Hercules en Alcestis: persoonlike uitnemendheid en sosiale plig - Inligting
Hercules en Alcestis: persoonlike uitnemendheid en sosiale plig
Vir die ou Grieke, die kwaliteit van arete (persoonlike uitnemendheid) en die konsep van eusebia (sosiale plig) was die belangrikste. Aristoteles bespreek albei hiervan breedvoerig in syne Nichomachese etiek en hou verband met eudaimonia - vertaal as "geluk", maar beteken eintlik "om in besit te wees van 'n goeie gees". Om arete te hê, beweer Aristoteles, moet 'n mens jouself assosieer met diegene wat na dieselfde doel streef. As u 'n uitstekende musikant wil word, moet u uself verbind met uitstekende musikante, en dieselfde as u 'n steratleet of timmerman of dokter wil wees. Die Griekse konsep van eusebia word dikwels in Engels vertaal as "vroomheid" (soos byvoorbeeld in Plato se dialoog oor die Euthyphro), maar die konsep is eintlik baie nader aan "plig", veral sosiale plig. Eusebia het bepaal hoe 'n mens omgaan met jou man, vrou, ouers, bediendes en dié van hoër en laer klasse. Eusebia het ook ingegaan op hoe 'n mens die gode verstaan ​​(alhoewel nie die manier waarop 'n mens met die gode omgegaan het nie, wat die konsep van housia, baie nader aan "vroomheid"). Die gode, en veral die almagtige lotgevalle, het die lewens van mense beheer en gelei, en 'n mens moes die feit aanvaar en die lewe daarvolgens leef. As 'n mens 'n tragiese verlies of finansiële terugslag opgedoen het, was dit die wil van die gode of die lotgevalle wat selfs nie die gode kon swaai nie, en deur dit as die orde van die heelal te aanvaar, sou 'n mens dit beter kon aanvaar.
Die verhale wat die Grieke vertel het - wat vandag hul mites genoem word - het 'n rol gespeel in die verstaan ​​van arete en eusebia deurdat dit die deugde van die Griekse beskawing vir die luisteraars geïllustreer het. Om te hoor hoe helde en konings en selfs gode hulle gedra, het 'n mens 'n model vir jou eie gedrag gekry. Onder die vele mites wat die Grieke vertel het, is die verhaal van Hercules en die koningin Alcestis een van die deugde van persoonlike uitnemendheid en sosiale plig. Daar is twee weergawes van die mite, een waarin Hercules glad nie 'n rol speel nie, maar danksy die dramaturg Euripides (480-406 vC) en sy toneelstuk Alcestis, die weergawe met Hercules is die bekendste.
Die verhaal van Alcestis en Admetus
Beide weergawes begin op dieselfde manier en beklemtoon die belangrikheid van lojaliteit, liefde en vriendelikheid om u sosiale plig in te lig. Soos die verhaal geleer het, was daar eens 'n sagmoedige koning met die naam Admetus wat oor 'n klein koninkryk in Thessalië geheers het. Hy ken elkeen van sy onderdane op sy naam en daarom, toe hy 'n vreemdeling by sy deur kom bedel om kos, weet hy dat die man uit 'n vreemde land moet kom, maar welkom in sy huis. Hy het die vreemdeling gevoed en geklee en hom sy naam gevra, maar die man sou geen antwoord gee nie, behalwe om vir Admetus te vra of hy die slaaf van die koning kan wees. Admetus het nie 'n ander slaaf nodig nie, maar omdat hy erken het dat die man in nood verkeer, het hy hom as herder vir sy kuddes aangeneem.
Apollo bedank Admetus vir sy vriendelikheid en bied hom 'n geskenk wat hy wil hê.
Die vreemdeling het 'n jaar en 'n dag by Admetus gebly en hom dan as die god Apollo geopenbaar. Hy is deur Zeus as straf na die aarde gestuur en kon nie na die koninkryk van die gode terugkeer voordat hy 'n sterfling 'n jaar lank as slaaf gedien het nie. Apollo bedank Admetus vir sy vriendelikheid en bied hom enige geskenk aan wat hy verlang; maar Admetus het gesê dat hy alles het wat hy nodig het en niks nodig het vir wat hy gedoen het nie. Apollo het vir hom gesê dat hy sou terugkeer om hom te help wanneer hy in die toekoms iets nodig het en dan verdwyn.
Kort hierna het Admetus verlief geraak op die prinses Alcestis van die naburige stad Iolcus. Alcestis was vriendelik en mooi en het baie vryers gehad, maar wou net met Admetus trou. Haar pa Pelias het egter Admetus se versoek om haar hand geweier en bepaal dat die enigste manier waarop hy sy dogter vir hom sou gee, sou wees as hy die stad inry met 'n wa wat deur 'n leeu en 'n wilde vark getrek word. Admetus was moedeloos oor hierdie situasie totdat hy die belofte van Apollo onthou het. Hy het die god wat verskyn het, aangeroep, 'n leeu en 'n vark geworstel en hom onder 'n goue wa gesit. Admetus ry toe met die wa na Iolcus en Pelias het geen ander keuse gehad as om vir hom Alcestis in die huwelik te gee nie. Apollo was een van die trougaste en het 'n ongewone geskenk aan Admetus gegee: 'n soort onsterflikheid. Apollo het hulle vertel hoe hy 'n ooreenkoms aangegaan het met die Fates wat alles regeer het, sodat as Admetus ooit tot die dood toe siek word, hy weer gesond sou wees as iemand anders vrywillig in sy plek sou sterf.
Die egpaar het jare lank gelukkig saam gewoon en hul hof was bekend vir hul uitspattige partytjies, maar op 'n dag het Admetus siek geword en die dokters het gesê dat hy nie sou herstel nie. Die mense van sy hof onthou die geskenk van Apollo en elkeen het gevoel dat iemand hul lewe moes gee om 'n vriendelike en goeie koning te red; maar niemand wou dit self doen nie. Admetus se ouers was oud en daarom is daar gedink dat een van hulle vrywillig sou wees, maar hoewel hulle nog net 'n kort tydjie op die aarde oor het, het hulle geweier om dit oor te gee. Nie een van die hof, en ook nie een van die familie van Admetus of sy onderdane sou die koning se plek op sy sterfbed inneem nie - maar Alcestis wel.
Op hierdie punt verskil die twee verhale. In die ouer weergawe word Admetus wakker op sy bed en voel beter en hardloop om vir Alcestis te vertel dat hy genees is - net om te sien dat dit sy was wat sy plek ingeneem het. Hy sit dan in rou by haar liggaam en weier om dae lank te eet of te drink. Terwyl dit aan die gang is, word die gees van Alcestis deur Thanatos (die dood) na die onderwêreld gelei en aan koningin Persephone voorgehou. Persephone vra wie hierdie siel is wat gewillig na haar koninkryk gekom het en Thanatos verduidelik aan haar die situasie. Persephone is so ontroer deur die verhaal van Alcestis se liefde en toewyding aan haar man dat sy Thanatos beveel om die koningin weer lewendig te maak. Alcestis en Admetus leef dan gelukkig en altyd.
Hercules en Alcestis
In die weergawe wat deur Euripides gewild gemaak is in sy toneelstuk Alcestis (geskryf omstreeks 438 v.G.J.) speel Hercules egter 'n deurslaggewende rol om Alcestis uit die dood terug te bring. In hierdie weergawe, soos in die eerste, sal niemand Admetus se plek in die dood inneem nie, behalwe Alcestis. Admetus word hiervan ingelig, aanvaar haar opoffering en begin herstel namate sy koningin swakker word. Die hele stad treur oor Alcestis terwyl sy op die randjie tussen lewe en dood sweef. Admetus bly by haar bed en sy vra dat hy, in ruil vir haar opoffering, nooit weer moet trou nie en so haar geheue lewendig hou. Admetus stem hiermee in en sweer ook dat hy nooit weer 'n ander van hul partytjies sal hou nie, en dat hy ook geen vreugde in die paleis sal toelaat as sy eers weg is nie; nadat hierdie beloftes gemaak is, sterf Alcestis.
Hercules was 'n ou vriend van die egpaar en hy kom by die hof aan sonder dat hy weet van Alcestis se dood. Admetus, wat nie die aankoms van sy vriend wou bederf nie, beveel die bediendes om niks te sê oor wat gebeur het nie en om Hercules te behandel aan die soort party waarvoor die hof bekend was. Die bediendes is egter steeds ontsteld oor die verlies van die koningin en Hercules sien dat hulle hom en sy gevolg nie behoorlik dien nie. Na 'n paar drankies begin hy dit beledig en vra dat die koning en die koningin hierdie swak prestasie van die bediende kom regmaak, toe een van die diensmeisies ineenstort en hom vertel wat onlangs gebeur het.
Hercules word verslae deur sy gedrag en reis dus na die onderwêreld waar Thanatos die gees van Alcestis na Persephone se koninkryk lei. Hy worstel met die dood en bevry die koningin en bring haar weer in die lig. Hercules lei haar dan na waar Admetus pas terugkeer van haar begrafnis. Hy sê vir die koning dat hy ander sake moet verlaat en vra hom om vir hierdie dame te sorg terwyl hy weg is. Admetus weier omdat hy Alcestis belowe het dat hy nooit weer sou trou nie, en dit sou onbetaamlik wees dat hierdie vrou so gou na die dood van sy vrou by die hof sou woon. Hercules dring egter daarop aan en plaas Alcestis se hand in Admetus '. Admetus lig die sluier van die vrou op en vind dat dit Alcestis is wat uit die dood teruggekeer het. Hercules vertel hom dat sy drie dae lank nie sal kan praat nie, en sal bleek en skaduagtig bly totdat sy gesuiwer is, waarna sy sal word soos sy altyd was. Euripides se spel eindig daar, terwyl ander weergawes van die mite die verhaal verder voortsit en afsluit met alles wat dan gebeur soos Hercules gesê het, en Alcestis en Admetus leef 'n lang en gelukkige lewe saam totdat Thanatos terugkeer en hulle altwee saam wegneem.
Persoonlike uitnemendheid en sosiale plig in die verhale
Die karakters van Admetus, Alcestis en Hercules toon almal op 'n stadium in die verhaal die waardes van persoonlike uitnemendheid en sosiale plig aan. Admetus gee 'n voorbeeld van die waarde van gasvryheid (wat as deel van die sosiale plig beskou sou word) om die vreemdeling aan die begin van die verhaal in te neem en sou hierdie waarde te kort skiet as hy feeste in sy huis toelaat direk na die dood van sy vrou. Hierdie twee voorvalle hou egter direk verband met mekaar, omdat Admetus, wanneer Hercules by sy huis aankom, 'n sosiale verpligting het om sy vriend te vermaak volgens die gebruik waaraan hy gewoond is. Alhoewel Hercules beslis sou begryp het dat die huis in rou was na die dood van Alcestis en hy skaam is as hy uitvind dat hy so kort na 'n dood in die paleis gedrink en voortgegaan het, waardeer Admetus sosiale verpligting in so 'n mate dat hy nie daarin slaag nie om sy belofte aan sy vrou na te kom - en dit misluk dus in werklikheid en omdat hy die belofte wat hy aan Alcestis gemaak het, ook eusebia verwaarloos het.
Alcestis toon die lojale, liefdevolle vrou wat so toegewyd is aan haar man dat sy letterlik vir hom sou sterf. Hierin gee sy 'n voorbeeld van beide arete en eusebia. 'N Moderne leser kan ongemaklik voel oor die weergawe van die verhaal waarin Admetus die offer van sy vrou aanvaar, maar dit sou vir 'n ou Griekse gehoor heeltemal verstaanbaar gewees het. Die man, veral die man wat 'n koning was, was verantwoordelik vir die welstand van meer mense as die vrou of koningin. Die deugde van Alcestis om Admetus se plek in te neem, is bewonderenswaardig omdat sy haarself nie net opoffer vir die man wat sy liefhet nie, maar ook vir die mense wat van Admetus afhanklik was vir hul voortgesette welstand. Haar persoonlike uitnemendheid word geïllustreer in haar bereidwilligheid om te sterf ten behoewe van ander en die waarde van eusebia deur haar begrip van die sosiale orde en hoe sy haar bes kan doen om dit te behou. In alle opsigte staan ​​Alcestis as 'n model vir behoorlike gedrag.
Hercules gee 'n voorbeeld van die waardes van arete en eusebia en bied die verhaal sy heldhaftige klimaks. In sy dronk gedrag in die huis van rou, slaag hy natuurlik in beide, en tog kan hy nie hiervoor die skuld kry nie omdat hy nie van Alcestis se dood vertel is nie. Die belangriker - en interessanter - skending van sosiale gedrag is sy worsteling Thanatos om die siel van Alcestis. Die lotgevalle was sterk vir die ou Grieke, en Apollo het 'n ooreenkoms met hulle aangegaan vir die voortgesette lewe van Admetus. Die lot het hul deel van die ooreenkoms behou en Admetus weer lewendig gemaak, nadat iemand anders ingestem het om sy plek in te neem. Deur Alcestis se siel van die dood af te worstel, het Hercules die ooreenkoms verbreek. As 'n mens 'n ooreenkoms met die bonatuurlike magte aangegaan het, moes 'n mens die ooreenkoms eerbiedig. Dit kan die duidelikste gesien word in die verhaal van Orpheus en Eurydice, waar Orpheus die ooreenkoms met Hades sluit dat hy nie terugkyk op sy pad uit die onderwêreld nie, maar dan die ooreenkoms verbreek en sodoende Eurydice verloor. Anders as die verhaal, word Hercules op geen enkele manier in 'n weergawe van die Alcestis -verhaal op enige manier, maar op wonderlike wyse uitgebeeld omdat hy die koningin uit die dood gered het. Verder, deur homself in gevaar te stel deur die dood fisies te worstel, beliggaam Hercules die persoonlike uitnemendheid van moed en heldhaftigheid, en herstel sodoende die orde in die koninkryk deur die koningin na haar koning terug te bring en die onbaatsugtigheid van Alcestis te beloon.
Die verhaal werk natuurlik op baie vlakke, en daarom het dit al meer as 2000 jaar lank 'n sterk aanklank gevind by die gehoor, maar op die eenvoudigste vlak sou dit die waardes van die samelewing oorgedra het aan diegene wat dit hoor sing, voordra of kyk het dit uitgevoer. Hoe 'n mens jou persoonlike uitnemendheid balanseer met sy plek in die samelewing en verder in die heelal, sou geïllustreer gewees het deur Hercules en sy konfrontasie met Thanatos. By die verslaan van die dood word Hercules getoon as die uiteindelike held wat selfs die wil van die Fates trotseer om te doen wat hy voel reg is.
In die weergawe van die verhaal waar Persephone Alcestis weer lewendig stuur, is dit eusebia wat beklemtoon word deur die onbaatsugtige gebaar van Alcestis, terwyl dit in die Hercules -weergawe duidelik is deur Hercules se besluit om met die dood te veg, en tog beklemtoon beide weergawes die belangrikheid van albei hierdie waardes vir die antieke Griekse samelewing. Die gewildheid van die Hercules -weergawe dui aan dat, hoewel die ou gehoor die waarde van sosiale plig en gedrag sou verstaan ​​het, dit ook persoonlike prestasie en natuurlik heldhaftigheid waardeer, wat die verpersoonliking van persoonlike uitnemendheid is. Geleerdes is lankal verdeeld oor die Alcestis speel deur Euripides oor hoekom hy dit geskryf het en selfs wat hy daarin wou sê, maar miskien was dit net so eenvoudig as om die konsep te bevorder dat 'n mens moet doen wat 'n mens voel om 'n verkeerde reg te stel, ongeag die samelewingsreëls. in die pad, en sodoende kan u eintlik die orde herstel in plaas van die balans te versteur.
Hercules en Alcestis: Persoonlike uitnemendheid en sosiale plig - Geskiedenis
Schein Seth. L. ΦIΔIA a in Euripides ' Alcestis. In: Mètis. Anthropologie des mondes grecs anciens, vol. 3, nr. 1-2, 1988. pp. 179-206.
ΦΙΛΙΑ IN EURIPIDES 'ALCESTIS
In klassieke Grieks beteken φιλία 'n verhouding of houding van solidariteit of liefde tussen lede van dieselfde gesin, gemeenskap, sosiale klub - selfs dieselfde sakevennootskap of beroep. Φιλία breek ons ​​gewone onderskeid tussen verwantskap en vriendskap deur. Dit laat selfs toe dat een persoon aan 'n ander dink as iemand op wie hy kan staatmaak en op sy beurt op een kan staatmaak, in teenstelling met diegene wat 'buitestaanders', αλλότριοι of 'vyande', εχθροί is. Die woord φιλία kom nie voor in die derde kwart van die vyfde eeu voor in die derde kwart van die vyfde eeu in Homeros of in die bestaande Griekse literatuur nie, afgesien van drie gevalle in die elgies van Theognis1. Die tradisionele woord vir die verhouding wat later deur φιλία uitgedruk is, is φιλότης, en diegene wat aan so 'n verhouding deelneem, is φίλοι. Die verskuiwing in die vyfde eeu van φιλότης na φιλία as die voornaamste woord is gelyktydig met die toenemende ontnugtering van Grieks, veral die solder, die samelewing en kultuur met tradisionele instellings en waardes.
