allan Mitchell, die skrywer van Revolusie in Beiere (1965), het daarop gewys: "Weerstand is vinnig en genadeloos gebreek. Manne wat gevind is met die dra van gewere is sonder verhoor en dikwels sonder twyfel geskiet. Die onverantwoordelike brutaliteit van die Freikorps het sporadies voortgeduur gedurende die volgende paar dae, terwyl politieke gevangenes geneem, geslaan en soms uitgevoer. " Na raming is 700 mans en vroue gevang en tereggestel. "(13)
Adolf Hitler is saam met ander soldate in München gearresteer en daarvan beskuldig dat hy 'n sosialis is. Honderde sosialiste is sonder verhoor tereggestel, maar Hitler kon hulle oortuig dat hy 'n teenstander van die regime was. Dit lyk amper seker dat Ernst Röhm gedurende hierdie tydperk gehelp het om hom te beskerm. Hitler het vrywillig gehelp om soldate te identifiseer wat die Sosialistiese Republiek ondersteun het.
Op 30 Mei 1919 is majoor Karl Mayr aangestel as hoof van die Departement van Onderwys en Propaganda. Hy het aansienlike fondse gekry om 'n span agente of informante op te stel en 'n reeks opvoedkundige kursusse te organiseer om geselekteerde offisiere en mans in 'korrekte' politieke en ideologiese denke op te lei. Mayr het ook die mag gekry om 'patriotiese' partytjies, publikasies en organisasies te finansier. Kaptein Röhm was een van diegene wat by hierdie eenheid aangesluit het. (14)
Röhm het Mayr vertel van die vermoëns van Hitler. Op 5 Junie 1919 begin Hitler 'n kursus oor politieke opvoeding aan die Universiteit van München wat deur Mayr gereël is. Hitler het kursusse met die titel "Duitse geskiedenis sedert die reformasie", "Die politieke geskiedenis van die oorlog", "Sosialisme in teorie en praktyk", "ons ekonomiese situasie en vredesomstandighede" en "Die verband tussen binnelandse en buitelandse beleid" bygewoon. (15)
Die hoofdoel was om sy politieke filosofie van die weermag te bevorder en om die invloed van die Russiese rewolusie op die Duitse soldate te bekamp. Sprekers was Gottfried Feder en Karl Alexander von Müller. Tydens een van Müller se lesings was Hitler betrokke by 'n passievolle debat met 'n ander student oor Jode. Müller was beïndruk met Hitler se bydrae en het aan Mayr gesê dat hy 'retoriese talent' het.
In September 1919 word Hitler deur die hoof van die politieke departement beveel om 'n vergadering van die Duitse Arbeidersparty (GWP) by te woon. Die Duitse leër, wat deur Anton Drexler, Hermann Esser, Gottfried Feder en Dietrich Eckart gevorm is, was bekommerd dat dit 'n linkse revolusionêre groep was. (16)
Hitler aangeteken in Mein Kampf (1925): "Toe ek die aand in die gastekamer van die voormalige Sternecker Brau (Star Corner) aankom ... vind ek ongeveer 20–25 mense teenwoordig, waarvan die meeste tot die laer klasse behoort. Die tema van Feder se lesing was alreeds bekend aan my; want ek het dit in die lesingskursus gehoor ... Daarom kon ek my aandag vestig op die bestudering van die samelewing self. Die indruk wat dit op my gemaak het, was nie goed of sleg nie. van die vele nuwe samelewings wat op daardie tydstip gevorm is. In daardie dae het almal 'n oproep gevoel om 'n nuwe party te stig wanneer hy ontevrede was met die verloop van die gebeure en vertroue verloor het in al die bestaande partye. assosiasies het oral opgeskiet, om net so vinnig te verdwyn, sonder om effek uit te oefen of enigsins geraas te maak. " (17)
Hitler het ontdek dat die party se politieke idees soortgelyk was aan sy eie. Hy het Drexler se Duitse nasionalisme en antisemitisme goedgekeur, maar was nie onder die indruk van wat hy tydens die vergadering gesien het nie. Hitler was op die punt om te vertrek toe 'n man in die gehoor die logika van Feder se toespraak oor Beiere begin bevraagteken. Hitler het by die bespreking aangesluit en 'n hartstogtelike aanval op die man gedoen wat hy as die 'professor' beskryf het. Drexler was beïndruk met Hitler en het vir hom 'n boekie gegee wat hom aanmoedig om by die GWP aan te sluit. Met die titel My Political Awakening, beskryf dit sy doel om 'n politieke party te bou wat gebaseer is op die behoeftes van die werkersklas, maar wat anders as die Sosiaal-Demokratiese Party (SDP) of die Duitse Kommunistiese Party (KPD) sterk nasionalisties sou wees . (18)
"In sy (Feder) boekie beskryf hy hoe sy gedagtes die boeie van die Marxistiese en vakbondfraseologie afgewerp het, en dat hy teruggekeer het na die nasionalistiese ideale. Die pamflet het my aandag verseker toe ek begin lees, en ek het dit tot die einde met belangstelling gelees. Die proses wat hier beskryf is, was soortgelyk aan die wat ek tien jaar tevore in my eie geval beleef het. Onbewustelik het my eie ervarings weer in my gedagtes begin roer. Gedurende daardie dag het my gedagtes verskeie kere teruggekeer na wat ek gelees het; maar ek het uiteindelik besluit om nie meer aandag aan die saak te gee nie. " (19)
Drexler was beïndruk met Hitler se vermoëns as redenaar en nooi hom uit om by die partytjie aan te sluit. Hitler het gesê: "Ek het nie geweet of ek kwaad of gelag moes word nie. Ek was nie van plan om by 'n klaargemaakte partytjie aan te sluit nie, maar wou een van my eie vind. Wat hulle van my gevra het, was aanmatigend en het geen rede nie . " Hitler word egter deur sy bevelvoerder, kaptein Karl Mayr, aangespoor om aan te sluit. Röhm het ook 'n lid van die GWP geword. Röhm het, net soos Mayr, toegang tot die weermag se politieke fonds en kon van die geld na die GWP oorplaas. (20)
Ernst Röhm het 'n belangrike figuur in die GWP geword. Volgens Konrad Heiden, 'n joernalis wat die GWP ondersoek het: "Röhm was die geheime hoof van 'n groep moordenaars. Vir sy arsenaal het hy mans sonder die minste kwaad laat vermoor. In sy onopvallende posisie het hy vier jaar lank in Beiere gebly, in die geheim om 'n leër op te bou ... Hy moeg nooit om die kommuniste en hul militêre kwaliteite te prys nie. Sodra hy hom in sy geselskap gehad het, verseker hy ons dat hy die rooiste kommunis in vier weke in 'n gloeiende nasionalis kan verander. " (21)
Röhm was 'n openlik gay man en word daarvan beskuldig dat hy sy mag in die GWP gebruik het om jong rekrute te lok. Joseph Goebbels, wat hoogs reaksionêre standpunte oor seksualiteit gehad het, het hierdie inligting later onder die aandag van Hitler gebring en was baie verbaas oor sy reaksie: "Naring! The Party should not be an Eldorado for homoseksuality. I will fight against with all my my krag. " (22)
In April 1920 verander die German Worker's Party (GWP) sy naam na die National Socialist German Workers Party (NSDAP). Hitler het sosialisme dus herdefinieer deur die woord 'nasionaal' voor dit te plaas. Hy beweer dat hy slegs ten gunste van gelykheid is vir diegene wat 'Duitse bloed' het. Jode en ander "vreemdelinge" sou hul burgerskap verloor, en immigrasie van nie-Duitsers moet tot 'n einde kom. Hitler word voorsitter van die nuwe party en Karl Harrer kry die eretitel, Reich -voorsitter. (23)
Op 24 Februarie 1921 het die NSDAP (later die bynaam die Nazi -party) 'n massa -byeenkoms gehou waar hy sy nuwe program aangekondig het. Die byeenkoms is bygewoon deur meer as 2 000 mense, 'n groot verbetering op die 25 mense wat tydens Hitler se eerste partytjievergadering was. Hitler het geweet dat die groei in die party hoofsaaklik te wyte was aan sy vaardighede as redenaar en in die herfs van 1921 daag hy Anton Drexler uit vir die leierskap van die party. (24)
Die NSDAP -komitee het berig: "Adolf Hitler ... beskou die tyd as ryp om verdeeldheid en skeuring in ons geledere te bring deur middel van die skaduryke mense agter hom, en sodoende die belange van die Jode en hul vriende te bevorder. Dit groei meer en meer duidelik dat sy doel eenvoudig is om die Nasionaal -Sosialistiese Party as 'n springplank vir sy eie immorele doeleindes te gebruik en die leiding te gryp om die Party op 'n sielkundige oomblik op 'n ander spoor te dwing. " (25)
Na kort weerstand aanvaar Drexler die onvermydelike, en Hitler word die nuwe leier van die Nazi -party. In September 1921 is Hitler drie maande tronk toe gestuur omdat hy deel was van 'n skare wat 'n mededingende politikus geslaan het. Toe Hitler vrygelaat is, stig hy sy eie privaat leër genaamd Sturm Abteilung (Stormafdeling). Die SA (ook bekend as stormtroopers of bruin hemde) het die opdrag gekry om die vergaderings van politieke teenstanders te ontwrig en Hitler teen wraakaanvalle te beskerm. Röhm het 'n belangrike rol gespeel in die werwing van hierdie mans, wat dikwels voormalige lede van die Freikorps was en aansienlike ervaring gehad het met die gebruik van geweld teen hul mededingers. (26)
Röhm se biograaf, Paul R. Maracin, het daarop gewys dat hy 'n belangrike rol gespeel het in die bewapening van die SA: 'Na die oorlog het die Duitse leër 'n groot arsenaal agtergelaat, en Röhm was een van verskeie offisiere wat saamgesweer het om die Die Duitse regering het die Geallieerdes belowe dat die gewere, ammunisie en voertuie pligsgetrou vernietig sal word, en volgens die vredesverdrag moes dit gedoen gewees het, maar in sommige gevalle (met die hulp van sommige geallieerde offisiere beheerkommissies), word hierdie wapens gebêre vir toekomstige gebruik en sal later aan lede van die Freikorps en die SA uitgereik word. En vir al sy toewyding as soldaat, was hy paradoksaal genoeg 'n persoon wat terloops gereël het vir die moord op informante wat probeer het om die verblyfplek van sy verborge arsenale te onthul. " (27)
In Februarie 1923 het Adolf Hitler met die hulp van Röhm onderhandelinge met die Patriotic Leagues in Beiere aangegaan. Dit sluit die Neder -Beierse Gevegsliga, Reich Banner, Patriotic League van München en Oberland Defense League in. 'N Gesamentlike komitee is gestig onder voorsitterskap van luitenant -kolonel Hermann Kriebel, die militêre leier van die Working Union of the Patriots Fighting Associations. In die volgende paar maande het Hitler en Rohm hard gewerk om soveel as moontlik van die ander regse groepe in te bring. (28)
Gustav Stresemann, van die Duitse National People's Party (DNVP), met die steun van die Sosiaal -Demokratiese Party, word in Augustus 1923 kanselier van Duitsland. Op 26 September kondig hy die besluit van die regering aan om die veldtog van passiewe verset in die die Ruhr onvoorwaardelik, en twee dae later is die verbod op herstelwerk aan Frankryk en België opgehef. Hy het ook die probleem van inflasie aangepak deur die Rentenbank te stig. (29)
Alan Bullock, die skrywer van Hitler: 'n studie in tirannie (1962) het daarop gewys: "Dit was 'n moedige en wyse besluit, bedoel as die voorlopige onderhandelinge vir 'n vreedsame skikking. Maar dit was ook die teken waarop die nasionaliste gewag het om 'n hernieude woede teen die regering op te wek." (30) Hitler het in München 'n toespraak gehou waarin hy Stresemann aanval, en toon "onderdanigheid teenoor die vyand, oorgawe aan die menswaardigheid van die Duitser, pasifistiese lafhartigheid, verdraagsaamheid teenoor elke onwaardigheid, bereidheid om tot alles in te stem totdat niks oorbly nie." (31)
Röhm, Adolf Hitler, Hermann Göring en Hermann Kriebel het op 25 September 'n vergadering gehad waar hulle bespreek het wat hulle moet doen. Hitler het aan die mans gesê dat dit tyd is om op te tree. Röhm stem in en bedank sy kommissie om sy volle steun aan die saak te gee. Hitler se eerste stap was om sy eie 15.000 Sturm Abteilung -manne gereed te stel. Die volgende dag het die Beierse kabinet 'n noodtoestand uitgeroep en Gustav von Kahr, een van die bekendste politici, met sterk regse neigings aangestel as staatskommissaris met diktatoriale magte. Kahr se eerste daad was om Hitler te verbied om vergaderings te hou. (32)
Generaal Hans von Seeckt het dit duidelik gemaak dat hy sou optree as Hitler probeer om die mag oor te neem. Soos William L. Shirer, die skrywer van Die opkoms en ondergang van die Derde Ryk (1964), het daarop gewys: "Hy het 'n duidelike waarskuwing aan Hitler en die gewapende ligas gerig dat enige opstand van hulle kant met geweld teëgestaan ​​sou word. Maar vir die Nazi -leier was dit te laat om terug te trek. Sy hondsdolheid volgelinge eis optrede. " (33)
Wilhelm Brückner, een van sy SA bevelvoerders, het hom aangemoedig om dadelik toe te slaan: "Die dag kom dat ek nie die manne kan terughou nie. As daar nou niks gebeur nie, sal hulle van ons af weghardloop." 'N Plan van aksie is voorgestel deur Alfred Rosenberg en Max Scheubner-Richter. Die twee mans stel Hitler en Röhm voor dat hulle op 4 November moet toeslaan tydens 'n militêre parade in die hartjie van München. Die idee was dat 'n paar honderd stormtroepe op straat moet saamtrek voordat die troepetroepe opdaag en dit met masjiengewere afsluit. Toe die SA egter aankom, het hulle ontdek dat die straat ten volle beskerm is deur 'n groot aantal goed bewapende polisie en die plan moet laat vaar word. Daar is toe besluit dat die putsch drie dae later sou plaasvind. (34)
