San Diflori Pumps | The Next Closet
San Diflori pumps, maat 39.
Materiaal canvas met mooi uitgesneden patroon van leer.
Hakhoogte 7 cm.
Er is ook een bijpassende tas.
Meer van San Diflori Geskryf deur Tahmineh Tayebi
Handjies op as u op sosiale media beledig is. pathdoc / Shutter
Die meeste van ons het beledig gevoel oor 'n opmerking wat deur 'n vriend of 'n ewekansige opmerking op ons sosiale media gemaak is. Nog erger, die kans is goed dat ons die skok ervaar het dat ons gehoor het dat ander deur ons kommentaar beledig is - ondanks die feit dat ons nie van plan was om hulle seer te maak nie.
Niemand kan ontken dat sekere woorde en optrede aanstootlik kan wees nie, maar die misdryf is ingewikkelder as dit. soos navorsingsbevindinge in die taalkunde toon mense nie noodwendig aanstoot as hulle met onbeskofte taal gekonfronteer word nie, en word hulle om verskillende redes aanstoot gegee.
Die woorde wat ons gebruik, is nie alleen en beleefd nie. Selfs die mees aanstootlike woorde (byvoorbeeld die berugte F- of C-woorde) kan ruimhartig tussen hegte vriende, as in groepsverband, gebruik word sonder dat iemand dit ter harte neem. Dit is dus die konteks wat die beledigendheid van ons woorde bepaal.
In die regte konteks neem ons natuurlik aanstoot teen eksplisiete onbeskofte taal wat op ons gerig is. Maar ongeag die woorde wat gebruik word, neem ons ook aanstoot aan wat bedoel of geïmpliseer word eerder as wat eintlik gesê is ("het u geïmpliseer dat ek nie 'n goeie kok is toe u gesê het dat ek die sout aan my gee nie?")
Maar hoe vind die oortreding plaas? Wat motiveer eintlik hierdie alomteenwoordige verskynsel? Die aanstoot neem - of voel aanstoot - behels dikwels 'n ervaring van negatiewe emosies wat veroorsaak word deur 'n woord of 'n aksie wat is in konflik met wat ons verwag en die regte, toepaslike, morele en aanvaarbare gedrag is. Om aanstoot te gee of iets as beledigend te beskryf, is diep gewortel in die verwagtinge wat ons daaglikse interaksie beïnvloed.
Botsings van verwagtinge of waardes
In een van my navorsingsprojekte, wat gebaseer is op meer as 100 vorms van dagboekverslae waarin deelnemers my verhale vertel het van geleenthede waar hulle aanstoot geneem het, het ek ontdek dat ons verwagtinge gewoonlik gevorm word in die konteks van ons verhoudings saam met ander - en as ons oortree, voel ons beledigend. Ek noem hierdie verwagtinge interpersoonlik, aangesien dit die meeste sin maak in die konteks van bepaalde verhoudings wat ons met ander het. Volgens my en ander kan dit grofweg in drie verskillende soorte opgedeel word.
'Voorspelbaarheidsverwagtinge' dryf ons om te verwag dat ander die potensiële negatiewe impak van hul woorde en optrede voorspel, bloot omdat ons dink dat hulle ons goed ken ('ek het nie van my beste vriend verwag om dit te hoor nie'). Intussen is “wederkerigheidsverwagtinge” gebaseer op die hoop dat ons gunste, geskenke of vriendelikheid in natura terugbesorg word (“Ek het opgehou om haar verjaarsdagwense te stuur toe sy my vier jaar agtereenvolgens vergeet het”). Daar is ook 'ekwiteitverwagtinge', wat handel oor ons begeerte om regverdig en gelyk behandel te word ('Dit beledig my dat pa altyd my suster se rug het, maar nooit myne nie').
'Ek wou jou nie beledig nie.' WAYHOME ateljee / Shutterstock
Dit gesê, ons neem ook aanstoot buite ons persoonlike verhoudings. Ons kan byvoorbeeld aanstoot neem by 'n opmerking op Facebook of Twitter wat bespot of bevraagteken wat vir ons van belang of waarde is, soos ons nasionaliteit, politieke houding of godsdiens.
Ons oordele word ingelig deur ons waardes en oortuigings en dit word 'n maatstaf waarteen ons ander evalueer - insluitend dié wat ons nie goed ken nie. Ons geloof in hierdie waardes kan 'n belangrike deel van ons identiteit uitmaak en ons dus 'n gevoel van geregtigheid om aanstoot te neem omdat ons glo dat hierdie waardes opvallend is en onder andere gerespekteer moet word.
As navorsing Ons het getoon dat ons verwagtinge, waardes en oortuigings almal gebaseer is op ons vorige ervarings wat deur ons hele lewensduur opgehoop is. Dit is uniek aan elke individu, wat verklaar waarom mense om soveel verskillende redes aanstoot neem. Byvoorbeeld, as u op skool geboelie word omdat u rooi hare het, kan u meer aanstoot neem as iemand u stereotipeer as 'vurig', in teenstelling met iemand wat nie geboelie is omdat hy rooi hare het nie.
Dit is een van die baie redes daar is soveel woede en aanstoot op byvoorbeeld sosiale media - mense neem gedurig aanstoot op wat hulle dink 'n skending van hul waardes is. Dit word erger as sommige dit na 'n nare vlak neem deur hul eie waardes te verdedig, wat uiteindelik 'n bose en eindelose kringloop van oortreding en aanstoot skep.
As u dus bekommerd is oor aanstoot, probeer om uself in die skoene te sit van die mense met wie u praat. Wat kan hulle realisties van u verwag om te sê, en behandel u hulle billik? As hulle u altyd rugsteun as u in die moeilikheid is met die baas, kan hulle aanstoot neem as u weier om dieselfde vir hulle te doen.
En op dieselfde manier, as u voel dat u te maklik aanstoot neem, oorweeg dit wat die oortreder mag doen nie weet van jou. As hulle 'n negatiewe opmerking maak dat u 'n sekere soort hond as 'n troeteldier het, eerder as om baie tyd te spandeer om kwaad te wees vir wat hulle gesê het, onthou dan dat hulle moontlik 'n soort traumatiese ervaring met die dier gehad het.
Miskien hou u nie van wat ander sê nie, maar die kans is goed dat u kan troos deur te weet dat dit wat u aanstoot gegee het, gewortel kan wees in die vele ervarings en wêreldbeskouings wat ons almal het.
Tahmineh Tayebi, dosent, Aston Instituut vir Forensiese Taalkunde, Aston Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Waarom mense aanstoot neem