Engeland is tans (Desember 2020) vierde op die IKR-toetsranglys, eerste op die eendagranglys, en eerste op die Twintig20-wêreldranglys. Die Engelse nasionale krieketspan word tydens oorsese toere deur die Barmy Army begelei, wat eens ’n informele groep krieketaanhangers was maar nou ’n soort maatskappy is wat sy lede van kaartjies voorsien om die nasionale span tydens hul oorsese toere te kan vergesel. Dit het tydens die Ashes-toer 1994/95 ontstaan en is deur Paul Burnham gestig. 25 voormalige Engelse spelers is in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem.
Die feit dat die Engelse en Walliese Krieketraad net die Engelse naam gebruik terwyl hulle ook Walliese spelers inspan het reeds kritiek ontlok soos deur Simon en Geraint Jones. Aangesien Walliese spelers hul loopbane uitsluitlik met ’n Engelse span nastreef is daar reeds gepleit dat Wallis ’n onafhanklike lid van die IKR moet word of dat die EKR meer wedstryde vir ’n Walliese nasionale span moet reël. Beide Krieket Wallis en Glamorgan County Krieketklub ondersteun egter die EKR en Glamorgan verwys na die finansiële voordele van Wallis binne die Engelse infrastruktuur en Krieket Wallis beklemtoon dat hulle “daartoe verbind [is] om steeds ’n belangrike rol binne die ECB te speel”
Die afwesigheid van ’n Walliese krieketspan het reeds tot verskeie debatte in die Walliese parlement, die Senedd Cymru, gelei. In 2013 het tydens ’n debat beide die Konserwatiewe Party en die Arbeidersparty hul ondersteuning vir die stigting van ’n onafhanklike Walliese nasionale krieketspan gelug.
Van die huidige span is Jason Roy aan Britse ouers in Suid-Afrika gebore en Keaton Jennings is aan ’n Britse moeder in Suid-Afrika gebore – albei moes aan die vereistes vir verblyfreg voldoen. Daarbenewens is Chris Jordan, Ben Stokes en Tom Curran Britse burgers en bly sedert hul jeug in Engeland, terwyl Eoin Morgan ook ’n Ierse burger is. Curran se jonger broer, Sam, is in die VK gebore, en hoef vervolgens nie ’n kwalifiserende tydperk ondergaan het nie. Jofra Archer, alhoewel hy in Barbados aan ’n Barbadiese moeder gebore is, kwalifiseer deur sy Engelse vader.
In Engeland word al sedert eeue heen sporte beoefen, waar deelnemers ’n bal met ’n stok slaan. Veral Tip-cat, waarby ’n speler ’n bal met ’n stok slaan en ander deelnemers die bal probeer vang, word as ’n voorloper van krieket beskou. Dit dateer uit die 17de eeu en was veral gedurende die 19de eeu in die Verenigde Koninkryk gewild.
Na aanleiding van hierdie nederlaag het die Engelse kaptein Ivo Bligh na die 1882/83-toer as “die soeke om die as te herwin” verwys. Engeland, met ’n gemengde span bestaande uit beide amateur- en professionele spelers, het die eerste As-reeks met 2–1 gewen. Bligh is ’n urn wat as bevat het persent gegee, die as was volgens verskillende oorlewerings dié van ’n dwarsbalk, ’n bal of van ’n vrou se sluier, en só het die As-reeks ontstaan. Daarna is ’n vierde wedstryd gespeel wat Australië met vier paaltjies gewen het. Dié wedstryd is egter nie as ’n deel van die As-reeks beskou nie. Ná hul oorwinning in die eerste As-reeks 1882/83 in Australië het Engeland aan die begin van dié kompetisie oorheers en tot die einde van die 19de eeu die As-reeks tussen 1884 en 1898 tien keer gewen. In 1889 het Engeland ook sy eerste toets teen Suid-Afrika in Port Elizabeth gespeel, nadat Suid-Afrika vroeer dié jaar slegs die derde land geword het om toetsstatus te ontvang.
