10 Januarie 1945 - Geskiedenis Podcasts - 2022
10 Januarie 1945
Geallieerde troepe vang Gangaw
25 Januarie 1945
Die Slag om die bult, ook bekend as die Teenaanval van Ardennes, was 'n groot Duitse offensiewe veldtog aan die Wesfront tydens die Tweede Wêreldoorlog wat van 16 Desember 1944 tot 25 Januarie 1945 plaasgevind het. Die offensief was bedoel om die geallieerde gebruik van die Belgiese hawe Antwerpen te stop en die geallieerde lyne te verdeel, sodat die Duitsers die vier geallieerde magte kon omsingel en vernietig en die Geallieerdes 'n vredesverdrag in die guns van die as -magte kon beding.
Die Duitsers het 'n totale verrassingsaanval op die oggend van 16 Desember 1944 bereik weens 'n kombinasie van geallieerde oorvertroue, beheptheid met geallieerde offensiewe planne en swak lugverkenning weens slegte weer. Amerikaanse magte het die swaarste van die aanval gedra en die grootste slagoffers tydens enige oorlog gehad. Die geveg het ook die gepantserde magte van Duitsland ernstig uitgeput; dit was gedurende die oorlog grootliks onvervang. Duitse personeel en later ook Luftwaffe -vliegtuie (die slotfases van die verlowing) het ook groot verliese gely. Die Duitsers het 'n swak verdedigde deel van die Geallieerde lyn aangeval en voordeel getrek uit swaar bewolkte weerstoestande wat die geallieerdes se superieure lugmagte gegrond het. Heftige weerstand op die noordelike skouer van die offensief, rondom Elsenborn Ridge, en in die suide, rondom Bastogne, het Duitse toegang tot belangrike paaie na die noordweste en weste geblokkeer waarop hulle vir sukses gereken het. Pantser- en infanteriekolomme wat veronderstel was om langs parallelle roetes te beweeg, was op dieselfde paaie. Dit, en die terrein wat die verdedigers bevoordeel het, het die Duitse opmars agter die skedule gelaat en die Geallieerdes die dun geplaasde troepe kon versterk. Die verste wes wat die offensief bereik het, was die dorp Foy-Nôtre-Dame, suidoos van Dinant, wat op 24 Desember 1944 deur die Amerikaanse 2de pantserdivisie gestop word.    Verbeterde weersomstandighede vanaf ongeveer 24 Desember toegelaat lugaanvalle op Duitse magte en toevoerlyne, wat die mislukking van die offensief verseël het. Op 26 Desember het die hoofelement van Patton se Amerikaanse derde leër Bastogne uit die suide bereik en die beleg beëindig. Alhoewel die offensief teen 27 Desember effektief verbreek is, toe die vasgekeerde eenhede van die 2de Panzerdivisie twee uitbraakpogings met slegs gedeeltelike sukses aangewend het, het die geveg nog 'n maand voortgeduur voordat die frontlyn effektief in sy posisie herstel is voor die aanval. In die nasleep van die nederlaag was baie ervare Duitse eenhede sonder manne en toerusting, en intussen het oorlewendes teruggetrek na die Siegfried Line.
Die Duitsers se aanvanklike aanval was betrokke by 410,000 man net meer as 1400 tenks, tenkvernietigers en aanvalsgewere 2600 artillerie-stukke 1,600 teen-tenkgewere en meer as 1,000 gevegsvliegtuie, asook 'n groot aantal ander gepantserde vegvoertuie (AFV's).  Dit is 'n paar weke later versterk, wat die totale sterkte van die offensief op ongeveer 450,000 troepe en 1,500 tenks en aanvalsgewere te staan ​​gebring het. Tussen 63 222 en 98 000 van hierdie mans is dood, vermis, gewond in aksie of gevang. Vir die Amerikaners, uit 'n hoogtepunt van 610,000 troepe, het  89,000  ongevalle geword, waarvan ongeveer 19,000 dood is.   Die "Bulge" was die grootste en bloedigste enkele geveg wat die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog    gevoer het en die derde dodelikste veldtog in die Amerikaanse geskiedenis.