Op 8 November 1923 het die Beierse regering 'n vergadering van ongeveer 3 000 amptenare gehou. Terwyl Gustav von Kahr, die premier van Beiere, 'n toespraak gehou het, het Adolf Hitler en 600 gewapende SA mans die gebou binnegegaan. Volgens Ernst Hanfstaengel: "Hitler het sy pad na die platform begin ploeg en die res van ons het agter hom aangeloop. Tabelle het omgeslaan met hul kanne bier. Onderweg het ons 'n majoor genaamd Mucksel, een van die hoofde van die intelligensie, verbygery. afdeling by die hoofkwartier van die weermag, wat sy pistool begin trek het toe hy Hitler sien nader kom, maar die lyfwag het hom met hulle s'n bedek en daar is nie geskiet nie. Hitler klim op 'n stoel en skiet 'n ronde na die plafon. " Hitler het toe aan die gehoor gesê: "Die nasionale rewolusie het uitgebreek! Die saal is gevul met 600 gewapende mans. Niemand mag weggaan nie. Die Beierse regering en die regering in Berlyn word hiermee afgesit. 'N Nuwe regering sal onmiddellik gevorm word . Die kaserne van die Reichswehr en die polisiekaserne is beset. Albei het na die swastika saamgedrom! " (35)
Met die verlaat van Hermann Göring en die SA om die 3 000 amptenare te bewaak, het Hitler Gustav von Kahr, Otto von Lossow, die bevelvoerder van die Beierse weermag en Hans von Seisser, die kommandant van die Beierse staatspolisie, na 'n aangrensende kamer geneem. Hitler het aan die mans gesê dat hy die nuwe leier van Duitsland sou word en het hulle poste in sy nuwe regering aangebied. Die drie mans was bewus daarvan dat dit 'n daad van hoogverraad sou wees, en was aanvanklik huiwerig om met hierdie aanbod in te stem. Adolf Hitler was woedend en dreig om hulle te skiet en dan selfmoord te pleeg: "Ek het drie koeëls vir julle, menere, en een vir my!" Hierna het die drie mans ingestem om ministers van die regering te word. (36)
Hitler het Max Scheubner-Richter na Ludwigshöhe gestuur om generaal Eric Ludendorff te gaan haal. Hy was aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog leier van die Duitse leër. Ludendorff het Hitler se bewering dat die oorlog nie deur die weermag verlore was nie, maar deur Jode, sosialiste, kommuniste en die Duitse regering aantreklik gevind en was 'n sterk voorstander van die Nazi -party. Volgens Alan Bullock, die skrywer van Hitler: 'n studie in tirannie (1962): "Hy (Ludendorff) was baie kwaad vir Hitler omdat hy 'n verrassing op hom gemaak het, en woedend oor die verdeling van ampte wat Hitler, nie Ludendorff, die diktator van Duitsland, gemaak het en hom onder bevel van 'n leër gelaat het Maar hy het homself onder beheer gehou: dit was 'n nasionale gebeurtenis, het hy gesê, en hy kon net die ander aanraai om saam te werk. " (37)
Terwyl Adolf Hitler regeringsministers aangestel het, het Ernst Röhm, onder leiding van 'n groep stormtroepe, die oorlogsministerie in beslag geneem en Rudolf Hess het die arrestasie van Jode en linkse politieke leiers in Beiere gereël. Hitler het nou beplan om op Berlyn te marsjeer en die nasionale regering te verwyder. Verbasend genoeg het Hitler nie gereël dat die Sturm Abteilung (SA) die beheer oor die radiostasies en die telegraafkantore neem nie. Dit het beteken dat die nasionale regering in Berlyn spoedig van Hitler se putsch gehoor het en bevele aan generaal Hans von Seeckt gegee het om dit te verpletter. (38)
Gustav von Kahr, Otto von Lossow en Hans von Seisser het daarin geslaag om te ontsnap en Von Kahr het 'n proklamasie uitgereik: "Die bedrog en volmaaktheid van ambisieuse kamerade het 'n betoging in belang van nasionale heropwekking omskep in 'n toneel van walglike geweld. Die verklarings het afgedwing van myself is generaal von Lossow en kolonel Seisser op die punt van die rewolwer nietig. Die Nasionaal -Sosialistiese Duitse Arbeidersparty, sowel as die vegligas Oberland en Reichskriegsflagge, word ontbind. " (39)
Die volgende dag het Adolf Hitler, Hermann Kriebel, Eric Ludendorff, Julius Steicher, Hermann Göring, Max Scheubner-Richter, Walter Hewell, Wilhelm Brückner en 3000 gewapende ondersteuners van die Nazi-party deur München opgeruk in 'n poging om saam met Röhm se magte by die Oorlogsbediening. By Odensplatz het hulle die pad gevind wat deur die München -polisie versper is. Wat daarna gebeur het, is in geskil. Een waarnemer het gesê dat Hitler die eerste skoot met sy rewolwer afgevuur het. 'N Ander getuie het gesê dit is Steicher terwyl ander beweer het dat die polisie voor die optoggangers in die grond geskiet het. (40)
William L. Shirer het aangevoer: "In elk geval is 'n skoot afgevuur en in die volgende oomblik klap 'n sarsie skote van beide kante af, wat in daardie oomblik die ondergang van Hitler se hoop uitspel. Scheubner-Richter val, dodelik gewond. Goering gaan met 'n ernstige wond in sy bobeen. Binne sestig sekondes het die skietery gestop, maar die straat was reeds besaai met gevalle lyke - sestien Nazi's en drie polisielede dood of sterwend, nog baie gewondes en die res, waaronder Hitler, wat die sypaadjie vasgeklem het om te red hulle lewens." (41)
Louis L. Snyder het later gesê: "Binne sekondes lê 16 Nazi's en 3 polisieman dood op die sypaadjie, en ander is gewond. Goering, wat deur die bobeen geskiet is, val op die grond. Hitler reageer spontaan as gevolg van sy opleiding as gestuurder tydens die Eerste Wêreldoorlog, het die sypaadjie outomaties getref toe hy die geweerskrik hoor. Omring deur kamerade, ontsnap hy in 'n motor wat naby staan. Ludendorff, wat reguit vorentoe staar, beweeg deur die geledere van die polisie, wat in 'n gebaar van respek vir die ou oorlogsheld, hulle gewere eenkant gedraai. " (42)
Hitler, wat sy skouer ontwrig het, verloor sy senuwees en hardloop na 'n motor in die omgewing. Alhoewel die polisie in getal was, het die Nazi's hul leier se voorbeeld gevolg en weggehardloop. Slegs Eric Ludendorff en sy adjudant loop verder na die polisie. Later sou Nazi -historici beweer dat die rede waarom Hitler die toneel so vinnig verlaat het, was omdat hy 'n beseerde jong seun na die plaaslike hospitaal moes jaag. (43)
Twee ure nadat Hitler se opmars deur die strate deur polisiekoeëls gestop en versprei is, het Röhm die nutteloosheid van die operasie besef, oorgegee en in hegtenis geneem. Röhm, Adolf Hitler, Eric Ludendorff, Wilhelm Frick, Wilhelm Brückner, Hermann Kriebel, Walter Hewell, Friedrich Weber en Ernst Pöhner is ook aangekla van hoogverraad. As hulle skuldig bevind word, kan hulle die doodstraf opgelê word. Die verhoor begin op 26 Februarie 1924. Die hofsaak het groot belangstelling geskep en dit is deur die wêreld se pers behandel. Hitler het besef dat dit 'n goeie geleentheid was om met 'n groot gehoor te praat. (44)
Franz Gürtner, die minister van justisie in Beiere, was 'n ou vriend en beskermer van Hitler en hy het gesorg dat hy goed behandel sou word in die hof: 'Hitler is toegelaat om so gereeld as moontlik te onderbreek, en kruisondervra getuies na willekeur en te eniger tyd en vir elke lengte namens hom spreek - sy openingsverklaring het vier uur geneem, maar dit was slegs die eerste van vele lang harangues. " (45)
Hitler het in die hof aangevoer: "Een ding was seker, Lossow, Kahr en Seisser het dieselfde doel as ons gehad - om ontslae te raak van die Rykse regering met sy huidige internasionale en parlementêre regering. As ons onderneming eintlik hoogverraad was, dan tydens Die hele tydperk moes Lossow, Kahr en Seisser saam met ons hoogverraad gepleeg het, want gedurende al die weke het ons van niks anders gepraat as die doelwitte waarvan ons nou beskuldig word nie .... Ek alleen dra die verantwoordelikheid, maar ek is nie 'n misdadiger nie. As ek vandag hier staan ​​as 'n revolusionêr, is dit 'n revolusionêr teen die rewolusie. Daar is nie iets soos hoogverraad teen die verraaiers van 1918 nie. " (46)
Op 1 April 1924 is die uitsprake aangekondig. Eric Ludendorff is vrygespreek. Hitler, Weber, Kriebel en Pöhner is skuldig bevind en is tot vyf jaar gevangenisstraf gevonnis. Röhm, hoewel hy skuldig bevind is, is vrygelaat en op proef gestel. Soos Ian Kershaw opgemerk het: "Selfs op die konserwatiewe regterkant in Beiere het die verloop van die verhoor en vonnisse verwondering en walging tot gevolg gehad. Wetlik was die vonnis skandelik. In die uitspraak van die vier is geen melding gemaak nie. polisieman wat deur die putskiste geskiet is; die roof van 14 605 miljard Marks is heeltemal afgespeel; die vernietiging van die kantore van die SPD -koerant Münchener Post en die neem van 'n aantal sosiaal -demokratiese stadsraadslede as gyselaars het Hitler nie die skuld gekry nie. "(47)
Hitler is na die Landsberg -kasteel in München gestuur om sy tronkstraf uit te dien. Hy is goed behandel en is toegelaat om in die kasteel te loop, sy eie klere te dra en geskenke te ontvang. Amptelik was daar beperkings op besoekers, maar dit was nie van toepassing op Hitler nie, en 'n bestendige stroom van vriende, partylede en joernaliste het lang tyd saam met hom deurgebring. Hy is selfs toegelaat om besoek te kry van sy Elsassiese hond. (48)
Ernst Röhm is vrygelaat op die dag toe hy skuldig bevind is. Soos die Duitse historikus, Rudolf Olden, daarop gewys het: "Die onvermoeide soldaat het dadelik weer begin op die punt waar hy gestop het: werf, boor en optogte hou ... Sy oortuiging bly soos dit altyd was: 'n soldaat het Röhm het nie verstaan ​​dat politiek, met ander woorde die leierskap van 'n nasie of 'n party, homogeen moet wees nie; hy het geglo in die noodsaaklikheid van dualisme, 'n duplisering van funksies. " (49)
Met die ander leiers in die tronk, het Röhm die belangrikste figuur in die Nazi -party geword. Volgens Kurt Ludecke werk hy nou baie nou saam met sy minnaar, Edmund Heines. "Baie van die mans met wie ek gepraat het, was ware condottieri (huursoldate) ... Byna sonder uitsondering hervat hulle die werk van Röhm gretig, maar te bly om weer besig te wees by die geheime militêre werk waarsonder hulle die lewe vermoeiend gevind het." (50)
Röhm, Alfred Rosenberg en Gregor Strasser, was angstig om deel te neem aan die nasionale en staatsverkiesings in die lente van 1924. Hitler, wat nie 'n Duitse burger was nie, is outomaties uitgesluit en het van die begin af alle parlementêre aktiwiteite as waardeloos aangeval en gevaarlik vir die onafhanklikheid van die beweging. Hitler is nou bekommerd oor die bedreiging van sy persoonlike posisie as leier van die Party as ander tot die Reichstag verkies word terwyl hy buite bly. Ondanks Hitler se opposisie, ondersteun deur Julius Steicher en Hermann Esser, het die Nazi -party goed gevaar in die verkiesings, met Strasser, Röhm, Gottfried Feder, Wilhelm Frick en Erich Ludendorff wat setels gewen het. (51)
Terwyl sy leier in die gevangenis was, het Röhm probeer om sy mag te vergroot. Hy skryf aan Ludendorff en stel voor dat die SA 'n belangriker rol in die party moet speel. "Die politieke en militêre bewegings is heeltemal onafhanklik van mekaar ... As huidige leier van die militêre beweging stel ek die eis dat die verdedigingsorganisasies gepaste verteenwoordiging in die parlementêre groep moet kry en dat hulle nie belemmer moet word in hul spesiale werk. " (52)
Röhm se biograaf, Paul R. Maracin, het daarop gewys dat hy na die verkiesing 'n skandaal beleef het wat ernstige politieke probleme veroorsaak het: "Hy het nou die moeilikste tydperk van sy lewe betree .... Gedurende 1924 het Röhm die verleentheid verduur dat hy sy tas en persoonlike papiere gesteel terwyl hy met twyfelagtige kennisse in 'n aaklige gedeelte van Berlyn saamgesels het; as gevolg van hierdie onoordeelkundigheid het sy homoseksuele neigings aan die polisie bekend geword. " (53)
In April 1925 kom Ernst Röhm in botsing met Adolf Hitler. Hy het gekla dat hy nie die "vleitrekkers" wat "gewetenloos ronddrom" kan verdra nie, sy ydelheid uitbuit, hom illusies voed en "geen woord van teenstrydigheid waag nie". Röhm besluit "om openlik met sy vriend te praat as 'n lojale kameraad". Hitler het sleg gereageer en die twee mans het 'n wrede argument gehad. Röhm het 'n brief aan Hitler geskryf waarin hy smeek dat die ou persoonlike vriendskap hervat moet word, maar Hitler het nie geantwoord nie. "So het die werklike skepper van Adolf Hitler geskei met sy wese wat te groot geword het en homself nog groter gedink het." (54)
Op 14 Februarie 1926 woon Röhm die Partykongres van Bamberg by, waar Adolf Hitler probeer het om hom tot die Nazi -party se program te vestig. Daar was 'n meningsbotsing tussen noordelike en suidelike leiers oor toekomstige beleid. Röhm, Gregor Strasser en Joseph Goebbels verteenwoordig die stedelike, sosialistiese, revolusionêre neiging, terwyl Gottfried Feder landelike, rassistiese en populistiese idees weerspieël. Op die konferensie het Hitler 'n toespraak van twee uur lank gehou, waar hy die sosialisme van Röhm, Goebbels en Strasser teengestaan ​​het. Hy het aangevoer dat die NSDAP nie kommunisties-geïnspireerde bewegings moet help nie. (55)
Goebbels was aanvanklik ontsteld oor die toespraak en het in sy dagboek opgemerk: "Ek voel verpletterd ... Hitler 'n reaksionêr? Verbasend lomp en onseker ... Italië en Engeland natuurlike bondgenote ... Kort bespreking. Strasser praat. Huiwerig, bewend, lomp , die goeie eerlike Strasser. God, hoe swak is ons wedstryd vir daardie varke ... Waarskynlik een van die grootste teleurstellings van my lewe. Ek glo nie meer ten volle in Hitler nie. " (56)
Goebbels en Strasser het uiteindelik hierdie argumente aanvaar en in ruil daarvoor het hulle promosie ontvang. Strasser is aangestel as propagandaleier van die NSDAP en Goebbels word Gauleiter van Berlyn. Röhm het dit egter duidelik gemaak dat hy steeds sy geloof in sosialisme behou. Gevolglik verwyder Hitler hom as leier van die Sturm Abteilung (SA) en vervang hy met Franz Pfeffer von Salomon.
