Gewoonlik verwys mense na Maart as 'Maartmaand is baardmaand'. Hierdie jaar voel dit vir my asof dit eerder benoem moet word as 'Maartmaand is vlugvaartmaand'. Ons is tans in merktyd (ek sien sommer die simpatie van elke persoon wat al gemerk het).
Met die gedagte in my kop het ek en een van my vriende onlangs 'n kursus om beoordelaars by debatte te wees bygewoon. Dit klink nou soos die vreemdste idee op aarde, maar vir ons was dit wragtigwaar ontvlugting.
Maar, kyk, 'n debat is vir 'n prokureur soos 'n rooipen vir 'n onderwyser. Dit is 'n onvermydelike uitnodiging om iemand anders se wanpersepsie van hulle sukses vol gate te skiet. 'n Debat wat altyd wag om te gebeur maar nooit uitgepraat word nie, is om vanaf die huis te werk.
Ek hoor dikwels van mense wat vanaf die huis werk. Die ander 8-tot-5-arbeiders is dan al te ontevrede oor die stand van sake. Die persoon wat van die huis af werk is dan "so gelukkig". Ek beleef tans beide kante van die muntstuk. Drie dae 'n week mag ons tuis merk. Twee dae van die week moet ons by die werkplek wees.
Die vraag is: wat is die beste? Om van die huis af te werk of om by 'n werkplek te werk.
Daar is natuurlik 'n teen- en vir-argument en ek gaan vertel hoe ervaar ek die twee verskillende milieu.
Kom ons begin met al die aangename dinge…
Tuiswerker: Mens kan in jou slaapklere of selfs daardie ou sweetpakbroek, met die bokknieë rondwandel – die hele dag! Niemand steur jou met hulle geneul oor die hoeveelheid werk wat hulle ook moet doen nie. Daar is rus en vrede in jou ore. Die werk gaan vinniger, siende dat daar nie onnodige onderbrekings is nie. Jy is in die gemak en veiligheid van jou eie huis. Jy kan op jou bed gaan lê, voor die televisie uitstrek of saam jou viervoete kwaliteittyd spandeer. Drink en eet wat jy wil, wanneer jy wil, hoe jy wil. Die tyd is joune om na goeddunke aan te wend. In 'n neutedop – totale vryheid.
Perseelwerker: Daar is struktuur. Mense om mee te gesels. Indien jy vasbrand is daar iemand slegs 'n armlengte ver om 'n helpende hand te bied. Die ure is vas en gevolglik moet jy op jou alie sit en die werk vir die dag afhandel. Gratis wi-fi en elektrisiteit. Gratis tee en koffie (nie gratis vir die werkgewer nie, maar nou ja). O, en soms lekkernye. Goeie fasiliteite, dienste en toegang tot verskeie platforms. Jou kennis word deur ander mense se insette verbreed. En meeste van die werk bly by die werk.
Tuiswerker: Totale vryheid. Ja, ek herhaal die aangename punt. Totale vryheid is soos 'n meulsteen om jou nek. Hoe so? Selfbeheersing sit en staar vir jou by die huis soos 'n kwaai toesighouer tydens 'n eksamen. Jou bure besluit opeens dat hulle 'n splinternuwe huis ryker moet word en kap elke teël in die huis af. Jy isoleer jouself. As jy nie werk nie, kry jy nie geld nie. Jy het nêrens om heen te gaan as die werk jou onderkry nie. En almal skakel skielik met 'n takie waarmee jy jouself kan besig hou, want "jy is dan by die huis". En het ek al genoem dat my hond dit as 'n absolute straf sien om my heeldag onder sy voete te hê? Ek onderbreek immers sy welverdiende slaaptyd.
Perseelwerker: Strukture. Mense wat jou wil beheer, in plaas van lei. Eindelose prosesse en verwagtinge. Onderbrekings, vergaderings, tuindienste en stofsuiers. Jy spandeer meer tyd by die werkplek as op enige ander plek en indien dit 'n negatiewe omgewing is, vloei dit oor in alle aspekte van jou lewe. Maandae voel soos die oordeelsdag wat te vroeg gekom het. Vrydae is te ver en naweke is te kort.
