Ek sit heerlik op die stoepie van ons Kieliekrankiehuisie (wilderniskamp wat slegs tien mense huisves) en uitstaar oor die pragtige rooi duine van die Kgalagadi. Na goeie reëns, is die duine oortrek met gras en veldblomme. Ek is half in ‘n beswyming van die hitte (sowat 38°C elke dag) en my ooglede wil-wil toe val. Skielik sien ek ‘n beweging uit die hoek van my oog. Langs die houtreling van die stoep, is ‘n digte struik, waarin die voëltjies heeltyd baljaar.
Hy sit sy kop op die dwarsbalk en sy hele lyf val ondertoe uit die bos uit, maar hy klou met sy kop en soos ‘n wafferse gimnas, hys hy sy lyf tot op die hout!
Gelukkig kry hy nie waarvoor hy gesoek het nie en verdwyn weer in die bos, nadat die kampbestuurder met sy slangstok hom verjaag het. Hy was op geen stadium agressief nie.
Ongelukkig is hulle baie senuweeagtig en dodelik. Die kop maak ‘n breë bak as dit gekonfronteer word en dan moet mens maak dat jy wegkom. Hulle spoeg nie. Die gif is neurotoksies en die dood word deur vinnige verlamming veroorsaak.Groot hoeveelhede teengif is nodig om die byt te behandel…dus is kanse op oorlewing op ver-afgeleë plekke, maar skraal.
Ek maak altyd seker dat ek veilig is. Ek het ‘n hele ruk op ‘n afstand vir hom gekyk en gesien hy is rustig.
Ek, aan die anderkant, sou solank my goedjies begin pak het (kamera ook) en baie vinnig huis toe gegaan het nadat die slang verwyder is. Jy is ‘n brawe vrou, Bytjie.
Dankie. Dis die eerste keer dat ek een in die natuur sien en dit was besonders vir my.Hy het so mooi geblink toe die son op hom skyn.
Ek is baie versigtig en neem geen kanse.My verhaal word meer dramaties vertel as wat dit is.Ek is ver van die slang af met ‘n lang lens.Dit lyk erger as wat dit is.Dankie vir die omgee oor my veiligheid, Paul.😀
Nee wat Bytjie hiervan hou ek niks. Daar is nie ‘n manier waarop ek langer daar sou gebly het nie. Jy is definitief baie braaf.
Hiert jou slang se kind! Hy was nogal naby. Geen wonder die voeltjies het tekere gegaan nie. Hul is mod fyn as dit by slange raaksien kom. Bly maar n gevaarlike storie. Mens speel nie met hulle nie. Dankie vir die storie en n goeie einde.
Ek het aanvanklik groot geskrik, maar toe ek sien hoe rustig hy is, het ek gou my kamera, wat altyd byderhand is, gegryp. Dis ook ‘n eerste vir my.Dis ‘n pragtige slang en die kampbestuurder het gesê dat die slang nog jonk is, vandaar die swart spikkels.