Hiermee 'n volgende Antipas Herout - die keer 'n persoonlike getuienis. Ek het baie gehuiwer voor ek hierop besluit het, maar ek vertrou julle sal dit in die regte lig sien.
Niemand moet hierdie getuienis as 'n skimp vir finansiële bydraes sien nie. Ek en my vrou, Soniah, wil bloot tot eer van die Here getuig van ons Hemelse Vader se onuitputlike goedheid. Hy is onkreukbaar getrou aan Sy beloftes in die Woord. Waarlik, Hy is 'n hoorder van gebed. Die Here versorg ons (en ons kinders toe hulle nog in die huis was) al vir dekades in antwoord op afhanklike gebed sonder dat ons 'n formele salaris ontvang. En ons het dit nog nooit nodig gevind om op 'n skandelike wyse skimpe vir bydraes rond te strooi nie. Met hierdie skrywe wil ons bloot getuig van Sy oneindige versorgingsliefde en goedheid presies in harmonie met die talle beloftes in die Woord. Wat 'n positiewe getuienis sal dit nie teenoor die ongelowige wêreld wees as alle pastors - en nie net sommige sendelinge nie - so sou leef nie! Volgens God se Woord is dit nie net moontlik en heeltemal haalbaar nie, maar inderdaad so glo ons van harte uit ervaring - die uitnemende manier waarop ook voltydse gemeentepastors kan (en behoort?) te leef. So 'n
Jesus en Sy dissipels selfs 'n muntstuk - genoeg vir kos - in 'n vis se bek gekry. Sekerlik wou die Here 'n les vir Sy dissipels leer. Natuurlik sê Jesus in Matt 10:10 dat die arbeider geregtig is op sy onderhoud - daaroor stry niemand nie - maar hier is tog allermins sprake van 'n formele salaris. Nee, hulle moes die Vader vertrou om hulle deur die spontane liefdesgawes van Sy kinders te versorg - of op watter wyse ook al. Dit mag soms vernederend wees, maar dis altyd heilsaam. Later sê die apostel Paulus op verskeie plekke dat dit vir hom uiters belangrik is om die gemeentes gratis te dien (Hand 20:33-35; 1Kor 4:12; 9:12b, 15-19; 2Kor 7:2; 11:7-12; 1Tess 2:8-12; 2Tess 3:7-9). Mens kry 'n soortgelyke gesindheid by Nehemia (5:14-19; vgl. ook 1Sam 12:1-5). Die hele strekking van die Nuwe Testament sê vir mens die Here se uitspraak in Matt 10:8b is 'n koninkryksbeginsel: "Julle het dit verniet ontvang, gee dit ook verniet." Uitdeling, diensbaarheid, voetewas! Dis waaroor dit vir dissipels in hulle lewenswyse gaan. Dis die wêreld wat aandring op vergoeding vir dienste gelewer. In die wêreld is die reël, "koop en verkoop"; in die koninkryk van God, "gee en ontvang." Die Skrif is vol beloftes dat die Vader Sy kinders se gebede verhoor en hulle materiëel versorg - te veel om op te noem. Miskien is die locus classicus Matt 6:19-34 met as sentrale belofte: "... soek eers die koninkryk van God en sy geregtigheid, en al hierdie dinge sal vir julle bygevoeg word" (v.33). Nog twee verse - beide in 'n finansiële of materiële konteks is besonder kosbaar vir my en Soniah: Eerstens, 2Kor 9:8 met sy 5 Griekse "pantas": "En God is by magte om aan julle alles in oorvloed te skenk, sodat julle in alle opsigte altyd van alles genoeg kan hê en volop kan bydra vir elke goeie werk" (vgl. ESV). Tweedens, die Grieks van Hb 13:5 met sy 5 negatiewe: "Ek sal jou nie loslaat nie. Nooit! Nee! Nooit en op geen wyse sal Ek jou in die steek laat nie" (eie vertaling van die Grieks; vgl. ook Amplified Bible). Let op, bogenoemde Skrifuitsprake word vir alle Christene gesê. Met betrekking tot God
