Die twee verhale van die pratende slang en die pratende donkie is bekend. Die slang tree op in Genesis 3 waar hy die vrou op ‘n baie slinkse manier verlei om van die verbode vrug te eet. Op haar beurt verlei sy die man en die uiteinde van die saak is dat hulle die ewige lewe verloor en uit die Tuin verban word. Die donkie – ‘n eselin – behoort aan Bileam, blykbaar ‘n bekende waarsêer of siener wat deur Balak, die koning van Moab gehuur word om Israel te vloek terwyl hulle deur die woestyn trek. Tydens sy laaste reis na die koning, verskyn daar ‘n hemelse boodskapper met ‘n vlammende swaard wat die weg versper. Die donkie sien die gevaar en draai telkens uit, maar Bileam is onbewus van die hemelse boodskapper se teenwoordigheid. Elke keer as die donkie uit die pad gaan, slaan hy haar genadeloos. Wanneer sy uiteindelik begin praat, sien hy ook die hemelse wese en besef dat die donkie eintlik sy lewe gered het. Die uiteinde van hierdie verhaal is dat Israel geseën en nie vervloek word nie.
As ‘n mens aan die geykte wyse dink waarop bonatuurlike gebeure soms in die Hebreeuse Bybel aangekondig word, soos byvoorbeeld profetiese orakels, is die manier waarop die slang sowel as die donkie praat, verrassend natuurlik. Die dialoog tussen die slang en die vrou kon netsowel ‘n gesprek tussen twee mense gewees het wat die moontlikhede en gevolge van die eet van die verbode vrug oorweeg. Ook die retoriese vrae wat die donkie aan Bileam stel, is redelik en vereis ‘n redelike antwoord: sy is ‘n onderdaan wat onbillik deur haar baas behandel word, en sy soek ‘n rede. Dialoog tussen mens en dier is gemaklik, en die buitengewone talent van die pratende diere word nie deur die mens bevraagteken nie. Albei die slang en die donkie maak van vraagstelling gebruik om die mens tot ‘n bepaalde insig te bring – maar juis hierin lê die verskil.
Die slang verdraai doelbewus die woorde in goddelike gebod in Genesis 2:16-17 – God het hulle nie al die bome in die tuin verbied nie (Gen 3:1), slegs die een boom. Hy verwar die vrou, sy moet verduidelik, en daardeur versterk hy sy argument. In die lig van die versoeking, oortuig hy haar dat die beloning groter as die straf sal wees. Sy gee uiteindelik toe aan die slang, verontagsaam God se gebod en eet die verbode vrug. Daarenteen is die donkie se vrae aan Bileam eerlik en opreg: hoekom het hy haar drie keer geslaan, en verdien sy dit na soveel jare se getroue diens? (Num 22:28-30). Waarop Bileam ‘n eenvoudige ‘nee’ antwoord. Daarna kan Bileam beslis al Balak se goud en silwer en ander belonings van die hand wys, en word hy hoegenaamd nie deur al die geskenke versoek nie.
Dus: die slang se spraak ondermyn goddelike gesag en verander die gehoorsame mens tot ongehoorsame en rebelse skepsel. Die donkie se spraak erken hoër gesag, dié van haar baas ofskoon sy sy optrede bevraagteken, en maak hom van ‘n nóg hoër gesag bewus – die van die Here, die God van Israel. Bileam verander van die ‘heidense’ waarsêer tot ‘n gehoorsame profeet van JHWH.
Daar is ‘n groot verskil tussen ‘sien’ wat op gewone menslike sig dui, en ‘om die onsienbare te sien’ wat op sig of insig in die bonatuurlike wêreld betrekking het. Hierdie onderskeid word deur die slang- sowel as die donkie-narratief gehandhaaf, en daar is ooreenkomste maar ook weereens verskille.
‘Sien’, kennis in die Genesis-verhaal kom tot die mens se beskikking deur ongehoorsaamheid en deur oortreding van die Here se gebod. Vir Bileam lei die ‘sien’ van die hemelse boodskapper tot erkenning van sy sonde, gevolg deur gehoorsaamheid en doen wat die Here wil hê hy moet doen.