Wurms by 'n hond: simptome, voorkoming en behandeling - Nuttige wenke - 2021
3 bestaande soorte wurms by honde met foto's
Baie telers ervaar gereeld so 'n onaangename siekte by hul troeteldiere bot. Hierdie siekte word uitgelok deur alle soorte helminthiese besmettings wat die liggaam van 'n dier binnedring.
Liggings van parasiete kan baie uiteenlopend wees: die spysverteringskanaal (GIT), longe, hart, lewer en bloedsomloopstelsel.
Oorsake van helminthiasis
Wurms word net so aangetas deur volwassenes en klein hondjies. En as alles vir 'n volwasse hond beperk is tot ontwurming, kan die gevolge van die siekte vir 'n hondjie tragies wees. Daarom dit is baie belangrik om wurms betyds op te spoor en hulle vernietiging uitvoer.
Ongelukkig is dit onmoontlik om u viervoetige vriend heeltemal van hulle ontslae te raak. Alle rehabilitasie- en voorkomingsmaatreëls is slegs daarop gemik om die aantal wurms in die hond se liggaam te verminder. Maar sulke maatreëls is eenvoudig nodig om 'n normale gesondheidstoestand van die hond en die ontwikkeling daarvan te handhaaf.
Daar is verskillende maniere van infeksie met helminthiasis:
Die eerste en mees algemene - deur eksterne bronnewat helminth eiers bevat: ontlasting, kos, verskillende items, plaswater en damme, rou vis, en meer. Meestal vind infeksie plaas tydens die tradisionele daaglikse stap van die hond. Daarom is dit op sulke oomblikke baie belangrik om te probeer om haar kontak met moontlik gevaarlike dinge soveel moontlik te beperk.
Die tweede metode van infeksie is die direkte verbinding van die hond met 'n siek dier of deur middel van gashere, vlooie en bosluise.
Simptome, tekens van wurms
Ongelukkig kan helminthede hulself miskien nie vir 'n lang periode manifesteer nie, inteendeel, hulle vermom hulself as sommige siektes wat soortgelyke manifestasies met helminthiasis het. Dit alles vererger die situasie met die identifisering en behandeling van die siekte.
In hierdie verband periodieke berading en u troeteldier by 'n veearts te ondersoek.
In sommige gevalle kan helminths egter deur u self bepaal word. Om dit te kan doen, moet u net u eie dier fyn dophou.
Wat moet die normale temperatuur by honde wees? Elke honde teler moet dit weet!
Lees gerus hieroor enteritis - 'n siekte wat, indien dit nie behandel word nie, tot die dood van 'n troeteldier lei.
Wat kan 'n meester wat bekommerd is oor die toestand van sy troeteldier, doen? ly aan diarree? Besonderhede oor die behandeling en voorkoming van diarree.
Hoe om ontslae te raak van parasietwurms
Voordat u besluit op die keuse van anthelmintiese middels, waarvan die reeks vandag eenvoudig enorm is, is dit die moeite werd om eers met 'n veearts te konsulteer en 'n toepaslike ondersoek na die hond te doen om hulle te identifiseer. Die keuse van fondse hang immers grootliks af van die ouderdom, fisiologiese eienskappe en die habitat van die dier.
Ongelukkig is daar geen universele middels wat, met 'n enkele dosis, alle vorme van helminths heeltemal kan uitskakel nie. Daarom is 'n breëspektrum medisyne die beste opsie. Dit is gewoonlik beskikbaar in die vorm van tablette Drontal Plus, Azinox Plus, Vermox en Dronzit.
Met langdurige behandeling en voorkoming van wurms, is dit nodig om medisyne af te wissel vanweë die vermoë van parasiete om immuniteit teen hulle te ontwikkel.
Hoe om te ontwurm
Ontwurming van 'n hond word herhaaldelik met 'n klein frekwensie uitgevoer.
Moderne medisyne kan helminths in die dier se liggaam gedeeltelik of volledig afbreek, en dit is dus nie moontlik om die gevolg van die anthelmintikum te sien nie. Die belangrikste ding is om die troeteldier noukeurig te monitor tydens ontwurming en, indien nodig, te help om dit skoon te maak (klysma, lakseermiddel, ens.).
Die antelmintiese medisyne word verkieslik soggens saam met kos aan die dier gegee. Vir volwasse honde word die tablet toegedraai in een of ander soort lekkerny - vleis, wors - en gevoer, en as u weier om die medisyne te neem, plaas dit diep op die wortel van die dier van die dier, druk die kakebeen met u handpalms op en lig dit op. Vir hondjies word die tablet tot poeiertoestand gekneus, met water verdun en 'n spuit (sonder 'n naald) in die mond gegooi.
