Dwelmhandel - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Daar is gevind dat hierdie suigstokkies heroïne bevat toe dit deur die Amerikaanse DEA ondersoek is
Die onwettige dwelmhandel is 'n wêreldwye swart mark wat bestaan ​​uit produksie, verspreiding, verpakking en verkoop van onwettige psigo-aktiewe stowwe. Die onwettigheid van die swart markte wat die dwelmhandel verleen, is relatief tot die geografiese ligging, en die produserende lande van die dwelmmarkte (baie lande in Suid-Amerika, die Verre Ooste en die Midde-Ooste) is nie so geneig om 'n 'nul-verdraagsaamheid' beleid te hê as die verterende lande van die dwelmhandel (meestal die Verenigde State en Europa).
Die ekonomiese realiteit van die groot winsbejag wat dwelmhandel betref, dra by tot die reikwydte daarvan ondanks die beste pogings van wetstoepassingsagentskappe wêreldwyd. In die nasleep van hierdie werklikheid is die sosiale gevolge (misdaad, geweld, gevangenisstraf, sosiale onrus) van die dwelmhandel onmiskenbaar problematies. Die oplossing vir die probleme van onwettige dwelmhandel lê nie in strenger wette of wetstoepassing nie, maar in die houding van mense oor die verkoop en verbruik van sulke artikels.
1921-foto van Chinese maritieme beamptes met 300 pond gesmokkelde morfien wat in silinders soda-sulfaat uit Japan gestuur is.
Alhoewel die huidige "Oorlog teen dwelms" 'n baie moderne verskynsel is, was dwelmwette deur die geskiedenis heen 'n algemene kenmerk van die menslike kultuur.
Miskien is die vroegste voorbeeld in die ou wêreld die verbod op die gebruik van alkohol onder Islamitiese wet (Sharia), wat gewoonlik toegeskryf word aan gedeeltes in die Koran wat na bewering uit die sewende eeu dateer. Sommige Moslemgeleerdes beweer dat hierdie verbod eintlik slegs die misbruik alkohol, maar hulle het nie voldoende getalle of magtiging om die bekende totale verbod te ignoreer nie. Alhoewel die Islamitiese wet dikwels geïnterpreteer word as om alle bedwelmende middels te verbied (nie net alkohol nie), het die antieke praktyk van hasj-rook deur die geskiedenis van Islam voortgeduur, teen wisselende mate van weerstand. 'N Groot veldtog teen Suffis-eetende Sufis is in die elfde en twaalfde eeu in Egipte gevoer, wat onder meer gelei het tot die afbrand van velde van cannabis en die openbare marteling van hasjgebruikers.
Godsdienstige onverdraagsaamheid was ook die motivering vir dwelmverbod in Christelike Europa. In 'n skuif wat geïnterpreteer is as steun vir die pogings van die Spaanse Inkwisisie teen die Arabiere, het pous Innocent VIII in 'n fiat van 1484 die gebruik van cannabis verbied. Die vervolging van ketters in die vorm van heksejagters het ook rondom hierdie tyd momentum gekry en gereeld gebruikers van medisinale en hallusinogene kruie geteiken. Die inkwisisie het voortgegaan in Meso-Amerika en Suid-Amerika, waar peyote (péyotl), ololiúqui, toloáche, teonanácatl en ander heilige plante van die Mexikaanse kultuur as werke van die duiwel verbied is.
Koffie volg amper dieselfde lot as cannabis, aangesien die gebruik daarvan vanaf Ethiopië deur die Midde-Ooste na Europa versprei het. Die gebruik daarvan is verskeie kere in die Midde-Ooste verbied as in stryd met die Islamitiese wetgewing, maar uiteindelik is dit aanvaar. Die bekendstelling van koffie in Europa uit Moslem-Turkye het ook daartoe gelei dat die verbod op die duiwel verbied moes word, maar pous Clement VIII het die gebruik daarvan goedgekeur en verklaar dat dit 'so lekker was dat dit jammer sou wees om die ongelowiges eksklusief te laat gebruik'. daarvan. '
In die laat-Qing-keiserlike China is opium wat deur die Britse Oos-Indiese Kompanjie ingevoer is, grootliks verteer deur alle sosiale klasse in Suid-China. Tussen 1821 en 1837 het die invoer van die middel vyfvoudig toegeneem. Die Chinese regering het probeer om hierdie handel te beëindig op openbare gesondheidsgronde. Die poging was aanvanklik suksesvol met die vernietiging van alle Britse opiumvoorrade in Mei 1839. Om die handel te beskerm, het die Britte egter oorlog teen China verklaar (Eerste Opiumoorlog). China is verslaan en die oorlog wat geëindig het met die Verdrag van Nanking, wat buitelandse opiumsmokkelaars teen die Chinese wet beskerm het. 'N Verwante Amerikaanse verdrag het belowe om die smokkel van opium deur Amerikaners te beëindig. Die handel het gewettig tot die volgende Opiumoorlog. Die gevolglike handel het die Chinese samelewing geweldig verswak en 'n ketting van gebeure in werking gestel wat tot die massiewe Taiping-rebellie sou lei.
