PressReader - Kuier: 2017-04-05 - ‘dis mÝ jaar!’
‘dis mÝ jaar!’
Ou­der­dom kan soos ’n berg voor jou lê, maar op 60 het Vi­net­te nou be­sluit sy doen din­ge vir haar­self. DEUR ER­NUSTA MA­RA­LACK
Kuier - 2017-04-05 - VOORBLADSTORIE -
Die i­dee aan oud word is vir baie vroue ’n vrees­aan­ja­en­de ge­dag­te om­dat jy nie weet hóé jy gaan oud word nie. Maar as daar een ding is wat Vi­net­te E­bra­him in haar ses de­ka­des op aar­de ge­leer het, is dat ou­er word on­af­wend­baar is, maar om el­ke dag vol­uit te le­we, is ’n keu­se.
Le­we son­der e­ni­ge re­grets of om te dink aan al die“w­hat if’s”wat in elk ge­val ag­ter jou lê, sê dié 7de Laan- ak­tri­se, wat in Fe­bru­a­rie haar 60ste ver­jaar­dag ge­vier het. Dis moei­lik om te glo hier­die sterk, self­ver­se­ker­de en mooi vrou is werk­lik al 60. Sy het dan nie eens plooie in haar ge­sig nie en haar tat­toos lyk nog nie of hul­le ’n fa­ce­lift moet kry nie! En haar grys ha­re is ’n b­link grys wat sy met trots af-show.
“Toe­maar,”sê Vi­net­te op­ge­wek en met daar­die aan­steek­li­ke lag­gie van haar,“my ver­stand sê nog vir my,‘jy’s weer 18’, maar my lig­gaam sê vir my ek moet sta­dig nou.”
Kui­er stap al ’n lang pad met Vi­net­te en in die ver­le­de het sy al er­ken sy is bang vir oud word om­dat sy al ge­sien wat ou­der­dom met men­se na aan haar kan maak. Maar hier­die keer is daar iets an­ders aan haar – ’n kalm­te en ge­la­ten­heid dat wat moet ge­beur, sal ge­beur. En met haar wat ou­er word, be­sef sy hoe be­lang­rik dit is om werk­lik el­ke dag te le­we as­of dit jou laas­te is, want so cli­ché soos wat dit klink, ís die tyd kort en het ons nie so baie daar­van soos wat ons dik­wels dink nie.
Dis hoe­kom Vi­net­te be­sluit het om hier­die jaar vir haar­self te vat en dat sy meer goed vir haar­self gaan doen. Sy gaan by­voor­beeld hier­die jaar nie aan e­ni­ge fees­te
deel­neem nie; sy gaan meer oor­see reis en meer tyd saam met haar vrien­din­ne, fa­mi­lie en an­der ge­lief­des deur­bring. Sy gaan on­be­skaamd self­sug­tig wees en meer van al­les be­gin doen wat háár ge­luk­kig maak.
Dis háár beurt
Sy het haar 60ste le­wens­jaar reeds af­ge­skop met die be­sluit om nie werk op fees­pro­duk­sies te doen nie. Met haar ver­jaar­dag in Fe­bru­a­rie het sy tyd af­ge­knyp vir ’n va­kan­sie in Kalk­baai in die Kaap saam met fa­mi­lie wat uit Lon­den kom kui­er het en haar dog­ters en hul ge­sin­ne, wat in die Kaap woon. In Au­gus­tus gaan sy G­rie­ke­land toe en in De­sem­ber pak sy weer ’n reis na Lon­den aan. “Hier­die jaar vat ek vir my en gaan goed vir my­self doen en dit het al­les te doen met ek wat 60 is. Ek het be­sluit Kaap­stad is my guns­te­ling-stad, plus ek het Ai­rbnb (op­sie waar men­se eie­naars se hui­se kan be­spreek ter­wyl hul­le dalk el­ders is) ont­dek.
“Vir my ver­jaar­dag het my neef uit Lon­den, wat ek nog nooit voor­heen ge­sien het nie en via Fa­ce­book die af­ge­lo­pe drie jaar be­ter leer ken het, kom kui­er.
“My broer, Vin­cent, en sy ge­sin, ook uit Lon­den, was daar en my dog­ters en klein­kin­ders het ek som­mer laat Ü­ber Kalk­baai toe. Ons het só lek­ker ge­kui­er!”Dis juis uit hier­die kui­er waar daar­op die G­rie­ke­land­trip­pie ook be­sluit was.
Maar sy er­ken ou­der­dom bly steeds“’n s­ca­ry ding, maar ek vat dit een dag op ’n slag”.
Vi­net­te lag weer wan­neer sy sê sy moet nou be­gin dink aan af­tree en af­skaal. Sy raak eg­ter erns­tig wan­neer sy by­voeg juis dít maak haar ’n bie­tjie bang om­dat sy aan die fi­nan­si­ë­le en an­der im­pli­ka­sies dink, en won­der wat met haar gaan ge­beur wan­neer sy nie meer kan werk of baie vir haar­self kan doen nie.
