Die gemeenskap van die Gees – Efesiërs 2:1-3:13 » Somerstrand Gemeente
Lied 154:1 Kom nou tesaam, laat ons vergader – sit
Psalm 146:1,4,6 Prys die Here, loof en prys Hom – staan
Lied 411 Kom, almal, laat julle stem verrys! – staan
Ons lees dié teks wat ook deel was van ons leeswerk dié week in die kleingroepe.
Ons moet die kontras in dié gedeelte sien tussen die gees van die wêreld en die Gees van God.
Dié een lei ons om ongehoorsaam aan God te wees. Dit ander lei ons om aan sy Woord gehoorsaam te wees.
Die een lei ons om net te doen waartoe ons luste ons lei en wat in ons gedagtes opkom. Die ander lei ons om ons lewe te wy aan die goeie dade waarvoor Hy ons bestem het.
Die toekoms van dié wat die pad van die vors van die wêreld volg, is die ewige dood. Die toekoms van dié wat die pad van die Gees van God volg, is die ewige lewe.
Die een pad gee ons 'n plek in die hel, die straf wat God gee aan dié wat aan Hom ongehoorsaam is. Die ander pad gee ons 'n plek in die hemel, die genade wat God gee aan dié wat aan Hom gehoorsaam is.
En ons maak dié keuse nie net eenmaal nie. Ons maak dié keuse elke dag. Om óf ons luste en ons gedagtes te volg, soos die gees van die wêreld ons lei. Of om die Woord van die Here te gehoorsaam, soos die Gees van die Here ons lei.
As ek met alles in my bid vir herlewing in ons gemeente en in dié land en wêreld, weet ek dat dit nooit sal kom sonder 'n ware skuldbelydenis, 'n afstand doen van ons luste en eie sondige gedagtes, en 'n gehoorsaamheid aan wat God in sy Woord vir ons beveel nie.
Kom ons verootmoedig ons in stilte voor die Here en vra vir genade om sy pad te stap.
Kom ons sing van die feit dat Jesus leef, en ons met Hom!
Lied 415 Jesus leef, en ons met Hom! – sit
Paulus kom aan die einde van sy tweede sendingreis, ongeveer in die jaar 51-52 n.C., in Efese aan en bly daar vir 'n kort rukkie. Efese was 'n groot en belangrike stad in wat ons vandag ken as Turkye. Vandag is daar net ruïnes oor van Efese, naby die moderne stad Selçuk.
Op sy derde sendingreis bly hy egter vir meer as twee jaar en doen 'n deurslaggewende stuk werk in die jare 54-55 n.C. In Handelinge 19 lees ons dat Paulus se werk in Efese begin met 'n nuwe uitstorting van die Heilige Gees. Hy kry naamlik daar 'n groepie van twaalf gelowiges wat nog nie die Heilige Gees ontvang het nie. Nadat Paulus vir hulle gebid het, het dit 'n kragtige uitwerking gehad nie net in Efese nie, maar regdeur daardie gebied.
Die beweging van die Heilige Gees het 'n wye reeks wonderwerke ingesluit, maar ook 'n grootskaalse oproer teen die evangelie ontlok. Die bevestiging van die evangelie deur die wonderwerke (Hand. 19:11-20) sowel as die ontwrigting van die oproer in Efese deur die silwersmede wie se beeldjies nie meer so goed verkoop het nie, het egter albei daartoe bygedra dat die evangelie hand oor hand toegeneem het (Hand. 19:21-40).
Nadat Paulus ná twee jaar verder op sy sendingreis gegaan het na Masedonië, het hy 'n draaipunt bereik, en begin met die reis terug na Jerusalem. Op pad wou hy nog vir oulaas met die ouderlinge van die gemeente in Efese praat en reël dat hy hulle mekaar ontmoet in Milete, so 60 km van Efese aan die kus (Hand. 20).
Paulus rig daar aan die kus 'n roerende pleidooi tot hulle om die kudde van die Here op te pas. Hy draai nie doekies om oor die lyding wat hulle sal verduur in die proses nie, dinge wat ook vir hom voorlê op sy pad, soos die Heilige Gees hom geruime tyd al op voorberei (Hand. 20:23). Hy wil hê dat hulle vas sal staan in die evangelie soos hy dit aan hulle oorgedra het (vgl. sy oproep in Ef. 6 waar hy juis daarop terugkom).
Ons ken almal die verdere verloop van die verhaal, want in Jerusalem word Paulus gevange geneem en ná so 'n bietjie meer as twee jaar word hy na Rome toe geneem as gevangene. Dit is dus van hier af, waarskynlik in die vroeë sestigerjare van die eerste eeu n.C., terwyl hy in die tronk in Rome sit, wat Paulus hierdie brief aan die Efese skryf.