10 Januarie 1945 - Geskiedenis
DIE OORLOG BINNE SY SLOTTE FASE
Die oorlog begin sy laaste fase, 1945
Debat oor hoe om die bom te gebruik, laat lente 1945
Die Drie -eenheidstoets, 16 Julie 1945
Veiligheid en die Drie -eenheidstoets, Julie 1945
Evaluasies van Drie -eenheid, Julie 1945
Potsdam en die finale besluit om te bom, Julie 1945
Die atoombom van Hiroshima, 6 Augustus 1945
Die atoombom van Nagasaki, 9 Augustus 1945
Japan gee oor, 10-15 Augustus 1945
Die Manhattan-projek en die Tweede Wêreldoorlog, 1939-1945
Op 12 April 1945, slegs weke voor Duitsland se onvoorwaardelike oorgawe op 7 Mei, President Franklin Roosevelt sterf skielik in Warm Springs, Georgia. Visepresident Harry S. Truman, 'n veteraan van die Amerikaanse senaat, was nou president. Truman was nie bekend met baie van Roosevelt se interne beleidsbesprekings nie en moes in die eerste weke in die amp uitgebrei ingelig word. Een van hierdie inligtingsessies, wat op 25 April deur die minister van oorlog, Henry Stimson, gelewer is, het betrekking op S-1 (die Manhattan-projek). Stimson, met Leslie Groves teenwoordig tydens 'n deel van die vergadering, het die geskiedenis van die Manhattan -projek opgespoor, die status daarvan opgesom en die rooster vir toetsing en bestryding van werk bestudeer. Truman het tydens die vergadering van vyf-en-veertig minute talle vrae gestel en dit duidelik gemaak dat hy die relevansie van die atoombom vir toekomstige diplomatieke en militêre inisiatiewe verstaan.
Teen die tyd dat Truman sy amp beklee, was Japan byna verslaan. Amerikaanse vliegtuie, veral B-29's (regs), bombardeer Japannese stede na willekeur. By 'n enkele vuurbomaanval in Maart is byna 100 000 mense dood en meer as 'n miljoen beseer in Tokio. 'N Tweede lugaanval op Tokio in Mei is 83 000 dood. Intussen het die Amerikaanse vloot die toevoerlyne van die eilande afgesny. Maar vanweë die algemeen aanvaarde opvatting dat die Japannese tot die bitter einde sou veg, het 'n duur inval op die tuiseilande waarskynlik gelyk, hoewel sommige Amerikaanse beleidmakers meen dat 'n suksesvolle bestryding van een of meer atoombomme die Japannese kan oortuig dat verdere weerstand tevergeefs was.
Strategieë om die oorgawe van Japan te dwing, het 'n sentrale fase geword. By die Jalta -konferensie in Februarie 1945 (links) het die Sowjetunie ingestem om die oorlog teen Japan aan te gaan sodra Duitsland verslaan is. Die Geallieerdes het lank gevra om die onvoorwaardelike oorgawe van Duitsland en Japan, maar Joseph C. Grew, die waarnemende minister van Buitelandse Sake, dring daarop aan dat dit in die openbaar duidelik word dat dit nie Japan se totale uitwissing beteken nie. As dit eers gedemilitariseer is, sou Japan vry wees om sy politieke stelsel te kies en sou hy 'n lewendige ekonomie kon ontwikkel. Grew het gehoop dat 'n openbare verklaring aan Japan tot oorgawe sou lei voordat 'n duur inval sou begin. Die gesamentlike stafhoofde het steeds getwyfel of dit moontlik was, en het voortgegaan om 'n grondinval in Japan self te bepleit, 'n plan wat as Operasie Olimpiese aangedui word. Stimson het gehoop dat 'n inval vermy kon word, hetsy deur die oorgawe -terme te herdefinieer of deur die atoombom te gebruik.
Die voorbereidings is voortgesit vir die fisiese aflewering van atoombomme aan hul doelwitte. In September 1944, op Wendover Field in die weste van Utah, het kolonel Paul Tibbets (regs) begin met die boor van die met die hand uitgesoekte bomwerperpersoneel wat bestaan ​​uit die 393ste bombardementskader van die 509ste saamgestelde vleuel, Army Air Force. Alhoewel die presiese aard van hul missie vir almal behalwe Tibbets geheim gehou is, het die vlieëniers en die bemanning geweet dat iets vreemds aan die gang was, terwyl hulle herhaaldelik geoefen het om enkele, groot (5.500 pond) dummybomme uit hul nuwe B-29 langafstandbomwerpers te laat val . (Hulle noem hierdie oranje bomme 'pampoene'.) Na die oorgawe van Duitsland aan die Geallieerdes in Mei, was dit duidelik dat die bom op die enigste oorblywende vegter, Japan, gebruik sou word. Die volgende maand het Tibbets sy bevel na Tinian Island in die Marianas-eilande in die westelike Stille Oseaan verskuif, waar die Navy Seabees die grootste lughawe ter wêreld gebou het om die groot B-29's wat reeds Japan se stede gebombardeer het, te akkommodeer. Die voorbereidings vir die gebruik van die bom was naby voltooiing, maar die vraag hoe om dit te gebruik, het gebly.
