USS Arnold Isabell DD-869 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Arnold J. Isbell, gebore op 22 September 1899 in Quimby, het Iowa op 24 Julie 1917 die Naval Academy betree en op 3 Junie 1920 gegradueer ('n jaar vooruit as gevolg van die versnelling van opleiding in die middeljare tydens die Eerste Wêreldoorlog) met klas 21A van die klas van 1921. Isbell het daarna opeenvolgende diensreise in Melville (AD-2), Bath (AK-4) en die vinnige mynleggers Ingraham (DM-9) en Burns (DM-1 1) bedien voordat hy met die vlugonderrig by die Naval Air Station, Pensacola, Fla., Op 30 Junie 1923. Hy dien toe kortliks as instrukteur daar voordat hy by Observation Squadron 1, gebaseer in die mynlaag Aroostook (CM-3), dien wat daarna as 'n vliegtuig-tender dien 1924. In Maart die volgende jaar is hy oorgeplaas na die lugvaart-eenheid van die slagskip Tennessee (BB-43). Na twee jaar nagraadse werk by die Naval Academy tussen die somers van 1926 en 1928, ontvang hy verdere onderrig in Washington, DC, onder toesig van die nagraadse skool, voordat hy saam met Torpedo Squadron in 'n vliegdekskip na die see gaan. Lexington (CV-2).
Isbell dien toe in die afdeling vir lugvaartbeskerming van die Bureau of Ordnance (BuOrd) in Washington voordat hy op 16 September 1933 by Newport News, Va., Rapporteer om deel te neem aan die
pas by die vloot se eerste vliegdekskip wat as sodanig van die kiel af gebou is, Ranger (CV-4). Na 'n kort diensplig in die skip, dien hy van 6 Junie 1934 tot 9 Junie 1936 in die vragmotor
Saratog a (CV-3) 3) as skutoffisier in die personeel van agter-admiraal (later ys-admiraal) Henry V. Butler, bevelvoerder, vliegtuie, Battle Force.
Isbell het daarna gevlieg as uitvoerende beampte van Patrol Squadron (VP) 7F gebaseer in vliegtuig tender Wright (AV-1) van 9 Junie 1936 tot 1 Junie 1937 voordat hy onder bevel was van een van die vyf eskadrons van die Aviation Training Department by NAS Pensacola, VN-4D8 . Terwyl hy by Pensacola was, het hy die gesogte Schiff -trofee gewen, "'n teken van maksimum veiligheid tydens vliegtuigoperasies."
In die vroeë somer van 1939 het lt.kom. Isbell neem die bevel oor VP-1 1 (later herontwerpte VP-54). Die Duitse inval in Pole op 1 September 1939 het VP-54 gevind in Norfolk, Va .; besig met tweejaarlikse onderhoud van sy dosyn PBY-2 vlieënde bote. Agt dae later vertrek 'n afdeling van ses vliegtuie uit Norfolk en arriveer dieselfde dag in Newport, RI, hul toegewezen basis. Die hele eskader hervat op 14 November 1939 die operasie op Norfolk, en verlig VP-53 op die Middle Atlantic Patrol.
Tydens een van die vlugte wat sy eskader uitgevoer het tydens die aanvanklike seleksie en opname van weermag- en vlootbasiswerwe in Newfoundland in die herfs van 1940-plekke wat verkry is in die "destroyers-forbases" -ooreenkoms van die somer voordat-Isbell hom in die pad bevind het 'n orkaan. In 'n poging om die storm te ontduik, het Isbell sy vliegtuig op 'n vurige manier gemanoeuvreer totdat sy buitengewone teenwind hom gedwing het om 'n opkomende nagtelike aand op Prins Edward-eiland te maak. Isbell het More dagbreek opgestyg, ondanks mis en hewige winde, en sy bestemming bereik sonder ongeluk. Nadat hy sy inspeksie oor onbewoonde streke en kusgebiede voltooi het, keer hy terug na Newfoundland om 'n lugopname van Argentia te doen, 'n plek wat binnekort bekend sou word as die plek van die 'Atlantic Charter' konferensie. missie het sy medalje ontvang.
Op 15 April 1941 onder bevel van VP-54, het Isbell daarna opeenvolgende diensreise gedien in die hoedanigheid van die personeel, eers vir bevelvoerder, Patrol Wing, Support Force (16 April-2 Oktober 1941), terwyl die vliegtuie van die bevel die Noord-Atlantiese konvooie begelei het; daarna as stafhoof en assistent vir agteradmirale ED McWhorter en A. Bernhard, bevelvoerder, Patrol Wings, Atlantic Fleet (3 Oktober 1941-11 Junie 1942)-voordat hy die bevel van NAS, Sitka I Alaska, op 5 Junie 1942 aanvaar. as kaptein tydens sy tyd in die Aleoetiërs, dien Isbell dan kortliks in BuOrd voordat hy op 17 April 1943 die bevel oor die begeleier van die begeleidingskaart (CVE-11) aanvaar.
