Geskryf deur Stanley M. Brand
Regters van die Hooggeregshof sal 'n deurslaggewende saak oor die grense van presidensiële mag aanhoor. Getty / Saul Loeb / AFP
Die hooggeregshof sal betoog in twee sake rakende kongresvereistes, bekend as dagvaardings, vir stowwe wat president Donald Trump beweer, is 'n indringing in sy privaatsake en is nie 'n wettige gebruik van die kongresmag nie.
'N Ander saak wat terselfdertyd aangevoer word, behels die Die dagvaarding van die distriksprokureur in Manhattan van rekords van Trump se ondernemings as deel van 'n ondersoek na oortredings van die staatskasreg. Trump veg ook teen dié een.
Nie sedert die dagvaarding van die Red Scare in die 1950's-1960's nie, waar die Kongres verhore gehou het wat baie politieke heksejagte teen vermeende kommuniste genoem het, en die Watergate-era in die 1970's, toe president Nixon deur sy prokureur beweer het dat hy "net so magtig was" 'n monarg as Louis XIV, slegs vier jaar op 'n slag, en is nie onderworpe aan die prosesse van enige hof in die land nie, behalwe die hof van vervolging, 'het die Hooggeregshof sulke verreikende vrae oor die vermoë van die Kongres gestel om toesig hou oor en die president se mag nagaan.
Óf die Kongres sal sy geskiedkundige rol kan behou om toesig te hou oor die president en die uitvoerende tak, die president sal in staat wees om inligting geheim te hou, ongeag wat - of die hof sal uitspook en die twee regeringsvertrekke sal in die land bly konflik.
Trump veg teen die kongres se eise vir finansiële rekords. Getty / Jim Watson / AFP
Van etiek tot vergoeding
Die Kongres ondersoek of Trump het sy mag as president gebruik om sy besigheid te bevoordeel, of hy sy finansies akkuraat gerapporteer soos alle regeringswerknemers moet doen, en of hy geskenke van buitelandse regerings aanvaar het sonder toestemming van die Kongres verbied deur die Grondwet. Hierdie verbod weerspieël die Framers se kommer dat geen amptenaar onderhewig sou wees aan buitelandse intriges of invloed van enige aard nie - 'n algemene praktyk destyds onder buitelandse soewereine.
Die eerste geval, Trump teen Mazars, hou verband met daardie ondersoeke. Trump probeer sy rekenmeesters en die bank waarmee hy handel, keer om inligting te verskaf wat deur twee huiskomitees - toesig en intelligensie - voorgelê word.
Trump het beswaar gemaak teen hierdie dagvaardings op grond daarvan dat hulle nie 'n wetgewende doel het nie en dat hulle ware doel is om persoonlike inligting tot politieke voordeel te bekom.
Die appèlhof het hierdie betoog verwerp. Daar is bevind dat die rekords wat die kongreskomitees wou hê, van toepassing was op die wetgewende pligte van die Kongres, en dat die dagvaardings wettig was.
Alle dagvaardings van en die ondersoek deur die Kongres moet 'n wetgewende doel hê. Volgens die wet het die Kongres die gesag om enige "onderwerp waarop wetgewing uitgevoer kan word"Sowel as navrae oor bedrog, vermorsing en mishandeling in regeringsprogramme. Die breë standaard vir die handhawing van die ondersoekmag word bevestig in die uitspraak van die Hooggeregshof in McGrain v. Daugherty in 1927, wat vasgestel het dat "die ondersoekkrag - met die proses om dit af te dwing - 'n wesenlike en toepaslike aspek is van die manier waarop die Kongres sy wetgewende funksie verrig.
Die Kongres het gepas opgetree
Die tweede saak behels huise-komitee-dagvaardings vir Trump-ondernemings se bankrekords van Deutsche Bank en Capital One. Soos met die Mazars-saak, het Trump probeer keer dat die banke die dokumente oorhandig.
Daardie dagvaardings hou verband met beoordelings deur die Komitee vir Finansiële Dienste van die Huis en die Intelligensiekomitee oor die beweging van onwettige fondse deur die wêreldwye finansiële stelsel en geldwassery. Deutsche Bank, wat groot bedrae geld aan Trump-ondernemings geleen het, het reeds is $ 10 miljard beboet vir 'n geldwasseryskema wat nie met Trump verband hou nie.
Die appèlhof het Trump se argument verwerp en gesê dat die Kongres wettiglik geregtig was om die rekords na te streef en te bekom.
Hulle het geskryf dat die komitees se fokus op onwettige geldwassery nie op enige beweerde wangedrag deur Trump gerig is nie, maar eerder op die vraag of sulke aktiwiteite in die bankbedryf plaasgevind het, die toereikendheid van bankregulering en die behoefte aan wetgewing om probleme op te los - alles wettige toesigdoelwitte .