'N Amerikaanse agent vir doeane- en grensbeskerming vertoon 'n groot sak met nagemaakte Viagra-farmaseutiese produkte.
Die volgende groot golf van wetgewing teen dwelmmiddels begin in die laat negentiende eeu en duur voort tot vandag toe. Die Verenigde State was die dryfkrag in die hedendaagse 'War on Drugs'.
Die eerste reg wat die gebruik van 'n spesifieke dwelmmiddel verbied, was 'n ordonnansie in San Francisco, Kalifornië, wat die rook van opium in opiumdigte in 1875 verbied het. Dit is gevolg deur ander wette in die hele land, en federale wette wat die Chinese mense verbied het om handel te dryf. in opium. Alhoewel die wette die gebruik en verspreiding van opium deur Chinese immigrante beïnvloed het, is daar geen stappe gedoen teen die produsente van produkte soos laudanum, 'n mengsel van opium en alkohol nie, wat die blanke Amerikaners gewoonlik as 'n wondermiddel betaam. Die skeidslyn was gewoonlik die manier waarop die middel ingeneem is. Chinese immigrante het dit gerook, terwyl dit opgeneem is in verskillende soorte (gewoonlik vloeibare) medisyne vir mense van Europese afkoms. Die wette was daarop gemik om opium te rook, maar andersins ingeneem.1 As gevolg van hierdie verskil is die moderne kommentators van mening dat hierdie wette rassisties van oorsprong en opset was.
Kokaïen is in die eerste deel van die twintigste eeu verbied. Koerante gebruik terme soos "Negro Cocaine Fiends" en "Cocainized Niggers" om verkope te verhoog, wat 'n landwye paniek veroorsaak oor die verkragting van wit vroue deur swart mans, wat baie kokaïne het.
Dit is gevolg deur die Harrison Act wat in 1914 aangeneem is, wat verkopers van opiate en kokaïne vereis het om 'n lisensie te kry (wat gewoonlik net aan wit mense versprei is). Alhoewel dit oorspronklik bedoel was om papierroetes van dwelmtransaksies tussen dokters, dwelmwinkels en pasiënte te vereis, het dit spoedig 'n verbode wet geword. Die bewoording van die wet was taamlik vaag; dit was oorspronklik bedoel as 'n meganisme vir opsporing van inkomste wat voorskrifte vir opiate benodig. Dit het presedent geword dat enige voorskrif vir 'n dwelmverslaafde wat deur 'n geneesheer of apteker aan 'n dwelmverslaafde gegee is, selfs in die loop van mediese behandeling vir verslawing, sameswering was om die Harrison Act te oortree. In die beslissing van die Hooggeregshof Jin Fuey Moy teen die Verenigde State, 254 U.S. 189 (1920) het die hof bevestig dat dit 'n oortreding van die Harrison-handeling was, selfs al het 'n dokter 'n dwelmmiddel voorgeskryf vir 'n verslaafde van enige aard en is dus strafregtelik vervolg. Die ondersteuners van die Harrison Act het nie 'n kombersverbod op die dwelmmiddels ondersteun nie.2 Dit is ook waar van die latere Wet op Belasting op Marihuana in 1937. Maar die mense wat toegelaat is om die lisensies uit te reik, het dit egter nie gedoen nie en het die dwelmmiddels effektief verbied.
Die Amerikaanse regstelsel het aanvanklik nie dwelmverbod aanvaar nie. Aanklaers het aangevoer dat die besit van dwelms 'n belastingskending was, aangesien daar geen wettige lisensies vir die verkoop van dwelms bestaan ​​nie; dus moet iemand wat dwelms besit dit gekoop het van 'n ongelisensieerde bron. Na 'n bietjie stryd is dit aanvaar as federale jurisdiksie kragtens die interstaatlike handelsklousule van die Amerikaanse grondwet.
