Ons het nogtans daarna gaan kyk; 'n blyplek op die grondvloer van 'n twaalfverdiepinggebou. Die voorportaal en klein kombuis was klam, terwyl die kamervloer 'n paar sentimeter onder water was.
Dit gebeur altyd gedurende die herfs. Plekke staan onder water, die strate is die ene modder en almal wens dat winter wil aanbreek. Die kollega het my 'n sitkamerbank vir die aand aangebied - en ek het Anya eers die volgende middag ontmoet, vir namiddagtee.
Sy was 'n blondine, maar haar gekleurde hare het my eerste opgeval. En haar groot liggaamsbou: die kragtige, breë heupe wat dit verg om daardie wêreld te tem.
Buite was die strate vol modder, maar binne is ons 'n dik pizza voorgesit; lae kaas, tamatie, ham, salami en mayonnaise. Ons het dit reggekry om die vodka vry te spring en ná 'n tweede sny pizza het ek 'n blyplek gehad. 'n Kamer in Anya se ruim woonstel, op die tiende en boonste vloer van 'n langwerpige grys woonstelblok.
Dit gebeur altyd. Daar was 'n oorstroming, 'n pad is toegesneeu, 'n dak het onder die gewig van ys meegegee, maar 'n plan word gemaak, iemand kom jou tot hulp.
Gelukkig was daar dikwels ander mense. Soos haar twintigjarige seun, alhoewel ek hom ná die aanvanklike ontmoeting vir dae lank skaars gesien het. 'n Niggie of 'n neef. 'n Vriendin wat op die platteland woon en vir inkopies stad toe gekom het. Of iemand wat vir 'n identiteitsdokument of paspoort wou aansoek doen. Hulle was dié wat ná nabygeleë Kazakstan se onafhanklikheid Rusland toe getrek het, maar eers hulle dokumente in orde moes kry. Anya het vryskut gewerk; aan die kombuistafel iets te ete aangebied terwyl sy vrae gevra en die een ná die ander vorm ingevul het. En daarná by Binnelandse Sake gaan toustaan het.
Die voortdurende kom en gaan het dit makliker gemaak om die groot maaltye baas te raak. Sy was te besig om te sien wat jy eet, of daar was iemand anders wat saam moes eet, maar soms het jy geen keuse gehad nie.
Daar was twee ander, 'n vriendin en haar man, maar ek was veronderstel om net van die niggie notisie te neem en is na 'n stoel langs haar toe aangepor. My oog het op 'n bottel vodka geval. Vodka bied altyd 'n uitweg; 'n manier om tyd te wen en daardeur gebeure in 'n ander rigting te probeer stuur. Dit begin by 'n heildronk, 'n tweede volg, 'n verdere, en voor jy jou weer kom kry, is die beplande romanse waarop julle 'n rukkie gelede 'n heildronk gedrink het, reeds vergete.
Ek onthou min van sulke vodka-aande. Op die een of die ander stadium - dit onthou ek wel - het ek by die woonstel uitgegaan. Daar was 'n portaal, die bure se voordeur, die hysbak - en 'n stel trappe wat na die dak toe gelei het. Net voor die laaste paar trappies op na die luik toe was daar 'n trapportaal en 'n breë venster wat oor die stad uitgekyk het.
En ek onthou hoe iemand sy hand op my skouer gehad het toe ek laataand oor die toiletbak moes buk. Dit was die vriendin se man; toe ek weer orent gekom en hom in die oë gekyk het, was daar 'n kilheid omtrent sy besorgdheid. En ek was bly dat ek naar geraak het; in Siberië is dit altyd 'n aanduiding dat die aand tot 'n einde kom, wanneer iemand naar raak.
"Miskien moet jy nog 'n klein slukkie neem," het die niggie nogtans voorgestel. "Om jou maag te kalmeer."