Die teks vir hierdie bladsy is aangepas en gedeeltes is direk geneem uit die publikasie van die Office of History and Heritage Resources: F. G. Gosling, Die Manhattan -projek: die atoombom maak (DOE/MA-0001 Washington: History Division, Department of Energy, Januarie 1999), 42, 45-46. Die foto's van 'D-Day', die B-29's en die Jalta-konferensie is met vergunning van die National Archives. Die foto van Harry Truman Die eed van die amp is met vergunning van die Truman Presidensiële Museum en Biblioteek. Die foto van Paul Tibbets met sy grondpersoneel voor die Enola Gay word weergegee van Vincent C. Jones, Manhattan: die weermag en die atoombom, Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog (Washington: Center of Military History, United States Army, 1988), 535.
Re: Oos -Pruise, Januarie 1945
Plaas deur Sers Joch & raquo 09 Aug 2019, 23:10
Plaas deur Ek het vrae & raquo 11 Aug 2019, 03:24
Plaas deur otis68 & raquo 24 Mei 2020, 00:38
Plaas deur adamb & raquo 13 Apr 2021, 22:13
Pz.Jg.Kp 1233 verskyn op die kaart van XXIII Army Corps in Januarie onder 23.Inf.Div. in die kroniek van hierdie afdeling of dokumente van die germandocsinrussia -webwerf verskyn dit egter nie meer later nie!
Plaas deur donwhite & raquo 14 Apr 2021, 08:31
Dit vul 'n leemte mooi in oor waar Pz.Jg.Kp. 1233 is ontplooi/geposisioneer. Kan ek vra wat die datum in Januarie is vir die kaart wat u geplaas het? Beter nog, sou dit moontlik wees om 'n skakel na die betrokke kaartlêer te plaas?
Plaas deur adamb & raquo 14 Apr 2021, 13:31
Plaas deur adamb & raquo 14 Apr 2021, 13:44
Plaas deur Ikel44 & raquo 28 Mei 2021, 17:47
Plaas deur FORBIN Yves & raquo 29 Mei 2021, 17:54
Watter lid het syfers verskaf?
En met u skakel kan ek nie toegang tot die lêers kry nie
Die mees onvergeetlike rol in die rolprent van die oorlogsheld, Audie Murphy, was soos hy in die diep persoonlike "To Hell and Back" (1955).
Op 'n ywerige Januarie -middag in 1945, is Kompanie B, 15de Regiment, 3de Infanteriedivisie, aangeval aan die buitewyke van Holtzwihr, Frankryk, deur ses tenks en 'n geskatte 250 Duitse infanteriste, wat vasbeslote was om die Bois de Riedwihr van die Amerikaners af te werp. . Eerste luitenant Audie L. Murphy het sekerlik gesê dat sy afgedankte geselskap die Duitse aanslag nie kon weerstaan ​​nie, en beveel sy manne om diep in die bos terug te keer na veiligheid. Nadat hy al sy karabyn -ammunisie aan die vyand bestee het, het Murphy self voorberei om terug te val. Skielik sien hy 'n .50-kaliber masjiengeweer op die rewolwer van 'n brandende tenkvernietiger. Omdat hy weet dat sy posisie ten alle koste beklee moet word, klim Murphy bo -op en begin die masjiengeweer op die aankomende Duitsers afvuur.
Inheemse Texan Murphy, bestem om 'n na -oorlogse filmster te word, het sy moedige standpunt gemaak tydens die offensief van Colmar, wat die Duitsers uiteindelik van hul laaste voet op Franse bodem verdryf het. Die 3de Infanteriedivisie se rol in die offensief was om vooruit te gaan naby die Bois de Riedwihr, 'n groot woud in die noordelike deel van die Colmar -sak wat strek tussen die sterk versterkte dorpe Riedwihr en Holtzwihr. Luitenant -kolonel Keith Ware, uitvoerende beampte van die 15de Regiment, onthou later hoe noodsaaklik dit was om die bos te beveilig, en verduidelik dat sy besit van kardinale belang was, aangesien die bos die Duitse vesting Holtzwihr oorheers het, waarvan die vermindering noodsaaklik was tot die vinnige uitvoering van die aanvallende take van die 3de afdeling '.
Op 23 Januarie het die 30ste Regiment, 3de Infanteriedivisie, die bosse verower en die buitewyke van Holtzwihr en Riedwihr bereik, waar die Amerikaners 10 vyandelike tenks en tenkvernietigers teëgekom het, vergesel van minstens 100 infanteriste. Die gevolg was rampspoedig. Sonder omhulsel en nie in staat was om jakkalsgate in die bevrore aarde te grawe nie, is die Amerikaanse eenheid in stukke gesny. Gebroke, ondersterk en erg ongeorganiseerd, moes die 30ste hom aan die Bois de Riedwihr onttrek.