Tydens die 1912-seisoen het die Engelse span aan ’n unieke eksperiment deelgeneem. ’n Driehoekige toernooi van nege wedstryde tussen Engeland, Suid-Afrika en Australië is van stapel gestuur. Dié reeks is deur ’n baie nat somer, verskille tussen die spelers, ’n swak Australiese span, ineffektiewe Suid-Afrikaanse boulers en min belangstelling in die wedstryde sonder Engelse deelname gekenmerk, waarvolgens die toernooi as ’n mislukking beskou is. Die Daily Telegraph het die toernooi soos volg beskryf:
Nege toetse sorg vir ’n oorvloed aan krieket, en die wedstryde tussen Australië en Suid-Afrika is nie ’n groot trekpleister vir die Britse publiek nie.
Australië het die 1934-As-reeks met 2–1 gewen en hulle sou die urn sodoende vir die volgende 19 jaar tot ná die oorlog behou. Baie van die destydse kolfblaaie was vir die kolwers voordelig, waarvolgens ’n groot aantal wedstryde onbeslis en met ’n hoë telling geëindig het en baie kolfrekorde opgestel is.
Tydens die 1938/39-toer na Suid-Afrika is ’n ander eksperiment gedoen, nadat daarop besluit is om van die beslissende toets ’n tydlose een te maak wat tot ’n einde gespeel sal word. Engeland het die beslissende toets in Durban met ’n voorsprong van 1–0 betree. Alhoewel die beslissende toets “tydloos” sou wees, het die wedstryd ná tien dae se spel onbeslis geëindig, omdat Engeland die trein moes haal om die skip tuis toe te neem. ’n Rekord van 1 981 lopies is aangeteken, en die konsep van toetse sonder einde is laat vaar. Engeland het die laaste toetsreeks voor die Tweede Wêreldoorlog in 1939 teen Wes-Indië met 1–0 tuis gewen, alhoewel ’n span vir ’n MKK-toer na Indië meer in hoop as in verwagting vir die aanstaande wedstryde saamgestel is.
Denness is in 1975 deur Tony Greig vervang. Terwyl hy daarin geslaag het om ’n platloop teen Australië te vermy, is sy span in die volgende jaar grootliks deur die jong en baie opkomende Wes-Indiese span verslaan, wat tot Greig se bekende “gruwel”-opmerking gelei het. Greig se hoogtepunt was waarskynlik die 1976/77-oorwinning oor Indië in Indië. Nadat Greig se belangrike rol by die wegbreekreeks Wêreldreekskrieket bekend geword het, is hy afgedank en deur Mike Brearley vervang.
Botham is in 1980 as nuwe kaptein benoem, hulle het toe ’n goeie stryd teen Wes-Indië aangevoer, en ’n vyf-toetsreeks met 0–1 verloor, nadat vier toetswedstryde onbeslis geëindig het. Tydens die terugreeks in die Karibiese gebied is Engeland egter met 0–2 verneder. Nadat hy ’n paar in die tweede toets teen Australië aangeteken het, is Botham weens sy swak vorm as kaptein afgedank en deur Brearley vervang. Botham het tot sy ou vorm teruggekeer en in die res van dié reeks uitstekend gespeel, en is as speler van die wedstryd in die derde, vierde en vyfde toets benoem. Die reeks het as “Botham se As-reeks” bekend geword en Engeland het ’n 3–1-oorwinning behaal.
Die gebrek aan ’n ware veelsydige spelers wat op nommer 6 gekolf het, terwyl Botham ’n groot leemte in die kolforde gelaat het toe hy in 1992 uit toetskrieket bedank het.
Alec Stewart, ’n goeie paaltjiewagter en ’n uitstekende speler met ’n vinnige boulwerk, kon nie begin en gelyktydig paaltjies neem nie, vandaar hy aan die beurt was, waar hy gereeld blootgestel was aan draaiballe wat hy nie so goed kon beantwoord nie.