As die hond skielik onmiddellik na die anthelmintiese middel geneem is, die eerste ding is om die viervoetige een absorberend (enterosgel) te gee en dringend 'n dokter te raadpleeg. Verdere ontwurming word onder streng toesig van 'n spesialis uitgevoer.
Dit is bekend dat die beste behandeling vir enige siekte die voorkoming daarvan is! Daarom, om ontlasting te voorkom 'n volwasse hond elke drie maande optimaal te laat anthelmintiseer. 'N Mens moet egter nie vergeet dat alle anthelmintiese middels in werklikheid giftige gifstowwe is nie. Daarom moet u met ontwurming altyd die grootste sorg en akkuraatheid in ag neem.
Klein hondjies kan al vanaf 12-14 dae van hul lewe anthelminties word. Vir hulle is daar spesiale voorbereidings vir kinders, veral in die vorm van skorsings, byvoorbeeld "Prazidid" of "Drontale plus vir hondjies". Die inenting van die dier is ook verpligtend na enige wurming, wat die resultate van die behandeling bepaal.
Soos u kan sien, is helminthiasis 'n ernstige en onveilige siekte. En om die viervoetige vriend so lank as moontlik vreugde te bring, is dit nodig om spesiale sorg en aandag aan sy gesondheid te gee.
Ronde wurms is wurms van 2 tot 20 cm lank en parasiteer in die ingewande van honde. Die vroulike helminth kan tot 200,000 larwes per dag lê. Elke larwe word bedek met 'n sterk dop waarmee die larwes maande of selfs jare in die grond kan oorleef.
Kan besmet raak met ronde wurms meestal hondjies, baie gereeld - terwyl hy in die baarmoeder is van 'n vroulike pasiënt met wurms, asook moedersmelk.
Daarbenewens vind infeksie by hondjies plaas deur kontak met die grond, skoene en klere van die eienaar, waarop daar wurm eiers is.
Ronde wurms dra by tot die ontwikkeling van siektes toksokariase en toksascariase.
Die helminths van Strongyloides stercoralis is gevaarlik vir die hond sowel as vir die mens. Dit is rondvormige wurms wat in die ingewande woon. Eiers of larwes kom voor in diereekskresie. Besmetting vind plaas nadat u voedsel met larwes of deur die vel geëet het. Hierdie wurms veroorsaak strongyloidose.
Bestaan ​​en filamentagtige aalwurms, van 6 tot 13 mm lank, wat die dunderm kies as hul habitat. Hulle voed op die bloed van die gasheer. Dit veroorsaak 'n siekte wat haakwurm genoem word. Klein hondjies wat in kontak is met die grond waarin die larwes van hierdie helminthes besmet is, is besmet.
Die groep rondewurms sluit in snorwipwurm met 'n effense verdikking aan die einde van die liggaam, met 'n lengte van 5-7,6 cm. Vir wurmvorm soortgelyk aan die sweep, word hierdie wurms ook 'n sweepagtige vorm genoem.
Die habitat is die muur van die blindederm. Wyfies van hierdie wurms lê 'n baie klein aantal eiers, wat dit moeilik maak om die parasiet op te spoor, selfs tydens ontledings. Veroorsaak siekte trihostrongiloidoz.
Die volgende seine dui op die ontwikkeling van aalwurms in die liggaam van die hond simptome:
in die ontlasting, soortgelyk aan geel slym, wat gereeld bloed bevat, word die parasiete self en hul larwes aangetref,
onbeheerbare braking waarin wurms ook voorkom,
gewigsverlies met verhoogde eetlus,
probeer om die anus af te vee met skaats op die vloer,
die voorkoms van 'n uitslag op die vel,
haarverlies en verkleuring,
die teenwoordigheid van 'n sterk hoes.
Helminths word trematodes genoem, waarvan die ontwikkelingsplek is lewer- en galbuise van honde. Die ontwikkeling van eiers van hierdie tipe wurms kom slegs in water voor, en die besmetting van 'n troeteldier kom voor met die gebruik van besmette water, rou vis of skulpvis, wat 'n tussentydse gasheer van wurms is.
Sodra dit in die liggaam is, word die trematode met twee suigkoppies aan die weefsel vasgeheg, waardeur dit genoem word trematood. Trematodes van verskillende spesies kan 'n paar mm lank of meer as 20 cm wees. Die voortplanting van wurms vind baie vinnig plaas.
slakke veroorsaak skade aan die galbuisegevolglik versamel gals- en pankreasafskeidings, wat lei tot ontsteking, geelsug, sirrose by honde. As die behandeling nie betyds begin word nie, kan die dier doodgaan.
kleuring van die slymvliese in geel,
die voorkoms van hoes, diarree, braking met skuim,
die voorkoms van allergieë vir gewone kosse wat aan die hond bekend is.