Paulus gee vir hulle een van die helderste uiteensetting in die Nuwe Testament van wat 'n gemeente van die Here Jesus Christus is, en hoe só 'n gemeente moet funksioneer. Dit is duidelik dat Paulus alles wat hy by die Here Jesus die afgelope meer as dertig jaar van sy lewe oor die gemeente geleer het (ek raak-raak aan die dertig jaar in dié gemeente!), en in die praktyk gesien het dat dit werk, aan hulle deurgee. Hy gee dit aan hulle deur om hulle te motiveer om as gemeente te groei in volwassenheid, nie net ter wille van hulle self nie, maar sodat hierdie wêreld kan glo.
Paulus help hulle ook verstaan dat niks sonder die krag van die Heilige Gees gebeur nie. In die proses gee hy nege baie duidelike beskrywings van die krag van die Heilige Gees in terme van: seëninge, waarborge, wysheid, gemeenskap (ons fokus vandag), krag, eenheid, nuwe lewe, vervulling, en gebed.
Ons gaan Pinkster veral spandeer aan Die krag van Gebed, aan die hand van die sewe Sabbatspsalms. Daar is ook 'n boekie beskikbaar vir Pinkster wat jy in die voorportaal kan neem (en ook op ons webtuiste: https://www.ngkerksomerstrand.co.za/wp-content/uploads/2016/04/Die-krag-van-gebed-sewe-Psalms-vir-Pinkster.pdf).
Efesiërs 2:11-22 – Die gemeenskap van die Gees
Ek haal aan (ter wille van ons Engelse luisteraars):
"Varanasi is perhaps most famous as the hub of Hinduism, since through it flows the sacred river Ganges. But it also has a deserved reputation for producing the spectacular and breathtaking saris that every bride in northern India wants to wear on her wedding day. Having attended numerous weddings while growing up in Delhi, I well recall admiring these magnificent works of art. The spectacular colors practically explode: reds that seem to be the source from which all other reds emerge; royal blues that look as though they reflect the oceans of the world; brilliant greens that appear to borrow from the finest emeralds and lend their softer side to all the well-manicured lawns of the world; and gold and silver threads that don't just seem to be gold and silver because they are real gold and silver. All these colors get woven into patterns that one would think came from the perfect mind and the perfect pair of hands. I had always wanted to see how they were made. Who created them, and how did they do it?
Essentially, a father and son team makes each sari. The father sits on a raised platform with huge spools of brilliantly colored threads within his reach. The son sits on the floor in the lotus position (with apparent ease and comfort I can only envy —the first challenge would be to get into that position and the second to stand up afterwards). The team wears basic and simple clothing. Their fingers move nimbly, their hands never touching any softening lotion. They hunch over their work, and their eyes focus on the pattern emerging with each move of the shuttle.
Before my eyes, though it did not appear so at first, a grand design appears. The father gathers some threads in his hand, then nods, and the son moves the shuttle from one side to the other. A few more threads, another nod, and again the son responds by moving the shuttle."
Throughout the process, the son has had a much easier task. Most likely he has often felt bored. Perhaps his back has ached or his legs have gone to sleep. Perhaps he has wished for some other calling in life —something he might find more stimulating or fulfilling. He has but one task, namely, to move the shuttle as directed by the father's nod, hoping to learn to think like the father so that he can carry on the business at the appropriate time.
Yet the whole time, the design has remained in the mind of the father as he held the threads.
Hoe pragtig! Hoe waar! Elkeen van ons. Besig met God se uitnemende projekte, as sy meesterstukke.
Die tweede voorreg wat ons het is om een nuwe mensheid in Christus te wees.
Die verlossing het geloofsgemeenskapsimplikasies. Vir Paulus se tyd het dit beteken dat Joodse en heidense gelowiges saam een nuwe mensheid in Christus is. En hulle moes hard werk daaraan om dié geestelike realiteit 'n werklikheid te maak. Dit het beteken hulle moes planne beraam om die Griekse weduwees op dieselfde manier te hanteer as die Hebreeuse weduwees. Hulle moet besluit watter verpligtinge sal daar wees in terme van die wet van Moses vir gelowiges uit die heidene, en hulle het wyslik besluit dat die direkte bevele rondom afgodery en onsedelikheid, porneia, 'n sambreelterm vir enige seks buite die huwelik, die kern is waaraan alle gelowiges hulle moet hou.
Vir ons beteken dit natuurlik dieselfde dinge, geen afgodery, geen onsedelikheid, maar ons het ook nuwe uitdagings rondom gelowiges uit alle tale en nasies wat nou deel moet uitmaak van die een nuwe mensheid wat God in Christus van ons maak.
