Die "litteken van die oë" is 'n referensiële verwysing na die vorm van die oog of lyn van die ooglid wat soos 'n "wond" nie genees (toegroei) nie, asook op die kwesbaarheid van hierdie orgaan. Op metonimiese vlak dui die beeld op die gruwels wat buite aanskou word deur mens se sig, en terselfdertyd weerspieël hulle innerlike emosie (die gesegde lui: "die oë is die vensters van die siel"). Die reëls "maar vel kom net een maal [...] / daarom bring letsels altyd kleur", het betrekking op die digbundel titel, Kleur kom nooit alleen nie. Hierdie digreëls dra by tot die meerduidige titel wat ook verwys na kleur (onder meer velkleur) wat gepaardgaan met psigiese letsels (verwonding). Die slot lewer implisiete kommentaar op versoening, menswees en beklemtoon dat mense onder hulle onderskeie velkleure, identiese skelette het: "daar waar ons dieselfde is, gaan ons die moeilikste tot niet" (2000:31).