Vir die volgende jaar het Card die noodsaaklike reddingsboei oor die Atlantiese Oseaan na Noord -Afrika gestrek, en saam met haar begeleiers vernietigers verdien 'n Presidensiële eenheidseisening onder die hulpbron
Volle "Buster" Isbell, wat vas geglo het in die potensiaal van die CVE, en volgehou het dat so 'n skip saam met haar begeleiers 'die duikboot bedreiging effektief sou kon sweep-as 'n onafhanklike offensiewe groep eerder as 'n blote tag-along protec - van 'n enkele konvooi. " Isbell het die jaar wat hy Card beveel het, verstandig gebruik om sy geloof te bevestig. As taakgroep teen die duikboot tussen 27 Julie en 9 November 1943 het Isbell sy escort carrier-destroyer-eenheid ontwikkel tot 'n kragtige gevegsmag, wat taktiek verfyn het om te voldoen aan die operasionele eise wat deur 'n gretige en hardnekkige vyand gestel is en die inisiatief uit sy hande afgewerp het. Card het die vyandelike seevaartuig met onverbiddelike vasberadenheid in 'n sterk offensief opgesoek en getref met 'n verwoestende gekoördineerde aksie wat tussen 7 Augustus en 31 Oktober 1943 agt U-bote vernietig het.
Losgemaak van Card op 9 Maart 1944, het Isbell, wat 'n legioen van verdienste ontvang het vir sy belangrike werk in Card, sy intieme kennis van die bestryding van U-bote na Washington gebring, waar hy diens gedoen het in die 10de vloot-'n skiplose "vloot" ingestel om navorsing te doen en taktieke te ontwikkel vir oorlogvoering teen duikboot. Na hierdie toer deur die wal wat tot 1945 geduur het, sou Isbell bevel kry oor 'n vinnige vervoerder. Op 26 Februarie 1945 is hy in die Stille Oseaan beveel vir tydelike diens in Franklin (CV-13). Op 13 Maart 1945 het verdere bevele hom aangesê om kapt. Thomas S. Combs as kommandant van Yorktown (CV-10) te onthef. Kaptein Isbell het egter omgekom toe 'n Japannese vliegtuig twee bomaanvalle behaal het wat 'n aanranding in Franklin, die vragmotor waarin hy op 19 Maart 1945 as 'n passasier van Kyushu aangeval is, aangeraak het.
(DD-869: dp. 2,425; 1, 390'6 "; b. 40'10"; dr. 18'6 "; s. 34,6 k .; cpl. 345; a. 3 5", 12 40 mm., 8 20 mm., 2 dct., 6 dcp., 10 21 "tt.; Cl. Gearing)
Arnold J. Isbell (DD-869) is op 14 Maart 1945 neergelê op Staten Island N.Y., deur die Bethlehem Steel Co .; op 6 Augustus 1945 van stapel gestuur; geborg deur mev. Arnold J. Isbell, die weduwee van kapt. Isbel; en in opdrag op 5 Januarie 1946 het Comdr. Carlton B. Jones in bevel.
Na 'n vaart na Guantanamo Bay, Kuba, het die vernietiger by die Atlantiese Vloot aangesluit en aan die einde van die jaar aan die ooskus gery. In Januarie 1947 is sy na die Pacific Fleet oorgeplaas en tuisgemaak in San Diego, Kalifornië. In Mei vertrek Arnold J. Isbell uit Kalifornië op haar eerste cruise in die Westelike Stille Oseaan (WestPac). Sy besoek Tsingtao en Sjanghai, China; Hong Kong; Tokio en Yokosuka, Japan; Okinawa; en Apra Harbour, Guam, voordat hy in Desember na San Diego terugkeer.
Gedurende 1948 het die oorlogskip jagter-/moordenaaropleiding gedoen en was dit 'n opleidingsskip vir personeel van die Naval Reserve. In Februarie 1949 vaar sy na Bremerton, Washington, vir twee maande se onderhoud. Na hierdie werk vertrek sy in April uit San Diego, op pad na die Verre Ooste. Die verwoester was in die hawe in Sjanghai en in Tsingtao, China, toe elkeen van hierdie stede op die kommunistiese magte val. Sy het die Amerikaanse konsul en sy gesin uit Tsingtao ontruim. Sy is in Desember terug na San Diego.
