'n Droom, bewys van bestaan, antwoorde en advies
SONDAG 5 OKTOBER 2008
"Iemand het klappers geskiet in die straat, toe raak jy deurmekaar en val by die venster uit. Toe gryp ek jou arm, skop vas teen die vensterraam en trek jou terug. Toe raas ek met jou." ~ wat Natasja vanoggend vir my vertel het sy gedroom het gisteraand.
Ek vul my notaboeke en tik goed op die rekenaar om getuienis te lewer van my bestaan. My skryfwerk is bewys dat ek lewe, en geleef het tot nou toe.
Ek raak 'n bietjie moeg daarvoor om elke dag en nag te sukkel om 'n wonderwerk uit my rekenaar te trek. Dit voel asof ek voor 'n keuse staan: vat dit rustiger, of stry voort tot ek doodgaan, of dood neerslaan.
As ek oppervlakkig daarna kyk, of propagandisties wil wees, sal ek moet sê dan stry ek maar tot ek doodgaan, of dood neerslaan (of sukses behaal; ek het vergeet om dit by die oorspronklike moontlikhede te voeg – 'n mens stry immers vir iets). Maar ek sou graag wou weet wat presies dit beteken om dit "rustiger" te vat. Beteken dit dat jy opgee en 'n luiaard word? Beteken dit dat jy heeldag TV kyk totdat jy uiteindelik jou rusbank en jou TV moet verkwansel vir kos?
Kan 'n mens dit rustig vat, en net dalk meer gedoen kry – en net dalk langer leef, en gelukkiger wees?
[Uit 'n epos aan 'n vriendin]
Gaan alles "reg" uitwerk?
Ek is 37 jaar oud. Ek weet dinge werk nie altyd reg uit nie – dit wil sê, presies soos ons dit wil hê nie. Ons glo altyd, en ons hoop – in 'n beter môre, dat alles reg sal uitwerk, dat die toekoms fantasties gaan wees … maar soos almal weet, eindig ons geloof en hoop gereeld in ontnugtering, en sonder 'n bietjie geluk elke nou en dan vat ons daaglikse arbeid ons ook nie altyd so ver soos ons glo dit moet nie.
Wat hierna gaan volg vir jou is dat jy voort sal gaan om te struggle vir alles wat vir jou belangrik is, van om 'n saak te dien groter as jyself tot die vervulling van jou potensiaal. Dit is wat hierna gaan volg.
Gaan dit uitwerk? Jy mag dalk nie soveel interessante belewenisse hê oor die volgende paar maande as wat jy gehad het die afgelope ses maande nie – of dalk beleef jy interessanter dinge. Die onmiddellike toekoms gaan dalk nie soveel interessante karakters in jou lewe bring nie – maar dalk ander karakters.
Glo in jouself. Glo in wat jy doen. Stry voort. En vergeet van "alles", die volmaakte lewe, en geloof daarin dat iets altyd aan die einde terug sal glimlag. Solank jy nog op jou voete staan, word jy nog getel – en as jy struikel, staan jy op.
As die lewe 'n stryd is vir iets beter, en vir alles wat ons kan wees, het jy reeds meer as voldoende instrumente, kennis, ervaring, geesdrif, lewenslus, en tricks up your sleeve om die stryd enduit te sien.
Dit is die beste advies wat ek jou kan bied.
Ek wil altyd meer doen, terwyl minder in soveel gevalle beter is.
Hoe werk ewolusie? Watse meganismes genereer die klein veranderinge wat lei tot 'n kreatuur wat ná 'n duisend geslagte anders jag, eet, swem en boomklim as sy voorsate 'n duisend geslagte tevore?
Antwoord: Ek weet nie.
Nog 'n vraag: Wat is 15,384,523 vermenigvuldig met 27,947,238?
Antwoord: Dit weet ek ook nie. Maar iemand kan 'n groot genoeg sakrekenaar nadertrek, die regte nommers druk, en vir my die antwoord gee. En hy of sy sal reg wees! Dit sal die werklike, ware, akkurate antwoord wees!
