Sus Cobie skryf uit Chinaland | SkalkSkryf
« Chris – Hoofstuk 9
Pret met Rapport »
Sus Cobie skryf uit Chinaland
Julie 26, 2013 deur Louwie
Hierdie storie het sy geskryf kort na hulle aankoms in China. Als was nuut en opwindend, en vreemd, baie vreemd.
KREATIEWE DENKE IN CHINA
Dit is Sondagmore. Ek hoes myself wakker. Die trein het sowaar laasnag twee keer oor hierdie geknakte liggaam van my gery, so voel dit my. Ek begin die mense om my te irriteer met hierdie hoes, insluitende myself. Ontbyt bestaan uit toast en wat de hel jy ook al daarop wil plak. Ek hoes. Manlief besluit dit is tyd vir vars lug. Ons gaan Carrefoure toe om Muesli vir hom te soek.
Hy ry by die eerste Carrefour verby, neuk oor die brug na die verste een. Ek hoes, en hou my bek. Been there, done that, no flippen muesli in daai winkel nie. Ek hoes. Ons hou stil, en Johan oelala oor die mooi nuwe winkels. Elke keer as ek hoes, ruk al wat 'n kop in die omtrek van 50 meter is omhoog.
Niks stuut hierdie dierbare man van my vandag nie. Vandag kry ek vars lug. So het hy besluit en basta.
Hy sleep my letterlik in `n nuwe winkel in, oortuig my met die woorde : Kyk
my Bokkie, hier is mooi tops vir jou. Ha! Tops in my grootte hier in hierdie winkel? Drie dames staan nader. Om die een of der rede is hierdie Chinese meisies mal oor my man. Of dit nou sy kaalkop, sy ysblou oë of net sy smile is, weet ek nie. Moet sê, selfs my knieë raak nog lam as hy daardie sagte smile saam met sy blou oë uitpak.
Ek dwaal van die storie af.
Skip wys na 'n top aan 'n winkelpop. As daardie chinese handjies eers so wyd uitemekaar gehou word, dan weet ek "tada" ("too big"- dis nou ek) is aan die kom. Ja fok, ek weet ek is wyd en breed. Kan ons nou maar gaan? Die dame haal 'n top van die rak af. Nogal mooier as die een wat Skip van hou. Ek hou van die goud/mosterd en net daar moet ek gaan pas. Ek sit eers vir 2 minute plat op die vloer in die aantrekkamer om asem te skep na `n lang hoesbui. Toe ek uitstap, skud al drie die koppies gelyk "Nooo". Ek dog, my moer wat nou nog? Nee, se hulle, dis te groot, ek moet die kleiner een probeer. My hart juig, ek hoes. Te groot? Kan dit waar wees? Diplomaties vertel my man ek moet die swarte probeer. Ons stap uit met 'n top in 'n boks en my man se hart op sy skouer. Hy het dit boonop reg gekry om die prys van RMB420 af te stry na RMB240. Ek dink steeds dit is sy smile wat die ding doen.
Volgende stop Carrefour. Ons stap die winkel binne. Ek hoes, al die koppe ruk gelyk op. Ons stap ry op, en ry af. Geen muesli. Ons koop klerehangers, suiwer lemoensap teen RMB5 vir 2 liter. Hy laai 5 bottels in die waentjie. Geen muesli. Ek hoes. 'n Stemmetjie hier binne sê, ek het jou mos gesê. Ek hou my bek en hoes. Met die pakkie in my hand is my gemoed teen hierdie tyd darem al bietjie ligter. Net voor ons betaal, onthou ons gelyk van die "koeksisters". Dit is reuse koeksisters, so ongeveer 30cm lank, maar sonder die stroop. Die deeg is amper soos vetkoek deeg, net baie soeter, en jy koop dit so lekker warm. Dit is heerlik. Al die mammas koop dit vir die kleingoed as hulle inkopies doen. Die ding is so groot, teen die tyd wat sy klaar inkopies gedoen het, is hy eers klaar geëet. Dit hou die kindertjies til-stil besig. Johan sien sulke plat ronde deegerige goed. Soos 'n plaatkoekie, net baie groter. Lyk ook soos vetkoekdeeg. Bo-op is 'n geklitste eier, dik gesmeer, en bo-op die eier, die heerlikste gerasperde groente. Daarvan koop ons ook twee, dit is ook warm en ruik sommer yummy.
Heellaas, ons is oppad huis toe. Ek soek hoesgoed, ek soek my bed. Nog is dit het einde niet! Skip draai links, nie huis toe nie! Wat nou? Vra ek met ongeduld en 'n hoes. Skip gee my een van daai smiles. Ek kan nie baklei teen daai smile nie.
Nee, hy wil my iets gaan wys. Hy was die hele week op 'n werksessie en die laaste dag, Saterdag, was 'n spesiale dag. Die tema vir die dag was: Om die Bestuurder se Kreatiewe Denke te prikkel. My fok, het hulle die pad byster geraak? Weet hulle nie, al wat my man prikkel, is 'n blond met groot boobs nie! Hulle het die hele dag buite die stad op 'n Retreat spandeer.
