Epididimale ontsteking: oorsake, simptome, genesingstyd
Posted on Junie 21, 2019
Die epididymitis (epididymitis) is 'n pynlike ontsteking van die epididymis. Dit moet behandel word. 'N Vertraagde inflammasie kan lei tot onvrugbaarheid. Die meestal meer weeklikse behandeling van epididimitis is bedrus, pynstillers en moontlik ook antibiotika. Lees alle belangrike inligting oor simptome, diagnostiek en behandeling van epididimitis!
Die epididimitis (epididymitis) ontstaan ​​in die meeste gevalle as 'n gepaardgaande bakteriële ontsteking van die prostaat of urienweg. Dit kom selde in isolasie voor as die enigste ontsteking van die epididymis, aangesien die patogene langs die vas deferens versprei. Die epididimitis kom gewoonlik slegs vanaf puberteit voor.
Die epididimitis kan akuut of chronies wees.
Die epididymis tel – sowel as die penis en die testikels – tot die buitenste geslagsorgane van die man. Die testikels en epididymis lê saam in die skrotum (skrotum). Die testikels produseer die semen en die geslagshormone. By die boonste pool van die testikel word die vars saad in die epididymis oorgedra en daar geberg. Die vas deferens kom uit die epididymis en vloei dan in die gebied van die prostaatklier in die uretra.
Alhoewel testikels en epididimiede naby mekaar is en nou verwant is, is orgitis nie dieselfde as epididimitis nie. Laasgenoemde kom baie meer voor. In sommige gevalle beïnvloed die ontsteking beide testes en epididimiede. In hierdie geval praat ons van epididymorchitis.
Die simptome van 'n epididimitis soortgelyk aan dié van 'n orgitis (Orchitis): gewoonlik kom dit relatief skielik tot 'n pynlike, gedeeltelik voelbare swelling van die skrotum, wat dokters 'akute skrotum' noem. Die omliggende vel toon tipiese tekens van ontsteking, soos oorverhitting en rooiheid. Die epididimale pyn kan in die lies en onderbuik uitstraal. Die gepaardgaande simptome sluit koors tot 40 ° C in, asook braking en naarheid.
Die chroniese epididimitis kan ook gekenmerk word deur 'n pynlose swelling. Die epididimitis wat deur chlamydia veroorsaak word, kan relatief simptoomarm wees.
Epididimale inflammasie: oorsake en risikofaktore
Die algemeenste oorsake van epididimitis is bakteriële ontsteking in die urienweg en die prostaat. In die reël bereik die patogene vanaf die uretra of die prostaat die epididymis via die vas deferens. 'N Mens praat dan van 'n "stygende (stygende) infeksie".
Mans met blaasafwyking van die blaas, urogenitale misvormings en 'n permanente urienblaas hou dus 'n baie hoë siekterisiko in. By kinders is misvormings van die urienweg verantwoordelik vir die bakterieë wat in die epididimis beland. In sommige gevalle lei 'n testikulêre torsie, dit is 'n draai van die testikels, tot 'n epididimale ontsteking. Epididymis is in baie gevalle, maar nie geïsoleer nie, maar saam met die aangrensende gedeeltes van die seminale en urienweg.
Watter patogene veroorsaak die ontsteking?
'N Testikulêre inflammasie word gewoonlik veroorsaak deur virusse – nie die epididimitis nie. Oorsaak hier is gewoonlik bakterieë. Dit is dikwels die geval met Chlamydia trachomatis (seldsame Neisseria gonorree) onder mans jonger as 35 (seksueel aktief). Darmbakterieë soos Escherichia coli, Enterococci, Klebsiella of Pseudomonas aeruginosa sowel as stafylokokke is verantwoordelik vir epididimitis by mans ouer as 35 jaar.
Epididymitis word selde veroorsaak deur 'n verspreiding van bakterieë via die bloedstroom (veral pneumokokke en meningokokke), as deel van 'n tuberkulosesiekte of deur trauma: As urine in die aarvloei vloei, kan chemiese irritasie van die epididimis voorkom. veroorsaak 'n inflammatoriese proses.