as Sy kinders in alles biddend-afhanklik voor Hom leef as 't ware uit Sy hand. Natuurlik moet en kan almal van ons leef soos ek hier betoog, of daar nou 'n vaste inkomste is, al dan nie. Maar ons ervaring is dat mens se beoefening en belewing van hierdie afhanklikheid mettertyd afstomp as jou voorsiening bloot meganies en soos klokslag opdaag - veral as dit 'n ruim salaris is. Natuurlik, ongeag hoe groot jou salaris is, kán jy beleef waarvan ek hier praat. Gee bloot meer en meer weg! Al was ons al dikwels benoud en het ons gedink ons het die einde van die pad bereik, kies ek en Soniah weer en weer die bergpad van 'n meer intieme en opwindende wandel met ons Vader. Want soos klokslag daag die Here se voorsiening betyds op, al is die situasie na ons gevoel al verby breekpunt.2 Allermins wil ons voorbarig wees, maar ons glo tog dat so 'n lewenswyse ons Here behaag en Sy eer dien. In hierdie wêreld is Mammon god. En min is hulle wat nie elke dag na sy pype dans nie. Nog meer Godonterend is die beheptheid met geld in groot dele van die hedendaagse kerk. Ons begeerte is dus dat ons lewenswyse iets van 'n rigtingwyser mag wees - weg van Mammon af, na die ware God, Sy betrokkenheid by Sy kinders en Sy koninkryksordes! Die groot vraag in ons wêreld is nie óf daar 'n God is nie. Die wroeging van derduisende sowel buite as binne die geïnstitusionaliseerde kerk - is die vraag of die ware God hoegenaamd by ons betrokke is. Ek is absoluut oortuig dat daar baie meer Deïsme3 Sondae op ons kerkbanke sit as wat ons besef (om nie van ons kansels te praat nie). Daarenteen smag die verdwaalde mens van ons dag na 'n demonstrasie dat God lewe, intiem betrokke is by Sy
kinders en inderdaad tot in die fynste besonderhede 'n betroubare hoorder van gebed is. As dit by geldsake kom, is ons op die rotsbodem van realiteit. Hier "byt die rubber teer". Wie weet dit beter as die ongelowiges! Dis ons oortuiging dat ál die Here se dissipels die grootse roeping het om só te leef dat skeptiese waarnemers tot die slotsom sal kom dat God nie net leef nie, maar inderdaad gebedsverhorend by Sy kinders betrokke is - dat Hy in hulle midde is! Natuurlik praat ons hier nie net van 'n lewe in direkte materiële afhanklikheid van ons hemelse Vader nie. Met betrekking tot onsself
Ek en Soniah is nie asketies nie, nog minder heroïes. Maar ons wil groei na die beeld van Christus. Dit is ongelukkig 'n feit dat al die geriewe en sekuriteite van ons welvaartsgemeenskap mens al te dikwels hoog en droog uitlig bokant die vlakke waar God se waterpapier op sy beste poleer. 'n Lewe in direkte materiële afhanklikheid van die Vader plaas jou egter in 'n uitnemende posisie om na die beeld van Christus gevorm en gepoleer te word (waarmee ons nie wil impliseer dat óns soos bottels blink nie. Daar lê waarskynlik nog 'n pad van steil bulte vir ons voor). Daarbenewens bring so 'n lewe dimensies van geloofservaring en -avontuur wat help om jou te bewaar (let op, ek sê nie dit "immuniseer" jou daarvoor nie) van 'n prosaïese en lou soort Christenskap, sonder enige romantiek in jou liefdeswandel met die Here. Natuurlik is geen avontuur net altyd lekker en maklik nie; trouens, dit het noodwendig heelwat oomblikke of seisoene van benoudheid en ontbering. So gaan dit met almal wat soos ons leef - en daar was deur die eeue en daar is steeds derduisende - veral in die sendingwêreld. Maar later, weet ons, lewer dit 'n "vredevolle vrug van geregtigheid" op (Heb 12:11). So 'n lewensstyl verleen aan 'n mens getuieniskrag - veral as jy 'n prediker is. Jou gewete getuig dat jy jou oortuigings en verkondiging uitleef. Jy is nie bloot 'n professionele man wat status, sekuriteite en byvoordele verdien en najaag nie. Voorts verleen dit vrymoedigheid en getuieniskrag teenoor ongelowiges wat maar té geneig
is om jou van sulke skewe motiewe te beskuldig. Jou hemelse Vader bepaal en orkestreer jou inkomste en lewensstandaard. En wie sal beter weet as Hy. Let op, dit gaan nie net oor afskaal nie; inteendeel. Daardie onvoorsiene piekuitgawes wat so met hierdie wêreld se salarisslawe kan vloervryf, is geen probleem nie vir die Een aan wie die vee op 'n duisend berge behoort. En in elk geval het Hy 'n vreugde daarin om, ten minste van tyd tot tyd, die vensters van die hemel oor Sy kinders oop te maak. Met betrekking tot die gemeente