Daar het `n beroemde, 91 jare Chinese skilder, Xing Yu Zhong, hulle die fynere kunsies van ink- en waterverfskilder geleer. Was ek groen van jaloesie! Soos my goeie vriend Eric sou sê, ek was so groen, as ek by `n skaapkraal verby sou loop, het hulle my pens en pootjies opgevreet.
Die dag was vir my man 'n belewenis.
Nou was ons oppad daarheen. Skip was nie seker of hy die pad sou vind nie, maar ons gaan probeer. Buite die stad draai ons af op `n nou teerpad. Dit is
net fietse en motorfietse waar jy kyk. Van die potholes is so groot, as jy daarin sou val, moet hulle 'n soekgeselskap stuur om jou weer te vind. Die pad word beter, nie breër nie. Weereens verstom ek my aan hierdie land. 5km buite die stad, en die hele omgewing verander. Elke boompie, groot en klein, word in perfekte bolletjies gesnoei. Dit is amazing. Daar is hedges, elkeen vierkantig soos `n boks, nie `n blaartjie uit sy plek nie. Die werkers loop rustig langs die pad, snoei, maak skoon, vee die pad met besems skoon. Ja, hier word elke pad nog elke liewe dag met besems skoon gevee. Tot op die platteland.
Twee vriendine, seker so in hulle 60's, sit onder `n koelte boom, plat op hulle alies en kuier. So tussen niks en nêrens. Die fietse staan kiertsregop teen die boom. Hulle het kappies op. Hulle ligaamshouding vertel jou hierdie is 'n vriendskap van jare en jare. Rustig sit hulle en lag en gesels.
Ons ry deur ongeveer 3 dorpies. Daar is geen bordjies wat aandui of die dorpies ooit 'n naam het nie. Die huisies sit knus teen die pad. Oral op die grond sit roente en vrugte verkopers. Die manne sit op die stoepe en speel speletjies. Sommige huisies is beslis oor 100 jaar oud. Ons sien tot huisies van klei gemaak. Elke huis, tot dig teen die pad, het sy eie groentetuintjie. Waar die water vandaan kom, wonder 'n mens. Hier is dan geen windpompe nie. Die varke se stalle is in `n baie beter toestand as die boer se huis. Op `n oop stuk grond is `n kampie van so 100m x 50m. Binne staan ganse, lyf teen lyf. Daar is geen koelte of spasie om te beweeg nie.
Hulle lyk vet, en reg om geslag te word.
Ons ry tot waar die pad `n vurk maak en besluit om om te draai. Johan is nie seker van die pad verder nie. Ek is in my element. Hoes of nie hoes nie, dit is die moeite werd. Ons trek van die pad af en smul eers aan ons koeksisters en plat koeke. Ons ry terug teen `n slakke pas.
Busse, karre, fietse, motorfietse, almal toet en ry verby.
By die derde dorpie vra ek Skip om te stop, ek wil groente koop. Hy lag hom dood toe ek eers gou bietjie lipstiffie aansit. Die mense ken nie van make-up nie, vertel hy my. Juis, ek moet goed lyk, kan nie sommer net so kaalgat uit die kar klim nie, sê ek en hoes. Die mense staar ons aan. Die kindertjies giggel en kruip agter hulle mammas weg. Op `n oop stuk grond staan `n trampolien waarop kinders baljaar. Ek neem `n foto. Die mense staar my aan, hulle kyk op in die lug en verwonder hulle oor wat ek nou eintlik afneem. Hulle sien niks wat snaaks is nie. Ek buk by die tannie met die aartappels op die grond. Ek glo dit nie, die aartappels is skoon en nie vol modder soos die in Carrefour nie. Ek soek versigtig uit, die tannie gooi sommer die hele sak uit op die grond. `n Ander tanniekie staan nader, ywerig help sy ook uitsoek. Ek stap met 'n sak vol aartappels weg, RMB3. Die patats lyk ook goed. Nou is die hele dorp se tannies besig om die goeies te help soek.
Hulle praat en praat en ek "budong, budong" (verstaan nie, verstaan nie), maar dit sit hulle nie af nie. Hulle praat nog steeds, glimlag breed, patat in die hand, geen tand in die mond nie! Ons stap lag-lag kar toe. Die kindertjies waai, en sing, huppel op en af van opgewondenheid. Ek dink baie van hulle het nog nooit `n Westerling gesien nie. Ons sien nou eers, reg voor die kar, in die son, sit `n meisietjie met een groot ketel op kole, en in `n glaskas, bruin gebraaide eende. My mond water.
Op pad terug sit die twee tannies nog steeds en kuier onder die boom. Dit is waarom hierdie mense so oud word. Niks jaag hulle nie, hulle is met so min tevrede. Al wat werklik saak maak, is kos, klere, 'n dak oor jou kop en vriende wat die lewe die moeite werd maak. Is dit nie maar wat ons almal begeer nie?
Posted in Cobie | Tagged China, Cobie, Kooptogte, Vreemde mense | 2 Kommentaar
op Julie 26, 2013 at 12:42 nm Joh
Ai, dis nou mooi geskryf.
op Julie 26, 2013 at 8:37 nm Louwie
Inderdaad. Ek moet haar ander Chinese stories ook hier plak voor sy en Johan na die land van die Germane toe trek. Ek vermoed van daar gaan sy baie ander stories te vertel hê.