Organisasie - Daarbenewens - 2021
Effektiewe partyorganisasie is van uiterste belang vir sukses in Amerika se politieke struktuur. Vir die doeleindes van hierdie werk verwys partye slegs na die demokratiese en Republikeinse partye. Daar bestaan ​​wel ander politieke partye in Amerika se politiek, maar hul nasionale politieke invloed is in wese nie-bestaan.
Die partye is in Amerika gedesentraliseer, maar die diepte en patroon van organisasie wissel van staat tot staat. Daar is selfs verskille van land tot land. Dit kan verklaar word deur hul sterk geloof in die regte van state oor federale mag.
'In organisasie is dit meer akkuraat om die VSA as honderd partye eerder as twee te beskou.' (Bowles)
Die Amerikaanse partystelsel is 'n los konfederasie van partye wat in 'n nominale tweepartystelsel ingetrek word. Reeds in 1954 bestempel Maurice Duverger partye as 'gedesentraliseerd en swak gebreide. "Dit bly vandag steeds waar. Die partymasjinerie het nie meer 'n hiërargiese bevelstruktuur nie. Washington sê nie vir Kalifornië wat om te doen nie; Orange County sê nie wat om te doen nie en Kalifornië sê nie vir Los Angeles wat om te doen nie. Elke segment is bedoel om in harmonie saam te werk met die gekombineerde doel om 'n goeie presidentskandidaat te produseer wat 'n goeie kans het om 'n verkiesing te wen.
Die belangrikste eenhede van partyorganisasies is: distrik, wyk, stad, land, staat en nasionale in stygende orde van grootte. Dit bestaan ​​hoofsaaklik vir verkiesingsdoeleindes. Die samehang wat in die Britse politieke partye-organisasie gevind word, word nie in Amerika aangetref nie. Elke eenheid is meer lojaal teenoor homself eerder as aan die volgende fase, behalwe as 'n verkiesing hangende is.
Partye het nie 'lede' as sodanig nie. Hulle het aktiviste wat namens hulle werk, alhoewel daar sosiale klubs bestaan ​​wat geassosieer word met partye wat slegs 'n lede-beleid het, dws as u aan die X-klub behoort en dit is gekoppel aan die Demokrate, is dit logies dat diegene wat lede daarvan ondersteun die Demokratiese Party. Anders as Brittanje het partye in Amerika nie toegang tot ledegeld nie. Die outonomie wat elkeen het, hou elke eenheid onafhanklik van die ander.
Samuel Eldervelds beskryf die verhouding wat elke eenheid met ander gehad het as "stratarchy"; dit wil sê 'n nie-gesaghebbende verhouding wat gelaag is. Elke laag werk in samewerking met die ander en die woord "outoriteit" word selde gebruik om die verhouding wat elkeen met die ander het, te beskryf. Dit is natuurlik 'n veralgemening omdat party organisasies in sommige state baie gesaghebbend beskou is toe hul verhouding met stede, gebiede en wyke ondersoek is: New York, Ohio en Pennsylvania was 'n uitstekende voorbeeld van hierdie beheer.
Party-organisasies op plaaslike vlak vertrou gereeld op slegs 'n handjievol toegewyde personeel. Die partye is oop vir almal wat by hulle wil aansluit - hoewel min doen - en die plaaslike organisasie word die beste beskryf as buigsaam en informeel. Geskille binne 'n plaaslike partystak is selde oor ideologie en diegene wat betrokke is by partyorganisasie op plaaslike vlak, is feitlik vry van enige inmenging deur die partymasjiene wat op stads- of graafskapvlak bestaan. Die oorheersing van magtige plaaslike sakelui binne plaaslike partye is nou skaars - hoewel dit nog steeds op plekke bestaan.
In die vroeëre tyd het stede soos Chicago baie goed gestruktureerde plaaslike partyorganisasies gehad en partyinvloede op plaaslike vlak kon geweldig wees, aangesien patronaatskap algemeen was. Diegene wat belangrike werk in plekke soos Chicago, Kansas City, ens. Wou hê, moes deur die plaaslike partytjiemasjien ondersteun word.