Arnold J. Isbell het hom uit San Diego beoordeel toe kommunistiese magte Suid -Korea op 27 Junie 1950 binnegeval het en onmiddellik begin voorberei het vir 'n aktiewe rol in die konflik. Re het by Destroyer Division (DesDiv) 52 aangesluit en op 6 November na Koreaanse waters gevaar. Van haar pligte in die gevegsgebied was onder meer die optrede op die skerm van die Task Force (TF) 77, die besoek van Taiwan a van die 7de vloot van sterkte en die begeleiding van die troepetransport wat die 45ste leërafdeling na Hokkaido, Japan, gebring het. In Mei 1951 is die vernietiger na TF 95 oorgedra en het hy deelgeneem aan die bombardement van vyandelike troepekonsentrasies, snelweë en spoorweë by Son in, Chongjin en Wonsan voordat hy in Augustus na San Diego teruggekeer het vir herstelwerk en oefenoefeninge langs die weskus.
In Januarie 1952 het die skip weer begin vir Koreaanse optrede. Tussen 19 Februarie en 10 Augustus het sy opgetree as 'n eenheid van TF 77, die 7de vlootmag. Isbell het ook met TF 95 gewerk en het aan jagter/moordenaar operasies deelgeneem. Sy was 'n kort rukkie lid van die Taiwan Straat-patrollie en het by St. Paul (CA-73) aangesluit om Songjin te bombardeer voordat sy in Augustus na die Verenigde State teruggekeer het. Isbell begin daarna met 'n opknapping van drie maande in Bremerton, Washington, in die Puget Sound Naval Shipyard.
Die vernietiger het op 21 Julie 1953 geseil vir nog operasies buite die Koreaanse skiereiland. By haar aankoms daar het sy by TF 95 aangesluit vir patrollies langs die Koreaanse kus. 'N Hoogtepunt van die vaart was haar begeleiding van New Jersey (BB-62) na die hawe in Pusan, waar president Syngman Rhee 'n eenheidsaanhaling van die Republiek Korea aan die 7de vloot oorhandig het. Isbell was ook 'n kort tydperk as opleidingsskip vir die Nationalist Chinese Navy in Kaohsiung, Taiwan. By die terugkeer na die Koreaanse kus het sy tydens 'n groot brand as 'n reddings- en kommunikasieskip by Pusan ​​opgetree. In Januarie 1954 het die skip en haar susterlede van DesDiv 112 vrygelaat nasionalistiese Chinese krygsgevangenes na Keelung, Taiwan, begelei.
Februarie vind Arnold J. Isbell terug in die Verenigde State en word opgeknap deur die Mare Island Naval Shipyard, Mare Island, Kalifornië. Haar volgende ses en 'n half maande is gewy aan werfwerk en opknapping. In September keer Arnold J. Isbell terug na die Ooste. Sy dien weer as 'n opleidingsskip vir die nasionalistiese Chinese vlootmagte en stoom dan saam met die vinnige taakmag in Filippynse waters. Die vernietiger speel 'n sleutelrol in die ontruiming van die Tachen -eilande in Januarie 1955, aangesien nasionalistiese magte hul verdedigingslinies verkort het. Sy vaar op 25 Februarie uit die omgewing na San Diego en arriveer op 13 Maart in haar tuishawe.
Na herstelwerk en opleiding 'vaar Arnold J. Isbell op 27 September na die Verre Ooste. Die verwoester het verskeie hawens in Japan en Taiwan besoek, en het diens gedoen by die Taiwan Straat -patrollie. Tydens hierdie toer het sy ook deelgeneem aan suksesvolle soek- en reddingsoperasies vir 'n neergestorte vlootpatrollievliegtuig. Isbell het haar pligte voltooi en op 11 Maart 1956 in San Diego aangekom.
Na voltooiing van die herstelwerk op Mare Island in Julie, hervat Arnold J. Isbell sy bedrywighede met DesDiv 112 aan die kus van Kalifornië. Op 25 September vaar sy, via Pearl Harbor, vir haar agtste WestPac -ontplooiing. Die vernietiger het op 3 Oktober suidwaarts van Hawaii gegaan en die ewenaar oorgesteek na Samoa. Toe sy Pago Pago verlaat, was haar volgende stop Wellington, Nieu -Seeland, op pad na Manus op die Admiraliteits -eilande. Na 'n kort besoek aan Guam, bereik sy uiteindelik Yokosuka, Japan. Daar het die skip by TF 77 aangesluit vir operasies in die gebied tussen Hong Kong en Japan. Sy stop in die Filippyne voordat sy via Midway en Pearl Harbor terugkeer na San Diego waar sy in Maart 1957 aankom.
