In sy baanbrekende boek, Geen wedstryd: Die saak teen kompetisieskryf die skrywer Alfie Kohn, wat die rol van mededinging wat aan die wortel van giftige sukses in die Amerikaanse lewe lê, uitdaag.
"Die lewe vir ons het 'n eindelose opeenvolging van wedstryde geword. Van die oomblik dat die wekker lui totdat die slaap ons weer oorval, van die tyd af dat ons kleuters is tot die dag van ons dood, is ons besig om ander te oortref. Dit is ons houding by werk en op skool, op die speelveld en tuis. Dit is die gemene deler van die Amerikaanse lewe. '
Die toksies suksesvolle tree dikwels op soos roofdiere in die nastrewing van hul prooi. Dit blyk dat hulle hulself nie kan help of bevry van die uiteindelike kompetisie nie - ons kompetisie teen ons eie lewe nou as iets om te oorkom of te transendeer ten einde later 'n beter lewe te behaal. Tensy ons bereid is om ons gedagtes te verander oor wat die lewe beteken en wie en waarvoor dit behoort te wees, sal ons van 'n goeie lewe ontneem word as gevolg van ons kompetisie om 'n beter een te kry.
Kompetisie het soveel deel geword van hoe ons werk, leef en lief is dat dit moeilik is om 'n lewe wat nie daarop gebaseer is, te oorweeg nie. Ons is so onderdompel in ons toksiese kompetisie om suksesvol te wees dat diegene wat nie deur hierdie obsessie gedryf word nie, as "buite" beskou word, nie ten volle betrokke by die spel van die lewe nie, of selfs lafaardig. Die meeste inheemse kulture soos Hawaii is verward deur die moderne wêreld mededingendheid en oënskynlike blindheid vir die negatiewe gevolge daarvan.
'N Kahuna (Hawaiiaanse geneser en onderwyser) het met my gepraat oor my meer as agt jaar lange stryd om 'n uitgewer te vind wat bereid is om my te help om my sienings oor toksiese sukses te deel. Hy het gesê: "Die moderne wêreld verdrink in 'n see van giftige sukses. Die tekens is rondom hulle in hul sukkelende gesinne, swak gesondheid, en soos hulle haastig die betekenis en vreugde van die lewe verbygaan. Hulle is soos vis wat nie weerspieël nie oor die aard van die water waarin hulle woon. Hulle kan nie hul teenwoordigheid en beheer oor hul lewens voorstel of verstaan ​​nie, want hulle kan nie hul afwesigheid in hul lewens voorstel nie. "
Kompetisie en ry
Ons ding mee om die 'beste' werk, huis, motor, vriende, minnaar, sekslewe, dieet, oefenprogram of die kortste en vinnigste roete deur verkeer te vind. Dit is nie net die stadion vol aanhangers wat sing nie: "Ons is nommer een!" of die klein ligabofbalspeler wat huil nadat hy uitgeslaan het, wat die oorheersing van mededinging in die moderne lewe openbaar.
Dit is die lae maar knaende gegons van 'jy kan dit doen, aanhou, jy kan wen, jy kan beter doen' wat ons bloeddruk verhoog, ons immuniteit verlaag, ons na die vegter se apteek stuur en ons aandag wegneem van diegene wat ons sê ons liefhet en die lewe wat ons sê ons graag wil hê. Die oorwinningsvirus het pandemies geword, 'n wye kulturele waansin wat lei tot ons ervaring van die mislukking van sukses.
Die psigoanalis Karen Horney beskryf die geestesongesteldheid van 'n giftige suiker as 'iemand wat homself voortdurend aan ander meet, selfs in situasies waarvoor dit nie nodig is nie.' Sulke persone is ons suksesmodelle. Hulle is in posisies van mag en beheer en ontvang die belonings wat ons samelewing toeken aan diegene wat hul mededingende voordeel geslyp het. Hulle voer hul lewe sonder om die behoefte aan psigiatriese ingryping of psigoterapie te ervaar, en word selde deur die instansie 'gediagnoseer' as 'mal' omdat dit self mal geword het met die behoefte aan sukses.
Hulle is oor die algemeen lekker neurotika wat ons kulturele rolmodelle geword het, hedendaagse weergawes van die Griekse tragiese helde wat die meeste van ons verkeerd en gevaarlik wil wees. Die skrywer Elliot Aronson skryf: "Die Amerikaanse verstand is veral opgelei om sukses met oorwinning gelyk te stel, om goed te klop met om iemand te klop."
