6. Sterk koffie | lisa28weekliefie
Ek ontmoet al die nuwe dokters en hulle sê maar vir my dieselfde as die dokters by my hospitaal…dat ons wag vir ‘n komplikasie. En ‘n komplikasie kan vir my of baba wees. Enige probleme…dan kom babatjie dadelik uit. Ek glo vas in mind-over-matter en het in my kop besluit dat hierdie klein dingetjie so lank as moontlik in my maag gaan bly en ek was seker ek gaan tot en met 34 weke loop. Dus het ek myself gemaklik gemaak.
Daar is ‘n paar dinge wat ek nie van publieke hospitale geweet het nie…wat ek redelik vinnig geleer het. Of miskien is dit nie orals so nie, maar wel hier. Eerste ding is, dat daar geen kussings is nie, want mense steel dit. My man moes vir my ‘n kussing van die huis af bring. Tweede ding is dat die kos na niks proe nie. Rêrig…niks. Want as die kos te lekker is, wil die mense nie huis toe gaan nie. Ek het gelukkig lekker vrugte en snacks by my vriende en familie gekry en dit het die wêreld se verskil gemaak.
Ek het vining gewoond geraak aan die hospitaal roetine…4uur soggens is daar koffie (kampkoffie met baie suiker en melk). Dit was vir my baie erg…want ek het tydens my hele swangerskap net rooibostee gedrink om kafeiene te vermy. Hier is dit al wat hulle jou aanbied…in ‘n maternity ward. Ek het dus elke oggend maar net nee dankie gesê, en water gedrink.
Aangesien dit ‘n opleidingshospitaal is, doen studente elke dag rondtes. Dus kom daar elke dag so 3 of 4 studente om met ‘n vraelys. Hulle doen ‘n ondersoek (druk bietjie aan jou maag) en vrae duisend vrae oor huwelik, sekslewe, voorbehoeding en vigs. Dit vat so uur van jou tyd en laat mens nogal ongemaklik voel (redelike persoonlike vrae)…maar ag wat. Hulle moet ook seker leer.
Die hospitaal self is baie skoon en die kamers en saal word omtrent 3 keer ‘n dag deeglik skoongemaak, maar die pasiente is ongelukkig nie so skoon nie. Die toilette is aaklig. Op die hele vloer was daar net een toilet wat flush…en dié se deurknip is stukkend. Die toilette is bitter vuil en die vrouens draai nie eens hulle pads toe in toiletpapier nie…so oral lê bebloede oop maternity pads. Dis om van naar te raak. Die toiletseat het altyd ou piepie/bloed opgehad en dit was omtrent ‘n beplanning om die toilet te gebruik. Ek het so met my swanger maag ‘n joga posisie ingeneem om met my een voet die deur toe te hou terwyl ek met my hande teen die venster en muur druk en te piepie sonder dat my boude die toilet raak…nogals ‘n snaakse prentjie gewees.
Die storte was vieslik. Nie een het ‘n deur nie en die vrouens sit sommer en was hulle wasgoed in die stort en snuit hulle neuse uit in die waterstroom. Ek het dus ‘n goed deurdinkte besluit geneem om nie te stort nie…Ek en my Wet Wipes het goeie vriende geword en dank vader vir Dry Shampoo en kopbande. Ek was vuil, maar ek en baba was ok.
Mens moet 24 uur uriene opneem in ‘n 5 liter appelsapkan om die vlakke van proteine te monitor. Daar is ‘n uriene kamer met ‘n yskas, waarin almal se uriene bottels gebêre word. Elke keer as jy piepie, dan moet jy jou uriene by die kan gaan bygooi. Ek het een aand 2 uur wakker geword van water wat loop. Toe dog ek die kraan is oop…maar nee. Dit is toe heeltyd die jong meisie in my kamer wat tussen die twee beddens buig om in die kan te piepie…sommer net daar in die kamer op die vloer. Ek het heeltyd net gefokus daarop dat dit die beste plek is vir my ongebore babatjie en dat ek nou maar net moet uithou en die humor in als sien.
My familie, vriende en werk was baie ondersteunend. Ek het elke besoektyd besoekers gehad en het allerhande lekkergoed gekry om my mee besig te hou. Ek het later selfs sleg gevoel, want niemand anders in die kamer het soveel besoekers gehad nie, en hulle het nie eens ‘n tydskrif of lekkertjie gehad nie. Ek het maar myne met hulle gedeel.
Die hospitaal het ‘n baie streng besoektydbeleid en net 2 mense mag 4-5 of 6-7 ‘n dag kom kuier. Enige iemand wat buite dit wil kom kuier moet onder by die sekuriteit sit. Ek het darem my twee beste vriendinne so ontmoet en met red latte’s en cupcakes lekker gekuier op die blou plastiekstoele in die voorportaal van die hospitaal.
Woensdagoggend het die dokters weer hulle rondtes gedoen. Ek moes gaan vir ‘n scan om te kyk of babatjie nog groei en om te sien hoe dinge gaan. Die scan was goed en die babatjie het volgens die masjiene 925g geweeg. Die arme 20 jarige meisie met die tweeling in my kamer het met ‘n skok agter gekom dat die babatjie wat sy al vir 8 maande in haar maag saamdra…eintlik ook ‘n tweeling is. Hulle het die harkloppie opgetel om die baba te monitor…en toe is daar twee hartkloppies. Die arme meisie…20…met vier kinders. Sy was vreeslik ontsteld en deurmekaar.
« 5. It’s a hard knock life…
7. Die groot dag met die piepklein uitslag »