Vrydagoggend vroeg het my liewe skoondogter die uitbundige hond gevoer. Daarna het sy Laatlam oorreed om wakker te word en intussen haar tassies in die kar gaan sit. Ek sien foto's uit die hospitaal en hou my hart vas daar op kantoor, terwyl ek wag vir werk wat ek eers moet nagaan voordat ek self ook kan ry om my nuwe kleindogtertjie te gaan verwelkom.
Die eerste foto's kom deur – Laatlam wat die klein bondeltjie vashou; rustig lê sy en droom in haar pappa se arms. Hoe moet 'n ouma se hart dit hou? Hierdie hart wil bars van vreugde en verwondering!
Die middag hou ek die liefkindjie vas. Sy slapies rustig, maar toe sy later wakker word, verrimpel daardie koppie van die kroontjie af en verkondig sy luidkeels haar ongenoeë. So klein, maar reeds volwaardig deel van die lewe – die vreugde en die pyn.