Cestodes (lintwurms) is wurms wat die dunderm gekies het. Teen die muur van die ingewande word dit vasgemaak deur suigkoppies en hakies op hul kop.
Die lengte van 'n individu wissel van 'n paar mm tot 'n paar meter. Daar is helminths en 'n lengte van 10 meter. Die liggaam van die plafon word voorgestel deur segmente wat kapsules met eiers bevat. Hierdie segmente word soms met ontlasting uit die liggaam van die hond verwyder of bly op die wol rondom die anus, soortgelyk aan ryskorrels.
Die siekte kom voor wanneer 'n hond kos gegee word. swak gekookte vleis, rou vis of diereafval.
Cests word ook aangebied verskeie variëteite:
lintwurm Dipylidium caninum: 15–40 cm lank. Veroorsaak 'n siekte genaamd dipilidiose. Peuters is vlooie besmet.
Taenia solium varkvleis lintwurm: parasiteer in die dunderm. Dit word deur tussengangers aangebied - verskillende plaasdiere. Teniose veroorsaak die siekte wanneer honde swak verwerkte vleis van varke, bokke en ander eet. Hierdie siekte is gevaarlik vir die persoon self.
lintwurm Echinococcus granulosus: vlak plaveisel slegs 2,5-5,5 mm lank. Soos varklintwurm, word plaasdiere, wat in verskillende organe parasiteer, as tussengas gekies. Die organe van diere is gevul met "echinococcal blaas", dikwels van groot grootte. 'N Hond word besmet met echinococcosis deur diervleis te eet met blase wat larwes bevat.
Cestodes in die liggaam van 'n hond gee hulself soos volg uit simptome:
onaangename re-aktiewe reuk uit die mond,
waterige ontlasting waarin onverteerde voedsel teenwoordig is,
bleekheid van die slymvliese,
prikkelbaarheid as gevolg van pyn in die ingewande,
oorvloedige braking, dikwels larwes en volwasse wurms, word daarin waargeneem,
Hoe lyk hondjies?
Klein hondjies is vatbaar vir infeksie met dieselfde helminthede as volwassenes, veral klein honde wat rondewurms ondervind - nematodes.
Byvoorbeeld, in die liggaam van 'n swanger wyfie, kan aktivering van rondewurmlarwes wat embrio's aanval, plaasvind. As gevolg hiervan word die hondjie besmet met wurms. selfs al het die wyfie anthelmintiese behandeling ondergaan.
Die verhouding van helminth-spesies met die ras
Daar word verkeerdelik geglo dat wurms slegs besmet kan word deur uitgestorte weeskindhonde wat op straat woon. Die nuus dat volbloed honde wat in die woonstel woon, word ook hierdeur geraak, is verbaas.
Statistiek beweer dit egter by 60-80 persent van die honde wat in huise aangehou word, parasiteer verskillende soorte wurms.
Dit is te danke aan die feit dat 'n hond nie nodig is om langs die straat te dwaal en vullis op te tel nie, maar dit is genoeg kontak met skoene, klere van die eienaars, waarop grond wat wurmlarwes het, gevind het.
Die eienaar van die hond kan ook die troeteldier per ongeluk besmet deur hom kos te gee swak verwerkte vleis van besmette plaasdiere.
Nematodes, trematodes en cests is slegs die belangrikste soorte wurms wat die liggaam van hondjies en volwasse honde beïnvloed. Daar is baie maniere om parasiete te besmet, en die simptome is soms so onduidelik of soortgelyk aan ander siektes dat om helminths op u eie op te spoor, is nie so maklik nie.
Ten einde u troeteldier en uself terselfdertyd te beskerm, moet eienaars van troeteldiere luister na die aanbevelings van veeartse rakende voorkoming met die gebruik van spesiale middels teen parasiete, en as een van die simptome wat op 'n siekte dui, voorkom, gaan onmiddellik na die veearts vir 'n akkurate diagnose en behandeling.
Tipes wurms by honde: algemene klassifikasie-inligting
Dus beskryf die veeartsenykunde en die mediese wetenskappe (wat hierdie inligting van bioloë verkry word) drie hoofgroepe parasiete:
Cestodes (dit word soms lintwurms of lintwurms genoem).
En trematodes. Dit is beter bekend as lewervlokkies, hoewel nie alle parasitiese trematodesoorte in die lewer leef nie.
Die mees tipiese spesies is rondewurms. Ervare veeartse is van mening dat 75% van alle besmette en onopgespoorde helminthiese besmettings in die hele hondepopulasie in ons land verantwoordelik is (in ander lande is alles dieselfde).
cestodeminder algemeen, maar gevaarliker (hieroor sal ons hieroor praat).
