Die keuse van 'n Rhodesian Ridgeback - Rasse - 2020
Die keuse van 'n Rhodesian Ridgeback
Die Rhodesiese ridgeback, ook genoem die leeuhond van Afrika, is 'n aantreklike en koninklike hond met 'n streep van onafhanklikheid. Nie vir almal nie, hierdie hond is toegewyd aan sy familie en benodig ferm en konsekwente hantering.
Gedurende die 16de en 17de eeu het verskillende Europese setlaars besluit om hul vaderland te verlaat en 'n nuwe tuiste in Suid-Afrika op te rig. Saam met hul gesinne het hulle ook hul gesinshonde saamgebring, waaronder Groot Dane, mastiffs, bloedhonde en terriërs. Alhoewel hulle wonderlike metgeselle en uitstekende vaardighede in hul eie vaardighede het, kon hierdie honde nie alles voorsien wat hierdie Boere-boere nodig het nie.
Hierdie boere het 'n hond nodig wat die boerdery kon bewaak, voëls uitspoel en gewonde gazelle kon uittrek. Die hond moes ook die probleme van die Afrika-struik kan weerstaan, insluitend vinnige en beduidende weerveranderings. Om hierdie 'perfekte' hond te ontwikkel, het die boere gekyk na die honde wat deur die Hottentotte geteel is, 'n inheemse Suid-Afrikaanse ras. Hul honde was semi-wilde jaghonde met 'n rif teen hul rug. Hierdie honde is met die setlaarshonde gekruis, wat gelei het tot die fondament van die Rhodesiese ridgeback, een van slegs twee rasse honde ter wêreld met 'n riffie hare op die rug (die ander is die Thai-rugsak).
Uiteindelik, in 1877, is die eerste ruskans in die land Rhodesië, nou bekend as Zimbabwe, opgeneem. Grootwildjagters in die omgewing het gou agtergekom dat hierdie honde uitstekende jagters was en dat dit goed gevaar het om leeus te jag. Die jagters sou perdry en die honde het langs die kant gehardloop. As 'n leeu gevind word, sal die honde die leeus agtervolg, teister en hardloop om hulle te verwar en te verwar. Dit sal die jagters die kans gee om nader aan die leeus te kom vir die dood. Ondanks die mites, het die ridback nie leeus aangeval en doodgemaak nie.
Die teling van hierdie honde het in Rhodesië voortgegaan en gevorder. Teen 1922 is die rasstandaard ontwikkel en is die ras die Rhodesiese ridgeback genoem, ondanks sy oorsprong uit Suid-Afrika.
Teen 1950 het die terugkeer die Verenigde State binnegekom en word hy in 1955 deur die American Kennel Club erken as 'n lid van die hondegroep.
Die Rhodesiese ridgeback is aantreklik en waardig en is 'n koninklike hond. Die kop is plat en breed met ronde vonkelende oë wat die hond 'n intelligente uitdrukking gee. Die oë moet saamsmelt met die kleur van die neus. As die neus swart is, is die oë donker. As die neus bruin is, is die oë amber. Die ore is medium van grootte en sit hoog op die skedel. Die basis is breed en word kleiner tot by 'n afgeronde punt. Die snuit is lank en kragtig.
Die rugkant is sterk en kragtig met 'n diep bors. Die stert is taps met 'n effense opwaartse kromme. Die stert moet nie krullerig wees nie en ook nie hoog gedra word nie. Die haarjas is kort en glansend en wissel van kleur tot ligrooi tot donkerrooi. Sommige wit kan teenwoordig wees op die bors en tone.
Die rif van die Rhodesiese rigting is die kenmerkendste. Dit is 'n rif hare langs die rug wat groei in die teenoorgestelde rigting as die res van die hare. Die nok begin net agter die skouers en gaan tot by 'n punt op die heupvlak. Aan die begin van die nok lê twee simmetriese kranse (genoem krone) reg oorkant mekaar. Dit lei tot 'n breër nok aan die bokant. Terwyl die nok teen die agterkant voortgaan, word dit smal totdat dit op die heupvlak kleef.
Die rugkant staan ​​24 tot 27 duim by die skouer en weeg 70 tot 85 pond.
Die Rhodesiese ridgeback is 'n skoon hond wat as 'n lae onderhoud beskou word. Die ras is gewoonlik vriendelik teenoor familie en vriende, maar sorg nie regtig vir vreemdelinge nie.
Die ridgeback is 'n sterk en kragtige hond wat aktiwiteit geniet en baie uithouvermoë het. Hy is 'n sterk wilshond wat dikwels op sy grond staan, en dit is baie belangrik dat hy verstaan ​​dat sy eienaars die dominante lede van die gesin is. Skugter mense of mense wat geneig is om die hond toe te laat om die huis te regeer, moet 'n ander ras oorweeg.
'N Toegewyde en lojale hond aan sy gesin, kan die ontreddering afsydig wees en moontlik aggressief teenoor vreemdelinge wees. Al is hy 'n groot hond en hou daarvan om in 'n beveiligde tuin te hardloop, geniet hierdie ras die binnenshuise lewe. Die rusbank is skoon en stil, 'n opvallend ideale huishond.
As die buitekant buite geneem word, moet die rugkant toegemaak of in 'n veilige tuin met 'n hoë heining gehou word, aangesien sommige honde nie te lief is vir vreemdelinge nie.
'N Natuurlike beskermer; die ruskans het nie veel opleiding nodig om 'n goeie waghond en waghond te wees nie, maar opleiding in beskermingswerk word nie aanbeveel nie. Dit kan moeilik wees om 'n aggressiewe terugslag te beheer.
Gehoorsaamheid word sterk aanbeveel en moet begin wanneer die hond 'n hondjie is. Die opleiding moet voortgaan totdat die hond 'n jong volwassene is. Hul natuurlik dominante persoonlikheid vereis 'n ferm hanteraar. Vroeë sosialisering is ook uiters belangrik.
Die Rhodesiese ruskans benodig minimale versorging. Periodieke borsel sal sy jas skoon en blink bly.
Die ontreddering is 'n intelligente ras wat baie oefening en geestelike stimulasie benodig om verveling te voorkom. Wees bewus daarvan dat 'n verveelde terugtog 'n baie vernietigende terugtog is. Daarbenewens benodig die ras se natuurlike dominante persoonlikheid 'n ferm en assertiewe eienaar. Vroeë en konsekwente gehoorsaamheidsopleiding is van uiterste belang om aggressiewe neigings te voorkom. Opleiding moet gedurende die hele adolessensie voortgaan.
Oor die algemeen is die ruskans 'n gesonde hond met min mediese probleme. Die volgende siektes of afwykings is egter aangemeld:
Degeneratiewe myelopatie is 'n progressiewe degeneratiewe siekte van die rugmurg wat stadig tot swakheid lei en uiteindelik die onvermoë om die agterpote te gebruik.
Osteochondrose is 'n kraakbeengebrek wat ontwikkel by jong groeiende honde wat lei tot pyn en kreupelheid.
Dermoid sinus is 'n sindroom wat uniek is aan die rugkant en hul kruisies. Dit is 'n defek in die ontwikkeling van die rugmurgskede en die vel. As u nie behandel word nie, kan daar swakheid en verlamming ontstaan. Dit hou verband met die ontwikkeling van die nok en die dermoid sinus kom êrens agterop voor.