Een van die kenmerkendste kenmerke van die solder -tragedie is die manier waarop die digters hul gehore en lesers uitnooi om tradisionele instellings en waardes te heroorweeg deur teenstrydighede onder hulle (of binne) hulle in die lig van hierdie ontnugtering op te wek. In die tragiese dramas kan taal en gebare hul ou betekenisse verloor of nuwes aanneem wat in stryd is met die oue. Dikwels word 'n spesifieke woord, so te sê, sowel die arena as die doel van die stryd om mag in die kultuur tussen konvensionele en moderne lewenswyses en denke2. Om 'n bekende voorbeeld te noem, in Sophokles se Antigone,
Die missie van die United States Navy Flight Demonstration Squadron is "om die trots en professionaliteit van die United States Navy and Marine Corps ten toon te stel deur 'n kultuur van uitnemendheid en diens aan die land te inspireer deur middel van vlugdemonstrasies en gemeenskapsuitreik." 
As gevolg van die COVID-19-viruspandemie is die skouseisoen van 2020 afgeknip. Hul eerste vertoning van die 2021 -seisoen sal op 17 April in Lakeland, FL, by die Sun N 'Fun Aerospace Expo plaasvind.  Die "Blues" tree op op beide militêre en nie-militêre vliegvelde, en dikwels in groot Amerikaanse stede en hoofstede word plekke in Kanada dikwels ingesluit in die lugskouprogram.
Tydens hul aërobatiese demonstrasie vlieg die Blues ses F/A-18E Super Hornets, verdeel in die diamantformasie (Blue Angels 1 tot 4) en die Lead and Opposing Solo's (Blue Angels 5 en 6). Die meeste van die vertonings wissel tussen maneuvers uitgevoer deur die Diamond Formation en dié wat deur die Solos uitgevoer is. Die diamant voer in noue formasie en gewoonlik teen laer snelhede (400 mph) maneuvers uit, soos vormingslusse, rolle en oorgange van een formasie na 'n ander. Die Solos wys die hoë prestasievermoë van hul individuele vliegtuie deur die uitvoering van hoëspoedpasse, stadige passe, vinnige rolle, stadige rolle en baie stywe draaie. Die hoogste spoed wat tydens 'n lugvertoning gevlieg word, is 700 mph (net onder Mach 1) en die laagste spoed is 126 mph (110 knope) tydens Section High Alpha met die nuwe Super Hornet (ongeveer 115 knope met die ou "Legacy" Hornet) . Sommige van die maneuvers sluit in beide solo-vliegtuie wat tegelykertyd optree, soos opponerende passe (na mekaar toe in 'n botsingskursus) en spieëlformasies (rug-aan-rug, maag-tot-pens, of wingtip-to- vlerkpunt, met een straal wat omgekeerd vlieg). Die Solo's sluit aan die einde van die vertoning by die Diamond Formation vir 'n aantal maneuvers in die Delta Formation.
Die parameters van elke vertoning moet aangepas word in ooreenstemming met die plaaslike weerstoestande tydens vertoning: by helder weer die hoog vertoning word uitgevoer in bewolkte toestande a laag vertoning word uitgevoer, en in beperkte sigbaarheid (as die weer dit toelaat) plat vertoning aangebied word. Die hoog skou vereis ten minste 'n plafon van 2400 m (8 000 voet) en 'n sigbaarheid van ten minste 3 km (6 km) vanaf die middelpunt van die skou. Die minimum plafonne wat toegelaat word vir lae en plat vertonings, is onderskeidelik 4500 voet en 1,500 voet. 
Die span het die McDonnell Douglas F/A-18 Hornet van 1986 tot einde 2020 gevlieg, wat in die vloot gedien het en voortdurend onderhou en bygewerk word om 'n vegvliegtuig wat gereed is om te bestry. [ aanhaling nodig ] Aanpassings aan elke F/A-18 sluit in die verwydering van die wapens en die vervanging van 'n tenk wat rookolie bevat wat gebruik word in demonstrasies en toegerus is met 'n stuurstangveerstelsel vir meer akkurate vliegtuigbeheerinvoer. Beheerstokke word gespan met 18 kg krag om die vlieënier minimale ruimte te gee vir onbeheerde beweging van die vliegtuig.
Die verteller van die program vlieg Blue Angel 7, 'n F/A-18F Hornet met twee sitplekke, na vertonings. The Blues gebruik hierdie straler vir rugsteun en om demonstrasie -ritte aan VIP -burgers te gee. Gewoonlik is daar twee agterste sitplekke by elke vertoning beskikbaar, die een gaan na 'n pers, en die ander na die "Key Influencer".  Die vlieënier nr. 4 vlieg gereeld met die nr. 7 -vliegtuig in Vrydag se "oefenprogramme".
Die Blue Angels gebruik 'n United States Marine Corps Lockheed C-130J Super Hercules, met die bynaam 'Fat Albert', vir hul logistiek, met onderdele, toerusting en om ondersteuningspersoneel tussen vertonings te vervoer.
In Augustus 2018 het Boeing 'n kontrak gekry om nege F-A-18E Super Hornets met een sitplek en twee F/A-18F tweesitplekke vir Blue Angels te omskep. Namate omskepte vliegtuie afgelewer is, is dit gebruik vir die toets van maneuvers vanaf middel 2020.  
Sedert die 2020 -seisoen [update] was daar 272 demonstrasievlieëniers in die Blue Angels sedert hul ontstaan.  
Alle spanlede, beide offisiere en aangewese, vlieëniers en personeelbeamptes, kom uit die geledere van die gewone vloot- en Amerikaanse Marine Corps -eenhede. Die demonstrasie vlieëniers en verteller bestaan ​​uit Navy en USMC Naval Aviators. Vlieëniers dien twee tot drie jaar,  en posopdragte word gemaak volgens spanbehoeftes, vliegervaringsvlakke en loopbaanoorwegings vir lede. Ander beamptes in die eskader is 'n vlootbeampte wat as die koördineerder van die gebeurtenisse dien, drie USMC C-130-vlieëniers, 'n uitvoerende beampte, 'n onderhoudsbeampte, 'n voorsieningsbeampte, 'n amptenaar vir openbare sake, 'n administratiewe beampte en 'n vliegchirurg. Aangewese lede wissel van E-4 tot E-9 en voer alle onderhouds-, administratiewe en ondersteuningsfunksies uit. Hulle dien drie tot vier jaar in die eskader.  Nadat hulle by die eskader gedien het, keer die lede terug na vlootopdragte.
Die proses vir die keuring van beamptes vereis dat vlieëniers en ondersteuningsbeamptes (vliegchirurg, geleentheidskoördineerder, onderhoudsbeampte, voorsieningsbeampte en amptenaar vir openbare aangeleenthede) Blue Angels wil word, formeel aansoek doen via hul kommandoketting, met 'n persoonlike verklaring, briewe van aanbeveling en vlugrekords. Navy en Marine Corps F/A-18 demonstrasievlieëniers en vlootbeamptes moet ten minste 1,250 taktiese straalure hê en gekwalifiseerd wees. Demonstrasie-vlieëniers van die Marine Corps C-130 moet 1200 vlugure hê en 'n vliegtuigbevelvoerder wees. 
Aansoekers "jaag" die span by een of meer lugvertonings, betaal uit hul eie finansies en neem deel aan spanopdragte, na-vertoning-aktiwiteite en sosiale geleenthede. Dit is van kritieke belang dat nuwe beamptes by die bestaande kultuur en spandinamika pas. Die aansoek- en evalueringsproses duur van Maart tot begin Julie, met 'n hoogtepunt met uitgebreide finalisonderhoude en spanbesprekings. Spanlede stem in die geheim oor die volgende jaar se beamptes. Keuses moet eenparig wees. Daar was vroulike en minderheidsbeamptes as Blue Angel -lede, , insluitend minderheid Blue Angel -vlieënier, lt. Andre Webb, in die 2018 -span. Vlugchirurge dien 'n termyn van twee jaar. Die vliegchirurg bied mediese dienste aan die span, evalueer demonstrasie-maneuvers van die grond af en neem deel aan elke na-vlug-afhandeling. Die eerste vroulike Blue Angel -vliegchirurg was luitenant Tamara Schnurr, wat lid was van die 2001 -span. 
Die vlugleier (nr. 1) is die bevelvoerder en is altyd 'n vlootbevelvoerder, wat tot kaptein tydens die toer bevorder kan word as die keurraad dit vir kaptein goedkeur. Vlieëniers van nommer 2–7 is vloot -luitenantkommandante of luitenante, of hoofkorporteurs of kapteins van die Marine Corps. Die vlieënier nr. 7 vertel 'n jaar lank en vlieg dan gewoonlik onderskeidelik teenoor en dan die volgende twee jaar Lead Solo. Die nommer 3 -vlieënier beweeg vir die tweede jaar na die posisie 4 (slot). Blue Angel nr. 4 dien as demonstrasieveiligheidsbeampte, hoofsaaklik as gevolg van die perspektief wat hulle in die posisie in die formasie kry, sowel as hul status as 'n tweedejaar demonstrasie vlieënier.
Bevelvoerder Brian C. Kesselring is die 38ste Blue Angels -vlugleier/bevelvoerder.  Hy kom van Fargo, ND, en studeer aan die Concordia College, MN, met 'n Bachelor of Arts voorgraadse graad met hoofvakke Fisika, Wiskunde en Besigheid in 2000. Na die kollege het Kesselring na die Officer Candidate School in Pensacola, Florida gegaan. , waar hy in Maart 2001 as vaandel by die Amerikaanse vloot aangestel is. Kesselring het in 2003 'n seevlieënier geword en meer as 4000 vliegure opgehoop en 812 landings wat deur vragmotor gearresteer is. Hy is ook 'n gegradueerde en voormalige personeelinstrukteur by die Navy Fighter Weapons School (TOPGUN). Hy het hom in September 2019 by die Blue Angels aangesluit  en het op 10 November die bevel oor die eskader geneem vir die seisoene 2020–2021. Sy militêre toekennings sluit die volgende versierings in: verdienstelike diensmedalje, ses lugmedaljes (staking/vlug), drie lofprysingmedaljes van die vloot- en mariene korps, en twee vloot- en marinekorpsmedalje.
Jaarlikse winteropleiding vind plaas by NAF El Centro, Kalifornië, waar nuwe en terugkerende vlieëniers hul vaardighede in die vloot verbeter. Tydens die winteroefening vlieg die vlieëniers twee oefensessies per dag, ses dae per week, om die 120 opleidingsopdragte wat nodig is om die demonstrasie veilig uit te voer, te vlieg. Die skeiding tussen die vorming van vliegtuie en hul maneuverhoogte word geleidelik verminder in die loop van ongeveer twee maande in Januarie en Februarie. Die span keer dan in Maart terug na hul tuisbasis in Pensacola, Florida, en oefen gedurende die hele skouseisoen. 'N Tipiese week gedurende die seisoen het Dinsdag- en Woensdagoggend oefeninge by NAS Pensacola. Die span vlieg dan Donderdag na sy vertoningslokaal vir die komende naweek en voer 'n "sirkel en aankoms" oriëntasie maneuvers by aankoms. Die span hou Vrydag 'n "oefensessie" op die skou. Hierdie vertoning word deur genooide gaste bygewoon, maar is dikwels oop vir die algemene publiek. Die belangrikste lugvertonings word op Saterdae en Sondae gehou, en die span keer Sondagaande na die vertoning terug na NAS Pensacola. Maandag is 'n afdag vir die Blues se demonstrasievlieëniers en padpersoneel. Uitgebreide onderhoud aan vliegtuie word Sondagaand en Maandag deur lede van die onderhoudspan uitgevoer.
Vlieëniers bestuur die vliegstok met hul regterhand en bedien die gas met hul linkerhand. Hulle dra nie G-pakke nie, omdat die lugblaas binne-in herhaaldelik leegloop en opblaas, wat die stabiliteit belemmer. Om te verhoed dat bloed in hul bene saamtrek, het Blue Angel -vlieëniers 'n metode ontwikkel om hul spiere te span om te voorkom dat bloed in hul onderste ledemate saamtrek, wat hulle moontlik bewusteloos kan maak. 
Die Blue Angels is oorspronklik in April 1946 gestig as die Navy Flight Exhibition Team.  Hulle het hul naam verander na die Blue Angels nadat hulle die nagklub in New York, The Blue Angel, ook bekend as The Blue Angel Supper Club, besoek het.  Die span is die eerste keer bekend gestel as die Blue Angels tydens 'n lugskou in Julie 1946. 
Die eerste Blue Angels -demonstrasievliegtuie was donkerblou (byna swart) met goue letters. Die huidige skakerings van blou en geel is aangeneem toe die eerste demonstrasievliegtuie in Augustus 1946 oorgeplaas is van die Grumman F6F-5 Hellcat na die Grumman F8F-1 Bearcat. 
Die oorspronklike kenteken of helmteken van Blue Angels is in 1949 ontwerp deur luitenant -bevelvoerder Raleigh "Dusty" Rhodes, hul derde vlugleier en eerste vliegtuigvliegtuigleier. Die vliegtuie se silhoeëtte verander namate die span van vliegtuig verander. 
Die Blue Angels het in Augustus 1949 oorgegaan van propelleraangedrewe vliegtuie na blou- en goudstraalvliegtuie (Grumman F9F-2B Panther). 
Die demonstrasiespanne van die Blue Angels het in 1952 begin met leerbaadjies en spesiale gekleurde vliegpakke met die Blue Angels -kentekens. In 1953 het hulle vir die eerste vertoning van die seisoen goudkleurige vliegpakke begin dra of om mylpale vir die vliegdemonstrasie -eskader te herdenk .    
Die Navy Flight Exhibition Team is herorganiseer en in opdrag van die Amerikaanse vlootdemonstrasie -eskader van die Amerikaanse vloot op 10 Desember 1973. 
Die Blue Angels is op 24 April 1946 gestig as 'n vlootuitstallingspan van die vloot op bevel van hoof van vlootoperasies, admiraal Chester Nimitz, om groter openbare steun vir vlootvaart te genereer. Om die vlootmoraal te versterk, mariene lugmag te demonstreer en die openbare belang in maritieme lugvaart te behou, was 'n onderliggende missie om die vloot te help om openbare en politieke steun te genereer vir 'n groter toewysing van die krimpende verdedigingsbegroting. Admiraal Ralph Davison het persoonlik luitenant-bevelvoerder Roy Marlin "Butch" Voris, 'n Tweede Wêreldoorlog-vegter, gekies om 'n vlugdemonstrasiespan bymekaar te kry en op te lei, en hom as offisier en vlugleier te noem. Voris het drie mede -instrukteurs gekies om by hom aan te sluit (Lt. Maurice "Wick" Wickendoll, Lt. Mel Cassidy en Lt. -Km. Lloyd Barnard, veterane van die Oorlog in die Stille Oseaan), en hulle het ontelbare ure daaraan bestee om die program te ontwikkel. Die groep het sy aanvanklike maneuvers in die geheim oor die Florida Everglades vervolmaak sodat, in Voris se woorde, "as iets gebeur, net die krokodille sou weet". Die eerste vier vlieëniers en die wat daarna was, was en is van die beste en mees ervare vlieëniers in die vloot. 
Die span se eerste demonstrasie met Grumman F6F-5 Hellcat-vliegtuie het op 10 Mei 1946 voor vlootbeamptes plaasgevind en is met entoesiastiese goedkeuring ontvang. Die Blue Angels het op 15 en 16 Junie 1946 hul eerste openbare vlugdemonstrasie vanaf hul eerste opleidingsbasis en spanhoofkwartier by Naval Air Station (NAS) Jacksonville, Florida,  uitgevoer met drie F6F-5 Hellcats ('n vierde F6F-5 in reserwe gehou is). Op 15 Junie het Voris die drie Hellcats (genommer 1–3), spesiaal aangepas om gewig te verminder en seeblou geverf met goudblaarafwerking, tydens hul eerste 15 minute lange optrede.  Die span het 'n Noord -Amerikaanse SNJ Texan gebruik, geverf en gekonfigureer om 'n Japannese nul te simuleer, om luggevegte na te boots. Hierdie vliegtuig is later geel geverf en die 'Kewerbom' genoem. Daar word gesê dat hierdie vliegtuig geïnspireer is deur een van die Spike Jones Moord op die Klassieke reeks musikale satires, wat op 'n dekking van die William Tell Overture ('n deel) opgestel is as 'n volbloed perderesietoneel, met 'Beetle Bomb' die 'sleepperd' in die lirieke.
