'N Warao-kind speel in die deksels se deksels vir waterversameling.
In die hartjie van Venezuela ontdek Robin skoonheid skoonheid, goggas en 'n slegte geval van oerwoudkoors.
Die oggend was naby vir 'n week lange oerwoudavontuur diep in die hartjie van die Orinoco-delta in Venezuela.
Ons vertrek om 05:00 en verpak lig in droë sakke. Verblyf bestaan ​​uit hangmatten, etes met basiese kampeerterreine of wat ons ook al kan vang.
Orinoco, die naasgrootste rioleringstelsel na die Amasone, het 'n gemiddelde temperatuur van 27C grade, en is 25.000 vierkante kilometer ongerepte, onontwikkelde ekosisteem, beskerm, besit en bewoon deur die inheemse Warao-bevolking.
Maar eers moet ons daar aankom, en in warmbloedige Latyns-Amerika kan dit 'n avontuur vir homself word.
Alles jaag goed op die snelweg totdat die motors vooraan skielik ophou beweeg, wat nooit 'n gesonde teken vir 'n snelweg is nie. Chris trek die Land Cruiser oor na die aankomende bane en maak voortdurend sy weg na aankomende verkeer en verby honderde skryfbehoeftes motors aan die regterkant.
Maar dan word hierdie baan ook verstik. Daar is 'n demonstrasie wat voorlê, 'n dorpie het die pad versper om 'n gebrek aan staatsdiens te protesteer.
Blykbaar is dit heeltemal normaal. Aangesien die motor nêrens heen gaan nie, is dit die perfekte tyd om na die wêreld van die kontroversiële politieke leier van die kontinent te ry, is die uitgesproke president van die Venezuela, Hugo Chavez, wat nooit 'n dowwe oomblik is nie.
Hugo Chavez teen die muur.
U het miskien van Chavez gehoor. Hy is die man wat 'n Noam Chomsky-boek voor die VN gewaai het en George W. Bush met die Duiwel vergelyk het.
Hy is die beste knoppe van Fidel Castro, 'n groot kritikus van die Amerikaanse hegemonie, die seldsame byeenkoms van 'n linkse radikaal met sakke vol olie dat hy sy geld kan plaas waar sy mond is.
Regoor die land skuil groot advertensieborde van Chavez in die strate, graffiti en T-hemde wat Chavez met Che Guevara vergelyk, die uiteindelike simbool van die radikale rewolusie.
Met een van die rykste oliereserwes ter wêreld, is Chavez nie afhanklik van die Amerikaanse onderneming om sy ryk te laat vlot nie, en is hy nie bang om dit te sê nie.
Met Morales uit Bolivia en Lula in Brasilië, is hy die vonk agter die linkse nasionalistiese vuur wat Latyns-Amerika vee, tot groot ontsteltenis van Amerikaanse sakebelange, wat sou verkies dat almal net tuis bly, na vriende kyk en 'n nuwe blender koop.
In plaas daarvan kanaliseer Hugo massiewe oliewinste terug in die land, wat verklaar waarom 'n liter gas in Venezuela 'n geweldige 5c, of 2,5c, kos as u swartmarkpryse gebruik. Chris vul die 50 liter Land Cruiser op en dit kos $ 3. Gaan Hugo!
Probleem in die Paradys
Behalwe, wag, wat is dit? Hugo sluit die grootste en gewildste onafhanklike TV-stasie in die land af omdat hy sy beleid kritiseer.
En nou wil hy lewenslank El Presidente wees. Dit is nie die tekens van 'n gesonde demokratiese regime wat kan verklaar waarom intellektuele en studente vreedsaam in hul duisende protesteer nie, en wêreldmedia (met 'n bietjie hulp van Amerikaanse sakebelange) verf Chavez stadig maar seker in 'n vrug en neut per datum verby sy verkoop.
Hy pis die mense af wat baat vind by die status quo - 'n populis, 'n stem vir die stille massas, geen wonder dat die klein, welgestelde elite bedreig word nie.
