Die korporatiewe self en die "Me" versus "Them" Mentality verloor
Geskryf deur Tom Borin
Ek gee vanjaar 'n verjaarsdag geskenk aan my. Na 25 jare van werk met 'n groot korporasie, het ek besluit om te vertrek. Hoekom? Ek het ontdek dat die lewe in die "korporatiewe" wêreld geleef het in 'n kultuur wat nie anders as 'n slagveld is nie.
In die korporatiewe wêreld was ek geprogrammeer om te glo dat ons almal soldate in die veld was, dat ons in oorlog was. Ons vyande was ons mededingers, wie se hoof bedoeling was om jou te vernietig. Om die "maatskappy" lewend te hou, is gesien as 'n stryd wat ons vereis het om militêre strate te wees.
Ons het 'n vooruitsigte van die wêreld aangeneem
dit is 'n "my" teenoor "hulle" standpunt.
Die probleem is dat wanneer ons ons lewens rondom militêre metafore organiseer en woorde soos oorlog, stryd, taktiek, stryd, kompetisie, wen, vyande, doelwit, mag, bevel, beheer, wilskrag, ens., Kan ons in 'n paranoïde val Uitsig van die wêreld.
Lewe Vir Die Kantoor En Vir Die Wins
Wanneer mans binne die konteks waar hul hooffunksie is om te veg - ekonomies of letterlik - word die onderskeid vervaag en word hulle gevorm deur die logika van die vegter psige. Die eerste doel in die korporatiewe lewe is om wins te skep; in die geval van my maatskappy, hoofsaaklik vir sy aandeelhouers.
Daar is niks verkeerd met die begeerte om winsgewend te wees nie. In die begeerte om wins te skep of te verhoog op die korporatiewe slagveld en vir elke inkrementele dollar wat verkry is, is 'n inkrementele stuk "ons" verlore gegaan. In die tonnelvisie wat gebruik is om meer geld vir die korporasie te maak, het ons onsself as mense begin identifiseer vir die sukses of mislukking van die "korporatiewe" samelewing. Ons het ons al te nou met 'n skepping verbind, wie se doelwitte en doelwitte in die betekenis van ons lewens op sy beste in die verlede verkeerd was. Ons het aan die korporasies die soort lojaliteit wat voorheen vir God en familie gereserveer is, gelewer.
Die korporatiewe selfevaluering van homself as 'n "diens" -organisasie, of om een ​​groot "gelukkige familie" te wees of gewy te word aan die "hoogste" waardes in die samelewing, moet nie meer blindelings aanvaar word as die propaganda van enige nasie nie, stam, of politieke party. Die korporatiewe bestuursmeganisme is om te wen ... en "te wen teen enige koste". In die wêreld van wen was daar net een dryfkrag ... wins! Elke aktiwiteit was teen daardie einde gevorm. Onder die gevel van verligte personeellede en beleefdheid kan jy die yster vuis van mededinging en oorlogvoering vind.
Vir diegene van ons wat lankal in hierdie omgewing gewoon het, was daar die toenemende probleem van stres en uitbranding. Wat ons gedink het was basies 'n sielkundige probleem, is regtig 'n filosofiese een. Om 'n lewe te maak, sodat ons kan oorleef, het ons die idee gegee om betekenis te hê wat slegs verkry word deur 'skep' iets wat ons voel is van blywende waarde - 'n kind, 'n uitvinding om die skoonmaak van die lug, 'n plaas of 'n boek. Wanneer die vereistes van ons werk nie ooreenstem met ons kreatiewe potensiaal nie, verbrand ons nie - ons roes uit.
Jou self verloor, jou passie, jou deernis
As gevolg van die blinde oogmerk om steeds groter winste vir ons aandeelhouers te maak, het ons, as soldate op die slagveld, twee dinge verloor - ons passie en deernis. Ons het 'n uitkyk op die wêreld geneem wat 'n "ek" teenoor "hulle" beskouing is. Ons het die korporasie nie agtergelaat toe ons die kantoor verlaat het nie. In plaas daarvan het ons dit in ons huise en ons gesinne geneem. Ons het familielede gesien in terme van hul sterkpunte en swakpunte, in terme van ons persepsies of hulle op die slagvelde wat ons geskep het, sal kan oorleef. Wat was een keer "onvoorwaardelike" liefde toe ons huwelike begin het en toe ons loopbane begin het ... gekondisioneer is op die vermoë om te kompeteer en te oorleef.
As jy dit twyfel, gaan net in die straat af na enige liga-, basketbal- of sokkerwedstryde waar ouers teenwoordig is. Kyk na die interaksie van hierdie volwassenes met hul kinders; en veral hul reaksie op die foute wat hul kinders mag maak. Of hoe gaan dit met die manier waarop ons reageer op ons kind om 'n klas in die skool te versuim. Tree ons uit deernis of ongeloof of ontkenning?
Wat in die korporatiewe veld gebeur, is direk na die gesigspunt van ons eie familie oorgedra. Wen is die naam van die spel. En as hulle nie wen nie, as hulle nie die grade behaal nie, as hulle nie aan ons idee van "sukses" voldoen nie, hou ons dieselfde ding terug van hulle wat in ons korporatiewe struktuur teruggehou word. Liefde en deernis
Dieselfde gebeur met ons huwelik. Wat begin het as 'n liefde wat so vol "passie" was, het 'n huwelik geword wat gebaseer was op albei vennote se gevoel van sukses van die ander vennoot. As die vroulike gade ervaar het dat haar man 'n "mislukking" of 'n "verloorder" was, voel die man 'n gevoel van waardeloosheid en emasculasie. Hy verloor nie net sy manlikheid nie, maar verloor sy liefde en passie.