Die 15de regiment is beveel om dieselfde grond die volgende dag weer in te neem. Die daaropvolgende gevegte was so woedend dat onder meer die regiment se Kompanjie B onder 'n val was. Met die uitsondering van luitenant Murphy, is al die beamptes dood, en 102 van die geselskap se 120 aangewese mans is óf vermoor óf gewond voordat hulle selfs hul aangewese posisie bereik het. Teen middernag op 25 Januarie het Kompanjie B 600 meter die bos binnegedring en was sy posisie noord van Holtzwihr.
Binne 'n uur het vars voorrade die vermoeide oorlewendes van Kompanjie B bereik. Nadat die mans weer voorsien is, is hulle beveel om na die suidkant van die bos te beweeg, na die dorpie Holtzwihr, en die tou vas te hou totdat verligting kom. Die mans het in die vroeë oggendure deur sneeu -duisternis gevorder, en hulle het voor dagbreek hul aangewese posisie bereik. Toe hulle daar was, het die vermoeide GI's 'n vergeefse poging begin om jakkalsgate in die bevrore grond te grawe.
Murphy onthou later die frustrasie van sy mans: hierdie nag het ongewoon lank gelyk en die sneeu kouer as wat ek ooit gedroom het. Die geluid van pikke op bevrore grond klop soos 'n gek teen my trommelvlies. Die 18 mans wat in Kompanjie B oorgebly het, het gegrawe in die verdomde sneeubedekte graniet en die enigste voordeel daaruit was die oefening, wat hulle verhinder het om styf en onbeweeglik te word deur die koue. En selfs as 'n mens ophou grawe, was dit nodig om te loop om te voorkom dat jou voete vries.
Murphy, wat die uitgeputte onderneming gedurende die nag oorgeneem het, was bang vir 'n dagbreekaanval en was bekommerd dat sy mans nie 'n aanval kon deurstaan ​​nie. Vreemd, maar dit lyk asof dagbreek meer as enige ander tyd van die dag of nag beteken, vir 'n infanteris, het hy gesê oor die spanningsvolle aand. Dit is 'n aanvaarde tyd om aan te val of aangeval te word. Genadiglik, toe die bewolkte dagbreek aanbreek, het twee M10 tenkvernietigers van luitenant -kolonel Walter E. Tardy 601ste Tank Destroyer Battalion net betyds aangekom om die posisie van Company B 's te ondersteun. Maar tot die verligting van Murphy en sy manne het die Duitsers nie met dagbreek aangeval nie.
Murphy het voordeel getrek uit die onverwagte stilte om sy lyne te begin vorm, met behulp van een tenkvernietiger en vyf pantservoertuie van die 3de verkenningstroep om sy regterflank te beskerm. Maatskappy A verbind losweg met sy linkerflank. Die tweede tenkvernietiger het 'n posisie ongeveer 40 meter voor die lyne gekies. Murphy het toe sy bevelpos in 'n afvoersloot 10 meter voor die agterste tenkvernietiger opgerig. Hy het kontak gehou met die hoofkwartier van die bataljon, 'n kilometer van die agterkant af, met 'n veldtelefoon.
Maatskappy B was gespan oor 'n agterkant van 'n groot 'U ' waarvan die sye gevorm is deur twee groot vingers bome wat na Holtzwihr gelei het, onthou Murphy. Die sterk versterkte dorpie het nou 'n duidelike uitsig oor die golwende, sneeubedekte velde. Die twee tenkvernietigers sit langs 'n smal grondpad wat diep die bos in loop. Murphy het geweet dat die Duitse wapenrusting langs die pad sou moet vorder. Vroeg die middag bel hy terug na die eerste bataljon se hoofkwartier vir instruksies op die laaste oomblik. Hy is meegedeel dat die 2de Bataljon, 30ste Regiment, nog nie opgedaag het om sy geselskap te versterk nie. Hou u posisie, was sy bevele.
Om 1400 uur op 26 Januarie 1945 het die Duitse pantser en infanterie uit Holtzwihr uitgetrek, voorafgegaan deur 'n spervuur ​​van artillerie. Uit my vlak voorkant sien ek die teenaanval vorm met ses tenks en ongeveer 250 voet soldate in wit pakke, onthou Murphy, so dit sou onmoontlik gewees het om hulle vroeër of verder as 'n kilometer verder te sien. Ek het die mans gewaarsku en na die veldtelefoon gehardloop en die artilleriebeampte by die bataljon se hoofkwartier gebel en gereël dat die 2de bataljon afvuur. Ek het nie gou die bevel gegee om te skiet nie, want die hel het losgebars. Die Duitsers het hul voorlopige spervuur ​​begin. Privaat eersteklas Donald Eckman onthou: U kon die wimpels op die antenna van die Duitse tenks sien, en dit het dadelik ons ​​aandag getrek. Ons het ook 'n groot see wit infanterie na ons toe sien kom.