Die groei en ontwikkeling van die staatsdiens en optrede deur die Hooggeregshof het albei tot 'n afname in patronaatskap op plaaslike vlak gelei, en die mag van die plaaslike partymasjien het afgeneem. 'N Groot afname hiervan was 'n groot afname in die mense wat bereid is om hulself te help met die bevordering van 'n plaaslike gemeenskap tydens die aanloop tot 'n verkiesing, waardeur die plaaslike partye kennis van hul gebied kan ontneem. Die tradisionele skakel wat die plaaslike partye gehad het, was dié van onderhandelaar tussen plaaslike stemdistrikte en die regering. Dit is ook ondermyn deur die gebruik van moderne mediameganismes die afgelope jaar - soos die internet- en televisie-advertensies.
'Party-etikette is nog steeds nodig, maar plaaslike en staatsparty-organisasies is nou meestal 'n marginale rol in die take van veldtogte en verkiesings.' (Bowles)
Staatspartyorganisasies word nou deur die volgende gekenmerk:
'n hoofkantoor met permanente personeel is 'n verbintenis om geld in te samel en meningspeilings te lewer, waar party kandidate op alle regeringsvlakke in die staat opgetree word met die relevante gegewens en ontleding van aangeleenthede op plaaslike / staatsvlak
So 'n opstelling stel 'n party in staat om 'n goeie gees van gemeenskaplike doel te vestig, maar die nadeel hiervan is dat die sentrale komitees van die staatsparty selde hulself besig hou met die ontwikkeling van beleid. Hulle het 'n diensverskaffer geword van die nodige kennis / gegewens wat 'n party-kandidaat benodig om suksesvol te wees. Staatspartyorganisasies is in wese afsonderlik van partyorganisasies in die staatswetgewer; daar is dus min sin om te probeer om beleid te formuleer, aangesien dit elders gedoen word buiten die partyparty-organisasies (net soos die nasionale komitees van die partye apart is van die twee Kongrespartye).
Amerikaanse politieke partye vind hul primêre organisatoriese uitdrukking op plaaslike vlak eerder as op 'n staat of nasionale. Die nasionale organisasie van die partye was nog altyd swak. Reeds in 1942 het Schattschneider geskryf dat nasionale partyorganisasies "slegs die deursigtige filamente van diespook van 'n partytjie. "Toe Nixon in 1972 vir herverkiesing optree, is sy veldtog geheel en al onafhanklik van die Republikeinse nasionale komitee gevoer. Sy teenstander, McGovern, was ook prakties onafhanklik van die Demokratiese Nasionale Komitee (DNC). Ironies genoeg het die onkunde van CREEP hulself getoon toe hulle probeer het om die Watergate-gebou (wat die hoofkwartier van die DNK gehad het) in te boesem ondanks die feit dat die DNK feitlik geen rol in die verkiesingsveldtog van die Demokrate gespeel het nie !!
Die herlewing van die Republikeine in die 1980's was te danke aan die werk van die RNC-voorsitter Bill Brock. Hy het die taktiek bedink om direkte potensiële kiesers te teiken en hulle dan direk met partymateriaal te pos. Toe president was, het Reagan voortgegaan met die dienste van Brock. Dus het die RNC 'n ruk lank 'n invloed gehad en die DNC het probeer om die sukses daarvan weer te gee. Nasionale partyorganisasies is nou baie belangriker vir fondsinsameling. Die gebruik van moderne metodes en tegnologieë het beide nasionale komitees (NC's) in staat gestel om aansienlike bedrae geld in te samel, en beide NC's speel 'n groot rol in die verspreiding van fondse aan staats- en plaaslike partye om die stemming tydens 'n presidentsveldtog te maksimeer. Die beperkinge wat die wetgewing op PAC's plaas, beteken dat NC's 'n belangrike rol moet speel in die verkryging van fondse (hoewel die bedrae wat ingesamel is, baie laer is as dié wat deur PAC's ingesamel is).