Met ’n witbrood onder die armFoto ter illustrasie. (Foto verskaf) Die man en sy kleuterseuntjie staan so drie plekke voor my in die ry by Checkers – tussen rakke en rakke vol lekkergoed. Die kind se wakker oë flits van een sjokolade na die ander, maar hy hou sy hand ferm in die geëelte een van sy pa. ŉ Enkele witbrood is in sy pa se ander hand. ŉ Entjie agter my hoor ek hoe ŉ dogtertjie by haar ma kerm vir “sweeties” en met die omdraaislag gooi die ma ewe argeloos ŉ sakkie tjokliteiers en ŉ paar sjokoloadestafies in die waentjie wat reeds tot barstens toe vol is. Voor my begin die ry korter word nadat nog een kassier by haar kollegas aangesluit het. Die seuntjie so skuins voor my pers sy lippe liggies saam. Ek kan sien hy baklei kliphard teen die versoekings binne raakafstand maar hy staan stroopsoet, sonder ŉ muis se piep, en wag hulle betaalbeurt af saam met sy pa. By die kassier haal die man twee verfrommelde tienrandnote uit sy kortbroeksak en betaal vir die enkele inkopie – die witbrood. Daar’s ŉ frons tussen sy oë en ek verbeel my nie. Die beeld van die pa en sy kind met hulle nederige dag se skat ontstel my. Ek betaal vir my herwinde sak vol noodsaaklikhede (én nie-sulke-noodsaaklikhede) en gaan soek die pa en seuntjie buite in die parkeerterrein. Die worsbroodjie-verkoper het pas vir die dag begin sake doen en ek wil so graag twee bestellings plaas, maar die pa en kind het tussen die gemaal by die besige winkelsentrum verdwyn. Die soet reuk van gebraaide uie en boerewors bly in die lug hang. ŉ Halfuur later gaan tel ek my vriend se skoonmaker op, by die vulstasie waar sy Donderdae vir hom wag, my kop nog vol van die pa en seun. Na die “hello, how are you today”-gesprek loop my mond oor waarvan my hart vol is. Ek vertel vir Sandy van die pa en seun, welwetende dat sy ŉ enkelma met twee kinders is en van Maandae tot Saterdae werk om die pot aan die kook te hou. Sandy kyk by die venster uit terwyl ek effens ongemaklik my storie vertel. Net toe ek begin dink sy luister óf stel nie belang nie, antwoord sy: “That’s why I never take my youngest to the mall. It hurts us both too much”. En dan kla ons so maklik – met die witbrood onder die arm.