October 2010 – vetweet
Cornwall 2010 – Trewhella Villa
Posted on October 31, 2010 by gidivet
Ja ons was weer bietjie met vakansie. 'n Jaar terug was ons in Cornwall vir besigheid (sien my blog oor Marazion), maar hierdie besigheidskontak het tot 'n vriendskap gelei. Ons is teruggenooi om in hulle karavaan naby Penzance tuis te gaan. Ons was bietjie bekommerd oor die weer, want Cornwall kan koud, winderig en nat wees hierdie tyd van die jaar. Gelukkig was die nagtemperature heel leefbaar, en ons het ons elektriese komberse byderhand gehad net in geval. Woensdag het die son geskyn en kon ons op die strand gaan ontspan.
Dit was vir ons 'n groot lekkerte om hierdie gesin beter te leer ken. Hulle bly op 'n kleinhoewe met skape, hoenders, honde (hulle teel Wheaten Terriers). Daar is 5 kinders en my seuns het dadelik vriende gemaak en gespeel vir die vale. En vir mev Gidi was die toppunt dat ons nie aandete hoef te kook nie. Elke dag het ons by die gesin aangesluit vir ete en 'n hond uit 'n bos gekuier om die massiewe tafel.
Ons vriende het hulle karavaan aan die begin van die somer opgestel en hy was uitverhuur dwarsdeur die seisoen. Terselfdertyd het hulle ook 'n teetuin geskep en cream teas vir toeriste aangebied. Besoekers aan Cornwall sal bekend wees met Cream Teas, en natuurlik ook met die tradisionele Cornish Pasty. Meer hieroor in die volgende aflewering.
Posted on October 24, 2010 by gidivet
Dis so skuins na 22:00, en die internasionale aankomslokaal is bykans verlate. Koffiemasjiene blinkgepoets en stil, winkelvensters se swaar ooglede afgerol.
Dan stoot die outomatiese glasdeure oop en 'n enkele pasassier kom ingestap, 'n skouersak haar enigste bagasie. Tien treë verder kom sy tot stilstand. 'n Skoonmaker se neuriesang draal en sterf weg tussen die pilare, sy mop bewegingloos terwyl hy die aankomeling bestudeer. Iets aan haar lyk bekend. Vir 'n volle 30 sekondes staar hulle mekaar aan. Dan weet hy waar hy haar laas gesien het: Otterwandelpad, net na die matriekeksamens, (kug-kug) jare terug.
"Anny, so wrintiewaar!"
Haar effe verdwaasde uitdrukking verander in 'n oogwink en 'n breë glimlag versprei oor haar gesig.
"Tog nie jy nie Gidi! Waar's al die mense? En die mop in jou hand?"
"Ja jong, hier in Blogland moet ons maar almal inspring om te help. Maar sê my net 'n bietjie, met watter vlug het jy ingekom?"
Sy draai om en hy volg haar oë. Op die aanloopbaan staan 'n Cessna.
"Ek het daardie een netnou sien land, maar ek het nie 'n vlieënier gesien nie."
"Daar was niemand anders nie. Ek moes mos jare terug al leer om self te vlieg. Daar in "Baie Name Land" moet ons ook maar inspring as ons iets gedoen wil kry. Maar dis 'n lang storie."
"Mapstieks, maar jy ken van! Hoor hier, jy's seker moeg. Ek maak gou vir ons koffie en ek dink hier's nog beskuit in die kantien. Dan soek ons vir jou 'n slaapplek. Môre sal ek die ander aan jou voorstel. Ek dink hule sal graag jou storie wil hoor…"
Liewe blogvriende. Kan julle nog onthou hoe dit gevoel het om jou eerste blog te skryf en te wonder of enige iemand jou storie gaan wil lees? Gelukkig vir my het 'n hele klomp mense my ondersteun en vandag kan ek nie my lewe indink sonder my blogvriende nie.
Ek wil julle graag voorstel aan 'n nuwe blogger met baie om te vertel. Sy't onder die radar ingevlieg op 'n stil aand, en haar eenmotorige vliegtuig staan nog op die aanloopbaan. Ek soek 'n paar hande om my te help dat ons gou die vliegtuig in die loods in stoot sodat hy veilig is, en dan moet ons die braaivleisvuur aansteek, die rooiwyn skink en die kampstoele oopslaan.
Die vet weet, daar's altyd plek vir nog een wanneer die tonge los raak en die stories begin loop.
Kliek gerus hier om vir Anny welkom te heet.
Partykeer is 'n mens ook bietjie blind
Posted on October 20, 2010 by gidivet
Vanaand gesels ek met 'n vriendin van skooldae af, sommer so op Facebook. Het onlangs nog weer kontak gemaak. Is Facebook nie fantasties nie! Vir ons wat hier in die ver plekke bly is dit.
Toe sê sy, goeie woordspeling, vet weet of vet tweet. Wraggies nog nooit die tweede ene raak gesien nie.
Hoe lank moet 'n mens oor 'n klip in die middel van die pad val voor jy hom raaksien en die lekker skerpioentjie onder gaan uithaal?
Vet tweet. Inderdaad.
Posted on October 3, 2010 by gidivet
My collie didn't want to get up this morning and seemed depressed..
Dis 'n maak of breek week wat voorlê. Gidi se ma gaan môre in Mosselbaai 'n nuwe regterknie kry om by die bioniese linker knie te pas.
Gidi het hierdie week 'n belangrike vergadering oor die praktyk.
'n Nuwe diereverpleegster en nuwe ontvangsdame word gesoek, onderhoude moet gevoer word.
So tussendeur moet daar nog gewerk word.
Hoop die week is mooi en vol vreugde vir julle almal.
Die hele naweek reën dit al aan en af. Vanmiddag toe die son bietjie deurkom stap pa en ouboet gou af see toe om die nuwe "hakwiele" te gaan uittoets. Hulle maak met 'n bandjie aan jou skoen se hak vas, dan vat jy so 'n aanloop en skaats op jou hakke. Ouboet het gedink dis groot pret.
Dit was vinnig besig om donker te word en die water was bruin asof dit baie opgekarring is – die foto wys dit nie. Anderkant op die huise het die son bietjie deurgekom. My ore was behoorlik koud to ons by die huis kom.