Die oorlogskip het 'n kort beskikbaarheidstydperk en het daarna aan 'n vlootopleiding deelgeneem. Sy het later opereer met die vloot se eerste duikboot, Nautilus (SSN-571). Isbell het Portland, Oreg, ook besoek vir die viering van die Rosefees van die stad. 'N Ononderbroke reis van 18 dae van San Diego na Brisbane, Australië, het die negende seevaart in die Verre Ooste begin. Sy het by die Admiraliteit -eilande, Guam, die Filippyne, Hongkong, Taiwan, Okinawa en Japan tot stilstand gekom voordat sy in Junie 1958 na Kalifornië teruggekeer het. haar 10de WestPac -vaart.
Arnold J. Isbell is op 18 Desember aan die gang vir WestPac. Sy het saam met die Taiwan Strait -patrollie gewerk en aan oefenoefeninge aan Guam, Taiwan, Japan en Okinawa deelgeneem voordat sy op 29 Mei 1959 na San Diego teruggekeer het vir operasies in die suidelike Kalifornië. Die vaartuig het aan talle vlootoefeninge deelgeneem en het van 27 Junie tot 15 Augustus 'n opleidingsvaart gehou.
Die skip vaar weer op 6 Februarie 1960 na die Ooste en stop by Pearl Harbor, Yokosuka, Kaohsiung, Hong Kong en Subic Bay. Om middernag op 20 April het sy bevele ontvang om na 'n sinkende handelsskip in die Suid -Chinese See te stoom. Nadat hy die toneel van die ramp bereik het, kon Arnold J. Isbell 104 mense red. Nadat sy die oorlewendes na Subicbaai gebring het, het sy vir drie weke as stasieskip na die hawe na Hong Kong gegaan. 'N Laaste stop by Yokosuka het haar vaart na San Diego voorafgegaan, waar sy in Junie aangekom het. Die vernietiger het die volgende 12 maande aan plaaslike bedrywighede deurgebring. In Junie 1961 word haar tuishawe verander na Bremerton, Wash. Later die maand het sy die Puget Sound Naval Shipyard betree vir 'n vlootrehabilitasie en modernisering.
Arnold J. Isbell kom uit die erf met haar nuwe eonfigurasie op 4 Mei 1962. Op 7 Junie het sy by haar nuwe tuiste in Long Beach, Kalifornië, aangemeld en 'n opknapping begin. In Oktober vaar die skip met Destroyer Squadron 11 na die Verre Ooste. Tydens hierdie ontplooiing het sy deelgeneem aan Operations "Red Wheel" 'Glass Door "en" Sea Serpent. "Die vernietiger het ook gedien as 'n eenheid van die 7de vlootjagter-/moordenaarsgroepe. By sy terugkeer na Long Beach in Junie 1963, het sy neem deel aan 'n ander vlootoefening, Operasie "Saddle Seep."
In Januarie 1964 het die oorlogskip Long Beach verlaat vir haar 12de toer in Oosterse waters. Tydens hierdie ontplooiing het sy met 'n draermag opereer en later by die Taiwan Strait -patrollie aangesluit. Isbell het Pearl Harbor besoek; Subic Bay, Filippyne; Hong Kong; en Sasebo, Japan, voordat hy in Mei na Long Beach teruggekeer het. Sy het in Augustus 'n gereelde opknapping by die Long Beach Naval Shipyard begin. Nadat sy haar werf in November voltooi het, het die vernietiger ses weke lank uitgebreide opleiding na San Diego gegaan.
Kort nadat sy haar opleiding voltooi het, het die skip aan Operasie "Silverlance" deelgeneem. In Maart 1965 ontvang sy 'n drone -antisubmarine -helikopterstelsel (DASH) en toets sy nuwe toerusting buite San Clemente -eiland. 'N Middelvaart -opleidingsvaart het 'n groot deel van haar somer beset. Die vernietiger vaar op 19 Oktober na die Westelike Stille Oseaan. Na stop by Pearl Harbor en Subic Bay, verlig Arnold J. Isbell Brinkley Bass (DD-887) op 30 Desember op die noordelike soek-en-redding (SAR) stasie in die Golf van Tonkin en begin haar eerste diens in die gevegsgebied van die kus van Viëtnam. Die oorlogskip het toe 'n eenheid van TF 77 geword.