Die skaars virale ontsteking van die epididymis kom gewoonlik van die pampoentevirus. In hierdie geval word die testes dikwels aangetas, en die epididimitis kan die orgitis voorafgaan. Adeno- en enterovirusse kan voor adolessensie 'n sogenaamde post-infeksie veroorsaak, as 'n epididimitis na infeksie.
Auto-immuun prosesse word ook as 'n oorsaak van epididimitis beskou.
Swamme (Candida, Coccoidioides, Histoplasma ens.) En wurms (Schistosoma, Wucherichia of Echinococcus) is seldsame oorsake van epididimitis in Duitsland.
Daarbenewens is daar 'n geïsoleerde beskrywing van epididimitis, wat veroorsaak word deur middels soos amiodarone (middel teen aritmie).
Epididymitis: ondersoeke en diagnose
As u 'n epididimitis vermoed, moet u 'n uroloog kontak. Die dokter sal eers in detail met u praat oor u klagtes en moontlike onderliggende siektes (mediese geskiedenis.) Moontlike vrae is byvoorbeeld:
Het die simptome skielik begin?
Het u ontslag uit die penis of pyn as u urineer?
Is u al bewus van siektes in die urienweg (insluitend urienweginfeksies)?
Het u omgang?
Epididymitis: liggaamlike ondersoek
Hierna volg die fisiese ondersoek. Die dokter sal eers die skrotum ondersoek vir herkenbare tekens van ontsteking (oorverhitting, rooiheid) en kyk of die epididimis geswel is.
Dan lig die dokter die skrotum op. As dit die simptome verminder (Prehn-teken positief), spreek dit epididimitis aan. Met 'n testikelontsteking en 'n testikulêre torsie (rotasie van die testikel om sy eie as), word die klagtes aan die ander kant deur die opheffing van die skrotum nie beter nie. Hierdie onderskeid is baie belangrik, omdat testikulêre torsie 'n noodgeval is wat binne enkele ure gebruik moet word. In testikulêre torsie kan 'n ontsteking van die epididimis ook as 'n gepaardgaande voorkom. As testikulêre torsie nie uitgesluit kan word tydens die ondersoek nie, is operatiewe blootstelling van die testikel nodig. As daar reeds 'n abses (ingekapselde versameling van pus) gevorm het in die gebied van die epididymis, kan dit as 'n wisselende swelling palpeer word.
Epididimale ontsteking: laboratoriumtoetse
Die dokter sal u ook vra vir 'n urienmonster. Aan die een kant kan u vinnig die vermoede van 'n urienweginfeksie met die sogenaamde "uriensteek" bevestig, en aan die ander kant sogenaamde urienkulture. Laasgenoemde moet help om die veroorsakende middel en die sensitiwiteit daarvan vir sekere antibiotika te bepaal (Resistogramm). As daar vermoed word dat daar epididimitis is, kan 'n smeer van die uretra-ingang ook in die laboratorium geneem en ondersoek word.
In die geval van 'n epididimitis, toon bloedtoetse tipiese tekens van ontsteking (soos 'n toename in die aantal witbloedselle). Verdagte infeksie van die pampoentjies kan gebruik word om teenliggaampies in die bloed op te spoor.
Epididimale siekte: beeldvorming
As 'n epididimitis vermoed word, is die ultraklankondersoek van die testikel (testikulêre ultrasonografie) veral belangrik vir diagnose. Dit kan te eniger tyd herhaal word en is heeltemal veilig. Daarom is sonografie ook uitstekend om die verloop van die siekte te beoordeel. Die uroloog erken op die ultraklankbeeld die omvang van die ontsteking en of die proses reeds na die aangrensende testikels versprei het. Selfs 'n aanvanklike absesvorming kan betyds herken word.