Die verbod op alkohol het in 1920 in die Verenigde State begin, en Finland in 1919. Omdat alkohol die gewildste ontspanningsmiddel in hierdie lande was, was reaksies op die verbod daarvan baie verskillend van dié van ander dwelmmiddels, wat algemeen beskou word as rasse- en etniese minderhede. Openbare druk het gelei tot die herroeping van alkoholverbod in 1933, in die Verenigde State en 1932, in Finland. Inwoners in baie provinsies in Kanada het ook gedurende die eerste helfte van die twintigste eeu alkoholverbod ondervind vir soortgelyke tydperke. In Swede, met 'n referendum in 1922, is daar besluit teen 'n wet op alkoholverbod (met 51 persent van die stemme teen en 49 persent vir verbod), maar vanaf 1914 (landwyd vanaf 1917) en tot 1955, gebruik Swede 'n alkohol-rantsoeneringstelsel met persoonlike drankrantsoenboeke.
In 1937 word die Wet op Belasting op Marihuana aanvaar. In reaksie op die toenemende dwelmgebruik onder jong mense en veral die teenkultuur, is die pogings om die verbod af te dwing in baie lande vanaf die laat 1960's versterk. In 1972 het die Amerikaanse president Richard Nixon die aanvang van die sogenaamde "War on Drugs" aangekondig. Later het president Reagan die posisie van dwelm-tsaar by die President se Uitvoerende Kantoor gevoeg.
Ondersteuning op internasionale vlak vir die verbod op nie-mediese dwelmgebruik was 'n deurlopende kenmerk van die Amerikaanse beleid tydens die Republikeinse sowel as Demokratiese administrasies, in so 'n mate dat Amerikaanse steun aan buitelandse regerings soms afhanklik is van die Amerikaanse dwelmbeleid. Belangrike mylpale in hierdie veldtog sluit in die suksesvolle bekendstelling van die enkele konvensie oor verdowingsmiddels in 1961, die konvensie oor psigotropiese middels in 1971, en die Verenigde Nasies se konvensie teen onwettige verkeer in dwelmmiddels en psigotropiese middels in 1988.
In 1973 het die staat New York verpligte minimum vonnisse van 15 jaar tot lewenslange tronkstraf opgelê vir die besit van meer as vier gram (113 g) van 'n harde dwelmmiddel, wat die Rockefeller-dwelmwette genoem word na die goewerneur van New York en later vise-president Nelson Rockefeller. Soortgelyke wette is regoor die Verenigde State ingestel.
Die breër beleid van Kalifornië, wat in 1994 aangeneem is, in Kalifornië, was die eerste verpligte vonnisbeleid wat wydverspreide publisiteit verwerf het en is gevolglik in die meeste regsgebiede van die Verenigde State aanvaar. Hierdie beleid verplig lewenslange gevangenisstraf vir 'n derde kriminele skuldigbevinding aan enige misdryf.
'N Soortgelyke beleid van drie stakings is in 1997 deur die Konserwatiewe regering aan die Verenigde Koninkryk bekendgestel. Hierdie wetgewing het 'n verpligte minimum vonnis van sewe jaar opgelê vir diegene wat vir die derde keer skuldig bevind is aan 'n misdryf in die handel in dwelmhandel.
Verbod op dwelms
Die regulering van medisyne wissel in baie lande; cannabis en hasj is byvoorbeeld wettiglik vir persoonlike gebruik, hoewel dit nie verkoop word nie. In sommige lande is Dextromethorphan beskikbaar in gewone produkte wat sonder toonbank beskikbaar is, soos hoesmedisyne. Die besit en verbruik van alkohol deur volwassenes word vandag slegs in Islamitiese lande en verskillende dele van Indië verbied. Die Verenigde State, Finland en Kanada het alkohol in die vroeë deel van die twintigste eeu verbied; dit was 'n verbod genoem. Tabak is nie onwettig vir volwassenes in die meeste lande nie, met die noemenswaardige uitsondering van Bhoetan. In sommige wêrelddele word voorsiening gemaak vir die gebruik van tradisionele sakramente soos Ayahuasca, Iboga en Peyote. In Gaboen, Afrika, is iboga (Tabernanthe iboga) tot 'n nasionale skat verklaar en word dit gebruik in rituele van die Bwiti-godsdiens. Die aktiewe bestanddeel, ibogaine, word voorgestel as 'n behandeling van opioïedonttrekking en verskillende substansgebruikstoornisse.
In lande waar alkohol en tabak wettig is, word daar gereeld maatreëls getref om die gebruik van hierdie middels te ontmoedig. Byvoorbeeld, pakkette alkohol en tabak kommunikeer soms waarskuwings wat op die verbruiker gerig is, wat die potensiële risiko's verbonde aan die gebruik van die stof kommunikeer. Hierdie middels is ook gereeld spesiaal sonde belasting wat verband hou met die aankoop daarvan, ten einde die verliese wat verband hou met die openbare finansiering vir die gesondheidsprobleme wat die gebruik by langtermyngebruikers veroorsaak, in te vorder. Beperkings op advertensies bestaan ​​ook in baie lande, en 'n staat het dikwels 'n monopolie op die vervaardiging, verspreiding, bemarking en / of die verkoop van hierdie middels.
