Hoe slanggif gebruik word om kanker te behandel - Diere - 2022
funksie byvoorbeeld Soekresultaat
Soek presiese term "waarde vir geld", "Roger Federer" Bladsye wat die term "kwaliteitprys" of "Roger Federer" bevat
Soek in alle terme kwaliteit prys Bladsye wat die term "kwaliteit" en "prys" bevat
Soek deur een van die terme waarde Bladsye wat ten minste een van die terme bevat
Soek na 'n term en sluit 'n ander een uit vir geld Bladsye wat die term "kwaliteit" bevat, indien nie gepaard met die term "prys" nie
Soek volgens 'n afgekapte term agri * Bladsye wat terme bevat wat begin met "agri *", soos "landbou", "landbou"
Soek met 'n wildekarakter Kids * s Bladsye wat terme soos "seuns" of "meisies" bevat
Slanggif teen kanker
Slanggif word vir wetenskaplike doeleindes onttrek.
Die gifstowwe van sekere soorte ophidiane kan die vorming van metastases in kanker voorkom of help om verlamming te genees.
'N Farmaseutiese onderneming in Basel is 'n baanbreker in navorsing op hierdie gebied.
'N Slangbyt kan baie keer dodelik wees omdat die gif van die reptiel dodelike stowwe soos neurotoksiene, kardiotoksiene, nefrotoksiene en bloeding bevat.
Die giftige eienskappe van hierdie stowwe wat in bepaalde hoeveelhede en vorms gebruik word, kan genesende gebruike hê. Vir meer as 2000 jaar het die Chinese die gif van sekere slange met ander natuurlike middels gemeng om verskillende siektes te genees.
In die westerse wêreld begin ernstige ondersoeke na die eienskappe van reptielgifstowwe eers in die 1960's. Kenners onthou dat slegs 10% van die 4000 verskillende soorte bekende slange 'n gif bevat wat geskik is vir terapeutiese medisyne.
Pentapharm, 'n Switserse farmaseutiese onderneming in Basel, is 'n pionier op hierdie gebied van navorsing. Die eerste medisyne gebaseer op die gif van 'n slang is in 1980 op die mark gebring.
Twee spesialiste van hierdie firma het die gif van 'n Suid-Amerikaanse slang (bothrops jararaca) onttrek en daarin interessante kardiovaskulêre eienskappe ontdek. 'N Onderneming in die Verenigde State verkoop 'n middel wat vervaardig word op grond van hierdie bevinding.
Die maatskappy, wat in die vyftigerjare gestig is, het op die navorsing en ontwikkeling van bestanddele vir die farmaseutiese bedryf gefokus.
Werk tans aan die vervaardiging van stowwe uit slanggif, diagnostiese toerusting vir hospitale en skoonheidsmiddels. Sedert 1975 werk dit in Brasilië en sedert 1998 in Bolivia, in die gifsektor.
Die firma, wat tans 160 werknemers het, stel belangrike antistollingsmiddels, antitrombotiese en hemostatiese middels beskikbaar wat die medisyne kan behandel, wat toelaat dat baie bloedsiektes behandel word en probleme tydens chirurgiese ingrepe vermy word.
Sedert 1981 is die Switserse laboratorium in Brasilië - in Uberlandia, Minas Gerais - die grootste serpentarium ter wêreld met ongeveer 10.000 aders (Bothrops moojeni). Uit hierdie reptiele haal die kundiges van die onderneming 'n albumien aan wat gebruik word om trombose te behandel en as 'n strelende bloeding.
200 medies bruikbare stowwe
Die gif van hierdie aders bevat nog 200 terapeuties interessante stowwe.
Miguel Janssen, Pentapharm-kenner, onthou dat die firma 'n middel voorberei wat die gevreesde metastase by kankerpasiënte kan uitskakel. Hy verduidelik dat sekere komponente van die gif die vorming van nuwe bloedweë voorkom wat nodig is vir die verspreiding van kankerselle.
Die wetenskaplike sê dat die stowwe van die verskillende slangspesies gebruik kan word in die behandeling van ander siektes wat tot dusver ongeneeslik is. Hy wys selfs daarop dat daar hoop is om verlammers te behandel met gifstowwe wat uit gifstowwe verkry is, wat afsonderlike senuwees kan bind en laat groei.