Trematodes is 'vegters van die onsigbare front'. Baie bioloë en veeartse is seker dat bykans alle jaghonde en honde wat op die platteland woon, siek was of aan opistrchose ly, maar die eienaars sien dit moontlik niks (veral as daar min parasiete in die liggaam is).
In die veeartsenykundige praktyk is gevalle van mede-infeksie redelik algemeen wanneer trematodes en rondewurms, of trematodes en cests in die liggaam van een hond aangrensend is.
Dit is baie minder gereeld dat rondewurms en plaaskatte in die ingewande woon. Die wurms is nie vreemd aan die kompetisie om leefruimte nie, maar omdat hulle sukkel met 'uitheemse' spesies, word hulle geleidelik vernietig. En nou sal ons elke variëteit afsonderlik oorweeg. Die verskille tussen hierdie wurms
Parasitiese rondewurms (aalwurms)
Soos hierbo geskryf, is dit een van die algemeenste soorte dierlike helminte ter wêreld. Rondewurms is veral van belang omdat hulle onlangs (volgens biologiese standaarde) na 'n parasitiese lewenstyl oorgeskakel het.
Dit is te danke aan baie kenmerke van hul struktuur:
Aanvanklik benodig die larwes van parasitiese aalwurms gratis suurstof vir ontwikkeling. Om genoeg daarvan te kry, migreer larwes (larfstadium) direk na longemfiseem.
Anders as dieselfde plaagdiere (en hulle is 'n regte "veteraan" van die parasitiese leefstyl), het aalwurms 'n volledige spysverteringstelsel (insluitend die mondholte en redelik skerp tande) en die senuweestelsel, en hulle het baie goed ontwikkelde spiere. Laasgenoemde vir hierdie wurms is veral belangrik, aangesien dit slegs in die ingewande van die ingewande bly as gevolg van die konstante beweging in die dikte van die semi-verteerde voedselmassas.
Die meeste rondewurms is tweeslagtig, wat skaars is vir die ander twee groepe helminte. As gevolg hiervan, kan baie gevalle van infeksie met harthelminte eenvoudig nie opgespoor word nie as gevolg van die afwesigheid van larwes in die bloed. Maar dit is nie omdat daar slegs manlike of vroulike wurms in die liggaam van die hond is nie.
In die reël is alle parasitiese helminte nie genoeg om net in die hond se liggaam in te kom met voedsel in die vorm van eiers of klaargemaakte larwes nie; voor dit moet jong wurms noodwendig in die liggaam van een of meer addisionele leërskare verouder.
Hierna lyk die ontwikkelingsiklus in die meeste gevalle soos volg:
Die larwes kom uit die eiers of liggame van die tussengas, waarna hulle in die ingewande se muur byt tot by die naaste bloedvat.
Nadat die laaste muur deur die muur gebreek is, migreer parasiete na die longweefsel.
In die pulmonale alveoli en bronchi bly hulle ongeveer twee of drie weke waartydens die larwes die weefsels met eetlus eet, terwyl hulle ook die bloed van die dier voed. Jong en ou honde, wie se immuunstelsel nie baie sterk is nie, ontwikkel dikwels akute brongitis en selfs longontsteking.
Wanneer hierdie periode verstryk, begin die liggame van die parasiete irriterende verbindings afskei wat 'n plaaslike inflammatoriese reaksie veroorsaak, wat 'n hoes uitlok. Saam met 'n groot sputum kom parasiete die spysverteringskanaal vir die tweede keer binne, waar hulle hierdie keer 'in 'n permanente woonplek' bly sonder om na enige plek te trek.
Dit is interessant dat presies askariase op verskillende maniere tegelyk oorgedra kan word:
Spysverteringskanaal. Die mees algemene geval wanneer parasiete die liggaam van 'n hond binnegaan, saam met voedsel wat met wurm eiers gesaai word.
Besmetting deur middel van gashere. Laasgenoemde word dikwels deur muisagtige knaagdiere, soms insekte, voëls, amfibieë, gespeel. Natuurlik is dit baie minder geneig dat honde klein diere vang en eet, maar so 'n infeksiepad kan nie skaars genoem word nie.
Besmetting met borsmelk. Hierbo het ons die proses van primêre migrasie van larwes vanaf die ingewande na die longweefsel beskryf. Проблема в том, что не все паразиты перебираются в легкие. Часть оседает в тканях молочных желез.
Внутриутробное заражение. Мигрирующие личинки легко преодолевают плацентарный барьер, после чего внедряются в тело щенят. En die geboorte van reeds geïnfekteerde babas is ver van die ergste. Parasiete kan die lewensorgane van ongebore hondjies baie goed beskadig.
