Die toepassing van 8 uur - Verskeie
KWB-plakkaat ten gunste van die toepassing van die 8 uur-wet
Die wet van 8 uur
Om die lengte van die werksdag tot 8 uur te beperk, was een van die belangrikste eise van die werkswêreld vanaf die 1880's. Vanaf 1890 is die internasionale Mei-dag-geleentheid georganiseer rondom hierdie doel. Die wet is op 23 April aanvaar, 'n week voor 1 Mei wat hy gevrees het om 'n kragtige algemene staking te begin. Hierdie plakkaat wat op 1 Mei gepubliseer is, gee dit te sien.
Gaan voort met die stryd
Die plakkate wat die vakbondbeweging voor die oorlog gepubliseer het, is plakkate sonder illustrasies (of amper). Dit is op die voorblad van die vakbond. Hierdie plakkaat is 'n keerpunt in hierdie verband. Dit kom van die vakbond van die Seine. In die middel, 'n groot agt met, in sy boonste lus, die etiket en akroniem CGT en in die ander 'n horlosie waar letters vir elk van die twaalf uur vervang word. Op die agtergrond, 'n industriële landskap wat 'n dinamiek aan die werk uitdruk: die lug is die kleur van die son, die fabrieksskoorstene is vol rook, 'n hyskraan laai of laai goedere en derksies af, 'n teken van moderniteit, meng met die steierwerk van konstruksies, langs 'n stygende diagonaal wat beweging maak. Aan weerskante van die agt in die vorm van 'n horlosie probeer twee groepe figure hangend aan 'n tou om betyds op te tree Omgekeerd. Links is twee werknemers, twee werkers en twee vroue, wat aan hul uitrusting uitgeken kan word: sagte hoede en pakke, hempmoue opgerol, smidsvoorskoot, graafgordel, vroue "in hare". Hulle probeer om die minuutwyser weer skerp tot ongeveer 8 uur terug te bring. Aan die regterkant is vier burgerlikes met 'n hoë hoed of bowler en 'n dame in 'n hoed. Die grafika skep 'n skynbare simmetrie ten koste van 'n ekstra been aan die kant van die werknemers ... Maar vir eers weeg die eienaars 'n bietjie meer.
'N Dubbel-geaktiveerde wantroue
Hierdie plakkaat onderstreep 'n eietydse konfederale plakkaat effens. Dit onthul die verskille tussen die sentrale onder leiding van Léon Jouhaux, wat toe beweer dat hy "betrokke was by die sake van die nasie" en die Paryse unie, waar die rewolusionêre vakbondlede in 'n sterk posisie is. Die grootste verskil tussen die twee plakkate kom tot uiting in die eksplisiete boodskappe. Ons kan op die konfederale plakkaat onder die vaandel van 1e rmai in die kantlyn lees: "Werkers, werknemers, nog 'n poging en ...". Die sin gaan voort op die klok met die letters waaruit die woord bestaan: "ONS HET HULLE" en, uitsteek soos hier die klok: 8 uur. Die meervoud maak hier plek vir die enkelvoud, om almal beter te bemagtig en hulle uit te nooi om op te tree. Dan verander die teks: "Daar word oor die beginsel gestem, maar slegs u optrede ... SAL DIE 8 uur van toepassing wees". Die grafiese weergawe bly onveranderd met een nuanse: op die konfederale plakkaat het die groep werkers en werknemers die hand prakties tot 8 uur teruggebring. Optimisme is hier minder, want dit is amper 08:02 uur: die mobilisasie op 1 Mei bly noodsaaklik
Jacques JULLIARDClemenceau Strike BreakerParys, Julliard, versameling "Argiewe", 1965.
Jacques NIZETStakings, werkersdemonstrasies, 1 Mei in Frankryk van 1900 tot 1920Bagneux, SCF-SDC 1990-instellingskomitee.