Die infanterie behoort aan die Duitse 2de Bergafdeling, wat uit Noorweë na die Colmar -streek oorgeplaas is. Die mans is opgelei vir operasies in bergagtige terrein. Individuele maatskappye van hierdie afdeling is van Noorweë afgebring en in die rye gevoer sodra hulle aankom. Deur hierdie elite -afdeling in Holtzwihr tot aksie te verbind, het die Duitse bevelvoerders gedemonstreer hoe noodsaaklik hulle was om 'n brughoof wes van die Ryn te hou.
Die Duitse taktiese doel was om beheer te kry oor die pad wat vanaf Holtzwihr deur die posisie van Murphy gelei het en tot in die bos buite die regimentêre hoofkwartier. As dit suksesvol was, sou die vyandelike aanval die posisie van die 3de afdeling duidelik bedreig. Murphy erken die belangrikheid daarvan om die pad ten alle koste te hou.
Toe die vyand binne bereik kom, het die tenkvernietigers van Tardy 's losgebrand. Ongelukkig het hul 90 mm -skulpe onskadelik van die staalkant van die aankomende Duitse wapenrusting gestamp. Ek het gesien hoe die vyandelike tenks regstreeks treffers kry, het Murphy gesê, maar die rondtes was ondoeltreffend teen die swaar gepantserde Duitse tenks. Hulle het 'n masjiengeweer-span van Company B uitgeskakel en kwaai gevuur. Toe word die agterste tenkvernietiger getref deur 'n skulp van 88 mm wat sy dun pantser deurboor en die bevelvoerder en kanonnier doodgemaak het. Die oorlewende bemanningslede skarrel uit en trek terug in die bos.
Ontevrede het die bemanning in die loodtenkvernietiger, nadat hy verskeie nabye oproepe oorleef het, self 'n aanval uitgevoer. Personeelsersant Joseph Tardiff en korporaal Robert Hines het gelyktydig met 0,50- en .30-kaliber masjiengewere weggebrand en die aankomende vyandelike infanteriste afgesny. Skielik het die bemanning egter beheer oor die tenkvernietiger verloor toe hulle probeer om in 'n beter afvuurposisie te beweeg. Die voertuig gly van die pad af in 'n dreineringsloot en laat die hoofgeweer op 'n nuttelose hoek wat verhinder dat hy op die vyand opgelei kan word. Vinnig vas in die sloot, het die tenkvernietiger 'n sit -eend geword vir Duitse vuur. Die bemanning klim uit en trek haastig terug na die bos.
Omdat beide Amerikaanse tenkvernietigers buite werking was en groot vyandelike infanterie en gepantserde magte op sy posisie beweeg het, het Murphy besef dat die oorblyfsels van sy geselskap nie meer kon uithou nie. Hy het sy mans beveel om terug te keer na veiligheid diep in die bos terwyl hy agtergebly het en artillerievuur gelei het. Privaat eersteklas Irving Kelly was huiwerig om Murphy te verlaat. Ek onthou hoe mal ek was toe Murph vir ons gesê het om terug te gaan, onthou Kelly. Ons wou bly en langs hom baklei. Ek onthou duidelik dat sersant Harold Corl en ek die laaste twee was. As gevolg van 'n tegniese probleem met die voorste waarnemer 1ste Lt. Walter Weispfenning se radio, bly Murphy op sy pos en stuur artillerievuur oor die veldtelefoon. Dit was nie 'n heroïese daad nie, het Murphy gesê. Ek het gedink as een man die werk kan doen, waarom die lewens van ander in gevaar stel?
Hy beveel vuur direk bo -op die oprukkende Duitsers, en rig die teikeninstruksies aan die hoofkwartier van die eerste bataljon, terwyl hy terselfdertyd met die karabyn op die vyandelike infanterie skiet. Ek was mal oor die artillerie, onthou Murphy. Ek kon sien hoe Kraut -soldate in rook- en sneeuwolke verdwyn, hoe hulle hoor skree en skree, maar tog kom hulle aan asof niks hulle sal keer nie. Die Duitsers het tot binne 50 meter van Murphy gevorder toe 'n senuweeagtige luitenant van die bataljon se hoofkwartier navraag doen oor die posisie van die vyand. Murphy het geantwoord: As u net 'n minuut aan die telefoon hou, laat ek u met een van die bastards praat.