Die mankement wat soveel gemeentes teister - die van die werkgewer-werknemer-sindroom ontstaan moeilik as 'n pastor en sy vrou soos ons leef. Dit bring daarenteen in 'n gemeente 'n dinamiek mee van spontaniëteit en wedersydse waardering. Bydraes vir die voorganger en sy gesin is elke keer 'n persoonlike en ad hoc saak. Elke lidmaat besluit self daaroor - oor die óf, die wát, die hóé, die wánneer en die hóéveel. En elke keer as iets gegee word, spring daar 'n liefdesvonk. Dit gebeur moeilik as 'n salaris klokslag en eenmalig per tjek betaal word - of per debietorder! Selfs as bydraes soos hier bepleit word, anoniem gegee word - dikwels die uitnemende manier, en in ons geval die reël - is dit elke keer 'n klein geloofsavontuur vir sowel gewer as ontvanger. Geen voorganger kan ooit alles vir almal in 'n gemeente wees nie. Kry mens dan op die koop toe 'n groot salaris, het mense net minder geduld met jou gebreke - veral as hulle ook nog dink dat hulle 'n beduidende deel van jou inkomste bydra. Dien mens egter die gemeente gratis, sit allerlei verwagtinge blitsvinnig om in waardering. Nou is daar net nie meer so 'n gunstige klimaat vir gesindheidsprobleme en spanninge nie. Elke bydrae wat nou vir die voorganger en sy gesin se onderhoud gegee word - veral as dit anoniem is - is immers 'n vrywillige gawe wat na willekeur verstel of gestaak kan word.4
So 'n lewenstyl help 'n pastor en sy vrou voorts in hulle verhouding met die armes in die gemeente. Enersyds worstel jy nie met allerlei skuldgevoelens oor jou dik salaris nie, terwyl soveel - wat ook deel van dieselfde liggaam is op die broodlyn moet leef. Andersyds verwyder dit 'n klomp struikelblokke in hulle gesindheid teenoor jou as pastor. Hulle weet jy is nie 'n "vet kat" nie (Eseg 34:7-10, 17-20). En hulle weet dat jy volledig met hulle beproewinge kan identifiseer. Voorts, op hierdie wyse word 'n gemeente se lewe aansienlik vereenvoudig. Dit help om organisme te bly en om die suigkragte van toenemende institusionalisme te weerstaan. Die administrasie van begrotings, belastings, pensioene, mediese fondse, vakansierekords, telefoonrekenings, ensovoorts, ensovoorts, kan 'n logge saak raak. Dis waarom soveel kerkraadsvergaderings deur geld en administratiewe sake verswelg word - so totaal anders as wat dit waarskynlik destyds in 'n Nuwe Testamentiese gemeente gegaan het. Ja, maar ....
barmhartigheid en uitreiking. Mense se bydraes is immers in direkte verhouding met hulle gevoel dat hulle gee vir iets wat saak maak. En dis koninkryksnut en ewigheidsbetekenis wat vir ware gelowiges gewig dra. Sonder twyfel sal daar ontsaglik baie geld beskikbaar kom vir sending en barmhartigheid as alle gemeenteherders leef soos ons hier suggereer. Dalk kan hierdie benadering insekuriteite by lidmate veroorsaak: as ons voorganger nie deur 'n salaris en byvoordele gebind word nie, hoe weet ons hy dros nie môre nie? Dit mag 'n probleem wees as jy met 'n "huurling" (Joh 10:12) te doen het. Maar dan is dit in elk geval beter as hy maar sy ry kry. Iemand wat egter sy herdersroeping voor die aangesig van die Here uitleef, hoef nie deur wêreldse sekuriteite vasgebind te word om op sy pos te bly nie. Kan so 'n werkswyse nie daartoe lei dat die leraar en sy vrou naderhand soveel finansiële kwellinge het dat hulle nie meer op hulle roeping kan konsentreer nie? Ons hoor altyd hoe mense hierteen waarsku. Maar dis nie ons ervaring nie. Daarmee sê ons nie ons pad is altyd maklik nie. Maar dit weet ons, tye van swaarkry het nog altyd in diens gestaan van meerdere gebed en geestelike verdieping en geloofsavonture. In elk geval is ons ervaring veel eerder dié van genoeg en selfs partymaal oorvloed. Twee getuienisse en 'n beginsel