Argumente vir wettiging van dwelms
Baie mense glo dat persone wat privaat doen, nie deur die regering gereguleer moet word nie. Daar word aangevoer dat persone moet kan doen wat hulle wil met hul liggame, insluitend die ontspanningsgebruik van dwelms, solank dit nie ander benadeel nie. Sulke argumente noem die skadebeginsel van die filosoof John Stuart Mill, wat dring daarop aan dat die staat geen reg het om in te gryp om te keer dat individue iets doen wat hulle benadeel het nie, indien geen skade aan die res van die samelewing aangerig word nie: sy eie liggaam en gees, die individu is soewerein "en" Die enigste doel waarvoor mag regmatig op enige lid van 'n beskaafde gemeenskap uitgeoefen kan word, is teen sy wil, om skade aan ander te voorkom. Sy eie goed, hetsy fisies of moreel , is nie voldoende lasbrief nie. " Die argument is dat dwelmgebruik 'n misdaadlose misdaad is, en as sodanig het die regering geen reg om dit te verbied of dwelmverbruikers te straf nie, net soos wat die regering nie ooreet word nie, wat aansienlik meer sterftes per jaar veroorsaak. Dit kan vergelyk word met die soeke na vryheid van denke.
Die oorlog teen dwelmmiddels is baie duur vir sulke samelewings wat dwelmmiddels verbied in terme van belastingbetalersgeld, lewens, produktiwiteit, die onvermoë van wetstoepassing om na te streef mala in se misdade en sosiale ongelykheid. Sommige voorstanders van wettiging sê dat die finansiële en maatskaplike koste van dwelmwetgewing die skade wat die medisyne self veroorsaak, oorskry.3
Wettiging sou die winste van dwelmhandel verminder. Die onwettige dwelmbesigheid is baie winsgewend, aangesien die prys van 'n produk styg as dit onwettig gemaak word en 'n swart mark ontstaan.
Baie kulture gebruik en gebruik nog steeds dieselfde medisyne wat verbode is vir medisyne sowel as gemak met sukses.4 Daar kan aangevoer word dat indien die voordele van 'n middel duidelik blyk, die verbod op die middel ongegrond is. Daar is aangetoon dat daar wettige mediese gebruike van verskillende onwettige middels kan wees, soos die gebruik van MDMA vir kognitiewe verbetering by mense met Parkinson-siekte,5 of die toediening daarvan vir mense wat aan post-traumatiese stresversteuring ly, soos mense wat verkrag is.6
Daar word ook aangevoer dat die wettiging van dwelms voordelig vir die openbare gesondheid sou wees. Deur dwelms in staatsklinieke of winkels te verkoop, sal die regering gehaltebeheer oor dwelmverkope kan handhaaf. Soos met alkohol, sou regeringsinstansies suiwerheid en veiligheid waarborg. Produsente en mensehandelaars verkoop tans giftig verdunde middels omdat dit goedkoper en makliker is om in te voer. Wettiging kan die verdunde vorm en omvang beheer, en die risiko van dwelmvergiftiging of oordosis verminder.
Omdat geskille nie op wettige maniere opgelos kan word nie, is deelnemers op elke vlak van die onwettige dwelmbedryf geneig om met geweld met mekaar mee te ding. Sommige statistieke het getoon dat 'n groot persentasie moorde wat aangeteken is, die gevolg is van die dwelmhandel. Dit speel 'n rol in die geweerpolitieke debat weens die aantal dwelmverwante moorde wat met 'n vuurwapen gepleeg word.
Baie mense het aangevoer dat die willekeur van medisyneverbodwette, veral die teorie van die vermindering van skade, die probleme rondom hierdie stowwe vererger.
Argumente teen die wettiging van dwelms
Een algemene rede wat gegee word vir die verbod op die gebruik van sekere medisyne, is om 'n toename in gesondheidsrisiko's vir diegene wat verbode middels mag gebruik, te voorkom. Moontlike onmiddellike nadelige gevolge vir die gesondheid sluit in 'n veranderde bewustheid, verminderde motoriese beheer, vergiftiging en dood deur oordosis. Verbode middels kan ook breër maatstawwe vir gesondheid en welstand op langtermyn beïnvloed, soos opvoedkundige prestasie, lewenstandaard en voorkoms van depressie. Profiele vir gesondheidsrisiko's kan aansienlik verskil tussen verskillende verbode middels.
