‘Ek bel jou nou terug’ – toe kom sy af op sy lyk – Plaasmoorde
Vorige Previous post: Military training for ANCYL leaders
Volgende Next post: Weermagopleiding vir Malema en sy bestuur laat die wenkbroue lig Ag ja, in ons jeug-geobsedeerde kultuur word die opkomende spook van die ouerwording iets onvermoeid vermy. Miskien omdat ons soveel nader aan die laaste gedeelte is, veroorsaak die vrees en ontkenning van die dood ons om die gevel van die jeug te handhaaf in die lig van die onvermydelike en geleidelike afname van ons vermoëns. Wat gewoonlik oor die hoof gesien word, is die geweldige stoorkamer van kennis en wysheid wat ons opgehoop het, die geskenke wat ons aan die volgende geslagte kan gee.
Ons samelewing se oortuigings oor hoe om oud te word, eer nie die ouderdomstatus van ons seniors nie. Hierdie oortuigings word deel van 'n mens se indoktrinasie, sodat hulle in 'n gevoel van magteloosheid en bedanking kan glip. Uitdaging van hierdie oortuigings deur aktief en nuuskierig oor die wêreld te bly, om leer en opvoeding 'n topprioriteit te maak, en om betrokke te bly in familie en gemeenskap, kan iemand help om hierdie oorgang en era met groter entoesiasme en aanvaarding te benader.
Groot take van laat volwassenheid
In hierdie gedeelte in die latere stadium van die lewe word ons gekonfronteer met drie belangrike take. Dit is die bestuur van verlies, die onttrekking van onskuld, en die bevordering van generativiteit. Hoe ons hierdie take benader en hanteer, sal help om ons welstand en vitaliteit te bepaal.
Bestuur van verlies - As ons die twilight fase betree, is een van die hoof take waarmee ons gekonfronteer word, om verlies te bestuur. Sommige van die uitdagings wat ons moet ondervind, is aftrede uit 'n loopbaan, met die gevolglike verlies van status en mag, sowel as die verlies van 'n byna lewenslange identiteit met werk. Nog 'n merker van hierdie era is die vermindering van vitaliteit en stamina, asook vir sommige, 'n afname in gesondheid en die vermoë om van siekte te herstel. Ook dit is die tyd wanneer ons meer geneig is om vriende en familie dood te maak.
Die goeie nuus is dat ons op die een of ander manier die illusie van permanensie moet uitdaag, om op te hou om so sterk met die materiële wêreld te identifiseer en die geheimenisse van die ewige te ondersoek, om ons ware identiteit in Gees te vind. Dit is een van die sleutels om suksesvol met verlies te handel, sowel as om in wysheid te verkry.
Herstel onskuld - Tyd om te speel, tyd om te leer, tyd om lang wandelings op die strand te neem of net te wees. Sodra 'n persoon hierdie latere volwassenheidsgedeelte deurgebring het, het hulle gewoonlik 'n aantal verantwoordelikhede en verpligtinge gegee en meer keuses gehad. hoe om hul tyd te spandeer. Daar is nou tyd om te geniet van die lewe, om te reis, om hulself in kreatiewe en nuwe aktiwiteite te betrek, en om hul gesin, veral hul kleinkinders, te geniet. Soos 'n ouer vriend eenkeer vir my gesê het: "Om ouer te wees, kan jy wegkom met net jouself, sonder om verskonings te maak."
Vir vroue in die besonder, deur middel van menopouse kan 'n geleentheid beteken om vorentoe te kom as een van die wyse oumas van die gemeenskap. Dit is 'n tyd wanneer 'n vrou kan herwin, of dalk vir die eerste keer die gevoel kry dat haar lewe haar eie is. Sy kan waarlik haarself wees sonder om te kompromieer of om te kyk na ander se eise.
Bevordering van generativiteit - Sielkundige Erik Erickson, wat die take van verskillende ontwikkelingsfases van geboorte tot ouderdom bepaal het, dui daarop dat dit die primêre taak vir hierdie tydperk van die lewe is. As 'n persoon nie "generatief" is nie - nie betrokke is by die bevordering van iets groter as hulself nie, iets wat toekomstige geslagte sal bevoordeel - dan is dit die risiko van 'n stertspier in gevoelens van hulpeloosheid en wanhoop.
