Ek stem met jou saam. waarskynlik, maar nie noodwendig nie. Hierdie soort idees dink ek is miskien onder druk in omgewings soos ons s’n onder andere as gevolg van die politieke (postkoloniale?) situasie en die parket van skuld, belydenis, selfbeskuldiging, boetedoening en getuienis lewer, of van aanklag, oordeel, aantyging, waardering, misprysing, idealisering, utopiese verlange of staatsregtelike hoop, waarin baie histories bevoorregte kunstenaars en kunskritici die hele tyd te staan kom, in kort, die parket van die etiese-onder-plaaslik-ideologiese-druk, dit is, onder die druk van diskoerse van mag/ontmagtiging. met marmite en stroop? of sal ons bang sê ons moet liewer loop? Veral A.P. Grové en Rob Antonissen blyk naamlik aanvanklik toonaangewend in hierdie verband te gewees het, hoewel ook André P. Brink in later jare nagepraat is. Hierdie uitgangspunt is myns insiens ook geldig vir die literatuur in die algemeen, en in hierdie bundel is daar talle voorbeelde waar die sensoriese en herinneringe geknoop word.[xvi] Marks (2000:xiii) beklemtoon verder die verband tussen kennis en geheue: “All of us hold knowledge in our bodies and memory in our senses.”