'N Populis, 'n stem vir die stille massas, geen wonder dat die klein, welgestelde elite bedreig word nie, en die Kerk is besig om te krul oor Chavez se doel om die Kerk en Staat permanent in hierdie Rooms-Katolieke land te verdeel.
Hy slaan die mense op wat voordeel trek uit die status quo, waarin miljoene leef sonder lopende water of elektrisiteit, en tientalle mense word elke naweek vermoor in die krotbuurte wat aan Caracas grens.
Chris is op die heining, maar het beslis die verbetering van Chavez se beleid oor die plaaslike dorpe rondom hom gesien. Baie min regte mense stap dus op die regte tyd op die historiese politieke verhoog. Mandela, Ghandi, Churchill. Die meeste kom met goeie bedoelings voor, en vertrek opgeblase met vet bankrekeninge.
Chavez - nou ja, ons sal moet wag en kyk wat van hom word.
In die tussentyd het dit min gelyk of hy kon doen om ons in die oerwoud te laat beland, en die plaaslike goewerneur was nie die moeite werd om in 'n frat huis te praat nie, want sy vrou het hom met sy manlike lyfwag in die bed geslaan. Ah, Latyns-Amerika.
Die sinkende motor
Ons kan probeer om die ou roete te ry, maar met die swaar reën van laat, kan dit 'n bietjie duiselig wees. Ons vlieg op 'n gekraakte paadjie totdat ons 'n brug tref, uitgespoel in modderige bruin water.
Staan op die snelweg
Chris skuif die Cruiser in na 4 × 4 en besluit om 'n kans te waag. Het u al ooit die geluid van 'n sinkende motor gehoor? Of gesien hoe water bo die vensters uitstyg?
Hy maak dit weer en ons skree en God-help-ons as ons op die een of ander manier nie die kleinste stuk pad vind vir die band om vas te trek nie en die motor vorentoe beweeg om na die ander kant te kom.
Skreeu van oorwinning! Hoë vywe rondom! Geen ander motors durf so 'n waansin probeer nie. Die paaie sal kilometers ver wees!
Wanneer. Die motor begin klop, die motor kreun, die iPod raak dood, die battery misluk, en die Land Cruiser stop hopeloos. Die alternator is oorstroom deur die brugkruising, ons sit vas in die middel van nêrens, die middagsonnetjie slaan ons hard oor die kop.
Ons kom van 'n bakkie af, en binne enkele minute het hulle 'n tou aan ons kruiser vasgemaak en ons saamgetrek, ongeveer twee meter van mekaar.
Wel en wel, seker, behalwe dat hierdie ouens besluit om ongeveer 120 km / h te slaan, groot vragmotors in te haal op 'n smal snelweg, en dan, o ja, en dan begin dit hagel.
Sterf op die snelweg
Vrees spring nie van 'n waterval af nie. Die vrees swem nie in besmette haaie nie.
Die vrees word weggetrek teen 120 km / h op 'n gevaarlike pad in 'n verblindende tropiese storm
Die vrees word teen 120 km / h op 'n gevaarlike pad in 'n verblindende tropiese storm, sonder ruitveërs, gevoer, wanneer 'n enkele rem groot agterkant en bykans sekere skade aan alle inwoners in die omgewing sal veroorsaak.
Daar was 'n goeie rede om my sfinkter aan te trek, want Jungle Chris, die soort man wat taai ouens wil wees, het wit kneukels aan die stuurwiel gehad en die vrees vir die diere in sy oë. Ons het so uur gery.
Al waaraan ek kon nadink, was dat die dood op 'n Venezolaanse snelweg op een of ander manier onder my gelyk het.
Natuurlik skei die wolke net so vinnig soos hulle storm, 'n skitterende son bars uit, ons het uiteindelik 'n visie by die voorruit gehad, en die ouens aan die voorkant besluit om ons reg te neem na die brug waar ons ons boot sou ontmoet.