Swissinfo, Luis Salinas, Basel.
200 stowwe van die gifstowwe is medies nuttig.
Die Pentapharm-groep, uit Basel, het 'n halfeeu gelede begin werk aan die navorsing, ontwikkeling en vervaardiging van bestanddele vir die farmaseutiese industrie.
Tans strek die groep se produksie tot die sektor diagnostiese toerusting vir hospitale en skoonheidsmiddels.
Die farmaseutiese groep Basel is sedert 1975 in Brasilië en sedert 1998 in Bolivia bedrywig met die vervaardiging van stowwe wat uit slanggif verkry is.
Slanggifkliere blyk 'n smeltkroes te wees vir die ontwikkeling van nuwe molekulefunksies, waarvan sommige in die gif gehou word om die prooi dood te maak Dr. Nicholas Casewell
Nog een van die skrywers van die studie, dr. Wolfgang Wuster van die Bangor-universiteit, sê dat "baie gifstowwe dieselfde fisiologiese weë aanval as wat dokters wil veg om 'n verskeidenheid mediese afwykings te behandel."
Die kardiovaskulêre stelsel, gevorm deur die bloedvate en die hart, is een van die belangrikste teikens vir die gif wanneer die slang sy prooi aanval.
En dit het 'n belangrike rol gespeel in die oorsprong van sommige medisyne om bloeddruk te verlaag, soos ACE-remmers.
Die senuweestelsel is 'n ander soortgelyke gebied. Die uitdaging tot dusver was om die giftige gevolge van gifstowwe te oorkom.
"Dit beteken dat medisyne-ontwerpers die gifstowwe moes verander om hul krag te behou en om te skakel in veilige verbindings vir farmakologiese gebruik," sê dr. Casewell.
Maar nou glo die wetenskaplikes wat by die studie betrokke was, dat die natuur reeds die hardste werk gedoen het, aangesien reptiele daarin geslaag het om gifstowwe in veilige verbindings te omskep vir eie voordeel.
Soos Dr. Casewell daarop wys, kan dit "'n nuwe bron vir dwelmontdekking wees."
Waarom baie dokters nie slegte nuus vir pasiënte en familielede kan gee nie
deur Jen Christensen
(CNN) - Dit is antieke medisyne met 'n draai wat soos een of ander wetenskapfiksie klink.
Dipanjan Pan, 'n wetenskaplike aan die Universiteit van Illinois in die Verenigde State, en sy span sê dat hulle moontlik 'n manier sal vind om kankergroei te voorkom, volgens 'n artikel wat hierdie week op die American Cancer Society-konferensie aangebied is.
Die werk is in die vroeë stadium, maar dit was suksesvol om die groei van melanoomsel en borskanker te stop in laboratoriumtoetse. Die Pan-tegniek gebruik nanotegnologie om 'n gesintetiseerde element soortgelyk aan die gif in bye, slange en skerpioene aan te bied.
Ou tekste wys hoe dokters jare lank gif gebruik het om siektes te behandel. In die jaar 14 vC het die Griekse skrywer Plinius die ouderling die gebruik van byengif beskryf as 'n kuur vir kaalheid. Dokters gebruik bypakkies om die jig van keiser Charlemagne te behandel in 700. Tradisionele Chinese medisyne het padda-gif gebruik om kanker in die lewer, long, dikderm en pankreas te beveg. Alternatiewe dokters in Kuba het skerpioengif gebruik om breingewasse aan te val.
Die algemene probleem met die inspuiting van gif is dat daar skadelike newe-effekte kan wees. Byebakies is byvoorbeeld seer en kan ontsteek word as gevolg van melitien, die belangrikste toksien in bygif, wat ook selmembrane vernietig. Dit kan ook veroorsaak dat bloed stol, die hartspier beskadig en gesonde senuweeselle beskadig.
Die eienskappe in die gif wat kankerselle vernietig, kan dieselfde gesonde selle hê, amper op dieselfde manier as wat chemoterapie selbeskadiging en pynlike newe-effekte veroorsaak, terwyl kanker behandel word.