Nadat hy sy karabynammunisie uitgeput het, was Murphy besig om voor te berei om terug te val toe die .50-kaliber masjiengeweer op die rewolwer van die brandende tenkvernietiger sy oog vang. Binnekort sou die vuur die voertuig se brandstof en ammunisie bereik, maar Murphy het geweet dat die geweer sy enigste kans was om die Duitsers te stop. Hy klim aan boord van die tenkvernietiger en begin die groot .50-kaliber op die vyand spuit. Privaat eersteklas Anthony V. Abramski het later berig dat ek Lt. Murphy bo -op die brandende tenkvernietiger sien klim terwyl uitbarstings van masjienpistoolvuur van die oprukkende infanterie teen die romp slaan en trap.
Murphy het geweet dat die .50-kaliber geen effek op die tenks sou hê nie, en daarom konsentreer hy sy vuur op die opkomende infanterie. Ek sal nie my ammunisie mors op iets wat direkte treffers deur 90 mm -skulpe nie kan vertraag nie, het hy gesê. Ek het my op die voetsoldate toegespits en geglo dat die tenks nie baie ver sou kom sonder hulle nie. Privaat Charles Owen, een van die 18 mans wat in Kompanjie B oorgebly het, het ontsag gekyk hoe Murphy die aankomende vyand ruk. Owen, hy was effektief op die .50-kaliber, het Owen gesê. Ek weet nie of hy ooit 'n 50-kaliber opleiding gehad het of nie. Maar die Duitsers was dodelik bang vir .50-kalibers wat hulle oor wapens deurboor het.
'N Ander waarnemer, sersant Elmer Brawley, wat die verlowing van die bosse aanskou het, het bygevoeg: Die Duitse infanteriste het binne 10 meter van luitenant Murphy gekom, wat hulle in die trekkings vermoor het, in die weide, in die bos en#8211 waar hy hulle ook al gesien het . Murphy se dodelike vuur op die ondersteunende infanterie het die tenks uiteindelik gedwing om na 'n gebied voor die bos terug te keer. Hierdie tenks het hul moorddadige vuur bygevoeg by die van die Kraut-artillerie en vuurwapens wat die posisie van die luitenant laat oorstroom het, het Brawley gesê.
Die golwende rook van die tenkvernietiger, gekombineer met die voortdurende gevegsgeveg, het die Duitsers verhinder om op te spoor waar die vuurwapen vandaan kom. Volgens Murphy, met al die geknetter van vuurwapens en groot skulpe wat oral rondplof, het hulle waarskynlik nie eers my masjiengeweer gehoor hoor nie, nog minder die oorsprong daarvan. Alhoewel die rook 'n mate van verberging veroorsaak het, het dit ook die sigbaarheid van Murphy belemmer, waardeur sommige vyandelike soldate ongemerk op sy regterflank kon kruip. Hy het geskryf: Toe ek hulle die eerste keer sien, het hulle in die dreineringsloot reg voor my gestop en het hulle iets besonders bespreek. Ek het die sneller gedruk en stadig deur die loop gegaan en die liggame het in 'n stapelposisie geval.
Skielik klap twee 88 mm skulpe in die tenkvernietiger. Die harsingskudding en skok van die ontploffing het Murphy gewelddadig teen die rewolwer gegooi en hom amper op die grond neergeslaan. Luitenant Murphy was omhul in rookwolke en vlamspore, onthou Weispfenning. Wonder bo wonder het Murphy daarin geslaag om sy kalmte te behou en het hy voortgegaan met die vuurwapen. Die enigste keer dat hy opgehou het om te skiet, was toe hy die opdragte moes herlaai of aan die artillerie moes oordra. Jare later, met sy kenmerkende droë humor, het Murphy opgemerk: Ek onthou dat ek die hel uit my geskud het, maar dit was niks nuuts nie. Ek onthou ook dat my voete vir die eerste keer in drie dae warm was.
Verbasend genoeg het sy geluk steeds aangehou toe die grys wolke lank genoeg gebreek het sodat Amerikaanse vegvliegtuie bo die woedende slagveld kon vergader. Nadat hy die glorieryke geluid van die naderende vliegtuie gehoor het, het Murphy die artillerie die Duitse posisies met rookskille laat merk, sodat die vlieëniers kon begin rits. Die vyandelike aanval, hoewel dit vertraag is, het egter steeds vorentoe gedruk. Weer eens dreig die infanterie om die sterkpunt, wat nou deur 'n enkele Amerikaner gehou word, te oorskry. In 'n gewaagde beweging het Murphy voortgegaan om artillerievuur te vra, al het dit teen daardie tyd ongemaklik naby hom geval. Ek het gedink ek kan dit uit die spervuur ​​kry as die Krauts dit kan doen, het hy gesê.