J.P sou agterbly om die motor uit te sorteer, ons laai die kajakke, die motorboot, en uiteindelik, hierdie keer bedoel ek dit, gaan ons in die Delta in.
Drie dae later. Die Rooi Leër, Karl, moes sekerlik die drankies gepik het, want as ek nie die foto's sien nie, sou ek nie glo dat ons teen sononder in piranha-besmette water geduik het om met die pienk dolfyne te swem nie.
Tog is dit op band - ons in die water, en 'n paar meter daarvandaan spring 'n skaars pienk dolfyn in die lug. Herinneringe aan die nag by die Lodge is vaag.
Ek het met 'n tucan, 'n ara gespeel. Ek sien 'n Palestynse vlag, uitknipsels bo die balk wat die Hizbollah noem.
Swem saam met die pirhanas
Die lodge word besit deur twee Palestynse ouens, en in my kop, dronk van die son, van blootstelling, my lewer teen die gifstowwe van spinnekop byt op my muskietbyte op my sandvlooi byt, ek bedink sameswerings en gekke paranoia-koors.
'N Puma brul uit 'n nabygeleë omheining wat deur die broers gered is. Wilde papegaaie vlieg oorhoofs, ek onthou 'n sterk oerwoud rum, wat klassieke rock op die stereo speel, wat in die kajuit uitgekom het, ons een luukse nag.
Daar is 'n gat in die net bokant die deurhandvatsel, iemand wat deur die deur geslaan word om in te gaan, die bloedsuierende muskiete is oral! Ek klap my nek en die lyke van 'n dosyn sandvlooie is op my hand. 'N Reuse swart tapir loop teen die houtpromenade af.
Ek kyk betyds om na 'n sprint die koei-grootte wese te sien en die meisies in hul vertrekke in te jaag, die sinistere klapper-klop, die klapper van sy hoewe op die hout. Ek droom koorsig van diere en hitte, sweet en gevaar.
Ons is die enigste gaste vanaand in die lodge. Dit is 'n goeie ding.
Ek het oerwoudkoors gehad, en ek het dit sleg gehad. Om gewoond te slaap in 'n hangmat is gewoond, en selfs Chris se tuisgemaakte afweermiddel van baba-olie, vitamien B12 en 'n bietjie Deet was geen pas by die hordes, die leërs, die volledige voorval van die oerwoudbesies nie.
Ek het 136 byt op die onderbeen van Julia getel. Net een been. Die vogtigheid hou by u soos klittenband, en swem is nie te raadsaam nie, aangesien hierdie waters die piranhas is wat mense eet, honger vir menslike vingers en tone.
Voeg die reuse-snork van ons Direkteur vir Fotografie, Sean, 'n gebrek aan slaap, en nou ja, jy kan 'n onvergeetlike, ongelooflike, nou-dit-is-die-regte-gonzo-avontuur maak.
In die wildernis in
Roei in die Delta
Ons het 150 km rivier gehad om deur te kom, 'n tweedaangedraaide spoedboot met 'n oop dak, 'n paar kajakke, 'n paar dae se kos, en van onskatbare waarde, Jesus en Pina, twee rustige maar goedhartige Waraos wat hierdie labirinttakriviere geken het soos 'n busbestuurder sy roetes ken.
Chris lei ook al tien jaar hier ekspedisies in die oerwoud, het hy enorme ervaring met die Waraos, die elemente, die uitdagings van die lewe in die groen longe van die planeet.
Die ongerepte skoonheid van hierdie woestyn is verbysterend. Met 'n kajak, maar met 'n snelboot, is die water 'n spieël vir die welige tropiese bome wat bo-op uitkring, die lug so groot soos Dali se verbeelding.
Wilde ara en papegaaie vlieg in liefdespare hierbo, terwyl in die bome swaai ape en cappuccino's op die wingerde. Verstralende strale van vars water sweef saggies soos bolle in die heelal, die geluid van die oerwoud snags word 'n hum van die lewe, en tog is 99% daarvan buite sig, agter die gordyn van die duisternis.