Volgens Michael Burleigh, die skrywer van Die Derde Ryk: 'n Nuwe Geskiedenis (2001): "Franz Felix Pfeffer von Salomon ... brief was om sy strewe na kwasi-militêre status te kontroleer deur dit stewig te ondergeskik te stel aan die party se politieke en propagandadoelwitte. Die SA sou twee funksies verrig: om teenstanders tydens verkiesings op te ruim. , 'n praktyk wat Hitler oorkant die Atlantiese Oseaan bewonder het en die Nazi -teenwoordigheid op straat bevestig het. " Hitler skryf aan Pfeffer: "Ons moet die marxisme leer dat die toekomstige meester van die strate Nasionaal -Sosialisme is, net soos dit eendag 'n meester van die staat sal wees." (57)
Paul R. Maracin beweer dat Röhm hierdie ontslag baie sleg opgevat het. "Röhm ... onttrek hom aan die politieke lewe en misluk jammerlik in sy pogings om homself te onderhou. Hy dryf rond, werk 'n kort tydjie by 'n masjienfabriek, word 'n boekverkoper en dwing sy homoseksuele vriende op vir voedsel. burgerlik, hy was heeltemal uit sy element ... Feitlik arm, het hy in die laagste kringe rondbeweeg en geassosieer met die verswakking van die sosiale laag .... In 1928 versoen hy kortliks met Hitler en reis deur Duitsland en hernu kontakte met aktiewe diens van die Reichswehr-offisiere as gesant van die partyhoof. Na nog 'n geskil met Hitler verlaat hy skielik Duitsland na Suid-Amerika en aanvaar die pos van militêre adviseur van die Boliviaanse leër as luitenant-kolonel. Van Bolivia stuur hy onbedagsaam briewe aan vriende in Duitsland waarin hy die gebrek aan begrip vir homoseksuele in daardie verre land ontken het. Sommige van die briewe wat aan dr Karl-Gunther Heimsoth gerig is, val in die hande van koerantjoernaliste en word w ide-verspreide publisiteit. " (58)
Alan Bullock, die skrywer van Hitler: 'n studie in tirannie (1962) het aangevoer dat Pfeffer net so moeilik geword het as wat Röhm was. "Ongeag watter stappe Hitler geneem het, het die SA egter steeds sy eie onafhanklike koers gevolg. Pfeffer was net so hardnekkig soos Röhm oor die standpunt dat die militêre leierskap op gelyke voet met die politieke leierskap moet wees. Hy wou nie erken nie Hitler se reg om bevele aan sy Stormtroops te gee. Solank die SA gewerf is uit die voormalige diens en die oud-Freikorps-manne wat tot dusver sy amptenare sowel as sy geledere voorsien het, moes Hitler hierdie toedrag van sake verdra. " (59)
Op 2 September 1930 onthef Hitler Franz Pfeffer von Salomon van sy bevel. Hitler het tydelike leierskap van die Sturmabteilung aangeneem, maar het besluit om Röhm te vergewe vir onoordeelkundighede in die verlede. 'N Telegram is van München na La Paz gestuur. Teen die einde van 1930 het Röhm na sy geboorteland Duitsland teruggekeer, en in Januarie 1931 is hy aangewys as stafhoof van die SA. Soos 'n historikus, Toby Thacker, egter daarop wys, het Hitler terselfdertyd onderhandel met Röhm se vyande, nyweraars en leiers van die Duitse leër. (60) In net meer as 'n jaar het Röhm die SA uitgebrei van 70,000 tot 170,000 lede. (61)
Karl Ernst was 'n aantreklike jong man en hy trek die aandag van Ernst Röhm, wat hom by sy intieme kring van jong mans gevoeg het. Op 4 April 1931 bevorder Röhm Karl Ernst tot die pos van opperste Sturmabteilung (SA) leier van Berlyn. Die jaar daarna het Röhm gereël dat Ernst tot die Reichstag verkies word. Later word hy SS-Gruppenführer (luitenant-generaal) en was verbonde aan die opperste leierskap van die nasionale SA. (62)
In die lente van 1931 ontvang die kantoor van die Berlynse staatsadvokaat 'n wenk oor Ernst Röhm se seksuele gedrag. Dit kom waarskynlik van een van sy vyande in die Nazi -party. Hulle het 'n ondersoek na Röhm begin vir "onnatuurlike oortredings", maar dit is uiteindelik beëindig weens gebrek aan bewyse. Joseph Goebbels, het nou begin om stories oor Röhm te versprei in die hoop om hom ontslaan te kry. Toe hy ontdek wat aan die gang is, begin Röhm gerugte oor Goebbels se verhouding met Magda Quandt. Hy het voorgestel dat hy 'minder in Magda belangstel as in haar jong seun'. (63)
Adolf Hitler het geweier om Röhm af te dank en het steeds die bruin hemde gebruik om vergaderings wat deur die Duitse Kommunistiese Party (KPD) en die Sosiaal-Demokratiese Party (SDP) gehou is, te verbreek. Teen 1932 was daar bykans 2 miljoen lede van die SA en hulle het maklik die "slag van die strate teen die kommuniste" gewen. (64)
Duitse joernaliste het voortgegaan om Röhm se seksuele aktiwiteite te ondersoek. Helmut Klotz, 'n voormalige lid van die Nazi Party, maar nou 'n ondersteuner van die SDP, publiseer 'n pamflet, The Röhm Case, waar hy bewys lewer dat Röhm 'n homoseksueel is. Hy het daarop gewys dat Hitler die "kastrasie van homoseksuele" voorstaan, maar "kaptein Röhm ... bly in sy posisie as leier van jongmense." (65)
Die SDP het 300 000 eksemplare van hierdie pamflet laat publiseer en 'n groot aantal is aan senior amptenare, beamptes, pastore, onderwysers, dokters, prokureurs en joernaliste gestuur. Die verhaal is deur koerante opgeneem en daar verskyn verskeie verhale oor hoe Röhm jong mans in die SA verlei. Op 12 Mei 1932, in die voorportaal van die Reichstag, het 'n groep Nazi -afgevaardigdes, onder leiding van Edmund Heines, Klotz verslaan. Die polisie is ontbied en vier van die Nazi's is in hegtenis geneem. (66) Die buitelandse pers het steeds berigte oor die leier van die SA berig. Tydskrif het gesê dat die hele Duitsland weet van hierdie "gulsige, sensuele, proplose gesig van ... Ernst Röhm" en "sy bulagtige geselsies met vroulike jongmanne". (67)
Toe Hitler in 1933 kanselier word, het Ernst Röhm 'n toespraak gelewer waarin hy verklaar: "'n Geweldige oorwinning is behaal. Maar nie 'n absolute oorwinning nie! Die SA en die SS sal nie duld dat die Duitse revolusie gaan slaap en verraai word aan die half- nie ter wille van die SA en SS nie, maar ter wille van Duitsland. Vir die SA is die laaste gewapende mag van die nasie, die laaste verdediging teen kommunisme. As die Duitse revolusie deur die reaksionêre opposisie vernietig word onbevoegdheid, of luiheid, sal die Duitse volk in wanhoop verval en 'n maklike prooi wees vir die bloedbesmeerde waansin uit die dieptes van Asië. As hierdie burgerlike eenvoudiges dink dat die nasionale rewolusie al te lank geduur het, is ons dit eens eens Dit is eintlik hoog tyd dat die nasionale rewolusie stop en die Nasionaal -Sosialistiese word. Of hulle nou daarvan hou of nie, ons sal met ons voortgaan - as hulle uiteindelik verstaan ​​waaroor dit gaan - met hulle; as hulle nie wil nie - sonder hulle; en indien nodig - teen hulle. "
Teen 1934 blyk dit dat Hitler volledige beheer oor Nazi -Duitsland het, maar soos die meeste diktators was hy voortdurend bang dat hy deur ander wat hom mag wil verdryf, verdryf word. Albert Speer het daarop gewys: "Na 1933 het daar vinnig verskillende mededingende faksies gevorm wat uiteenlopende standpunte gehad het, mekaar bespied en minagtend gehou het. 'N Mengsel van smaad en afkeer het die heersende stemming in die party geword. Elke nuwe hoogwaardigheidsbekleër het vinnig versamel 'n kring van intieme om hom. So verbind Himmler byna uitsluitlik met sy SS -aanhangers, van wie hy op ongekwalifiseerde respek kon reken ... Terwyl 'n intellektuele Goebbels neerkyk op die kru filistyne van die voorste groep in München, wat van hul kant gemaak het Göring het nie die München -Filistyne of Goebbels vir hom as aristokraties genoeg geag nie en het daarom alle sosiale verhoudings met hulle vermy; terwyl Himmler, gevul met die elitistiese missionêre ywer van die SS, veel beter was as al die ander. " (68)
Hitler was veral bang vir Röhm en het hom nie 'n pos in sy regering gegee nie. Röhm het by Herman Rauschning gekla: "Adolf is 'n varke ... Hy skakel nou eers met die reaksionarisse. Sy ou vriende is nie goed genoeg vir hom nie. Hy word vriendelik met die Oos -Pruisiese generaals. Hulle is nou sy makkers ... Is ons revolusionêre of is dit nie? Die generaals is baie ou fogies. Hulle sal nooit 'n nuwe idee hê nie ... ek weet nie waar hy sy revolusionêre gees vandaan gaan kry nie. Hulle is dieselfde ou kluite. , en hulle sal beslis die volgende oorlog verloor. " (69)
Nyweraars soos Albert Voegler, Gustav Krupp, Alfried Krupp, Fritz Thyssen en Emile Kirdorf, wat die geld vir die Nazi -oorwinning verskaf het, was ontevrede met Röhm se sosialistiese sienings oor die ekonomie en sy bewerings dat die werklike rewolusie nog moet plaasvind. Walther Funk het berig dat Hjalmar Schacht en sy vriende in groot ondernemings bekommerd was dat die Nazi's 'radikale ekonomiese eksperimente' sou begin. (70)
Generaal Werner von Blomberg, Hitler se minister van oorlog, en Walther von Reichenau, hoof skakelbeampte tussen die Duitse leër en die Nazi -party, raak toenemend bekommerd oor die groeiende mag van Ernst Röhm en die Sturmabteilung (SA). Hulle was bang dat die SA die gewone weermag probeer absorbeer op dieselfde manier as wat die SS die politieke polisie oorgeneem het. (71) Reichenau is bekommerd oor 'n brief wat hy van Röhm ontvang het: "Ek beskou die Reichswehr nou slegs as 'n opleidingskool vir die Duitse volk. Oorlogsvoering, en dus ook mobilisering, is in die toekoms die taak van die SA. " (72)
Baie mense in die party het die feit dat Röhm en baie ander leiers van die SA, insluitend sy adjunk, Edmund Heines, homoseksuele mense afgekeur het. Konrad Heiden, 'n Duitse joernalis wat hierdie gerugte ondersoek het, het later beweer dat Heines in die middel van hierdie homoseksuele ring was. "Die perversie was wydverspreid in die geheime moordenaars se leër van die naoorlogse tydperk, en sy toegewydes het ontken dat dit 'n perversie was. Hulle was trots, het hulself as 'anders as die ander' beskou, wat beter beteken." (73)
Hitler het hom egter toegelaat om in sy pos voort te gaan. Volgens Ernst Hanfstaengel was Hitler gedurende hierdie tydperk bang vir Röhm omdat Karl Ernst inligting oor die seksualiteit van die leier gehad het: 'Ernst, 'n ander homoseksuele SA -beampte, het in die vroeë 1930's laat deurskemer dat 'n paar woorde sou volstaan ​​het om Hitler stil te maak as hy kla oor Röhm se gedrag. " (74)
Hermann Göring, Joseph Goebbels en Heinrich Himmler was almal bekommerd oor die groeiende mag van Röhm, wat steeds toesprake gehou het ten gunste van sosialisme. Soos Peter Padfield uitgewys het, het die Sturmabteilung (SA) "nou 'n enorme, heterogene en oor die algemeen ontevrede leër van vier miljoen, die oorerflike leierskap van die weermag, die Junker -grondeienaars, die burokrasie en die swaar nyweraars bedreig" met praatjies van 'n tweede revolusie. (75)
Göring het aan Rudolf Diels, die hoof van die Gestapo, voorgestel dat hy te na aan Röhm was. "Ek waarsku jou, Diels, jy kan nie aan weerskante van die heining sit nie." Göring het Diels beveel om 'n ondersoek na Röhm en die SA te doen. Hy het teruggegee met besonderhede oor homoseksuele ringe wat fokus op Röhm en ander SA leiers, en oor hul korrupsie van Hitler -jeuglede. Göring het by Diels gekla: "Hierdie hele camarilla rondom stafhoof Röhm is deur en deur korrup. Die SA is die pasaangeër in al hierdie vuilheid (in die Hitler -jeugbeweging). U moet dit deegliker ondersoek." (76)
Diels het sy verslag in Januarie 1934 aan Adolf Hitler voorgelê tydens sy terugtog in Obersalzberg. Diels het inligting verskaf dat Röhm saam met Gregor Strasser en Kurt von Schleicher saamgesweer het teen die regering. Daar word ook voorgestel dat Röhm 12 miljoen mark deur die Franse betaal is om die Nazi -regering omver te werp. (77) Hitler was woedend en het gesê dat "dit onbegryplik is dat Strasser en Schleicher, hierdie aartsverraaiers, tot vandag toe oorleef het." Nadat die vergadering geëindig het, het Göring hom tot Diels gewend en gesê: "U verstaan ​​wat die Führer wil hê? Hierdie drie moet verdwyn en baie gou." (78) Hy het bygevoeg dat Strasser "selfmoord kan pleeg - hy is tog 'n apteker". (79)
Richard Overy beweer dat beide Strasser en Von Schleicher polities onaktief was en geen bedreiging vir Hitler inhou nie. (80) Peter Stachura, die skrywer van Gregor Strasser en die opkoms van Nazisme (1983) is van mening dat Strasser getrou 'n geskrewe belofte aan Hitler gehou het dat hy die politiek sou verloën, sy voormalige politieke medewerkers sou vermy en alles moontlik sou doen om gerugte dat hy betrokke was by 'n sameswering te ontken. (81)
In Februarie 1934 het Hitler 'n ontmoeting gehad met groepskaptein Frederick Winterbotham. Hitler het vir hom gesê dat daar slegs drie groot moondhede in die wêreld moet wees, die Britse ryk, die Amerikaanse ryk en die toekomstige Duitse ryk. 'Al wat ons vra, is dat Brittanje tevrede moet wees om na haar ryk om te sien en nie in te meng met Duitsland se uitbreidingsplanne nie.' Daarna gaan hy verder oor die onderwerp Kommunisme. 'Hy het opgestaan ​​en asof hy 'n heel ander persoonlikheid was, het hy 'n hoë staccato-stem begin skree ... Hy het geskreeu en teen die kommuniste gekraak. Daar is later bespiegel dat Hitler Brittanje laat weet het dat hy van plan was om die linkse van die Nazi-party te suiwer. (82)
Heinrich Himmler en Karl Wolff het einde April by Ernst Röhm by die SA hoofkwartier gaan kuier. Volgens Wolff het hy "Röhm gesmeek om hom te distansieer van sy bose metgeselle, wie se verlore lewe, alkoholiese oordrywe, vandalisme en homoseksuele klieke die hele beweging in oneer bring". Hy sê toe met klam oë: "moet my nie die las dra om my mense teen u te laat optree nie". Röhm, ook met trane in sy oë, bedank sy ou kameraad dat hy hom hierdie waarskuwing gegee het. (83)
Op 4 Junie 1934 het Hitler 'n vyf uur lange ontmoeting met Röhm gehou. Volgens Hitler se verslag het hy aan Röhm gesê dat hy gehoor het dat "sekere gewetenslose elemente 'n nasionalisties-bolsjewistiese rewolusie voorberei, wat slegs tot ellende wat onbeskryflik kan lei, kan lei". Hitler het Röhm ingelig dat sommige mense vermoed dat hy die leier is van 'n groep wat "die kommunistiese paradys van die toekoms prys, wat in werklikheid slegs tot 'n stryd om die hel sou lei". (84)
Na die vergadering het Röhm aan vriende gesê dat hy oortuig is dat hy op Hitler kan staatmaak om sy kant te neem teen 'die here met uniforms en monokels'. (85) Louis L. Snyder voer aan dat Hitler in werklikheid besluit het om sy steun aan Röhm se vyande te gee: "Hitler het later beweer dat sy vertroude vriend Röhm 'n sameswering aangegaan het om die politieke mag oor te neem. Die Führer het gesê, moontlik deur een van Röhm se jaloerse kollegas, dat Röhm van plan was om die SA te gebruik om 'n sosialistiese staat tot stand te bring ... Hitler het tot sy finale besluit gekom om die sosialistiese element in die party uit te skakel. " (86)
Op 11 Junie 1934 het Hjalmar Schacht 'n privaat ontmoeting gehad met die goewerneur van die Bank van Engeland, sy persoonlike vriend en sakevennoot, Montagu Norman. Beide mans was lede van die Anglo-German Fellowship-groep en het 'n 'fundamentele afkeer' van die 'Franse, Rooms-Katolieke, Jode' gedeel. (87) Schacht het aan Norman gesê dat daar geen 'tweede revolusie' sou plaasvind nie en dat die SA op die punt staan ​​om gesuiwer te word. (88)
Heinrich Himmler, Reinhard Heydrich, Hermann Göring en Theodore Eicke het daaraan gewerk om 'n lys op te stel van mense wat uitgeskakel sou word. Dit was bekend as die 'Reich List of Unwanted Persons'. (89) Die lys bevat Ernst Röhm, Edmund Heines, Karl Ernst, Hans Erwin von Spreti en Julius Uhl van die SA, Gregor Strasser, Kurt von Schleicher, Hitler se voorganger as kanselier, Gustav von Kahr, wat die Beer Hall Putsch in 1923 verpletter het. , Herbert von Bose en Edgar Jung, twee mans wat vir Franz von Papen en Fritz Gerlich gewerk het, 'n joernalis wat die dood van Hitler se niggie, Geli Raubal, ondersoek het. (90)
Ook op die lys was Erich Klausener, die president van die Katolieke Aksie -beweging, wat toesprake teen Hitler gehou het. Daar is gevrees dat hy 'n sterk opvolging uit die Katolieke Kerk opbou. Op 24 Junie 1934 het Klausener 'n byeenkoms by die Hoppegarten -renbaan gereël, waar hy hom uitgespreek het teen politieke onderdrukking voor 'n gehoor van 60 000. (91)