Met die hernude spervuur ​​het die Duitsers uiteindelik besef dat iemand hulle met artillerie laat nul het. Hulle kon egter steeds nie die bron vind van die vuurwapen wat hul geledere in stukke gesny het nie. 'N Klein groepie Duitsers het daarin geslaag om die bos te infiltreer tot by die hoofkwartier van die eerste bataljon, maar die meerderheid van die vyandelike infanterie het teruggeval na Holtzwihr. Sonder die beskerming en ondersteuning van die voetsoldate het die Duitse wapenrusting verstandig die veld verlaat. Ek kan verstaan ​​hoekom die Kraut -infanterie my gemis het, Murphy. Maar ek kan die Duitse tenkmanne nooit vergewe vir hul swak skerpskut nie. Dit was regtig slordig.
Net toe die Duitsers begin terugval, het die veldtelefoon van Murphy doodgegaan. Uitgeput en erg gebloei, klim Murphy van die brandende tenkvernietiger af en hink terug in die bos. Ek het van die Duitsers afgewyk en nooit teruggekyk nie, onthou hy. Ek was te swak van vrees en uitputting om meer om te gee. Kort nadat hy die bos bereik het, het Murphy die tenkvernietiger hoor opblaas en die rewolwer waarop hy gestaan ​​het, afgeblaas het.
Alhoewel staal- en rotsfragmente deur die veldkaart wat hy tydens die geveg gedra het, deurtrek het, was Murphy ongelooflik gelukkig. Sy broek was deurdrenk van bloed uit 'n ou wond, het die vorige Oktober gely, wat tydens sy woedende beproewing weer oopgemaak is. Murph was 'n waaghals wat hy die kans waag dat ander dit nie sou waag nie, onthou Brad Croeker, 'n privaat onderneming van B. Hy was te waaghalsig vir die meeste van ons. Sy middelnaam was gelukkig. Bill Weinberg het bygevoeg: ek dink hy was net bereid om sy nek uit te steek. Maar dit was ook 'n kwessie van versigtig wees. Hy het meer kanse gewaag as ander, maar hy het dit op 'n berekende manier gedoen.
Toe Murphy by sy onderneming terugkom, het hy gehelp om 'n teenaanval te reël. In beëdigde getuienis verklaar sersant Brawley: Luitenant Murphy, wat weier om ontruim te word, het ons in 'n sterk aanval op die vyand gelei en die Duitsers uit die hele gebied verdryf. Murphy het verder gevorder totdat die manne van Kompanjie B hul oorspronklike posisies weer beklee het.
Bevrore en uitgeput, het die GI's die res van die middag die stryd aangesê. Daardie nag lê ons tussen ons dooie kamerade wat die middag geval het, het Murphy gesê. Croeker onthou: Ons was reg langs die Colmar -kanaal. Nadat die bloedige dag verby was, het ons na die kanaal gegaan om 'n drankie te drink.
Versterk deur plaasvervangers, het die 3de Bataljon, 30ste Infanterieregiment, Holtzwihr op 27 Januarie gevange geneem. Behalwe vir klein sakke vyandelike weerstand, was die gebiede oos van die Illrivier en noord van die Colmar -kanaal teen 28 Januarie vry van vyandelike magte.
Op 2 Junie 1945 het luitenant -generaal Alexander Patch, bevelvoerende generaal van die Sewende Leër, aan Luitenant Murphy die Erepenning oorhandig. Die amptelike aanhaling lui gedeeltelik: 'n Uur lank probeer die Duitsers elke beskikbare wapen om luitenant Murphy uit te skakel, maar hy bly sy posisie beklee en sy leiding oor artillerievuur het baie van die vyande wat hy doodgemaak het of ongeveer 50 gewond het, uitgewis. Murphy se onwankelbare moed en sy weiering om 'n sentimeter grond te gee, het sy onderneming gered van moontlike omsingeling en vernietiging en dit in staat gestel om die bos te hou, wat die vyand se doel was.
Charles Owen onthou jare later: Hy het ons lewens gered. As hy nie gedoen het wat hy gedoen het nie, sou die Duitsers ons vernietig het. Ons was al redelik sleg en amper sonder ammunisie.
Vir Murphy was die Medal of Honor die kroon op 'n roemryke gevegsloopbaan. Teen die einde van die oorlog het hy elke medalje ontvang vir dapperheid wat sy land te bied gehad het, waaronder twee Bronze Stars, die Distinguished Service Cross, twee Silver Stars, drie Purple Hearts en die Legion of Merit, wat hom die mees versierde Amerikaner gemaak het soldaat tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Na die oorlog keer Murphy terug na Texas, maar die huiwerige held is in September 1945 na Hollywood genooi deur die akteur James Cagney, wat sy foto op die voorblad van Lewe tydskrif. Murphy het meer as 40 films gemaak, insluitend Na die hel en terug, Die rooi kenteken van moed en baie Westers. Op 28 Mei 1971 het 'n privaat vliegtuig buite Roanoke, Va., Neergestort en die vyf mense aan boord doodgemaak, waaronder passasier Murphy (46).