Die span was opgewonde oor toeskouers met lae vlieënde maneuvers wat in streng formasies uitgevoer is en (volgens Voris) deur "altyd iets voor die skare te hou. My doel was om die Army Air Corps te verslaan. As ons dit doen, sal ons ' Ek het al die ander aspekte gekry. Ek het gevoel dat as ek nie die beste was nie, dit my vlootloopbaan sou wees. " Die Blue Angels se eerste openbare betoging het die span ook sy eerste trofee behaal, wat in die huidige huis van die span by NAS Pensacola te sien is. Tydens 'n lugskou in Omaha, Nebraska op 19-21 Julie 1946, is die Navy Flight Exhibition Team bekendgestel as die Blou engele.  Die naam het sy oorsprong deur 'n voorstel van die regtervleuel -vlieënier luitenant Maurice "Wick" Wickendoll, nadat hy gelees het oor die Blue Angel -nagklub in Die New Yorker tydskrif. Na tien verskynings by die Hellcats is die Hellcats op 25 Augustus vervang deur die ligter, vinniger en kragtiger F8F-1 Bearcats.  Teen die einde van die jaar het die span bestaan ​​uit vier Bearcats met 'n nommer 1–4 op die stertafdelings.
In Mei 1947 het vlugleier luitenant -kmdt. Bob Clarke vervang Butch Voris as die leier van die span. Die span met 'n ekstra vyfde vlieënier het na die Naval Air Station (NAS) Corpus Christi, Texas, verhuis. Op 7 Junie in Birmingham, Alabama, vlieg vier F8F-1 Bearcats (genommer 1–4) vir die eerste keer in diamantvorming, wat nou as die Blue Angels se handelsmerk beskou word. 'N Vyfde Bearcat is ook daardie jaar bygevoeg. 'N SNJ is gebruik as 'n Japannese nul vir hondegevegte met die Bearcats tydens lugvertonings.
In Januarie 1948 het luitenant -kmdt. Raleigh "Dusty" Rhodes het die bevel geneem oor die Blue Angels -span wat vier Bearcats en 'n geel geverfde SNJ gevlieg het met USN -merke met die naam "Beetle Bomb". Die SNJ verteenwoordig 'n Japanese Zero vir die hondegevegte met die Bearcats. Die naam "Blue Angels" is ook op die Bearcats geverf. 
In 1949 verkry die span 'n Douglas R4D Skytrain vir logistiek van en na skougebiede. Die SNJ van die span is ook vervang deur 'n ander Bearcat, geel geverf vir die luggevegroetine, wat die bynaam "Beetle Bomb" erf. In Mei het die span tydelik na die weskus gegaan, sodat die vlieëniers en die res van die span met vliegtuie vertroud kon raak.  Op 13 Julie het die span verkry en begin om die reguitvleuelige Grumman F9F-2B Panther tussen demonstrasievertonings te vlieg.  Op 20 Augustus het die span die pantervliegtuie onder spanleier luitenant -kommandant Raleigh "Dusty" Rhodes  tydens 'n lugvertoning in Beaumont, Texas, gedebuteer en 'n 6de vlieënier bygevoeg.   Die F8F-1 "Beetle Bomb" is voor die hoofvertoning na solo-aerobatika gedelegeer totdat dit op 'n oefenvertoning in Pensacola op 24 April 1950 neergestort het. Die span se hoofkwartier het op 10 September 1949 verskuif van NAS Corpus Christi, Texas, na NAAS Whiting Field, Florida, aangekondig 14 Julie 1949. 
Die vlieëniers van die Blues Angels het in 1950 landswyd voortgegaan om op te tree. Op 25 Junie het die Koreaanse Oorlog begin, en alle Blue Angels -vlieëniers  het as vrywilligers gewerk. Die eskader (as gevolg van 'n tekort aan vlieëniers en geen beskikbare vliegtuie nie) en sy lede is beveel om 'status gereed te bestry' na 'n uitstalling op 30 Julie by Naval Air Station, Dallas, Texas.  Die Blue Angels is ontbind,  en sy vlieëniers is na 'n vervoerder oorgedra. Een keer aan boord van die vliegdekskip USS Princeton op 9 November vorm die groep die kern van Fighter Squadron 191 (VF-19), "Satan's Kittens", onder bevel van die Tweede Wêreldoorlog vegas en 1950 Blue Angels se bevelvoerder/vlugleier, luitenant-kommandant John Magda. op 8 Maart 1951 in aksie.
Op 25 Oktober 1951 is die Blues beveel om weer te aktiveer as 'n vlugdemonstrasiespan, en is aangemeld by NAS Corpus Christi, Texas. Lt.Kr. Voris moes weer die span saamstel (hy was die eerste van slegs twee bevelvoerders wat hulle twee keer gelei het). In Mei 1952 het die Blue Angels weer begin optree saam met F9F-5 Panthers  by 'n airshow in Memphis, Tennessee.  In 1953 het die span  sy Sky Train verruil vir 'n Curtiss R5C -kommando. In Augustus het die "Blues" -leier LCDR Ray Hawkins die eerste vlootvliegtuig geword wat 'n uitstoot met supersoniese snelhede oorleef het toe 'n nuwe F9F-6 wat hy bestuur het, onbeheerbaar geraak het tydens 'n landloopvlug.    Na die somer het die span begin demonstreer met F9F-6 Cougar.
In 1954 het die eerste Marine Corps -vlieënier, kaptein Chuck Hiett, by die Navy -vlugdemonstrasiespan aangesluit.  ​​Die Blue Angels het ook spesiale gekleurde vliegpakke ontvang.  In Mei het die Blue Angels opgetree by die Bolling Air Force Base in Washington, DC met die Air Force Thunderbirds (geaktiveer 25 Mei 1953).  Die Blue Angels het daardie winter begin verhuis na hul huidige huis in Naval Air Station (NAS) Pensacola, Florida,  en dit is hier waar hulle gevorder het na die geveerde Grumman F9F-8 Cougar. In Desember het die span sy tuisbasis verlaat vir sy eerste winteropleidingsfasiliteit in Naval Air Facility El Centro, Kalifornië 
In September 1956 het die span 'n sesde vliegtuig by die vliegdemonstrasie in die opponerende Solo -posisie gevoeg  en sy eerste optrede buite die Verenigde State gelewer tydens die International Air Exposition in Toronto, Ontario, Kanada. Dit het ook sy logistieke vliegtuie opgegradeer na die Douglas R5D Skymaster. [ aanhaling nodig ]
In 1957 het die Blue Angels oorgegaan van die F9F-8 Cougar na die supersoniese Grumman F11F-1 Tiger.  Die eerste demonstrasie was die vlug van die kortneus-weergawe op 23 Maart, by Barin Field, Pensacola, en daarna die langneus-weergawes. Die demonstrasiespan (bygevoeg Angel 6) het tydens die eerste lugskou daardie seisoen goue vliegpakke gedra.
In 1958 is die eerste sesvlak-delta-maneuvers daardie seisoen bygevoeg. [ aanhaling nodig ]
In Julie 1964 neem die Blue Angels deel aan die Aeronaves de Mexico Anniversary Air Show oor Mexico City, Mexiko, voor 'n geskatte skare van 1,5 miljoen mense.
In 1965 het die Blue Angels 'n toer na die Karibiese Eilande gehou wat op vyf plekke vlieg. Later dieselfde jaar het hulle 'n Europese toer onderneem na 'n dosyn plekke, waaronder die Paris Air Show, waar hulle die enigste span was wat 'n staande toejuiging ontvang het.
In 1967 het die Blues weer op ses plekke deur Europa getoer.
In 1968 is die C-54 Skymaster-vervoervliegtuig vervang met 'n Lockheed VC-121J Constellation. Die Blues het in 1969 oorgegaan na die McDonnell Douglas F-4J Phantom II met twee sitplekke, en die agterste sitplek byna altyd leeg gehou vir vliegdemonstrasies. Die Phantom was die enigste vliegtuig wat deur beide die "Blues" en die United States Air Force Thunderbirds (die "Birds") gevlieg is. Daardie jaar het hulle ook opgegradeer na die Lockheed C-121 Super Constellation vir logistiek.
In 1970 ontvang die Blues hul eerste Amerikaanse Marine Corps Lockheed KC-130F Hercules, beman deur 'n all-Marine bemanning. Daardie jaar het hulle op hul eerste Suid -Amerikaanse toer gegaan.
In 1971 het die span wat die goue vliegpakke vir die eerste vertoning gedra het,  sy eerste Verre -Ooste -toer uitgevoer op 'n dosyn plekke in Korea, Japan, Taiwan, Guam en die Filippyne.
In 1972 ontvang die Blue Angels lof van die vloot se verdienstelike eenheid vir die tydperk van twee jaar van 1 Maart 1970 tot 31 Desember 1971. 'n Ander Europese toer volg in 1973, insluitend lugvertonings in Teheran, Iran, Engeland, Frankryk, Spanje, Turkye , Griekeland en Italië.
Op 10 Desember 1973 is die Navy Flight Exhibition Team gereorganiseer en in opdrag van die Die Amerikaanse vlootdemonstrasie -eskader van die Amerikaanse vloot.   Die Blues -missie was meer op Navy -werwing.
In 1974 het die Blue Angels oorgegaan na die nuwe Douglas A-4F Skyhawk II.Die vlootbevelvoerder Anthony Less het die eskader se eerste "bevelvoerder" en "vlugleier" geword. 'N Permanente vliegchirurgpos en administratiewe beampte is by die span gevoeg.   Die missie van die eskader is deur Less herdefinieer om die werwingspoging verder te verbeter.
Vanaf 1975 is "Bert" gebruik vir Jet Assisted Take Off (JATO) en kort lugdemonstrasies net voor die hoofbyeenkoms op geselekteerde plekke, maar die JATO -demonstrasie het in 2009 geëindig weens die verminderde voorraad vuurpyle.  "Fat Albert Airlines" vlieg met 'n all-Marine-bemanning van drie offisiere en vyf aangewese personeel.
In 1986 het LCDR Donnie Cochran by die Blue Angels aangesluit as die eerste Afro-Amerikaanse vlootvliegtuig wat gekies is.   Hy dien nog twee jaar saam met die eskader wat die linkervleuel-man-posisie in die nr. 3 A-4F-vegter vlieg, en keer terug na bevel van die Blue Angels in 1995 en 1996. 
Op 8 November 1986 het die Blue Angels hul 40ste bestaansjaar voltooi tydens seremonies wat hul huidige vliegtuig, die McDonnell Douglas F/A-18 Hornet, onthul het. Die krag en aërodinamika van die Hornet stel hulle in staat om 'n stadige, hoë hoek van die aanval "stert sit" -maneuver uit te voer en 'n "vuil" (landing gear down) formasie lus te vlieg.  
The Blue Angels Creed, geskryf deur JO1 Cathy Konn 1991–1993 
In 1992 het die Blue Angels ontplooi vir 'n maand lange Europese toer, hul eerste in 19 jaar, met optredes in Swede, Finland, Rusland (eerste demonstrasie span vir buitelandse vlugte wat daar opgetree het), Roemenië, Bulgarye, Italië, die Verenigde Koninkryk, en Spanje.
In 1998 het CDR Patrick Driscoll die eerste "Blue Jet" geland op 'n "waasgrys en aan die gang" vliegdekskip, USS Harry S. Truman (CVN-75).
Op 8 Oktober 1999 het die Blue Angels twee vlieëniers verloor. LCDR Kieron O'Connor en LT Kevin Colling was terug van 'n oefenvlug voor 'n lugvertoning toe hul F/A-18B in 'n beboste gebied van Suid-Georgië neergestort het. 
In 2000 het die vloot ondersoeke gedoen en verband gehou met die verlies van twee Blue Angels-vlieëniers in Oktober 1999. Die vlieëniers van die F/A-18 Hornet moes nie 'n G-pak dra nie.
In 2006 was die Blue Angels hul 60ste jaar van optrede.  Op 30 Oktober 2008 kondig 'n woordvoerder van die span aan dat die span sy laaste drie vertonings van die jaar met vyf stralers in plaas van ses sou voltooi. Die verandering was omdat een vlieënier en 'n ander beampte in die organisasie uit diens geneem is omdat hulle 'n "onvanpaste verhouding" aangegaan het. Die vloot het gesê dat een van die individue 'n man was en die ander 'n vrou, een van die marine en die ander van die vloot, en dat admiraal Mark Guadagnini, hoof van Naval -lugopleiding, die situasie hersien.  By die volgende optrede by die Lackland Air Force Base na die aankondiging was die nr. 4 of slotpiloot afwesig in die formasie. 'N Woordvoerder van die span wou nie die identiteit van die vlieënier wat uit die span verwyder is, bevestig nie.  Op 6 November 2008 is albei beamptes op ongespesifiseerde aanklagte skuldig bevind by 'n admiraal se mas, maar die gevolglike straf is nie bekend gemaak nie.  Die name van die twee betrokke lede is later op die Pensacola News Journal -webwerf/forum bekendgemaak as vlieënier nr. 4 USMC maj. Clint Harris en die administratiewe beampte, marine -luitenant Gretchen Doane. 
Op 21 April 2007 is vlieënier Kevin "Kojak" Davis dood en agt mense op die grond is beseer toe Davis beheer oor die nr. 6-vliegtuig verloor het en neergestort het as gevolg van G-force-induced Loss of Consciousness (G-LOC) tydens 'n lugvertoning by die Marine Corps Air Station Beaufort in Beaufort, Suid -Carolina.
Die Fat Albert het sy laaste JATO -demonstrasie op die 2009 Pensacola Homecoming -vertoning uitgevoer en hul agt oorblywende JATO -bottels uitgegee. Hierdie demonstrasie was nie net die laaste JATO -optrede van die eskader nie, maar ook die laaste JATO -gebruik van die U.S. Marine Corps. 
In 2009 is die Blue Angels opgeneem in die International Air & amp Space Hall of Fame by die San Diego Air & amp Space Museum. 
Op 22 Mei 2011 het die Blue Angels opgetree by die Lynchburg Regional Airshow in Lynchburg, Virginia, toe die Diamond -formasie die Barrel Roll Break -maneuver op 'n hoogte laer as die vereiste minimum gevlieg het.  Die maneuver is gestaak, die res van die betoging is afgelas en alle vliegtuie het veilig geland. Die volgende dag het die Blue Angels aangekondig dat hulle 'n veiligheidsonderbreking begin, hul komende Naval Academy Airshow kanselleer en terugkeer na hul tuisbasis in Pensacola, Florida, vir ekstra opleiding en oefensessies.  Op 26 Mei het die Blue Angels aangekondig dat hulle nie hul tradisionele fly-over van die Naval Academy Graduation Ceremony sou vlieg nie en dat hulle hul optredes van 28–29 Mei 2011 by die Millville Wings and Wheels Airshow in Millville, New, sou kanselleer Jersey.
Op 27 Mei 2011 kondig die Blue Angels aan dat bevelvoerder Dave Koss, die bevelvoerder van die eskader, uittree. Hy is vervang deur kaptein Greg McWherter, die span se vorige bevelvoerder.  Die eskader het optredes tydens die Rockford, Illinois Airfest 4–5 Junie en die Evansville, Indiana Freedom Festival Air Show 11–12 Junie gekanselleer om ekstra oefening en demonstrasie -opleiding onder leiding van McWherter moontlik te maak. 
Op 29 Julie 2011 is 'n nuwe Blue Angels Mustang GT opgeveil vir $ 400,000 by die Experimental Aircraft Association AirVenture Oshkosh (Oshkosh Air Show) jaarlikse somersaamtrek van lugvaartliefhebbers van 25 tot 31 Julie in Oshkosh, Wisconsin, wat 541,000 mense bygewoon het en 2,522 vertoonvliegtuie.  
Tussen 2 en 4 September 2011 op Labor Day-naweek het die Blue Angels vir die eerste keer gevlieg met 'n mengsel van konvensionele JP-5-vliegtuigbrandstof en 'n kamelina-gebaseerde biobrandstof by die Naval Air Station Patuxent River, Maryland.   McWherter het op 17 Augustus 'n F/A-18-toetsvlug gevlieg en gesê daar is geen merkbare prestasieverskille binne die kajuit nie.  
Op 1 Maart 2013 het die Amerikaanse vloot aangekondig dat hy die oorblywende 2013 -optredes na 1 April 2013 kanselleer weens beperkinge op sekwestrasiebegroting.    In Oktober 2013 kondig minister van verdediging, Chuck Hagel, aan dat "gemeenskaps- en openbare uitreik 'n belangrike departementele aktiwiteit is", dat die Blue Angels (saam met die Thunderbirds van die Amerikaanse lugmag) weer sal verskyn. tydens lugskoue wat in 2014 begin, alhoewel die aantal oordragte aansienlik verminder sal word. 
Op 15 Maart 2014 het die demonstrasievlieëniers met die nommer 1–7 goue vliegpakke gedra om die span se "terugkeer na die lug" tydens hul eerste lugvertoning van die seisoen  te vier. Daar was slegs drie lugskoue in 2013.