Soms word ons so beïnvloed deur persoonlike, gemeenskaps- of wêreldgebeure wat ons vra om ons prioriteite te herwaardeer, om 'n rigting te neem wat meer etiese en geestelike waardes insluit wat generativiteit bevorder. So was die geval met Gerald Levin, 62, uitvoerende hoof van AOL Time Warner. 'N artikel in Newsweek (Desember 17, 2001) beskryf 'n epiphany wat hy ervaar het om 'n besoek aan Ground Zero na die verwoesting van September 11, 2001, te besoek. Die artikel deur Johnnie L. Roberts beskryf hoe Levin opgedaag het om te besluit om af te tree en 'n ander rigting te volg:
Gerald Levin, uitvoerende hoof van AOL Time Warner, het met sy vertroude adjunk Richard Parsons teruggekeer van 'n toer van Ground Zero, verwoes. Nie sedert die 1997-moord op sy seun, Levin, verskyn het nie, het hy gisteroggend oor die wrak gekyk. "Hy het gelyk of hy amper huil toe hy oor 9-11 gepraat het," sê Sandi Reisenbach, 'n uitvoerende hoof van Warner Bros.... Maar die verwoesting het ook blykbaar Levin met 'n nuwe sin vir sy media-ryk te versadig. "Ons verbintenis om nie net ons besigheid te bou nie, maar om 'n verskil te maak" is onder die maatskappy se "unieke hulpbronne", het hy in 'n maatskappywye e-pos op Sept. 14 bekend gemaak. Teen vroeg in November het Levin 'n byeenkoms van beleggers vertel dat AOL Time Warner swaar op sy missie sou spandeer as 'n "openbare trust", selfs al het dit winste verlaag. "Ek is die hoof uitvoerende beampte, en dit is wat ek gaan doen," het Levin ook gesê. "Ek gee nie om wat iemand anders sê nie."
Maar die werklike stunner het verlede week gekom toe Levin skielik aangekondig het dat hy volgende jaar gaan aftree ... die skielike bedanking is netjies verklaar as die hoogtepunt van Levin se onlangse geestelike metamorfose. "My ware DNA" is om 'n passievolle, filosofiese, moralistiese doel te dien, "sê Levin.
Levin se storie - en sy "passievolle, filosofiese, moralistiese doel" - vang die essensie van een van die take van latere volwassenheid.
Teenoor jou sterflikheid
Hierdie era vereis ook dat ons ons eie sterftes in die gesig staar. Dit hoef nie morbid of depressief te wees nie, hoewel dit beslis sekere gevoelens sal veroorsaak en 'n geleentheid skep vir dieper introspeksie. Daar is 'n soort Boeddhisme waar 'n algemene praktyk is om te dink oor jou eie dood. Praktisyns sê dat dit jou so baie meer ten volle waardeer.
Robert Fulghum, in Van begin tot einde: Die Rituele of our Lives, beskryf 'n seremonie waarin hy sy uiteindelike dood op 'n poëtiese en elegante manier gekonfronteer het. Op die beginblad van een van die hoofstukke is 'n swart-en-wit foto van 'n man wat in 'n stoel in 'n begraafplaas sit en in die lug kyk. Dit blyk dat dit 'n prentjie van die skrywer is, hoewel hy aanvanklik beskryf wat aangaan in die derde persoon, en gesê:
Hy sit op sy eie graf. Nie omdat sy dood op hande is nie - hy is eintlik netjies. En nie omdat hy in 'n slegte gemoedstoestand was nie - hy was in 'n goeie bui toe die foto geneem is. Trouens, hy het een van die mees bevestigende middae in sy lewe gehad.
Saterdagmiddag op sy eie graf sit hy een van daardie kragtige ervarings wanneer die groot patroon van sy lewe onverwags hersien is: die verlede, geboorte, kinderjare, adolessensie, huwelik, loopbaan, die hede en die toekoms. Hy het die finaliteit gekonfronteer - die grense van die lewe. Die feit van sy eie dood lê voor hom en onder hom - wat die vrae van die wanneer en die waar en die manier daarvan verhoog. Wat sal hy nou en dan met sy lewe doen?
Fulghum het verder beskryf hoe hy die oorwegings met sy familie bespreek het, 'n testament uitgereik het, die begrafnisinstruksies uiteengesit het en enige vorms ingevul wat nodig was. Ek het hierdie soort konfrontasie met mortaliteit gevind om 'n moedige en miskien selfs noodsaaklike ontmoeting te wees, aangesien 'n mens in hierdie latere stadium van volwassenheid beweeg.