Vir sommige soorte rondewurms is 'n meer bisarre soort infeksie ook kenmerkend wanneer parasietlarwes die hond se liggaam deur die vel op die pootkussens binnedring.
In sulke gevalle is alles egter meer gereeld beperk tot die ontwikkeling van dermatitis, maar dikwels kom jong parasiete na die interne organe.
Simptome van ascariasis
'N Gevaarlike kenmerk van rondewurms is hul eetgewoontes: baie spesies is nie tevrede met die eet van semi-verteerde voedselmassas nie, maar verkies om hul dieet met slymvliese en bloed te verdun. Gevolglik kan permanente skade aan die dermvlies nie spoorloos verloop nie: inflammatoriese prosesse ontwikkel, gepaardgaande met ernstige spysverteringsstoornisse.
By volwassenes en diere wat fisiek sterk is, kan die kliniese prentjie heeltemal afwesig wees, of dit kan baie vaag en nie ooglopend wees nie. Maar dit geld slegs vir gevalle waar daar relatief min parasiete voorkom. In ander situasies sal die kompensatorreserwes van die meganisme vroeër of later uitgeput wees.
Die ontwikkeling van uitputting is kenmerkend, sowel as 'n skerp en duidelik merkbare agteruitgang in die kwaliteit van die vel en pels.
As daar baie parasiete is, en dit behoort tot die 'bloed-suigende' spesie, is bloedarmoede byna onvermydelik.
Hardlywigheid is redelik kenmerkend, soms afgewissel met diarree.
In die geval van 'n kritieke ernstige helminthiese inval, wanneer die ingewande letterlik verstop is deur die liggame van parasitiese wurms, word die risiko van dermperforasie (d.w.s. breuk) redelik reëel. Die mure van die liggaam, bedorwe deur die "gaste", kan eenvoudig nie die konstante toename in interne druk weerstaan ​​nie.
Die migrasie van rondewurmlarwes vanaf die longe na die ingewande gaan gepaard met die ontwikkeling van sterk en aanhoudende hoesaanvalle.
Almal dieselfde larwes, maar van die ingewande na die longe migreer, dra op hulself en in hul inwendige organe baie patogene en voorwaardelik patogene mikroflora. Sodra hulle in die longe is, voel hierdie mikrobes geweldig en dra dit by tot die ontwikkeling van ernstige ontsteking.
By honde kan sommige soorte parasitiese aalwurms 'n lengte van 20 cm bereik (maar dit gebeur nog steeds selde). Gevalle van baie ernstige helminthiese inval is belaai met die voorkoms van wurms in die ontlasting of braaksel.
Dit is veral sleg as die wurms met braking uitgegooi word: dit dui direk op 'n baie sterk indringersyfer. Die feit is dat rondewurms in 'normale' toestande buitengewoon aktief is in die ingewande, en daarom nie buite gaan nie. En slegs in gevalle waar daar krities baie parasiete is, kan hulle nie meer in die ingewande van die ingewande beweeg nie.
Een van die algemeenste helminths in die wêreld. By honde kom twee soorte meer voor:
Dit is redelik groot parasiete, waarvan die wyfies tot meer as 'n dosyn sentimeter kan groei. Daar word geglo dat hierdie wurms as 'n tussengasheer van klein muisagtige knaagdiere gebruik word. Maar daar is bewyse dat infeksie met Toxascaris leonina ook kan voorkom nadat 'n hond kos wat besmet is met helminth eiers, eet.
Met 'n sterk indringing van die parasiet in die derm van die hond, kan daar soveel wees dat die troeteldier 'n werklike risiko het om te sterf aan 'n dermbreuk.
Die siekte wat hulle veroorsaak word dirofilariasis genoem. Die tussengasheer is 'n muskiet of muskiet. Hulle dra die parasietlarwes (dirofilaria) oor in die algemene bloedstroom. Saam met 'n bloedstroom kom klein parasiete binne in die kamers van die hart en longslagare, waar hulle bly tot aan die einde van hul lewens. Verskeie sulke helminths kan in die liggaam van honde leef.
By honde is die siekte ernstig:
Asemhaling ontwikkel, asemhaling hees en swaar.
In ernstige gevalle kom edematiese verskynsels voor, en die hond kan ook sterf aan longedeem, gepaard met groot skuimagtige afskeiding uit die kake van die troeteldier.
Wurms kan tot ses jaar in die hartholte van die hond woon, en die probleme met die dood van wurms by 'n dier eindig nie daar nie. Stukkies parasietliggame kan die lumen van selfs groot vate maklik en natuurlik verstop, wat tot skielike dood of gangreen lei.