Op die aand van 28 Junie 1934 bel Hitler Röhm om 'n konferensie van die SA leierskap by die Hanselbauer Hotel in Bad Wiesse te belê, twee dae later. "Die oproep het die dubbele doel gehad om die SA leiers op 'n uitweg te versamel en Röhm gerus te stel dat, ondanks die gerugte dat hul onderlinge kompakte veilig was. Röhm het ongetwyfeld verwag dat die gesprek sou fokus op die radikale verandering van die regering in sy guns belowe vir die herfs. " (92)
Die volgende dag het Hitler 'n ontmoeting met Joseph Goebbels gehou. Hy het aan hom gesê dat hy besluit het om teen Röhm en die SA op te tree. Hitler het gevoel dat hy nie die risiko kan waag om "te breek met die konserwatiewe elemente van die middelklas in die Reichswehr, die nywerheid en die staatsdiens nie". Deur Röhm uit te skakel, kan hy duidelik maak dat hy die idee van 'n 'sosialistiese revolusie' verwerp. Alhoewel hy nie saamstem met die besluit nie, het Goebbels besluit om hom nie uit te spreek teen "Operation Humingbird" as hy ook uitgeskakel word nie. (93)
Op 29 Junie trou Karl Ernst en soos hy van plan was om op wittebrood te gaan en kon dus nie die SA vergadering in die Hanselbauer Hotel bywoon nie. Ernst Röhm en Hermann Göring het albei die troue bygewoon. (94) Later die dag het hy die Berlynse SA gewaarsku dat hy gerugte gehoor het dat daar 'n gevaar is vir 'n putsch teen Hitler deur die regses van die party. (95)
Omstreeks 6.30 die oggend van 30 Junie het Hitler in 'n vloot motors vol gewapende Schutzstaffel (SS) mans by die hotel aangekom. (96) Erich Kempka, Hitler se chauffeur, was getuie van wat gebeur het: "Hitler het alleen in Röhm se slaapkamer ingekom met 'n sweep in sy hand. Agter hom was twee speurders met pistole gereed. Hy spoeg die woorde uit; Röhm, u word gearresteer. Röhm se dokter kom uit 'n kamer en tot ons verbasing het hy sy vrou by hom. Ek hoor hoe Lutze vir Hitler 'n goeie woord vir hom inbring. Dan loop Hitler na hom toe, groet hom, skud die hand met sy vrou en vra hulle om die hotel te verlaat; dit is nie 'n aangename plek vir hulle om op daardie dag te bly nie. Nou kom die bus. Die SA leiers word vinnig uit die waskamer gehaal en onder polisiebewaking by Röhm verbygeloop. Röhm kyk hartseer op uit sy koffie en waai melancholies na hulle. Uiteindelik word ook Röhm uit die hotel gelei. Hy loop verby Hitler met sy geboë kop, heeltemal apaties. "(97)
Edmund Heines is saam met sy chauffeur in die bed gevind en ander SA mans is in 'n kompromie -situasie gevind. Heines en sy kêrel is uitgesleep en op die pad geskiet. (98) Joseph Goebbels het gekla oor die "opstandige, byna naarsende tonele". (99) By die treinstasie in München het die SA leiers begin aankom. Toe hulle uit die inkomende treine klim, is hulle deur SS -troepe in hegtenis geneem. Na raming is ongeveer 200 senior SA beamptes gedurende die dag in hegtenis geneem. Almal is na die Stadelheim -gevangenis geneem. (100)
Een van Röhm se kêrels, Karl Ernst, en die hoof van die SA in Berlyn, was pas getroud en het saam met sy bruid na Bremen gery om op 'n wittebrood in Madeira op 'n skip te klim. Sy motor is ingehaal deur die gewapende man van Schutzstaffel (SS), wat op die motor geskiet het en sy vrou en sy chauffeur gewond het. Ernst is teruggeneem na die SS -hoofkwartier en later die dag tereggestel. (101)
'N Groot aantal van die SA offisiere is geskiet sodra hulle gevang is, maar Adolf Hitler het besluit om Röhm te verskoon vanweë sy dienste aan die beweging. Na baie druk van Göring en Himmler het Hitler egter ingestem dat Röhm moet sterf. Himmler het Theodor Eicke beveel om die taak uit te voer. Eicke en sy adjudant, Michael Lippert, het na die Stadelheim -gevangenis in München gereis, waar Röhm aangehou is. Eicke het 'n pistool op 'n tafel in Röhm se sel neergesit en vir hom gesê dat hy 10 minute het om die wapen te gebruik om homself dood te maak. Röhm antwoord: "As Adolf my wil doodmaak, laat hom die vuil werk doen." (102)
Volgens Paul R. Maracin, die skrywer van Die nag van die lang messe: agt-en-veertig uur wat die geskiedenis van die wêreld verander het (2004): "Tien minute later verskyn die SS-offisiere Michael Lippert en Theodor Eicke, en toe die verbitterde veteraan van verdun uitdagend in die middel van die sel gestroop tot by die middel staan, het die twee SS-offisiere deur sy liggaam geteister rewolwerkoeëls. " Eicke het later beweer dat Röhm op die vloer geval het en 'Mein Führer' kreun. (103)
Joseph Goebbels skryf in sy dagboek: "Die teregstellings is amper klaar. Nog 'n paar is nodig. Dit is moeilik, maar noodsaaklik ... Dit is moeilik, maar moet nie vermy word nie. Daar moet tien jaar vrede wees. Die hele middag met die Führer. Ek kan hom nie met rus laat nie. Hy ly baie, maar is swaar. Die doodsvonnisse word met die grootste erns ontvang. Altesaam ongeveer 60. " (104)
Tydskrif berig dat die mans tereggestel is as gevolg van 'n konflik tussen die SS en SA. Daar word beweer dat Hermann Göring en Gustav Krupp by die komplot betrokke was. Dit het berig dat "Röhm die volgende dag deur 'n vuurpeloton in die rug geskiet is". Die tydskrif het ook berig dat die Nazi -regering daarop aangedring het dat Herbert von Bose selfmoord gepleeg het "totdat dit nie meer weggesteek kon word dat sy dood as gevolg van ses koeëls was nie". (105)
Goebbels het die Nazi -verslag oor die teregstellings op 10 Julie uitgesaai. Hy bedank die Duitse pers omdat hy 'met lofwaardige selfdissipline en regverdigheid by die regering staan' en beskuldig die buitelandse pers daarvan dat hulle valse verslae uitgereik het om verwarring te veroorsaak. Hy het gesê dat hierdie koerante en tydskrifte tydens die Eerste Wêreldoorlog betrokke was by 'n "veldtog van leuens" wat hy vergelyk met die "veldtog vir gruweldade wat teen Duitsland gevoer is". (106)
Hitler het 'n toespraak gehou waarin hy verklaar dat hy optree as 'die opperregter van die Duitse Volk' en hierdie geweld gebruik het 'om 'n rewolusie te voorkom'. 'N Terugwerkende wet is uitgevaardig om die moorde te legitimeer. Die Duitse regbank het nie betoog oor die gebruik van die wet om moord te wettig nie. Hierdie gebeure het egter 'n groot impak op die buitewêreld gehad: "Die moord op 30 Junie en daaropvolgende dae was ook 'n belangrike oomblik in die geskiedenis van die Nazi -beweging. Voor die mense van Duitsland en die buitewêreld was die leiers van die party is geopenbaar as berekenende moordenaars. " (107)
Dit is nie bekend hoeveel mense vermoor is tussen 30 Junie en 2 Julie, toe Hitler die moorde afgelas het nie. Hitler het tot 76 toegelaat, maar die werklike getal is waarskynlik nader aan 200 of 250. "Liggame is weke daarna in veld en bos gevind en lêers van petisies van familielede van die vermiste het maande lank aktief gebly. Wat seker blyk, is dat minder as die helfte SA beamptes. " (108)
Herman Rauschning het aangevoer dat die teregstelling van die leiers van die SA getoon het dat Hitler van mening was dat die Duitse leër geen werklike bedreiging vir sy regering inhou nie: "Hulle het hul wens gekry: Röhm is verwyder. Die onafhanklikheid van die Reichswehr is verseker. Dit was genoeg Hulle het die reg voorbehou om 'n spesiale ondersoek te doen na die skietery van die twee generaals, von Schleicher, die voormalige Rykskanselier en von Bredow. Sosialistiese juk om deur te gaan. Sonder politieke insig, onseker en wankelend in alles behalwe hul militêre roeping, was hulle angstig om so vinnig as moontlik terug te keer na geordende en gereelde aktiwiteite. Hierdie mislukking van die hoë amptenare en offisiere, en ook van die groot industriële en landboubelange, was simptomaties van hul verdere houding. Hulle was nie meer in staat tot staatsmanlike optrede nie. In elke krisis sou hulle weer in die opposisie wees , maar sou altyd terugdeins voor die laaste stap, die omverwerping van die regime. " (109)
Hitler het aan Albert Speer gesê wat by Bad Wiesse gebeur het: "Hitler was baie opgewonde en, soos ek tot vandag toe glo, innerlik oortuig dat hy deur 'n groot gevaar gekom het. Hy beskryf telkens hoe hy hom in die Hotel Hanselmayer ingedwing het in Wiessee - om nie te vergeet in die vertelling om sy moed te toon nie: Ons was onbewapen, stel ons voor en weet nie of die varke gewapende wagte teen ons kan gebruik nie. Die homoseksuele atmosfeer het hom gewalg: In een kamer het ons twee naakte seuns gekry! Hy het klaarblyklik geglo dat sy persoonlike optrede op die laaste oomblik 'n ramp afgeweer het: Ek alleen kon hierdie probleem oplos. Niemand anders nie! Sy gevolg het sy afkeer vir die tereggestelde SA leiers probeer verdiep deur versigtig soveel moontlik besonderhede oor die intieme lewe van Röhm en sy volgelinge te rapporteer. "(110)
Die suiwering van die SA is geheim gehou totdat dit op 13 Julie deur Hitler aangekondig is. Dit was tydens hierdie toespraak dat Hitler die suiwering sy naam gegee het: Night of the Long Knives ('n frase uit 'n gewilde Nazi -lied). Hitler beweer dat 61 tereggestel is terwyl 13 geskiet is, wat weerstand teen arrestasie en drie selfmoord gepleeg het. Ander het aangevoer dat soveel as 400 mense tydens die suiwering dood is. In sy toespraak verduidelik Hitler waarom hy nie op die howe staatgemaak het om met die samesweerders te handel nie: "In hierdie uur was ek verantwoordelik vir die lot van die Duitse volk en word ek daardeur die opperregter van die Duitse volk. Ek het die bevel gegee om die hoofkoppe in hierdie verraad te skiet. "
Heinrich Himmler het op 11 Oktober 1934 'n toespraak met die Gestapo -amptenare gelewer: 'Vir ons as geheime staatspolisie en as lede van die SS was 30 Junie nie - soos baie meen - 'n dag van oorwinning of 'n triomfdag nie, maar dit was die moeilikste dag wat 'n soldaat in sy leeftyd besoek kan word. Om jou eie kamerade te moet skiet, met wie jy agt of tien jaar langs mekaar gestaan ​​het in die stryd om 'n ideaal, en wat toe misluk het, is die Die bitterste ding wat met 'n man kan gebeur. Vir almal wat die Jode, vrymesselaars en Katolieke ken, was dit duidelik dat hierdie magte - wat uiteindelik 30 Junie veroorsaak het, soveel mense in die SA en die gevolg gestuur het van die voormalige stafhoof en hom tot 'n katastrofe gedryf het - hierdie magte was baie geïrriteerd oor die roete op 30 Junie. eie mense. Daar sou chaos gewees het, en sou dit 'n buitelandse vyand die moontlikheid gegee het om na Duitsland te marsjeer met die verskoning dat orde in Duitsland geskep moes word. " (111)
Joseph Goebbels betreur later die moord op Ernst Röhm: "Ek wys die Führer uitgebreid daarop dat ons in 1934 ongelukkig nie die Wehrmacht kon hervorm toe ons die geleentheid gehad het nie. Wat Röhm wou, was natuurlik op sigself reg, maar in die praktyk kon dit nie deur 'n homoseksueel en 'n anargis uitgevoer word nie. As Röhm 'n opregte soliede persoonlikheid was, sou na alle waarskynlikheid op honderd generaals eerder as honderd SA leiers op 30 Junie geskiet gewees het. Die hele verloop van die gebeure was diep tragies en vandag voel ons die gevolge daarvan. In daardie jaar was die tyd ryp om 'n rewolusie in die Reichswehr te maak. " (112)
Die einde van die oorlog het hom gevind met die rang van kaptein, toegewys aan District Command VII in München. Anders as wat sommige van sy professionele mede -offisiere gedink het, het hy geglo dat weermagoffisiere politieke aktiviste moet wees; dit is moeilik om 'n meer aktiewe een te bedink as Ernst Röhm. Deur sy werk is die leër se spesiale intelligensie -afdeling gevorm om 'n wakende oog te hou oor die baie politieke groepe wat na die einde van vyandelikhede toegeneem het. Uiteindelik het hy kaptein Mayr as hoof van die eenheid vervang.
Na die oorlog het die Duitse weermag 'n groot arsenaal agtergelaat, en Röhm was een van verskeie offisiere wat saamgesweer het om die wapens af te lei en te bêre. In sommige gevalle (met die meegevoel van sommige geallieerde offisiere verbonde aan beheerkommissies), is hierdie wapens egter gestoor vir toekomstige gebruik en sou dit later aan lede van die Freikorps en die SA uitgereik word. As offisier het Röhm die reputasie gehad van 'n man wat vasberade by sy ondergeskiktes gestaan ​​het, terwyl hy as 'n buffer tussen hulle en sy hoër offisiere was.
Vir al sy toewyding as soldaat was hy paradoksaal genoeg 'n persoon wat terloops gereël het vir die moord op informante wat probeer het om die verblyfplek van sy verborge arsenale te onthul.
Dit was Röhm - nie Hitler nie - wat die eerste keer oor die Duitse Arbeidersparty gestruikel het, en dit was Röhm wat die 'praatklub' (soos 'n vroeë skrywer dit beskryf het) omskep het in 'n lewensvatbare, fermenterende broeikas van aktiviste. Dit was Röhm wat die infusie verskaf van rustelose, aksiesoekende (en aksieproduserende) soldate en voormalige soldate, waardeur die oorspronklike werkersklaskarakter van die party verander is. Röhm was reeds 'n lid toe Hitler die party in die herfs van 1919 ontdek. Hy was beïndruk met Hitler se oratorium en het 'n belangrike rol gespeel om Hitler in kontak te bring met politici en militêre personeel wat vir die party nuttig kan wees. Sonder hierdie hulp is dit te betwyfel of Hitler se politieke ster so vinnig kon opstaan.
Die ontstaan ​​van die SA dateer uit die somer van 1920, toe Emil Maurice, 'n voormalige veroordeelde wat later Hitler se persoonlike chauffeur geword het, in beheer van 'n bont groep onstuimige partybeskermers geplaas is. As 'n kamoeflering, is hulle in Augustus 1921 die "Gimnastiek- en Sportafdeling" van die party genoem, en hierdie deursigtige poging om die ware doel van die afdeling te verberg, is voortgesit tot Oktober 1921 toe dit bekend staan ​​as die SA. Röhm was altyd die leidende lig agter die SA, en dit was sy invloed wat die militaristiese rekrute ingebring het, sy goeie hand en kundigheid wat die SA herstruktureer het tot die formidabele mag wat dit in latere jare geword het. Dit was Hitler wat die woorde gespuit het; dit was Rohm en sy SA wat die krag gegee het om hulle te ondersteun.
Gedurende die laaste deel van September 1923 bedank Röhm uit die Reichswehr en bestee al sy tyd aan Hitler en die saak. Minder as twee maande later was hy diep betrokke by die Beer Hall Putsch. Hy was die enigste leier in die staatskaping wat sy doel bereik het: om die hoofkwartier van die leër by die Oorlogsbediening in München in beslag te neem. Twee ure nadat Hitler se opmars deur die strate deur polisiekoeëls gestop en versprei is, het Röhm die nutteloosheid van die operasie besef, oorgegee en in hegtenis geneem. Hy was een van die tien beskuldigdes wat weens hoogverraad verhoor is. Terwyl Hitler na die Landsberg -gevangenis gestuur is, is Röhm (hoewel hy skuldig bevind is) op proef gestel en vrygelaat.
Maar meestal het Hitler gedurende 1919 aangehou om vas te klou aan die owerheid wie se 40 mark se weermagbetaling hom ten minste in staat sou stel om sy kop bo water te hou: die weermag. Hy het gou 'n paar ekstra inkomste uit dieselfde bron gekry. Op 7 Maart 1919 maak hy kennis met kaptein Ernst Röhm - "in 'n kelder," soos Hitler self later beweer het, "waar ons ons brein verslaan het om die revolusionêre beweging te bekamp. Waarskynlik was hierdie vorm van woorde 'n eufemisme vir Hitler se diens as informant deur Rohm, wat toe stafhoof was van Epp, die Freikorps -bevelvoerder. Röhm het onlangs met behulp van 'n pamfletveldtog Beierse huursoldate begin werf. "
Hitler se bedrywighede as informateur word getuig deur 'n ander bron, wat verklaar dat hy oorspronklik deur die intelligensiediens van die kontrarevolusionêre organisasie aangestel is en dat hy daar opdrag van Rohm ontvang het. Dit word beweer dat Hitler in die lente van 1919 besonder naby aan die revolusionêre "soldaatrade" van München was, maar slegs twee maande later het hy by die "ontslag- en feite-raad" van die 2de infanterie aangesluit, 'n liggaam wat onmiddellik opgerig is nadat die kontrarevolusionêre geseëvier het . Hierdie werk, wat hy skaars sou kon bekom het sonder die aanbeveling van Röhm, het gekontroleer of die politieke oortuigings van kamerade wat ontslaan moet word.
