uitentuis: August 2010
Maklike antwoord as jy in SA bly, maar kindertjies wat hier in die woestyn groot word, gee dikwels 'n ander antwoord – wat mens nie altyd kan herhaal nie - omdat gras en groen skaars is. Amptelik sou ons toer na die passiespele klaar wees, maar probleme met die visas het gemaak dat ons langer in Duitsland moes bly ... en wie sal nou met die ambassades stry ....
As julle dalkies nav die blogs gedink het ons was opgewonde met die berge en koeler weer in Garmisch-Partinkirchen moes julle ons gesien het toe ons eintlik by ons laaste bestemming Mespelbrunn in die Swartwoud aankom. Rye op rye woude en groen groen bome en heerlike nat weer. Ons wou soveel as moontlik van die omgewing en die woude kry …. sonder die swartwoudkoek!
Die eerste plek wat ons en Aula gaan soek het was die Scholss in Mespelbrunn. Ons moet 'n entjie soontoe stap, maar geniet die omgewing verskriklik baie.
Omring met die groen heuwels en water is een van die mooiste waterkastele in die Bavaria distrik. Hierdie kasteel was nooit gedurende die 30 jaar oorlog of ander oorloe beskadig nie, dus is dit een van die min kastele wat nog in sy oorspronklike vorm is en sy oorspronklike meubels in het.
Die oudste deel van die kasteel is sy toring wat teruggaan na die 13de eeu toe. Ons is almal dit eens dat dit nie so groot en "glamarous" is soos die feetjie-kasteel nie, maar dat dit op sy besonderse manier baie "mooier" is.
Behalwe vir die meubels en stories, is dit vreeslik persoonlik want een van "voormoeders" het meeste van die vensters geskilder met die familiegeskiedenis. Orals hang daar familieportrette en baie van die ornamente vertel 'n storie en was gebruik – nie net vir uitstal nie.
Die dogter Marie Antionette van die laaste count is nou die eienaar van die Scholss en woon nog self in 'n deel van die kasteel. Ons het ook saam met haar tee gehad :-). Wel eintlik het ons tee by die restaurant gedrink toe sy en haar hond na 'n tuinwandeling ook daar kom sit het. Ons is moeilik daar weg.
Piekniek in die area en hierdie keer by 'n dorpie naby, was ook 'n moet op ons lysie. Een van die dinge van Duitsland wat my opgeval het, is al die voorsiening wat daar vir wandel en fietsry gemaak word. By hierdie dam is daar 'n "eend-standbeeld" (foto regs) en toe die eende ons gewaar het hulle die heelpad agter ons aangeswem en gewag vir kos. Die twee meisies het dit natuurlik geniet om die eende te voer en ewe nuuskierig het 'n waterskilpad ook nadergeswem en sy koppie uitgesteek om te loer wat is vir ete. Ons het dit so geniet. Maar ons kon ook nie ons tyd net in die woude deurbring nie al wou ons baie graag.
Een van die dorpies wat ons besoek het was Wertheim en snaaks genoeg omdat die meisies bietjie in 'n mall wou gaan loop :-) en eindig ons ook in die ouer deel van die dorp op. Die dorpie se geskiedenis rekords gaan terug tot 1183. Die markplein het die pragtigste "houthuise" met die Baroque Protestand kerk wat mens ook kan sien. Hierdie kerk dateer rondom die 15de eeu en die von Wertheim familie se grafstene is ook daar.
Mens kan lekker deur die huisies/winkels loop en drentel sonder die gevaar van motors en natuurlik is 'n duitse worsbroodjie 'n moet. Daar is ook 'n glasmuseum op die dorpe en hierdie glasbeeld in die parkie vertel die storie van glas in die dorp.
Die dorpie is gelee waar die Tauber en Main riviere ontmoet en bo op die koppie staan die Wertheimer Burg, die kasteel van die Wertheimer familie en uitkyk. Hierdie kasteel is gedurende die 30 jaar oorlog verniel. Vandag kan mens gaan kyk en daar is ook 'n teetuin – maar dis 'n steil bult. Selfs die jongeres tussen ons, kon nie tot regbo loop nie :-).
En nog 'n dag ….. in die woud vir 'n ou stappie. Ai het ek genoem dat dit mooi en groen is :-)? En Thea jy kan self dink hoe die woestyn na dit gelyk het of hoe?
Posted by Sandra at Sunday, August 29, 2010 14 comments:
Posted by Sandra at Wednesday, August 25, 2010 13 comments:
Posted by Sandra at Sunday, August 22, 2010 7 comments:
Ons wou graag ook in Oostenryk 'n draai gaan maak, eerstens omdat dit sommer teen die grens is waar ons bly, en tweedens omdat ou vriende van Charmaine en Elriza wat ek ook deur die Vories leer ken het, in Vienne bly. Dis 'n bietjie ver om te ry en Saltzburg blyk toe ampertjies die middelpunt te wees en ons besluit om mekaar daar te kry.
Marinda kom met die trein en nadat sy ons verduidelik het waar ons mekaar ontmoet word "Ulla" (dis nou ons GPS) geprogrammeer om ons na die parkeerterrein in die berg in Saltzburg te neem. Sy reel dat ons haar voor Mozart se geboortehuis kry. Dit klink nie te moeilik nie, totdat ons die besigste straat (laan) in die dorp – en dit nogal volgens die internet aanpak opsoek na iemand wat ons jare terug gesien het, en 'n huis waar Mozart gebore is.
Marinda is die een wat ons eerste raaksien, dankie tog want Ulla werk nie buite die motor nie.
Dis omtrent 'n mengelmoes van mense (toeriste) wat orals by die stalletjies van die vlooimark loer. Natuurlik is Nelmari en Elriza nie agter wanneer dit by snuffel kom nie en Charmaine onder aanmoediging van Marinda, pas een van die hoede aan.
Orals in die strate is kunstenaars besig om musiek te maak. Ons hoor dat die mense eers vir oudisies moet gaan voordat hulle toegelaat word in die strate. Een ou teken mens se gesig buitelyne en Elriza is die eerste een wat staan. Op die regterkant in die hoek kan julle sy weergawe van haar sien.
Natuurlik moet Nelmari dit ook doen.
Ons verkyk ons aan die geboue, monumente en standbeelde rondom die plein. Marinda is 'n goeie toergids en wys en vertel ons alles wat ons wil weet.
Ons gaan nie in die katedraal in nie, maar neem foto's by die deur.
Die fonteine, ou kasteel hoog teen die berg waar mens kan opry met 'n kabelkarretjie (maar die toue is kms lank) en die perdekarre op die plein gee die dorp 'n gevoel van oud en geskiedenis. Dis immers die plek waar Sound of Music en selfs Stille Nag vanaf kom.
Die dorpie is gewoonlik gedurende kersfees wit van die sneeu en Marinda neem ons in die Kerswinkel in.
Soveel geverfde eiers het julle verseker nog nie op 'n anderplek gesien nie. Hoe kan mens selfs een kies tussen al hierdie besonderse eiers. Die een is so mooi en mooier as die ander. Ons weet om sulke eiers op die vliegtuig te neem is moeilikheid soek en Nelmari vra of sy nie net een kan kry nie. Die besluit oor watter een is baie baie later geneem.
Daar is duisende eiers en mens kan net kyk en kyk na al die detail wat daarop geverf is.
Ons het Saltzburg en die saamkuier geniet, en miskien eendag kom ons terug om so 'n bietjie meer van die ander dele van Oostenryk ook te sien.