Daarbenewens kan selfs tydens behandeling baie hartprobleme veroorsaak. Tans verkies baie veeartse 'n taamlik ingewikkelde chirurgiese operasie om dit uit die dier se liggaam te verwyder, omdat konvensionele antiparasitiese middels nie geskik is om die volwasse vorm van hierdie helminte te vernietig nie, omdat dit geen effek lewer nie (maar dieselfde ivermektien vernietig effektief dirofilaria larwes).
Dit is nodig om organiese arseenverbindings te gebruik vir die "doodmaak" van parasiete, wat ook nie op die beste manier op die liggaam van die hond werk nie. Met die geringste afwyking van die dosis, kan die dier maklik sterf of gestremd raak met progressiewe lewer- / nierversaking. En daarom word dirofilariasis eksklusief in 'n kliniek behandel, maar nie tuis nie.
Parasitiese platwurms (cests)
In die huishoudelike "byna veeartsenykundige" tydskrifte word hulle gewoonlik "lintwurms" genoem, terwyl in vreemde bronne die term "lintwurms" wyd gebruik word. Die liggaam van enige platwurm is duidelik verdeel in twee ongelyke (heeltemal ongelyke) afdelings: die kop en 'n groot aantal segmente. Hierdie wurms groei vanaf die kop.
Belangrik! Al verloor die parasiet sy hele liggaam, maar die 'kop' bly ongeskonde, dan is daar oor 'n paar weke 'n 'nuwe' parasiet in die ingewande van die hond.
'N Interessante meganisme is die behoud van platwurms in die dunarm van die dunderm. In teenstelling met rondewurms, wat 'n gladde en gespierde liggaam het, lyk die cestode-organisme soos 'n lint. Beide in voorkoms en eienskappe. dit wil sê hulle is fisies nie in staat om aktief in die ingewande te manipuleer nie. Maar hulle kan direk aan die muur van die ingewande vasgemaak word, met behulp van hierdie apparaat in die vorm van hake of suigkoppies.
Sommige spesies het spleetagtige klampe waarmee hulle die mure van die orrel "byt" en daarop vasmaak. Daar is gereeld kaste wat bevestigingsstelsels gekombineer het (byvoorbeeld in die vorm van 'klampe' en hake).
Die krag van sulke toestelle is ongelukkig groot: om die kop van die wurm te verwyder, moet u soms tot 'n operasie gebruik maak. Let daarop dat daar geen bevestigings aan die liggaam van platwurms is nie; dit hang vryelik in die dunarm van die dunderm.
As ons dit vergelyk met parasitiese aalwurms, is cestodes vervelige wesens. Hul eiers of larwes (in die liggaam van die tussengasheer) hoef net in die spysverteringskanaal van die gasheer te beland. Jong scolexes word onmiddellik aan die slymvlies van die dunderm geheg, waarna hul intensiewe groei en ontwikkeling begin.
Kenmerke van die fisiologie en biochemie van plaagdoders
Oor die algemeen is plaagdiere vreeslik primitiewe wesens. Daar is geen respiratoriese of spysverteringstelsel in hul liggaam nie (voedingstowwe word deur die hele oppervlak van die liggaam opgeneem). Die enigste doel daarvan is om die las waarin hierdie of die nodus geleë is, te beheer. Die enigste ding wat verbasend is, is die ongelooflike kragtige voortplantingstelsel.
Die meeste plaagdoders is hermafrodiete, dus het elke segment 'n manlike en vroulike voortplantingstelsel. Die ryp segment is dus 'n sak vol eiers, omring deur 'n dun spiermembraan.
So 'n 'gebrekkige' struktuur van die liggaam van parasitiese plaaskatte word op 'n elementêre manier verklaar: platwurms het 'n geruime tyd gelede oorgeskakel na 'n parasitiese lewenswyse, en daarom het alle onnodige stelsels tot die uiterste gedreig of afgebreek. En dit alles is baie sleg vir honde met plaagdosies.
Die wurm ontvang voedingstowwe uit die spysverteringskanaal van die gasheer. Maar die siek hond, in die ingewande waarvan hy voortdurend gifstowwe vrystel, kan nie beny word nie. Daar is tye wanneer 'n dier sterf aan enkefalopatie (ernstige funksionele skade aan die brein).
Aangesien hierdie wurms (vir die grootste deel) biseksueel is, hoef hulle nie hul eie soort paar weer te gee nie. Die ryp gewrigte wat met eiers gevul is, val elke dag van die liggaam van die plaaskas af. Daar groei ook daagliks nuwes uit die nekarea.
Een funksie word hiermee geassosieer in die behandeling van plaagdoserings: die parasiet self moet doodgemaak word. As u minder "lewenskragtige" medisyne gebruik, kan die parasiet verdoof word, sal alle segmente daaruit verdwyn ... En na twee of drie weke sal sy liggaam heeltemal herstel.
