September 2014 - Hennie Van Deventer
Sep 23, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Hennie se maanhaar
Jy maak dit ‘n saak van gebed, vertel dr. Hennie Swanepoel ‘n leraar van Melkbos. Hy het op versoek van Visnet, gemeenteblad van die NGK Melkbosstrand, sy maanhaarstorie opgeteken nadat hy dit van die kansel af vertel het.
“Dankie, Here dat U my en my liewe vrou so bederf.” (hvd)
KYK VIR DIE VOëLTJIE …
Sep 19, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
‘n Operasie wat lieslangs aangepak moes word, het die uwe laat onthou van ‘n storie van ‘n ongewone reeks foto’s wat vir die eienaar van die kamera ‘n paar ongemaklike oomblikke besorg het.
Die foto was van daardie nimlike omgewing aan die lyf van ‘n vreemde man – lank voor die era van selfies, selfs lank voor die era van die digitale kamera – maar ‘n akrobatiese “selfie” as daar ooit een was.
Sal later vertel hoekom die uwe se operasie – vir die herstel van ‘n abdominale aorta-aneurisme (die sogenaamde AAA) – hom aan daardie baanbreker-”selfie” laat dink het. Laat ek eers die verhaalgegewe skets.
Basies handel my storie oor ‘n Suid-Afrikaner wat sy kamera in die kleedkamer van ‘n gholfklub in Boston, Massachusetts, verloor en weer wonderbaarlik teruggkry het – met onverwagte “rente”.
Die slagoffer was bitter toe hy ná ‘n potjie van sy geliefkoosde spel in die kleedkamer kom en sy verlies ontdek, want die film was byna vol onvervangbare foto’s van die New Englandgebied in gloedrooi herfskleed.
Ná ‘n bier maak hy toe weer ‘n draai in die kleedkamer – en hier lê sy kamera gedorie hoog en droog. Al verskil: die film is nou vol.
Toe hy sy afdrukke by die naaste “drug storie” gaan haal – pre-digitale tye, onthou – verbeel hy hom die meisie gee hom ‘n skewe kyk. Sy praat met ‘n ouer vrou agter die toonbank en die meet hom ook afkeurend op en af.
Sy blarefoto’s is pragtig, almal kalenderkwaliteit. Die laaste vier, van nommer 33 tot 36, tref hom egter soos ‘n voorhamer. Daarop, is uit verskillende hoeke, die manlikheid van die een of ander grootkaliberkalant verewig. Gewis nie sy eie nie, want hy is helaas iemand met rede tot beskeidenheid in daardie department.
Die trotse kerel van die baken waarop gefokus het, moes die kamera geleen het vir sy eie “kaal”-enderfoto’s!
Terug nou by die aneurisme-operasie.
Een moontlike gevolg, maan die chirurg, is dat die bloeding in die weefsel afsak en ‘n potblou verkleuring veroorsaak wat ‘n man nogal kan laat skrik as jy dit skielik in ‘n spieël sou waarneem.
Trouens, vir ‘n Duitser wat dieselfde paadjie as die uwe geloop het, was die blou so ontsenuend dat hy dadelik na sy kamera gegryp het. Die “selfie” van die skoktoneel is aan die arts ge-SMS met net een kort, direkte vragie daarby: “Wat gaan hier aan?”
Gelukkig dat ek gewaarsku was. Sou maar sukkel om met hierdie ou lyf sulke kontorsies uit te haal. (hvd)
Sep 17, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Ek en my kardoesie – een van die swetterjoel boererate teen hik.
Kaduks gehik, amper 96 uur oor ‘n boeg, prewel ek skuins ná eenuur in nog ‘n rustelose nag vir die moedelose Tokkie: “Dalk moet ek ietsie probeer eet”. Kou ‘n kossie is ‘n raat wat voorheen wel vir my gewerk het.
Sy gaan sny ‘n stuk papaja in blokkies. Ek verslind dit gretig. Waaragtig … die skisofreniese diafragma hyg-hyg vir oulaas. Toe kom dit tot rus. In 36 uur nog nie weer gehik nie. Genade onbeskryflik groot.