'N Alternatiewe seremonie vir Fulghum se geïnspireerde stuk sou wees om 'n heilige ruimte te skep, verkieslik êrens buite, weg van jou bekende omgewing. Ek stel voor om dit buite te doen, want dit is waar jou oorblyfsels uiteindelik sal herwin. As jy wil, volg Fulghum se model om dit naby te maak waar jou liggaam begrawe moet word of jou as moet verstrooi word, maar dit is nie nodig nie.
Neem met jou 'n heilige voorwerp wat geskik lyk, en 'n pen en 'n bietjie papier, dan sal die area so moontlik wees. Sê 'n gebed om die ruimte te vestig en vra vir 'n seën vir wat jy gaan doen.
Stel jou altaar op, selfs al is dit net 'n paar voorwerpe wat op 'n rots sit. Sit en neem 'n paar minute om rustig te mediteer op jou lewe. Skryf dan 'n lewensoorsig deur jou joernaal te gebruik. Vat jou tyd. Trouens, as jy nie klaar is tydens die werklike seremonie nie, voltooi jou resensie kort daarna. Dis belangrik. Wat was die belangrike gebeure wat jou lewe gevorm het? Wie was die invloedrykste mense? Wie het jy liefgehad? Hoe het jy mettertyd verander? Enige spyt? Is daar enige mense met wie jy nog steeds 'n wrok dra? Skryf die antwoorde op hierdie en enige ander vrae neer totdat jy uitgeput is, ongeag wat jy moet rapporteer.
Vervolgens, stel dit neer en spandeer 'n rustige tyd om te laat weet waarvoor jy geskryf het. Wanneer dit klaar is, skryf jou instruksies volledig in vir jou begrafnis en gedenkteken, insluitende wat jy graag wil hê die opskrif op jou grafsteen moet sê. Laat jou gevoelens deur jou beweeg terwyl jy skryf. Trane maak vir 'n goeie "sielreiniging", dus moenie terughou as dit gebeur nie.
Weereens, nadat u hierdie taak voltooi het, laat u gevoelens los. Vir baie is dit een van die kragtigste oefeninge wat jy kan doen. En ten slotte, aanvaar dat jy ten minste 20 of 30 jaar oorbly. Skryf in jou joernaal neer wat jy met die res van jou lewe wil doen. Wat is jou missie? Is daar 'n diens wat jy wil verskaf, of een wat jy doen wat jy wil voortgaan? Watter soort bydrae wil jy maak, veral een wat toekomstige geslagte sal bevoordeel? Soos Gerald Levin, miskien sal jy wil dien met 'n passievolle, filosofiese, moralistiese doel. Indien wel, hoe sou dit wees?
Sluit die seremonie deur dromme, rattling, en / of sing, gevolg deur 'n dankbidding vir wat jy in jou lewe het. Maak afskrifte van u lewensoorsig vir u nageslag, om aan hulle gegee te word na u verbygaan. Gaan vir dit. Weet dat dit 'n baie genesende seremonie sal wees.
Nog 'n opsie om 'n nalatenskap te verlaat, een wat in 'n seremonie bekend gestel kan word, is om jou lewensoorsig op videoband te doen. Jy kan iemand vra om jou hiermee te help, miskien 'n vriend om as 'n onderhoudvoerder te dien. Sodra jy dit gedoen het, kan jy dit verander in 'n een-uur "spesiale". Soortgelyk aan die geskrewe stuk op u lewensoorsig, kan u dit aan u kinders gee of reëlings tref om dit vir hulle te verlaat na u finale gedeelte.
Daar is talle maniere om 'n seremonie vir hierdie gedeelte te maak, en dit kan wees dat jy seremonies deurlopend uitvoer as 'n manier om hierdie oorgang te vereer.
Heilige seremonie: Hoe om seremonies vir genesing, oorgange en vieringe te skep
deur Steven D. Farmer, Ph.D.
Herdruk met toestemming van die uitgewer, Hay House Inc. © 2002. www.hayhouse.com
Steven D. Farmer, Ph.D., skrywer van die beste verkoop Volwasse Kinders van Mishandelende Ouers en Die gewonde man, is 'n gelisensieerde psigoterapeut, minister en sjamaniese praktisyn met meer as 40 jaar se ondervinding as professionele geneser en onderwyser. Vir meer inligting, kan u sy webwerf besoek by: www.StevenDFarmer.com.
Kyk na 'n video: Alles wat jy wou weet oor familiepatrone (met Steven Farmer)
Die pad vorentoe: kies om met toegewyde lewe ...