Simptome van platwurmbesmetting
Simptome is byna dieselfde as in die geval van askariase. Maar as hulle met lintwurms besmet is, kom die simptome van erge bedwelming baie duideliker na vore:
Die hond het gereeld hardlywigheid, wat afgewissel word met gevalle van ernstige diarree. In ontlasting is daar baie slym-insluitings, 'n uiters onaangename reuk kom van ontlasting.
Die toestand van die troeteldier is besig om voortdurend agteruit te gaan, in ernstige gevalle (weens die oorvloed gifstowwe) is neurologiese aanvalle moontlik.
Dipylidiose (lintwurm van komkommer)
Dit is met hierdie siekte dat die voorkoms van vreemde "korrels" in die vorm van rys of "komkommersaad" in die ontlasting, sowel as op vloere regdeur die huis, ens. Soos die leser al kon raai, is die "sade" die segmente van die parasitiese wurm, wat 'komkommer-lintwurm' genoem word vir die ooreenkoms van sy segmente met die sade van die komkommer. In die ingewande van honde kan die parasiet tot ongeveer 'n meter groot word (maksimum 1,3 meter). Die lewensiklus van hierdie parasiet is interessant.
As 'n intermediêre gasheer gebruik sy larwes vlooie. Die siekte word nie met die byt van hierdie bloedsuikers oorgedra nie. Alles is ietwat ingewikkelder. So. Eerstens word 'n segment losgemaak van die liggaam van die wurm. Dit is nie net 'n "koffer" vol eiers nie, maar eerder 'n selfaangedrewe installasie vir verspreiding in die eksterne omgewing. Die feit is dat daar gate aan die kante van die las is. As 'n segment in die eksterne omgewing is, begin dit beweeg. Hy het genoeg energie in die spiere om 'n paar meter te kruip.
As die gewrig kruip, word eiers uit die gate op sy sye gedruk. En dan eet vlooilarwes dit. In hul liggame kom larwes uit die eiers en dring die spiere van bloeddrukkers binne. As 'n hond so 'n vlooi eet, vind infeksie plaas. Dit is interessant dat insekte, in die liggaam waar dit parasietlarwes is, slap raak, en daarom sluk diere hulle meer gereeld in.
Die veroorsakende middel is die plaagdoder Multiceps multiceps. Die parasiet verskil ook nie in 'beskeidenheid' nie, en word soms tot 'n meter lank. Die rol van tussengasheer word meestal deur klein beeste (skape en bokke) gespeel. Scolexes is in die rugmurg of brein geleë. Honde raak besmet deur afval te eet.
Een van die gevaarlikste helminthiasse. Die plaagkelders wat hierdie siektes veroorsaak, lyk nie gevaarlik nie. Boonop is dit nie maklik om dit met die blote oog te ondersoek nie, aangesien die grootte van volwasse parasiete nie 'n paar millimeter oorskry nie. As gevolg hiervan is dit nie ongewoon dat die indringingsintensiteit baie sterk is nie, maar die eienaars is nie bewus van die siekte van hul troeteldier nie. So, wat is die gevaar van hierdie plaagdosies?
Die hele probleem is in hul larwes. Die rol van 'n tussengasheer is meestal beeste en klein beeste, perde en varke wat besmet raak deur gras wat besmet is met parasiet-eiers. Dit is net die tussen-eienaar kan 'n hond wees, sowel as 'n persoon.
Die primêre larwe, een keer in die organe en weefsel van die dier, vorm 'n kapsule rondom homself, waarin honderde en duisende nuwe skolexe groei. Hierdie kapsule kan op enige plek vorm, ook in die brein. Om hierdie rede word echinokokkose en alveokokkose as dodelike patologieë beskou. As hulle ontdek word, moet die dier van ander honde en mense (veral kinders en oumense) geïsoleer word!
Belangrik! As u 'n siek hond versorg, moet u persoonlike higiëniese maatreëls streng nakom. Daarbenewens raai alle ontlasting van so 'n troeteldierveearts aan om te versamel en te verbrand sonder om te voorkom dat die parasiet in die eksterne omgewing versprei.
Parasitiese trematodes (vlokkies)
Dit is fluks. Die algemeenste spesies leef in die galbuise en direk in die galblaas, maar daar is (selde) spesies wat die maag verkies. Daarbenewens kan selfs gewone vlokkies, wat "verkeerdelik" in die derm-lumen val, deur 'n galstrom uitgegooi word, (saam met ander kanale) in die pankreas kruip. Daar voel parasiete ook goed (wat nie gesê kan word oor die gesondheid van die dier nie).
