Redakteursbrief: Die kankerlyertjies se superheldeDie span saam met Ollie die nar Maroela Media se personeel kuier gister, vir Kankerbewustheidsdag, by die pediatriese onkologie-afdeling van Unitas-hospitaal in Centurion. Daar is tans so 16 kinders, wat wissel van twee tot 16 jaar. Ollie die Nar en Ruan Wepener, sanger en ambassadeur van die Sunflower Fund, kuier saam met ons. Ons het maar almal vooraf ons harte vasgehou oor wat ons te wagte kan wees, maar die atmosfeer in die saal is minder neerdrukkend as wat ons verwag het. Die verpleegpersoneel is hartlik en warm, en hul positiwiteit is aansteeklik. Ons stap saam met Carina Fourie van Unitas se beradings- en kinderondersteuningsdienste deur die saal, ontmoet die ouers en die kleingoed een-een. Carina draai geen doekies om nie: dié enetjie het limfkanker en is al vir sewe maande hier. Daardie enetjie is twee, en is maar verlede week gediagnoseer. Ons deel geskenkies uit; probeer geselsies maak met die kinders wat allermins lus is vir ŉ klomp vreemdelinge wat hulle probeer opbeur. Hier en daar glimlag enetjie darem. Nadat ons almal ontmoet het, kom ons in die saal se kuier-area bymekaar. Ollie vou lawwe ballonne vir die kinders en Ruan tokkel vrolike wysies op sy ukelele. ŉ Sesjarige seuntjie drafstap onder die klanke van “Somewhere over the rainbow” verby ons buitentoe – die reuk van die hospitaal maak hom verskriklik naar. Sy ma draf agterna met sy drupstaander. ŉ Dogtertjie in pienk pajamas lê met haar kop op haar pa se skouer. “Ek wil nie, ek wil nie,” kerm sy, tot hy haar terugvat kamer toe. Die dogtertjie se ma is hoogswanger met ŉ tweeling, vertel Carina my later. Hul meisiekind is pas gediagnoseer en is maar aan die begin van haar behandelingspaadjie. Die tweeling kom nou enige dag. Ollie die Nar en Ruan Wepener, sanger en ambassadeur van die Sunflower Fund (Foto verskaf) Ollie die nar se oë is mistig. Hy kyk anderpad. Ons probeer geselsies maak met ŉ ma wat in ŉ hoek by die venster sit. Die donsies van nuwe hare slaan deur op haar seuntjie se kop. Hulle is net Frans magtig, so ons kom nie ver met die gesprek nie. Maar sy glimlag moedig en bedank ons in Engels, asof ons enigiets gedoen het. ŉ Ma van ŉ tienerdogter druk ŉ Barbie-DVD in haar skootrekenaartjie. Sy beantwoord die vrae wat ons haar blondekop-meisiekind vra, sommer namens haar. Dit spaar haar kind die inspanning. ŉ Alarm op een van die kinders se drupstaander gaan af. Sy ma staan op en verstel behendig aan ŉ pypie of twee, en druk ŉ knoppie om die alarm stil te maak. Ek stap in die gang af en bied aan om vir ŉ seuntjie wat liewer wou gaan lê, ŉ storie te lees. “Nee dankie, tannie,” sê hy terwyl hy grawe in sy sakkie lekkernye. “Ons is nog maar nuut hier,” sê sy ma verskonend. “Hy is baie skaam. Maar hy eet skielik so vreeslik baie! Dis ŉ newe-effek van die medisyne.” Toe ons begin liedjies sing, kyk die meeste kinders lusteloos toe. ŉ Mamma spring op en begin dans, klap haar hande, trap met haar pantoffel-voete ŉ aansteeklike ritme op die teëlvloer uit en sing uit haar maag saam. Die kinders en ander ma’s lag vir haar. Ek vra vir Carina hoe die ouers maak as hul kinders vir maande in en uit die hospitaal is met kankersimptome en -behandeling. “Hulle maak maar planne,” sê sy. “As dit moontlik is, hou een van hulle op werk. Of hulle kom sit hier in die hospitaal en probeer ŉ paar ure se werk elke dag op ŉ skootrekenaar gedoen kry. Party moet planne maak om ŉ ouma of ŉ ‘nanny’ of iemand anders te kry om om die beurt by hul kinders te kom sit. Dis nie maklik nie.” Geen opoffering is te groot nie, dink ek, terwyl ek kyk hoe ŉ ma ŉ handdoek oor haar skouer gooi sodat haar naar seuntjie teen haar kan aanleun. Elkeen van hierdie kinders het hul eie superheld, hier in die saal. Ons bring vandag hulde aan elkeen van hulle. Groetnis Susan Lombaard Redakteur: Maroela Media