Goewerneurs en burgemeesters wil die coronavirus-kromme buig het miljoene Amerikaners gesê om tuis te bly. As u nadink oor wat u moet lees, is dit maklik om lyste te vind met boeke oor siekte uitbrekings, afsondering en 'n eenvoudiger lewe te lei. Maar dit is baie moeiliker om 'n boek te vind wat hierdie temas kombineer.
As die skrywer van 3 boeke oor essayis, digter en filosoof Henry David Thoreau, ek beveel sterk aan “Walden, 'Thoreau se verslag van 1854 van sy tyd om “alleen” in die bos te woon buite Concord, Massachusetts. Ek kwalifiseer “alleen” omdat Thoreau meer geselskap in Walden gehad het as in die stad, en elke dag 'n boontjieveld as sosiale teater opgehang het met die oog op verbygangers op die pad.
Walden, wat in meer as 1,000 uitgawes gepubliseer is en in talle tale vertaal is, is die skriftuurlike fontein van die moderne omgewingsbeweging, 'n filosofiese verhandeling oor selfvertroue en 'n opvallende volume van die Amerikaanse literêre kanon. In sy inleiding tot die Princeton uitgawe, John Updike beweer dat Thoreau se meesterstuk “die grootste bydrae gelewer het tot Amerika se huidige gevoel van homself” gedurende die kulturele herlewing van die middel van die 19de eeu, maar tog “die risiko loop om eerbiedig en ongelees te wees soos die Bybel.”
'N Verdere rede om tydens 'n moeilike tyd “Walden” te lees of weer te lees, is dat dit met optimale optimisme stort en met vlymskerpheid verval word. En Thoreau bevriend jou deur die eerste persoon in te skryf.
Werklikheid lê binne ons
Henry David Thoreau, 1856. Nasionale Portretgalery / Wikipedia
Soos regerings mandaat sosiale distansiëring om openbare gesondheid te beskerm, kan baie lesers hulself met eensaamheid bemoeilik. Thoreau bestee 'n hoofstuk daaraan, waarin hy die deugd uitken om jouself regtig goed te leer ken.
'Waarom moet ek eensaam voel?' vra hy, "is ons planeet nie in die Melkweg nie?" Elders verduidelik hy die verskil tussen wat ons nodig het en wat ons dink ons ​​nodig het, en skryf: 'My grootste vaardigheid was om maar min te wil hê.'
“Walden” hoef nie direk deur te lees soos 'n roman nie. Vir lesers wat voorheen daarmee opgehou het, stel ek voor dat u weer in die middel moet begin met 'The Ponds', wat dus oopmaak: "Soms het ek, nadat ek 'n oorvloed van die menslike samelewing en skinder gehad het, en al my dorpsvriende mense uitgeput geraak. verder weswaarts as wat ek gewoonlik woon ... ”Thoreau trek hom dan weg van die sinnelose afleidings van die gemeenskapslewe na 'n onderdompeling in die natuur, met water in die geestelike middelpunt.
Blaai dan terug na die vorige hoofstuk "Waar ek gewoon het en waarvoor ek gewoon het." Hier nooi Thoreau lesers uit op 'n afwaartse reis, van die vlakte vlak van hul sosiale lewens tot die diepte van hul individuele lewens:
'Laat ons onsself vestig en werk en ons voete ondertoe wig deur die modder en die mening van die mening, en vooroordeel en tradisie, en dwaling en voorkoms, daardie alluvie wat die aardbol bedek, deur Parys en Londen, deur New York en Boston en saamstem, deur Kerk en Staat, deur poësie en filosofie en godsdiens, totdat ons tot 'n harde bodem kom en op hul plek staan, wat ons die werklikheid kan noem ... '
Ons breine bou die werklikheid - joune, myne, almal - deur eksterne sensoriese seine met interne herinneringe te integreer. Thoreau se punt - wat ondersteun word deur die 21ste-eeuse kognitiewe en neurowetenskaplike navorsing - is dat die regte jy die sosiale jy voorafgaan. U wêreld is gebou van die binnekant van u skedel na buite, nie andersom nie.
'Walden' is 'n boek oor wegbreek en fokus op die wesenlike feite van die lewe.
