JY LEES NOU Agter die skerms: Dr. Xanthe Hunt
Dr. Xanthe Hunt reis deesdae van Kenia tot Switserland. Dié akademikus het op haar dag ’n internskap by Weg voltooi.
Lees haar Brief uit Kisumu hier. Sy vertel hoekom sy halsoorkop verlief geraak het op dié hawestad langs die Victoriameer.
Dr. Xanthe Hunt. FOTO: Wilma Stassen.
Ek werk by die Universiteit Stellenbosch se Instituut vir Lewensganggesondheidsnavorsing. Ek moet vasstel watter gesondheidsprogramme en -dienste vir verskillende mense werk. Ek fokus tans op die gesondheid van ma’s, babas en gestremdes in Oos- en Suider-Afrika.
Ek werk ook soms vir die Wêreldgesondheids-organisasie. Ek was onlangs in die stad Musoma in die Mara-streek van Tanzanië; my volgende bestemming is Genève in Switserland.
Wat maak Kenia spesiaal?
Die Keniaane. Veral die mense van Kisumu is die verpersoonliking van daardie nasionale gasvryheid wat reisigers laat welkom voel.
Hier is baie internasionale organisasies en agentskappe in Kisumu; dus is hier baie dokters, ingenieurs en ander internasionale reisigers. Terselfdertyd doen die plaaslike mense moeite om jou in te sluit, selfs al kuier jy net vir ’n kort rukkie.
Wat maak dat jy van ’n plek hou?
Dit moet naby ’n groot wildernisgebied wees... en ook ’n bietjie disfunksioneel. Dis juis die nukke en uitdagings wat reis lekker maak – nie die waarskuwings oor terrorisme of breekbeen-uitbrake nie (dit gebeur, moenie paniekerig raak nie); maar as jou hotel meer basies is as wat jy verwag het, of jy staan saam met ’n groep vreemdelinge in ’n ry by ’n grenspos...
In sulke situasies gesels jy met mense met wie jy nie normaalweg sou nie, en dis verrykend.
Wat vergeet jy om te pak?
My tandeborsel – jig, ek weet – maar gelukkig kan ’n mens meestal by enige lughawe een aanskaf.
Ek het eenkeer my grimering vergeet op ’n sakereis na Kenia. En dit was eintlik bevrydend. Ek was bang om sonder my “gesig” ’n groot vergadering by te woon, maar het gou daaraan gewoond geraak. Deesdae dra ek skaars grimering wanneer ek reis.