Beets beet plants veggies vegetable ~ Footage #69702238
Beets Beet Plants Veggies Vegetable
Beets in a pile, veggies
agriculture, beet, beetroot, beets, closeup, cooking, food, fresh, health, healthy, ingredient, leaf, organic, purple, raw, raw food, root, root vegetable, salad, vegetable, vegetable soup, vegetarian, violet, vitamin porcelain veneers in West Haven 06516
celebrity veneers OK
gold crown tooth in Suffern NY
Orthodox teeth repair San Juan Capistrano California
Modesto teeth filling
Vietnamese cosmetic dental 75901
crown on tooth in 53095 PressReader - Beeld: 2017-05-20 - Ma­gie­se Ma­rok­ko sal jou e­wig by­bly
Ma­gie­se Ma­rok­ko sal jou e­wig by­bly
Ma­rok­ko is ’n ek­so­tie­se land wat beel­de van a­sem­ro­wen­de sons­on­der­gan­ge en ver­lei­de­li­ke bre­dies in ta­gi­nes op­to­wer. Maar delf die­per en jy ont­dek dalk ’n on­ver­geet­li­ke ju­weel soos die Jar­din de Ma­jo­rel­le.
Beeld - 2017-05-20 - Leefstyl - ELISE TEMPELHOFF @e­lis­e­tem­pel­hoff
Y­ves Saint Lau­rent (YSL), Fran­se i­koon van die mo­de­wê­reld, het ’n lief­des­ver­hou­ding met Ma­rok­ko en ver­al met Mar­ra­kesj ge­had.
Dit is dan ook hier in die hart­jie van Mar­ra­kesj, in sy ge­lief­de Jar­din de Ma­jo­rel­le, waar sy as ná sy dood in Ju­nie 2008 tus­sen wa­ter­poe­le, kak­tus­se, vet­plan­te, bam­boes en palm­bo­me ge­strooi is.
Jar­din de Ma­jo­rel­le is ’n wa­re oa­se in Mar­ra­kesj, ’n woes­tyn­stad aan die voet van die At­las­ber­ge.
Dit het die Fran­se skil­der Ja­c­ques Ma­jo­rel­le, wat van 1886 tot 1962 ge­leef het, nie min­der nie as 40 jaar van pas­sie en toe­wy­ding ge­verg om die tuin te ves­tig, lui een van die pam­flet­te wat by die Ma­jo­rel­le-tuin aan be­soe­kers uit­ge­deel word.
Ma­jo­rel­le het Ma­rok­ko vir die eer­ste keer in 1917 be­soek. Hy was so oor­wel­dig deur die kleur­vol­heid en die kul­tuur van die land dat hy be­sluit het om in Ca­sa­blan­ca te bly. Nie te lank hier­na nie, het hy die vog­ti­ge wit stad ver­ruil vir die dor­heid van die Sa­ha­ra en be­sluit om in Mar­ra­kesj – “waar al­mal al­tyd vro­lik was” – te gaan woon.
Die verhaal van hoe Ma­jo­rel­le, ’n a­ma­teur-plant­kun­di­ge, die tuin uit­ge­lê en plan­te van al vyf kon­ti­nen­te ver­sa­mel en hier in sy tuin aan­ge­plant het, neem ’n mens by­na na ’n spro­kies­wê­reld waar niks on­moont­lik is nie.
Ie­wers langs een van die bloed­rooi ge­po­leer­de paad­jies ver­by dam­me­tjies waar­op lo­tus­le­lies uit E­gip­te dryf, is daar selfs ’n spek­boom uit Suid-A­fri­ka.
Ma­jo­rel­le het vir hom ’n a­tel­jee in die Art De­co-styl in sy tuin laat op­rig en dit in in­ten­se blou ge­verf. Kuns­te­naars ver­wys steeds na die blou van die ge­bou as Ma­jo­rel­le-blou. Geen an­der woord kan dit méér raak be­skryf nie. Die blom­bak­ke, ban­kies en pri­ë­le in die tuin is in geel, sag­te tur­koois (’n baie ge­wil­de Ma­rok­kaan­se kleur) en lig­groen ge­verf.
Vol­gens oor­le­we­ring is Ma­jo­rel­le ge­ïn­spi­reer deur die kleu­re wat hy in die Sa­ha­ra­woes­tyn by Mar­ra­kesj en in die rots­for­ma­sies, grond, wa­ter­val­le en klip­pe in die At­las­ber­ge ge­sien het.
Ná Ma­jo­rel­le se dood in die vroeë 1960’s het die tuin ver­val­le ge­raak en die plan­te het ver­welk. Toe in 1966 ont­dek Y­ves Saint Lau­rent en sy le­wens­maat, Pier­re Ber­gé, die Ma­jo­rel­le-tuin op ’n be­soek aan die o­ker­stad. Hul­le het feit­lik on­mid­del­lik ver­lief ge­raak op die tuin, al was dit toe so ver­waar­loos. In ’n skets­boek, Une Pas­si­on
Ma­ro­cai­ne, wat YSL en Ber­gé saam­ge­stel het, skryf hul­le: “Ons het die tuin baie gou goed leer ken en het el­ke dag daar­heen ge­gaan. Dit was oop vir die pu­bliek, maar was meest­al leeg.”
Hul­le skryf dit is ’n oa­se waar kleu­re ge­bruik is om met dié van die na­tuur te meng.
“En toe ons hoor die tuin is te koop en dat dit sou moes plek maak vir ’n ho­tel, het ons al­les ge­doen om dit te red. Dit is hoe ons uit­ein­de­lik – eers in 1980 – die ei­e­naars van die tuin en die vil­la (a­tel­jee) ge­word het. En deur die ja­re het ons le­we na die tuin te­rug­ge­bring.”