In Julie 2014 het die Marine Corps C-130-vlieënier kapt. Katie Higgins (27) die eerste vroulike vlieënier geword wat by die Blue Angels aangesluit het, en Fat Albert vir die skouseisoene 2015 en 2016 gevlieg het.   In Julie 2015 word kmdt Bob Flynn die eerste uitvoerende beampte van die Blue Angels. 
In Julie 2016 het Boeing 'n kontrak van $ 12 miljoen gekry om 'n ingenieursvoorstel vir die omskakeling van die Boeing F/A-18E/F Super Hornet vir Blue Angels-gebruik te begin, met die voorstel wat teen September 2017 voltooi moet word. 
Die Fat Albert (BUNO 164763) is in Mei 2019 uit diens geneem met 30 000 vliegure. Die Blue Angels het dit vervang met 'n Ex-RAF C-130J (BUNO 170000). 
In reaksie op die koronavirus -uitbraak, het die Blue Angels oor verskeie Amerikaanse stede gevlieg as 'n huldeblyk aan gesondheidsorg- en frontliniewerkers. 
Die Blues het op 4 November 2020 amptelik oorgeskakel na Boeing F/A-18E/F Super Hornets.   
& gt The Shame Culture
Aidosof skaamte, was die ergste lot om 'n kryger te tref. 'Die krygers van die heroïese kaste is tot sekere optrede gedwing, of is van ander weerhou deur aidos: hulle was skaam om 'gesig te verloor' onder hulle gelykes of minderwaardiges, en hierdie vrees vir openbare verontwaardiging het voor die gedagtes van die helde gehou waar hul plig lê "(Hooker 121). arete, verloor tyd, en nooit wen nie kleos alles kan lei tot aidos. Daarom is dit duidelik in die epos dat "dapperheid en die nakoming van plig in die lig van oorweldigende kans almal belangrik was. Heroïsme is des te groter omdat 'n Griek tot die einde sal veg [sodat] hy nie sy eer verloor nie" (Voor-aksiaal 4). Sowel die begeerte na heerlikheid as die vrees vir skaamte het 'n samelewing geskep wat die stryd en sukses bo alles waardeer. 'In hierdie kode was 'n te gereed aanvaarding van bloedvergieting en bloedbad: sonder gewelddadige dood kan daar geen kleos"(Toohey 22).
'N Belangrike aspek van die skaamkultuur is dat "dit vir die evaluering van die situasie geen verskil maak of die mislukking as gevolg van lafhartigheid of fout ontstaan ​​nie: slegs die resultaat word in ag geneem. Die Homeriese samelewing is 'n' resultate-kultuur '" ( Adkins 29). Hierdie idee dat die samelewing slegs op resultate fokus en die bedoeling ignoreer, verskil baie van die moderne samelewing. Ons sê gereeld vir kinders: 'Probeer net u bes.' Die Grieke sou sê: 'Wen net.' Eenvoudig gestel, 'geen kwaliteit' het enige waarde, tensy dit tot sukses lei "(Adkins 29).
& gt Gasvryheid
Die praktyk van xenia, of gasvryheid, was veral belangrik vir die Grieke. In 'n wêreld voor hotelle en restaurante was die enigste manier om te oorleef tydens reis deur die gasvryheid van vriende of vreemdelinge. Dit is duidelik dat as iemand by u deur kom soek vir kos of slaapplek, u vir die persoon sou voorsien wat u kon. Dit maak ook nie saak of jy die persoon ken of nie. Vreemdelinge en vriende is gelyk behandel.
Die tweede rede xenia belangrik was, want "baie vreemdeling en bedelaar kom van Zeus af" (Odyssee 14,64). Die Grieke het 'n groot vrees vir die gode gehad en het geglo dat hulle hulself by menslike aangeleenthede betrek. Hulle het geglo dat die gode 'n vreemdeling na iemand se huis kan stuur, of dat 'n god self vermom kan word as 'n bedelaar om iemand te toets. As die god nie korrek voorsien is nie, kan dit vreeslike gevolge vir die persoon en sy hele gesin inhou.
Omdat die Grieke so sterk gevoel het oor die versorging van gaste, verval enige xenia kan 'n rede wees vir 'n verlies aan eer of status in die gemeenskap. Die geskenke wat met 'n gas uitgeruil is, was 'n vorm van tyd, en om groot geskenke te kon bied, was 'n openbare vertoning van arete.
Apollo was 'n songod van die groot oudheid, maar tog word hy voorgestel as 'n jeugdige god, regverdig, wys en met groot skoonheid. Hy was deur die eeue heen die onderwerp van baie groot skilderye en standbeelde. Apollo was baie geliefd onder die gode. Net sy halfbroer, Hermes, het dit gewaag om 'n truuk op hom te maak toe hy Apollo se beeste gesteel het.
Behalwe fisiese skoonheid, verteenwoordig Apollo die morele uitnemendheid waaraan ons dink as die beskawing. Sy kultus in Delphi het 'n enorme invloed gehad op sake van staat en godsdiens, sowel as op die daaglikse wet en orde. Die invloed van Apollo by Delphi het gehelp om verdraagsaamheid in alle sosiale geledere te versprei. Apollo was bo alles 'n god van geregtigheid, wet en orde.
Die vele en verskillende funksies van Apollon dui daarop dat die god baie persoonlikhede gehad het wat van verskillende oorsprong afkomstig was. Sommige mitoloë sê dat hy 'n songod uit Asië was, wat saamgesmelt het met 'n pastorale god uit die lande noord van Griekeland, bekend as Hyperborea, dit is die "Verre Noorde" wat hom en die ander gode buite die aarde veroorsaak het. Beelde van mense wat gode en godinne aanbid, neem ons na die antieke uitheemse teorie.
Apollo is een van die belangrikste en kompleksste van die Olimpiese gode in antieke Griekse en Romeinse godsdiens, Griekse en Romeinse mitologie en Grieks-Romeinse neopaganisme. Apollo, die ideaal van die kouros ('n baardlose, atletiese jeug), word op verskillende maniere erken as 'n god van lig en die son, waarheid en profesie, genesing, plaag, musiek, poësie en meer. Apollo is die seun van Zeus en Leto, en het 'n tweelingsuster, die kuise jagter Artemis. Apollo staan ​​in die Grieks beïnvloed Etruskiese mitologie bekend as Apulu.
Onder die voorgestelde etimologieë is die Hurriaanse en Hetitiese goddelikheid, Aplu, wat gedurende die 'plaagjare' wyd beroep is. Daar word voorgestel dat Aplu afkomstig is van die Akkadiese Aplu Enlil, wat "die seun van Enlil" beteken, 'n titel wat gegee is aan die god Nergal, wat gekoppel was aan Shamash, die Babiloniese son van die son.
Apollo het, net soos ander Griekse gode, 'n aantal byskrifte op hom toegepas, wat die verskillende rolle, pligte en aspekte weerspieël wat aan die god toegeskryf word. Alhoewel Apollo 'n groot aantal benamings in die Griekse mite het, kom daar slegs 'n paar voor in die Latynse letterkunde, veral Phoebus, wat deur die Grieke sowel as die Romeine baie gebruik is in die rol van Apollo as die god van die lig.
As beskermheer van Delphi (Pythiaanse Apollo) was Apollo 'n goddelike god - die profetiese godheid van die Delphic Oracle. Medisyne en genesing word verbind met Apollo, hetsy deur die god self of deur sy seun Asclepius, maar tog word Apollo ook gesien as 'n god wat swak gesondheid en dodelike plaag kan meebring. Onder die beskuldigings van die god het Apollo verband gehou met heerskappy oor koloniste en as beskermheer van kuddes en kuddes. As leier van die muise (Apollon Musegetes) en bestuurder van hul koor, het Apollo as die beskermgod van musiek en poësie gefunksioneer. Hermes het die lier vir hom geskep, en die instrument het 'n algemene kenmerk van Apollo geword. Gesange wat vir Apollo gesing is, is paeans genoem.
In die hellenistiese tyd, veral gedurende die 3de eeu v.G.J., as Apollo Helios, het hy onder die Grieke geïdentifiseer geraak met Helios, Titan -god van die son, en sy suster Artemis het eweneens gelykgestel aan Selene, Titan -godin van die maan. In Latynse tekste, aan die ander kant, verklaar Joseph Fontenrose dat hy geen verbinding van Apollo met Sol kon vind tussen die Augustaanse digters van die 1ste eeu nie, selfs nie in die verowerings van Aeneas en Latinus in Aeneis XII (161-215). Apollo en Helios/Sol bly aparte wesens in literêre en mitologiese tekste tot in die 3de eeu nC.
Die Romeinse aanbidding van Apollo is deur die Grieke aangeneem. As 'n tipies Griekse god, het Apollo geen direkte Romeinse ekwivalent gehad nie, hoewel latere Romeinse digters dikwels na hom verwys as Phoebus. Daar was 'n tradisie dat die Delphiese orakel reeds in die tydperk van die konings van Rome geraadpleeg is tydens die bewind van Tarquinius Superbus.
Ter wille van 'n pes in die 430's vC, is Apollo se eerste tempel in Rome in die Flaminiaanse velde opgerig, wat 'n ouer kultusgebied daar, bekend as die 'Apollinare', vervang het. Tydens die Tweede Puniese Oorlog in 212 VHJ is die Ludi Apollinares ("Apolloniese Spele") ter ere van hom ingestel, in opdrag van 'n profesie wat toegeskryf is aan ene Marcius. In die tyd van Augustus, wat homself onder die spesiale beskerming van Apollo beskou het en selfs gesê het dat hy sy seun was, het sy aanbidding ontwikkel en het hy een van die hoofgode van Rome geword.
Toe Zeus se vrou Hera agterkom dat Leto swanger is en dat Zeus die vader is, het sy Leto verbied om op 'terra firma' te kraam. In haar omswerwinge het Leto die nuutgeskepte drywende eiland Delos gevind, wat nie die vasteland of die regte eiland was nie. Sy het daar geboorte geskenk en is deur die mense aanvaar en het haar beloof dat haar seun altyd gunstig sou wees teenoor die stad. Daarna het Zeus Delos aan die bodem van die see vasgemaak. Hierdie eiland het later vir Apollo heilig geword.
Daar word ook gesê dat Hera Eileithyia, die godin van die bevalling, ontvoer het om te voorkom dat Leto geboorte skenk. Die ander gode het Hera bedrieg om haar te laat gaan deur vir haar 'n halssnoer van 8 meter lank amber aan te bied. Mitograwe is dit eens dat Artemis eers gebore is en dan gehelp is met die geboorte van Apollo, of dat Artemis een dag voor Apollo op die eiland Ortygia gebore is en dat sy Leto die volgende dag gehelp het om die see na Delos oor te steek om Apollo te baar. Apollo is gebore op die sewende dag van die maand Thargelion - volgens die Deliaanse tradisie - of van die maand Bysios - volgens die Delphiese tradisie. Die sewende en twintigste, die dae van die nuwe en volmaan, is ooit daarna vir hom heilig gehou.
Vier dae na sy geboorte het Apollo die chthoniese draak Python doodgemaak, wat in Delphi langs die Castaliese lente gewoon het. Dit was die bron wat dampe uitstraal wat veroorsaak het dat die orakel in Delphi haar profesieë gegee het. Hera het die slang gestuur om Leto na haar dood oor die hele wêreld te jag. Om sy ma te beskerm, het Apollo vir Hephaestus gesmeek om 'n pyl en boog. Nadat hy dit ontvang het, het Apollo Python in die heilige grot in Delphi gedraai. Apollo het Python vermoor, maar moes daarvoor gestraf word, aangesien Python 'n kind van Gaia was.
Hera stuur toe die reus Tityos om Leto dood te maak. Hierdie keer is Apollo bygestaan ​​deur sy suster Artemis om hul ma te beskerm. Tydens die geveg het Zeus uiteindelik sy hulp ontken en Tityos na Tartarus geslinger. Daar is hy vasgemaak aan die rotsvloer, met 'n oppervlakte van 36 hektaar, waar 'n paar aasvoëls daagliks aan sy lewer gesmul het.
Apollo skiet pyle wat met die pes besmet was tydens die Trojaanse oorlog in die Griekse kamp as vergelding vir Agamemnon se belediging teen Chryses, 'n priester van Apollo wie se dogter Chryseis gevange geneem is. Hy eis dat sy moet terugkeer, en die Achaeërs gee toe, wat indirek die woede van Achilles veroorsaak, wat die tema van die Ilias is.
In die Ilias, toe Diomedes Aeneas beseer, het Apollo hom gered. Eerstens het Aphrodite Aeneas probeer red, maar Diomedes het haar ook beseer. Aeneas is daarna in 'n wolk omhul deur Apollo, wat hom na Pergamos, 'n heilige plek in Troje, geneem het.
Apollo het Parys gehelp met die moord op Achilles deur die pyl van sy boog in die Achilleshiel te lei. Een interpretasie van sy motief is dat dit 'n wraak was vir die heiligmaking van Achilles in die moord op Troilus, die eie seun van die god deur Hecuba, op die altaar van die tempel van die god.
Toe Zeus die seun van Apollo, Asclepius, met 'n weerligstraal slaan om Hippolytus uit die dood op te wek (om Themis te oortree deur Hades se onderdane te steel), het Apollo in wraak die Cyclopes doodgemaak, wat die bout vir Zeus gemaak het. Apollo sou vir ewig na Tartarus verban gewees het, maar is in plaas daarvan gevonnis tot een jaar harde arbeid as straf weens die voorbidding van sy ma, Leto. Gedurende hierdie tyd dien hy as herder vir koning Admetus van Pherae in Thessalië.Admetus het Apollo goed behandel, en in ruil daarvoor het die god Admetus groot voordele gebied.
Apollo het Admetus gehelp om Alcestis, die dogter van koning Pelias, te wen en later die lotgevalle oortuig om Admetus verby sy tyd te laat lewe, as 'n ander een van hom inkom. Maar toe dit tyd word dat Admetus sterf, weier sy ouers, wat hy aangeneem het graag vir hom sou sterf, om saam te werk. In plaas daarvan neem Alcestis sy plek in, maar Herakles het daarin geslaag om Thanatos, die god van die dood, te "oorreed" om haar terug te keer na die wêreld van die lewendes.
Niobe, die koningin van Thebe en vrou van Amphion, spog met haar superioriteit teenoor Leto omdat sy veertien kinders (Niobids) gehad het, sewe mannetjies en sewe wyfies, terwyl Leto slegs twee gehad het. Apollo vermoor haar seuns en Artemis haar dogters. Apollo en Artemis het vergiftigde pyle gebruik om hulle dood te maak, maar volgens sommige weergawes van die mite is 'n aantal Niobids gespaar (Chloris, gewoonlik). Amphion, by die aanskoue van sy dooie seuns, het homself doodgemaak óf deur Apollo vermoor nadat hy wraak gesweer het.
'N Verwoeste Niobe vlug na die berg Sipylos in Klein -Asië en verander in klip terwyl sy huil. Haar trane vorm die rivier Achelous. Zeus het al die mense van Thebe in klippe verander en niemand het die Niobids begrawe tot op die negende dag na hul dood toe die gode self was nie.
Hermes is gebore op die berg Cyllene in Arcadia. Die verhaal word in die Homeriese Gesang aan Hermes vertel. Sy ma, Maia, is in die geheim deur Zeus bevrug. Maia het die baba in komberse toegedraai, maar Hermes het ontsnap terwyl sy geslaap het. Hermes hardloop na Thessalië, waar Apollo sy vee laat wei het. Die baba Hermes het 'n aantal van sy koeie gesteel en na 'n grot in die bos naby Pylos geneem en hul spore bedek. In die grot het hy 'n skilpad gevind en dit doodgemaak en daarna die binnekant verwyder. Hy gebruik een van die koei se ingewande en die skilpaddop en maak die eerste lier.
Apollo het by Maia gekla dat haar seun sy beeste gesteel het, maar Hermes het homself reeds vervang in die komberse waarin sy hom toegedraai het, en daarom wou Maia nie die bewering van Apollo glo nie. Zeus het ingegryp en beweer dat hy die gebeure gesien het, het hom by Apollo aangesluit. Hermes begin daarna musiek speel op die lier wat hy uitgevind het. Apollo, 'n god van musiek, het verlief geraak op die instrument en aangebied om die vee vir die lier te verruil. Daarom het Apollo toe 'n meester van die lier geword.
Apollo was een van die voorste gode van Olympus en uiters aantreklik. Soos alle gode en godinne, het Apollo baie liefhebbers gehad. Apollo se liefdesverhoudings verwys na mans en vroue - gode en mense - almal mites. Liefdesverhoudinge wat aan Apollo toegeskryf word, is 'n laat ontwikkeling in die Griekse mitologie. Hul lewendige anekdotiese eienskappe het sedert die Renaissance sommige van hulle as skilders gunstelinge gemaak, sodat hulle meer prominent in die moderne verbeelding uitstaan.
Daphne was 'n nimf, dogter van die riviergod Peneus, wat Apollo verag het. Die mite verklaar die verband van Apollo met die lourier waarvan die priesteres in Delphi werk.