Die teenoorgestelde van mededinging is nie net moeiliker om saam te werk nie. Dit werk verstandelik harder om die versoeking te weerstaan ​​om te swig vir ons ou maniere en om 'n geestelike tevredenheid te soek wat die samewerking van die natuur moontlik maak en met ons kan gebeur. Soet sukses vereis erkenning en weerstaan ​​die brein se mededingende verstekmodus, maar in 'n samelewing wat kompetisie oorweeg, nie net goed maar noodsaaklik en natuurlik nie, is dit nie maklik om ons gedagtes te verander na 'n "ons" eerder as "my" nie.
Verkoop van die idee
"Wil jy tevrede wees om nommer twee op die New York Times-bestsellerlys te wees?" het 'n redakteur van 'n groot uitgewery in New York gevra. Hul boek-verkrygingskomitee het met my bespreek die moontlikheid om hierdie boek te publiseer en ek het die beste gedoen om die gevare van toksiese sukses en die verwante mededingendheid wat ons lewens beheer, te verduidelik. "Ek kan nie glo jy sal daarmee tevrede wees nie," het sy gesê. "Kompetisie is wat ons bestuur om suksesvol te wees en goed te doen, so wie gaan 'n boek koop om nie te kompeteer nie? Stem jy nie saam dat dit die land het waar dit vandag is nie? Dis amper nie-Amerikaanse om nie te kompeteer nie. "
My antwoord het min gedoen om my te help om my idee aan die uitgewery te verkoop. "Ek stem saam dat kompetisie is wat ons het waar ons vandag is," het ek gereageer. "Die vraag wat ek vra, is of ons regtig in ons mees kontemplatiewe oomblikke voel dat ons in alle aspekte van ons lewe, liefde en werk wil wees. Natuurlik sal ek bly wees om 'n boek te hê wat nommer twee word. of nommer een in verkope, maar vir my is dit 'n newe-effek en gevolg, nie 'n doel nie. Die vergelykende getal beteken baie minder vir my as of my boek al dan nie 'n konstruktiewe verskil in mense se lewens was of nie. Daar is nou genoeg bewyse om te wys hoe ons sukses en die manier waarop ons gaan, sal definieer as dit gaan lei tot 'n ramp as ons nie herinner aan wat dit beteken om tevrede te wees nie. Mededinging deur sy aard is losbandigheid, 'n manier om teen mense eerder as met hulle te wees en 'n manier om deur die lewe te sukkel eerder as om dit te geniet. "
"Wel, baie geluk dan," sê die redakteur, leun terug in haar stoel en skuif my voorstel opsy. "Ons, by hierdie huis, is nie tevrede met nommer twee nie, en ons wil skrywers hê wat die nommer een wil wees. Ons kan dit nooit by ons verkoopspersone plaas nie. Sonder vergelyking met ander, het die lewe baie min sin of perspektief. idee van sukses is net te onrealisties. "
Meer as tien jaar later het ek uiteindelik 'n tuiste vir my boek gevind met 'n maatskappy in Hawaii wat po'okela en sy sentrale polynesiese waarde omhul as hulp om boonop te wees. Of ek daarin slaag om jou te oortuig om 'n nuwe blik op die aannames oor die normale en natuurlike manier om te slaag, is nou in jou hande.
Hoe fiks is die oorlewendes?
Die kompetisie dwang wat jy lees in die woorde van die redakteur wat hierbo beskryf word, word dikwels verdedig op grond van Charles Darwin se evolusie-teorieë en wat verkeerdelik gesien word as sy klem op die beginsel van "oorlewing van die sterkste." Hierdie bekende stelling het die mantra van die moderne wêreld geword, maar daar is in werklikheid geen basis in die teorie van natuurlike seleksie waaruit hierdie oorlewende mentaliteit geleer word nie.
Darwin self het nooit die uitdrukking "oorlewing van die sterkste" gesê of geskryf nie. Dit was natuurkundige Herbert Spencer, nie Charles Darwin, wat dit geskep het nie, maar selfs het hy nie hierdie beginsel beskryf in terme van die hond-eet-hond wêreld wat ons dink het ons geboorte gegee nie. Hy het verwys na sterk maar nie noodwendig om ander te verslaan nie. Om fiks te wees, is nie net deur oorwinning oor ander gedefinieer nie, maar as besit van hoogs aanpasbare vaardighede wat uiteindelik die algemene goed verbeter het.