Kort voor lank werk Hitler vir die intelligensie -afdeling van Reichswehrgruppenkommando (hoofkwartier van die militêre distrik) IV onder kaptein Karl May; weereens as informant. Mayr, wat vinnig die besondere vermoë van Hitler op hierdie gebied raakgesien het, het hom in diens geneem om polities onbetroubare offisiere en manne stelselmatig aan die kaak te stel. '' As Mayr se beskrywing van sy 'snitch' korrek is, was Hitler baie verlig om 'n nuwe 'huis' aangebied te word, "" en hy moes op 'n uiters konformistiese en onderdanige manier gereageer het. Geen boek oor Hitler het ooit die vraag laat ontstaan ​​wat hy werklik vir Mayr moes bied om hom op hierdie manier te beskerm nie. Niks weet ons van die ambisieuse stafoffisier nie. die lewe dui daarop dat altruïsme daarby betrokke kon gewees het. In 1928 beskryf hy Hitler koud as "'n individu, betaal deur die maand, van wie gereelde inligting verwag kan word." Mayr was 'n gewetenlose, opkomende hoof van die geheime diens wat, eens die keiser regime in duie gestort het, wou die teenrevolusie ten alle koste help om te seëvier. Daar is dus slegs twee moontlikhede: óf hy het persoonlike redes om 'n protégé van Hitler te maak, óf hy moes gedink het Hitler ha d 'n natuurlike talent vir spioenasie en veroordeling. Dieselfde geld vir Röhm: hy was reeds 'n toegewyde van die homoerotiese aspekte van militaristiese nasionalisme en het Hitler op 'n buitengewone manier geborg.
Die Duitse revolusie van 1918-23 was nie die groot ervaring van die Duitse volk nie, maar dit was die groot ervaring van sy offisiere. 'N Vreemde grys skrik het uit die loopgrawe opgestaan ​​en hulle oorweldig. Hulle het hierdie terreur begin bestudeer en dit tot hul eie doelwitte geneem. Weermag en rewolusie het 'n stryd aangegaan om die bron van mag in die moderne samelewing: die proletariaat.
Die opgevoede werker, die intellektueel van die vierde landgoed, is die sterkte van die huidige leërs. Hierdie proletariese werker, wat al hoe meer die werklike intellektueel van die tegniese era word, is die menslike reservoir van die moderne samelewing. Enige militarisme wat nie aan ondervoeding wil sterf nie, is van hom afhanklik. Die moderne weermag is 'n leër van tegnici. Die weermag het die werker nodig, en daarom veg dit teen die revolusie; nie vir die troon nie en nie vir die geldsakke nie, maar vir homself.
Die weermag verslind die mense. 'N Vaderland kom op in die vaderland .... Duitsland is: 'n tenkpark, 'n kanonlyn en die grys menslike personeel wat aan hulle behoort. "Ek vind", skryf een van die tweehonderdduisend offisiere in sy outobiografie, "dat ek nie meer aan hierdie volk behoort nie. Al wat ek onthou, was dat ek eens aan die Duitse weermag behoort het."
Die woorde is deur Ernst Röhm. Hierdie Röhm, meer as enige ander in sy kring, is die sleutelfiguur wat ons gesoek het toe ons gevra het: Wie het die moordenaars uitgestuur? wie het die beoordelaars hul bevel gegee? 'N Jong offisier in die middel-dertigerjare, 'n kaptein soos duisend ander, die soort wat graag en maklik in die mis sou verdwyn, het hy beskeie opsy gestaan ​​in die skitterende parades waar generaals en marshalle, persoonlik verantwoordelik, miskien vir die verlies van die oorlog, is toegejuig deur 'n misleide patriotiese jeug. Röhm was slegs 'n adjudant van die hoof van die infanterietroepe wat in Beiere gestasioneer was, 'n sekere kolonel von Epp. Maar vanuit hierdie beskeie pos het hy, in stryd met die wet en teen die wil van elke minister in Berlyn en München, 'n vrywillige leër van honderdduisend man opgerig, wat hulself beskeie die Einwohnerwehr (burgerlike verdediging) noem. Toe hierdie gewapende massa uiteindelik deur bevele van bo af ontbind is, het hy nuwe kerne gevorm. Nuwe organisasies het voortdurend ontstaan, met allerhande name, onder voortdurend veranderende amptelike leiers, wat skynbaar niks met die Reichswehr te doen het nie. Eintlik was almal 'n uitbreiding van die Reichswehr, onder bevel van Röhm.
Röhm was 'n professionele soldaat van kleinburgerlike oorsprong. Sy pa was 'n middelmatige spoorwegamptenaar in Ingolstadt, Beiere, waar Röhm gebore is op 28 November 1887. Die seun het 'n uitstekende soldaat geword, die verpersoonliking van persoonlike dapperheid. In 1906 het hy by die weermag aangesluit, in 1908 word hy luitenant. Drie keer gewond in die oorlog keer hy elke keer terug na die front. In sy memoires veroordeel hy die lafhartigheid, sensualiteit en ander ondeugdes van baie kamerade; sy onthullings was amper verraad teenoor sy eie klas.
Röhm is ook skuldig bevind aan hoogverraad, maar is saam met ander soos hy wat in mindere mate skuldig bevind is, vrygelaat op die dag waarop vonnis uitgespreek is. Die onvermoeide soldaat het dadelik weer begin op die punt waar hy gestop het: werf, boor en hou parades. Teen die Notbann van Epp het hy 'n Frontbann opgestel wat al die verdedigingsligas sou verenig.
Sy oortuiging het gebly soos dit altyd was: 'n soldaat moes sy rol in die politiek speel. Röhm het nie verstaan ​​dat politiek, met ander woorde die leierskap van 'n nasie of 'n party, homogeen moet wees nie; hy het geglo in die noodsaaklikheid van dualisme, van 'n duplisering van funksies. Sy ideaal was nie gebaseer op Frederik die Grote of Napoleon, die soldaat-soewerein nie. Hy het die voorbeeld gevolg van Moltke en Ludendorff, wat slegs die politici wou lei en kontroleer, en hulle nie wou vervang nie. Hy het moontlik 'n les geleer uit die gebeure wat gevolg het op die Groot Oorlog. Maar slim en bekwaam soos hy was, kon hy nooit die belangrikste ding begryp nie. Hy sê, dit is waar dat hy die hoofposisie in die staat vir die soldaat eis, maar hy kan nie verstaan ​​dat die soldaat in daardie geval 'n politikus, 'n politieke leier moet wees nie. Niemand het met groter aandrang as Clausewitz geleer dat die weermag ondergeskik moet wees aan die politiek nie. Net soos Ludendorff en die meerderheid Duitse offisiere, bestudeer Röhm die groot Pruisiese militêre filosoof tot min voordeel.
Hitler het nooit militêre aansprake in sy party erken nie. Om hierdie rede moes hy altyd teen sy militêre adviseurs veg. Hy het troepe benodig vir politieke guerilla -oorlogvoering, vir sy massavergaderings en vir diens op straat. Hy ken die magiese invloed wat marsjerende en fladderende baniere op die Duitse gemoed uitoefen, en in sy propagandaveldtog kon hy nie daarsonder nie. Hy het baniere en militêre titels toegestaan, brigades en afdelings gestig. Maar hy wou dit nooit vir niks behalwe intimidasie gebruik nie, en hy was angstig om oorlogsvoorbereidings aan die kundiges in die weermag oor te laat.
Maar kaptein Röhm het uiteindelik sy opposisie geformuleer in 'n ultimatum, 'n 'eis' wat hy aan Ludendorff, die leier van die hele völkisch beweging. Hy skryf: "die politieke en militêre bewegings is heeltemal onafhanklik van mekaar. Sowel die politieke as die militêre beweging is verteenwoordig in die parlementêre groep. As huidige leier van die militêre beweging eis ek dat die verdedigingsligas gepaste verteenwoordiging in die Die parlement en dat hulle nie belemmer word in hul eie besondere werk nie ... Duitsland se vryheid - in die buiteland en in die buiteland - sal nooit deur blote geselsies en onderhandelinge gewen word nie; daarvoor moet gestry word ... "Onsin wat dit was, kon nie is duideliker uitgespreek.
Arme vaderland! U moet uself aan die wolwe toevertrou, tensy u na die honde wil gaan. En dit het nie eens gehelp nie. By die tweede verkiesing is Hitler, hoewel hy sy stem te hoog was met 13 400 000, weer verslaan deur Hindenburg met 19 300 000. In die beslissende uur is Thaelmann deur baie verlaat; sy stem het tot ongeveer 3,500,000 geval.
Een ding was duidelik na hierdie verkiesings: die groot meerderheid Duitsers was gekant teen die Nasionaal -Sosialisme. Maar niks anders was duidelik nie. Dit was duidelik waarteen die land gekant was, maar nie waarvoor dit was nie. Nietemin, die verkiesing het die Regering beslis 'n morele sanksie gegee om die smeulende vlam van die Nasionaal -Sosialistiese burgeroorlog na soveel huiwering te blus. Groener was verbitterd; vir baie maande het hy vas geglo in Hitler se wettigheid, hy het hom selfs so openbaar vertel - en skielik het die SA sy ring om Berlyn getrek en gewapen vir 'n aanval op die arsenale van die Reichswehr.
Maar Schleicher het heeltemal ander planne vir die SA, en nie net vir die SA nie. In sy gesprekke met Rohm het 'n plan ontwikkel waarin beide mans hulself by 'n verraadlike plot betrek het, die een teen die staat, die ander teen sy party. Die plan was om nie net die SA nie, maar die ander gevegsligas skielik van hul partye te skei en onder die jurisdiksie van die staat te plaas. Duitsland sou onmiddellik 'n 'milisie' hê wat miljoene tel, met Schleicher as generaal. As die generaal skielik voel dat sy hoof, Groener, in sy pad was, het Röhm byna dieselfde gevoel vir Adolf Hitler. Röhm het al hoe meer oop en vertrouend geword. na Schleicher; hy het Hitler in Schleicher se hande gespeel deur hom 'n aantal onherhaalbare verhale oor sy Führer te vertel; in gesprek met derde partye, roem Schleicher daarop dat hy die mees gruwelike besonderhede ken.
Röhm was oortuig dat Duitsland 'n tydperk van suiwer militêre bewind nader; en nie net Duitsland nie. In elke land, dink hy, is daar 'n kern van soldate wat 'n innerlike band tussen hulle het. Dit was nie belangrik onder watter partytjiebaniere hulle voorheen geloop het nie. Want die partye was verenigings van winkeliers; hulle het gegroei uit burgerlike belange en burgerlike ervaring; hulle het die doelwitte nagestreef van 'n vreedsame wêreld wat skynbaar gedoem was, en gevolglik was hulle verouderd. Dit geld moontlik net so vir die organisasie van die Nasionaal -Sosialistiese Party, waar Hitler die SA stewig gelas het. Dan sou die uur van die SA burgeroorlog oor die land hang. As Röhm Nietzsche beter geken het, sou hy moontlik sy eie drome herken het in die profesie van die filosoof oor stygende Europese nihilisme.
Die ongewone stap wat Röhm nou geneem het, is waarskynlik geneem met die kennis, selfs die wens, van Schleicher. Röhm het onderhandelinge met die "Ysterfront" begin. Onder sy leiers was daar 'n man wat eens nou saamgewerk het met Röhm, en wat hom, net soos Röhm, moontlik een van die uitvinders van Adolf Hitler sou genoem het. Dit was Karl Mayr, 'n voormalige majoor in die Reichswehr. Hy was 'n kaptein in die inligtingsgedeelte van die München Reichswehr wat Hitler as burgerlike werknemer uitgestuur het, eers om die innerlike vyand te bespied en daarna met die mense in die strate en pleine te praat. Mayr, 'n ware genie in die departement wat militêre manne eufemisties 'inligtingsdiens' noem, het 'n paar jaar later met die Reichswehr en al sy politieke vriende gebreek. Hy het oorgegaan na die sosiaal -demokrasie, gehelp om die Reichsbanner op te bou, miskien in die oortuiging dat dit die regte manier is om 'n volksleër te skep.
Toe 'n nuwe leierskap die Reichsbanner omskep in die 'Ysterfront', verdwyn Mayr uit die sentrale leierskap, maar gaan op sy eie manier voort om in die geledere te werk. Rohm wend hom nou tot hierdie ou kameraad. Was daar geen manier om die SA en die ysterfront bymekaar te bring nie, om van die nuttelose politieke windbags ontslae te raak en 'die soldaat meester van Duitsland te maak'?
Röhm was skerpsinnig genoeg om die gesprek nie vir Hitler geheim te hou nie. Die onderhoud het plaasgevind in Mayr se woonstel, en met al die kenmerke van 'n spioenfliek; agter 'n gordyn sit 'n dame en neem kort aantekeninge. Mayr het Röhm gevra watter gronde hy het om te dink dat hy die SA van die party kan losmaak. Röhm het geantwoord dat hy weet dat hy magtige en gevaarlike vyande in die party het; Mayr se opmerking hieroor was: Wil jy hê ek moet die naam van jou toekomstige moordenaars vertel? In daardie tyd het Röhm se wilde homoseksuele lewe heeltemal openbaar geword; daar was groot bitterheid in die geledere teen hierdie leier wat die organisasie skaam gemaak het; Hitler het Röhm uitdagend bedek. 'Kaptein Röhm', het hy gesê, 'bly my stafhoof, nou en ná die verkiesing, ondanks alle laster.' Die ondergrondse vyandigheid teenoor hom was nog erger.'N Paar maande later het 'n hof in München eintlik twee onduidelike Nasionaal -Sosialiste, Horn en Danzeisen, tot kort tronkstraf gevonnis omdat hulle gepraat het van die moord op die stafhoof; maar die hof het hulle geglo toe hulle sê dat dit bloot 'n praatjie was.
Die gesprek tussen Röhm en Mayr lyk eweneens verder as praat, want Mayr het sy invloed op die Ysterfront verloor.
'N Fantastiese oorwinning is behaal. As die Duitse rewolusie deur die reaksionêre opposisie, onbekwaamheid of luiheid verwoes word, sal die Duitse volk in wanhoop verval en 'n maklike prooi wees vir die bloedbevlekte waansin uit die dieptes van Asië.
As hierdie burgerlike eenvoudiges dink dat die nasionale rewolusie reeds te lank geduur het, stem ons dit eens saam. Of hulle nou daarvan hou of nie, ons gaan voort met ons stryd - as hulle uiteindelik verstaan ​​waaroor dit gaan - met hulle; as hulle nie bereid is nie - sonder hulle; en indien nodig - teen hulle.
Adolf is 'n varke ... Hulle is dieselfde ou kluite, en hulle sal beslis die volgende oorlog verloor.
Hitler kan nie oor my loop soos 'n jaar gelede nie; Ek het daarvoor gesorg. Moenie vergeet dat ek drie miljoen mans het nie, met elke sleutelposisie in die hande van my eie mense, Hitler weet dat ek vriende in die Reichswehr het, weet u! As Hitler redelik is, sal ek die saak stilweg besleg; As dit nie die geval is nie, moet ek bereid wees om geweld te gebruik - nie ter wille van ons nie, maar ter wille van ons revolusie.
In München is beleefd beleër aan die staatsregering van die Katolieke premier, dr. Heinrich Held van Tiavaria, deur appelwang jongmense wat in hul bruin hemp uniforms wou lyk. Hulle is gelei deur kaptein Ernst Röhm, die vreemde onderbevelvoerder van die National Storm Troops. Premier Held, wat huiwerig was om met so 'n persoon soos kaptein Röhm te onderhandel, het nietemin 'n besluit aanvaar wat president von Hindenburg onderteken het (onder sy noodbevoegdhede om 'n deel van Duitsland te gryp "as daar gevaar bestaan ​​vir kommunistiese oordrewe").