As ek hier skryf, onthou ek weer hoe 'n kosbare broer in Christus - destyds 'n groot boer in die Vrystaat - een jaar sy makelaar opdrag gegee het om 'n tjek vir die helfte van 'n treintrok aartappels aan die Van der Walts te stuur. Wat 'n avontuur was dit nie om vol verwondering daardie koevert met sy gespierde tjek oop te skeur nie! En om genoemde ervaring na waarde te skat, moet onthou word dat ons op daardie stadium besig was om op die water te loop wat ons voorsiening betref. Jy sien, dit gaan vir die Here nie net daaroor om Sy kinders te versorg nie, maar ook om vir hulle kosbare lesse te leer. En een van die belangrikste hiervan is om te verstaan dat dit Hý is wat ingryp en sorg. As jou
uitkoms elke keer eers op breekpunt opdaag, begin dit jou trae harspan binnedring dat dit jou hemelse Vader se voorsiening is. 'n Ewe groot avontuur was dit toe ons spens én ons beursie dolleeg was en die babas se melkvoorraad op. Ek en Soniah kon vas, maar as babas honger is, is hulle hónger. Die volgende oggend daag Janette Lerofolo, die geliefde Tswanavrou - 'n Christen wat Soniah in die huis en met die vier dogtertjies gehelp het, toe by ons op met 'n inkopiesak vol poeiermelk en ander kruideniersware. Om dit te waardeer moet mens verstaan dat sy met Jacob getroud was, 'n kreupele en invalide, wat nie eintlik kon werk nie. Hulle was werklik arm, kerkmuis-arm! Die inkopiesak het vir 'n paar dae bly opdaag, totdat ons weer 'n geldjie deur die pos gekry het, of 'n noot of drie onder deur ons voordeur geskuif is. Wat gebeur het, is dat 'n vriend van die Lerofolos, 'n pakker by 'n winkel in die dorp, toestemming by sy bestuurder gekry het om kruideniersware wat verjaar het en eintlik vernietig moes word, agter op sy bakkie te laai en huis toe te vat. Na werk onthou hy toe van sy vriende, die brandarm Lerofolos.
en onfeilbare versorgingsliefde. En mettertyd rus jy al hoe meer in Sy getrouheid. Maar iets wat op die tafels van ons harte gegrafeer is tydens genoemde twee ervarings, is dat die poeiermelk, hoewel geldelik sóveel minder werd as die aartappels, nie 'n geringer liefdesdaad van ons Vader was nie. Kategorieë soos ryk en arm, duur en goedkoop, meer en minder, moeilik en maklik, gesofistikeerd en eenvoudig (ens. ens.), is as 'n reël nie vir ons Vader belangrik nie Waar kom dit duideliker na vore as in die arm weduwee se twee klein muntstukkies wat in terme van koninkrykstandaarde meer werd was as die vet gawes van die rykes (Luk 21:1-4)? Slot Ons beklemtoon weer: ons dink nie ons is méér geestelik as ander, omdat ons leef soos ons leef nie. En die Here versorg ons nie ómdat ons kwansuis so naby aan Hom leef, of so 'n "groot" geloof het nie. Nee, allermins! 'n Duisend maal nee! Ons het bloot 'n getroue Vader! Ons weet hoeveel tragiese gebrokenheid en oorblywende sonde daar nog in ons lewens is! En mense wat ons goed ken, weet dit verseker nog beter as onsself. Maar ons is in Christus en met God versoen! Hy lewe en is by ons betrokke as 'n genadige hoorder van gebed volgens Sy talle beloftes in die Skrif. Hy is oneindig goed en onkreukbaar getrou. Menslike verdienste speel ten diepste geen rol nie! Dis omdat ons hemelse Vader absoluut genadig is, omdat die Here Jesus 'n absoluut getroue Hoëpriester is en omdat die Heilige Gees ons altyd-teenwoordige Helper is, dat ons elke dag kos op ons tafels het. Dis waarom ons elke maand al ons verpligtinge kon en steeds kan nakom. En so kan mens aanhou. Hierdie lewenswyse is nie altyd 'n huppelgang nie, maar dit lewer 'n belangrike bydrae om ons dissipelskap en dienswerk in die Here Jesus se voetspore en onder die Vader se vleuels 'n weergalose avontuur vir ons te maak! Kan julle verstaan waarom ons goed slaap snags? Miskien is een van ons grootste probleme deesdae om nie laissez-faire te raak nie.