Shakespeare, Osiris, Christus en Jy! - Dr. Flip Schutte
Shakespeare, Osiris, Christus en Jy!
Deur Dr. Flip Schutte op 1 November 2014
Water het die geneigdheid om aan te hou vloei totdat dit 'n plek bereik waar dit waterpas staan.
'n Mens het dieselfde behoefte. Ons het vrede wanneer dinge vir ons in ewewig is, wanneer ons homeostase ervaar.
Van die vroegste tye af, was mag een van die grootste faktore wat ons ewewig versteur het en konflik (of 'n vloei van energie) veroorsaak het. En van die begin af het die mens die behoefte gehad aan iemand om te help om die mag te verdeel en die ewewig te herstel.
Die mens word bedreig deur die mag van die natuur. Mens word bedreig deur die mag wat fisiese siektes oor jou kan kry, die mag en houvas wat sielkundige probleme op jou lewe kan hê; Selfs in verhoudings is mag een van die grootste oorsake van konflik, want jy voel die ander party gun jou nie lewensruimte om jouself te wees, of 'n eie opinie te hê, of eie keuses uit te oefen nie. Telkens is konflik tussen twee partye 'n mag-spel.
In die politiek werk dit ook so. Een groep het mag oor 'n ander groep. Dan is daar konflik, energie vloei, totdat die groepe mag deel of totdat een groep 'n ander groep omverwerp en mag bykry, en dan begin die ander groep weer baklei om die mag wat hulle verloor het, te herwin ... en so gaan dit aan.
Dit is die basiese verhale van die mensdom van nog altyd af. Die stryd om van een of ander vorm van mag bevry te word en die hoop en verwagting dat daar 'n redder sal wees om dit vir jou te doen. 'n Redder wat bereid is om selfopofferend ter wille van jou te ageer.
Een van die oudste verhale in die wêreld is die legende van Osiris in die Egiptiese mitologie. Die grondpatroon van die verhaal is juis 'n magstryd en 'n opofferende redder. Dionisius, Hercules, die Christus-verhaal, almal hanteer hierdie selfde tipe tema ... Later het digters soos Shakespeare baie van die mitologiese temas gehersirkuleer soos in sy Hamlet. Dis gebou op dieselfde grondpatroon. Die animasie fliek, The Lion King – oor en oor deur die geskiedenis word dieselfde tema in die mens se verhale uitgespeel. 'n Magstryd en 'n redderfiguur. Dikwels is die magstryd tussen familielede, veral broers, en die redder is meestal die seun.
Die verhaal speel sigself ook oor en oor af in alle volke en godsdienste se verhale. Telkens is dit net die karakters se name en die wêreld waarteen die verhaal afspeel wat verander.
Daar is talle mense wat die Christendom baie kritiseer omdat hulle vashou aan hierdie gehersirkuleerde ou verhale en omdat hulle gode aanbid wat eintlik maar net ander name het as die ou Egiptiese en Grieks-Romeinse gode. Maar as ons almal mooi gaan eerlike introspeksie doen, gaan ons sien dat selfs ons wat dink dat ons so nugter en wetenskaplik is, ook maar steeds soek na 'n redder om ons van ander se mag te verlos.
Ons noem dit dalk net positiewe denke en kwantumfisika. En die topverkoper boekie The Secret, word die nuwe Bybel. Ek hoor en lees van mense wat redeneer dat as jy iets graag wil hê, of jou omstandighede of 'n situasie graag wil verander, moet jy net hard genoeg daarop fokus, baie daaroor praat en jou denke daarmee vul, dan sal al die kragte en energie wat in die heelal beskikbaar is, saamspan om dit vir jou te bewerk en dit vir jou laat realiseer. Wat is dit anders as om te hoop op 'n redder om vir jou ewewig te bring. 'n Redder wat jou uit 'n situasie moet kom verlos waar jy nie die mag het wat jy graag sou wou hê nie? Water wat moet vloei om waterpas te wees.
Toe ek oor die hele menslike dilemma kontempleer gedurende die week, wonder ek of ons nie dalk moet wegkyk van die gode en ou verhale af vir ons redding nie. Moet ons nie dalk ophou om op eksterne hulp te hoop nie. Die energie in die kosmos of die gode op die berg? Wie gaan ons te hulp snel? Moet ons nie dalk in ons liefde en medemenslikheid redders vir mekaar word nie?
Ons leef tog elke dag tussen 'n klomp mense. Ons ken mekaar se nood en ons ken baie van die mense rondom ons se behoefte.
Ons het almal twee ore, 'n mond, hande, 'n hart vol liefde. Om redder te wees, het jy niks meer nodig nie!
Skep mense nie juis vir hulleself hierdie eksterne redderfigure omdat hulle weet dat ons nie op mekaar kan reken nie?
Ons sien mekaar se pyn, maar reik nie uit nie. Ons hoor iemand huil, maar troos nie. Ons sien iemand val, maar help nie op nie. Ons bou mure om onsself en leef op verlate eilande te midde van skares rondom ons.
Ons laat mekaar in die steek. Ons faal mekaar. Ons maak dat mense rondom ons alle hoop in die goedheid van die medemens verloor. So, as daar dan nie 'n ander mens is wat help nie ... waar sal ons hulp dan vandaan kom?
Dan gaan soek ons dit maar in ou verhale, in gehersirkuleerde gode en in vloeiende energie.
My pleit is dat ons meer menslik moet word. Dat ons meer hartlik moet word. En dat ons soos redders teenoor mekaar moet optree. Reik uit en raak aan! 'n Hart vol liefde kan dalk net 'n ander mens dra tot by waters waar daar vrede is. Ewewig en waterpas!