In Ovidius se metamorfoses kaf Phoebus Apollo Cupido om te speel met 'n wapen wat meer geskik is vir 'n man, waarna Cupido hom gelyktydig met 'n goue pyl wond, maar Cupido skiet 'n loodpyl in Daphne, wat veroorsaak dat sy deur Apollo afgeweer word. Na 'n gejaagde jaagtog deur Apollo, bid Daphne tot haar vader, Peneus, om hulp, en hy verander haar in die laurierboom, heilig aan Apollo.
Artemis Daphnaia, wat haar tempel onder die Lacedemonians gehad het, op 'n plek met die naam Hypsoi in die Oudheid, op die hange van die berg Cnacadion naby die Spartaanse grens, het haar eie heilige lourierbome gehad. In Eretria word die identiteit van 'n opgegrawe tempel uit die 7de en 6de eeu vir Apollo Daphnephoros, 'Apollo, laurierdraer', of 'afvoer van Daphne', 'n plek waar die burgers die eed moet aflê, geïdentifiseer in opskrifte.
Leucothea was die dogter van Orchamus en die suster van Clytia. Sy het verlief geraak op Apollo wat hom as Leucothea se ma vermom het om toegang tot haar kamers te verkry. Clytia, jaloers op haar suster omdat sy Apollo vir haarself wou hê, het die waarheid aan Orchamus vertel en haar suster se vertroue en vertroue in haar verraai. Woedend beveel Orchamus dat Leucothea lewend begrawe moet word. Apollo het geweier om Clytia te vergewe omdat hy sy geliefde verraai het, en 'n bedroefde Clytia het verwelk en stadig gesterf. Apollo het haar verander in 'n wierookplant, hetsy heliotroop of sonneblom, wat elke dag die son volg.
Marpessa is ontvoer deur Idas, maar was ook lief vir Apollo. Zeus het haar tussen hulle laat kies, en sy het Idas gekies op grond van die feit dat Apollo, wat onsterflik is, haar moeg sou maak as sy oud word.
Castalia was 'n nimf vir wie Apollo lief was. Sy het van hom gevlug en in die fontein ingeduik by Delphi, aan die voet van die berg Parnassos, wat daarna na haar vernoem is. Water uit hierdie fontein was heilig; dit is gebruik om die tempels in Delphia skoon te maak en die priesteresse te inspireer. In die laaste orakel word genoem dat die "water wat kan spreek" vir ewig verlore gegaan het.
Deur Cyrene het Apollo 'n seun gehad met die naam Aristaeus, wat die beskermgod geword het van beeste, vrugtebome, jag, veeteelt en byeboerdery. Hy was ook 'n kultuurheld en het die mensdom melkery geleer, die gebruik van nette en lokvalle in die jag, en hoe om olywe te kweek. Hecuba, w
as die vrou van koning Priamus van Troje, en Apollo het 'n seun by haar gehad met die naam Troilus. 'N Orakel het geprofeteer dat Troje nie verslaan sou word nie, solank Troilus nog twintig jaar oud was. Hy is deur 'n hinderlaag deur Achilleus doodgemaak.
Cassandra, was die dogter van Hecuba en Priam, en Troilus se halfsuster. Apollo het verlief geraak op Cassandra en het haar die gawe van profesie belowe om haar te verlei, maar sy het hom daarna verwerp. Woedend het Apollo haar inderdaad die vermoë gegee om die toekoms te ken, met 'n vloek dat sy net die toekomstige tragedies kon sien en dat niemand haar ooit sou glo nie.
Coronis, was die dogter van Phlegyas, koning van die Lapiths. Swanger van Asclepius het Coronis verlief geraak op Ischys, seun van Elatus. 'N Kraai het Apollo van die saak ingelig. Toe hy die eerste keer in kennis gestel word, het hy die kraai nie geglo nie en alle kraaie swart gemaak (waar hulle voorheen wit was) as 'n straf vir die verspreiding van onwaarhede. Toe hy die waarheid agterkom, stuur hy sy suster, Artemis, om Coronis dood te maak (in ander verhale het Apollo self Coronis vermoor). As gevolg hiervan het hy ook die kraai heilig gemaak en hulle die taak gegee om belangrike sterftes aan te kondig. Apollo het die baba gered en dit aan die sentaur Chiron gegee om op te voed. Phlegyas was woedend ná die dood van sy dogter en verbrand die tempel van Apollo by Delphi. Apollo vermoor hom toe vir wat hy gedoen het.
In Euripides se toneelstuk Ion het Apollo Ion verwek deur Creusa, vrou van Xuthus. Creusa het Ion verlaat om in die natuur te sterf, maar Apollo het Hermes gevra om die kind te red en na die orakel in Delphi te bring, waar hy deur 'n priesteres grootgemaak is.
Acantha, was die gees van die akanthusboom, en Apollo het een van sy ander skakels by haar gehad. By haar dood het Apollo haar verander in 'n son-liefdevolle kruie.
Volgens die Biblioteca, die 'biblioteek' van mitologie wat verkeerdelik aan Apollodorus toegeskryf word, het hy die vader van die Corybantes op die Muse Thalia geword.
Hyacinth of Hyacinthus was een van Apollo se manlike liefhebbers. Hy was 'n Spartaanse prins, mooi en atleties. Die paartjie het geoefen om die diskus te gooi toe 'n diskus wat deur Apollo gegooi is, deur die jaloerse Zephyrus van die baan geblaas is en Hyacinthus in die kop geslaan het en hom onmiddellik doodgemaak het. Daar word gesê dat Apollo met hartseer vervul is: uit Hyacinthus se bloed het Apollo 'n blom na hom vernoem as 'n gedenkteken vir sy dood, en sy trane het die blomblare met 'helaas' gevlek. Die fees van Hyacinthus was 'n viering van Sparta.
'N Ander manlike minnaar was Cyparissus, 'n afstammeling van Herakles. Apollo het hom 'n mak takbok as metgesel gegee, maar Cyparissus het dit per ongeluk met 'n spies doodgemaak terwyl hy in die ondergroei aan die slaap geraak het. Cyparissus het Apollo gevra om sy trane vir ewig te laat val. Apollo het die versoek toegestaan ​​deur hom te verander in die sipres wat na hom vernoem is, wat na bewering 'n treurige boom was omdat die sap druppels soos trane op die stam vorm.
Na die slag van Actium, wat naby 'n heiligdom van Apollo gevoer is, het Augustus die tempel van Apollo vergroot, 'n deel van die buit aan hom opgedra en vyfjarige wedstryde ter ere van hom ingestel. Hy het ook 'n nuwe tempel vir die god op die heuwel van die Palatyn opgerig. Opofferings en gebede op die Palatyn aan Apollo en Diana vorm die hoogtepunt van die sekulêre Spele, wat in 17 vC gehou is om die aanbreek van 'n nuwe era te vier.
Die belangrikste Apolloniese feeste was die Boedromia, Carneia, Carpiae, Daphnephoria, Delia, Hyacinthia, Metageitnia, Pyanepsia, Pythia en Thargelia.
Die mees algemene eienskappe van Apollo was die pyl en boog. Ander kenmerke van hom is die kithara ('n gevorderde weergawe van die gewone lier), die plektrum en die swaard. 'N Ander algemene embleem was die offerstatief wat sy profetiese kragte verteenwoordig. Die Pythiaanse Spele is elke vier jaar in Apollo se eer by Delphi gehou. Die lourierplant is gebruik vir offergawes en die oorwinningskroon tydens hierdie wedstryde.
Die palmboom was ook heilig vir Apollo omdat hy onder een in Delos gebore is. Diere wat vir Apollo heilig was, sluit in wolwe, dolfyne, hertjies, swane, sikades (wat musiek en sang simboliseer), valke, kraaie, kraaie, slange (verwys na die funksie van Apollo as die god van profesie), muise en griffins, mitiese arendleeu-basters van Oos -oorsprong.
As god van kolonisasie het Apollo orakulêre leiding gegee oor kolonies, veral tydens die hoogtepunt van kolonisasie, 750-550 vC. Volgens die Griekse tradisie het hy die Kretenzer of Arcadiese koloniste gehelp om die stad Troje te vind. Hierdie verhaal weerspieël egter 'n kulturele invloed wat die omgekeerde rigting gehad het: Hetitiese spykerskriftekste noem 'n Klein Asiatiese god genaamd Appaliunas of Apalunas in verband met die stad Wilusa wat getuig is van Hetitiese inskripsies, wat nou algemeen as identies met die Griek beskou word Ilion deur die meeste geleerdes. In hierdie interpretasie kan Apollo se titel Lykegenes eenvoudig gelees word as 'gebore in Lycia', wat die god se veronderstelde skakel met wolwe effektief ontwrig (moontlik 'n volksetimologie).
In literêre kontekste verteenwoordig Apollo harmonie, orde en rede - eienskappe in teenstelling met dié van Dionysus, god van wyn, wat ekstase en wanorde verteenwoordig. Die kontras tussen die rolle van hierdie gode word weerspieël in die byvoeglike naamwoorde Apollonies en Dionisiërs. Die Grieke het die twee eienskappe egter as aanvullend beskou: die twee gode is broers, en as Apollo in die winter na Hyperborea vertrek, sou hy die Delphiese orakel aan Dionysus oorlaat. Hierdie kontras blyk aan die twee kante van die Borghese vaas te wees.
Apollo word dikwels geassosieer met die Golden Mean Ratio.
Apollo is 'n algemene tema in Griekse en Romeinse kuns en ook in die kuns van die Renaissance. Die vroegste Griekse woord vir 'n standbeeld is 'vreugde' en die beeldhouers het probeer om vorms te skep wat so 'n leidende visie sou inspireer. Griekse kuns plaas Apollo die hoogste mate van krag en skoonheid wat u kan voorstel. Die beeldhouers het dit afgelei uit waarnemings oor mense, maar dit het ook konkreet gestalte gegee aan kwessies wat buite die bereik van gewone denke is.
Die naakte liggame van die standbeelde hou verband met die kultus van die liggaam wat in wese 'n godsdienstige aktiwiteit was. Die gespierde rame en ledemate gekombineer met skraal middel dui op die Griekse begeerte na gesondheid en die fisiese vermoë wat nodig was in die harde Griekse omgewing. Die standbeelde van Apollo beliggaam skoonheid, balans en inspireer ontsag voor die skoonheid van die wêreld.
Die evolusie van die Griekse beeldhouwerk kan in sy afbeeldings waargeneem word vanaf die byna statiese formele Kouros -tipe in die vroeë argaïese tydperk, tot die voorstelling van beweging in 'n relatiewe harmonieuse geheel in die laat argaïese tydperk. In die klassieke Griekeland word die klem nie gelê op die illusiewe verbeeldingswerklikheid wat deur die ideale vorme verteenwoordig word nie, maar op die analogieë en die interaksie van die lede in die geheel, 'n metode wat deur Polykleitos geskep is. Uiteindelik blyk dit dat Praxiteles vrygestel is van enige kuns en godsdienstige ooreenkomste, en sy meesterwerke is 'n mengsel van naturalisme en stilisering.
Die evolusie van die Griekse kuns lyk parallel met die Griekse filosofiese opvattings, wat verander het van die natuurlike filosofie van Thales na die metafisiese teorie van Pythagoras. Thales het gesoek na 'n eenvoudige materiaalvorm wat direk deur die sintuie waarneembaar is, agter die voorkoms van dinge, en sy teorie hou ook verband met die ouer animisme. Dit word in die beeldhoukuns vergelyk met die absolute voorstelling van lewenskragtige lewe, deur onnatuurlik vereenvoudigde vorms.
Pythagoras het geglo dat agter die voorkoms van dinge die permanente beginsel van wiskunde is, en dat die vorms gebaseer is op 'n transendentale wiskundige verhouding. Die vorms op aarde is onvolmaakte nabootsings wat probeer om die wiskundige verband te vind, wat sou lei tot die estetiese volmaaktheid.
In die klassieke Griekeland het Anaxagoras beweer dat 'n goddelike rede (verstand) orde aan die saad van die heelal gee, en Plato het die Griekse oortuiging van ideale vorme uitgebrei tot sy metafisiese vormteorie (ideei: idees) - wat aandui hoe die Griekse gees beweeg het van die gawe van die sintuie, aan die beginsels buite die sintuie. Die kunstenaars in Plato se tyd het wegbeweeg van sy teorieë en kuns is geneig om 'n mengsel van naturalisme met stilisering te wees. Die Griekse beeldhouers het die sintuie as belangriker geag, en die verhoudings is gebruik om die verstandige met die intellektuele te verenig.
Apollo word as 'n aantreklike baardlose jong man uitgebeeld met 'n kithara (as Apollo Citharoedus) of boog in sy hand, of lê op 'n boom (die Apollo Lykeios- en Apollo Sauroctonos -tipe). Die Apollo Belvedere is 'n marmerbeeld wat in die laat 15de eeu eeue lank herontdek is, wat die ideale van die klassieke oudheid vir Europeërs, van die Renaissance tot die 19de eeu, toon. Die marmer is 'n Hellenistiese of Romeinse kopie van 'n brons oorspronklike deur die Griekse beeldhouer Leochares, gemaak tussen 350 en 325 vC.
Die lewensgrootte sogenaamde "Adonis" wat in 1780 op die terrein van 'n villa suburbana naby die Via Labicana in die Romeinse voorstad Centocelle gevind word, word deur moderne geleerdes as 'n Apollo geïdentifiseer. Aan die einde van die 2de eeu CE vloermosaïek van El Djem, Roman Thysdrus, word hy herkenbaar as Apollo Helios deur sy opwindende stralekrans, alhoewel selfs 'n goddelike naaktheid van 'n god deur sy mantel verberg word, 'n teken van toenemende konvensies van beskeidenheid in die latere Ryk .
Nog 'n halo Apollo in mosaïek, van Hadrumentum, is in die museum in Sousse. Die konvensies van hierdie voorstelling, kop gekant, lippe effens geskei, groot oë, krulhare gesny in lokke wat die nek wei, is ontwikkel in die 3de eeu vC om Alexander die Grote uit te beeld. 'N Ruk nadat hierdie mosaïek uitgevoer is, sou die vroegste afbeeldings van Christus ook sonder baard en versiering wees.
Heroïsme: waarom helde belangrik is
Toe ek 16 jaar oud was, het ek vir die eerste keer die boek Walden van Henry David Thoreau gelees, en dit het my lewe verander. Ek lees oor doelbewus lewe, om die murg uit die lewe te suig, oor nie, toe ek sterf nie, ontdek dat ek nie gelewe het nie en ek was geëlektrifiseer. Op een of ander manier oortuig hy my dat doelbewus beteken om 'n filosoof te word, en ek het sedertdien nie teruggekyk nie. En ek probeer my so gereeld as moontlik herinner aan Thoreau se waarskuwing aan alle filosofieprofessore: "Daar is deesdae professore in die filosofie, maar nie filosowe nie. Tog is dit bewonderenswaardig om te bely omdat dit eens bewonderenswaardig was om te lewe. 'N Filosoof is nie net om subtiele gedagtes te hê nie, selfs nie om 'n skool te stig nie, maar om wysheid lief te hê en te leef volgens die voorskrifte daarvan, 'n lewe van eenvoud, onafhanklikheid, grootmoedigheid en vertroue. Dit is om 'n paar probleme van die lewe op te los, nie net teoreties nie, maar prakties. " As ek - aaklige gedagte - sou versuim om 'n ampstermyn hier te verdien, sou ek die verdomde aanhaling grotendeels blameer. Maar selfs al sou die ramp plaasvind, weet ek dat ek vertroosting sou vind deur te vra hoe Henry sou reageer op so 'n terugslag, en ek weet dat ek 'n beter man sou wees deur sy voorbeeld te volg. Thoreau is een van my liefste helde, en ek weet nie wie ek sonder hom sou wees nie.
Die term "held" kom van die antieke Grieke. Vir hulle was 'n held 'n sterfling wat tot dusver iets buite die normale omvang van menslike ervaring iets gedoen het dat hy 'n onsterflike herinnering agtergelaat het toe hy gesterf het en sodoende aanbidding ontvang het vanweë die gode. Baie van hierdie eerste helde was groot weldoeners van die mensdom: Hercules, die monster moordenaar Asclepius, die eerste dokter Dionysus, die skepper van Griekse broederskap. Maar mense wat ondenkbare misdade gepleeg het, word ook ook helde Oedipus en Medea genoem, en hulle het goddelike aanbidding ontvang. Oorspronklik was helde nie noodwendig goed nie, maar dit was altyd buitengewoon om 'n held te wees, om die gevoel van mense oor wat vir 'n mens moontlik is, uit te brei.