President Bill Clinton het daarteen geveg dat hy in die Paula Jones-seksuele diskriminasie-pakhuis ontslaan is; hy het verloor en moes voldoen. Getty / AFP
Nie een van hierdie gevalle betrek die president nie uitvoerende voorreg opeis - die leer wat baie van die kommunikasie tussen die president en sy naaste adviseurs vertroulik hou. Die sake hou ook nie 'n uitdaging in vir die uitvoering van sy amptelike pligte nie.
Albei het slegs sy privaat besigheidsaktiwiteite gehad voordat hy die amp aanvaar het. Die rekords van voor hy president was, is relevant omdat hy geweier het om van sy ondernemings af te skei, wat die kommer wek of sy amptelike optrede een keer in sy amp in stryd was met, of blyk te wees, in stryd is met sy bestaande sakebelange.
Twee vorige hooggeregshofsake sal na alle waarskynlikheid aansienlik weeg in die beslissings in hierdie sake.
Een is Verenigde State v. Nixon, wat tydens die Watergate-skandaal plaasgevind het, toe Leon Jaworski, spesiale aanklaer, het die bandopnames gedagvaar van gesprekke tussen die president en vier van sy raadgewers wat aangekla is. President Richard Nixon het probeer om uitvoerende voorreg te eis en het gesê dat die opnames van gesprekke tussen hom en sy raadgewers vertroulik is en nie aan die spesiale aanklaer gegee moet word nie.
Die hof het eenparig beslis dat die behoefte aan bande in die komende verhoor van die hulpverlening die president se eis van vertroulikheid swaarder weeg. En hoewel geen saak wat die Nixon-saak presedent op 'n dagvaarding van die kongres toepas, die Hooggeregshof bereik het nie, het die implikasie uit die saak is dat, as sy voorreg oorwin kan word deur 'n dagvaarding vir gesprekke met sy naaste hulpgenote, die sakekords wat gegenereer is voordat 'n president tot sy amp gekom het, wettiglik deur die Kongres gedagvaar kan word.
"Die beslissing het die idee van 'absolute, ongekwalifiseerde presidensiële voorreg van immuniteit teen regterlike proses onder alle omstandighede' verwerp, wat 'n duidelike uitwerking het op enige president onder ernstige vermoede, soos president Trump, ' het die presidensiële historikus Michael Beschloss geskryf aan 'n verslaggewer van Washington Post in 2018.
Die ander saak wat op hierdie besluite van toepassing is, is Clinton c. Jones. Die saak spruit uit 'n seksuele teisteringgeding teen Clinton rakende sy optrede voor sy presidentskap. Clinton het geweier om 'n afsetting in die saak te gee, en het daarop aangedring dat dit 'n afleiding sou wees van sy pligte as president en 'n uitnodiging aan litigante om enige president te teister terwyl hy in die amp is met regsgedinge.
Die saakbeskrywing op die webwerf van die Hooggeregshof vra: "Is 'n dienende president ... geregtig op absolute immuniteit teen burgerlike litigasie wat voortspruit uit gebeure wat voor sy ampstermyn plaasgevind het? '
Die hof se antwoord: Nee.
Sal die hof beslis?
Hierdie twee besluite het presedente vasgestel wat blykbaar 'n neerlaag vir president Trump in die komende verhoor is.
As die hooggeregshof Trump se posisie in beide gevalle bevestig, of weier om die sake te beslis, sou dit die Kongres belemmer en dit dwing om afdwinging te bekom deur diegene wat weier om hul dagvaardings te eerbiedig, te arresteer. Dit is die manier waarop die Senaat sy dagvaarding in die McGrain-saak afgedwing het en hoe die Kongres gereeld in die 19de eeu opereer.
Die hof het by die partye gevra om addisionele inligtingsessies oor die vraag of die sake nie as 'politieke vrae' geskik is vir 'n geregtelike beslissing nie. Die wetlike leerstelling sê sommige gevalle is so polities vervoerd dat die federale hofstelsel hulle nie moet oorweeg nie - hulle moet deur die politieke spelers besleg word.
Dit het daartoe gelei dat bespiegelings dat die hof kan besluit om nie die geskil met behulp van die politieke leerstelling te beoordeel nie, soos in ander sake rakende geskille tussen die Kongres en die president oor oorlogsmagte of die beskikking van die Panamakanaal.
Niks hiervan gee 'n aanduiding van hoe die hof in die sake beslis nie, maar net wat hy besluit, sal belangrik wees in die annale van die kongresgeskille met die president.
Stanley M. Brand, uitstaande medewerker in die reg en die regering, Pennsylvania State University
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Historiese magstryd tussen Trump en die kongres wat deur die hooggeregshof hersien moet word