Stewart het in 1998 die leisels as kaptein oorgeneem, maar ná ’n verdere verlore As-reeks in 1998/99 en ’n vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 1999 benede die swakker Zimbabwe (wat in 1992 die negende toetsnasie geword het) het hy beide toets- en EDI-kapteinskap in 1999 verloor. Dit sou egter nie afbreuk doen nie aan die tuisreeks in 1998 waarin Engeland baie sterkte getoon het om ’n magtige Suid-Afrikaanse span met 2–1 te klop.
’n Verdere rede vir hul swak prestasies was die behoefte van countyspanne aan hul spelers, waarvolgens Engeland selde ’n volstoomspan tydens hul toere saamgestel het. Dit het uiteindelik tot die Engelse en Walliese Krieketraad se oorname by die MKK as die beheerliggaam van die Engelse span en die invoering van gesentraliseerde kontrakte gelei. In die vroeë 1990’s het ook beide Ierland en Skotland hul bande met die Engelse en Walliese span verbreek en albei nasies word sedertdien deur hul eie krieketspanne verteenwoordig (sien Ierland en Skotland).
In 1999, nadat die afrigter David Lloyd ná die vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 1999 bedank het en die nuwe kaptein Nasser Hussain pas benoem is, was Engeland op sy laagtepunt (en was letterlik die toetsnasie op die laaste plek van die ranglys) nadat hulle op ’n chaotiese manier tuis met 1–2 teen Nieu-Seeland verloor het. Hussain is op die balkon van The Oval uitgejou en die gehoor het met “We've got the worst team in the world” na die melodie van “He's Got the Whole World in His Hands” gespot.
Gesentraliseerde kontrakte is ingevoer – wat die werkdruk vir spelers gereduseer het – en ná die aanstelling van die Zimbabwiese afrigter Duncan Fletcher het Engeland die sukkelende Wes-Indië met 3–1 verslaan. Engeland se resultate in Asië het daardie winter verbeter en hulle het oorwinnings oor beide Pakistan en Sri Lanka aangeteken. Hussain se span het ’n baie moeiliker taak gehad, en kon die verwagte platloop in die 2001-As-reeks teen die almagtige Australiese span vermy. Die kern van die span het stadig saamgekom, nadat spelers soos Hussain self, Graham Thorpe, Darren Gough en Ashley Giles meer en meer ingespan is. In 2003, nadat hulle nogtans tydens die As-reeks verneder is en ’n verdere vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 2003, het Hussain ná ’n verlore toetsreeks teen Suid-Afrika as kaptein bedank.
Tydens die Krieketwêreldbeker 2007 het Engeland teen die meeste toetsspanne, behalwe vir Wes-Indië en Bangladesj, verloor; hoewel hulle ook nederlae teen die nie-toetsspanne vermy het. Nietemin het die nie-indrukwekkende manier van die meeste van hul oorwinnings in die toernooi, saam met die swaar nederlae teen Nieu-Seeland, Australië en Suid-Afrika, baie kommentators die Engelse span laat kritiseer oor die wyse wie die Engelse span die eendagwedstryd benader het. Ná die tussenrondte is Engeland uit die toernooi uitgeskakel. Die afrigter Duncan Fletcher het ná agt jaar in die pos bedank en is deur die voormalige Sussex-afrigter, Peter Moores, opgevolg. Tydens die T20-wêreldbeker 2007 het Engeland ook gesukkel en is in die tussenrondte uitgeskakel.
Tydens die 2009-As-reeks is die eerste toetswedstryd in Wallis, op Sophia Gardens in Cardiff gespeel. Engeland het die wedstryd danksy ’n laaste paaltjie-stand deur deur die boulers James Anderson en Panesar geëwenaar. ’n Oorwinning vir elke span het gevolg totdat die reeks op The Oval beslis is. Danksy die fyn boulwerk deur beide Stuart Broad en Graeme Swann, asook ’n debuut-honderdtal deur Jonathan Trott, het Engeland die As-urn herwin.