Vandag is dit baie moeiliker om die konsep van heroïsme los te maak van moraliteit wat ons slegs helde noem wie ons bewonder en wil navolg. Maar die konsep behou steeds die oorspronklike skakel na moontlikheid. Ons het eerstens helde nodig omdat ons helde help om die grense van ons aspirasies te definieer. Ons definieer ons ideale grootliks deur die helde wat ons kies, en ons ideale - dinge soos moed, eer en geregtigheid - definieer ons grootliks. Ons helde is vir ons simbole van al die eienskappe wat ons graag wil besit en al die ambisies wat ons graag wil bevredig. 'N Persoon wat Martin Luther King of Susan B. Anthony as 'n held kies, het 'n heel ander idee van wat menslike uitnemendheid behels as iemand wat byvoorbeeld Paris Hilton of die rapper 50 Cent kies. En omdat die ideale waarna ons streef, soveel doen om die manier waarop ons ons gedra, te bepaal, het ons almal 'n groot belang daarin dat elke persoon helde het, en in die keuse van helde wat elkeen van ons maak.
Daarom is dit so belangrik vir ons as 'n samelewing, wêreldwyd en plaaslik, om hierdie keuses te probeer vorm gee. Dit is natuurlik 'n meerjarige morele kwessie, maar daar is waarskuwingstekens dat ons ons aandag nou weer op die kwessie moet vestig. Oorweeg slegs 'n paar van hierdie tekens:
o 'n Paar jaar gelede het die administrateurs van die Barron -prys vir jong helde Amerikaanse tieners ondervra en gevind dat slegs die helfte 'n persoonlike held kan noem. Superman en Spiderman is twee keer so gereeld genoem as Gandhi, Martin Luther King of Lincoln.Dit is duidelik dat ons media dit vir ons te maklik maak om beroemdhede te verwar met uitnemendheid van die studente wat 'n antwoord gegee het, meer as die helfte as 'n atleet, filmster of musikant. Een uit tien aangewys as wenners op American Idol as helde.
o Gangsta rap is 'n ramp vir heldhaftigheid. Net hierdie week betreur die regisseur Spike Lee die feit dat, terwyl sy generasie grootgeword het om groot burgerregte -leiers te verafgod, jongmense in sy gemeenskap vandag poog om pooiers en ontkleedansers te word. Niemand wil seker hê dat hul kinders hul rolmodelle moet kry uit Gangsta -rap en 'n hipermaterialistiese, misogynistiese hiphop -kultuur nie, maar ons gemeenskappe vind dit moeilik om alternatiewe rolmodelle te laat posvat.
o En soms is die probleem waarmee ons te kampe het, dat toewyding aan helde baie sterk is, maar gerig is op die verkeerde helde. In die Moslemwêreld het Osama bin Laden en sy mense nog steeds 'n wydverspreide heroïese aantrekkingskrag. Ons kan sien hoe dit met ons gaan in die stryd om Moslem se harte en verstand, in die mate waarin dit steeds waar is.
So, wat moet ons doen? Hoe moet ons die probleem aanspreek? 'N Deel van die antwoord is persoonlik. Dit maak ons ​​nooit seer om onsself te herinner aan wie ons eie helde is en wat hulle vir ons verteenwoordig nie, en ons af te vra of ons alles in ons vermoë doen om hierdie ideale na te kom. Nie lank gelede was daar 'n beweging om altyd te vra: "Wat sou Jesus doen?" Ek sou graag wou sien dat mense altyd sulke vrae stel oor Jesus of ander. Ek bely dat ek 'n bietjie opgewonde raak elke keer as ek 'n protesplakkaat sien wat vra: "Wie sou Jesus bombardeer?" Dit is heldhaftigheid wat sy werk doen, net daar. Boonop het ons wat onderwysers is - en ons almal is ten minste onderwysers van ons eie kinders - 'n spesiale geleentheid om helde bekend te stel aan diegene wat ons onderrig. En onderrig oor helde is regtig nie 'n moeilike heldhaftige lewe nie, maar hul aantrekkingskrag is ingebou; al wat ons hoef te doen is om moeite te doen om die verhale te vertel. Ek verseker jou, die rede waarom die studente nie Lincoln en King en Gandhi as helde gekies het nie, was nie dat hulle hul verhale gehoor en afgemaak het nie. Dit is ons taak om die stories te vertel. Vertel vir u studente watter verskil mense van moed en adel en genie vir die wêreld gemaak het. Vertel net die stories! Ons moet ons daartoe verbind. Begin vanaand huis toe en noem u vyf belangrikste helde.
Maar 'n deel van die antwoord op ons probleem is wyer. Dit is duidelik dat die grootste struikelblok vir die waardering en aanneming van helde in ons samelewing deurdringende en bytende sinisme en skeptisisme is. Daar word nie lank gelede algemeen beweer dat 9/11 die einde van ironie aandui nie, maar dit is nou duidelik dat die berigte oor die dood van ironie sterk oordryf is. Hierdie struikelblok van sinisme is ernstig toegeneem deur skandale soos die steroïde -gemors in die Major League Baseball, deur ons leiers se opportunistiese gebruik van heroïese beelde vir politieke gewin op kort termyn, en deur die Pentagon se verhale oor glorieryke soldate soos Jessica Lynch en Pat Tillman wat - sonder skuld van die betrokke soldate - dit was gerieflike versinsels.
Die beste teenmiddel vir hierdie sinisme is realisme oor die grense van die menslike natuur. Ons is sinies omdat ons ideale so dikwels verraai is. Washington en Jefferson het slawe gehou, Martin Luther King word daarvan beskuldig dat hy gepleeg het en plagiaat gemaak het, omtrent almal het seks gehad met iemand wat hulle nie moes nie, ensovoorts. Ons moet die dinge wat ons helde noemenswaardig maak, skei en die tekortkominge wat hul heldhaftige volmaaktheid vervlek, vergewe. My eie held Thoreau het 'n deel van die letsels gehad. Alhoewel hy byvoorbeeld heeltemal onafhanklik deur Walden Pond sou woon, het hy oor naweke huis toe gegaan. Maar sulke karpering en ontbinding mis die punt. Die valse stappe en swakhede van heldhaftige mense maak dit weliswaar meer soos ons, en aangesien die meeste van ons nie besonder heldhaftig is nie, kan dit die status van die helde verminder. Maar hierdie dinamika trek ook in die ander rigting: hierdie wonderlike geeste, hierdie edele siele, ongelooflik, hulle is soos ons, hulle is ook mense. En miskien is dit wat vir hulle moontlik was, vir ons moontlik. Hulle struikel, wankel, maak van hulself dwaas - maar nietemin staan ​​hulle op en doen dade van triomfantelike skoonheid. Miskien doen ons dit ook. Sinisme is te dikwels net 'n verskoning om die moeite te bespaar.
Weereens, die kritiese morele bydrae van helde is die uitbreiding van ons moontlikheidsgevoel. As ons die meeste van ons, soos Thoreau gesê het, 'n stille desperaatheid leef, is dit omdat ons moontlikheidshorisonne te beknop is. Helde kan ons help om ons oë 'n bietjie hoër op te lig. Immanuel Kant het gesê dat "uit die kromhout van die mensdom nooit iets reguit gemaak is nie". Dit kan heel waar wees. Maar sommige het die skewe, geknoopte hout gebruik om dapperder en mooier te bou as ander, en ons kan almal baat vind by hulle voorbeelde. Die hemel weet dat ons nou hierdie voorbeelde nodig het.
Academia.edu ondersteun nie meer Internet Explorer nie.
Neem 'n paar sekondes om u blaaier op te gradeer om vinniger en veiliger deur Academia.edu en die breër internet te blaai.
DPhil -kandidaat, klassieke tale en letterkunde, University College, Oxford.
Proefskrif titel: ' & quotGrace no longer grace & quot: A Theology of Pauline Charis in the First-Century Roman World '.
Toesighouers: Teresa Morgan
In die afgelope vyftig jaar en meer, toe ek studeer en skryf oor Sophocles se Ajax, klassieke scho. meer In die afgelope vyftig jaar en meer, toe hulle studeer en skryf oor Sophocles se Ajax, het klassieke geleerdes baie van hulle aandag gevestig op die samehangende begrip van geregtigheid wat die skrywer voorgehou het in sy drama van woede, wraak en selfmoord. Terwyl Sophokles ongetwyfeld toelaat dat sy merkwaardige menslike Odysseus en welsprekende Tecmessa 'n nuwe kode van geregtigheid op grond van empatie en deernis beliggaam, meen ek, is sy deurdringende kritiek op die tradisionele heroïese verstaan ​​van geregtigheid gebaseer op wraak en op die gemaklike aannames van sy hedendaagse Atheense gehoor oor die rol van hul eie stad as die gematigde en regverdige arbiter van die Helleense wêreld. Deur sy karakters Athena en Ajax te vergelyk met hul beledigde status en gevolglike begeerte om hul oortreders te verneder, beklemtoon Sophocles die skrikwekkende gevolge van 'n "oog vir oog" stelsel van geregtigheid, wat die swakkere (in hierdie geval sterflinge) heeltemal by die genade van die sterker (hier, onsterflikes). Maar in hierdie drama is barmhartigheid net wat nie die godin of die held kan verstaan ​​nie. Deur twee keer haar hulp te weier, verkry Ajax die onverbiddelike haat van die beledigde Athena, net soos die seuns van Atreus dié van Ajax kry deur hom die arms van Achilles te weier. Sowel die godin as die held beskou hulself as die slagoffers van die hubris van hul oortreders, en elkeen word deur die toneel verteer deur 'n lus vir wraak, vir die mag om vir sy vernederde vyand te lag. Ajax pleeg egter sy tragiese selfmoord op grond van sy eie erkenning van sy volslae hulpeloosheid as 'n blote sterflike poging om die krag van 'n wraakgod te trotseer. Sy enigste oplossing lê in die ontkenning van die goedheid van die lewe self, in die een absolute mag wat aan die mens voorbehou is: sy eie dood. Die skrikwekkende konflik tussen die twee sentrale mitiese beskermhere van die antieke regskode wat dramaties veroorsaak is deur die antieke regskode, het geëis dat Sophokles se Atheense gehoor die vermoë van hul eie stad herwaardeer om ongeskonde te bly deur die magstirannie waarin so 'n morele kode onvermydelik moet ontaard.
Hierdie referaat is tydens die kongres van die SCS in Januarie 2015 aangebied as deel van die voorgraadse navorsingspaneel van Eta Sigma Phi ' s.
Daar word geglo dat Thanatos genadeloos en sonder onderskeid was en 'n wedersydse haat vir die meeste ander gode en sterflinge deel. Hy kan egter 'n afkeer hê van sy werk, want dit kan sy halfgod -redders hul lewens kos, en hy sal gedwing word om hulle na die onderwêreld te bring, wat die ander vra om te vra of hy selfs vry wil wees.
Thanatos verduidelik aan hulle dat die dood nie regverdig is nie, maar dit is sy plig om siele te keer om terug te keer. Hy het moontlik 'n donker sin vir humor, want sodra hy vry is, kyk hy na sy sielslys, en as hy Hazel nie sien nie, sê hy vir haar dat hy Pluto kan bel en sorg vir hierdie toesig. Dit kan egter eenvoudig wees dat hy sy werk doen.
Dit lyk asof Thanatos nie omgee om gunste terug te gee nie. Toe Frank hom bevry, vra Frank of hy sou help en Thanatos het gesê dat hy sal verhoed dat diegene wat in hierdie geveg sterf, terugkeer, iets wat hy in elk geval moet doen, aangesien hy die god van die dood is.
Gender and the City in Euripides ' Political Plays
Euripides word tradisioneel afgemaak as propagandisties en onsamehangend Kinders van Herakles en Voorsienende vroue verdien lankal 'n vars voorkoms. Dit is inderdaad opvallend dat daar in 'n dekade van klem op die politieke konteks van die Atheense drama so min aandag aan een van hierdie twee toneelstukke gegee is. Daniel Mendelsohn bied 'n meesterlike en oortuigende herlees van beide toneelstukke en daag nie net standaardbeoordelings van die waarde daarvan uit nie, maar demonstreer ook die sentraliteit van geslag vir die strukturering van hul politieke debatte.
Die boek begin as 'n verhandeling van Princeton, voltooi in 1994, onder toesig van F. Zeitlin, wie se invloed deurgaans sterk voel. Die boek is in drie dele verdeel, gevolg deur 'n kort gevolgtrekking. Hoofstuk 1 bied 'n oorsig van die wetenskaplike tradisie oor die twee toneelstukke en lê die teoretiese grondslag vir die argument. Gedetailleerde lesings van Kinders van Herakles en Voorsienende vroue vorm die onderwerp van onderskeidelik hoofstukke 2 en 3. Die ontleding van Mendelsohn demonstreer die deurdringende belangrikheid van geslag vir hierdie toneelstukke en die funksie daarvan as 'n middel vir sosiale en politieke kritiek, en verduidelik onverwagte ooreenkomste tussen die twee toneelstukke.
In hoofstuk 1 wil Mendelsohn bewys dat beide toneelstukke meer estetiese verdienste het en meer verenig is as wat die vorige generasie geleerdes voorgestel het. Hy voer aan dat bewustheid van geslag hernude waardering vir die toneelstukke meebring, alhoewel beide nie sentrale vroulike protagoniste het nie, maar eerder gestruktureer is teenoor opponerende vroulike pare. Omdat vroue in 'n tragiese ruimte geslagsgrense oorskry, kritiseer hul teenwoordigheid implisiet manlike politieke ideologie of bevraagteken dit, veral as hulle manlike heroïese identiteit toepas. Parings van kontrasterende wyfies, soos die opofferende maagd en die wraakgierige moeder in Kinders van Herakles, bied 'n samehangende strukturele apparaat met spesifieke implikasies vir politieke teoretisering (46). "
Mendelsohn beoog dieselfde narratiewe beweging van inperking tot ontwrigting in beide toneelstukke, vergestalt in kontrasterende vroulike pare: in die eerste deel beheer mans die opdringerige wyfie suksesvol in die tweede, vroulike wanorde wat die mannetjie speel om die ander te speel en daardeur om 'n meer volledige begrip van sy wêreld te verkry. Sulke onderhandelinge maak die maniere waarop die ander burgerlike eenheid bedreig, dramaties, terwyl dit terselfdertyd die belangrikheid - inderdaad die noodsaaklikheid - van diversiteit vir die stad toon. Terwyl die politieke teoretisering van Euripides as medepligtig beskou kan word in 'n patriargale agenda, word dit terselfdertyd met 'n vroulike dimensie gebuig om aan te dui dat demokratiese ideologie 'n aansienlike prys inhou (49). "
Mendelsohn plaas sy argument tussen wat hy beskou as twee basiese dele van die hedendaagse kritiek op tragiese vroue, die psigoanalitiese benadering en historicistiese feministiese voorlesings, wat hy nie bevredigend vind nie. N. Rabinowitz moet staan ​​vir die klassieke feministiese lees van tragedie (as daar so iets is) waarin die geviktimiseerde tragiese vrou as 'n versterkende patriargale ideologie beskou word. 1 Die "materialist en historicist " benadering blyk te word geïllustreer deur die werk van H. Foley, hoewel die bygevoegde voetnote slegs een van haar artikels noem. 2 Hierdie benadering, meen die skrywer, moet toegee aan 'n meer simboliese feministiese lesing. ongewenste politieke en sosiale diversiteit. 3
Hierdie hoofstuk dui meer as enige ander op die oorsprong van die boek as 'n proefskrif wat in die vroeë 1990's geformuleer is. Daar is inderdaad byna niks in die bibliografie later as 1997 nie, 'n vroeë voetnoot verduidelik dat die studie voor 1995 feitlik volledig was " (p. 27, n. 50). 4 Deur die boek te omlê rondom 'n kunsmatige opposisie van psigoanalitiese en historicistiese feminismes, wat nie een van hulle toereikend is nie, konstrueer Mendelsohn 'n bietjie van 'n strooijonker om in die daaropvolgende hoofstukke neergewerp te word. Gelukkig doen hierdie teoretiese posisionering nie afbreuk aan die laaste punt van die skrywer en sy uiteindelike bydrae tot die studie van Euripidiese drama nie, dat geslag sentraal staan ​​in die politieke agendas van Kinders van Herakles en Voorsienende vroue, sowel as hul dramatiese struktuur.
Hoofstuk 2, " Kinders van Herakles : Territories of the Other, " ondersoek die toneelstuk as 'n ondersteunende drama van ontwrigting. Die dwalende Heraclids onder leiding van die bejaarde Iolaus vlug uit Argos en die tirannie van Eurystheus om asiel by Marathon te soek. Iolaus ontneem van heldhaftige identiteit op ouderdom en van burgerlike identiteit deur ballingskap, en skep 'n politieke krisis wat slegs opgelos word deur die offer van 'n naamlose partenos. Hierdie dood heroïseer die meisie terwyl sy terselfdertyd die mannetjie feminiseer (tans 'n bekende troepe in Euripidese studies, soos getoon deur Medea en Jason, Alcestis en Admetus). En tog dien haar toespraak en haar onbaatsugtige gebaar die sleutelterme van manlike heroïsme versag en herdefinieer " (92). Die onbeduidende inbraak in die wêreld van mans word 'n model van 'n korrekte en gepaste burgerlike vrymoedigheid en '8217 " (93). Aangesien haar opoffering namens haar gesin uiteindelik bydra tot die politieke stabiliteit van Athene, kan sy met reg vergelyk word met die ephebe terwyl sy langs haar dood staan ​​soos 'n hopliet in vorming ( paristasthai sphagei, vers 502).