Ongeveer 4 bl. m., toe kaptein Röhm weer 'n beroep op dr. Held doen, bedank die premier nadat hy verklaar het dat "voorwaardes vir die toepassing van hierdie besluit heeltemal ontbreek, omdat vrede en orde en voorkoming van kommunistiese oordrewe sonder twyfel verseker word deur die hulpbronne van die staat. "
Die afgedankte oudpremier Held telegrafeer aan die Berlynse diktator sy protes en afkeer van die metodes van Hitler. Toe klap hy op sy hoed en stap deur serige geledere van kaptein Röhm se jong manne.
In Nazi -oë is nudisme 'n ondeugd om ten alle koste uit te wis. Ongeveer 500 000 Duitsers, manlik en vroulik, behoort aan nudisteklubs. Deur almal onder een enkele landswye bevel te onderdruk, het die Nazi-minister-sonder-portefeulje, Hermann Wilhelm Goring, die 'sogenaamde kultus van nudisme' veroordeel as 'een van die grootste gevare vir die Duitse kultuur en sedes'.
"By vroue", sê Herr Goring, "maak nudisme die gevoel van skaamte dood, en by mans vernietig dit respek vir vrouwees."
Aangesien kommunisme erger as nudisme was, het die Hitler-regering beslag gelê op die Karl Liebknecht-huis (die Kommunistiese hoofkwartier in Berlyn ter waarde van sowat $ 120 000), dit omskep in 'n Nazi-bivak, aangekondig dat die lewensgrootte bronsstandbeeld van Karl Marx in die sentrale gang herbou sal word buste van Adolf Hitler.
Koningkolonel Ernst Röhm, liefdevolle stafhoof van die appelwange Nazi-stormtroepe, het verlede week vir die eerste keer sedert sy verhoging tot die rang van die kabinet in hul verdediging gepraat, onthul dat Duitsland nou 2,500,000 stormtroepe het, en haar gewone leër is beperk. tot 100,000.
"Die bruin uniform," het kolonel Röhm uitgeroep, "is heeltemal ongeskik as velduniform. Dit bied geen beskerming teen weersin nie. Ek glo nie dat 'n onbevooroordeelde militêre deskundige van enige leër ter wêreld die bruin kan aandui nie uniform as een prakties vir oorlog ... Ek ontken dat die Stormtroepe as 'n militêre mag beskou kan word! Vandag is byna die hele jeug van Engeland, Frankryk, Italië, die Verenigde State, Pole en Rusland nie net geklee in uniforms wat ooreenstem nie aan die onderskeie weermaguniforms, maar hulle word openlik opgelei deur aktiewe en reserwe weermagoffisiere met wapens vir oorlogsdiens. "
Toe die Amerikaanse korrespondente verbaas was, vra kolonel Röhm wat hy bedoel met sy verwysing na die militêre opleiding van die "hele jeug" van die VSA.
1934 sal al die energie van elke SA -vegter verg. Ek beveel dus aan alle SA leiers aan om reeds in Junie verlof te begin reël. Vir 'n beperkte aantal SA -leiers en manne sal Junie en vir die meerderheid SA dus 'n tydperk van volledige ontspanning wees waarin hulle hul krag kan herstel. Ek verwag dat die SA op 1 Augustus heeltemal uitgerus en verfris sal terugkeer om te dien in die eerbare hoedanighede wat die nasie en vaderland daarvan verwag.
Hitler betree die kamer waar Edmund Heines gebly het. Ek het hom hoor skree: "Heines, as jy nie binne vyf minute aangetrek is nie, sal ek jou ter plaatse laat skiet!" Ek het 'n paar treë teruggetrek en 'n polisiebeampte fluister vir my dat Heines saam met 'n 18 -jarige Obertruppfuher in die bed was.
Hitler kom alleen in Röhm se slaapkamer in met 'n sweep in sy hand. Hy spoeg die woorde uit; "Röhm, jy is in hegtenis geneem."
Röhm se dokter kom uit 'n kamer en tot ons verbasing het hy sy vrou by hom. Dan loop Hitler na hom toe, groet hom, skud die hand met sy vrou en vra hulle om die hotel te verlaat; dit is nie 'n aangename plek vir hulle om op daardie dag te bly nie.
Nou kom die bus. Hy loop verby Hitler met sy kop gebuig, heeltemal apaties.
Hitler was uiters opgewonde en, soos ek tot vandag toe glo, innerlik oortuig dat hy deur 'n groot gevaar gekom het. Herhaaldelik beskryf hy hoe hy hom in die Hotel Hanselmayer in Wiessee ingedwing het - en nie in die vertelling vergeet om sy moed te toon nie: 'Ons was ongewapen, stel ons voor, en weet nie of die varke al dan nie was nie. mag gewapende wagte teen ons hê. " Die homoseksuele atmosfeer het hom gewalg: "In een kamer het ons twee naakte seuns gekry!" Hy het blykbaar geglo dat sy persoonlike optrede op die laaste oomblik 'n ramp afgeweer het: "Ek alleen kon hierdie probleem oplos. Niemand anders nie!"
Sy gevolg het sy afkeer vir die tereggestelde SA leiers probeer verdiep deur versigtig soveel moontlik besonderhede oor die intieme lewe van Röhm en sy volgelinge te rapporteer. Bruckner het Hitler die spyskaarte van bankette wat deur die Röhm -kliek gehou is, gewys wat na bewering in die Berlynse hoofkwartier gevind is. Die spyskaarte bevat 'n fantastiese verskeidenheid kursusse, waaronder buitelandse lekkernye soos paddas se bene, voëltonge, haaivinne, eiers van meeue, saam met vintage Franse wyne en die beste sjampanje. Hitler het sarkasties gesê: "So, hier het ons die revolusionêre! En ons revolusie was te mak vir hulle."
Ek wys die Führer breedvoerig daarop dat ons in 1934 ongelukkig nie die Wehrmacht kon hervorm toe ons die geleentheid gehad het nie. In daardie jaar was die tyd ryp om 'n rewolusie in die Reichswehr te maak. Net soos die Führer nie die geleentheid kon aangryp nie. Dit is te betwyfel of ons vandag ooit goed kan maak wat ons destyds gemis het. Ek twyfel baie daaroor. Tog moet die poging aangewend word.
D-dag (kommentaar op antwoord)
Tuisfront -simulasie (antwoordkommentaar)
Alan Turing - Skoolstudent (antwoordkommentaar)
(1) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 77
(2) Louis L. Snyder, Ensiklopedie van die Derde Ryk (1998) bladsy 297
(3) Max Gallo, Die nag van lang messe (1972) bladsy 13
(4) Konrad Heiden, Hitler: 'n biografie (1936) bladsy 29
(5) Paul R. Maracin, Die nag van die lang messe: agt-en-veertig uur wat die geskiedenis van die wêreld verander het (2004) bladsy 33
(6) Rudolf Olden, Hitler die pion (1936) bladsy 80
(7) Chris Harman, Die verlore rewolusie (1982) bladsy 127
(8) Eleanor Hancock, Ernst Röhm: Hitler se SA stafhoof (2011) bladsy 32
(9) Max Gallo, Die nag van lang messe (1972) bladsy 14
(10) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van die Derde Ryk (1964) bladsy 57
(11) Lothar Machtan, Die verborge Hitler (2001) bladsye 70-71
(12) Chris Harman, Die verlore rewolusie (1982) bladsy 127
(13) Allan Mitchell, Revolusie in Beiere (1965) bladsy 329
(14) Lothar Machtan, Die verborge Hitler (2001) bladsy 94
(15) Ian Kershaw, Hitler 1889-1936 (1998) bladsy 123
(16) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van die Derde Ryk (1964) bladsy 55
(17) Adolf Hitler, Mein Kampf (1925) bladsy 189
(18) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 65
(19) Adolf Hitler, Mein Kampf (1925) bladsy 190
(20) Louis L. Snyder, Ensiklopedie van die Derde Ryk (1998) bladsy 297
(21) Konrad Heiden, Hitler: 'n biografie (1936) bladsy 31
(22) Joseph Goebbels, dagboekinskrywing (27 Februarie 1927)
(23) Ian Kershaw, Hitler 1889-1936 (1998) bladsy 147
(24) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 74
(25) Konrad Heiden, Geskiedenis van die Nasionaal -Sosialisme (1932) bladsye 44-45
(26) James Taylor en Warren Shaw, Woordeboek van die Derde Ryk (1987) bladsy 248
(27) Paul R. Maracin, Die nag van die lang messe: agt-en-veertig uur wat die geskiedenis van die wêreld verander het (2004) bladsye 33-34
(28) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 94
(29) Konrad Heiden, Hitler: 'n biografie (1936) bladsy 144
(30) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 100
(31) Adolf Hitler, toespraak in München (12 September 1923)
(32) Louis L. Snyder, Ensiklopedie van die Derde Ryk (1998) bladsy 20
(33) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van die Derde Ryk (1964) bladsy 90
(34) Konrad Heiden, Hitler: 'n biografie (1936) bladsy 144
(35) Ernst Hanfstaengel, Die ontbrekende jare (1957) bladsy 100
(36) Konrad Heiden, Hitler: 'n biografie (1936) bladsy 154
(37) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 108
(38) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van die Derde Ryk (1964) bladsy 98
(39) Simon Taylor, Revolusie, teenrevolusie en die opkoms van Hitler (1983) bladsy 69
(40) Ian Kershaw, Hitler 1889-1936 (1998) bladsy 210
(41) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van die Derde Ryk (1964) bladsy 101
(42) Louis L. Snyder, Ensiklopedie van die Derde Ryk (1998) bladsy 21
(43) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 112
(44) Konrad Heiden, Hitler: 'n biografie (1936) bladsy 165
(45) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van die Derde Ryk (1964) bladsy 103
(46) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 112
(47) Ian Kershaw, Hitler 1889-1936 (1998) bladsy 210
(48) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 121
(49) Rudolf Olden, Hitler die pion (1936) bladsy 193
(50) Kurt Ludecke, ek het Hitler geken (1938) bladsy 228
(51) Ian Kershaw, Hitler 1889-1936 (1998) bladsy 229
(52) Ernst Röhm, brief aan Erich Ludendorff (15 Oktober 1924)
(53) Paul R. Maracin, Die nag van die lang messe: agt-en-veertig uur wat die geskiedenis van die wêreld verander het (2004) bladsy 35
(54) Konrad Heiden, Hitler: 'n biografie (1936) bladsy 203
(55) Ian Kershaw, Hitler 1889-1936 (1998) bladsy 275
(56) Joseph Goebbels, dagboekinskrywing (14 Februarie 1926)
(57) Michael Burleigh, Die Derde Ryk: 'n Nuwe Geskiedenis (2001) bladsy 103
(58) Paul R. Maracin, Die nag van die lang messe: agt-en-veertig uur wat die geskiedenis van die wêreld verander het (2004) bladsy 35
(59) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 168
(60) Toby Thacker, Joseph Goebbels: Lewe en dood (2009) bladsy 113
(61) James Taylor en Warren Shaw, Woordeboek van die Derde Ryk (1987) bladsy 239
(62) Louis L. Snyder, Ensiklopedie van die Derde Ryk (1998) bladsy 86
(63) Ralf Georg Reuth, Joseph Goebbels (1993) bladsy 139
(64) Louis L. Snyder, Ensiklopedie van die Derde Ryk (1998) bladsy 21
(65) Helmut Klotz, Die Röhm -saak (1932)
(66) Ralf Georg Reuth, Joseph Goebbels (1993) bladsy 148
(67) Tydskrif (9 Julie 1934)
(68) Albert Speer, Binne die Derde Ryk (1970) bladsy 188
(69) Herman Rauschning, Hitler praat (1939) bladsy 155
(70) James Pool, Wie het Hitler gefinansier: die geheime befondsing van Hitler se opkoms tot mag (1979) bladsye 426-427
(71) Arthur Schweitzer, Groot besigheid in die Derde Ryk (1964) bladsy 37
(72) Ernst Röhm, brief aan Walther von Reichenau (2 Oktober 1933)
(73) Konrad Heiden, Hitler: 'n biografie (1936) bladsy 235
(74) Lothar Machtan, Die verborge Hitler (2001) bladsy 208
(75) Peter Padfield, Himmler: Reichsfuhrer S.S. (1991) bladsy 141
(76) Rudolf Diels, Lucifer Ante Portas: Van Severing tot Heydrich (1950) bladsy 379
(77) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 295
(78) Peter Padfield, Himmler: Reichsfuhrer S.S. (1991) bladsy 141
(79) Rudolf Diels, Lucifer Ante Portas: Van Severing tot Heydrich (1950) bladsy 386
(80) Richard Overy, Göring: The Iron Man (1984) bladsy 30
(81) Peter Stachura, Gregor Strasser en die opkoms van Nazisme (1983) bladsy 123
(82) Frederick Winterbotham, Die Nazi -verbinding (1978) bladsy 54
(83) Jochen von Lang, Karl Wolff: Die man tussen Hitler en Himmler (1985) bladsy 31
(84) Adolf Hitler, toespraak op die Reichstag (13 Julie 1934)
(85) Peter Padfield, Himmler: Reichsfuhrer S.S. (1991) bladsy 153
(86) Louis L. Snyder, Ensiklopedie van die Derde Ryk (1998) bladsy 298
(87) Andrew Boyle, Montague Norman (1967) bladsy 194
(88) Albert Grossweiler, Die Röhm -saak (1983) bladsy 451
(89) Peter Padfield, Himmler: Reichsfuhrer S.S. (1991) bladsy 153
(90) Max Gallo, Die nag van lang messe (1972) bladsy 93
(91) Anton Gill, 'N Eervolle nederlaag: 'n Geskiedenis van die Duitse weerstand teen Hitler (1994) bladsy 58
(92) Peter Padfield, Himmler: Reichsfuhrer S.S. (1991) bladsy 156
(93) Ralf Georg Reuth, Joseph Goebbels (1993) bladsy 196
(94) David Welch, Die Hitler -sameswerings (2012) bladsy 147
(95) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 302
(96) Richard Overy, Die Derde Ryk: 'n Kroniek (2010) bladsy 101
(97) Richard Evans, Die Derde Ryk aan bewind (2005) bladsy 32
(98) Alan Bullock, Hitler: 'n studie in tirannie (1962) bladsy 303
(99) Joseph Goebbels, dagboekinskrywing (1 Julie 1934)
(100) Paul R. Maracin, Die nag van die lang messe: agt-en-veertig uur wat die geskiedenis van die wêreld verander het (2004) bladsye 120-122
(101) Louis L. Snyder, Ensiklopedie van die Derde Ryk (1998) bladsy 86
(102) Richard Evans, Die Derde Ryk aan bewind (2005) bladsy 33
(103) Paul R. Maracin, Die nag van die lang messe: agt-en-veertig uur wat die geskiedenis van die wêreld verander het (2004) bladsy 139
(104) Joseph Goebbels, dagboekinskrywing (1 Julie 1934)
(105) Tydskrif (9 Julie 1934)
(106) Joseph Goebbels, radio -uitsending (10 Julie 1934)
(107) Toby Thacker, Joseph Goebbels: Lewe en dood (2009) bladsy 164
(108) Peter Padfield, Himmler: Reichsfuhrer S.S. (1991) bladsy 159
(109) Herman Rauschning, Hitler praat (1939) bladsy 169
(110) Albert Speer, Binne die Derde Ryk (1970) bladsy 91
(111) Heinrich Himmler, toespraak aan die Gestapo -amptenare (11 Oktober 1934)
(112) Joseph Goebbels, dagboekinskrywing (Maart 1945)
Ernst Stavro Blofeld (literêr)
Ernst Abbe die Hervormer
Aan die einde van die 19de eeu het baie maatskappye 'n sosiale beleid begin stel. Elkeen van Abbe se maatreëls (soos gesondheidsversekering, aftreegeld en die 8-uur werksdag) het voorlopers gehad. Wat met Abbe anders was, is dat hy - in bewuste kontras met die & quotLord of the Manor & quotmentality van ander werkgewers - hierdie sosiale voordele in plek gestel het as voordele, maar as werknemersregte.
'N Belangegroep is net vir werknemers gestig. Alhoewel hierdie belangegroep geen medebeslissingsreg gehad het nie, het dit wel die reg om oor alle sake van die onderneming gehoor te word.
Al hierdie werksverhoudinge is gereguleer deur middel van die handves van die Carl Zeiss Foundation. Beide die regulering en die institusionele meganismes vir konflikoplossing is voorlopers van die sosiale markekonomie.
