Die volgende dag ontspan ons en kuier heerlik saam en met sonsopkoms is dit tyd om ’n draai in die ongelooflike berge wat rondom Sendelingsdrift lê, te ry. Die heuwels bestaan meestal uit kaal rotse, met net ’n paar vetplantjies en elke nou en dan ’n ebbehoutboom, bossie of sipres in die sanderige valleie.
Ons ry verby die Potjiespram-kampplek en verby die Hand van God – ’n vreemde handvorm wat by ’n klip ingeëts is. Ons sien ’n lieflike ebbehoutboom en besluit dís die plek vir middagete. ’n Paar voëltjies slaan ons vir ’n rukkie dronk tot iemand hulle Sasol-voëlboek nadertrek en ons uitvind dis bergwagters.
Ons besluit die volgende oggend om die Oranjerivier oor te steek en ’n ent aan die Namibië-kant van die park te ry.
Dit herinner my aan die boomstompe wat jare gelede tussen Nata en Maun in Botswana agter ’n trekker aan gesleep is om die pad te skraap.
Die omgewing is hier net so skouspelagtig as aan die ander kant van die rivier. Ons kry ’n graskol vir middagete en kyk hoe watervoëls deur die vlak water waad.Terwyl die ander die volgende dag ontspan, vat ek en Beverly my Landrover terug berge toe. Ons ry met die Akkedispas op – iets wat die Landrover in laestrek baie geniet.
Ons ry vroegoggend van Sendelingsdrift af, nadat ons opgepak en die Namibiërs gegroet het – dié is op pad na ’n bed-en-ontbyt in Lüderitz.
Naby aan die Atlantiese Oseaan rol die mis in. Hierdie mis strek soms tot in die valleie van die Richtersveld – dis hoekom so baie vetplante in die harde omgewing kan oorleef.
Dis ’n lang rit en dis laat toe ons deur Springbok vlieg. Die Patersons het vanoggend ’n bietjie vroeër weggekom en klaar vir ons inkopies gedoen. Ek kry dit op een of ander manier reg om vergeet om die Landy vol te maak.
Met ’n senuagtige voet op die petrolpedaal, ry ek verby Kamieskroon en kyk die teken na die Namakwa- nasionale park mis. Ná ’n paar oproepe ry ons terug na Kamieskroon (waar daar niks diesel in die pompe is nie) en kry die grondpad na die Skilpad-padstal waar ons bly. Die padstal is net langs die hek na die park se Skilpad-deel.
Hulle was so keelvol vir woonwa sleep op die grondpaaie, dat hulle besluit het om vir drie dae by die see te bly!
Teen die tyd het die weer gedraai en ons probeer warm bly by die vuur. Maar die koue wind jaag ons vroeg bed toe.
Ek word vroeg wakker en sien twee onverwagse voëlspesies: ’n bokmakierie wat op die heining sit en sy hart uitsing en ’n Kaapse flap uitgevat in sy broeivere.
Ná die laaste groot oppaksessie is ons terug op die N14. Op pad na Olifantshoek waar ons plek bespreek het in ’n bed-en-ontbyt, ry ons ’n vinnige draai na die sendingdorpie Pella. Ná te veel so-so storte die afgelope paar dae, sink ek met genoegdoening weg in ’n warm bad… en agterna in die skoon lakens.
Hierdie artikel het oorspronklik op 14 November 2016 op ons webwerf verskyn. Ons probeer nuwe inligting bywerk, maar feite en geite kon sedertdien verander het – laat weet gerus as jy so iets raaksien.