Toe ek klein was, op ons klein hoëvelddorpie, was die nagte donker en die sterre helder. Wanneer ons buite was was die melkweg, verskietende sterre en die diep donkerte bekende gesigte. Ons sou op die gras op ons rûe lê en die stadige satelliete vir mekaar uitwys. Maanlignagte was helder en Oom André het my eenkeer opgetel en die gesig van die man in die maan gewys.
Sterre was klein spikkeltjies, ietwat nietig, soos die skitterstof op die rooi glasbolle wat ma aan die kersboom gehang het. Vaagweg kon ek sien dat hulle patrone volg, want ons het die Suiderkruis en die Drie Susters geken.
Êrens langs die pad het iets verander. Ek het begin lees oor die heelal, en oor wat sterre regtig is.
‘n Nuwe wêreld het vir my begin. Ek het begin besef daardie klein spikkeltjies wat ek daarbo gesien het, was elkeen ‘n reusagtig groot, skynende sfeer wat in die ruimte hang. Daardie wit kombers in die melkweg was in der waarheid saamgeweef deur dermiljoene groot skynende bolle van voortdurende kernontploffings, elke bol waarskynlik groter as ons eie son. Elkeen sover van mekaar af as wat dit lyk hulle van ons af is.
Deur die verkyker sien ek die bekende, groot gevormde stofwolke – oorblyfsels van ontploffings of nuwe sterre wat vorm. Ek sien dubbelsterre wat verskillende kleure het soos pêrels, ek sien sterre wat flikker bloot omdat hulle om mekaar draai en mekaar wegsteek. Daar is ‘n leeftyd van juwele om te sien.
Dis ongelooflik wat mens deur ‘n gewone verkyker kan sien as jy weet waar om te kyk. Ek was agterna verbaas hoe lank dit my geneem het voordat ek met ‘n verkyker na die maan gekyk het.