Baudelaire het opgegroei tussen twee literêre bewegings, die Romantiek en die Parnasse se kuns-om-die-kuns-poësie. Hy kies toe ’n “derde weg” deur sy “ek” en sy mistieke verbeelding te versoen met sy klassieke sin vir vorm en sy lenige aleksandryn. Sy vers is ’n revolusionêre breuk met ’n estetiese verlede.
Die blomme van kwaad, wat soos ’n persoonlike hellevaart in ses stadia verloop (spleen, die grootstad, “kunsmatige paradyse”, sedeloosheid, Satan, die dood), is ’n verlenging van Baudelaire se eie dubbele natuur. Dié maak van sy hart, nee, sy hele menswees, ’n slagveld van teenoorgesteldes: gees/vlees, goed/kwaad, God/Satan. Getrou aan sy bundeltitel soek hy na ’n “skoonheid van kwaad”: “Of jy uit die hemel kom of uit die hel, wat traak dit . . .” Hy het geglo in ’n geestelike wêreld agter die materiële een, toeganklik via “woude van simbole” (soos in die gedig “Correspondances”), met, tussen hulle, sensoriese “correspondances” soos “geure . . . kleure . . . klanke”.
Die ander pool hunker na verlore onskuld en reis metafisies na ’n droomparadys, een van sy “ontsnaproetes” wat hom moet bevry van sy spleen. In sy evokatiewe “Elevation” sing hy: “En drink, soos ’n suiwer, goddelike likeur, / Die helder vuur wat die klaar ruimtes vul”.