Die Amerikaanse regering het aangevoer dat onwettige dwelms "baie dodeliker is as alkohol" omdat "alhoewel alkohol deur sewe keer soveel mense gebruik word as dwelms, is die aantal sterftes wat deur hierdie stowwe veroorsaak word, nie ver van mekaar af nie."7 In baie gevalle is daar egter sprake of daar skynbare korrelasies tussen die gebruik van 'n verbode middel en 'n verhoogde gesondheidsrisiko ontstaan ​​as gevolg van die dwelmgebruik self, of die resultaat van ander faktore soos die verbod op dwelms (of verwante sosiale / sosiologiese / wettige kwessies) wat verband hou met sodanige verbod), ekonomiese situasies of sosiale situasies.
Moraal en godsdienstig
Sommige voorstanders van dwelmverbod, soos lede van die Temperance-beweging, steun dwelmverbod op die basis dat baie van die waargenome probleme of gebreke in die samelewing veroorsaak word deur die gebruik van dwelms of dwelmverslawing. Ten einde konsekwentheid met hierdie standpunt te handhaaf, pleit hierdie voorstanders dikwels om alkohol te verbied. Sommige hou die standpunt in dat dit bewustelik om 'n mens se denke of bewussynstoestand te verander, moreel onregverdigbaar is, en of teen God se wil as die skepper van die menslike gees.8
Byvoorbeeld, die Koran adviseer die gebruik van 'al-khamri' (bedwelmende middels, afgelei van 'khamara'), om te bedek, dit wil sê stowwe wat ''n mens se gedagtes' of 'oordeel van 'n mens' bedek ', en sê:' in hulle is daar 'n groot sonde en 'n paar voordele vir die mense. Maar hulle sondigheid is baie swaarder as hulle voordeel "(2: 219), en dat dit 'die gruwels van die duiwel is; jy moet hulle vermy, sodat jy kan slaag'.
Die Bybel bevat nie spesifieke verwysings na dwelms nie, hoewel dit gereeld melding maak van wyn. Jesaja 5: 11-12 was 'n belangrike aanhaling van die Temperance-beweging:
Wee diegene wat vroegoggend opstaan ​​om hul drankies te hardloop, wat laat in die nag bly totdat hulle besmet is met wyn. Hulle het siters en lyers by hul bankette, tamboeryne en fluitjies en wyn, maar hulle let nie op die dade van die Here nie, en respekteer nie die werk van sy hande nie.
In Boeddhisme word dit as verkeerd beskou om dwelms te gebruik wat lei tot sorgeloosheid of agtelosigheid (die vyfde voorskrif van die vyf voorskrifte).
In die sekulêre filosofie, aangesien dwelmgebruik grotendeels op individuele of groepsvryheid gefokus is, word dwelmgebruik soms gekritiseer as 'n selfgesentreerde, nie-altruïstiese of selfsugtige aktiwiteit, en is dit onderhewig aan soortgelyke morele kritiek op egoïsme en hedonisme. Hierdie onderwerp bring ook die vraag na vore hoe die moraliteit wettig moet wees.
Sommige mense, veral diegene wat andersins dwelm-wettiging kan ondersteun, is daarteen gekant weens die kommersiële uitbuiting van die verslawende potensiaal van dwelms op die samelewing. Die basiese konsep is dat tabak en alkohol baie gewild is, selfs al is dit relatief gevaarliker as baie onwettige dwelms en is dit minder aangenaam. Volgens kritici word dit toegeskryf aan die winsmotief en die groot bemarkingsveldtogte van tabak- en alkoholondernemings. As dieselfde ondernemings dwelms kon verkoop wat meer verslawend en aangenaam was, sou kritici sê, selfs meer mense sal verslaaf raak weens bemarking en bymiddels.
Hierdie genre van kritici is pessimisties dat daar nooit 'n stelsel geskep kon word waardeur dwelms gewettig kon word nie, maar nie kommersieel uitgebuit kan word nie. Hulle vra gereeld vir die herverbod van alkohol en tabak, of eerder regulatoriese benaderings om dwelmgebruik te beperk, soos: belasting, advertensieverbod, lisensiëring vir kleinhandel- en lokaal, beheer oor die ontwerp van die lokaal, drinkgangers, ensovoorts. 'N Faktor waaraan kritici verwys, is die geweldige lobbykrag van alkohol- en tabakondernemings, asook die groot handelsgebiede wat alreeds verband hou met onwettige dwelmmiddels, soos t-hemde oor dwelmmiddels, of liedjies oor dwelmmiddels. Hierdie kritici verwerp ook die idee dat die wettiging van dwelms dit goedkoper sal maak, en wys daarop dat die meeste handelsmerke alkohol duurder is as die meeste onwettige dwelms vir 'n gelykwaardige vlak van inebriasie (dit kan waar wees in die VSA, die Verenigde Koninkryk, Skandinawiese, Moslem en sommige ander lande, maar dit is nie waar in die meeste ander lande nie; voorskrifmedisyne, as opioïede, is baie goedkoper as dit wettig gekoop word, as soortgelyke onwettige middels).