Die insette van sy "nie-wen" in die korporatiewe kantoor is baie hoog in die huis. As die manlike eggenoot sien dat sy vrou nie op die manier waarop 'n soldaat behandel moet word wanneer hy teruggekeer het van die geveg teruggekom het nie, het hy geleer dat haar straf nie-kommunikasie, 'n verhouding, drank of fisiese mishandeling van haar moet wees. Waar een keer daar liefde en deernis was, is daar nou 'n uitbreiding van die korporatiewe kultuur - oordeel en straf gebaseer op sukses of mislukking.
Lewe los van ons Innate Humanity
Waar het hierdie idees vandaan gekom? Hoe is dit dat ons 'n siening van ons wêreld geskep het wat so ontbloot is van ons aangebore mensdom? Ek glo die antwoord is eenvoudig. In ons begeerte om meer kapitaal vir die korporasie te skep, wou ons natuurlik meer rykdom vir onsself skep. Deur meer rykdom te skep, skep ons vir ons en aandeelhouers steeds hoër verwagtinge om meer en meer te hê. Hierdie toenemende spiraal van hoër verwagtinge is die opiaat wat ons sensitiwiteit en ons verhoudings met mekaar versteur. Die sinistere kant van altyd meer wil word 'n selfverslaafende verslawing wat nooit ophou nie totdat ons uiteindelik besef dat dit nie geluk in ons lewens skep nie.
Om verlore te gaan in die wêreld van begeerte is maklik, want dit is wat ons korporatiewe kultuur geskep het. Hul "raison d'être" (rede vir die feit) is om ons te vertel en ons te verkoop wat ons nodig het om in hierdie samelewing te "oorleef". Ons adverteer en media is uitsluitlik gebaseer op die vervulling van begeertes en fantasieë wat absoluut niks te doen het met mekaar met betrekking tot mekaar op 'n liefdevolle, koesterende en bevredigende vlak nie.
Wat was die laaste kommersiële wat jy gesien het as die premisse van die teerheid en verbintenis van ander mense sonder om iets te verkoop om dit te hê? Ons word geleer dat liefde 'n funksie is om eers iets te gebruik of iets aan iemand te gee - daar is 'n voorbehoud vir daardie liefde - dit word 'n omkoopgeld genoem.
Op soek na die waarheid van ons bestaan
Die soeke in ons lewens moet wees om die waarheid van ons bestaan ​​te soek. Dit moet gegrond wees op die uitgangspunt dat ons almal hierin saam is - hierdie lewe van ons. Ons moet ons harte toelaat om ons te vertel en in te lig dat die betekenis van ons lewens nie meer oor meer is as om meer vir onsself en ander te wees nie. Ons moet medelye leer, eers vir onsself, dan vir ander. Soos ons begin om ons harte oop te maak en onsself te vergewe, kan ons dan met alle ander siele en wesens op 'n meer medelydende en liefdevolle vlak verbind.
Ons moet bewus word daarvan dat wat ons in die koerante en oor die luggolwe gegee word, giftig is vir ons gees, omdat dit ons van ons liefde en energie beroof. Daarbenewens voed dit ons valse beelde van groei, hou ons daarvan om die liefde wat in ons lê, te ontdek en ons van onsself te skei.
Ons moet nie probeer om die korporatiewe wêreld te vernietig nie; ons moet poog om sy rigting te verander. Ons moet dieselfde sê aan hulle wat ons aan die Kongres gesê het ... "stop die oorlogvoering". Skep 'n wêreld waar ons leer omgee vir mekaar, ons algemene soeke na betekenis en liefde. Verbonde mense in die idee dat familie en gemeenskap die belangrikste waardes is; en nie opvallende verbruik en selfsugtigheid nie.
Leer liefdadigheid aan mekaar, soos jy aan liefdadigheid gee, as 'n manier om "korporatiewe verantwoordelikheid" te toon. Ons eerste verantwoordelikheid moet teenoor mekaar wees om die groei van die siel en die liefde van mekaar te koester.
Diegene van ons wat 'n ander wêreld moontlikheid kan sien, moet betrokke raak om nie net daaroor te praat nie, maar om dit elke dag te leef. Die verandering van die wêreld is die mees kreatiewe en betekenisvolle ding wat ons kan doen, en dit word slegs gedoen deur ons harte aan ons medemens te dra.
Daar is nie een ding in die lewe om die waarde te hê of te besit wat meer waardevol is as die betekenis van die woorde "Ek is lief vir jou nie", het aan 'n ander mens gesê. In die daad van besig om te word, is ons geskenk aan onsself en ander onvoorwaardelike liefde. Uiteindelik sal die korporatiewe wêreld die koors vang en op die trein spring - selfs al sal hulle nie die voertuig verskaf nie.
Die Krag van Medelye: Verhale wat die hart oopmaak, die siel genees en die wêreld verander
deur Pamela Bloom (redakteur).
In stories wat so aanloklik is soos wat hulle inspirerend is, word dit uiters duidelik dat opsetlike goedertierenheid niks anders as lewensveranderend is nie - en soms selfs wêreldveranderend. Die geskrifte wat hier ingesamel word, bewys ook dat terwyl ons medelye ander help, dit ook 'n magtige krag is wat ons eie harte oopmaak. Hier is meer as veertig, eerste persoon stories deur soos John F. Kennedy, Jr, Pema Chodron, Barbara Brodsky, Thich Nhat Hanh, en meer ...
Tom Borin is gebore in Detroit, Michigan en het afgetree om 'n MacDonald's in die Miami-omgewing te bedryf vir meer as 25-jare.