Hierdie artikel is geskryf deur Daniel R. Champagne en verskyn oorspronklik in die Mei 2002 -uitgawe van Tweede Wereldoorlog.
Twee gewapendes van die 317ste Infanterieregiment, 80ste Infanteriedivisie, neem 'n rukkie om hul eie sigarette in Goesdorf te rol ná 27 dae se geveg - 10 Januarie 1945
Die vingernael lengte spektrum is mal oor hierdie twee ouens.
REGS? Die arme man aan die regterkant het amper niks! Dit was die eerste ding wat ek opgemerk het.
Ek het nog nooit kleiner naels gesien nie! Hoe is dit moontlik? Ek bedoel, wat veroorsaak dit eintlik?
Kyk, my naels is soos die man aan die linkerkant, en as ek hulle sien soos die man aan die regterkant, maak hulle my nogal bang
Die arme man aan die regterkant het 'n vreeslike geval van 'n paar buitegrawe gekry. Hartseer om te sien
My gedagte presies, dit is duidelik hoekom ou rol en 'n ander ou kyk
Ek was heeltemal afgelei deur die pienk ring om iets anders raak te sien.
Dankie! Die man aan die regterkant se naels maak ons ​​mal!
Links is SSG Abraham Aranoff, Boston, Mass., Regs is privaat Henry W. Beyer van Grand Rapids, Michigan. Hierdie manne, van E Kompanjie, 1ste Bataljon, 317ste Infanterie, het 27 dae agtereenvolgens geveg, die meeste daarvan tydens die Duitse teenoffensief in die Ardennen. Hulle is pas uit die lyne gehaal vir 'n kort, welverdiende blaaskans. (Dankie Ingrid Goossens!)
The Battle of the Bulge (16 Desember 1944 - 25 Januarie 1945) was die laaste groot Duitse offensiewe veldtog in sy westelike teater tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit is teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog in die Europese teater deur die dig beboste Ardennen -streek Wallonië in België, Frankryk en Luxemburg aan die Westelike Front gelanseer. Die verrassingsaanval het die geallieerde magte heeltemal onkant betrap. Amerikaanse magte het die swaarste van die aanval gedra en die grootste slagoffers tydens enige oorlog gehad. Die geveg het ook die gepantserde magte van Duitsland ernstig uitgeput, en hulle kon dit grotendeels nie vervang nie. Duitse personeel en later ook Luftwaffe -vliegtuie (in die slotfase van die verlowing) het ook groot verliese gely.
Die Duitsers het amptelik na die offensief verwys as Unternehmen Wacht am Rhein (& quotOperation Watch on the Rhine & quot), terwyl die Geallieerdes dit as die Ardennen -teenoffensief aangewys het. Die frase "Battle of the Bulge" is deur die hedendaagse pers geskep om die bult in die Duitse voorste linies op nuuskaarte in die oorlog te beskryf, en dit het die naam wat die meeste gebruik word vir die geveg. Die Duitse offensief was bedoel om die gebruik van die Geallieerdes van die Belgiese hawe Antwerpen te stop en die geallieerde lyne te verdeel, sodat die Duitsers vier geallieerde leërs kon omsingel en vernietig en die Westerse Geallieerdes moes dwing om 'n vredesverdrag te onderhandel ten gunste van die asmagte. Once that was accomplished, the German dictator Adolf Hitler believed he could fully concentrate on the Soviets on the Eastern Front. The offensive was planned by the German forces with utmost secrecy, with minimal radio traffic and movements of troops and equipment under cover of darkness. Intercepted German communications indicating a substantial German offensive preparation were not acted upon by the Allies. The Germans achieved total surprise on the morning of 16 December 1944, due to a combination of Allied overconfidence, preoccupation with Allied offensive plans, and poor aerial reconnaissance. The Germans attacked a weakly defended section of the Allied line, taking advantage of heavily overcast weather conditions that grounded the Allies' overwhelmingly superior air forces. Fierce resistance on the northern shoulder of the offensive, around Elsenborn Ridge, and in the south, around Bastogne, blocked German access to key roads to the northwest and west that they counted on for success. Columns of armor and infantry that were supposed to advance along parallel routes found themselves on the same roads. This, and terrain that favored the defenders, threw the German advance behind schedule and allowed the Allies to reinforce the thinly placed troops. Improved weather conditions permitted air attacks on German forces and supply lines, which sealed the failure of the offensive. In the wake of the defeat, many experienced German units were left severely depleted of men and equipment, as survivors retreated to the defenses of the Siegfried Line.