Pan se laboratorium het egter 'n tegniek ontwikkel om die belangrike proteïene en peptiede in die gif te skei, sodat dit gebruik kan word om die groei van kankerselle te stop. Sy laboratorium het 'n manier gevind om hierdie nuttige selle te sintetiseer.
Pan sê dat dit sinteties is, en daar is geen dubbelsinnigheid nie.
Die sintetiese materiaal word dan deur nanotegnologie aan die kankerselle voorsien. Deur die hele gifstof as 'n deel van die nanodeeltjie te kamoefleer, 'sê Pan, oortref dit gesonde selle en word dit slegs aangetrek deur kankerselle. Met ander woorde, dit is so dig in die nanodeeltjie dat dit nie ontsnap nie en ander probleme veroorsaak.
Bygevoeg tot kankerselle, kan hierdie nanodeeltjies met die gesintetiseerde gif die groei van kankerselle aanmoedig of stop, en uiteindelik kan dit voorkom dat die kanker versprei.
Dit lyk asof die deeltjies in byegif spesifiek kankerstamselle stop.
Pan is daarin geïnteresseerd, dit is die selle wat verantwoordelik is vir metastase en hulle is ook verantwoordelik om kankerselle weer te laat groei, "het Pan gesê." As ons hulle beter kan aanval deur hierdie tegniek te gebruik, kan ons 'n beter kankerbehandeling. "
Anders as chemoterapie, sou hierdie meer gerigte tegniek, in teorie, slegs kankerselle beïnvloed. As dit slaag, sou die natuurlike middel wat in die gif gevind word, die basis word van 'n hele legio medisyne wat kanker beveg.
Pan se navorsing is gebaseer op 'n groeiende wetenskaplike ondersoek wat toon dat gifstowwe in die gif kankerselle kan beveg sonder om gesonde selle te benadeel. Dokter Samuel Wickline aan die Universiteit van Washington in St. Louis, Verenigde State, het byvoorbeeld gehelp om 'nanobees' te ontwikkel wat ook ontleed word om te sien of dit 'n gesintetiseerde weergawe van die gifstof wat in bye gif gevind kan word, kan aanval. kankerselle in prostaatkanker.
Binnekort sal Pan se laboratorium die gesintetiseerde gif en die kombinasie van nanotegnologie in kankerselle by rotte en varke toets. As hulle suksesvol is, sal hulle die tegniek by mense toets. Hy voorspel dit kan binne die volgende drie tot vyf jaar gebeur.
Artikel in XML
Hoe om hierdie artikel te noem
Stuur artikel per e-pos
Eerwaarde Peru. med. exp. openbare gesondheidВ v.29В n.3В LimaВ jul./set.В 2012
Potensiële gebruik van slanggifkomponente in kankerbehandeling
Dan Vivas 1, a, RosГo Inga 1,2, a, Armando Yarlequé 1, geb.
1 Molekulêre Biologielaboratorium, Fakulteit Biologiese Wetenskappe, Nasionale Universiteit van San Marcos. Lima, Peru.
2 Laboratorium vir diagnostiese reagense, Nasionale sentrum vir biologiese produkte, Nasionale Instituut vir Gesondheid. Lima, Peru.
'n bioloog, meester in molekulêre biologie, bioloog, dokter in biologiese wetenskappe
Kankerontwikkeling is moontlik in die mate dat tumorselle ander liggaamsweefsel versprei, versprei en binnedring. Integriene is 'n familie van heterodimetiese seloppervlakreseptore wat 'n belangrike rol speel in die ontwikkeling van angiogenese, groei en metastase van 'n gewas deur dit as 'n aantreklike terapeutiese wit te kenne te gee. Slanggif bevat peptiede met 'n lae molekulêre gewig, bekend as disintegrante, wat bind met 'n hoë affiniteit aan integriene en rem hul werking in 'n karsinogene proses. In die volgende artikel bespreek ons ​​die resultate van navorsing, in vitro en in vivo, wat belowende resultate getoon het, sodat die gebruik van disintegrante 'n belowende alternatief kan wees vir die behandeling van verskillende neoplasmas.
sleutelwoorde: Kanker, slanggif, disintegrasie, behandeling (bron: DeCS BIREME).
