Hy strompel die gebou in en sak in die badkamer inmekaar, val teen die wasbak en doen 'n diep wond aan sy kop op. Op die verhoog is almal verward en bang omdat Daniel nog nie opgedaag het nie. Tore begin verward in sy basstem sing terwyl hy rondtrippel. Die ander koorlede begin saamsing en waar Daniel in die badkamer sy bewussyn herwin, maar bebloed bly lê, hoor hy die klanke van sy koortjie deur die gebou weerklink. Stadigaan begin lede van ander kore in die gehoor ook hulle stemme by die ander voeg en so ontstaan 'n massakoor waar elkeen se unieke stem tot die harmonie bydra. Daniel lê sterwend, maar glimlaggend, wanneer hy hoor hoe duisende mense se stemme één word, omdat hulle tegelyk na mekaar luister en bereid was om hulle stemme te laat hoor. Die koor word die simbool van die ekumene.
Die laaste toneel speel in die koringland af waar Daniel as kind aangerand is. Hierdie keer is dit egter 'n volwasse Daniel wat die kind Daniel in die koringland vind en omhels. Volgens Baggs (2011) het hy sy droom bereik, is hy met sy verlede versoen en het sy hemel deur liefde waar geword: