Artritis van 'n kniegewrig van 'n mamma - Inligting
Risikofaktore en die natuurlike geskiedenis van versnelde knie -artrose: 'n narratiewe oorsig
Osteoartritis is oor die algemeen 'n stadig progressiewe afwyking. Minstens 1 uit 7 mense met knie-osteoartritis ontwikkel egter vinnig binne 12 maande na gevorderde stadium radiografiese siektes. Ons gee 'n opsomming van wat bekend is-hoofsaaklik gebaseer op bevindings van die osteoartritis-inisiatief-oor die risikofaktore en die natuurlike geskiedenis van versnelde knie-osteoartritis (AKOA)-gedefinieer as 'n oorgang van geen radiografiese knie-osteoartritis na gevorderde stadiumsiekte & lt 4 jaar - en plaas hierdie bevindings in konteks met tipiese artrose (siekte wat stadig vorder), veroudering, vorige gevalleverslae/reekse en relevante dieremodelle.
Risikofaktore in die 2 tot 4 jaar voor die radiografiese manifestasie van AKOA (aanvang) sluit in ouer ouderdom, hoër liggaamsmassa-indeks, gewrigsgewrigbelyning, kontralaterale artrose, groter pre-radiografiese siektelas (struktuur, simptome en funksie), of lae vas. glukose. Een tot twee jaar voor die aanvang van AKOA vertoon mense dikwels 'n vinnige verlies van gewrigskraakbeen, groter beenmurgletsels en effusiesinovitis, meer meniskale patologie, stadiger stoel- of looptempo, en verhoogde globale impak van artritis as volwassenes met tipiese knie-artrose. Verhoogde gewrigsimptome stel 'n persoon aan 'n nuwe gewrigstrauma blootgestel, wat vir iemand wat AKOA ontwikkel, dikwels gekenmerk word deur 'n destabiliserende meniskale skeur (byvoorbeeld radiale of wortelskeur). Een uit elke 7 mense met AKOA-aanvang kry daarna 'n knievervanging gedurende 'n tydperk van 9 jaar. Die mediaan tyd vanaf 'n toename in radiografiese erns tot knievervanging is slegs 2,3 jaar. Ondanks sommige ooreenkomste, is AKOA anders as ander vinnig progressiewe artropatieë en moet hierdie verskynsels saam in duie stort of resultate van een tipe osteoartritis na 'n ander onttrek moet vermy word totdat verdere navorsing gedoen word om hierdie tipe artrose te vergelyk. Dieremodelle wat meniskale skade aanrig in die teenwoordigheid van ander risikofaktore of 'n onvoldoende verspreiding van laai op gewrigte veroorsaak, veroorsaak 'n versnelde vorm van osteoartritis in vergelyking met ander modelle en bied insig in AKOA.
Versnelde knie -artrose is uniek van tipiese knie -artrose. Die voorkoms van AKOA in die osteoartritis -inisiatief en Chingford -studie is aansienlik. AKOA moet in ag geneem word en bestudeer word in epidemiologiese studies en kliniese toetse.
Kan artritis gevoelloosheid veroorsaak?
Gevoelloosheid is dikwels 'n simptoom van senuwee -betrokkenheid. Gevoelloosheid in die arm kan byvoorbeeld verband hou met senuwee -irritasie in die nek. In so 'n situasie kan die simptome verhoog word deur die kop na die betrokke kant te draai of te buig. Byvoorbeeld, 'n geknypte senuwee aan die regterkant van die nek kan gevoelloosheid in die arm en hand veroorsaak as 'n persoon probeer om terug te kyk oor die regterskouer. As die irritasie van die senuwees erger word, kan die arm en hand swak word. 'N Fisiese ondersoek van röntgenstrale en 'n MRI van die nek en elektrodiagnostiese toetse kan nuttig wees om die diagnose vas te stel.
Die sleutel tot die diagnose van osteoartritis is die bepaling van die gewrigspatroon wat geraak word. Byvoorbeeld, as u simptome in die stel knokkelgewrigte tussen die polse en vingergewrigte (metakarpal-falangeale gewrigte), die voetballe (metatarsal-falangeale gewrigte), polse, enkels of elmboë het, het u waarskynlik 'n ander , inflammatoriese vorm van artritis soos rumatoïede artritis.
'N Normale gewrig is nie pynlik, sag of geswel nie, het 'n volledige bewegingsreeks en lyk struktureel normaal.
In 'n abnormale gewrig kan 'n ondersoek pyn of swelling opspoor, tesame met 'n benige hardheid. Ander abnormale bevindings wat dui op osteoartritis, sluit in:
Benige stampe op die vingergewrig naaste aan die vingernael (Heberden se nodusse), benige stampe op die middelste gewrig van die vinger (Bouchard se nodusse), of benige stampe aan die voet van die duim.
Teerheid en/of swelling in gewigdraende gewrigte, soos die heupe en knieë.
Pyn, beperkte beweging, en/of 'n krakende geraas of gevoel (crepitus) wat voorkom wanneer die gewrigte beweeg word.
Gewrigte wat deur besering of infeksie geraak is. Hierdie gewrigte kan ook tekens van been- of weefselskade toon.
Die geskiedenis van rumatoïede artritis
Rumatoïede artritis veroorsaak ontsteking van die gewrigte en ander liggaamsgebiede. Dit is 'n outo -immuun siekte en sy simptome sluit in:
Waarom vries jong vroue met rumatoïede artritis?
Daar is periodes van artritis fakkels en remissies. Die gewrigte kan permanent beskadig of vervorm word as gevolg van chroniese ontsteking. Soms kan die skade vroeg voorkom. Die skade kan egter nie ooreenstem met die erns van die simptome nie. Die teenliggaam wat rumatoïede faktor (RF) genoem word, word in die bloed van 80 persent van die pasiënte met rumatoïede artritis aangetref. Rumatoïede faktor (RF) kan opgespoor word deur 'n eenvoudige bloedtoets. Die risikofaktore wat die kans op die ontwikkeling van hierdie siekte kan verhoog, is:
Blootstelling aan silika
Mikrobes in die ingewande
Gewoonlik word NSAID's, DMARD's, T-selaktiveringsremmers, IL-6-remmers, TNF-alfa-remmers, immuunonderdrukkers, steroïede en Janus kinase-remmers (JAK) remmers gebruik om die simptome van rumatoïede artritis te verlig. Daar is geen geneesmiddel vir die siekte nie, maar ander behandelingsopsies soos gewrigsbeskerming, sekere medikasie, opleiding van pasiënte, oefening, rus en chirurgie kan soms nodig wees.
Beter prognose kan bereik word deur vroeë opsporing. Die presiese oorsaak van die siekte is nie bekend nie en dit kan mense van enige ouderdom beïnvloed. By rumatoïede artritis word die weefsels wat normaalweg vloeistof produseer vir gewrigsmering ontsteek. Dit maak die gewrigsligamente los en veroorsaak misvormings. Dit erodeer die kraakbeen en veroorsaak misvorming. Rumatoïede artritis is 'n progressiewe siekte. Ongeveer 1,3 miljoen mense in die Verenigde State word deur die siekte geraak.
Geskiedenis van rumatoïede artritis
Verwysings na gewrigspyn en siektes is die eerste keer omstreeks 1500 vC beskryf in die Ebers Papyrus, 'n ou Egiptiese mediese papirus. Dit beskryf 'n siekte wat baie ooreenstem met rumatoïede artritis. Daarbenewens is daar bewyse van rumatoïede artritis by Egiptiese mummies. In G. Elliot se studies het hy uitgevind dat rumatoïede artritis onder Egiptenare algemeen voorkom.
Ongeveer 300-200 vC beskryf 'n Indiese literatuur genaamd Charaka Samhita 'n toestand wat pyn, verlies van mobiliteit en funksie van gewrigte, sowel as swelling van die gewrig insluit.
In 400 vC beskryf Hippokrates artritis in die algemeen. Hy het egter nie die soorte artritis gespesifiseer nie. Tussen 129 en 216 nC is die term "rumatiek" deur Galen bekendgestel.
In 1493-1511 word deur Paracelsus voorgestel dat sommige stowwe wat in die liggaam versamel word, nie deur die urine kan gaan nie, maar eerder in die gewrigte kan ophoop, wat artritis veroorsaak. Rumatiese siektes is dikwels deur praktisyns gekoppel aan humors. Ayurveda beskou ook rumatoïede artritis as een van die ata.
Die uitskakelende vorm van rumatoïede artritis is die eerste keer beskryf deur Thomas Sydenham. Later in 1880 is hierdie toestand deur Beauvais beskryf.
Die progressiewe aard van rumatoïede artritis is deur Brodie getoon. Hy het ook gevind hoe die peesskedes en sinoviale sakke in die gewrigte geraak word. Boonop het hy ander toestande gevind wat verband hou met rumatoïede artritis, soos sinovitis en kraakbeenskade.
Eerste beskrywing van RA
In die jaar 1800 gee die proefskrif van Augustin Jacob Landré-Beauvais die eerste beskrywing van rumatoïede artritis, wat ook deur moderne medisyne erken word. Landré-Beauvais was 'n 28-jarige inwonende geneesheer wat by die Saltpêtrière-asiel in Frankryk gewerk het. Hy was die eerste persoon wat die tekens en simptome van rumatoïede artritis opgemerk het. Hy het selfs 'n paar pasiënte behandel wat kla oor gewrigspyn. Destyds was rumatiek of osteoartritis nog onbekend. Rumatoïede artritis het arm mense en meer vroue as mans geraak.
In daardie tyd het dokters dikwels welgestelde pasiënte behandel om erkenning en vergoeding te verdien. Daarom is arm pasiënte geïgnoreer. Landré-Beauvais het vermoed dat pasiënte wat kla oor erge gewrigspyn, ly goutte asthénique primitief of primêre asteniese jig, wat 'n ongekende toestand was. Hy het jig verband gehou met rumatoïede artritis. Alhoewel sy aanname verkeerd was, is ander navorsers op die gebied van been- en gewrigsafwykings aangemoedig om verder oor die siekte te studeer.
Rumatoïede artritis geklassifiseer
In die middel tot laat 19de eeu was 'n ander dokter wat 'n Engelse dokter was, 'n ander persoon wat bestudeer en bygedra het tot die studie van rumatoïede artritis. Hy het rumatoïede artritis anders as jig geklassifiseer en onderskei dit van mekaar sowel as van ander vorme van artritis. Hy het bevind dat pasiënte met jig 'n oormatige uriensuur in hul bloed het. Hy het ook uitgevind dat pasiënte met ander vorme van artritis nie 'n verhoogde uriensuurvlak in die bloed gehad het nie.
Hierdie waarnemings is beskryf in Verhandeling oor die aard van jig en rumatiese jig, wat deur Alfred Garrod geskryf is. Hy het rumatoïede artritis gekategoriseer en onderskei van jig. Hy het rumatoïede artritis as 'rumatiese jig' verwys. Sy werk en ontdekkings het die grondslag gelê vir navorsing oor die etiologie van rumatoïede artritis. Daar word verstaan ​​dat die siekte sy eie etiologie moet hê, aangesien dit 'n ander toestand het as ander vorme van artritis.
Hoe 'rumatoïede artritis' geskep is
Verdere navorsing is gedoen deur Archibald Garrod, wat die vierde seun van Alfred Garrod was. In sy boek genoem Verhandeling oor rumatiek en rumatoïede artritis, hy het die term "rumatoïede artritis" geskep oor die siekte wat deur Landré-Beauvais ontdek is en later deur sy pa as "rumatiek jig" genoem is. Archibald Garrod was bekend daarvoor dat hy rumatoïede artritis onderskei van jig en osteoartritis.
Na die ontdekking van die siekte is dit later op verskillende name genoem. Archibald Garrod noem dit egter 'rumatoïede artritis', aangesien die term die werking van die siekte op die liggaam duidelik sou beskryf. In sy boek verwys hy ook na antieke skeletreste wat wêreldwyd gevind is. Hy beweer dat die skeletbevindings skade veroorsaak wat deur rumatoïede artritis veroorsaak is. Alhoewel hy sulke paleopatologiese bewerings kon aanteken, het hy nie konkrete stawende bewyse ingesluit nie.
Op grond van sy bewerings, het hy gesê dat rumatoïede artritis nie 'n moderne siekte is nie, maar 'n siekte wat reeds bestaan ​​het uit die tyd van ons voorouers. Die verhandeling van Archibald Garrod dien as 'n ondersteunende basis en ruggraat as dit kom by RA -etiologie.
Die oudheid van rumatoïede artritis
Charles Short, 'n Amerikaanse dokter, het die bewerings van Archibald Garrod gedurende die 20ste eeu betwis. Short het die paleontologiese verslae verder ondersoek en hy het opgemerk dat die diagnose van ankiloserende spondilitis, jig en artrose in die skeletreste bevestig is. Hy het egter onoortuigende bewerings van 'n RA -diagnose gevind, aangesien hy nie 'n definitiewe RA -diagnose op die monsters kon vind nie.
Short beweer verder dat die idees van Archibald Garrod vals was en dat rumatoïede artritis 'n siekte van moderne oorsprong is. Short se werk word meer erken, alhoewel baie waardevolle bewerings en bevindings het oor die basis van RA -oorsprong.
Geskiedenis van RA -terme
Bannatyne beskryf die voorkoms van rumatoïede artritis wat die gewrigte aangetas het. Die International Commission on Rheumatism is in 1932 gestig. Dit word later die American Rheumatism Association en daarna die American College of Rheumatology.
Die term "rumatoloog" is in 1940 deur Camroe geskep en in 1949 deur "rumatologie" deur Hollander.
Geskiedenis van RA -behandeling
Bloedverlatenheid en leking - Dit was die behandelings wat in die ou dae gebruik is vir rumatoïede artritis. Akupunktuur, akupressuur, koppie en moxibustion is ontwikkel en beoefen in die Verre Ooste. Alhoewel baie behandelings ontwikkel is, kon hulle nie die simptome van rumatoïede artritis verbeter nie. Swaar metale is ook gebruik om RA te behandel. Met wisselende suksessyfers is verskillende swaar metale soos arseen, goud, bismut en kopersoute gebruik. Na baie jare het die gebruik van goud sukses getoon. Goud word steeds gebruik as deel van siektemodifiserende antirheumatiese middels, wat gebruik word vir die behandeling van rumatiek.
Wilger ekstrakte - Gebruik deur Hippokrates en Galen om pyn wat verband hou met rumatoïede artritis te behandel. Deur die plantekstrak van wilgerbas en blare te gebruik, is pynverligting verkry. Hulle het ook dieselfde uittreksel gebruik om ander vorme van artritis te behandel.
Salisielsuur - In 1929 is salisielsuur geïdentifiseer as 'n aktiewe stof wat die pyn kan verlig. Die stof is geïdentifiseer deur Henri Leroux, 'n Franse apteker.
Asetielsalisielsuur - Gerhardt het asetielsalisielsuur in die jaar 1853 gesintetiseer. In 1949 het fenielbutasoon en baie ander nie-steroïdale anti-inflammatoriese middels ontstaan.
Siekte -veranderende antirheumatiese middels (DMARDs) - Die eerste wat die gebruik van kinien voorgestel het vir die behandeling van rumatiese siektes, was Payne in 1895.
Chloorokien - Dit is gebruik in die jaar 1957. 'n Gewysigde weergawe genaamd hydroxychloroquine word tot dusver as deel van DMARDs gebruik.
Sulfasalasien - Dit is in 1940 tot vandag toe as 'n anti-inflammatoriese middel gebruik.
Kortisoon - Die suksesvolle gebruik van kortisoon in die behandeling van rumatoïede artritis is die eerste keer in 1949 deur Edward Kendall en Philip Hench getoon.
Metotreksaat - Metotreksaat is in die 1950's gesintetiseer. Dit is gebruik as 'n folaatantagonis vir die behandeling van leukemie. Die rol daarvan in die behandeling van rumatoïede artritis is egter eers in die 1980's ontdek. Metotreksaat vorm steeds deel van DMARDs.
Anti -TNF teenliggaampies - Die rol van monosiet-afgeleide tumor nekrose faktor in die patogenese van rumatoïede artritis is die eerste keer geïdentifiseer in 1975. Die doeltreffendheid daarvan is in 1993 getoon en het deel geword van die behandeling van rumatoïede artritis.
Literatuur en kunsbewyse oor rumatoïede artritis
Sommige navorsers stel voor dat rumatoïede artritis in antieke tekste beskryf is, alhoewel die eerste aanvaarde mediese verslag oor RA die verhandeling van Landré-Beauvais was.
Hippokrates beskryf in 'n teks 'n pasiënt met simptome wat baie soortgelyk is aan rumatoïede artritis. In die geskrifte van Arataeus, 'n Griekse geneesheer, kan 'n soortgelyke beskrywing gevind word.
Soortgelyke beskrywings is ook gevind in die geskrifte van:
Scribonius - Die keiser se dokter
Michael Psellus - Keiser Konstantyn IX se adviseur
Soranus - 'N Bisantynse geneesheer
Diegene wat meen dat rumatoïede artritis 'n siekte uit die antieke tyd is en ten gunste is van die antieke oorsprong -siening oor die etiologie van rumatoïede artritis. Hulle gebruik hierdie tekste as 'n bewys, aangesien die simptome wat in die geskrifte beskryf word, baie naby was aan die van rumatoïede artritis.
Sommige beweer egter dat die beskrywings in hierdie tekste vaag is en nie aan die wetenskaplike standaarde voldoen nie. Boonop lewer hulle onvoldoende bewyse vir die bestaan ​​van die siekte. Die rol van die antieke literatuur in die etiologie bly dus steeds anekdoties.
Die demonstrasie van rumatoïede artritis is egter suksesvol vertoon deur baie kunswerke. Een skildery is Die drie genades gedoen deur Peter Paul Rubens. Sulke kunswerke bly een van die mees uitgesproke artistieke stukke RA -bewyse. Dit is gedoen nog voor die proefskrif van Landré-Beauvais.
'N Ander uitgesproke saak is gemaak deur 'n anonieme skilder se uitbeelding van Die versoeking van St. Anthony. Hierdie skildery is in 1992 deur Dequeker en Rico gerapporteer. Die skildery is gedurende die middel van die 15de tot die laat 16de eeu gemaak. In die skildery het die bedelaar se regterhand ulnaire afwykings, ontwrigting van die pols en vingerkontraksies getoon, wat baie ooreenstem met die handtoestand van 'n pasiënt met rumatoïede artritis.
Enige gevolgtrekking uit skilderye moet egter deeglik oorweeg word, aangesien kunswerke gewoonlik nie as wetenskaplike bewyse beskou word nie.
Die geskiedenis van osteoartritis - Episode 5
17de en 18de eeu: aan die begin van die moderne medisyne
Alhoewel die geleerdes van die Renaissance, ten spyte van hul innovasies, een voet in die oudheid gehou het, lyk dit asof hierdie twee eeue heeltemal gefokus is op nuwe idees.
Descartes in Frankryk, maar ook Francis Bacon in Engeland, het 'n rasionalisme voorgestel wat vry was van die godsdienstige dogma van die tyd as 'n manier om die wetenskap te bevorder.
Hier is ons aan die begin van 'n wetenskaplike benadering wat kan lei tot beduidende vooruitgang op die gebied van fisiologie, die bestudering van liggaamsweefsel en die ontdekking van bakterieë. Terapeutika volg op 'n taamlike skugter manier, met die uitsondering van die merkwaardige gebeurtenis van die eerste inenting. 'N Mens moes nog wag om effektiewe behandelings teen artrose te beëindig, maar medisyne en chirurgie het georganiseer, vordering is aan die gang gesit en dit moes nooit ophou nie.
Cartesiese denke en die oorsprong van die wetenskaplike revolusie
'N Nuwe idee: mediese studies getuig deur 'n diploma
Was osteoartritis minder algemeen as vandag?
Eerste beskrywing van Heberden se nodusse
Vanaf die bewind van Henry IV tot die Eerste Ryk was medisyne nog steeds magteloos teen artrose
Die Lame Devil was 'n gelowige in termiese geneesmiddels
Dit was in sy toespraak oor die metode om 'n mens se rede reg te voer en om waarheid in die wetenskappe te soek.
René Descartes (1596-1650) het die grondslag van rasionalisme gelê.
Sy 'metode' was gebaseer op vier fundamentele beginsels
'Die eerste hiervan was om niks as waar te aanvaar nie, wat ek nie duidelik erken het dat dit so is nie, dit wil sê versigtig om neerslag en vooroordeel in die oordele te vermy en niks meer in te neem as wat so duidelik aan my voorgehou is nie en duidelik dat ek geen kans gehad het om daaraan te twyfel nie.
Die tweede was om elk van die probleme wat ek ondersoek het, in soveel dele as moontlik op te deel, en dit was nodig om dit op die beste manier op te lossen.
Die derde was om my refleksies in die regte volgorde voort te sit, te begin met voorwerpe wat die eenvoudigste en maklikste was om te verstaan, om bietjie vir bietjie of geleidelik te styg tot kennis van die mees komplekse, terwyl ek 'n orde aanneem, selfs al 'n fiktiewe een, onder diegene wat nie 'n natuurlike volgorde relatief tot mekaar volg nie.
Die laaste was in alle gevalle om opsommings so volledig te maak en resensies so algemeen dat ek seker sou wees dat ek niks weggelaat het nie. "
Deur 'n logiese en byna wiskundige volgorde van idees uit onbetwisbare bewyse voor te stel, het Descartes definitief met skolastiese denke gebreek en die bewind van die wetenskaplike denke ingehuldig.
Hy het homself bygedra tot die vooruitgang van die wetenskap deur analitiese meetkunde uit te vind en die wet van optiese breking te ontdek. Verdediger van moderne idees, hy sou 'n vaste gelowige word in die teorie van bloed sirkulasie voorgestel deur die Engelsman Harvey. Sy biologiese teorieë toon egter aan dat sy metode nog verbeter kan word: hy het die siel in die pijnappelklier, waardeur dit met die liggaam kommunikeer, wat nou vreemd lyk. U kan egter 'n verre eggo vind van die gedagte van Descartes in die konsep wat tans in die mode is, veral in rumatiek, van 'bewysgebaseerde medisyne'.
(1) Leer volgens die dogmas van die Kerk, waarin die filosofie van Aristoteles in die twaalfde eeu opgeneem is, tot op die 17de eeu in universiteite onderrig. Skolastiese kennis was slegs gebaseer op kennis van die tekste.
In 1794 het 'n dekreet van die Nasionale Konvensie die oprigting van drie Skole vir Gesondheid in Parys, Bordeaux en Montpellier gelas. Dit was egter onder die konsulaat dat die graad doktor in die geneeskunde wat in een van hierdie skole behaal is, nodig geword het om medisyne te beoefen. Die kardioloog Jean-Nicolas Corvisart was agter hierdie hervorming.
Die erkenning van chirurgie
Die Royal Academy of Chirurgie is in 1731 gestig. Dokters en chirurge sou daarna in dieselfde mediese skole studeer waar hulle die titel Doctor sou kry.
Die oprigting van groot hospitale
Henri IV het die hospitaal van St. Louis laat bou Louis XIV besluit dat elke groot stad sy hospitaal moet hê. Oorspronklik bedoel vir die huisvesting van armes, was hospitale vinnig 'n plek vir mediese opleiding by die pasiënt se bed. Sommige hospitaaldokters spesialiseer, soos Philippe Pinel (1745-1826), 'n psigiater (toe alienis genoem) wat bekend was dat hy die eerste was wat beveel het dat geestesongesteldes nie meer in kettings gebring word nie. Pinel het sy talente uitgeoefen by die Salpetriere -hospies en gevangenisse vir vroue wat eers in die vroeë 19de eeu 'n hospitaal geword het.
Die studie van geraamtes wat opgegrawe is uit die grafkelder van Christ Church, geleë in Oos -Londen en wat van 1729 tot 1869 gebruik is, het getoon dat mans meer as osteoartritis ly (2). Die algemeenste letsels van osteoartritis was die skouer, ruggraat en hande. Daarteenoor was osteoartritis van groot gewrigte ongewoon, wat 1,1% mans en 2,9% vroue in die heupe, 0,8% mans en 5,2% vroue in die knieë aangetas het. Die voorkoms van artrose kom meer algemeen voor in die bevolking wat tans in dieselfde omgewing van Londen woon.
Waarskynlik weerspieël hierdie syfers sowel die moeilikheidsgraad van destydse handearbeid (wasgoed kan die knieë by vroue beïnvloed) en, soos in vorige tydperke, 'n verminderde lewensverwagting wat die skynbare frekwensie van hierdie siekte verlaag, deel as gevolg van veroudering.
(2): Waldron HA. Voorkoms en verspreiding van osteoartritis in 'n bevolking uit Georgiese en vroeë Victoriaanse Londen. Ann Rheum Dis 1991 50: 301-307.
Die eerste beskrywing van Heberden se nodusse.
Die 17de en 18de eeu is volop in beskrywings van tekens en simptome van siektes, en dit was in sy kommentaar op die geskiedenis en genesing van siektes wat William Heberden (1710-1801) die digitorum nodi beskryf, tekens van osteoartritis wat nou bekend staan ​​as Heberden se knope:
"Wat is hierdie klein harde knoppies, met ongeveer die grootte van 'n ertjie, wat gereeld op die vingers waargeneem word, veral net onder die punt, naby die gewrig? Hulle het niks met jig te doen nie."
Heberden was dus die eerste om 'sy' beroemde knope te onderskei, wat die distale interfalangeale gewrigte, ander rumatiese letsels van die vingers en jigagtige tophi beïnvloed.
Beskrywing van die sirkulasie van bloed deur William Harvey in 1628, daarna die limfatiese sirkulasie deur Jean Pequet, eers histologiese beskrywings (studie van liggaamsweefsels) deur die uitvinder van die mikroskoop Anthony Van Leeuvenhoek en daarna deur Marcello Malpighi en Xavier Bichat. Die lys van nuwe kennis wat tydens hierdie twee eeue op die gebied van menslike fisiologie opgedoen is, is werklik indrukwekkend. Onthou dat Van Leeuvenhoek weer bakterieë in 1683 geïdentifiseer het nadat hy in 1677 sperms ontdek het.
Hierdie ontdekkings was soms moeilik om op te lê toe dit gepubliseer is. Ons weet dat Descartes een van die hoofkarakters was van Harvey se teorie van die bloedsomloopstelsel wat baie rasioneel was en waarin hy ongetwyfeld 'n toepassing van sy eie 'metode' erken het. Hy moes op hierdie punt verskil met twee dokters van die anti-bloedsomloopstelsel, Riolan Jean en Guy Patin, vir wie die slagare lug bevat en nie bloed nie. Daar kan aanvaar word dat die besprekings veral lewendig was, aangesien die tussenkoms van Lodewyk XIV nodig was om die teorie van die bloedsomloopstelsel vir ewig in Frankryk op te lê!
Dit was onder die dekmantel van dr. Diafoirus, 'n bekende anti-bloedsomloopdokter, dat dokters Riolan en Patin, maar miskien ook al hul kollegas, deur Molière bespot is. As 'n mens die herhalings van die Imaginary Invalid glo, het die destydse terapeute slegs drie middels geken: suiwering, bloedverlies en enemas. Wat die dokters betref wat Voltaire beskryf, wonder hulle ernstig of daar aan die gesonde kant of aan die siek kant gebloei moet word.
Hierdie skrywers lewer goeie karikature van die destydse medisyne. Dit is egter waar dat ten spyte van die opvallende evolusie in fisiologiese kennis, vorderings in die behandeling min was.
Die werklikheid is ietwat meer genuanseerd, maar daar moet gesê word dat die gebrek aan vordering in behandeling in kontras is met die opvallende evolusie in fisiologiese kennis.
Twee noemenswaardige uitsonderings is die gebruik van digitalis (waaruit digitalin later geneem sou word) vir sekere harttoestande en veral die ontwikkeling in 1796 deur Edward Jenner van die eerste inenting wat suksesvol teen pokke gebruik is. 'N Mens let ook op die voorkoms van 'n paar nuwe middels (kinien vir koors, ipecac as 'n middel teen diarree en tee en koffie wat as psigostimulante gebruik word).
Dit alles het nie veel gedoen vir pasiënte met artrose nie, wat slegs om die pyn te verlig, slegs die ou (en ou) mengsel van wilgerbas en die ryk, termiese geneesmiddels gebruik het. Tensy hulle van homeopatie gebruik gemaak het, is die eerste 'alternatiewe' medisyne (sinoniem van nie-Cartesiaans?) Wat in 1796 deur Christian Samuel Hahnemann voorgestel is. Viscerale chirurgie het gevorder (die eerste appendektomie is in 1763 uitgevoer), maar ons is nog nie in die era van die heup- of knieprotese nie.
Prins Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord (1754-1838), 'n uitsonderlike diplomaat en opportunisties genoeg om alle regimes van die begin van die rewolusie tot die herstel te dien, is deur 'n agtereenvolgende klubvoet geraak. Sommige betwis hierdie weergawe en leun nou meer na 'n aangebore klubvoet. Die feit bly staan ​​dat die Lame Devil, wat 'n ortopediese skoen gedra het, 30 jaar agtereenvolgens die waters by Bourbon l'Archambault geneem het. Het hy ongetwyfeld probeer om osteoartritis van meganiese oorsprong te verlig?
Osteoartritis is 'n hoofoorsaak van gestremdheid by ouer volwassenes in die Verenigde State. 1-3 Ongeveer 33% van die Amerikaanse volwassenes meld 'n soort artritis of chroniese gewrigsimptome aan. 3 Die voorkoms neem toe met ouderdom en is hoër by vroue as by mans. 3
Meer as 5 miljoen volwassenes rapporteer osteoartritis in 'n kniegewrig, met pyn, swelling en styfheid, en> 75% van hierdie mense is vroue. 4-7 In 1999 was osteoartritis van die knie verantwoordelik vir byna 4 miljoen doktersbesoeke,> 150.000 hospitaalbesoeke in die hospitaal en> 400.000 hospitaalverblyf. 4 Ongeveer die helfte van die binnepasiënte was vir primêre totale knievervangingsoperasie. 4
Artrose van die knie het 'n geweldige impak op 'n persoon se funksionele vermoë en daaglikse aktiwiteite. Tussen 25% en 50% van die mense met osteoartritis in die knie ondervind - op sy beste - aansienlike probleme om te loop, items te dra of te buk, terwyl 20% nie kan presteer nie, of sukkel om huiswerk te verrig. 4 Hierdie siekte eis ook die slagoffers ernstig. Mense met artrose van die knie rapporteer hoër grade van emosionele nood as diegene daarsonder, en baie beskou hulself as swak of billik. 4 Pasiënte met artrose verloor meer werk as hul gesonde kollegas en spandeer meer tyd in die bed. 4
Pasiënte kan nou behandel word met 'n verskeidenheid nie -farmakologiese, farmakologiese en chirurgiese ingrepe. Die volgende verslag gee 'n opsomming van 'n geval wat by 'n sportgeneeskundige kliniek in New York voorgelê is, wat die belangrikheid van individualisering van die behandeling illustreer op grond van die ouderdom van die pasiënt, die vlak van simptome, risikofaktore en komplikasies en die impak op lewensgehalte.
