Inheemse Amerikaanse medisyne - medisinale plante en medisyne - Holistiese medisyne - 2022
Inheemse Amerikaanse medisyne - medisinale plante en medisyne
Die Indiër, wat wyse woorde sê oor Moeder Aarde met 'n gehuilende wolf voor die volmaan, het in 'n cliché verander. Maar elke cliché het 'n ware kern: om diere en plante te verstaan ​​was een van die waardevolste vaardighede wat 'n eerste Amerikaner kon ontwikkel. Indiese medisyne is 'n natuurlike medisyne van ervaring wat van geslag tot geslag oorgedra word.
'Die boeke van die witman is nie genoeg vir my nie. Die Groot Gees het my die geleentheid gebied om die natuur, die woude en riviere, die berge en die natuurlewe aan die universiteit te bestudeer. " (Tatanga Mani)
Noord-Amerikaanse kulture het nie 'n abstrakte hierna geken wat deur hierdie wêreld gekonfronteer is nie: die dood het 'n ander lewensdimensie beteken waarin die siklus van lewe en verval voortduur. Sodoende het hulle diere en plante nie as dinge verstaan ​​nie, maar soos mense as deel van die geheim van die lewe. Die geestelike praktyke van Indiese onderwysers is lank in die Weste verag, maar het psigoterapie ondergaan.
'N Romantiese beeld van die sjamaan, wat in kontak is met intellektuele magte, spook die esoteriese toneel en verberg dat die Amerikaanse inboorlinge in bonatuurlike wesens geglo het, maar het ook 'n uitgebreide kennis van medisinale plante en minerale.
Tradisionele kulture van Noord-Amerika het siektes in 'n kosmiese konteks gesien wat die lewe sowel as metale, klippe en elemente insluit. Genesing beteken om die pasiënt met hierdie kragte te balanseer.
Die inboorlinge het geglo dat die geeste slegs genesing ondersteun as die rituele reg was. 'N Verkeerde skuif het die hele proses verwoes. Indiese medisyne plaas hulself doelbewus in 'n toestand van groter bewustheid om 'n verband met metafisiese wesens te bewerkstellig.
Die Europese veroweraars verbied die medisyne as charlatane en waansinnige mans; die Christene het die duiwel in die rituele sien werk; die sendelinge het die sjamane as direkte kompetisie beveg.
Terwyl die immigrante die werk van die sjamaan as bygeloof opgekrop het, het hulle hul medisyne gebruik waar hulle kon. Omstreeks 1800 was daar meer as 200 Indiese medisinale plante in die apteke van die blankes en baie Euro-Amerikaanse dokters het hulself as 'Indiese dokters' beskryf.
Benewens hoofmanne, was medisyne-mans ook die belangrikste mense in die stam. Daar was mans van beer, slang, bison, wolf en oter wat spesialiseer in verskillende siektes.
Volgens 'n teorie, is die woord bullhorns die term Mededwiwin van Chippewa vir die spesialiste. Hierdie medisyne-mans het siektes genees, maar kon dit ook veroorsaak en tussen die natuurlike en die bonatuurlike bemiddel, die tradisie behou as Indiese historici, die weer noem, jaggeluk met rituele inisieer, bose geeste uit die liggaam van siek mense verdryf en die geesteswêreld binnedring het siele verloor en mense geestelik gesond gemaak.
Shamanistiese rituele is in wisselwerking met filosofie en psigoterapie, maar genesing was ook gebaseer op uitgebreide kennis van honderde medisinale plante.
Moderne medisyne herken tans meer as 600 Indiese medisinale plante en gebruik hul eie stowwe, wat alledaagse plante soos paardebloem sowel as heksellas insluit, wat klein bloeding stop en in apteke gebruik word as 'n jeukmiddel by salf.
In 1536 het Indiërs Franse pioniers in die St. Lawrencerivier gered wat aan 'n tekort aan vitamiene gely het. Elke vierde seevaarder het al aan skeurbuik gesterf, die inwoners het die oorlewendes van wilde bessies voorsien en hul lewens gered met die vitamiene wat hulle bevat.
Inheemse bevolking het die bas van die venkelboom teen koliek en winderigheid gebruik, sy blare en bessies het gehelp teen rumatiese siektes, as 'n wondpleister en die wortelmurg as verdowingsmiddel.
Naturelle het skimmel van bome gehaal en op wonde geverf en sodoende penicillien verwag.
Hulle het die yam as 'n voorbehoedmiddel gebruik. Yams bevat progesteroon, 'n belangrikste komponent van die voorbehoedpil.
Die Indiese water oos word vandag in Contramutan aangetref, 'n middel teen griepinfeksies, ontsteking in die neus en keel. Die inboorlinge gebruik dit om die vloei van sweet te bevorder en het die blare en takke teen koors geneem.
Amerikaanse inboorlinge het 'n tee uit berdruiwe gebrou om urienvloei te bevorder, kontraksies te bespoedig en te beheer. Hulle het hierdie tee met houtas gemeng. Dit maak die urine alkalies.
