Uit navorsing wat reeds gedoen is, het dit duidelik geword dat sommige van die daaglikse aktiwiteite van die diere wel 'n invloed op wetenskaplike veldbestuur en volgehoue diereproduksie sal hê. 'n Deeglike kennis van die daaglikse aktiwiteit van die dier is dus nodig.
Dit wil voorkom of reën 'n klein effek het op die algemene weipatroon. Reënvlae laat die rigting van beweiding verander. So sal skape wat teen die wind gewei het, hul weirigting verander en nou saam met die wind en reën wei. In hewige aanhoudende reën sal skape hul wei-aktiwiteit staak. Na 'n periode van 'n halfuur tot een uur sal beweiding hervat word ongeag die reën.
Uit die resultate is dit duidelik dat waterpunte nie te ver van mekaar moet wees nie. 'n Algemene riglyn is dat die verste punt in 'n kamp nie verder as 1,5km van die waterpunt moet wees nie. Lang afstande tussenvoedsel en water kan lei tot hoër energieverbruik by skare en 'n moontlike laer diereproduksie.
Die lengte van die weiperiode speel ook 'n rol by die frekwensie van watersuip. So het Roux (1967) gevind dat vee in 'n "varskamp" die meeste water inneem. Na vier-en-twintig uur neem die waterinname af. Die groter waterinname word toegeskryf aan die groter hoeveelheid materiaal wat gevreet word. Hy vind verder dat die trop die eerste drie tot vyf dae bymekaar gebly het, daarna het dit opgebreek en oor 'n groter oppervlakte gewei. Daar was ook gedurigdeur groepies vee by die waterkrippe. Van ongeveer die tiende tot twaalfde dag was die vee geneig om etlike ure by die water te luier.
In sy daaglikse natuurlike beweiding van die veld moet die dier 'n sekere afstand beweeg om in die benodigdhede vir sy fisiologiese prosesse, energie en produksie te bevredig (Roux, 1979).
Die ontstaan van voetpaaie is die gevolg van die begeerte van skaap om 'n voetpad te volg na 'n spesifieke objek. Al is die objek sigbaar, beweeg die diere eers na 'n versamelpunt waarna hulle die voetpad volg (Bates, 1951). Dieselfde voetpad terug word egter nie gevolg nie, behalwe as dit na 'n ander spesifieke objek lei. Die gedrag word net tydens vrywillige beweging waargeneem, anders word die kortste roete gevolg. Wanneer skape egter wei, word voetpaaie nie gevolg nie, behalwe in bergveld.
Die veebelading beïnvloed ook die mate van vertrapping en voetpadvorming. So het Roux (1976) gevind dat onder intensiewe beweiding (hoë veedigtheid) die vertrapping en versteuring van die grondoppervlakte die mees opsigtelike kenmerk van die kamp is. Die vertrapping was feitlik eweredig oor die kamp behalwe om die suipkrippe waar vertrapping erger was. Die losgetrapte toestand skep 'n goeie saadbed, maar die gevaar van ernstige erosieskade met 'n vinnige donderstorm is groot. Die potensiële skade vergroot soos die helling steiler word. Roux (1967) vind dan ook aktiewe water-erosie na 'n bui van 28,6mm.
Die keuse van rusplekke word grootliks bepaal deur die fisiese omgewing, die weerstoestande en waar die diere gewei het. So word ook verskillende rusplekke gekies in die dag en in die nag. Skape neig om snags hul rusplekke op hoërliggende gebiede uit te soek. Die rusplek is in baie gevalle by die punte waar beweiding gestaak het. Tydens matige weer sat die rusplekke in die oopte wees en is daar geen aanduidings van faktore wat die keuse sal beïnvloed nie. In koue winderige weer word egter meer beskutte plekke gekies (Arnold & Dudzinski, 1978). Dit is dus noodsaaklik om, veral in kaal kampe, voldoende skuilings aan die diere te verskaf.