YSL en Ber­gé het voort­ge­gaan om kak­tus­se van oor die wê­reld te ver­sa­mel. Van­dag is daar so­wat 30 kak­tus­spe­sies in die tuin te sien.
YSL se pas­sie vir die Ma­rok­kaan­se leefstyl, kle­re­drag, ju­we­le, kos en die na­tuur is goed be­kend. Hy en Ber­gé het be­sluit om die groot­ste deel van hul le­we in Ma­jo­rel­le deur te bring. YSL het een van die ver­trek­ke van die vil­la om­skep in ’n a­tel­jee, Ga­le­rie Lo­ve, waar sy ver­sa­me­ling lief­des­plak­ka­te ten toon­ge­stel word. Hy het hier­die plak­ka­te jaar­liks vir Kers­fees en Nu­we­jaar aan sy vrien­de ge­stuur. Meer as net plan­te YSL het die ver­trek wat Ma­jo­rel­le as a­tel­jee ge­bruik het, om­skep in ’n mu­seum waar­in an­tie­ke ju­we­le en meer as 600 ar­te­fak­te – wa­pens, vleg­werk, leer­goe­de­re en teks­tie­le van die Ber­bers, wat in die At­las­ber­ge woon – ten toon ge­stel word.
Dan is daar ook ’n klein boe­tiek waar sil­wer­ju­we­liers­wa­re, hand­sak­ke, die ken­mer­ken­de Ma­rok­kaan­se pan­tof­fels, sy­ser­pe, kus­sings, seep en an­der hand­ge­maak­te goe­de­re ge­koop kan word.
Die vil­la huis­ves ook ’n klein boek­win­kel. Hier word boeke oor die ont­werp­kuns, kle­re en ar­gi­tek­tuur van Ma­rok­ko, die Ber­bers se kuns en ook tal­le boeke oor die le­we en werk van YSL te koop aan­ge­bied. Die boek­win­kel huis­ves ook ’n klein ver­sa­me­ling an­tie­ke fo­to’s van Ma­rok­ko, wa­ter­verf­skil­de­rye, sket­se en et­se wat van die 18de en 19de eeu da­teer. Al­les is te koop, maar teen ’n ste­wi­ge prys, na­tuur­lik.
Wan­neer jy die tuin ver­laat, loop ’n mens by ’n klein mo­nu­ment ver­by. Dit is in die vorm van t­wee mar­mer­ban­kies en ’n ge­denk­naald. Op die voet­stuk van rooi o­ker is ’n plaat­jie aan­ge­bring met die naam Y­ves Saint Lau­rent daar­op ge­gra­veer.
Jar­din de Ma­jo­rel­le is se­dert 2010 die ei­en­dom van ’n stig­ting, Pier­re Ber­gé-Y­ves Saint Lau­rent, wat Ber­gé ná sy le­wens­maat se dood op die been ge­bring het. Die tuin word in­ge­vol­ge Fran­se wet­ge­wing be­skerm.
Tempelhoff het Ma­rok­ko be­soek as gas van die Ver­e­nig­de Na­sies en die Ma­rok­kaan­se re­ge­ring vir die kli­maat­be­raad wat in No­vem­ber in Mar­ra­kesj ge­hou is.
Fo­to’s: ELISE TEMPELHOFF
Die in­gang na Jar­din de Ma­jo­rel­le.
In die mid­dag is die groot­ste en lek­ker­ste tyd­ver­dryf in Ra­bat om in die baai in die At­lan­tie­se O­se­aan te swem. Vroue swem kop­doek en al.
Dié kat lê on­ge­stoord in ’n soek in Ra­bat ter­wyl toe­ris­te hul­le ver­kyk aan al die lap en mat­te wat hier te koop is.
Die hoof­huis in die Ma­jo­rel­le­tuin. Van­dag huis­ves dit ’n win­kel, ’n klein kuns­mu­seum waar­in die Kers­kaar­te wat Y­ves Saint Lau­rent jaar­liks vir sy vrien­de ge­stuur het, ge­sien kan word, en ’ n Ber­ber­mu­seum. Die Kers­kaar­te was al­mal in die vorm van groot plak­ka­te. Die tuin is deur die Fran­se skil­der Ja­c­ques Ma­jo­rel­le aan­ge­lê.
Só skink ’n mens mos tee! Al­le e­tes word met (ver­sla­wen­de) krui­e­tee af­ge­sluit.
Daar is ’n oor­vloed plant­spe­sies om jou aan te ver­kyk in die Jar­din de Ma­jo­rel­le.
Mu­siek is deel van die Ma­rok­kaan­se be­staan. Ons het dié straat­mu­si­kant van Ber­ber­se af­koms in een van Ra­bat se nou ste­gies raak­ge­loop. Hy speel op ’n gim­bri, ’n tra­di­si­o­ne­le mu­siek­in­stru­ment waar­van die klank baie her­in­ner aan dié van ’n kon­tra­bas. Die sna­re is ge­maak van bok­se­nings.
Kos is vir die Ma­rok­ka­ne baie be­lang­rik en dit moet fees­te­lik voor­ge­sit word. Rou groen­te en vrug­te is ver­al ge­wild. Ge­stoom­de groen­te word saam met koes­koes be­dien. Koes­koes is ’n Ma­rok­kaan­se sta­pel­voed­sel. Dit het sy oor­sprong by die Ber­bers wat in die Sa­ha­ra­woes­tyn woon, en be­staan uit klein bal­le­tjies ge­stoom­de se­mo­li­na.