Hulle het 'n pap uit die boomwortel gestamp en aan wonde gesit. Hulle het gebreekte bene sowel as verstuikings, kneusplekke, swelling en jig behandel. Hulle het tee van die wortels teen hoes, verkoue en aambeie gedrink. Infusies van die blare is gebruik teen siektes van die gal, teen inflammasie in die vel en maagprobleme, en ook teen infeksies in die nierbeen.
Kaliforniese goue papawer, ook bekend as goue papawer, kom gereeld van Mexiko tot in die deelstaat Washington.Die inboorlinge gebruik sy tapiet as middel om aan die slaap te raak en die vars sap as 'n ligte verdowingsmiddel.
Hulle het berkhout op warm klippe geplaas en die rook ingeasem. Dit het gehelp teen respiratoriese siektes en brongitis. Hulle het tente en huise met berkhout gerook om dit skoon te maak, gepaard met ontsmetting en geestelike reiniging. Gekookte berkbas plaas dit op swellings en gebruik dit om snye te behandel.
Hulle het 'n tee van berkblare gedrink om urienvloei te bevorder.
Willow bas het 'n rol gespeel in die prairies en woude om koors te verlaag en pyn te verlig. Die Cheyenne berei tee saam met haar. Aspirien is deesdae een van die belangrikste medisyne, en asetielsalisielsuur word in die bas aangetref.
Inheemse mense ken die lakseermiddel Mayapell, die pienkwortel vir wurmbesmetting, die koorshout vir koors, die maagdslangwortel om sweet te bevorder, die wortelwortel om krampe te verlig en menstruasie te veroorsaak.
Die Kiowa het seepwortel gebruik om roos uit te was, die Lakota het die stinkende kool gebruik om asma te verlig, die komante het dodelike kersies gebruik vir tuberkulose, die Pawnee-Indiese beet vir hoofpyn, die Seneca 'n "ratelslangwortel", wat later suksesvol was in die ontsteking van die pleura.
Ons ken hierdie blomplant in drie soorte as persblaar-, pers- en bleekkeieblare. Die Midde-Amerikaanse inboorlinge van Illinois na Iowa en van Missouri tot Texas plaas hierdie sampioen op brandwonde, snye, geswelde limfkliere en pampoentjies. Hulle het die wortels gekou en so pyn verlig - veral 'n seer keel. Die kegelblom het ook as middel teen slangbyte gedien.
Die mediese dokter H.C.F. Meyer het van Indiese medisyne gehoor. Hy het in Nebraska gewoon, waar die blomblaar natuurlik groei, en dit teen migraine, rumatiek, sifilis en aambeie probeer. Die plante versprei sedert die 1930's in Duitsland.
'N Tee gemaak van snywortels verlig pyn en het 'n antiseptiese effek.
Die swart kohoring
Die kers van die druiwesilwer word ook ratelslang, verbruikswortel, goggas of slangwortel genoem, wat alreeds die genesende eienskappe daarvan aandui.
Dit groei in die oostelike Verenigde State van Ontario in Kanada tot in New York, Ohio, Pennsylvania, Wes-Virginië, Alabama, Arkansas, Delaware, Georgia, Maryland, Carolina en Tennessee tot Illinois en Missouri.
Die inboorlinge sny die wortels en snye en droog dit uit. Hulle het die plant voor sonop geoes. Dan moet sy geboortepyne sowel as probleme met menstruasie verlig.
Hulle het ook die silwer kers teen rumatiek, artritis, asma en slangbyt gebruik. Toe oes hulle teen die middaguur. Hulle het die sap van die vars wortels met esdoornstroop gemeng teen hoes- en lewer- en nierprobleme.
Europese immigrante het van die inheemse bevolking geleer oor die krag van die plant en het dit ook gebruik om menstruasie en bevalling te vergemaklik. In die 19de eeu vestig die plant hom ook onder Anglo-Amerikaanse dokters. Hulle het hulle nou teen inflammasie gebruik en rumatiek met silwer kers behandel.
Aangesien al hoe meer Amerikaanse inboorlinge alkoholvergiftiging opgedoen het, het Indiese genesers die siekes met poeier van die wortels behandel.
Druifsilwer kers werk op 'n soortgelyke manier as die hormoon estrogeen. Daarom help dit as die vroulike geslagsorgane beskadig word. 'N Studie van Cochrane Society in 2012 is egter skepties oor die positiewe uitwerking op menstruasie.
Waarom die inboorlinge hulle vir lewersiektes gebruik het, is 'n raaisel. Die newe-effekte van medisyne met die stof Cimicifuga wat van die plant afkomstig is, sluit ernstige lewerskade in wat ooreenstem met endogene hepatitis.
Die inboorlinge het Amerikaanse ginseng gebruik, wat bloedsomloop bevorder, die bloedsuikervlakke verlaag en die afbreek van vitamien C vertraag; hulle het die diuretiese effekte van paardebloem en tee wat van koringblare gemaak is, teen slegte spysvertering en diarree geken. Die tee verlaag ook bloeddruk en help teen nierprobleme.