Soek- en reddingsdienste het die vaartuig beset totdat sy op 31 Maart 1966 verlig is en vir vier dae rus en ontspanning na Hong Kong gevaar het. Op 12 April het sy begin om terug te keer
na die Verenigde State. Nadat die brandstof by Midway en Pearl Harbor gestop het, het Arnold J. Isbell op die 28ste Long Beach bereik en 'n verlof- en onderhoudsperiode begin. Sy het op 11 Junie teruggekeer see toe met 'n vaartskip -opleidingsvaart na Hawaii en verskeie vlootoefeninge. Die vernietiger het op 29 Julie haar ammunisie by Seal Beach, Kalifornië, afgelaai en die Mare Island Naval Yard binnegegaan. Opleiding uit San Diego in Maart 1968 en daarna plaaslike bedrywighede uitgevoer totdat dit op 15 Julie aan die gang was vir die westelike Stille Oseaan. Sy het op 12 Augustus op die stasie voor die Viëtnamese kus aangekom en pligte uitgevoer as 'n vuurwapensteunskip. Haar roetine is slegs verbreek deur kort periodes in die hawe vir herstelwerk en vryheid vir die bemanning. Die verwoester het die Kersvakansie deur Vietnam gepatrolleer en daarna Subicbaai en Yokosuka besoek.
Op 20 Januarie is Arnold J. Isbell huis toe. By haar aankoms op 31 Januarie by Long Beach het sy 'n tydperk van drie maande verlof en beskikbaarheid begin. Sy is weer op 21 April aan die gang vir 'n kort vaart na Acapulco en Manzanillo, Mexiko, maar was op 5 Mei terug in die hawe. Die vaartuig het op 9 Junie by Task Group 10.1 aangesluit vir 'n opleidingsvaart. Hawens wat tydens hierdie opdrag besoek is, sluit in San Francisco, Seattle en Pearl Harbor. Hierdie vaart het op 31 Julie geëindig en sy is terug na Long Beach. 'N Tenderbeskikbaarheid langs Isle Royal (AD-29) het gevolg, en die verwoester het van 16 tot 22 September aan die oefening "Bell Express" deelgeneem. Haar volgende aanvangsperiode duur van 17 tot 21 November terwyl sy aan Computex 31-69 deelgeneem het. Sy was ook betrokke by geweervuurondersteuning, onderduikbootoorlogvoering en elektroniese oorlogvoeringoefeninge voordat sy die jaar 1969 in die hawe by Long Beach beëindig het.
Die rower vaar op 13 Februarie 1970 na die Verre Ooste. Terwyl sy in die gevegsgebied was, het sy SAR -diens op die Yankee -stasie in die Golf van Tonkin uitgevoer, skutondersteuning gebied en as begeleiding vir vyf vliegdekskepe gedien. Sy het vier hawe -oproepe na Subic Bay gemaak, Hong Kong twee weke besoek en vier dae in Singapoer deurgebring. Op pad terug na die Verenigde State het die skip welwillendheidsbesoeke aan Sydney, Australië en Auckland, Nieu -Seeland, afgelê. 'N Eendagstop by Pago Pago is ook ingesluit in die reis na Pearl Harbor. Isbell het uiteindelik op 29 Augustus in die tuishawe aangekom en die res van 1970 in plaaslike bedrywighede uit Long Beach deurgebring.
Werf op die 31ste vir opknapping. opleidingstydperk op 16 September 'n oor tydens oefeninge tydens die Kersvakansie Arnold J. Isbell het van Februarie tot Mei 1971 'n opknapping gehou, Arnold J. Isbell het 'n uitgebreide werfperiode in die Long Beach Naval Shipyard deurgemaak. Ses weke se streng opknappingsopleiding het gevolg; en op 9 September begin sy met haar laaste WestPac -ontplooiing. Tydens hierdie ontplooiing het die vaartuig opgetree as 'n vragmotorbegeleier en 'n ondersteuningsskip in die Viëtnamese waters. Die vernietiger het ook 'n besoek aan Devonport, Tasmanië, gebring. Op 7 April 1972 gooi sy anker by San Diego.
Daarna is voorbereidings uitgevoer om die vernietiger in die reservaatopleidingsvloot te plaas. Isbell begin haar opleiding op 16 Junie deur na Hawaii te vaar. Sy keer op 17 Julie terug na Kalifornië en begin met die bedrywighede aan die weskus. 'N Reis na Mazatlan, Mexiko, het haar roetine vroeg in November verander.
Arnold J. Isbell het in haar rol as reservaatopleidingsskip gebly tot 1 Februarie 1974, toe sy uit diens gestel is en van die vlootlys verwyder is. Die vernietiger is daarna oorgeplaas na die regering van Griekeland en het die Griekse vloot as Sachtouris (nr. 214) betree. Sy het Griekeland tot in die 1980's bedien.