Maar die geslagsomkeer is net tydelik: die opoffering van die meisie aan Persephone verjonger onverwags die bejaarde Iolaus. Hy haal die pantser van Hoplite uit die vroulike binnekant van die tempel en herwin sy status as kryger. En tog is dit nie net 'n herstel van aristokratiese heldhaftigheid nie, maar die opoffering van die meisie het 'n morele verandering in die ou. Terwyl Iolaus in die toneelstuk 'n pre-demokratiese wêreldbeskouing uitspreek, verwerp Iolaus die aansprake van die polis ten gunste van die genos, die dood van die meisie leer hom in die uiteindelike demokratiese les, die belangrikheid van die offer van ephebe vir die stad. Die laaste, vroulike indringing van die toornige Alcmene besef en keer die positiewe om thrasos van die meisie in plaas van om burgerskap te leer, gee sy 'n les oor hoe die ongebreidelde vrou die goed gereguleerde polis in gevaar kan stel.
Mendelsohn sluit af, kontra Rabinowitz, wat die maagdelike offer uitgebeeld in die Kinders van Herakles ondersteun nie patriargale doelwitte nie, maar bevestig eerder die plek van die vroulike binne die polis. Die voorstelling van konflikte tussen opponerende vroulike tipes, die suiwer maagd en die wraakgierige moeder, gekombineer met die reduplikatiewe vervaag van grense tussen manlik en vroulik, dramatiseer die behoefte aan 'n gebalanseerde politieke en burgerlike identiteit. Uiteindelik verskyn die godin Hebe - jonk, maagdelik, maar beduidend nie 'n moeder nie - as 'n bemiddelende krag, 'n Argief wat eindig as 'n beskermer van Athene.
Die derde hoofstuk, " Voorsienende vroue : Regulasies van die vroulike, en#8221 lig subtiele eenhede binne die toneel toe deur middel van ontleding van 'n ander paar kontrasterende vroulike figure, die treurende moeder en die selfmoordvrou. Die Demetriese konteks van die toneelstuk dui op die simboliese betekenis van die huwelik en moederskap vir die toneelstuk. By Eleusis konfronteer die ondersteunende groep Argiewe moeders Aethra, die moeder van Theseus, terwyl Evadne deur selfmoord probeer om haar dooie man in die koninkryk van Persephone aan te sluit. Terwyl Kinders van Herakles beklemtoon die dogter, Kore, aan wie die meisie geoffer moet word en met wie sy geïdentifiseer is, Voorsienende vroue fokus op die belangrikheid van huwelik en moederskap vir die goed bestuurde staat. Aethra se huwelik met Aegeus bied 'n positiewe model vir die integrasie van vroue in die stad, in teenstelling met die sorgelose eksogamie van die Argive Adrastus. Boonop kan die huwelik as 'n kombinasie van manlik en vroulik effektief as 'n kragtige simbool vir ander vorme van politieke integrasie beskou word (161).
Vir Mendelsohn, Voorsienende vroue dramatiseer die gevare van twee verskillende huweliksmodelle, endogamie en exogamie, albei met politieke gevolge. Adrastus se haastigheid om sy dogters te kies, het die integriteit van sy stad in gevaar gebring deur Argos in die aangeleenthede van ander state te betrek, dit het gelei tot die dood van die Sewe en hul moeders en#8217 hartseer toestand. Sy onbeskaafde en gevaarlikste dier ( thersin hos, 145) vorm van eksogamie betokens 'n vroulike gebrek aan selfbeheersing. In teenstelling hiermee spreek Theseus ' beginsel van die huwelik binne die stam, wat deur die retoriek van outochthony ingelig is, 'n hiper-manlike behoefte aan selfvoorsiening uit. Dit blyk dat beide standpunte onhoudbaar is: Athene en Argos het nie daarin geslaag om self-ander integrasie tuis sowel as polities te bemeester nie.
Soos die meisie in Kinders van Herakles, Moet Aethra manlike eienskappe benut, in hierdie geval spraak eerder as dapperheid, om te verseker dat vroulike of koöperatiewe waardes gehandhaaf word. Deur die paleis te verlaat en Theseus te konfronteer, moet sy ook die manlike gesag en 'n adellike standpunt uitdaag om namens 'n kwesbare groep verandering teweeg te bring.Aethra moduleer haar seun se heldhaftige en epiese waardestelsel suksesvol, en oortuig hom om nie net vir sy eie goeie naam te veg nie, maar ook vir sy stad en selfs die hele Hellas. So pleit die pleidooi van Aethra vir intervensie vir 'n morele transformasie by die man: sy en haar seun se vooruitsigte verbreed hy letterlik sy horisonne " (170). Soos die meisie, onderskryf sy slegs die heroïese etos wat die groep eerste stel. Die godsdienstige konteks van Aethra se inbraak in die manlike ruimte en die toepaslikheid van haar ingryping as moeder en ouer vrou sou meer kon wees. 5 Sy verklaar inderdaad dat dit haar godsdienstige plig is om Theseus daaraan te herinner om te doen wat is hosion (40). Sy beweer dat sy die wil van die gode verteenwoordig ( ta ton theon, 301) en om die universele te behou nomos van begrafnis (310-11), 'n godsdienstige noodsaaklikheid wat nie anders is as wat Sophocles ' Antigone beweer nie.
Die vroulike oortreding bevat 'n teken van die ontwrigtende en onverklaarbare ingang van Evadne in die toneelstuk se gevolgtrekking. Volgens Mendelsohn beskou haar gebaar-die enigste selfmoord op die verhoog in die huidige tragedie-die idee van euandreia vergestalt deur haar man se dood. Evadne se openbare verkondiging van egtelike liefde sowel as haar weiering om aan vaderlike beheer te onderwerp, illustreer die gevare van die vroulike inkontinensie. Soos die meisie in Kinders van Herakles, beweer sy dat sy sterf ter wille van arete, maar sy het dit in erotiese terme herdefinieer. Haar uitnemendheid as vrou bestaan ​​daarin dat sy saam met haar man sterf eerder as namens haar gesin, net soos dié van die meisie. Haar heldhaftige dood meng die kategorieë van lewendes en dooies, manlik en vroulik, man en vrou, in herinnering daardeur. simmeixis van Oedipus wat skuil in die toneelstuk se mitiese agtergrond. Hierdie laaste vroulike aksie veronderstel nog 'n geslagsomkeer, wat Iphis, haar treurende vader, tot Demeter (215-18) dwing. Net Athena ex machina kan hierdie alles-te-vroulike wêreld tot regte lei.
Terwyl Mendelsohn se oorkoepelende argument, dat die vroulike die argaïese, manlike en monolities eenheidsmodules van die vroulike moduleer, dat die vroulike uiteindelik oortuig, sy vermoë om 'n paar van die diepgaande ooreenkomste tussen die twee toneelstukke is werklik oortuigend. Albei is ondersteunende dramas wat gestruktureer word deur vermindering en omkering van geslag. Beide maak gebruik van dieselfde dramatiese struktuur waarin 'n passiewe mannetjie deur 'n aktiewe wyfie versterk word.Die tweede helfte keer hierdie skema om om 'n vroulike aanwending van manlike aktiwiteite aan te toon wat weer die mannetjie feminiseer of opvoed. Soos Mendelsohn demonstreer, Kinders van Herakles en Voorsienende vroue moet as 'n paar geïnterpreteer word, nie bloot omdat hulle Athene prys of omdat hulle nie 'n dramatiese eenheid het nie, maar omdat hulle 'n voorbeeld is van die poëtiese tegniek van Euripides en#8217 gedurende die 420's, en ook die politieke onrus van die vroeë oorlogsjare kragtig weerspieël.
1. N. S. Rabinowitz, Angs versluier: Euripides en die verkeer by vroue (Ithaca, N.Y., 1993).
2. H. Foley, "The Politics of Tragic Lamentation, " in A. Sommerstein et al. (reds.), Tragedie, komedie en die Polis (Bari, 1993), 101-43.
3. A. Saxonhouse, Vrees vir diversiteit: die geboorte van politieke wetenskap in antieke Griekse denke (Chicago, 1992).
4. Die volgende onlangse werke oor geslag in Euripides en/of Euripidese drama word byvoorbeeld nie genoem nie: V. Wohl, Intieme handel: uitruil, geslag en subjektiwiteit in die Griekse tragedie (Austin, TX, 1998) L. McClure, Soos 'n vrou gepraat: toespraak en geslag in die Atheense drama (Princeton, 1999) W. Allan, Die Andromache en Euripidese tragedie (Oxford, 2000) M. Cropp en K. Lee (reds.), Euripides en Tragic Theatre in die laat vyfde eeu (Champaign, IL, 2000) H. P. Foley, Vroulike dade in die Griekse tragedie (Princeton, 2001).
5. Vir die godsdienstige gesag van vroue in die Griekse tragedie, sien E. Hall, "The Sociology of Athenian Tragedy, " in P. E. Easterling (red.), Die Cambridge Companion to Greek Tragedy (Cambridge, 1997), 93-126.
Dr Alkistis Agio is 'n wêreldbekende spreker, skrywer en konsultant met meer as twintig jaar ervaring in die samewerking met professionele persone om vrees, frustrasie, woede en angs in vertroue en selfleierskap te omskep, deur haar beproefde metode, "The ALKISTIS Method"- wat die moderne wetenskaplike, bewysgebaseerde tegnieke van neuro-afrigting en CBT integreer, met die tydlose wysheid van die antieke Griekse filosofie. Sy is die skrywer van Die Stoïese uitvoerende hoof en is internasionaal bekend as 'n ' Ambassadeur ' van die Griekse filosofie Die dogter van immigrante uit Griekeland, dr. Agio, was so lank as wat sy kan onthou 'n student van stoïsme. Haar grootste leermeester was haar pa, wat my die vier deugde geleer het-selfdissipline, moed, geregtigheid en wysheid-deur sy eie lewende voorbeeld Hy was gewees gemartel op die eiland 'Macronissos' deur die kolonels van die militêre junta, in 1967 in Griekeland, en het dit oorleef en die Griekse filosofie gelees, met inbegrip van stoïsisme in sy tronksel. "
Na haar onlangse rol in die artikel in die Sunday Times van Londen wat deur die joernalis Gavanndra Hodge geskryf is, het ons na dr. Agio gegaan om meer te wete te kom. In ons onderstaande onderhoud praat dr. Agio oor die Modern Stoicism Movement, wat sommige van die onlangse artikels wat die herlewing van stoïsisme kritiseer, verkeerd raak, die spesifieke vaardighede en konsepte wat sy mense help om te implementeer, en nog baie meer. Geniet ons onderhoud met dr. Alkistis Agio!
Vertel ons hoe u stoïsisme die eerste keer teëgekom het. Waarom dink u dat dit by u aanklank vind? Hoe het u gevind dat stoïsisme u lewe die gunstigste beïnvloed het?
Toe ek 'n klein dogtertjie was, wat in Kanada grootgeword het, het my ouers, wat immigrante uit Griekeland was, vir my gelees, van Die Odyssee, die Griekse mites, soos Hercules en die Amazones, en Aesop se fabels. Hierdie ou verhale bevat Helleense waardes, soos deug (Aretē), Uitnemendheid (Aristeia), Integriteit (Etos) en bloeiend (Eudaimonia).
Later, toe ek ongeveer vyftien was, het my pa, Nicholas, dikwels Stoïese en ander filosofiese tekste en maksimums met my gedeel, terwyl hy oorlogsverhale vertel het van sy adolessensie in die Tweede Wêreldoorlog, in die hoë berge rondom Sparta, waar hy was gebore.
In die bergdorpie Kastanitsa van my vader, in Arcadia, Griekeland, praat hulle nog steeds 'Tsakonika', 'n ou Doriese dialek, wat aandui dat hulle afstammelinge van die Spartane is. Hier veg hy op 14 -jarige ouderdom teen die Nazi's, en hy was alombekend daarvoor; hulle noem hom 'The Captain'. Hy het later sy liefde vir die Griekse filosofie met my gedeel om my te help voorberei op die 'stryd van die lewe'.
Hy het my die vier deugde geleer-selfdissipline, moed, geregtigheid en wysheid-deur sy eie lewende voorbeeld Hy was gewees gemartel op die eiland 'Macronissos' deur die kolonels van die militêre junta, in 1967 in Griekeland, en oorleef en die Griekse filosofie gelees, waaronder stoïsisme in sy gevangenis. Na die afskuwelike ervaring het elke skynbare struikelblok in sy lewe vir hom triviaal gelyk.
Ek het weer die Griekse filosofie op my pad as leierskapsafrigter gevind, waar ek ontdek het hoe Sokrates, Aristoteles, Plato en die Stoïsynse leerstellings toegepas kan word vir die ontwikkeling van Etos.
In 2019, nadat ek my boek al geskryf het, Die Stoïese uitvoerende hoof, Ek het die Modern Stoicism Movement teëgekom. Ek het gevoel dat ek my 'mense' gevind het. Ek het dadelik met Donald Robertson in verbinding getree en hom versoek om STOICON in Athene, Griekeland, te organiseer. Hy het ingestem, en saam met 'n span vrywilligers het ons 'n historiese gebeurtenis geskep wat die Stoïsyne (wêreldwyd) in meer as twee millennia nooit bymekaargekom het nie. Stoa Poikile!
Moderne stoïsme het 'n integrale deel van my lewe geword, en ek is baie dankbaar dat ek dit met baie meer mense kon deel. Na my mening beskou ek Modern Stoics as die natuurlike erfgename en fakkeldraers van die 'Light of Greece '.
Het jy 'n gunsteling Stoïsyn? Enige gunsteling aanhalings?
Ek hou veral van Epictetus, want hy is 'n lewende voorbeeld van 'n persoon wat deur so 'n swaarkry gegaan het, en in plaas daarvan om 'n bitter, wraakgierige man te word, het hy homself uit die slawerny bevry en ontwikkel tot 'n filosofie -leraar.
'Dit is nie gebeure wat mans pla nie, net soveel as hul siening daarvan.'
Sy aanhaling was vir my so bevrydend in soveel uitdagende situasies in my lewe. Dit werk elke keer. Soos Plato geleer het, "Die eerste en grootste oorwinning is om jouself te verower."
'Op soek na …' my held, Epictetus Hier by die antieke 'Odeon' van Nicoupolis in Griekeland, waar hy 'n skool geopen het nadat hy uit slawerny vrygelaat is. Ek probeer ten minste een keer per jaar besoek aflê.
U het die Stoic Society of Athens in die 1980-90's gestig. Wat is die agtergrond daarvan? Waarom het u dit begin en hoe het dit tot vandag toe ontwikkel?
Dankie dat u daaroor uitgevra het! Die Stoic Society of Athene, wat oorspronklik die 'Greek Philosophy Dinner Club' genoem is, is in die 1980-90's gestig deur my en my suster Matina Agio, Die Stylvolle Stoïsyn. Ons het tydens ons boheemse studentejare in Londen en Parys informele, nie-akademiese filosofiese salonne begin aanbied.
Hierdie privaat vergaderings met 'n klein groepie vriende was bedoel om die filosofie in sy diepgaande, praktiese toepassing op lewensuitdagings te ondersoek, met verwysing na werke oor antieke Griekse filosofie, veral Sokrates, Plato, Aristoteles en die Stoïsyne, sowel as werke van ander intellektuele soos Kazantzakis, Gurdjieff, Frankl, Sartre, ens.
Sedert 2009 is die vereniging gevestig in die historiese Agiorgiti -koshuis uit die 1930's, wat ons ouers by hul dood verlaat het, waar ons privaat gesprekke hou, klein simposiums, werkswinkels, konserte en geleenthede, en dikwels met musiek, geselekteerde wyn of fynproewers antieke Griekse kookkuns, met dank aan die huis.
Ons mees onlangse projek is 'The Philosopher In Residence'. The Agiorgiti Residence aanvaar die hele jaar deur aansoekers -skrywers, kunstenaars, filosowe, geleerdes, komponiste, entrepreneurs, humaniste en philhellenes, wie se belange die Griekse erfenis en kultuur raak.
U nou jaarlikse gebeurtenis StoiconX word in Oktober 2020 in Athene gehou. Kan u die Daily Stoic -gemeenskap van die geleentheid vertel en 'n kykie gee van waaroor die geleentheid gaan?
StoiconX in Athene, wat ons hoop om 'n jaarlikse gebeurtenis te wees, is werklik uniek in die sin dat u eintlik op die historiese plek is waar Stoïsme begin het. U kan in die voetspore van Sokrates loop, by 'n kafee langs die opgrawingsplek van die Stoa Poikile gaan sit, Plato's Garden School en Aristoteles se Lyceum -gronde is nog steeds daar om rond te loop en te filosofeer en na te dink oor ons lewe.
