Matsood - Tower of Strength and Safety. | When life happens what do you do? The challenges do not disappear because we do not like it, we have to face the reality and make the best of what we have. If you would like to send a special note, not commenting on a blog, you may use the following e-mail address to submit it to: matzood@gmail .com
Comment Hoe sal ons weet
Filed under: Lewensgeveg — 1 Comment	25 July, 2012
Elke dag kom en gaan
Teen die tempo van die wisselende maan.
So het die wissellings vele male gekom
Daarmee saam ook seisoen en blom.
Skielik eendag het jy nuus gekry
Jou rond gaan en doen is nie meer vry.
Jou lewe word nou beheer
Deur gemaakte afsprake wat jy nie kan keer.
Die sprankelende lag
Het plek gemaak vir ‘n blik wat wag.
Maar hoe sal ons weet
Van al die gedagtes wat aan jou vreet.
Eers die groot skok
‘Ek wonder wie het nou vir my gejok’.
Hier is die feite dit is daar
‘Hoe sal my emosie kan bedaar’.
Ons staan buite jou skoene
en besef daar is nou nuwe seisoene.
wat is al die dinge wat jy eerder sal wil vergeet. Ons staan so magteloos
al wil ons hoe graag vertroos
Tog besef ons gou
Daar is ‘n ander Hand waaraan jy hou.
Moedig stry jy die pad
Wat jou na genesing toe vat
Hier op ‘n stoel, daar op ‘n bed
Staan of kniel ons saam in gebed
Groot almagtige Heer
Staan ons tog by nog hierdie keer.
Moedig glimlag jy terug
En maak jou gereed vir die volgende vlug…
Comment Mense in jou lewe
Filed under: Lewensgeveg — Leave a comment	Toe ek jonger was het ek nie besef watter groot impak kanker op mense se lewens het nie. Later moes ek nader staan toe naby familie die kanker-pad stap en ons bykans magteloos daar staan en net onbeholpe probeer ondersteun vanuit ŉ “ek verstaan nie eintlik alles nie” perspektief.
Deesdae raak die lys van familie én vriende al hoe langer en die gemis van hulle wie nie meer met ons is nie al hoe meer duidelik. Op hul eie unieke manier het hulle ŉ groot impak op my menswees gemaak. Belangrik, hulle het almal geveg om te wen.
Daar is gelukkig ook vandag mense wie die kanker-pad loop en baie dapper veg en ook wen. Vir beide groepe sê ek: “Welgedaan! Ek salueer julle elkeen individueel.”
Net ŉ paar se name, jammer as joune uitgelaat is: Frank, Johan (ŉ paar Johan’s), Gerrit, Frans, Hendrik, Jan, Stoney, Billy, Hans, Barbara, Jeanine (Ninie), Annelie, James, Jacques, Ina, John. Die lys gaan nog aan, voeg gerus jou mense se name by.
In solidariteit met hulle, en dit wat ek nie regtig na waarde verstaan nie, neem ek aan Cansa se Shavaton deel. My manier van kop hoog hou en salueer.
Comment Muntstuk van lewe
Filed under: Voluit leef — Leave a comment	23 June, 2012
Lewe en die dood is slegs met één asemteug geskei. Dit is juis met hierdie asemteug waarmee ons (dalk skreeuend) in die lewe kom, en ook met ŉ asemteug waarmee ons daaruit vertrek. Tussen hierdie twee asemteue gebeur die lewe, ons lewe, alles wat ons hier op aarde ervaar.
Ons aaneenlopende voortbestaan is onderhewe aan die reëlmatige asemhalingsproses, asem in… asem uit… Op ŉ dag, wanneer weet ons nie, dit is vooraf bepaal, gaan ons een keer meer asem uitblaas as wat ons asem intrek.