Kaduks is die regte word. Kan jy, liewe leser, raai hoe voos ‘n mens voel as jou lyf so onbeheersd sonder ophou hik, stik, snik, ruk en pluk? Voel so eindeloos soos daardie Noag-reën: Veertig dae het dit gereën, veertig nagte agtereen ….
By oud-kollega Ollie Olwagen verneem ek van arme mense wat inderdaad jare gehik het. Die wêreldrekord vir ’n marathon-hikkery is, aldus Ollie, sowat 65 jaar!
Vanwaar Gehasi? Met lang mediese redenasies gaan ek nie die leser beproef nie. Myne was klaarblyklik narkose-verwant. Die diafragma se ritme is erg (maar erg) versteur. Soos ‘n ou dieselenjin op ‘n koue wintersoggend het dit eenvoudig bly weier om te vat. En bly weier. En bly weier.
Het verskeie boererate probeer – en daar is ‘n swetterjoel hoor, van gedagtes aan ‘n witperd tot jou gruwelik vererg. Dalk die beroemdste van almal: laat iemand onverwags iewers uitspring en jou skrikmaak. Wees egter gewaarsku dat so ’n skokeffek nie altyd sal werk soos dit moet nie. Die staaltjie word byvoorbeeld vertel van ’n man wat sy apteker vra om hom iets vir sy hikkery te gee. Die apteker is ook nie links nie en gee die man ’n klap. ‘‘Hoekom doen jy dit?’’ vra die man. ‘‘Wel,’’ sê die apteker, ‘‘jy hik mos nou nie meer nie, of hoe?’’ ‘‘Man, jy’s besimpeld,’’ gil die man, ‘‘dis nie ek wat hik nie, dis my vrou!’’
Die beste vir my, het ek gevind (buiten nou die middernaghappie van papaja), is die volgende: Haal ’n halfuur lank asem in ’n papierkardoes— beslis nie te lank nie en ook nie in ’n plastieksak wat oor jou kop getrek is nie, jy sal versmoor, liewe mens. Die betroubare Jan van Elfen onderskryf die raat. Ook al die matrones in die kenniskring wat Tokkie landwyd opgespoor het om advies in te win. Dit bring ten minste tydelike verligting.
‘n Pynlikheid van so ‘n jollie-hik is dat dit skynbaar vir sekere mense lagwekkend klink. Vir die slagoffer is sy beproewing gewis nooit snaaks nie. Hoekom iemand glimlag as hy daarvan hoor eerder as om in trane van meegevoel uit te bars, slaan hierdie hikker dronk.
Juis in die akuutste periode kry ek van Herman Toerien van Bloemfontein die volgende storie wat stof tot nadenke bied: “Toe nog baie klein was, het ek eenkeer vreeslik gehik en die boererate wou nie een help nie. My ma en pa vertel my toe van ‘n pous wat van hikkery oorlede is. Glo elke nou en dan met die radio oorgeskakel na die hospitaal om te hoor hoe dit gaan. Ek stry nog toe sê my pa ek moet gaan speel, die hikkery het opgehou. En sowaar… ”
Tokkie is gistermiddag kombuis toe. Vreeslik gewoel en gewerskaf. Uiteindelik die een pan geurige beskuit na die ander uit die oond. As dit ‘n dag tevore was, het ek sweerlik gedink die beskuit is vir die begrafnis.
PLAISIR D’GENEPI, ENS
Sep 3, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Ons het ‘n lekker Brekfis by Balule geniet waarop ek graag ‘n heildronk met ‘n knertsie verfrissende génépi uit die westelike Alpe wil instel.
Was dit 400 buffels? Dalk ‘n raps minder? Dalk meer? Daaroor kan ‘n mens redeneer. Dat dit die grootste buffelskouspel in ons nou al amper 2 000 dae in die bos was, staan vas. Selfs die ervare Solly Sibuyi by die piekniekplek twyfel nie: dit was die grootste trop wat hy nog daar gesien het.