Rosario lê in die suide van die provinsie Santa Fe, in 'n tipiese Pampas-vlakte met golwende heuwels, tussen 22,5 en 24,6 meter bo seevlak. Die oorspronklike nedersetting het in 'n ravyn aan die regteroewer van die Paraná-rivier ontstaan, net teenoor 'n eilandgroep in die rivierdelta wat nou gedeeltelik in die provinsie Entre Ríos geleë is. Die mees nabygeleë stad anderkant die Paraná se riviervloedplein is Victoria in Entre Ríos, sowat 60 kilometer van Rosario af. Die twee stede word deur die Rosario-Victoria-brug met mekaar verbind.
Die gebied van Rosario word deur 'n tipiese Pampas-klimaat gekenmerk, met 'n warm seisoen tussen November en Maart en maksimale temperature tussen 18 en 32 °C, en 'n koue seisoen tussen Junie en die middel van Augustus, waartydens die kwik tot tussen 5 en 16 °C daal. Reënvalle word veral in die somer aangeteken, maar die tipiese bedompigheid van die vlakte tree dwarsdeur die jaar op.
Rosario het teen die begin van die 17de eeu ontstaan. Dit het destyds as Pago de los Arroyos of "Land van die Spruite" bekend gestaan - 'n verwysing na die verskeie spruite wat deur die suide van die provinsie Santa Fé vloei en in die Paranárivier uitmond, soos die Ludueña, die Saladillo en ander. Die stad het geen presiese stigtingsdatum of enige amptelike erkenning hiervan. In 1689 het kaptein Luis Romero de Pineda 'n deel van die land van Pago de los Arroyos volgens 'n koninklike dekreet as vergoeding vir dienste ontvang wat hy aan die Spaanse Kroon verleen het.
Romero de la Pineda het die eerste permanente nedersetting gestig, 'n estancia, wat hy as landbougebied en nie as 'n dorp ontwikkel het nie. Die Jesuïete het in 1719 'n ander stuk land gekoop en hier die Estancia San Miguel opgerig. Die gebied was nog steeds so yl bevolk dat dit nie oor 'n sentrale owerheid beskik het nie; dit is vanuit die provinsiale hoofstad Santa Fe en Buenos Aires beheer.
In 1724 is nog 'n koloniale nedersetting deur Santiago de Montenegro gestig wat hier 'n meul en 'n kapel gebou het. Hy het begin om die toekomstige ontwikkeling van die dorp te beplan en is in 1751 tot burgemeester verkies. Die gebied wat deur hierdie plaaslike regring beheer is het vanuit die huidige Rosario tot by gebiede noord van die stad gestrek. Eers in 1784 is dit in twee kleiner regsgebiede opgedeel.
Op 25 Desember 1851 het 'n klein groep van plaaslike burgers en lede van die militêre garde hul steun vir Rosas se teenstander caudillo Justo José de Urquiza verklaar. As 'n beloning vir hulle deelname aan die Slag van Caseros het Urquiza ná sy oorwinning op 9 Junie 1852 die goewerneur van Santa Fe in 'n brief versoek om stadstatus aan Rosario te verleen. Goewerneur Domingo Crespo het hierdie versoek in die wetgeende vergadering van die provinsie geregverdig deur na die strategiese belangrikheid van die stad te verwys, wat vanweë sy geografiese ligging 'n beduidende rol vir die binne- en buitelandse handel sou kon speel. Op 5 Augustus is die stadstatus formeel aan Rosario toegeken.
In die laaste vyftien jaar van die 19de eeu het Rosario se bevolking verdubbel. Die snelle bevolkingsaanwas het egter tot slegte lewensomstandighede vir baie van die stadsbewoners, epidemieë van aansteeklike siektes soos tuberkulose en 'n oorskot van mannekrag en gepaardgaande uitbuiting gelei. In 1901 is vir die eerste keer 'n stakende werker deur die polisie dood gemaak, en Rosario het tot 'n sentrum van radikale politieke bewegings begin ontwikkel. Die Radikale Burgerunie het in 1903 'n opstand bevorder en die eerste verkiesing volgens die nuwe geheime en verpligte stemreg gewen.
Die plaaslike geleerde Juan Álvarez het in 1943 'n werk oor die geskiedenis van die stad geskryf waarin hy die stelling bevestig het dat Rosario uit eie krag gegroei en sy ontwikkeling aan sy moderne kapitalistiese ekonomie en sy hardwerkende bevolking te danke het - in teenstelling met ander stede wat soos Santa Fe eerder deur 'n tradisionele koloniale en adellike verlede gekenmerk word. Ter ere van Álvarez is die grootste openbare biblioteek in Rosario, die Biblioteca Argentina Dr. Juan Álvarez, na hom vernoem.
