Colditz - Daarbenewens - 2021
Colditz het na die Tweede Wêreldoorlog roem verwerf as die krygsgevangene waaraan niemand kon ontsnap nie. Colditz was 'n geïsoleerde kasteel wat bo-op 'n krans gebou is en met 'n uitsig op die rivier Mude in Sentraal-Duitsland. In alle opsigte was dit skynbaar onmoontlik om van te ontsnap - so het die Duitsers geglo. Dit het egter nie beteken dat mans dit nie probeer doen het nie en deur die beste vlugtelinge uit POW-kampe saam te stel, het die Duitsers effektief 'n probleem vir hulself gemaak.
Colditz is deur die Duitsers gesien as 'n 'superkamp' waarheen mans wat nie deur ander POW-kampe gehou kon word nie, gestuur is. Amptelik was Colditz 'n Sonderlager (spesiale kamp), maar dit was ook bekend as 'n Straflager (strafkamp). In die vroeë dae en maande van die oorlog is Colditz gebruik as 'n deurgangskamp vir Poolse troepe na die oorgawe van Pole. Op 6 November 1940 kom 'n handjievol Britse RAF-offisiere op, vinnig gevolg deur ses offisiere van die Britse leër. Aan die einde van die jaar het die getalle toegeneem en het Franse, Nederlandse en België-POW's ingesluit.
Mans van alle nasionaliteite word vanaf 1941 na Colditz gebring. Daar is 600 POW's gehuisves - Britse, Franse, België, Nederlanders en Pole. Elke nasionaliteit was geneig om by hulself te bly en daar was min nasionale inmenging. Die Franse en Britte het onderling taalklasse opgestel en sport is binne die kasteel gespeel. Die een ding wat hulle egter almal verenig het, was dat hulle om 'n goeie rede in Colditz was, en dit was die stryd teen die Duitse gesag, alhoewel hulle gevangenes was, wat al die POW's in die kamp verenig het. Die Duitsers het talle kundiges in vervalsing, sluitersmede, maatwerk, ens. In een kamp saamgestel - alles noodsaaklik om te ontsnap. Met so 'n versameling kundiges was dit net 'n kwessie van tyd voordat ontsnappingspogings gedoen is.
'Ons het hulle met gewere en masjiengewere aangehou. Ons het hulle dag en nag deursoek. En tog het hulle uitgekom.Kaptein Reinhold Eggers, veiligheidsbeampte van Colditz
Hermann Goering het die kasteel besoek en dit as ontsnappingsbewys verklaar. Daar is bewys dat hy verkeerd was. In die tyd toe Colditz as 'n POW-kamp gebruik is, was daar baie ontsnappingspogings. 120 van hierdie mans is teruggeneem nadat hulle uitgebreek het, maar teen die einde van die oorlog het 31 POW's suksesvol teruggekeer huis toe. Geen ander POW-kamp in die Tweede Wêreldoorlog het dieselfde sukses behaal nie.
Daar was min te doen in Colditz en daar is tyd spandeer om te ontsnap. Die bekendste poging tot ontsnapping was waarskynlik die bou van 'n sweeftuig in 'n solder bo die kasteelkapel. Toe die sweefvliegtuig gebou is, was die idee dat die sweeftuig van die dak na die oorkant van die rivier die Mulde met twee mans aan boord kon opgeneem word. Die idee kom van Bill Goldfinch en Anthony Rolt. Saam met Jack Best en Stooge Wardle het hulle begin met die ontwerp en bou van die sweeftuig. Met behulp van honderde stukke hout - veral bedlatte en vloerplanke - het die mans die sweeftuig gebou wat hulle gehoop het om die 60 meter te gly wat nodig is om twee mans na die ander kant van die Mulde te neem. Die vel van die sweeftuig is van slaapsakke in die tronk vervaardig en die porieë van die materiaal is verseël deur die kokende gif van die gevangenis te kook en dit op die materiaal te smeer. Hul gedugte idee is egter nooit op die proef gestel nie, aangesien die oorlog geëindig het voordat die sweeftuig voltooi was.
Tunnels is ook gebou, maar die dikte van die kasteelmure het die grawe van tonnels baie stadig laat werk. Teen 1944 het die Duitsers ook baie van die maniere waarop POW's gebruik het om te ontsnap uitgewerk, en hierdie veiligheidsverval is ingeprop.
Colditz Castle is op 16 April 1945 bevry.
Colditz het na die Tweede Wêreldoorlog roem verwerf as die krygsgevangene waaraan niemand kon ontsnap nie. Colditz was 'n geïsoleerde kasteel gebou op ...