Gepubliseer op 29/10/2008 01/11/2017 Kategorieë Post Ongetiteld, volume drie
Te belangrik om te wen, te belangrik om te verloor
Ek het onlangs 'n gedagte gehad oor ['n dobbel-verwante aktiwiteit waarmee ek gedink het ek geld kan maak]. Ek reken mens behoort te kan geld maak op die langtermyn, maar ek het 'n probleem met die hoeveelheid tyd wat ek spandeer daaraan, en ek het 'n probleem met wat dit doen aan my gemoed. As ek 'n uur afsluit met meer geld as wat ek begin het, is ek ekstaties; as ek dit eindig met minder geld, is ek nie soseer ongelukkig nie – kom ons sê maar net 'n algemene sin van geluk en welstand is volslae afwesig.
Nadat ek eers 'n vergelyking getref het tussen dit en iets wat kreatiwiteit vereis – kan 'n gedig of 'n artikel wees vir 'n webblad, mompel ek toe in die rigting van die yskas: "Dit is te belangrik."
Om 'n uur se aktiwiteit te eindig met 'n wins, is net eenvoudig te belangrik. Ek volg my strategie en ek gaan deur die stappe met die gedagte dat ek net 1000% (dis reg, een duisend persent) wins moet maak binne vier tot ses weke dan is alles reg en ek kan op vakansie gaan. Dan stap ek na 'n uur terug kombuis toe met minder geld in my rekening, ietwat teleurgesteld, vies, en toenemend onseker. "Gaan dit werk?" sal ek prewel.
Ek plaas alles op die tafel. Ek waag my gesondheid, my geluk en welstand, 'n reis na Suid-Afrika om my familie te sien, my hoop, my … geloof, op die uitkoms van een uur se aktiwiteite wat veronderstel is om geld te maak.
Hierdie nota begin nou lyk soos 'n belydenis, so laat ek dit duidelik stel: Ek dobbel nie; nie met sente nie, en nie met dollars nie. Ek werk dinge fyn uit. Ek gaan in vir die profyt, nie vir die vermaak nie.
Nietemin, om te wen, is te belangrik. Om te verloor, weeg ook te swaar op my gemoed. Kan die situasie gered word? Of moet ek eerder alles los waar ek wen of verloor want albei situasies jaag my bloeddruk te veel op?
Dan weer, los alles wat my bloeddruk kan opjaag? Wat bly oor? Lees? Definitief uit! Ek raak opgewerk en voer hardop gesprekke met myself. TV? Selfde storie. Op vakansie gaan om my familie te sien? Problematies – daar's die stres van afskeid neem. Engelse klasse gee? Daar's die lawaai, en die ongeskikte kinders … aag tog! Is dit skaakmat?
In Korea het ek die insig gehad dat ek dit haat om te verloor, want ek verwag om te wen. Wat hierdie insig geïnspireer het, was my destydse hewige ontsteltenis wanneer ek 'n arcade game, soos Daytona USA of Soul Edge, verloor het teen iemand. 'n Soortgelyke ding steek deesdae sy kop uit met speletjies op my rekenaar, soos Pacman, Tetris, en FreeCell.
Hoekom is dit vir my so belangrik om te wen? Sekerlik bevestig dit dat ek reg was oor iets, maar hoekom is dit so belangrik om reg te wees?
Is die probleem 'n oordrewe sin van eiewaarde? Het ek voortdurend bevestiging nodig vir my waarde as 'n mens omdat onsekerheid daaroor net onder die oppervlak skuil?
Is ek gedoem om vir ewig rondgegooi te word tussen 'n oordrewe sin van eiewaarde, 'n onversadigbare behoefte aan bevestiging van my waarde (soos vergestalt in die behoefte om reg te wees), en immer dreigende onsekerheid oor my waarde en die gepaardgaande angs, terwyl ek bestaan in 'n realiteit waar almal soms wen en soms verloor, waar almal soms reg is en soms verkeerd?