Baie van hierdie kritici meen dat diegene wat betrokke is by die vervaardiging van sekere huidig ​​wettige medisyne, soos tabak en opioïede op voorskrif, al baat by die verslawing van hul gebruikers. Hierdie kritiek is nie net op die kommersiële uitbuiting van fisiologiese verslawing gerig nie, maar ook op sielkundige verslawing, wat benewens dwelmgebruik kan voorkom in verhouding tot baie soorte gedrag, byvoorbeeld dobbel, ooreet en ekonomiese verbruik. Die vermoë van maatskappye om tabakgoedere te adverteer is egter in lande soos Brittanje, waar advertensies vir tabak verbode is, baie beperk. 'N Soortgelyke maatreël kan maklik toegepas word (en waarskynlik ook) indien onwettige dwelmmiddels gewettig word.
In jurisdiksies waar wetgewing die verkoop van sekere gewilde dwelmmiddels beperk of verbied, is dit gereeld dat 'n (onwettige) dwelmhandel ontwikkel. Die Amerikaanse Kongres het byvoorbeeld 'n aantal beheerde stowwe geïdentifiseer, met ooreenstemmende dwelmhandel.
Die meeste lande beskou dwelmhandel as 'n baie ernstige probleem. In 1989 het die Verenigde State in Panama ingegryp met die doel om die dwelmhandel uit die land te ontwrig. Die Indiese regering het verskeie geheime bedrywighede in die Midde-Ooste en die Indiese subkontinent om tred te hou met verskillende dwelmhandelaars. Sommige ramings het die waarde van die wêreldwye handel in onwettige dwelms in die jaar 2000 op ongeveer US $ 400 miljard geplaas; dat, tesame met die wêreldwye handelswaarde van wettige medisyne terselfdertyd, neerkom op 'n bedrag hoër as die hoeveelheid geld wat in dieselfde tyd aan voedsel bestee is. In die Verenigde Nasies se wêreldwye medisyneverslag van 2005 is die waarde van die wêreldwye mark vir onwettige medisyne vir die jaar 2003 op die produksievlak US $ 13 miljard geraam, op die groothandelsvlak US $ 94 miljard en op die kleinhandelpryse op $ 322 miljard. en met inagneming van beslagleggings en ander verliese.
Groot verbruikerslande sluit die Verenigde State en Europese lande in, hoewel die verbruik wêreldwyd is. Groot produsentelande is Afghanistan (opium), Bolivia (hoofsaaklik kokaïen) en Colombia (veral kokaïen wat die afgelope paar jaar agteruitgegaan het).
Handel met onwettige dwelms
Panamese motorskip Gatun tydens 'n beduidende kokaïne-borsbeeld (20 ton) deur die kuswagte, langs die kus van Panama.
Die mark vir onwettige dwelmmiddels is groot. Na raming is die wêreldwye dwelmhandel $ 321 miljard werd.9 As 'n swart mark, word groot winste geskep uit die skaarsheid en risiko's wat daaraan verbonde is. Sommige van die onwettige middels wat vir 'n groot wins verkoop word, sluit heroïne, anaboliese steroïede, dagga, LSD, Psilocybin-sampioene, opium en Methamphetamine in.
Onwettige medisyne kan op verskillende maniere ontwikkel word. Sommige, soos opium en dagga, kan natuurlik gekweek word, terwyl ander, soos LSD, sinteties in laboratoriums geproduseer word. Die skaal waarop hierdie medisyne geproduseer word, kan so klein wees soos 'n tuin in die tuin of so groot soos 'n plaas of pakhuis met 'n groot akker wat vir die vervaardiging van dwelmmiddels gewy word.