Verdraagsaamheid was 'n noodsaaklike konsep in Abbe se denke. Alhoewel Abbe beslis geen sosiaal -demokraat was nie, was dit vir hom belangrik dat hierdie party vryelik kon ontwikkel. Hy was ook sterk gekant teen rassisme, wat reeds tydens sy leeftyd probleme veroorsaak het. Hy het seker gemaak dat niemand by Carl Zeiss gediskrimineer word as gevolg van godsdiens, erfenis of politieke mening nie. Dit blyk byvoorbeeld uit die feit dat sy naaste bestuurskollega, Siegfried Czapski, Joods was.
Bevordering van wetenskap en kultuur: Privaat ondersteun Ernst Abbe die universiteit met anonieme skenkings. Nadat die Carl Zeiss -stigting gestig is, het dit finansiële ondersteuning aan die universiteit en die stad Jena verleen.
Ernst Abbe het die maatskappy se gesondheidsversekeringsfonds by Carl Zeiss gestig
Oprigting van 'n skenkingsfonds vir wetenskaplike doeleindes
Oprigting van 'n fonds vir die voorsiening van pensioene aan afgetrede werknemers en hul naasbestaandes
Gesamentlike pensioenwet vir die Zeiss- en Schott -werke
Carl Zeiss Foundation gestig op 19 Mei 1889
Bekendstelling van die nege-uur-dag by Zeiss
Minimum loon vir werknemers.
Winsdeling vir werknemers.
Bekendstelling van vakansieverlof vir werknemers.
Stigting van 'n behuisingsvereniging.
Stigting van die leessaalvereniging en die oprigting van die leessaal in Jena.
Ondersteuning in die uitbreiding van fisika -kursusse deur die oprigting van addisionele professorate en institute (in 1899 of 1902/03 vir mikroskopie, in 1902 vir toegepaste wiskunde, in 1902/03 vir tegniese fisika nuwe fisiese instituut in 1901/02).
Die dag van agt uur word by Zeiss bekendgestel.
Inhuldiging van die Volkshaus ("Huis van die mense") in Jena
Geskiedenis moet gerespekteer word ": Senator Ernst, Springville -gemeenskap bring hulde aan die soldaat van die rewolusionêre oorlog
SPRINGVILLE, Iowa (KWWL)- Daar is 'n nuwe monument vir 'n veteraan uit die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog wat in Oos-Iowa begrawe is. Senator Joni Ernst het Saterdag in Springville gestop vir die herwyding van die monument vir Nathan Brown by sy graf.
Brown is een van twee revolusionêre oorlogsveterane wat in Linn County begrawe is. Hy was net 14 jaar oud toe hy by die Amerikaanse Revolusie aangesluit het. Hy is een van 7 broers wat by die Revolusionêre Oorlog aangesluit het. Hy is in die oorlog beseer, maar nie ernstig nie. Nadat die oorlog geëindig het, het hy en sy gesin na Western New York, Pennsylvania en Illinois gereis voordat hulle in 1839 op 80 hektaar grond, 'n kilometer suidwes van Springville, gaan woon het. Hy sterf drie jaar later, in 1842.
'Hy was 'n belangrike persoon in die stad, en sy gesin was jare daarna hier, en die stad het Brown Township genoem,' het Linda VanNiewaal gesê.
Saterdag was die hoogtepunt van 'n ses jaar lange reis om die monument te herstel, wat die toets van die tyd deurstaan ​​het.
"Die standbeeld het verval," het Ernst gesê. 'Hierdie standbeeld het in 1977 deur 'n tornado agteruitgegaan en dit het verlede jaar deur die derecho gegaan.
Drie plaaslike hoofstukke van die Daughters of the American Revolution en die Springville Historical Society het gewerk om geld vir die projek in te samel.
'Ons wil die geskiedenis van diegene wat voor ons gekom het, bewaar,' het VanNiewaal gesê. 'Ons kan nie al hierdie dinge ignoreer en laat uitmekaar val nie, maar dit stoot.
Senator Chuck Grassley is uitgenooi, maar kon weens 'n voorafgaande toewyding nie by die seremonie wees nie, hoewel hy wel 'n brief gestuur het. Sommige van Brown se voorouers in Texas het ook 'n brief gestuur waarin hulle bedank het vir die herstel van die monument.
'Om die stuk geskiedenis te bewaar, is nie net belangrik vir Linn County nie, maar ook vir die staat Iowa,' het Ernst gesê.
Die ander bydraers tot die herstel van die Nathan Brown -monument was die Linn County Historic Preservation Commission, plaaslike organisasies en individue wat in Springville gewoon en gewoon het.
Die ander soldaat van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog wat in Linn County gewoon en gesterf het, is John Osborn genoem. Hy word begrawe in Center Point.
Ernst Lindelöfse vader Leonard Lorenz Lindelöf was professor in wiskunde in Helsingfors van 1857 tot 1874. Helsingfors, vandag Helsinki, is op verskillende tye in sy geskiedenis deur Swede en Rusland beheer. Finland is in 1809 aan Rusland afgestaan. Destyds is Lindelöf se pa as professor in wiskunde aan die universiteit aangestel, maar die hoofgebou van die universiteit op die Senaatsplein is onlangs voltooi. Helsingfors was in hierdie tyd 'n stad met slegs 20 000 mense en onder Russiese beheer. Teen die tyd dat Lindelöf in 1887 wiskunde aan die Universiteit van Helsingfors gaan studeer het, was sy pa nie meer die professor daar nie. Die stad was nog onder Russiese beheer, maar dit het vinnig uitgebrei en het toe 'n bevolking van 60 000 gehad.
Lindelöf het die jaar 1891 in Stockholm deurgebring, en die jare 1893 - 94 in Parys teruggekeer na Helsingfors, waar hy in 1895 gegradueer het. Daarna het hy daar as dosent klasgegee en Göttingen in 1901 besoek. Hy keer terug na Helsingfors, waar hy in 1902 assistent -professor word, en word die volgende jaar 'n professor. Helsinki was nog steeds onder Russiese beheer en die Russe het inderdaad 'n beleid van Russifikasie uitgevoer in reaksie op die nasionale bewegings wat ontstaan ​​het. Teen 1904 het die vinnig groeiende stad 'n bevolking van 111 000 gehad en was dit die middelpunt van aktiviste wat vir 'n onafhanklike Finland werk. Dit is in 1917 bekend gemaak.
Lindelöf het as professor in wiskunde in Helsinki gebly totdat hy in 1938 afgetree het. Dit was 'n tyd van vinnige ekonomiese groei vir die nuwe land en die universiteit het floreer en vinnig uitgebrei. Lindelöf het sy nuwe land ondersteun wat sy universiteitspligte met groot entoesiasme aangepak het. Vanaf 1907 dien hy op die redaksie van Acta Mathematica.
Lindelöf se eerste werk in 1890 was oor die bestaan ​​van oplossings vir differensiaalvergelykings. Dit is 'n uitstaande papier. Daarna werk hy aan analitiese funksies en pas die resultate van Mittag-Leffler toe in 'n studie van die asimptotiese ondersoek na Taylor-reekse. Hy was veral geïnteresseerd in die gedrag van sulke funksies in die omgewing van enkele punte.
Hy oorweeg analoë van Fourier -reekse en pas dit toe op gammafunksies. Hy het ook oor konformale kartering geskryf. Sy werk oor analitiese voortsetting word verduidelik in 'n goedgeskrewe boek Le calcul des résidus et ses toepassings à la théorie des fonctions Ⓣ (Parys, 1905). Oettel beskryf die inhoud van hierdie verhandeling in :-
Hierdie werk is in verskeie tale vertaal, waaronder Duits en Fins en Sweeds, en het na verskeie uitgawes verskyn.
Later in sy lewe het Lindelöf navorsing laat vaar om hom te bestee aan die onderrig en skryf van sy uitstekende handboeke. Benewens die 1905 -werk waarna hierbo verwys is, wat hoofsaaklik oor sy eie navorsing handel, het hy die handboek geskryf Differensiële en integrale berekening en hul toepassings wat tussen 1920 en 1946 in vier volumes gepubliseer is. Nog 'n goeie handboek Inleiding tot funksie teorie is in 1936 gepubliseer.
'N Ander belangrike rol wat Lindelöf in Finland gespeel het, was die aanmoediging van die bestudering van die geskiedenis van wiskunde in die land. Vir sy uitstekende bydraes tot Skandinawiese wiskunde is hy vereer deur die universiteite van Uppsala, Oslo, Stockholm en Helsinki.
Ernst Röhm was tot Julie 1934 die hoof van die SA (Brownshirts). Baie het aangeneem dat Röhm 'n lojale lid van die Nazi -party was wat 'n organisasie (die SA) gestig het om die Nazi -partybyeenkomste te beskerm. Uit vrees dat Röhm hom gaan verraai, beveel Hitler egter dat hy gearresteer en dood moet word.
Ernst Röhm is gebore op 28 November 1887. In Julie 1906 het hy by die Duitse leër aangesluit en 'n kommissie in Maart 1908 in die Royal Beierse 10de Infanterieregiment ontvang. Röhm was adjudant by die 1ste Bataljon van die Royal Bavarian 10th Infantry Regiment toe die Eerste Wêreldoorlog verklaar is. In September 1914 is hy ernstig gewond tydens die Duitse opmars na Frankryk. Röhm is in April 1915 bevorder tot Oberleutnant (senior luitenant) en het in die daaropvolgende jaar nog 'n ernstige besering opgedoen tydens die Slag van Verdun. Röhm het ernstige beserings aan sy gesig en bors opgedoen en het gevolglik die res van die Eerste Wêreldoorlog as personeelbeampte deurgebring. Teen die tyd dat die oorlog geëindig het, het Röhm die Eerste Klas van die Ysterkruis gekry en is hy bevorder tot Hauptmann (kaptein).
Na die einde van die oorlog het Röhm oorgebly in die res van die leër. Die Verdrag van Versailles het die Duitse leër tot slegs 100 000 man verminder - iets wat baie Duitsers baie kwaad gemaak het. Röhm het saam met die Beierse Freikorps (Free Corps) geveg teen die kommuniste wat München in 1919 oorgeneem het. .
Sekere kwessies het in Röhm se gedagtes besorg. Hy kon nooit aanvaar dat Duitsland die Eerste Wêreldoorlog verloor het nie. Hy het ook geglo dat die gehate Verdrag van Versailles deur gehate en verraaierde sosialistiese politici aan die Duitsers opgelê is. Vir baie soortgelyke oortuigings was daar nie 'n groot verskil tussen die sosialiste en kommuniste in Duitsland nie. Gebore in München was dit byna onvermydelik dat Röhm sou gehoor het van 'n jong politieke party wat soortgelyke standpunte as hy was. In 1919, terwyl hy nog 'n offisier in die Duitse leër was, het Röhm by die Duitse Arbeidersparty aangesluit. Dit het later die Nasionaal -Sosialistiese Duitse Arbeidersparty geword - die Nazi -party.
Röhm het deelgeneem aan die mislukte Beer Hall Putsch van November 1923. Hy was nog steeds 'n weermagoffisier, maar bedank sy kommissie nadat hy 'n geruime tyd in die tronk was voor sy verhoor. In Februarie 1924 is Röhm skuldig bevind aan verraad en is hy tot 15 maande tronkstraf gevonnis. Hy het in werklikheid 'n voorwaardelike ontslag gekry.
Maar hy was aan die kant van Hitler tydens die poging tot putsch, en later sou Hitler iemand wat so 'n lojaliteit getoon het, hoog op prys stel. In April 1924 het die gevangene Hitler Röhm sy volle steun verleen om die SA te ontwikkel (verbied na die mislukte Beer Hall Putsch) op watter manier hy ook al wou. Toe Hitler egter uit die tronk vrygelaat is, het hy sy afkeuring uitgespreek oor wat Röhm gedoen het. Röhm is duidelik hieroor ontsteld en het die Nazi-party (Mei 1925) verlaat en 'n tydperk van selfopgelegde afsondering ingegaan. In 1928 aanvaar Röhm 'n pos as adviseur van die Boliviaanse leër met die rang van luitenant-kolonel. 'N Gewilde opstand teen die regering in Bolivia en die verbetering van die verkiesingsuitslae vir die Nazi's in Duitsland het hom egter laat terugkeer - net soos 'n persoonlike versoek van Hitler.
Hitler het homself die titel 'Oberster SA-Führer' gegee, maar het Röhm SA as stafhoof aangestel. Hy het in Januarie 1931 sy pos beklee.
In die Groot Depressie was die omgewing reg vir 'n opbloei van steun aan linkse partye. Baie Duitse werkers was werkloos met min vooruitsigte. Hitler se grootste mededinger om mag was die Kommunistiese Party en botsings tussen die ondersteuners van die twee partye was algemeen. Die SA het die Nazi -party se vergaderings verdedig terwyl hulle die vergaderinge van die Kommunistiese Party wou ontwrig. Geweld was algemeen. Dit pas in werklikheid by Hitler se doel om chaos te skep, aangesien dit die huidige regering swak en ondoeltreffend laat lyk het. Hy bied 'n nuwe plaasvervanger aan - as jy die vyand verpletter, kry jy stabiliteit in Duitsland. Die jare 1930 tot 1933 het 'n groot toename in die kiessteun vir die Nazi -party gehad.
Teen 1933 was die SA drie miljoen sterk. Die krag wat dit aan Röhm gegee het, was groot. Die SA was egter 'n komplekse beweging. Dit is gebruik om mans wat in 'n staking was, te ondersteun en aanvalbrekers aangeval het. Dit was wat Röhm as die sosialistiese element in die streng titel van die party beskou het. Vir ander in die party het dit te veel na die aktiwiteite van die kommuniste/sosialiste gelyk. Vir sommige, soos Himmler, was Röhm vanlyn en weg van wat volgens hom suiwer nasionale sosialisme was. Hy was ook 'n bedreiging vir die oorheersing wat Himmler wou hê, aangesien sy SS in numeriese terme baie kleiner was as die SA. Ander was bekommerd oor die krag wat Röhm inhou en kan moontlik met 1 miljoen volgelinge uitoefen. Maar op hierdie tydstip het Röhm een ​​belangrike faktor in sy guns gehad - die ondersteuning van die man wat hom gevra het om terug te keer van Bolivia Hitler. Röhm was die enigste senior Nazi wat Hitler as 'Adolf' aangespreek het in teenstelling met 'Mein Führer'. Röhm se SA manne is gebruik om kommuniste bymekaar te maak nadat die Reichstag -gebou aan die brand geslaan het. Hitler het hulle steeds baie nodig gehad ten spyte van die negatiewe pers wat die SA ontvang het vir hul onstuimige en dronk gedrag in uniform. Baie mense sien dat SA mans glo dat hulle verhewe bo die wet is wat hul gedrag betref. Hardnekkige Nazi's het geglo dat hulle die Nazi -party in diskrediet gebring het - veral die gedrag van Röhm en sy adjunk, Edmund Heines, wat albei bekend was as homoseksueel in 'n era toe homoseksualiteit en homoseksuele gedrag in die Verenigde Koninkryk onwettig was.
Nadat Hitler drakoniese magte verkry het ingevolge die bemagtigingswet van Maart 1933, het Röhm 'n tweede revolusie in Duitsland verwag wat op ware sosialisme gebaseer was. Baie mans in die SA was uit die werkersklas en hulle het nou verwag dat Hitler hul lojaliteit sou beloon met wat Röhm '' Tweede Revolusie 'genoem het. Dit het nooit gebeur nie. Hitler het groot sake nodig gehad om hom aan die bewind te kry, en hy het geweet dat hul leiers nooit 'n vooruitgang in die mag van die werkersklas op hul koste sou duld nie. Vyande van die SA en Röhm het gesê dat die bruin hemde "bruin aan die buitekant en rooi aan die binnekant" was.
Röhm het waarskynlik in Februarie 1934 sy grootste fout begaan toe hy daarop aangedring het dat die Duitse leër by die SA ingelyf moet word. Senior leërleiers was geskok oor die voorstel. Hitler het geen liefde vir senior leërbevelvoerders nie, maar hy weet dat hy die weermag aan sy kant moet hou en dit beteken dat hy verwerp wat Röhm voorstel. Röhm het in die openbaar oor Hitler gekla, maar was nie bewus daarvan dat Hitler reeds besluit het om die SA met twee derdes te verminder nie en sodoende die mag van Röhm aansienlik verminder terwyl hy die mag van die SS onder leiding van Himmler vergroot.