Hoeveel keer het ons nie al gehoor, of die woorde dalk self gebruik, wanneer dit moeilik gaan nie: “Dit maak nie regtig saak hoeveel keer ons val nie. Díé belangrikste is hoeveel keer jy opstaan. Solank jy nét een keer meer opstaan as wat jy geval het, dan kan jy aangaan. Weet jy een van die min waarborge in die lewe is dat ek en jy, ja ons almal, gaan eendag vir die laaste keer val, een keer meer val as wat ons opstaan. Hoe nou gemaak? Jy dink nou seker: “wat dé flip wil hierdie ou nou sê?” Wag, wag, voordat jy ophou lees, antwoord net asb. hierdie vraag: “As jy nou regtig kon geweet het dat nou jou laaste dag sou wees, hoe sal jy die res van die dag deurbring?”
Is ek en jy dalk net eenvoudig só bang om aan die teenpool van lewe te dink dat ons in ŉ sekere sin elke dag leef asof daar altyd ŉ môre sal wees. In die proses is ons nie dalk dan besig om lewe uit te stel nie? Kul ons nie dalk onsself nie?
Kan ek net die volgende gedagte met jou deel? Veronderstel jy sien iets wat vir jou baie mooi is, hoe weet jy dis mooi? Wat is jou maatstaf, en hoe is jou maatstaf gevorm? Ons kan net iets waardeer as mooi as ons ook al lelik gesien het. Jy sien ons is voortdurend besig om te vergelyk, te evalueer, te beoordeel; ek hou hiervan, ek hou daarvan, hierdie hou ek nie van nie, ens. So, mooi en lelik staan as twee teenoorgesteldes, maar broodnodige posisies teenoor mekaar om bestaanservaring aan mekaar te verleen. Nou wil ek dit verder verleng tot by lewe en dood. Is die twee dan nie saam in dieselfde senario saamgevleg nie? Kan lewe bestaan sonder dood, en kan dood bestaan sonder lewe?
Die van ons wie van sport hou en dit gereeld beoefen of daarna kyk, bv. Rugby, Krieket, Sokker, weet daar word vir kante geloot. ŉ Muntstuk word opgegooi en “Heads of Tails” word geroep. Wanneer jou keuse bo lê kan jy kies van watter kant af jou span gaan speel, bv. saam met die wind, of teen die wind. Kies jy saam met die wind is daar dalk ŉ tikkie hoop dat teen die tyd wanneer die tweede helfte aanbreek het die wind dalk so bietjie bedaar en sodoende kry jou span dan ŉ dubble voordeel.
Die lewe “Heads of Tails” ons ook van tyd tot tyd, dan moet ons die beste van die gegewe saak maak. Dit help nie om dan van die speelveld af te loop soos ŉ bedorwe brokkie kind wie nie sy sin gekry het nie. O nee, die spel gaan begin en jy moet opdaag vir die lewe.
Die analogie wat ek wil maak is dat die lewe ook ŉ muntstuk in ons beursie is en elke dag kyk ons na daardie muntstuk, ons skiet dit in die lug in en dit val met die “Lewe” kant na bo. Ons is só blazei oor die lewe, ons verwag dit elke dag, dat ons ewe ongeërg die muntstuk optel en in ons sakke / beursies terugsit tot môre sonder, om na die onderkant te kyk. Die onderkant is “dood”.
Is daar dus nie ŉ noue verband tussen lewe en dood nie? Selfs in ons woorde spreek ons so maklik lewe of dood oor ŉ ander persoon uit sonder om daaroor te dink. In Spreuke word ons aandag daarop gevestig dat ons versigtig moet wees wat ons sê.
• Spr 18:21 Dood en lewe is in die mag van die tong; en elkeen wat dit graag gebruik, sal die vrug daarvan eet.
Waarom is ons dan so onbeholpe om die dood te hanteer? Waarom weet ons dan nie hoe om op te tree wanneer ons by iemand is wie met ŉ terminale siekte worstel nie? Waarom vermy ons die persoon eerder? Is dit nie dalk omdat ons so bang is vir ons eie dood nie? Omdat ons self nie weet hoe om dit te hanteer nie?