Die ontwykende eenvoudige lewe
Die onttrekking van Thoreau na Walden Pond word dikwels misgis met a kluisenaar se vlug diep in die bos in. In werklikheid het Thoreau 'n bietjie afstand tussen homself en sy huis en dorp gesit, sodat hy homself en die samelewing beter kon verstaan. As hy nie in die stad was nie, het hy lank genoeg menslike kameraadskap vir die 'weldoenende samelewing' van die natuur verruil om 'die gevorderde voordele van die menslike buurt onbeduidend te maak'.
Verpligtende sosiale distansiëring is tans besig om die wêreldekonomie te vernietig, gebaseer op tradisionele statistieke soos bruto binnelandse produk en aandeelpryse. Kyk deur “Walden”, kan hierdie wrakstukke lyk soos 'n lang agterstallige regstelling vir 'n onvolhoubare stelsel.
Thoreau het gevrees dat die ekonomie wat hy gesien het, in die verkeerde rigting gaan. Sy openingshoofstuk, “Ekonomie”, is 'n uitgebreide toelae teen wat hy beskou het as 'n kapitalistiese, verstedelikende, verbruiksgedrewe, modebewuste New England-19de eeu.
Van sy bure het Thoreau geskryf: 'Deur 'n skynbare noodlot, algemeen genoem noodsaaklikheid, word hulle aangewend, soos dit in 'n ou boek sê' - wat die Christelike Bybel beteken - 'om skatte op te stel wat mot en roes sal beskadig en diewe sal deurbreek en steel. Dit is die lewe van 'n dwaas, soos hulle sal vind as hulle dit beëindig, indien nie tevore nie. '
In teenstelling, is sy resep vir 'n goeie ekonomie een van “Walden” se bekendste aanhalings: “Eenvoud, eenvoud, eenvoud! Ek sê, laat u sake soos twee of drie wees, en nie honderd of duisend nie. '
Dit was makliker gesê as gedaan, selfs vir Thoreau. Toe hy 'Walden' word, was hy 'n werklose, grondlose idealis. Teen die tyd dat dit gepubliseer is, het hy in 'n groot huis gewoon wat met Appalachiaanse steenkool verhit is vervaardiging van gepolverteerde grafiet en landmeting vir grondontwikkelaars.
Sedertdien het die wêreld se bevolking meer as viervoudig verdubbel en het ontwikkelde lande 'n wêreldekonomie gebou wat nader kom US $ 100 triljoen per jaar. Die menslike impak op die planeet het so kragtig geword wetenskaplikes het die term Anthropocene geskep om ons huidige tydperk te beskryf.
Perspektief in alleenheid vind
Sommige Amerikaners het ten minste halfhartig probeer om “Walden” se idealistiese raad te volg deur doelbewus te leef, meer selfstandig te wees en hul planetêre voetspore te krimp. Alhoewel ek my huis verminder het, loop ek werk, vlieg slegs vir begrafnisse en kook feitlik elke maaltyd van nuuts af, maar in my hart weet ek dat ek ook 'n bydrae gelewer het tot die wêreld se swakker bevolking, verbrand fraksie aardgas en is hopeloos ingebed in 'n verbruikersekonomie.
Nietemin, na 'n paar weke van sosiale distansie, ontdek ek die waarde van twee van die belangrikste punte van Thoreau: Solitude help my om te herkalibreer wat die belangrikste is, en die huidige ekonomiese verlangsaming bied wins op kort termyn en 'n langtermynboodskap vir die planeet.
Hierdie voordele vergoed nie vir die onberekenbare persoonlike verliese en hartseer wat COVID-19 wêreldwyd veroorsaak nie. Maar dit is troospryse totdat dinge in die nuwe normaal stabiliseer. Op my daaglikse alleenwandel in die bos hou ek my bewus van Thoreau se woorde: "Langs ons sit nie die werker wat ons gehuur het nie, met wie ons so lief is om te praat nie, maar die werker wie se werk ons ​​is."
Robert M. Thorson, Professor in geologie, Universiteit van Connecticut
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Wat Walden ons kan vertel oor sosiale verspreiding en fokus op die lewensbehoeftes van die lewe