Kanker kan ontwikkel tot die mate waarin tumorselle groei, verdeel en in ander liggaamsweefsel groei. Integriene is 'n familie van heterodimeriese seloppervlakreseptore wat 'n belangrike rol speel in die ontwikkeling van tumorangiogenese, groei en metastase, en word dus erken as 'n aantreklike terapeutiese doelwit. Slanggif bevat peptiede met 'n lae molekulêre gewig, bekend as "disintegrins" wat bind aan integriene met 'n hoë affiniteit en voorkom die werking daarvan in kanker. In die volgende artikel gaan ons na die resultate van ondersoeke, in vitro en in vivo, wat belowende resultate getoon het, en onthul dat die gebruik van disintegriene 'n belowende alternatief vir die behandeling van verskillende neoplasmas kan wees.
Sleutelwoorde: Neoplasmas, slanggif, disintegriene, behandeling (bron: MeSH NLM).
Die kankerselle herstruktureer volledige weë van metaboliese seine wat onbeperkte proliferasie moontlik maak, die vereistes vir hul oorlewing, migrasie en indringendheid hang af van die deelname van verskillende molekules (groeifaktore, integriene), en van die interaksie met ander selle en die ekstrasellulêre matriks (MEC). Kankerterapieë fokus op die soeke na antogonistiese molekules wat die interaksie van neoplastiese selle met hul omgewing (die verspreiding daarvan, die migrasie daarvan en die apoptose daarvan veroorsaak) belemmer (1,2). Die huidige artikel openbaar die rol van amptelike disintegrante as potensiële inhibeerders van angiogenese en metastase.
DIE ANGIOGÉ NESIS EN DIE METOSTASIS
Angiogenese is 'n baie gereguleerde noodsaaklike proses wat normaalweg plaasvind in gevalle van embrioniese ontwikkeling, groei en wondherstel. In 'n gewasontwikkeling word hierdie proses egter deurlopend wat suurstof en voedingstowwe toelaat (1).
'N Tumor veroorsaak angiogenese wanneer sy selle in 'n toestand van hipoksie 'n molekule vervaardig wat bekend staan ​​as die induceerbare hipoksia-alfa-faktor (HIF-α) wat die produksie van vaskulêre endoteliale groeifaktor A (VEGF-) stimuleer. A), die tot dusver bekendste angiogeniese aktiveerder (2,3). Hierdie aktivator bind voorkeur aan 'n tipe reseptor-tyrosinkinase (VEGFR-2), geleë in die endoteelselle (4) en lei tot 'n angiogene respons wat bestaan ​​uit die vorming van nuwe vaskulêre uitbrake en die uiteindelike vorming van bloedvate na die gewas (5,6), waarvan die stabiliteit ander pro-angiogene groeifaktore benodig, soos bloedplaatjie-afgeleide groeifaktor (PDGF), fibroblast-groeifaktor (FGF) en epidermale groeifaktor (EGF) sowel as stikstofoksied, prostaglandiene en transkripsiefaktore Ets-1 (6,7).
Die vereniging van VEGF-A aan die VEGFR-1-reseptor hou verband met die prosesse van hematopoiesis en die werwing van monosiete en ander selle afgelei van die beenmurg na die neovaskulatuur wat angiogenese bevorder. VEGFR-1 neem ook deel aan die vrylating van parakrien van groeifaktore vanaf endoteelselle en aan die afskeiding van matriksmetalloproteinases (MMP's), wat die keldermembraan degradeer (3).
Neoplastiese bloedvate is op baie maniere abnormaal: hulle het groot uitbreidings, baie verlengings, brûe, afdelings en hul mure is 'n mosaïek van endoteelselle en tumorselle. Hierdie mosaïek laat die ingang van tumorselle toe tot die bloedstroom verspreiding, verskynsel bekend as metastase (8).
Om te versprei, breek die tumorselle hul bindings met die samehangende struktuur van die weefsel van oorsprong deur hul kleefmiddel te verminder deur die verlies van ankerproteïene (9) of as deel van die transformasie van kankerselle vanaf 'n epiteeltoestand na 'n toestand van groter mobiliteit bekend as oorgangsmesenchiemale epiteel (10).