Arnold J. Isbell verdien ses gevegsterre vir Koreaanse diens en twee vir Viëtnamese optrede
Keel gelê 14 Maart 1945 - Gestig op 6 Augustus 1945
U sou 'n presiese kopie van die USS Arnold J Isbell DD 869 reisboek gedurende hierdie tydperk. Elke bladsy is op 'n CD vir jare se aangename rekenaarbesigtiging. Die CD kom in 'n plastiekhuls met 'n pasgemaakte etiket. Elke bladsy is verbeter en is leesbaar. Seldsame vaarboeke soos hierdie verkoop vir honderd dollar of meer as u die regte kopie koop as u een te koop kan kry.
Oproepe: Australië, Japan, Kobe, Filippyne, Formosa, Hong Hong en Midway Island.
Oorsteek die ewenaarseremonie
Meer as 112 foto's op ongeveer 51 bladsye.
Sodra u hierdie CD bekyk het, sal u weet hoe die lewe op hierdie Destroyer gedurende hierdie tydperk was.
Voor die intrede van die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog, was kaptein Isbell aktief betrokke by operasies wat lewensnoodsaaklik verband hou met die uitbreiding van Amerikaanse basisse. Hy is bekroon met die lugmedalje vir "Verdienstelike prestasie terwyl hy aan die lugvlug deelgeneem het as bevelvoerder van Patrol Squadron 54 tydens die aanvanklike keuring en opname van die Amerikaanse weermag en vlootbase in Newfoundland in September en Oktober 1940."
Isbell is in 1942 bevorder tot kaptein terwyl hy in bevel was van die Naval Air Station, Sitka, Alaska. In 1943 neem kaptein Isbell die bevel oor die USS Kaart, 'n escort carrier, vir watter plig hy die Navy Distinguished Service Medal ontvang het vir 'n noemenswaardige rekord van Duitse duikbote wat op die konvooi roetes tydens die Tweede Wêreldoorlog gesink het.
Na aanleiding van sy suksesvolle bevel van die Kaart, Kaptein Isbell was 'n jaar lank diensplig by die Tenth Fleet, Anti-submarine Warfare, Navy Department, Washington, DC. Daarna het hy by die Stille Oseaan -vloot aangemeld as kommandant van USS Yorktown. Kaptein Isbell het sy lewe verloor toe hy op 19 Maart 1945 deur bomme getref is uit 'n Japanse vliegtuig buite Okinawa, terwyl hy op USS Franklin deurgeloop het voordat hy die bevel aanvaar het.
Na aanleiding van sy suksesvolle bevel van die Kaart, Was kaptein Isbell 'n jaar lank diensplig by die Tenth Fleet, Anti-submarine Warfare, Navy Department, Washington, DC. Daarna het hy by die Stille Oseaan -vloot aangemeld as kommandant van USS Yorktown. Kaptein Isbell het sy lewe verloor toe hy op 19 Maart 1945 deur bomme getref is uit 'n Japanse vliegtuig buite Okinawa, terwyl hy op USS Franklin deurgeloop het voordat hy die bevel aanvaar het.
USS Arnold J. Isbell (DD-869), a Versnelling-klasvernietiger, was die enigste skip van die Amerikaanse vloot wat vernoem is na Arnold J. Isbell, 'n vliegdekskipkaptein tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Haar kiel is op 14 Maart 1945 op Staten Island, New York, deur die Bethlehem Steel Company neergelê. Sy is op 6 Augustus 1945 gelanseer geborg deur mev. Arnold J. Isbell, die weduwee van kaptein Isbell en op 5 Januarie 1946 in opdrag van kommandant Carlton B. Jones in bevel. Sy het by die Atlantiese Vloot aangesluit en aan die ooskus opereer. In Januarie 1947 is sy na die Pacific Fleet oorgeplaas en tuisgemaak in San Diego. Sy het die res van haar Amerikaanse vlootdae tuisgebring aan die Weskus.
Arnold J. Isbell het 16 toere deur die Verre Ooste onderneem en ses gevegsterre verdien vir die Koreaanse oorlogsdiens en twee vir die oorlog in Viëtnam.
