Nuuskommentaar: Om dankie te sê“Freedom From Want” – olieskildery deur Norman Rockwell (1943) – http://www.curtispublishing.com/gallery/free.htm via Wikipedia Vandag vier Amerikaners een van hul groot feesdae, Dankseggingsdag, of by hulle bekend as Thanksgiving. Dit vind altyd op die laaste Donderdag van November plaas, en maak saam met Kersfees en Nuwejaarsdag die pilare van die “feesseisoen” uit. Omdat so baie Suid-Afrikaners nou in die VSA woon, en mense op groot skaal met mense in die VSA kommunikeer en selfs sake doen, is daar nou ’n groter bewustheid oor hoe belangrik Thanksgiving vir die Amerikaners is. Suid-Afrika het 15 vakansiedae, en bykans dertig dae (vakansiedae ingesluit) waar sekere sake herdenk of gevier word, byvoorbeeld Moedersdag. Nie een is, soos die Israeliete se oesfeeste, daarop gemik om die Here spesifiek te dank vir gawes nie. By baie Suid-Afrikaners bestaan die opvatting dat Thanksgiving eintlik die sekulêre weergawe van Kersfees is. Tog, in sy tradisionele ontstaan vanaf die vroeë 1600’s, tot sy amptelike verklaring in 1863 deur pres. Abraham Lincoln, was dit ’n dag met diep godsdienstige betekenis. Lincoln het dit spesifiek as dankdag aan die Hemelse Vader opgedra. Baie van die vroeë setlaars was pelgrims en het soos die Verbondsvolk na die inbring van die oeste die Here spesiaal met ’n fees daarvoor gedank. Tot vandag is tekens hiervan in die kaartjies waarmee Amerikaners ’n gelukkige “Thanksgiving” toegewens word, te bespeur. Een van die oudste, en interessantste weergawes dateer uit 1621 toe die pelgrims by Plymouth dit saam met die plaaslike Rooihuide van die Wampanoag-stam begin vier het. Die setlaars se voorraad wat hulle uit Engeland saamgebring het, was die winter onvoldoende, en hulle het by die stamkaptein kos gekry. Sedertdien het dit dikwels vir immigrante-gemeenskappe ’n belangrike betekenis oor die kans op ’n nuwe lewe wat hulle in ’n welvarende land gekry het. Ons hoor dikwels die aanklag dat ons gou is om biddae vir reën te hou, maar wanneer die sluise van die hemel oopmaak, vergeet ons om in gelyke mate dankie te sê. Daar is baie goeie redes waarom ons nié sommer openbare geleenthede van dankie sê maak nie. Vir baie is dit praktyk om dit ’n persoonlike saak op die knieë in die binnekamer te maak. Pragmaties – terwyl sommige dele van die land deurnat is, is daar dele waar die droogte nog nie gebreek is nie. Elders is die grond goed nat, maar die damme wat die dorpe van water moet voorsien is nog leeg. Ons het ook ’n geneigdheid om sake te laat ontaard. Dink maar aan die jare van ernstige politieke toesprake by Geloftefeeste – temas wat maar net hier en daar kunsmatig aan die betekenis van die dag self gekoppel is. En word baie van die feeste nie nou nog maar politiek gekaap nie? Net so kan gevra word by hoeveel Thanksgiving- en Kersfeesvieringe staan die gebakte kalkoen in plaas van die Here sentraal? Selfs in Suid-Afrika, waar sowat 85% van die mense hul Christenskap op sensusvorms bely, word “Merry Christmas” met “Happy Holidays” van sy oorspronklike betekenis losgemaak. Ter wille van politieke “korrektheid”. Is dit dan nie van meer betekenis om naamloos kos in die kerk se koskas te laat en so konkreet dankie sê vir die seëninge wat persoonlik ervaar word nie? Gaan dit nie meer betekenis hê om meer van die bedoelde inhoud in bestaande dae soos Kersfees, Goeie Vrydag, Paassondag of Geloftedag te gee nie? Of verdien liefde sonder perke nie dankbaarheid sonder grense nie? Vandag vier baie Amerikaners Thanksgiving, terwyl groot dele van Kalifornië nog onder ’n ongekende droogte wurg. Sou die Israeliete met dieselfde oorgawe die oesfees vier as die Amalakiete of ander vyand met hul oeste vort is? Dit is geen kuns nie, om in plaas van seëninge te tel, te sit en dinge wat verkeerd is bymekaar te tel. Die tema vir vandag se nuuskommentaar kon net sowel die probleme van Eskom gewees het. Individue en sake-ondernemings het reeds enorme skade gely weens beurtkrag, en die impak daarvan. Die regering se bitsige reaksie op AfriForum, die TLU SA en die VF Plus se voorleggings oor onder meer plaasmoorde voor die VN se Forum vir Minderheidsaangeleenthede is opruiend-tragies. Die regering se blindelingse omhelsing van die Palestyne is skokkend uit pas met die werklikheid. Dat net 25% van die staatsdepartemente skoon oudits gekry het, is ’n skande. Die groeiende plakkerskampe en die werkloosheidskoers is neerdrukkend. Die misdaadkoers terwyl mense se huise soos tronke beveilig is, is enige dag materiaal vir ’n nuuskommentaar. Die deurlopende druk op Afrikaans is ’n bron van polarisasie. Sondag het die blondekopvrou wat Rapport op die straathoek verkoop, sopnat gereën… Al het ons self nie ŉ spesiale dankseggingsdag nie, vier baie kerke en gemeentes op ’n Sondag in veral Oktober en November ’n Dankbaarheidsondag. ’n Vlugtige blik deur die elektroniese argiewe dui daarop dat die koevertjies met iets in om dankie te sê, baie dikwels sentraal staan, en hier en daar word selfs met die omvang van hierdie “dankbaarheidsoes” gespog. Of ’n mens nou saamstem met die Amerikaanse gebruik van Thanksgiving of nie, die gebruik is tog ’n herinnering aan ons om bietjie te besin oor waarvoor ons rede het om God te dank. Kom net ’n oomblik tot stilstand, en tel jou seëninge een vir een. Sê dankie, en as jy kan, toon dit konkreet. As ’n bydrae aan jou gemeente jou nie aanstaan nie, kan dit altyd ’n welkome bydrae vir Helpende Hand wees. “Want ek het geklop…”