Julia Kristeva gebruik sowel Freudiaanse as Lacaniaanse psigoanalitiese konsepte om 'n teorie van die sprekende subjek, of semanalise, op te bou. Vir Kristeva moet die teorie van die sprekende subjek kan rekenskap gee van die kwessie van 'n subjek in 'n geskiedenis, en semanalise is dan 'n interartikulering van psigoanalise en materialisme. In ooreenstemming met die Lacaniaanse beginsel dat die subjek in taal bestaan, sal die koppelvlak tussen psigoanalise en materialisme 'n SEMIOTIEK van taal wees. Kristeva se werk oor die teken self, en op die gebied van die semiotiek oor die algemeen, gee 'n verdere infleksie aan Lacan se kommentaar oor die Saussuriaanse teken. Kristeva onderneem 'n kritiek van die teken ten einde aan te toon dat dit geensins 'n stabiele en selfgenoegsame eenheid van kommunikasie is nie, maar in werklikheid aan alle kante te bowe gegaan.word deur 'n proses, en wel 'n proses van betekening en van die subjek. Die doelwit van die teorie is om die tipe subjek te analiseer wat geïmpliseer word deur betekeningsisteme in 'n poging om subjek en betekeningsisteem te transformeer.
Hierin word die domein van betekening in die volgende diagram voorgestel:
R Objeksituasie Betekenbaar
x Onbekende x gekonstrueer deur denkbeeldige =
Die werklike "Onmoontlike" en simboliese ∞
gekonstrueer deur spreker iets van weg, bly oor.
'n Verplasing aangevoel
– waar Sr/Sd – R teorieë van uitdrukking of van diskoers verteenwoordig wat 'n uitdrukking- of diskoerssosiologie of -psigologie kan verklaar. As slegs dit egter in ag geneem word, word die sprekende subjek (d.w.s. as gesplete subjek) nie verklaar nie – wat die teken hier laat werk, is 'n transendentale ego. Die betekenbare word bygevoeg om die sprekende subjek te verklaar.Die betekenbare is dit wat "nie die werklike" is nie (nie x nie, maar x1). Die verhouding tussen die betekenbare en die werklike is nie een van identiteit nie, maar van verplasing. Die betekenbare brei uit in 'n poging om betekening uit te put, en om die werklike op die een of ander manier toeganklik te maak, of te assimileer. Dit het die potensiaal om hierdie proses tot in die oneindige voort te sit, "but something is left over, a remnant, experienced as the body" (Kristeva, 1985: 215). In poëtiese taal word die uitbreiding van die betekenbare die duidelikste. Poëtiese taal is trouens die enigste betekeningspraktyk wat "kompenseer" vir die arbitrêre verhouding tussen betekenaar en betekende deur die nodige verhoudings tussen betekenaars onderling in te stel en so voorsiening te maak vir 'n gemotiveerde betekenaar. Dit lei tot 'n versteuring van die sintaktiese ketting. Die grondslag vir hierdie motivering is die semiotiese chora, waarvan die prosesse "vertoon" word in poëtiese taal, en wel op so 'n wyse dat hierdie taal 'n subjek daarstel wat tegelyk onder verhoor en in geding is. Wat deur so 'n sisteem aangeval word, is "the coherence of the sign and of the predicative syntheses (...) the guarantors of the unity of the speaking subject" (215), 'n aanval wat egter verbied word deur rasionele diskoers – vandaar subjek onder verhoor. Die subjek is aldus "onder verhoor" vir die ondermyning van dit wat subjek-predikaat-logika waarborg. Die subjek word egter ook onder verhoor gebring vir oortreding van die mees basiese sosiale verbod: die bloedskandetaboe. Die simboliese is paternaal en impliseer nakoming van die wet, maar die semiotiese chora is wesenlik infantiel (preöedipaal) en maternaal. As sodanig is poëtiese taal 'n vorm van bloedskande: "If it is true that it is the incest prohibition which simultaneously constitutes language as a communicative code and women as objects of exchange so that a society may be founded, for the subject on trial and in process ('sujet en procès'), poetic language would be the equivalent of incest: it is in the economy of signification itself that the subject on trial and in process appropriates this archaic, drive-governed and maternal territory, and in doing so, simultaneously prevents the word from becoming simply a sign, and the mother from becoming prohibited like all other objects" (1974b: 19).