Acuna, Stephen Acuna, SN, (1966-1969)
Barber, Stephen, PO2, (1965-1969)
[Naam teruggehou], (1967-1994)
Bowen, Ronald Lynn, FA, (1969-1971)
GARCIA, GILBERT, SN, (1967-1971)
Raai, Treverse, PO3, (1969-1972)
Hall, Leon, CPO, (1957-1987)
Gedurende 1955-56 dien Frank as XO van die USS Arnold J. Isbell (DD-869). Die destydse bevelvoerder was Elmo & ldquoBud & rdquo Zumwalt, die toekomstige hoof van vlootoperasies. Dit was duidelik uit vlootgesprekke met Frank gedurende sy hele lewe dat Admiraal Z & rsquos -mentorskap 'n belangrike faktor was in sy eie trots en toewyding aan die seediens. Hy het einde 1960 by die vloot afgetree en Frank het in verskillende ingenieurswese posisies in die kern- en lugvaartbedryf gewerk en uiteindelik by Fermi Labs in Chicago, die wêreld se grootste deeltjieversneller, gewerk. Hy tree in 1982 weer af en keer saam met sy vrou Evelyn terug na San Diego.
Om 1300 PST Dinsdag, 22 Februarie 2011, sterf CDR Francis (Frank) Thomas Kleber, USN (ret) in Chula Vista, Kalifornië.
USS Arnold J. Isbell (DD-869) is op 14 Maart 1945 neergelê op Staten Island N.Y., deur die Bethlehem Steel Co. en op 6 Augustus 1945 gelanseer, die dag toe die VSA die atoombom op Hiroshima, Japan, laat val het.
Die Isbell het amper haar hele lewe in die Stille Oseaan -vloot deurgebring. Sy mis die aksie in die Tweede Wêreldoorlog, maar dien in Korea en Viëtnam. Nadat sy in die vroeë sewentigerjare na die Griekse vloot oorgeplaas het, het sy tot in die negentigerjare diens gedoen.
Hierdie webwerf is toegewy aan alle voormalige Isbell -offisiere, bemanning en ander belangstellende vernietigers en vlootliefhebbers. Dit is belangrik om die herinnering aan hierdie ou blikkies en die goeie en slegte tye wat ons almal gehad het, aan die lewe te hou.
'Elke man wat in hierdie eeu gevra kan word wat hy gedoen het om sy lewe die moeite werd te maak, kan met groot trots en tevredenheid reageer:' Ek het in die Amerikaanse vloot gedien. '
Vlootakademie van die Verenigde State
Die Staten Island Yard, wat in 1895 gestig is as die Port Richmond Iron Works, was oorspronklik 'n masjienwinkel wat in 1989 saamgevoeg is met 'n nabygeleë skeepsboufirma, die Burlee Drydock Company. Die maatskappy is die naam van die Staten Island Shipbuilding Company.
In 1916 begin die werf met die bou van staalskepe toe die eienaars 'n gietery koop om hul onderneming uit te brei. Die maatskappy het in 1925 van sy ligging in Port Richmond na Staten Island verskuif, en in 1929 is dit gekonsolideer met vyf ander werwe, wat nou onder die naam United Drydocks Company funksioneer, daarna United Shipyards Inc. in 1938, en verkoop aan Bethlehem Steel dieselfde jaar.
4 x Babcock & amp; Wilcox -ketels
2 x General Electric stoomturbines (60000 shp / 45 MW)
2 skagte, 2 propellers
Bewapening (soos gebou - VS):
3 x 5 "/38-kaliber (127 mm) tweelinggewere
12 x Bofors 40 mm AA gewere
11 x Oerlikon 20 mm AA gewere
10 x 21 "(533 mm) torpedobuise
6 x Diepteladingprojektors van 'K-gun'
2 x diepte laai rakke
Bewapening (D 210 + 211 - Helleense vlootdiens):
2-3 x Mk-38 tweelinggeweer 5 "/38 kaliber
2 x Mk-32 drievoudige torpedobuise vir Mk-44 of Mk-46 torpedo's
2 x Mk-10 'Hedgehog' anti-duikbootmortel
vliegdek en hangar vir 1 helikopter
Die eerste skip is in Augustus 1944 neergelê, terwyl die laaste in Maart 1946 gelanseer is. In die tyd het die Verenigde State 98 vernietigers van die Gearing-klas vervaardig. Die Gearing -klas was 'n oënskynlik geringe verbetering van die vorige Allen M. Sumner -klas, wat van 1943 tot 1945 gebou is. Vir 'n groter omvang, 'n belangrike oorweging in die Stille Oseaan -oorlogsbedrywighede. Belangriker nog, op lang termyn, het die groter grootte van die Gearings hulle baie meer geskik vir opgraderings gemaak as die Allen M. Sumners, soos gesien in die radar -picket -subklas uit die oorlog, die radarpicket destroyer (DDR) uit 