Met al die vooraf gesprek is ek ook maar nét so onseker oor die dood, maar ek wil voluit leef. Is dit nie dalk tyd dat ek my lewe ten volle leef in alle aspekte nie, selfs al beteken dit dat ek ook my dood moet omarm nie.
Mooi kan net tenvolle waardeer word in die teenwoordigheid van lelik; Lewe kan meer tenvolle ervaar word in die teenwoordigheid van dood.
Wat sou ek en jy dalk nie anders gedoen het as ons die impak van hierdie gegrip verstaan en daarvolgens lewe nie.
Frank het sy volle gewig in die administrasie van ŉ sportsoort ingegooi. Met elke byeenkoms was hy daar en het hy die atlete aangemoedig en gesê / -skreeu: “You’re doing great! Hou so aan. Jy’s amper daar!” Dit het nie saak gemaak of jy die voorste atleet of van die laaste was nie. Frank het verstaan, hy het verstaan dat jy baie moes opoffer om te kon deelneem, en vir hom was jy alreeds ŉ wenner, of jou nou eerste gekom het of nie.
Nadat die kampioenskappe afgehandel was het Frank besluit om ook die volgende jaar aktief aan die sport deel te neem en het baie pligsgetrou en gereeld begin oefen. Tydens die daaropvolgende byeenkomste kon ons opmerk dat hy resultate begin kry. Sy fisiese voorkoms het meer atleties begin word, tjoepie begin kleiner raak en later weg. “You’re looking great, Frank, keep it up,” het ons gesê.
Voordat hy kon begin deelneem ontvang hy die nuus… hy is siek, sommer baie siek, ja kanker. Die detail is nie nou tersake nie, wat wel is, is dat hy “time-out” geneem het. Sy eerste prioriteit was om die lewe te omarm. Hy het dié dinge gaan doen wat hy altyd nog wou, Tafelberg gaan uitklim, in George by Fancourt gaan golf speel, ŉ uitgebreide vakansie met sy geliefdes geneem, en nog meer. Belangrik, vóórdat die siekte hom tenvolle oorgeneem het en sy lewens kwaliteit ingeperk het. Hy het gelééf in die teenwoordigheid van die dood. Sy lewe het ander betekenis gekry in die wete dat die dood elke dag met hom is.
Kan ons uit Frank se ervaring leer? Hy is nie meer met ons nie, nie in fisiese persoon nie, maar hy is nog steeds met ons. In die voorbeeld wat hy vir ons gestel het, nee meer nog, die voorbeeld wat hy geleef het.
Kan ons Frank een voor wees, ons kry dalk nie die boodskap wat ons lewe handomkeer verander nie. Ons is dalk nie so gelukkig nie. Ek wil jou nie bang maak vir die dood nie. Ek wil jou en myself aanspoor tot die lewe.
Die muntstuk van die lewe is in elkeen van ons se sak, geniet hom hoe hy ook al val.
Comment It starts with a choice
Filed under: Uncategorized — 3 Comments	Changing from a stumbling block to a stepping stone requires you to be attentive about what you do. Live the example.
Filed under: Uncategorized — 1 Comment	8 June, 2012
From time to time one experience situations which you you do not know how to handle. It could be that you don’t feel comfortable to discuss it with you friends or family. You may need a listening earn and a non-judgemental heart. Well I have decided to start such a place. A place where one can go to, simmilar concept of a fortress tower where you can take shelter in safety for a while.
If you would like to send a special note, not commenting on a blog, you may use the following e-mail address to submit it to: matzood@gmail .com
Alhoewel ek tydens die registrasie moes sê in watter taal die blog bedryf sal word, bv. Duits, Frans, Spaans, ens. (ek het Engels gekies) sal daar ook blogs in Afrikaans wees.
Neem gerus deel. soos julle kan sien is dit nog in die begin, … woes en leeg. Na elke nag sal die son weer skyn en sal daar hopelik vordering wees.