Onthou net een ding: as jy by die huis werk is jy jou eie baas en kan nooit van daardie onaangename skepsel af wegkom nie. As jy by 'n werkplek werk kan jy daardie persoon waarvan jy nie so verskriklik baie hou nie, by die werk los.
Felicia se jongste twee Romanzas, Bosveldliefde en Leila se leeuman is nou beskikbaar: http://bit.ly/2ol8yml
March 27, 2017 March 24, 2017 1 Comment
March 20, 2017 March 17, 2017 Leave a comment
Milea McGregor stap in by Coffee Explosion (haar keuse) vir ons onderhoud. Afgerond soos ons haar in Ou liefde roes nie leer ken het en so koelkommer dat ek wonder hoe die gesprek sal verloop. Sal sy ons toelaat om haar lewe na bladsy 205 'n bietjie onder die loep te plaas?
Beskryf Marco in een woord.
Hoe verskil Marco die man wat jy nou ken van die seun wat jy as 18-jarige leer ken het?
Buiten dat hy meer volwasse en verantwoordelik is, nie veel nie. Soms dink ek dis onmoontlik om sy bad boy beeld heeltemal af te skud. Maar dit dien seker sy doel. Hy slaan steeds my asem weg. Laat my hart onbedaarlik vinnig klop – élke keer as hy na my kyk.
Hoe gaan dit met jou binnehuisversieringbesigheid?
Baie goed, dankie. Marco se huise was net die regte platform om my besigheid suksesvol in Suid-Afrika te vestig.
Wat mis jy die meeste van Engeland?
Om die waarheid te sê nie veel nie. Noudat ek tussen my eie mense is en weer my eie taal praat is Engeland net 'n vae herinnering. Maar ek praat nog gereeld met Charles. Hy sal seker altyd my beste herinnering aan Engeland wees.
Marco, beskryf jul liefde as tydloos. Hoe sou jy julle liefde beskryf?
Ons liefde het seker die toets van tyd deurstaan, maar ek sien dit eerder as een van daardie bestemde, onafwendbare soort liefde. Maak nie saak wat ons doen of waar ons ons bevind nie, ons sou mekaar uiteindelik vind.
Hoe gaan dit met jul verhouding? Is jy en Marco al besig met trouplanne?
Ons is meer verlief as ooit, veral noudat ons weet waar ons met mekaar staan. Trouplanne is daar definitief.
Watter soort troue sal julle hê? Groot of klein? Somer, lente of winter?
Die keer gaan ons groot. Wel, eerder my ma. Dit sal beslis in die lente wees. Hopelik reën dit daardie dag. Ja, ek weet ek klink verspot, maar vir my is daar net iets betowerend aan reën op 'n meisie se troudag. Dit simboliseer iets van 'n skoon en nuwe begin.
Sal julle in Kortstraat bly of soek julle 'n huis in 'n ander deel van die stad?
Ons wik en weeg nog. Marco wil 'n entjie weg van die familie gaan bly, maar ek gee regtig nie om nie. Ek hou van sy familie en ek is seker daar gaan na ons troue baie oor en weer gekuier word. Straataf kan dalk net lekker en gerieflik wees.
Hoe gaan dit met Cassandra?
Ongetroud. Steeds soekend na 'n plaasvervanger vir my pa.
Het jy nog kontak met Johnny?
Ja, meer as waarop ek ooit gehoop het en dis net aan my wyse ou moeder te danke. Sy en Casandra het een van daardie lang en openlike geselsies gehad. Sy het Casandra daarop gewys dat nie alle mans daarvan hou om 'n mooi vrou én haar baba uit te neem nie. Toe bied sy aan om babaoppasser vir Casandra te speel. Verlede naweek het hy die hele naweek by my ma gebly, terwyl Casandra en haar nuutste kêrel Drakensberge toe is. Ek en Marco het natuurlik lekker saamgespeel.