Die mense wat betrokke is by die vervaardiging van onwettige dwelmmiddels kom dikwels uit 'n paar hoofgroepe. Eerstens is lede van sindikate met georganiseerde misdaad. Georganiseerde misdaad het 'n voordeel bo ander in hul organisatoriese steun en die vermoë om skaalvoordele te skep deur massiewe mannekrag. Sindikate met georganiseerde misdaad het ook gereeld ervaring met geweld, wat dikwels 'n ongelukkige neweproduk van die dwelmhandel is. Tweedens is boere geen alternatief nie. Gewasse van onwettige medisyne is dikwels winsgewender as wettige gewasse en bied as gevolg daarvan groot aansporings vir boere. Dit was die geval in Afghanistan met opium.10 'N Ander groep wat gereeld by die vervaardiging van dwelmmiddels betrokke is, is regerings self. Alhoewel die regerings moontlik nie die dwelmmiddels vervaardig nie, is amptenare dikwels bemoeilik met die verspreiding en vervoer van hierdie dwelmmiddels, wat 'n blinde oog laat draai weens omkopery of intimidasie van diegene wat die medisyne vervaardig.
'N Bakkie Cannabis
In die World Drug-verslag 2006 het UNODC gefokus Die nuwe cannabis, verspreiding van sterker dagga met meer THC, en die gevolge daarvan vir die gesondheid.11
Die meeste van die cannabis wat kommersieel in die Verenigde State verkoop word, word verbou in verborge groeiende bedrywighede, en die meerderheid word in die Midde-Weste of in die Kalifornië-omgewing gekweek, wat natuurlik van die wêreld se beste grond vir die verbouing van gewasse het. Dit word vervaardig in grootskaalse pakhuise of in ander groot ondernemings, soos bergreekse en word gekweek vir beperkte verspreiding op klein skaal, soos onder huise of agterplaasprojekte. Ingevoerde cannabis kom meestal in Kanada of Mexiko. Cannabis wat uit Mexiko ingevoer word, is gewoonlik van lae gehalte. Die verpakkingsmetodes wat gebruik word, is dikwels ru, wat saamgepers of onkruide veroorsaak. Die cannabis wat uit Brits-Columbië, in Kanada, ingevoer word, is soms van hoër gehalte as cannabis wat in die Verenigde State gekweek word (hoewel cannabis uit Noord-Kalifornië 'n soortgelyke reputasie het). Weereens gebreke in verpakking en versending, word cannabis wat gereeld ver afgelê het besmet met 'n sterk reuk van (gras) gras, hooi of lusern.
Internasionale onwettige handel in opium is relatief skaars. Groot smokkelorganisasies verkies om opium verder na heroïne te verfyn voordat dit na die verbruikerslande gestuur word, aangesien 'n gegewe hoeveelheid heroïne veel meer werd is as 'n ekwivalente hoeveelheid opium. As sodanig is heroïne meer winsgewend en baie sterker, omdat heroïne direk metaboliseer in die belangrikste natuurlik-voorkomende psigo-aktiewe stof in opium-morfien.
Heroïen / Morfien
Heroïne word na die Verenigde State en Europa gesmokkel. Suiwerheidsvlakke verskil grootliks volgens streek, met die grootste deel van die noordoostelike stede met die mees suiwer heroïne in die Verenigde State (volgens 'n onlangs vrygestelde verslag deur die DEA, Elizabeth en Newark, New Jersey, het die suiwerste straatgraad A-heroïne in die land). Heroïne is 'n baie maklik gesmokkelde middel, omdat 'n klein flessie honderde dosisse kan bevat. Heroïne word ook wyd (en meestal onwettig) gebruik as 'n kragtige en verslawende middel wat intense euforie lewer, wat dikwels verdwyn met toenemende verdraagsaamheid. Boetes vir die smokkel van heroïne en / of morfien is dikwels streng in die meeste lande. Sommige lande sal geredelik 'n vonnis van vonnis oplê vir die onwettige smokkel van heroïne of morfien, wat albei internasionaal skedule I-medisyne is kragtens die enkelkonvensie vir verdowingsmiddels. In verskillende lande in Asië, waaronder Singapoer en Maleisië, word heroïne en morfien deur hulself geklassifiseer en boetes vir die gebruik, besit en / of mensehandel is erger as alle ander dwelms, insluitend ander opioïede en kokaïen.
Die prys per gram heroïne is tipies 8 tot 10 keer die prys van kokaïen op Amerikaanse strate.12 Oor die algemeen in Europa (behalwe die transito-lande Portugal en Nederland), is 'n beweerde gram straat Heroïne, wat gewoonlik tussen 0,7 en 0,8 gram is, lig tot donkerbruin poeier wat bestaan ​​uit 5-10 persent, minder gereeld tot 20 persent, heroïne basis, is tussen 30 en 70 euro, wat sorg vir 'n effektiewe prys van suiwer heroïne per gram van tussen 300 en 2000 euro.