Mevrou Jones (nie haar regte naam nie), 55 jaar oud, het na 'n muskuloskeletale spesialis gegaan om advies te soek vir 'n 3-jaar geskiedenis van toenemende erger pyn in albei knieë. Haar knieë was ongeveer 20 minute styf toe sy die oggend opstaan ​​en 'n paar minute nadat sy bedags uit 'n stoel opgestaan ​​het. Sy het sukkel om> 30 minute te loop as gevolg van pyn, en haar simptome word vererger deur te kniel, hurk of trappe af te daal. Alhoewel sy sit, rus en sit, haar pyn verlig, word sy styf as sy te lank in een posisie bly. Haar simptome was erger op vogtige of koue dae, en af ​​en toe het sy gevoel asof een van haar knieë sou 'gee'.
Mevrou Jones was effens vetsugtig, en fisiese ondersoek van die onderste ledemate het ligte genu varum aan die lig gebring, wat aandui dat die mediale kompartement betrokke is. Haar gang was effe aantalgies, en die passiewe bewegingsreik van albei knieë dui op tasbare crepitus. Sy kon nie haar knieë buig of heeltemal uitsteek nie. Terwyl 'n fisies aktiewe artrose-pasiënt gewoonlik 'n maksimum buiging het, het 8,9 data getoon dat 'n gewigsverlies van 12 kg die kans op die ontwikkeling van artrose by vroue met 50%kan verminder. Boonop is mev. Jones gewaarsku om aktiwiteite met 'n hoë impak, soos hardloop en spring, te vermy, en word aangemoedig om aktiwiteite met 'n lae impak, soos swem en fietsry, aan te gaan, wat die voordeligste vir die artritis bewys is.
Omdat sy 'n beduidende patello-femorale siekte gehad het, is sy aangeraai om aktiwiteite te vermy wat die patellofemorale gewrig belas, soos om hurk en op en af ​​te trap. Die belangrikheid van die handhawing van 'n gereelde oefenprogram om aërobiese kondisionering te maksimeer en kalorie -uitgawes te verhoog, word beklemtoon. Daar is aangetoon dat loopprogramme onder toesig die funksionele status verhoog sonder om simptome te verhoog. 10
Fisiese terapie. 'N Program vir fisiese terapie word aanbeveel, met die doel om ROM en buigsaamheid te verhoog, veral in die dyspiere. Spierkragopleiding vir beide quadriceps en hamstrings word voorgestel, net soos proprioceptiewe heropleiding. Die belangrikheid daarvan om al die groot spiergroepe wat die gewrig oorsteek, te strek, word beklemtoon. Veral stywe dyspiere kan kniepyn vererger, en mevrou Jones het bewyse hiervan getoon. Sy word aangeraai om haar quadriceps te versterk, aangesien swak quadriceps korreleer met die erns van pyn in osteoartritis, 11 en daar is bewyse dat die versterking van quadriceps die funksionering en kniepyn verbeter. 12-14
Quadricep-stelle en isometriese versterkingsoefeninge, soos reguitbeenverhogings, word as aanvanklike program aanbeveel. Sy word aangeraai dat, namate haar krag verbeter, sy die geslote kinetiese kettingversterking van beide quadriceps en hamstrings moet probeer. Hierdie oefening lei tot die sametrekking van die hamstrings en quadricep-spiere, wat lei tot afname in patellofemorale gewrigskragte, anterior kruisligamentspanning en tibiale translasie. Proprioceptive retraining was prescribed as well, as this can decrease joint stress, and Mrs Jones was encouraged to use a knee sleeve during physical therapy to help her regain a sense of stability. Patellar taping was recommended as well, as this may reduce patellar facet impact on the femoral condyle.