1950 en escorts destroyer (DDE) , en die Fleet Rehabilitation and Modernization (FRAM) omskakelings 1960-65. Soos ontwerp, was die gearings se bewapening identies aan dié van die Allen M. Sumner -klas. Drie dubbele 5-duim (127 mm)/38 kaliber Mark 38-houers vir dubbele doeleindes (DP) vorm die hoofbattery. Die 5-duim-gewere is gelei deur 'n Brand 37-vuurwapenstelsel met 'n vuurwapen van Mark 37 met 'n Mark 25-vuurbeheerradar wat gekoppel is aan 'n Mark 1A-brandbeheerrekenaar wat gestabiliseer is deur 'n Mark 6 8500 rpm-gyro. Hierdie brandbeheerstelsel het effektiewe langafstandvliegtuie (AA) of teen-oppervlak-vuur voorsien. Twaalf 40 mm -kanonne in twee vier- en twee tweelinghouers en 11 20 mm -kanonne in enkelhouers is ook toegerus. Die aanvanklike ontwerp behou die Sumners se swaar torpedo -bewapening van 10 21 "(533mm) buise in twee vyfvoudige houers, met die afvuur van die Mark 15. -torpedo. die meeste van die klas het die na-vyfvoudige 21-duim (533 mm) torpedo-buismontering vervang deur 'n bykomende 40 mm-viervoudige houer (voor voltooiing op latere skepe) vir 16 totaal 40 mm-gewere. 26 skepe (DD-742-745, 805-808, 829-835 en 873-883) is sonder torpedobuise bestel om radarpaaltoerusting moontlik te maak, wat in 1948 herontwerp is as DDR's.
Na die Tweede Wêreldoorlog is die AA en anti-duikbootoorlog (ASW) opgegradeer. Die 40 mm en 20 mm gewere is vervang deur 2-6 3-duim (76 mm)/50 kaliber gewere in tot twee tweeling en een enkele houer. Een dieptelaadrak is verwyder en twee Hedgehog ASW -mortierhouers is bygevoeg. Die K-gewere is behou. Nege addisionele (vir 'n totaal van 35) skepe is in die vroeë vyftigerjare omgeskakel na radarpietvernietigers (DDR), wat gewoonlik slegs 'n tweelinghouer van 3 duim/50 kaliber ontvang het om gewig te bespaar op radartoerusting, net soos die radarplakkate in die oorlog. Nege skepe is omskep in escort destroyers (DDE), met die klem op ASW. Carpenter was die mees deeglike DDE-omskakeling, met 4 3-duim/70-kaliber gewere in twee ingeslote houers, twee Weapon Alpha-lanseerders, vier nuwe 21-duim-torpedobuise vir die Mark 37 ASW-torpedo en een diepte-laai-rak.
FRAM I opgradeer:
In die laat 1950's en vroeë 1960's het 78 van die vernietigers van die Gearing-klas 'n uitgebreide modernisering ondergaan, bekend as FRAM I, wat ontwerp is om dit van 'n vliegtuigvernietiger na 'n anti-duikbootoorlogplatform te omskep. FRAM I het al die DDR- en DDE -toerusting verwyder, en hierdie skepe is herontwerp as DD's. FRAM I en FRAM II omskakelings is voltooi 1960-65. Uiteindelik het almal behalwe vier Gearings FRAM -omskakelings ontvang.
Die FRAM I-program was 'n uitgebreide omskakeling vir die vernietigers van die Gearing-klas. Hierdie opgradering het die heropbou van die skip se bobou, elektroniese stelsels, radar, sonar en wapens ingesluit. Die tweede tweeling 5 "geweerhouer en alle vorige AA-gewere en ASW-toerusting is verwyder. (Op verskeie skepe het die twee voorste 5-duim-houers gebly en die agterste 5-duim-houer is verwyder.) Opgradeerde stelsels sluit SQS-23 sonar, SPS in -10 oppervlak soekradar, twee drievoudige Mark 32-torpedobuise, 'n 8-sel Anti-Submarine Rocket (ASROC) bokslanseerder, en een QH-50C DASH ASW-dronehelikopter, met sy eie landingsblok en hangar. Beide die Mk 32-torpedo buise en ASROC het Mk 44 tuisgemaakte ASW -torpedo's gelanseer. ASROC kan ook 'n kerndieptelading loods. Op 11 Mei 1962 het Agerholm 'n lewendige kern -ASROC in die "Swordfish" -toets getoets.
Die Gyrodyne QH-50C DASH was 'n onbemande anti-duikboot helikopter, wat op afstand van die skip beheer is. Die hommeltuig kon twee ASW -torpedo's van Mk.44 huisves. During this era the ASROC system had an effective range of only 5 nautical miles (9.3 km 5.8 mi), but the DASH drone allowed the ship to deploy ASW attack to sonar contacts as far as 22 nautical miles (41 km 25 mi) away.