Op 11 April 1934 vergader Hitler met senior weermagpersoneel aan boord van die 'Deutschland'. Hy het hulle vermaan om hul steun te kry toe president Hindenburg sterf en hy wou nie net kanselier word nie, maar ook president - en hy het die weermag se steun hiervoor nodig. In ruil vir hul ondersteuning het Hitler aangebied om die mag van die SA aansienlik te verminder. Dit was 'n voorstel wat nie een van die twee kon verwerp nie. Die politieke onstabiliteit wat baie in Duitsland voel, was egter nie in die guns van Hitler nie en hy weet dat hy vinnig moet optree toe hy verneem dat die verouderende Hindenburg dreig om krygswet in Duitsland te verklaar, terwyl die leër die mag kry om die land te bestuur.
Röhm het ook vyande gemaak van die meeste senior Nazi -amptenare - insluitend Goering, Goebbels, Himmler en Heydrich. Hulle het Hitler oortuig dat Röhm, aangemoedig deur Frankryk, 'n staatsgreep teen Hitler beplan. Himmler en Heydrich het die SS gereed gemaak vir aksie. Hitler het Röhm oortuig dat hy hom en alle senior SA leiers op die vakansieoord Bad Wiessee op 30 Junie 1934 wou ontmoet. Dit wil voorkom asof Röhm heeltemal onbewus was van wat gaan gebeur.
Tussen 30 Junie en 2 Julie is alle senior SA mans deur die SS gearresteer. Hitler het Röhm die opsie gegee om sy eie lewe te neem, maar Röhm het geweier. Hy is op 2 Julie deur SS Obersturmbannführer Michael Lippert in 'n gevangenis geskiet.
Hitler het wettigheid gegee aan wat gebeur het toe hy gesê het dat hy 'n jurie, regter en beul was en dat hierdie gesag onder die taak van die 'Wet aangaande maatreëls vir selfverdediging van die staat' wat op 3 Julie geneem is, val.
Ernst Zermelose ouers was Ferdinand Zermelo en Maria Augusta Elisabeth Ziegler. Sy pa was 'n universiteitsprofessor, en Zermelo is grootgemaak in 'n gesin waar akademiese aktiwiteite aangemoedig is. Sy hoërskoolopleiding was aan die Luisenstädtisches Gimnasium in Berlyn en hy studeer in 1889 aan die gimnasium.
Op hierdie tydstip was dit die gewoonte dat studente in Duitsland aan 'n aantal verskillende universiteite studeer, en dit is presies wat Zermelo gedoen het. Sy studies is aan drie universiteite gedoen, naamlik Berlyn, Halle en Freiburg, en die vakke wat hy bestudeer het, was redelik wyd en sluit wiskunde, fisika en filosofie in.
By hierdie universiteite het hy kursusse bygewoon deur Frobenius, Lazarus Fuchs, Planck, Schmidt, Schwarz en Edmund Husserl. Dit was 'n indrukwekkende versameling inspirerende dosente en Zermelo het na sy eerste graad sy navorsing in wiskunde begin doen. Sy doktorsgraad is in 1894 voltooi toe die Universiteit van Berlyn hom die graad vir 'n proefskrif toegeken het Untersuchungen zur Variationsrechnung Ⓣ wat gevolg het op die Weierstrass -benadering tot die berekening van variasies. In hierdie tesis :-
Na die toekenning van sy doktorsgraad het Zermelo aan die Universiteit van Berlyn gebly, waar hy aangestel is as assistent van Planck wat die leerstoel van teoretiese fisika daar beklee het. In hierdie stadium het Zermelo se werk meer na gebiede van toegepaste wiskunde gedraai, en onder leiding van Planck het hy begin werk vir sy habiliteringstesis wat hidrodinamika bestudeer.
In 1897 gaan Zermelo na Göttingen, op daardie tydstip miskien die toonaangewende sentrum vir wiskundige navorsing ter wêreld, waar hy sy habilitasie voltooi en sy proefskrif voorlê Hydrodynamische Untersuchungen über die Wirbelbewegungen in einer Kugelfläche Ⓣ in 1899. Onmiddellik na die toekenning van die graad word hy aangestel as dosent in Göttingen op grond van sy bydraes tot statistiese meganika sowel as die berekening van variasies.
Die rigting van Zermelo se navorsing sou binnekort 'n groot verandering inneem. Cantor het die kontinuum -hipotese in 1878 aangevoer met die vermoede dat elke oneindige deelversameling van die kontinuum óf telbaar is (dit kan in 1 - 1 korrespondensie met die natuurlike getalle geplaas word) óf die kardinaliteit van die kontinuum het (dit kan in 1 geplaas word - 1 korrespondensie met die reële getalle). Die belangrikheid hiervan is gesien deur Hilbert, wat die kontinuumhipotese die eerste gemaak het in die lys van probleme wat hy in sy lesing van 1900 in Parys voorgestel het. Hilbert beskou dit as een van die mees fundamentele vrae wat wiskundiges in die 1900's moet aanval, en hy het verder gegaan om 'n metode voor te stel om die vermoede aan te val. Hy het voorgestel dat 'n ander een van die veronderstellings van Cantor moet probeer bewys, naamlik dat enige stel goed bestel kan word.
(iii) elke nie-leë deelversameling van S S het 'n kleinste element.
Die stel natuurlike getalle met die gewone ordening is dus 'n goed geordende versameling, maar die stel heelgetalle is nie goed georden volgens die gewone volgorde nie, aangesien die deelversameling van negatiewe heelgetalle nie die minste element het nie.
Zermelo het begin werk aan die probleme van stelteorie, veral met die idee van Hilbert om die probleem van die kontinuumhipotese op te los. In 1902 publiseer Zermelo sy eerste werk oor stelteorie wat handel oor die toevoeging van transfinite kardinale. Twee jaar later, in 1904, slaag hy daarin om die eerste stap te neem wat Hilbert voorgestel het in die rigting van die kontinuumhipotese, toe hy bewys dat elke stel goed georden kan word. Hierdie resultaat het Zermelo bekendheid verwerf en hom ook 'n vinnige promosie besorg, want in Desember 1905 word hy as professor in Göttingen aangestel.
Die aksioma van keuse is die basis vir die bewys van Zermelo dat elke stel goed georden kan word, in werklikheid is die aksioma van keuse gelykstaande aan die goed bestelende eiendom, sodat ons nou weet dat hierdie aksioma gebruik moet word. Sy bewys van die goedordende eiendom gebruik die aksioma van keuse om stelle te bou deur transfinite induksie. Alhoewel Zermelo beslis bekendheid verwerf het vir sy bewys van die goedordende eiendom, was stelteorie in hierdie tyd nogal in die buitengewone posisie dat baie wiskundiges die tipe bewyse wat Zermelo ontdek het, verwerp het. Daar was sterk gevoelens of sulke nie-konstruktiewe dele van wiskunde wettige studierigtings is en dat Zermelo se idees beslis nie deur 'n groot aantal wiskundiges aanvaar is nie:
Soos hierdie aanhaling aandui, was Zermelo se reaksie op hierdie kritiek om die goed ordelike eiendom te bewys met 'n bewys wat meer algemeen aanvaar sou word, en dit het hy in die koerant geslaag Neuer Beweis Ⓣ wat hy in 1908 gepubliseer het. Dit was 'n artikel wat hy spesifiek gerig het op kritici van sy werk. Aan die een kant beklemtoon hy die formele karakter van sy nuwe bewys van die putorde en aan die ander kant voer hy aan dat sy kritici en ander wiskundiges ook die aksioma van keuse gebruik in die hantering van oneindige stelle.
Zermelo het ander fundamentele bydraes tot die aksiomatiese stelteorie gelewer, wat deels die gevolg was van die kritiek op sy eerste groot bydrae tot die onderwerp en deels omdat stelteorie 'n belangrike navorsingsonderwerp by Göttingen begin word het. Die stel teorie paradokse verskyn die eerste keer omstreeks 1903 met die publikasie van Russell se paradoks. Zermelo het in werklikheid self 'n soortgelyke paradoks ontdek, maar het die resultaat nie gepubliseer nie. Dit het hom eerder aangespoor om die eerste teorie te stel om stelteorie te aksiomatiseer, en hy het hierdie taak in 1905 begin. Nadat hy 'n aksiomasisteem vervaardig het, wou hy bewys dat sy aksiomas konsekwent was voordat hy die werk publiseer, maar hy kon dit nie bereik nie.
In 1908 publiseer Zermelo sy aksiomatiese stelsel, ondanks die gebrek aan konsekwentheid. Hy het sewe aksiomas gegee: Axioma van ekstensionaliteit, Axioma van elementêre stelle, Axioma van skeiding, Kragstel -aksioma, Unie -axioma, Axioma van keuse en Axioma van oneindigheid.
Zermelo stel gewoonlik sy aksiomas en stellings in woorde eerder as simbole. Trouens, hy het nie gereeld die formele taal gebruik vir kwantifiseerders soos ∃ of ∀ en bindende veranderlikes wat dan gebruik is nie, maar eerder gewone uitdrukkings soos "daar bestaan" of "vir almal".
Dit is opmerklik dat Skolem en Fraenkel Zermelo se aksiostelsel omstreeks 1922 onafhanklik verbeter het. Die gevolglike stelsel, met tien aksiomas, is nou die mees gebruikte stelsel vir aksiomatiese stelteorie. Dit maak dit moontlik om die teenstrydighede van stelteorie uit die weg te ruim, maar die resultate van die klassieke versamelingsteorie, met die uitsondering van die paradokse, kan afgelei word.
In 1910 verlaat Zermelo Göttingen toe hy aangestel word as voorsitter van wiskunde aan die Universiteit van Zürich. Sy gesondheid was swak, maar sy posisie is gehelp deur die toekenning van 'n prys van 5000 punte vir sy groot bydraes tot stelteorie. Die prys is toegeken op inisiatief van Hilbert, en dit was beslis 'n poging om Zermelo in staat te stel om sy gesondheid te herstel.
Toe sy gesondheid teen 1916 nie verbeter het nie, bedank Zermelo sy stoel in Zürich en verhuis na die Swartwoud in Duitsland waar hy tien jaar gewoon het. Hy is in 1926 aangestel as 'n erestoel in Freiburg im Breisgau, maar hy verloën sy stoel in 1935 vanweë sy afkeuring van Hitler se regime. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Zermelo versoek dat hy in sy ereposisie in Freiburg heringestel word, en hy word in 1946 weer in die pos beklee.
Die Ernst Gaede is 'n groot verbetering vir sy voorganger, die T-22, alhoewel dit 'n paar kenmerke van haar behou. Die Ernst Gaede het nog net vier gewere om mee te werk, maar hierdie gewere is baie groter en baie meer effektief as die gewere wat op die T-22. Haar torpedo's is 'n effense verbetering in vergelyking met haar voorganger, met die opgegradeerde torpedo's wat 'n afstand van 8,0 km aflê. Dit gee ruimte vir die Ernst Gaede om torpedo's af te skiet, selfs al is die bereik om te werk, nou.
Sy, soos met haar opvolger Z-23 twee vlakke later, het die interessante keuse tussen twee verskillende kalibers gewere: die standaard 128 mm -vernietigergewere en 150 mm -gewere wat meer op ligte kruisgewere lyk (al is dit met minder vate as 'n ligte kruiser). Albei het hul voordele:
150 mm gewere is absurd kragtig vir 'n vernietiger.
Kan torpedostakings van buite haar opsporingsbereik lewer.
Torpedo's is vinnig met 'n goeie reikafstand en slaankrag vir Tier VI. Haar opgegradeerde torpedo's is dieselfde as wat op gevind word Admiraal Graf Spee.
Grootste gesondheidspoel van alle tegniese boom Tier VI -vernietigers.
Hidroakoestiese soektog ( ) verbruikbaar.
Sub-par-hanteringseienskappe vir 'n vernietiger: stadige roerverskuiwing en 'n draairadius groter as sommige Tier VI-kruisers.
150 mm kanonne loop selfs stadiger as die 128 mm, nadat hulle kapteinvaardighede in ag geneem het.
Groot opsporingsradius (gelykstaande aan Farragut).
Langste herlaai -tyd van torpedo van alle Tier VI -vernietigers.
Nadat Yuri deur Satan swanger geraak het, het Ernst van sy dogter geëis om 'n aborsie te ondergaan. Toe sy weier om 'n aborsie te kry en te sê dat mense en demone in harmonie kan lewe, beveel Ernst haar om tereggestel te word. Satan probeer Yuri van haar lot red, maar het gesukkel om 'n sterk genoeg gasheer te vind wat na 'n paar pogings Ernst oorneem wat wonderbaarlik oorleef, hoewel hy ernstige brandwonde opdoen. Na die ontsnapping van Yuri beveel hy sy mans om Yuri te vind en haar en haar kinders dood te maak (net sodat sy reeds na die geboorte gesterf het). Ernst vind later uit dat albei sy kleinseuns geleef het. Ώ ] ΐ ]
Tydens die pogings van die Nazi's om die Verbondsark op te spoor, is Toht deur die Derde Ryk se spesiale antieke versameling na Nepal gestuur om die kopstuk aan die staf van Ra van Marion Ravenwood te bekom. Toht en sy ondergeskikte Otto huur drie handlangers uit die strate van Kathmandu, Nepal, bekend as Ratty Nepalese, Mean Mongolian en Giant Sherpa, en volg Indiana Jones na The Raven -kroeg in Patan waar hulle probeer om die stuk te neem.
Al die handlangers wat saam met Toht in die kroeg gegaan het, is dood tydens die daaropvolgende geveg met Jones en Ravenwood, waartydens Marion se kroeg aan die brand gesteek is. Toht het die kopstuk opgemerk tydens die skermutseling, maar toe hy dit probeer optel, het hy sy hand erg verbrand, aangesien die kopstuk te naby aan die vuur gelê het. Skreeuend van pyn hardloop hy na buite en steek sy hand in die sneeu. Hy het uiteindelik gevlug met 'n ernstige brand litteken op sy handpalm. Uit hierdie litteken kon die Nazi's 'n growwe, eensydige weergawe van die kopstuk skep. Die ontbrekende inligting van die ander kant sou egter van kritieke belang wees om die rusplek van die Ark, die put van die siele, te vind.
Toht ontmoet later kolonel Dietrich, Gobler en René Belloq in Kaïro. Gefrustreerd oor die onvermoë van Belloq om nuttige inligting uit Ravenwood te haal (wat kort nadat sy saam met Jones in Egipte aangekom het) gevang is, moes Dietrich intree. Sy eie ondervraging was egter ewe vrugteloos. Toe die Nazi's uiteindelik Jones by die Well of the Souls inhaal, gooi Toht Ravenwood in die put, want hulle het nie meer gebruik nie. Toht stap weg en giggel van blydskap toe Jones en Ravenwood in die put verseël is.
Hy het Belloq en sy mede -nazi's later vergesel in die poging om die Ark op 'n veiliger plek af te lewer, aangesien sy plig was om toesig te hou oor die aflewering van die artefak wat Hitler wou hê. Jones het dit egter reggekry om die ark van hulle terug te steel. Toht en die ander het hom gevolg en die ark, saam met Marion, die volgende dag teruggeneem en albei na 'n klein Egeïese eiland noord van Kreta geneem. Jones het agter hulle aan gegaan in die hoop om Marion te red, en uiteindelik homself onthul op pad na die Tabernakel. In die opstand wat daarop volg, sit Toht rustig langs die kant toe Belloq Jones se bluf noem, en dwing hom tot oorgawe.
Toht se gesig smelt deur die heilige vure van die Ark en maak hom dood.
Daardie aand het Toht saam met Belloq en Dietrich in die tabernakel gestaan ​​vir die seremoniële opening van die ark. Aanvanklik het dit gelyk asof die ark slegs sand dra, tot ontsteltenis van Belloq en tot ergernis van Dietrich. Toht, aan die ander kant, was geamuseerd, aangesien hy nooit heeltemal geglo het in die bonatuurlike aspekte van sy opdrag nie. Sy lag word vervang deur verbasing toe die Ark sy ware krag loslaat, begin met die ontstaan ​​van vreemde geeste. Terwyl die geeste om die vergadering dreun, draai Toht om en sien hoe een van hulle voor sy oë kom, dit verander in 'n monsteragtige engel van die doodskedel en huil na hom en sy groepe. Terwyl die verskrikte Toht skreeu met die aanskouing van die ware krag van die Ark, is sy gesig van sy skedel af gesmelt deur die hitte van die Ark se vlamme, en hom doodgemaak. Sy ineengestorte oorskot is daarna opgevee en verbrand deur die volgende vuurstorm.