“Ek was vir lank ’n vry­skut en het in die hier en nou ge­leef. Nie­mand het vir my ge­sê ek gaan oud word en dan ’n re­ti­re­ment fund en me­die­se fonds be­no­dig nie. Ek het dit nou, maar het nie al­tyd goed ver­dien nie. My mô­re is on­be­kend en ek sal een­dag waar­skyn­lik my huis moet ver­koop om te oor­leef, maar vir nou vat ek dit el­ke dag op ’n slag,”sê Vi­net­te kalm.
Ja, sy het kwel­pun­te waar­oor sy won­der, maar wei­er dat dit haar le­wens­vreug­de steel, sê Vi­net­te. Daar­die mooi glim­lag wat haar oë op skre­fies laat trek volg dié wy­se woor­de.
“Ek gaan nie in ’n hoe­kie sit en my kwel oor sul­ke goed nie. Wie weet, dalk ont­moet ek my knig­ht in s­hi­ning ar­mor in G­rie­ke­land en hy’t ’n kas­teel!”
Dis hier­die uit­kyk op die le­we wat Vi­net­te al­tyd laat vo­ren­toe kyk en haar nie laat tob oor goed wat dalk kón ge­wees het nie. Haar le­we, wat soos ons al­mal s’n ook maar sy uit­da­gings het, vat sy soos dit is.
“Ek dink nie daar is iets in my le­we wat ek an­ders sou wou doen as ek kon te­rug­gaan nie. Jou le­we is be­paald. Ek wil vreug­de hê; ek wil nie nou sit en te­rug­dink aan,‘as ek dit of dat só ge­doen het’nie. Re­grets is ’n ver­mor­sing van tyd. Ek het so­veel pel­le weens hart­aan­val­le en kan­ker ver­loor, daar­om be­sef ek die le­we is kort. Ek wil net my le­we el­ke dag le­we. Ek wil net my le­we, vrien­de en fa­mi­lie méér lief­hê.”
BOOD­SKAP aan an­der
Vi­net­te dink te veel vroue val in die slag­gat dat hul­le die heel­tyd in diens van an­der moet wees en in die pro­ses hul­self langs die pad ver­loor. Vroue is al­tyd ie­mand se ma; ie­mand se vrou; ie­mand se werk­ne­mer; daar­die vrien­din by wie al­mal kom af­pak; ie­mand wat pro­ble­me moet uit­sor­teer dat sy ver­geet om vir haar­self om te gee soos wat sy vir al­mal an­ders om­gee.
En wan­neer Vi­net­te praat, kan ons nie an­ders as om te luis­ter nie.
Vi­net­te sê sy het vir lank ge­voel die druk om ie­mand se rol­mo­del te wees, is te groot, daar­om het sy weg­ge­skram daar­van. Sy het eg­ter soos wat sy ou­er ge­word het, be­sef sy het ’n ma vir baie men­se se kin­ders ge­word om­dat sy be­lang­stel in jong­men­se se toe­koms. En ons weet ook die ma’s luis­ter na haar. Dis hoe­kom sy vir vroue wy­se raad wil gee wat sy oor die ja­re ge­leer het.
“Dis mak­lik vir my om hier­die goed te sê, want ek is vir so lank al on­af­hank­lik. Maar ek wil tog vir vroue sê jy kán on­af­hank­lik wees en iets vir jou­self doen al het jy ’n man en kin­ders. Om iets vir jou­self te doen, be­te­ken nie jy moet al­leen wees nie. Be­gin net om vir jou­self te le­we. Ons as vroue leef so in diens van an­der dat ons ver­geet wie ons is,” sê sy.
En dan gee Vi­net­te daar­die soet glim­lag wan­neer sy sê be­hal­we die oor­se­se rei­se wat reeds be­plan is, is sy be­sig om te be­plan aan haar“groot­ste lek­ker­te”– ’n sjam­pan­je-ont­byt met haar heg­te vrien­din­ne.
’n Mens kan soms so ver­stren­gel raak in die ba­na­li­teit van daag­lik­se roe­ti­ne dat vroue soms ver­geet hoe be­lang­rik dit is om weer te con­nect met die mooi, sterk vroue in hul le­we. Dis hoe­kom Vi­net­te hier­die ont­byt gaan doen – om weer te con­nect.
“Ek het ’n goeie vrien­din, San­dra O­den­daal van A­man­zim­to­ti, wat een keer el­ke drie maan­de af­vlieg Jo­han­nes­burg toe om te kom kui­er. Sy is ’n pel dui­send. En dan is daar die an­der gi­rls ook met wie ek lan­klaas ge­kui­er het. Hier­die is die men­se wat daar is vir my wan­neer die paw-paw die fan stri­ke en met sul­ke vrien­din­ne doen jy moei­te,”sluit Vi­net­te af.
HOOFFOTO: Vi­net­te E­bra­him (60) skram nie weg van haar ja­re nie, sy deel eer­der haar le­wens­les­se met an­der.