Het die ander Mendez-mans al liefde gevind?
Ek weet net van een – José. Hy vra my ma omtrent elke dag om met hom te trou, maar sy sê dis nou eers my tyd om te skitter.
Kan jy ons aan een van hierdie Mendez-mans voorstel?
Laat ek raai, jy wil een van die dokters ontmoet? Theo of Christo? Wel, ek belowe niks nie, maar ek sal kyk wat ek kan reël. Aan die ander kant … Antonio is nogal baie soos Marco. Koel en kalm en soms … onpeilbaar. Maar baie vrygewig. Met sy tyd en sy aandag. Nes Marco.
Dina Botha se Ou liefde roes nie is nou beskikbaar: http://bit.ly/2mzCGbM
March 16, 2017 March 14, 2017 Leave a comment
Ek verslind boeke. Vandat ek as 'n jong kind my ma se liefdesverhale skelm gelees het. Ek swyg eerder oor hoe jonk ek was, want enige verantwoordelike ouer sal die piep kry. Op laerskool het ek besluit skryf is vir my. Ek het my hart op papier uitgestort en vir almal gelees wat wou luister. My ma het vir my gelag. Ek kon sien sy dink die kind is mal. Die buurtannie was meer beleef. Sy het na elke woord geluister, vir my tee en koek bedien, en my aangespoor. My niggie was ook beïndruk. Dit was egter ook die laaste keer wat ek haar gesien het. Ha, ha. Ek dink darem nie sy was met afgryse gevul en het daarom weggebly nie. Ons het in verskillende provinsies grootgeword.
Ek sit onder ons lapa en skryf hierdie stuk. Pen in die hand. My skootrekenaar laai in die huis. Dit is lekker vroeg, half sewe, en ek het nog nagklere aan. Dis mos hierdie huisvrou-skrywer se voorreg, want haar kinders is al klaar met skool. Ek lyk respektabel al het ek 99% van die tyd wanneer ek dit by ons erf uitwaag, nie eens lipstiffie op my gesig nie. Darem aangetrek, maar geen hoë hakke nie tensy dit 'n spesiale geleentheid is nie. Ek het nie nou mooi klere wat pas nie, want dit was Desember-vakansie en die familie het kom kuier. My familie eet heeldag en ek het my vergryp. Tot my spyt. Dieet is my voorland! As ek net die inspirasie kan kry.
Ek het ook inspirasie nodig vir wanneer ek moet skryf.
Ek geniet die skryf van romantiese fiksie, want ek is nie skaam om te erken dat ek dit graag lees nie. Ek het jonk-jonk al versot geraak op romantiese boeke. Lekker skryf gee my dieselfde bevrediging as sjokolade. Ek kan hopelik met die eindproduk iemand se lewe vir 'n rukkie ophelder. Ek kort net eers die inspirasie en dan is dit ure op my agterstewe.
Maar waar sal ek die inspirasie kry?
'n Lekker naweek weg sorg altyd dat inspirasie by my inskop. Maar helaas, gebeur dit nie genoeg nie!
Dikwels begin ek net skryf. Ek het 'n vae idee in my agterkop. Ek weet hoe my heldin en held lyk en gooi hulle saam in 'n situasie. Hoe ongemakliker die situasie vir die heldin hoe beter en dan kyk ek hoe sy optree. Sy lewe mos nou en neem my saam op haar reis. Ek glo haar romantiese avontuur is reeds in my brein weggebêre. Ek moet dit net uittrek, woord vir woord.
Dit is 'n wonderlike voorreg om my eie boeke vas te hou. Dis 'n oomblik van groot dankbaarheid. Eerstens teenoor God wat die talent vir my gegee het, dan vir my uitgewer en my man wat met my moet saamleef as daar 'n storie broei.
Pierewaaier op haar erf verskyn in April. Baie dankie aan al my lesers wat my ondersteun en 'n boek koop. Sonder julle sal my arme kleindogter my volgende slagoffer word, want sy is nog te klein om van beter te weet.