Christus het die vyandskap wat tussen mensegroepe bestaan, afgebreek soos 'n mens 'n muur sou afbreek. Daar is nou een nuwe mensheid wat nie net met God nie, maar ook met mekaar versoen is, en nou om vrede met God en mekaar kan (en natuurlik moet) lewe.
Daarom sluit ons alle mense in. Dit is een van ons kernwaardes as gemeente. Daarom vertaal ons sodat ons almal deel kan hê aan die samekoms van die gemeente.
En met watter doel is ons saamgesnoer?
Ons het onbeperkte, onbelemmerde vrye toegang tot die Vader deur die werk van die Gees
Dit is die derde voorreg wat ons as kinders van God het. Onbeperkte, onbelemmerde vrye toegang tot die Vader deur die werk van die een Gees.
Ek moet sê, dit is die gedagte wat my eintlik die meeste getref het hierdie week, en dié ding wat my inspireer vir Pinkster. Daar is 'n ongelooflike krag in gebed. Net dié week het ek en my vrou vir 'n spesifieke saak gebid, en is geïnspireer deur die Woord van God wat ons rus belowe het – my las is lig, my juk is sag. En binne ure ná die gebed – waaroor ons al lank bid – is die gebed op 'n heel wonderlike manier verhoor. Ek wens ek kan die detail deurgee, maar glo my, die Here het iemand geseën vir wie ons gebid het, dat die persoon nog steeds nie kan glo wat gebeur het nie.
God antwoord gebede. Jy en ek het vrye toegang tot die Vader. Dit is die werk van die Gees in ons. Dit is een van sy belangrikste werke in ons. Moenie dié voorreg versmaai nie. Bid. Vra. Bely. Aanbid. Tree in die bres vir. Die diepste ervaring van God se teenwoordigheid is in gebed te vinde. Dit bring jou in kontak met die ewigheid. Dit laat die plesiere en luste van hierdie lewe vervaag. Soos daardie liedjie gaan: "Turn your eyes upon Jesus. Look up in His wonderful face. And the things of the earth will grow strangely dim. In the light of His glory and grace."
O, dat ons 'n gemeenskap van gebed sal raak wat die krag van gebed sal ondersoek en beleef. Dink net wat kan in jou lewe gebeur, en in dié van ander, en in ons sendelinge se lewe, en in die kerk se lewe! Wat 'n voorreg. Wat 'n uitdaging. Wat 'n kragtige wapen in ons hand.
God woon in ons geloofsgemeenskap
Die vierde voorreg wat ons het, is dat God in hierdie gemeenskap van gelowiges woon. Kom ek herhaal dit. God woon in hierdie gemeente. God woon in hierdie gemeente.
Paulus gebruik 5 beskrywings van die gemeenskap van gelowiges om dié feit te onderstreep: 1) medeburgers, 2) huisgesin, 3) gebou, 4) tempel, 5) geestelike huis. Die eerste twee beelde kom uit die samelewing uit: die politieke en nasionale sfeer, en die kleiner familie-kring. Die laaste drie beelde kom uit die boubedryf uit, maar word duidelik geestelik bedoel.
En 'n mens kan baie meer hieroor sê, maar wat my besonderlik tref, is dat Paulus hier skryf dat ons 'n plek word waar God woon. Soos Hy vir ons 'n plek in Sy teenwoordigheid gegee het, so kry Hy 'n plek by ons, in ons teenwoordigheid. Laat dié gedagte jou binnekant volmaak. Ons is hier op heilige grond, soos Moses, soos by die braambos. God is hier. Hy woon hier tussen ons. Hy woon in ons.
En weereens, dit is nie net ter wille van onsself nie, maar sodat Sy teenwoordigheid sigbaar kan word vir die wêreld (soos in hoofstuk 3 verder gemotiveer sal word). Die kerk, as liggaam van Christus, is in 'n besondere sin nou die beeld van God, die imago Dei, soos die mens dit aanvanklik was (Gen. 1:26).
'n Kerklike gemeenskap wat nie hiervoor en hieruit leef nie, mis sy doel. En hou op om God se plek te wees.
Alle mense kan deel word van die Godsvolk deur Christus Jesus
Die laaste voorreg wat ons het, waaroor ek nie baie gaan uitbrei nie, is dat ons eenheid as gelowiges 'n kragtige getuienis aan die mensdom is. "Alle mense kan deel word van die Godsvolk deur Christus Jesus" soos hfst. 3:1-13 so pragtig sê.
Om die waarheid te sê, presies dít is Paulus se opdrag, om aan alle mense hierdie goeie nuus te bring, om die misterie aan almal bekend te maak, dat hulle in Christus Jesus in verhouding met God kan leef. Maar daaroor meer op 'n ander dag.