Yucca groei in die droë suidweste van die Verenigde State en Mexiko. Die plaaslike inboorlinge soos Apatschen, Navajos, Zuni, Hopi, Pueblo of Yaqui het hulle op uitslag geplaas, wonde met die wortel sowel as ontsteekte gewrigte behandel. Hulle het ook 'n seep van die wortels gemaak, want die plant bevat baie saponien, 'n seepmiddel.
Salvia apiana, die wit salie bereik 'n hoogte van een meter en groei as sub-struike in Kalifornië, Nevada, die Sonora en Mojave-woestyne. Hy hou van volle blootstelling aan die son en waterversuiwing benadeel hom.
Vir die kulture van die Suidweste was die salie 'n heilige plant. Hulle het aan die een kant bondels salie aangesteek, die vlam geblus en die kelkies laat gloei. Hulle het ook die blare in 'n oop vuur gegooi en die rook ingeasem.
Salie is 'n wesenlike deel van die ritueel vir sweet lodge. Dit is veronderstel om skadelike geeswesens uit te dryf en innerlik en geestelik te suiwer.
Die inboorlinge het die huis en tent met salie skoongemaak, en toe hulle intrek, was die plant die eerste ding wat hulle aan die brand gesteek het, soms slegs simbolies by die ingang.
Salie het eintlik 'n ontsmettingseffek, die rook maak die vel skoon tot by die porieë en werk teen sweetvloei.
Amerikaanse inboorlinge gebruik alle soorte goudrode wat in Noord-Amerika voorkom. Die Ojibwa het dit sonkundemedisyne genoem en dit gebruik om verkoues, slangbyt en tandpyn te behandel. Die goue rooi essensiële olies dryf urine en verlig krampe; die plant belemmer ook infeksies.
Die goudbalsem word in Duits ook Indiese brandnetel genoem. Dit hou van son sowel as klam grond en word een meter hoog. Dit smaak soos suurlemoenbalsem en bergamot; die inboorlinge het die blare gekook in 'n tee wat slym losgemaak en die spysvertering bevorder het.
Hierdie gras groei in Noord-Amerika, Asië en Europa, meestal in vogtige streke. Dit hou van swak grond. Die inheemse bevolking het dit gesny en drooggemaak, dit met salie verbrand om hulself te suiwer en gebruik dit vir die sweet lodge.
Die sterk reuk van kumarien herinner aan 'n mengsel van houtruis en vanielje. Dit help teen verkoue.
Tradisionele Indiese medisyne vandag
'Indiese medisyne' het nie ondergegaan nie, hoewel die Amerikaanse koloniale mag 'n geruime tyd lank verbode is om sjamane hul beroep te beoefen. Navajos het veral nie net 'n gevorderde tradisionele genesingstelsel nie, maar het dit ook verder ontwikkel met behulp van moderne metodes en kennis van 'westerse' wetenskap: Shamanisme kan nou as vak aan die Navajo-universiteit voltooi word; modules in sielkunde en antropologie vorm net soveel deel van die inhoud as die filosofie en mitologie van die mense.
Inheemse medisyne is nie meer net "bygelowig" in die gevestigde wetenskaplike wêreld nie. Die suggestiewe genesingsmetodes, beswyming en ekstase stel die sensuele ervaring van die pasiënt, hul onbewuste, hul intuïtiewe denke en hul gevoelens eerder in staat om by die genesingsproses betrokke te wees en is daarom 'n nuttige psigoterapie. (Dr. Utz Anhalt)
Micah Dettweiler, James T. Lyles, Kate Nelson, u.a .: Amerikaanse medisyne in die burgeroorlog plantegroei belemmer groei, biofilmvorming en sensors van die kworum deur multidrugtebestande bakterieë, Scientific Reports, 2019, nature.com
Striker, Ernst: Indiese apteek: wenke van etno-medisyne, tredisie, 2014
Mary Koithan, Cynthia Farrell: Inheemse inheemse Amerikaanse genesingstradisies, The Journal of Nurse Practitioners, 2010, npjournal.org
Fools Crow: die Indiese kennis van die shaman Fools Crow. Met 'n voorwoord deur Russell Means. 2010
Peter Schönfelder: Die nuwe handleiding van medisinale plante. Stuttgart 2004
Joest Leopold: Indiese wêreldbeskouing. Ondersoek deur die voorbeeld van die Navajo, Cheyenne, Chumash en Mandan te gebruik. 1997
Karl Hiller, Matthias F. Melzig: Lexicon van medisinale plante en medisyne. Heidelberg 2010
Alvin M. Josephy Jr .: Die wêreld van die Indiane. München 1994
Ernst Stürmer: Indian Pharmacy: Tips from Ethnomedicine 2014
Rudolf Oeser: Epidemies - Die groot dood van die Indiane. BoD 2008
Paul G. Zolbrod: Op die pad van die reënboog. Die boek van die oorsprong van die Navajo. Augsburg 1992