StoiconX Athene vind weer 17 Oktober 2020 plaas op die historiese terrein van die American School of Classical Studies in Athene. Die amfiteater heet Costsen Hall. Dit is 'n wonderlike toeval dat (ASCSA) die kern is van die opgrawing van Stoa Poikile, die 'Painted Porch', waar Zeno sy weergawe van Sokratiese en Siniese leerstellings geleer het, later 'Stoïsme' genoem.
Vir my gaan StoiconX oor gemeenskap en vriendskap, 'n lewende 'Stoa'. Ek hou daarvan dat u nie hoef te verduidelik nie; daar is 'n gevoel van bekendheid, soos broers en susters, wat soortgelyke waardes deel. Dit is 'n gegee dat moderne stoïsyne mense is wat 'aan hulself werk', wat probeer om 'n lewe van deug te leef, met of sonder godsdiens. Ons het almal 'n algemene begrip dat die lewe te kort is om die klein dingetjies te sweet, ons is hier om ons beste self te wees en om waar moontlik te dien. Soos Aristoteles geleer het, is ons hier om te 'floreer' in ons 'Telos', ons volle potensiaal as mens, om te floreer.
Hier is 'n foto met Massimo Pigliucci en sy vrou Gillian Dunn, 'n paar van die vele nuwe vriende wat ek gemaak het.
U is ook 'n afrigter en leierskapsafrigter met meer as twintig jaar ervaring in die samewerking met professionele persone om 'filosofie in sy diepgaande, praktiese toepassing op lewensuitdagings te ondersoek'. Wat is die spesifieke vaardighede, idees en konsepte wat u mense help implementeer? Hoe lyk die proses?
"Geen mens kan ander lei nie, wat homself nie kan lei nie."Sokrates
Hoe kan jy ander lei as jy nie jouself kan lei nie?
Aan die buitekant kan 'n uitvoerende hoof sterk, suksesvol en selfversekerd lyk, maar aan die ander kant binne hy of sy voel gereeld gefrustreerd, kwaad en angstig. oorweldig deur die lewe se meedoënlose aanslag op besonderhede, probleme, alternatiewe en oorwegings… Hulle probeer alles regkry, maar hulle voel dikwels verlam deur besluiteloosheid en die gevoel van oorweldiging – 'n gevangene van hul eie gedagtes.
So waar begin jy? Ek glo dit is selfleierskap. Selfleierskap beteken 'n ontwikkelde gevoel van who jy is, waar jy gaan, en wat u wil, sowel as die vermoë om 'n strategie te formuleer en u te beïnvloed en u en ander te inspireer om dit te volg. Selfleierskap is waarskynlik die belangrikste vaardigheid wat u ooit as persoon en as professionele persoon kan ontwikkel. En soos u sien, is dit redelik ingewikkeld.
Ek het die ALKISTIS-metode spesifiek vir die ontwikkeling van selfleierskap geskep.
Dit is die eerste metode vir selfontwikkeling wat die moderne wetenskaplike, bewysgebaseerde tegnieke van neuro-afrigting en CBT effektief integreer met die tydlose wysheid van antieke Griekse filosofie. (Veral Sokrates, Plato, Aristoteles en die Stoïsynse skool.)
In die praktyk toegepas, lei die ALKISTIS-metode tot kalm, selfversekerde, selfleierskap, vir persoonlike geluk en professionele uitnemendheid, iets wat die ou mense noem:Aristeia".
Ons begin waar Aristoteles opgehou het en#8230
Die eerste boek in die geskiedenis oor die kuns van oorreding, Die retoriek, is geskryf deur die antieke Griekse filosoof Aristoteles. In sy boek bied hy die konsepte van Etos (geloofwaardigheid), Patos (emosie, verbeelding) en Logos (logika, rede), soos die drie eienskappe wat 'n redenaar moet hê om sy gehoor te beïnvloed en te oorreed.
Hierdie drie konsepte is vandag nog die hoekstene van moderne leierskap. Kom ons kyk na hulle in meer detail:
Etos verwys na die gesag of geloofwaardigheid van die aanbieder van die morele waardes wat hy beliggaam en met sy gehoor deel. Byvoorbeeld, om 'n opvallende figuur in die betrokke veld te wees, of deur een voorgestel te word.
Patos verwys na die gehoor se emosies en verbeelding hul hoop en vrese. Dit kan veral kragtig wees as dit ooreenstem met die onderliggende waardes van die gehoor. Pathos weerspieël ook die emosie of passie wat die spreker uitspreek.
Logos verwys na die feite, gegewens en bewyse wat aangebied word ter ondersteuning van die aansprake, tesis of standpunt van die spreker. Die woord "logika " is afgelei van die Griekse woord, Logos.
Dit is die basiese diagram wat Aristoteles se stelsel "The Rhetorical Triangle", soos dit bekend staan, toon:
Vir Aristoteles, Ethos, Pathos en Logos, spreek die eienskappe aan wat 'n gewone mens verander tot 'n groot beïnvloeder, iemand wat ander kan inspireer en lei.
Die unieke benadering van die ALKISTIS -metode is dat dieselfde eienskappe toegepas word jouself, om te lei 'n mens se self, om beheer oor u lewe te neem en u te lei tot floreer (Eudaimonia).
Daar is ses groot oefeninge (Askesis) wat Aristoteles se insigte herfokus en die omvang daarvan verbreed. Dit bevat dinge soos deurdagte besluitneming, gebalanseerde besluite en die bemeestering van u gedagtes en emosies om u sielkundige en fisieke 'toestand' te beheer. Deelnemers word bekendgestel aan Stoïese praktyke vir integrasie in hul daaglikse roetines en gewoontes.
'Moenie u filosofie verduidelik nie. Bely dit. " – Epictetus
Ek het my metode tot dusver meestal in Dubai, AbuDhabi, Griekeland en Duitsland geleer, maar ek verwelkom 'n geleentheid om na enige plek in die wêreld te reis, en ek nooi mense uit na Griekeland vir kort retraites of lang verblyf in die Agiorgiti-Residence, 'n huis vir liefhebbers van Griekse filosofie.
Daar is onlangs verskeie artikels waarin Silicon Valley - en uitvoerende hoofde in die algemeen - toenemende belangstelling in stoïsme kritiseer. Na outeur Die Stoïese uitvoerende hoof En omdat ons internasionaal bekend staan ​​as 'n ambassadeur van die Griekse filosofie, sal ons u opinie oor hierdie stukke en wat u van die moderne herlewing van die stoïsme beskou, baie geniet?
Soos u sê, was daar verskeie artikels oor Silicon Valley se obsessie met stoïsme, maar ek dink dat hulle dikwels 'n oppervlakkige begrip het van wat dit is, net soos baie van die volgelinge van stoïsme. Byvoorbeeld, in Die New York Times, Nellie Bowles, Waarom is Silicon Valley so versot op lyding? daarin skryf sy,
'Hulle [Silicon Valley -tipes] sit weke lank aan pynlike, stil meditasies. Hulle verhonger dae lank - doelbewus. Koue oggendbuie is 'n spogreg. Bekendheid is 'n eerbewys. "
Die uitgangspunt is vals. Stoïsisme leer nie selfopgelegde lyding nie, en ook nie 'pronk' nie Stoïsyne in antieke Griekeland het weke lank nie in pynlike, stil meditasie gesit nie … Dit is meer iets godsdienstigs askete sal doen. (Ek weet, want ek woon al maande in beide kloosters en ashramme). Dit is nie die manier van antieke Grieke nie, soos u hier kan sien uit Pericles se begrafnisrede, wat nie net Stoïese waardes omvat nie, maar die waardes van alle Griekse kultuur:
'Ons kweek verfyning sonder uitspattigheid en kennis sonder vroulike rykdom wat ons meer gebruik as vir uitstalling, en plaas die werklike skande van armoede nie in die besit daarvan nie, maar in die vermindering van die stryd daarteen.Ons openbare manne moet, behalwe die politiek, ook hul privaat aangeleenthede in ag neem, en ons gewone burgers, hoewel hulle besig is met die industrie, is steeds regverdige beoordelaars van openbare aangeleenthede, in teenstelling met enige ander nasie, oor hom wat nie hieraan deelneem nie pligte nie as onambisieus nie, maar as nutteloos, kan ons Athene in elk geval beoordeel as ons nie kan ontstaan ​​nie, en in plaas daarvan om die bespreking as 'n struikelblok in die manier van optrede te beskou, dink ons ​​dit 'n onontbeerlike vooropstelling vir enige wyse optrede by almal."
Die Stoïsyne volg nie streng voorskrifte ten opsigte van eet, slaap of oefen hoofsaaklik om hul fisiese gesondheid te verbeter nie, meer as enigiemand anders wat gesond en fiks wil wees. Hulle kies gesonde dissiplines eerder as ongesonde dissiplines omdat fisiese gesondheid 'n 'onverskillige voorkeur' is, dit wil sê iets wat beter is as die teenoorgestelde. Griekse filosowe het gereeld na die 'gimnasium' gegaan, selfs Sokrates, wat geleer het:
'Geen burger het 'n reg om 'n amateur te wees wat fisieke opleiding betref nie ... wat 'n skande is dit vir 'n man om oud te word sonder om ooit die skoonheid en krag te sien waarmee sy liggaam in staat is.'
Oor die algemeen dink ek dat die algemene siening van stoïsisme as 'n plegtige, ernstige regiment misleidend is. Die feit dat stoïsisme so 'n uitstekende metode is om ontberinge te hanteer, het gelei tot die mening dat stoïsyne sombere, neerslagtige en humorlose individue is. Die rede waarom hulle so is, is egter nie stoïsisme nie - dit is hul probleme. Stoïsme bied 'n oplossing, die doeltreffendste manier om hierdie probleme te hanteer. Stoïsme en Griekse filosofie in die algemeen is 'n manier om dit te vind Eudaimonia (Floreer, floreer) vir almal, selfs diegene wat nie 'n tragedie of krisis hanteer nie.
Ek het egter gedink dat die artikel in die Sunday Times van Londen onlangs, met 'n foto van Kathryn Koromilas en myself, baie meer objektief en uitstekend was. Dit is waarskynlik omdat die joernalis, Gavanndra Hodge, die moeite gedoen het om na Griekeland te kom om werklike moderne stoïsyne te ervaar en haar navorsing gedoen het. Ek het middagete saam met haar geëet, en deur ons gesprek het ek gesien dat sy opreg nuuskierig was oor stoïsisme, en selfs klassiek op universiteit studeer het. Sy het 'n baie dieper kennis as 'n joernalis wat probeer om 'n 'spoggerige' storie oor stoïsme te skryf omdat dit nou die neiging is.
Ons verwelkom publisiteit (verkieslik onverskillig), maar slegs as die verslaggewer bereid is om ondersoek in te stel Etos.
Hoe lyk jou daaglikse Stoïese roetine? Enige spesifieke Stoïsynse oefeninge wat u gereeld oefen, of miskien ander gewoontes en roetines wat die Stoïsyne sou goedgekeur het?
Sekerlik, ek doen 'n wye verskeidenheid Stoïese praktyke. Ek hou byvoorbeeld daarvan om elke dag wakker te word en meditasie te doen wat Marcus Aurelius kombineer met iets soos die Serenity Prayer, wat die Stoïese lewensbenadering regtig omhul.
'God, gee my die rustigheid om die dinge te aanvaar wat ek nie kan verander nie, Moed om die dinge wat ek kan, te verander, en die wysheid om die verskil te ken. "
Dan swem ek na 'n nabygeleë eiland (ek woon aan die kus, naby Athene), wat opwindend is, maar ook selfdissipline vereis.
Ek skryf al so lank as wat ek kan onthou, hierdie praktyk het my gehelp om die gebeure in my lewe te verwerk op 'n manier wat ek as 'n verryking in die gees van "Amor Fati" dws liefhê, aanvaar wat gebeur het.
Sedert ek in my jeug daaroor gelees het, oefen ek en besin oor my dag in die aand. Die goue verse van Pythagoras, aangehaal deur Epictetus, stel beroemd voor dat ons ons dan drie vrae afvra: Wat het u verkeerd gedoen? Wat het jy gedoen? Watter plig is ongedaan gelaat?
Sedert ek sestien was, het ek altyd 'n foto van 'n skedel op my spieël gehad, wat my aan my eie sterflikheid herinner, op die kortstondige lewe "Memento Mori", soos die Stoïsyne dit noem … Eintlik wil ek hier sê dat een van die redes waarom ek daarvan hou om in Athene te woon, is omdat ons voortdurend aan ons verganklikheid herinner word. Die ou monumente 'fluister' vir my en sê: "Streef na uitnemendheid, tot in Excel, (AIEN ARISTEUEIN), maar weet ook dat u net hier deurgaan, soos ons voor u het, konings, koninginne, soldate, vakmanne, filosowe, eendag sal u stof wees ..." Dus, wanneer ek voor 'n hindernis of 'n ontstellende gebeurtenis te staan ​​kom, oefen ek Epictetus: 'Dit is nie die dinge wat my ontstel nie, maar my opinies daaroor.' In my gedagtes streef ek daarna om 'n vertelling te hê wat ontstellende gebeure beskryf sonder dramatiese taal- of waarde -oordele, maar probeer om by die objektiewe feite te bly. Om my woede of vrees te beheer, stel ek my voor die gevolge op die lang termyn as ek vrees of woede oor my laat heers, maar ek oefen eerder om rasioneel te reageer, met groter selfdissipline en sekerheid. Ek vra myself gereeld af wat iemand wat wys, regverdig, selfgedissiplineerd en dapper is, sou doen as ek te doen kry met die probleem waarmee ek te kampe het. Ek verbeel my 'n situasie wat my van bo af ontstel, asof ek van 'n heuwel of bergtop daarop afkyk en Plato se siening van bo uitoefen. Onlangs herhaal ek die titels van Ryan Holiday se trilogie: 'Die hindernis is die weg, stilte is die sleutel, en Ego is die vyand ".
Daar is nog 'n paar wat ek nie kan onthou nie, maar ook die koester van ware vriendskappe is 'n sentrale aspek van die Griekse filosofie, "Philadelphia" (Brotherly/Sisterly Love) is 'n sentrale komponent vir Eudaimonia.
U het ook 'n wonderlike YouTube -kanaal wat toegewy is aan filosofie. Wat is 'n paar van u gunsteling video's wat u geskep het? Wat is die video's waarmee u die Daily Stoic -lesers sou aanbeveel?
Ja, 'alkistisTV' bestaan ​​sedert 2007.
Ek het verskillende soorte video's
Kort toespraak "Hoe om u angs te oorkom en om ander hindernisse te vermy " (Aristoteles, Sokrates, Stoïsme) Skakel:https://youtu.be/xLnDGl59-uo
Onderhoud van Donald Robertson (langs Stoa Poikile in Athene) Skakel:https://youtu.be/YPLCw-5CZOY
Ontspannende begeleide meditasies (gebaseer op die stoïsynse filosofie) Skakel:https://youtu.be/9UMML8t9c0Q
Ek is al meer as dertien jaar besig om die video's self te verfilm en te redigeer, ek is self-geleerd en is ongelukkig nie begaafd met tegniese dinge nie. So, nou soek ek beskermhere en borge om die kwaliteit te verbeter en bied my kykers die beste ervaring om op asemrowende plekke hier in Griekeland te verfilm, Stoïsyne te inspireer om Griekeland te besoek vir die jaarlikse StoiconX of om 'n jaar by Agiorgiti te bly- Koshuis.
In terme van die aanbeveling van video's vir 'neophytes', sou ek saam met die video's van Ryan Holiday gaan (met wie ek graag 'n onderhoud hier in Griekeland of via Skype wil voer) en ook met Massimo Pigliucci.
Behalwe die Stoïese kanon, watter boeke - of selfs films en dokumentêre films - sou u aanbeveel vir ons lesers wat 'n betekenisvolle lewe wil lei? Wat sou 'n goeie kompliment vir die tipiese Stoïese leeslys wees?
Ek beveel my boek aan Die Stoïese uitvoerende hoof, en natuurlik al die topboeke van die Modern Stoicism Movement.
"Forrest Gump" met Tom Hanks
"The Pursuit of Happiness" met Will Smith
"Shawshank Redemption" met Tim Robbins
"Life is Beautiful" met Roberto Benini
"Rocky" met Silvester Stallone
"Slumdog Millionaire" met Dev Patel
"Dead Poet Society" met Robin Williams
"127 Hours" met James Franco
"The Truman Show" met Jim Carey
"Shindler's List" met Liam Neeson
"Braveheart" met Mel Gibson
"Soul Surfer" met AnnaSophia Robb
Nogmaals DANKIE dat ek my menings kon deel. Hartlike groete uit Griekeland. Sien julle almal by StoiconX October in Athene.