Die suiwerheid van straatkokaïen in Europa is gewoonlik in dieselfde reeks as vir heroïne, en die prys is tussen 50 en 100 euro per tussen 0,7 en 1,0 gram. Dit is 'n prys van kokaïne tussen 500 en 2000 euro.
In sommige gebiede van die Verenigde State is die handel met metamfetamien (meth) groot. Vanweë die gemak in die produksie en die verslawingstempo daarvan, is methamphetamine 'n gunsteling onder baie dwelmverspreiders.
Volgens die Community Epidemiology Work Group het die getal klandestiene laboratoriumvoorvalle metamfetamien wat by die National Clandestine Laboratory Database gerapporteer is, afgeneem van 1999 tot 2004. Gedurende dieselfde periode het laboratoriumvoorvalle met metamfetamien toegeneem in die westelike state (Illinois, Michigan en Ohio), en in Pennsylvania. In 2004 is meer laboratoriumvoorvalle in Illinois (926) aangemeld as in Kalifornië (673). In 2003 het metamfetamien-laboratoriumvoorvalle nuwe hoogtepunte bereik in Georgia (250), Minnesota (309) en Texas (677). Daar was slegs sewe metamfetamien-laboratoriumvoorvalle wat in 2004 in Hawaii aangemeld is, hoewel byna 59 persent van die toelatings vir die behandeling van dwelmmisbruik (alkohol uitgesluit) die eerste ses maande van 2004 was vir primêre misbruik van metamfetamien.
Onwettige handel in wettige dwelmmiddels
Wettige middels soos tabak kan gesmokkel word en onwettig handel as die prysverskil tussen die oorsprong en die bestemming groot genoeg is om dit winsgewend te maak. Met die belasting op tabak wat veel hoër is in die Verenigde Koninkryk as op die vasteland van Europa, is dit 'n groot probleem in die Verenigde Koninkryk.13
Sommige voorskrifmedisyne is ook op onwettige maniere beskikbaar, wat die behoefte om die medisyne te vervaardig en te verwerk, uitskakel. (Opioïede op voorskrifte is byvoorbeeld baie sterker as heroïne wat op straat voorkom. Voorbeeld: Die groep van die fentanyl-analoë.) Dit word verkoop deur middel van gesteelde of gedeeltelik verdeelde voorskrifte wat deur mediese praktyke verkoop word, en soms via internetverkope. Dit is egter baie makliker om die verkeer in voorskrifmedisyne te beheer as in onwettige dwelms, omdat die bron gewoonlik 'n oorspronklik wettige onderneming is en dus maklik gevind en geneutraliseer kan word.
Die onwettige handel in tabak word veral gemotiveer deur toenemende belasting. As tabakprodukte, soos sigarette met 'n naammerk, onwettig verhandel word, is die koste so min as 'n derde van die kleinhandelprys weens die gebrek aan belasting wat toegepas word, aangesien die produk van vervaardiger tot koper tot kleinhandelaar verkoop word. Daar is berig dat die smokkel van een vrag vol vragte sigarette in die Verenigde State tot 'n wins van 2 miljoen Amerikaanse dollars lei.14
Die oorsaak van tabak wat onwettig verhandel word, is die opbrengs van ander misdade, soos winkel- en vervoerrooftogte.
Soms word die onwettige handel in tabak gemotiveer deur verskille in belasting in twee jurisdiksies, insluitend smokkel oor internasionale grense. Smokkel van tabak van die Verenigde State na Kanada was problematies en soms polities waar transnasionale inheemse gemeenskappe by die onwettige handel betrokke is.
Die koninkryk Bhoetan het die verkoop van tabak in Desember 2004 onwettig gemaak, en sedert hierdie tyd het 'n bloeiende swart mark vir tabakprodukte ontstaan.15
Internet en beheerde stowwe
Die internet bied 'n metode om dwelms te bekom wat wettig mag wees in een jurisdiksie, maar onwettig in 'n ander. Aangesien internetverkeer moeiliker is as fisieke verkeer, is dit 'n skuiwergat wat ontgin word deur mense wat hierdie middels wil koop en verkoop.
Strategie vir dwelmbeheer
Die huidige pogings om medisyne te beheer gebruik verskillende tegnieke om hul doelwitte te bereik om dwelmgebruik vir ontspanning uit te skakel:
Die ontwrigting van die mark vir dwelmmiddels
Voorkomingspogings wat staatmaak op gemeenskapsaktivisme, openbare inligtingsveldtogte om die publiek op te voed oor die moontlike gevare van dwelmgebruik