Top 5: Dis in die skryf van die verhaal | SARIE
Top 5: Dis in die skryf van die verhaal	deur Phyllis Green
Ek is seker julle almal het al so ‘n boek in die hand gehad. Die verhaal is eintlik dikwels baie eenvoudig en die tempo van gebeure is stadig. So stadig dat daar in die hele boek dalk net een ding gebeur. Maar dis hóé die skrywer die woorde agter mekaar, langs mekaar en oor mekaar laat vloei wat maak dat ek die boek nie wil neersit nie. ‘n Frase kan my vir dae in verwondering laat – net omdat dit poëties mooi is en aanklank vind by ‘n emosie in my. Miskien is dit ook omdat die skrywer dinge sê op ‘n manier waarop ek dit self graag sou wou sê, maar nie kan nie en juis daarom is die “niks gebeur”-verhale vir my so verslawend. Elke keer wanneer ek so ‘n boek in die hande kry, weet ek dis ‘n juweel en ek moet dit vertroetel, want taal is die kosbaarste gawe wat ons het. Die week is my keuse verhale wat nie noodwendig pryswenners is nie, maar die skrywers het ‘n besondere gawe met die woord.
In die gedig Profiel word alliterasie op sy heel beste vertoon, maar in van die ander verse raak die opeenstapeling van klanke soms bietjie erg. Die digter tree in gesprek met woordmeesters soos Breyten Breytenbach en betrek ook N.P. van Wyk Louw se werk. Wanneer sy oor die betekenis van poësie bespiegel, sê/vra sy of digkuns dalk net vir “die blasé oog van een of twee of drie” is.
Hopelik nie hierdie bundel nie. Dis vir lees en herlees. Net nie vir sensitiewe lesers nie. – Riette Rust
Mma Grace Makutsi, Mma Ramotswe se assistent, wat so goed by die sekretariële skool presteer het, staan op trou met Phuti Radiphuti en hoewel haar troureëlings en uitgebreide gastelys vir heelwat kopkrap sorg, kry sy nog kans om haar neus in ander se sake te steek en haar skerp tong is weer eens aktief. Die kopery van skoene vir haar trourok loop taamlik skeef, maar uiteindelik is daar tog ‘n gelukkig oplossing … natuurlik met ‘n lewensles daarby.
‘n Verhaal wat mens angstig oor jou skouer laat kyk met ‘n sterk gevoel van afwagting oor ‘n ramp wat op pad is. ‘The Wading’ beteken, ironies genoeg, deurloop en is ‘n kanaal tussen ‘n eilandjie en die vasteland. Die roman speel af in ‘n verbeelde milieu, wat bydra tot die gevoel van verwydering van die werklikheid.
Muller sit en kyk hoe met ‘n nat leerbal en ‘n rowwe kolf gespeel word en sy irritasie met die draadwerk van karakters met wie hy noodgedwonge te veel kontak het, is duidelik.
Claudette land saam met haar oupa in sy vliegtuig en is verwant aan twee hoofkarakters, Muller en Bee, met ‘n geskiedenis van onopgeloste probleme.
Dis nie ‘n boek wat maklik of vinnig gelees word, of wat jou sal laat skater van pret nie. Eaton skryf ‘n onvergeetlike verhaal neer, waarvan die karakters en die ontknoping pynlik stadig beweeg, asof in water vasgehou. Nie een wat maklik vergeet sal word nie. – Mariette Postma