En ineengevleg is die Mense van die Kano, die Warao, 'n stam wat langs die rivier in oopmuurhutte woon, wat hul lewensboom aanbid, die morichi-palm, wat voedsel voorsien in die vorm van reuse-wurms, vrugte en eliksiere.
Hulle lyk fisies soos Mongoliërs en praat, indien ooit, in 'n gedempte toon, en kommunikeer volgens Chris se "oerwoudtelepatie." Kinders leer kajak voordat hulle kan stap, gesinne is nomadies en beweeg tussen verskillende dele van die oerwoud.
Dit is 'n pragtige droom, vermeng in die misleide konsep van die edele wrede, buite die begrip van die moderne lewe. Dit is 'n pragtige droom wat wakker geword het.
Eers kom die enjins. 500 boot-enjins is in die een of ander politieke maneuver aan die Warao gegee, wat gelei het tot 'n vinnige verandering in die beweging en die interaksie.
Dit is 'n pragtige droom, vermeng in die misleide konsep van die edele wrede, buite die begrip van die moderne lewe.
Toe kom die dorpies, klein betonhuise en kragopwekkers, en die regering versamel die Warao in gemeenskappe wat nog nooit tevore bestaan ​​het nie (en die maatskaplike toestande wat ook by arm, plattelandse gemeenskappe gepaard gaan).
Toe kom die satellietskottels en TV-stelle, die DVD-spelers 'n niksvermoedende volk met boodskappe van die weste, sonder om die sosiale instrumente te gee om te verstaan ​​dat reklame alles skelm is en televisie televisie is, nie die regte wêreld nie.
Toe kom die beweging na die dorpe en die verdeling van familie-eenhede. Toe kom die Duitse toeriste en neem foto's van hul snelbote op 'n ander uitstalling in die dieretuin.
Toe kom die sendelinge om hulle te vertel dat duisende jare tradisie verkeerd is en dat hulle almal in 'n gebaarde wit god moes glo wat aan 'n kruis gesterf het.
Soos die inheemse stamme van die Amasone, soos die inheemse stamme op enige plek, staan ​​hierdie sagmoediges nie 'n kans nie.
Ons stap die brakwater in, die Swartwater, waar die sout van die see die vars water ontmoet. Die kanale word nouer, die bome dikker en donkerder. Die boot trek saggies langs, stuur skaars 'n rimpeling in die water, so glad soos 'n gepoleerde graniet.
'N Klein kanaal breek na regs, en daar is 'n halfnaakte seuntjie wat hengel. Dit is die soort foto wat u in National Geographic sien, 'n visie van die mensdom wat inspirerend en angswekkend anders is.
Ek wonder watter hoop daar is vir die Warao, waarin hul toekoms lê.
'N Klein gebed
Ons word die laaste oggend wakker in 'n klein houtkamp op die water. Twee uur op die boot na 'n klein dorpie waar die Land Cruiser ons ontmoet.
Die reën het aangehou, wat ons die marteling van die swaar stortreën teen 'n hoë spoed wat ons 'n paar dae terug beleef het, gespaar het.
Wag vir die motor, stap ek in die dorp, huise in helder kleure verby 'n Missionary Church. Hierdie "stedelike" Warao-kinders dra kruisies, maar een ou sê vir my dit is net vir mode.
'N Lang rit terug na Barcelona, ​​'n kort vlug na Caracas, die verkeer verstik na 'n hotel in die buurt, vroegoggend na Houston. Die oerwoud het verdwyn, die goggas, die rivier, die piranhas, die Warao. Ek sien mense wat oorgewig is vir die eerste keer in 'n week.
"Die Departement van Binnelandse Veiligheid het die huidige vlak van terroriste-bedreiging verklaar as: ORANJE. Let op u omgewing en medepassasiers. "
Ek gaan sit, maak my oë toe. Stel jou voor die rooi strand van Playa Colorado, dolfyne en watervalle, die kanale van water in die Orinoco, piranhas en tapirs, die sagte staar van die Warao.