Maar die stad het ná Perón se afdanking as gevolg van 'n staatsgreep desgelyks baie onder die diktatuur van sy opvolger, president Juan Carlos Onganía, gely. In Mei en September 1969 het werkers en studente in groot getalle teen die régime betoog - 'n gebeurtenis wat later as die Rosariazo bekend gestaan het. Die betogings was deel van die algemene onluste in die land, alhoewel hulle ook 'n reaksie op die onderdrukking van plaaslike vakbonde was en die moord op 'n plaaslike student wat deur polisiemagte gedood is. In September het sowat 100 000 betogers die polisiemagte oorrompel en die onluste tot by die voorstede uitgebrei. Die régime het troepe na Rosario ontbied om die opposisie met geweld te onderdruk en die beheer oor die stad te herwin.
Die Song-dinastie (Chinees: 宋朝, Sòng Cháo; ou Afrikaanse spelling: Soeng) was ’n era in die Chinese geskiedenis wat in 960 begin en tot 1279 geduur het. Dit het gevolg op die tydperk bekend as Vyf Dinastieë en Tien Koninkryke en is gevolg deur die Mongoolse Yuan-dinastie. Dit was die eerste regering in die wêreld wat landwyd banknote, of ware papiergeld, uitgereik het en die eerste regering wat ’n permanente vloot op die been gebring het. Buskruit is vir die heel eerste keer sover bekend in dié ryk gebruik, asook die vasstelling van ware noord met ’n kompas.
Die Song-dinastie word in twee tydperke verdeel: die Noordelike en die Suidelike Song. Tydens die tydperk van die Noordelike Song (北宋, 960–1127) was die noordelike stad Bianjing (nou Kaifeng) die hoofstad, en die dinastie het die grootste deel van Binne-Sjina beheer. Suidelike Song (南宋, 1127–1279) verwys na die tydperk nadat die Song beheer oor Noord-China aan die Jin-dinastie afgestaan het. In dié tyd het die Song-hof na suid van die Yangtzerivier geskuif en Lin'an (nou Hangzhou) hul hoofstad gemaak.
Hoewel die dinastie beheer verloor het oor die tradisionele geboorteplek van die Chinese beskawing, was die ekonomie nie in duie nie, aangesien die Suidelike Song-ryk 60 persent van China se bevolking en die grootste deel van die vrugbaarste landbougrond bevat het. Die Suidelike Song-dinastie het sy vloot aansienlik versterk om sy water- en landsgrense te verdedig en vir sendings oorsee.
Die Song-dinastie het die eenheid in China herstel ná die val van die Tang-dinastie. Hulle het China in ’n enorme ryk omskep – sover bekend die rykste, vaardigste en digsbevolkte land op aarde. Die Chinese bevolking het in die 10de en 11de eeu verdubbel. Dit was danksy ’n toename in die verbouing van rys in Sentraal- en Suid-China, die gebruik van rys wat vroeg ryp geword het uit Suidoos- en Suid-Asië en die vervaardiging van groot kossurplusse. Volgens ’n sensus in die Noordelike Song was die bevolking rofweg 50 miljoen, byna dieselfde as tydens die Han- en die Tang-dinastie. Dié data kom uit die Standaardgeskiedenis; daar word egter geraam die Noordelike Song het ’n bevolking van 100 miljoen gehad, en 200 miljoen teen die tyd van die Ming-dinastie.
Hierdie drastiese bevolkingstoename het ’n ekonomiese rewolusie in voormoderne China teweeggebring. Dit was ook deels die rede daarvoor dat die sentrale regering hom geleidelik onttrek het aan ’n groot betrokkenheid by ekonomiese sake. ’n Baie groter bevolking het ook die belangrikheid van die gewone burgers in die grondvlak-administrasie en plaaslike sake verhoog. Amptenare wat in lands- en provinsiale sentrums aangestel is, het in ’n groot mate op die geskoolde burgers staatgemaak vir hul dienste en raad.
Filosowe soos Cheng Yi en Zhu Xi het Konfusianisme laat herlewe met nuwe idees, aangevuur deur Boeddhistiese ideale, en het ’n nuwe organisasie van klassieke tekste daargestel wat die kernleerstelling van Neo-Konfusianisme was. Hoewel die gebruik van keiserlike eksamens (om nuwe kandidate vir die staatsburokrasie te kies) reeds sedert die Sui-dinastie bestaan het, het dit in die Song-tydperk belangriker geword. Dit was ’n groot rede vir die verskuiwing van ’n aristokratiese elite na ’n burokratiese elite.