As Darwin 'n vyf-woord-frase oor sy evolusieteorieë sou skryf, sou dit meer waarskynlik "oorlewing van die mees koöperatiewe" gelees het. Hy het geglo en geskryf dat die gemeenskappe wat die grootste aantal koöperatiewe individue bevat die meeste waarskynlik is om te oorleef. Hy het geskryf dat sy verwysings na die stryd om die bestaan ​​in 'n groot en metaforiese sin bedoel is, insluitende die afhanklikheid van die een op die ander. ''
Wetenskaplike Stephen Jay Gould het geskryf: "Die vergelyking van mededinging met sukses in natuurlike seleksie is bloot 'n kulturele vooroordeel." Hierdie vooroordeel het gelei tot die toksiese sukses wat ek beskryf het. Dit is so deurdringend geword dat dit gevoelens oorweldig, chronies ongeduldig, selfsugtig strewe en vyandige mededingendheid al hoe meer aanvaar word soos gewoonlik in Euro-Amerikaanse kulture. Dit lyk asof die wêreld gek geword het, ons het die regte. 'n Samelewing van miljoene wat probeer wen, moet noodwendig miljoene en miljoene verloorders skep.
As ons die natuur as ons model wil gebruik, word ons beter aangeraai om aan te sluit, te kombineer en saam te werk as om selfgeld te gee, te kompeteer en te oorwin. Honderd jaar gelede het wetenskaplike Petr Kropotkin die gewoontes van honderde spesies, van miere tot buffels, nagegaan. Sy werk het duidelik getoon dat samewerking, nie mededinging nie, die primêre element was in die spesies wat oorleef het. Hy het geskryf,
"Kompetisie ... is onder uitsonderlike tydperke onder diere beperk... Beter toestande word geskep deur die uitskakeling van kompetisie deur middel van wedersydse hulp en wedersydse ondersteuning. Moenie meeding nie! Kompetisie is altyd skadelik vir die spesie, en u het baie hulpbronne om dit te vermy ... Dit is die neiging van die natuur ... Beoefen daarom wedersydse hulp! Dit is wat die Natuur ons leer "
Soet sukses kan dus minstens net so 'natuurlik' wees as die meer mededingende handelsmerk.
Gaan Teen Die Graan
Dit is moeilik om suksesvol te argumenteer teen die huidige aanname van die natuurlikheid van mededingendheid. Ons huidige ingesteldheid van selfgeldende en vergelykende individualisme is goed gevestig en verdedig. Die toksies suksesvolle lees hiervan is waarskynlik reeds besig met weerlê, nitige sinisme, ontkenning en selfs aanval ter verdediging van hul gekoesterde lewenswyse.
Dit is die 'normale', en die gekheid van 'n soeter sukses deur 'n minder mededingende en meer tevrede denkwyse sal nie maklik by hulle sak nie. Die moontlikheid dat ons dit kan oorweeg om minder te wees as wat ons kan wees en nie altyd belangstel in persoonlike oorwinning of om nommer een te wees nie, sal mal wees vir diegene wat suksesvol genormaliseer is. Die nuwe wetenskappe van soet sukses toon dat aanpassing in hierdie geval nie goed is vir ons gesondheid nie.
Die "wees alles wat jy kan wees, doen dit net, gaan vir die goud, persoonlike krag, selfbeheersende" oriëntasie van toksiese sukses het die afgelope paar dekades oorheers. Dit is gevier in honderde boeke en suksesseminare. Ten spyte van hierdie vertroue in mededinging as die weg na uiteindelike geluk, is daar baie min navorsing om dit te ondersteun. Byvoorbeeld, navorser en psigiater Roderic Gorney skryf: "Enige objektiewe beoordeling van die moderne mens sal dit openbaar, in die oorweldigende oorweging van menslike interaksies, word samewerking heeltemal oorskadu.
Aangesien baie wetenskaplikes hulself met toksiese sukses ly en voel dat hulle moet meeding om eerste te wees om die akademiese leer te beweeg en "uitstaande" te wees in hul onderskeie velde, word enige uitdaging aan hierdie oriëntasie met skeptisisme beantwoord. Sielkundige Marian Radke Yarrow het geskryf oor hierdie wetenskaplike onwilligheid om 'n soeter weergawe van sukses te oorweeg. Sy sê: "Agressie, angs, skuld en selfgesentreerde motiewe en gedrag was soveel die teorie en navorsing dat vrae van 'n 'sagter' kant van ... mense amper onwetenskaplik lyk."
Ek stel nie voor dat ons noodwendig meer natuurlik onbaatsugtig en omgee as wat ons geneig is tot mededingendheid nie. Ek stel egter voor dat die bykans totale oorheersing van die mededingende denkwyse oor die lewe en die groepering van die toksiese suksesvolle afval eienskappe nie buite ons beheer of vermoë is om dit te verander nie. Ons mag nie natuurlik of onvermydelik omgee, koöperatief en liefdevol wees nie, maar navorsing toon dat ons nie onafwendbaar iets is nie - en soos u gelees het, die minste vanselfsprekend mededingend was.