Selfs volwasse trematodes verskil nie in spesiale groottes nie, en groei selde meer as drie sentimeter lank. Hul liggaam is bedek met 'n digte en duursame kutikula wat in staat is om konstant in gal te bly. Parasiete word met suigkoppies aan die kanaalwande vasgemaak. Daar is verskeie van hierdie vir trematodes.
In teenstelling met dieselfde plaagdoeke, is die struktuur van die vlokkies nie so primitief nie: hulle het 'n volwaardige spysverteringstelsel en uitskeidingstelsel. Laasgenoemde help die wurm om in die lumen van die galbuise te bly. Parasiete beweeg, terloops, baie mooi: as u so 'n helminth in 'n pot met water sit, sal dit in die vloeistof sweef, baie soos 'n miniatuur helling.
Simptome van trematodoses
Aangesien die lewer een van die belangrikste organe in die dier se liggaam is, lei die konstante inwoning van parasiete daarin tot niks goed nie:
Aangesien trematodes op slymvliese en bloed voed, word die wande van die galbuise voortdurend beskadig. Dit (insluitend) lei daartoe dat gal die bloedstroom begin binnedring. Cholemie ontwikkel, belaai met erge bedwelming.
Om dieselfde redes ontwikkel 'n chroniese inflammatoriese proses van die katarrale tipe in die galbuise. Dit lei tot verstopping van hul lumen, waardeur gal nie die dunderm kan binnedring nie.
'N Gebrek aan gal, wat die belangrikste geheim is, en waarsonder dit onmoontlik is om lipiede te verteer, lei altyd tot ontwrigting van die spysverteringsproses. Die hond ontwikkel diarree en ontlasting word witterig. Hoe minder gal, hoe ligter en vetter word die ontlasting (laasgenoemde is nie verbasend nie, want die ontlasting is vol onverteerde vet).
In ernstige gevalle, as die galbuise heeltemal geblokkeer is, het gal nêrens heen te gaan nie, neem die druk in die liggaam voortdurend toe ... Maar omdat dit die bloed begin binnedring. Cholemie ontwikkel, wat dikwels gepaard gaan met ernstige neurologiese aanvalle (die brein hou baie van bloed met gal).
Uiteindelik, na die palpasie van die regte hipochondrium, begin die hond uitbreek en huil, want hierdie optrede veroorsaak ernstige pyn.
Daarbenewens gaan die patologiese toestand van die lewer byna altyd gepaard met 'n sigbare vergeling van alle sigbare slymvliese en selfs die vel. Die toestand van die jas verswak aansienlik, wat baie styf en bros word. Soms begin 'n duidelike tasbare, skerp en onaangename reuk van die hond af kom.
Lewensiklus en paaie van infeksie
Baie trematodes is aan water geheg, aangesien dit twee tussengasheer benodig: 'n weekdier en 'n vis (dikwels van die cyprinidfamilie). Boonop is die tussengasheer in sommige gevalle 'n landmolvis (slak of slak).
Die infeksie vind dus uitsluitlik per spysverteringsroete plaas, nadat die diere kleinwild geëet het.
Om nie verwar te word met echinococcosis nie, is die siektes heeltemal anders. Die lewensiklus is heeltemal dieselfde as vir die opisthorch. Die enigste verskil is dat die parasietlarwes in die kieue van die tussengas geleë is.
Daarom word die honde van vissers en jagters dikwels besmet, aan wie die afval van die slagting 'geslaag' word. Die siekte gaan ook gepaard met ernstige spysverteringsstoornisse, diarree ontwikkel dikwels by siek diere, en uitputting vorder.
Die veroorsakende middel is Opisthorchis felineus. Die tradisionele naam vir die parasiet is katvlieg. Die siekte word gekenmerk deur baie aanskoulike manifestasies van lewerversaking, waaroor ons reeds hierbo geskryf het.
Die parasiet kan tot ses jaar in die lewer van die hond leef, waartydens die dier uitputting vorder en die toestand van die jas baie erger is.
Miskien is die mees algemene trematodose. Die meeste honde wat vermoed word dat hulle opisthorchiasis vermoed, word waarskynlik deur alariosis geraak. Die feit is dat klein muisagtige knaagdiere en ander soogdiere optree as 'n ekstra gasheer.
Die waarskynlikheid dat hulle deur 'n hond geëet word, is baie groter, en die risiko vir infeksie is groter. Dit is interessant dat siek diere dikwels tekens van skade aan die spysverteringskanaal toon. Die ontwikkeling van chroniese gastro-enteritis is veral kenmerkend.
Copyright 2021 \ Internet tydskrif hoe om alles te doen \ 3 bestaande soorte wurms by honde met foto's