Nadat hulle tydens die IKR Kampioenetrofee in 2013 as naaswenner geëindig het, het Engeland teen Australië in rug-aan-rug As-reekse te staan gekom. ’n 3–0-tuisoorwinning het aan Engeland die urn vir die vierde keer in vyf reekse besorg. Tydens die terugreeks is hulle in ’n 0–5-nederlaag egter heeltemal gesloop, hul tweede As-platloop in minder as ’n dekade. Hul ellende is vererger nadat die kolwer Jonathan Trott die toer weens ’n stresverwante siekte vroeg moes verlaat en die aftrede van die draaier Graeme Swann binne-in die reeks. Ná dié toer het die hoofafrigter Flower van sy pos bedank, terwyl Pietersen vir onbepaalde tyd uit die Engelse span geskors is. Flower is deur sy voorganger Moores opgevolg, maar laasgenoemde is vir ’n tweede keer ná ’n reeks teleurstellende vertonings, insluitende die vroeë uitskakelings tydens beide die T20-wêreldbeker 2014 (ná die Super 10) en die Krieketwêreldbeker 2015 (Bangladesj het op koste van Engeland gevorder), afgedank. Hy is deur die Australiër Trevor Bayliss opgevolg wat toesig gehou het oor die opswaai van die EDI-span, insluitende reeksoorwinnings oor beide Nieu-Seeland en Pakistan. In toetskrieket het Engeland die As-reeks in die somer van 2015 met 3–2 gewen.
Engeland het die Krieketwêreldbeker 2019 as gunstelinge betree, nadat hulle vir meer as een jaar op die eerste plek van die EDI ranglys was. Skoknederlae teen Pakistan en Sri Lanka tydens die groepfase het hulle op die randjie van uitskakeling gelaat, waardeur Engeland sy twee laaste wedstryde teen Indië en Nieu-Seeland moes wen om hul plek in die halfeindrondte te bespreek. Engeland het daarin geslaag en sy veldtog voortgesit, en ná ’n oorwinning oor Australië in die halfeindstryd op Edgbaston met agt paaltjies het Engeland vir die eerste keer sedert 1992 die eindstryd behaal. Die eindstryd teen Nieu-Seeland op Lord’s word as een van die beste en mees dramatiese krieketwedstryde nog beskryf, en sommige beskou dit as die “beste EDI in die krieketgeskiedenis”, nadat beide die wedstryd en die daaropvolgende Superboulbeurt gelykop geëindig het en Engeland die laaste boulbeurt van hul beurt met 14 lopies agter Nieu-Seeland betree. Engeland het die eindstryd gewen net omdat hulle meer grenshoue as Nieu-Seeland tydens die wedstryd aangeteken het, waardeur Engeland sy eerste Krieketwêreldbekertitel in sy vierde eindstrydverskyning inpalm.
In die korter vorme van krieket vertoon Engeland se EDI- en T20I-truie die NatWest-kenteken oor die middel, met die drie leeus op die linkerkant van die trui en New Balance se kenteken op die regterkant. In EDIs bestaan die trui uit ’n blou hemp met donkerblou broeke, terwyl die T20I-trui uit ’n vlamrooi trui en donkerblou broeke bestaan. Tydens IKR-toernooie in die korter vorme van krieket word ’n veranderde trui-ontwerp gebruik met die borg se kenteken op die mou en ENGLAND oor die bors.
Oor die jare heen het Engeland se EDI-trui verskeie skakerings van blou (soos ’n ligblou gedurende die middel-1990’s, toe dit deur ’n helderblou vervang is) gebruik met die soms gebruikte heeltemal rooi trui.
Nes ander vername krieketnasies soos Australië, Bangladesj, Ierland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe beskik Engeland oor geen amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Engelse nasionale krieketspan span vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Engeland in.
Die hoofartikels vir hierdie afdeling is: Krieketwêreldbeker 1975, Krieketwêreldbeker 1979, Krieketwêreldbeker 1983, Krieketwêreldbeker 1999 en Krieketwêreldbeker 2019.
Rekords volledig tot en met T20I #1113 op 1 Desember 2020. Gelykop en gewen of Gelykop en verloor verwys na wedstryde wat deur ’n valbyl (soos ’n Superboulbeurt) beslis is. Wenpersentasies sluit geen uitslae uit en gelykop as ’n halwe oorwinning (ongeag die valby).