As daar 'n vermoede van obstruksie in die urienstelsel is, wat die urine in die vas deferens en testikels dring, word ultraklankondersoeke en moontlik ook x-straalondersoeke van die urienweg uitgevoer met 'n kontrasmiddel (urografie). Daar kan byvoorbeeld knelpunte in die uretra (streng uretra-stres) geïdentifiseer word. Opsioneel kan 'n meting van die urienstraal of 'n borrelspieël nodig wees.
Epididimale ontsteking: behandeling
Die terapie van 'n epididimitis bestaan ​​uit bedrus, pynstillers en moontlik antibiotika. Dit is belangrik om die testikels op te slaan en met koue kompresse af te koel. Die akute ontsteking kan agt tot tien dae duur. Die genesingsproses word gekenmerk deur die normalisering van die temperatuur, die verdwyning van die pyn en die verlangsaming van die epididymis. Eers dan kan die pasiënt opstaan. Hy kry 'n jockstrap ('n sakvormige verband om die testikels te beskerm), sodat epididymis en testikels nie kan val nie.
In erge pyn kan die spermatiese koord geïnfiltreer word met lokale verdowingsmiddels. Tydens bedrus is daar 'n verhoogde risiko vir trombose. Vir die voorkoming van bloedklonte kan die pasiënt dus antikoagulant heparien kry.
By kinders lei 'n misvorming van die urienweg, wat die uitvloei van die urien belemmer, gewoonlik tot 'n epididimitis. Om die genesing vinniger te laat verloop, word die urine dikwels tydelik uit die blaas verwyder (sistostomie in die gat). Indien nodig, is chirurgiese behandeling van die misvorming nodig na die behandeling van epididimitis.
As 'n abses (ingekapselde versameling van etter) ontstaan ​​as gevolg van epididimitis, moet dit chirurgies oopgemaak en verwyder word.
As 'n infeksie met chlamydia die epididimitis veroorsaak, moet alle seksmaats altyd behandel word. Andersins is herhaalde infeksies (herinfeksies) moontlik.
In die geval van 'n chroniese verloop van behandeling neem dit langer (veral die antibiotiese dosis). In ernstige gevalle moet die epididimis chirurgies verwyder word (epididimektomie) of die spermatiese koord gesny word (vasektomie).
As die spermatozoa afskei as gevolg van inflammasie (okklusiewe azoospermia), kan dit reggestel word met behulp van mikrosurgiese tegnieke nadat die ontsteking bedaar het.
Epididimale siekte: siekteverloop en prognose
Baie geduld vereis die behandeling van 'n epididimitis: die duur van die genesingsproses kan tot ses weke duur – selfs met optimale behandeling. Eers dan voel die skrotum weer normaal by baie mans.
In die reël genees epididimitis goed. Daar is egter ook komplikasies moontlik soos fistels, plaaslike vernietiging van die epididimale weefsel en 'n oordrag van inflammasie langs die seminale en urienweg. Soms word die inflammatoriese fokus (abses) opgekap in 'n uitgesproke epididimitis. Hy moet dan chirurgies uitgeskakel word.
Gereelde of vertraagde epididimale inflammasie kan lei tot littekens en beperkinge in die epididymis of vas deferens. As gevolg hiervan kan die vervoer van sperms belemmer word, wat lei tot onvrugbaarheid, veral in 'n bilaterale sluiting (okklusiewe azoospermia). Daarbenewens kan die ontsteking versprei na onder meer die aangrensende testes.
By herhalende epididimitis help dit slegs om 'n operatiewe skeiding van die spermatiese koord (vasektomie) of die verwydering van die epididimis (epididymektomie) te bewerkstellig. Daarbenewens moet die testikels soms in die gevorderde stadiums van inflammasie verwyder word.
Benewens bloedvergiftiging (sepsis), is die sogenaamde Fournier-gangreen 'n gevreesde komplikasie wanneer die epididimitis in 'n verswakte immuunstelsel is dit baie moeilik. Dit lei tot 'n weefsel dehidrasie (nekrose) van bindweefselstringe in die testes, wat kan lei tot 'n ernstige inflammatoriese reaksie van die hele organisme met 'n hoë mortaliteit.