Die interaksie van die tumorselle met die endoteelselle speel 'n kritieke rol in die vaskulêre verspreiding van gewasse, beide in die intrasasie in die vaskulêre ruimte en in die ekstravasasie na die weefsels (11). Die ontwikkeling van hierdie proses word gegee deur deelname aan groepe proteïene soos tetraspaniene (12), ADAM proteïene (A Disintegrin-agtige en Metalloproteinase) (6) en 'n derde groep wat deelneem aan die metastase wat eenmaal geïnisieer is, die integriene , wat die interaksies van tumorselle met die ekstrasellulêre matriks (ECM) bemiddel (13).
Integriene is 'n familie van heterodimetiese seloppervlakreseptore wat 'n belangrike rol speel in seladhesie aan MEC. Hierdie glikoproteïene, bestaande uit 'n α- en β-subeenheid, stuur seine uit die omgewing sowel as die sellulêre binneland wat die vorm, oorlewing, verspreiding en selmigrasie beïnvloed. Hierdie familie vorm ten minste 24 verskillende pare deur die kombinasie van die 18 α-subeenhede en 8 β-subeenhede, en elke paar is spesifiek vir 'n groep unieke ligande. Die integriene herken RGD-motiewe (Arg-Gly-Asp-aminosure) wat in die proteïene van die ekstrasellulêre matriks teenwoordig is, om die interaksies tussen die sitoskelet en die MEC te bewerkstellig (13).
Die uitdrukking en verspreiding van integriene verskil tussen kwaadaardige gewasse en preneoplastiese gewasse van dieselfde tipe (14). In 'n metastase vorm en breek die selle voortdurend kontakte van integriene, wat 'n fundamentele vereiste is dat die selle die nodige trekkrag in hul beweging deur die agteruitgang en hermodellering van die LUR opdoen weens die effek van die MMP's wat optree op die kelder-membraanproteïene, bevorder dit op sy beurt die aktivering van verskeie intrasellulêre seinweë (FAK, RHO, CDC, RAC, ERK, PI3K, SHC, ens.) wat die sitoskeletherorganisering, die Kragopwekking en die nietigverklaring van apoptose (14).
Die disintegrante is peptiede met 'n lae molekulêre gewig (4-16 kDa) wat as sodanig voorkom of vormende domeine in die metalloproteinases van klas P-III, in alle slanggif wat tot dusver bestudeer is (families Atractaspididae, Elapidae, Viperidae en Colubridae) (15,16). Hierdie peptiede vorm deel van die reeks amptelike molekules wat biomedisyne in onlangse jare bestudeer, soos neurotoksiene, dendrotoksiene, sitotoksiene, myotoksiene, kardiotoksiene, lektiene, trombienagtige ensieme, protrombienaktiveerders, ens. (17).
Die belangrikste kenmerk van die disintegrante is hul vermoë om die aktiwiteit van integriene in wisselwerking te hê (15). Die bestudering van disintegrante in die remming van bloedplaatjie-aggregasie het aan die lig gebring dat hierdie molekules die RGD-motief of soortgelyke motiewe het, wat op 'n dosisafhanklike manier met die integrines van die celoppervlak kan verbind (16).
KLASSIFIKASIE VAN DIE DESINTEGRINS
Die disintegrators word funksioneel in drie groepe geklassifiseer volgens hul selektiwiteit vir integriteit en die teenwoordigheid van spesifieke motiewe. Hierdie groepe is (A) disintegrators wat interaksie het met die RGD-afhanklike motiefintegrins (B) disintegrasie van leukosiet integrienbinding en (C) α1β1 integrien bindende disintegrante. Die eerste groep bevat die meerderheid monomere disintegrators met RGD-motiewe en die disintegrators met KGD-, MVD-, MGD- en WGD-motiewe. Die tweede groep het die MLD-motief voorgestel, wat in wisselwerking was met die integriene α4β1, α4β7 en α9β1. Die derde groep bestaan ​​uit disintegrators met die KTS-motief wat kragtige en selektiewe remmers van integrien α1β1 (spesifieke reseptore vir tipe IV kollageen) is (15).
Struktureel word hulle geklassifiseer in kort (41-51 aminosure [aa] en 4 disulfied-brûe [SS]), medium (70 aa en 6 SS), lank (84 aa en 7 SS) en dimer (met ongeveer 67 aa) en van 2 tot 4 binne-kata- nêre SS). Hierdie groep van 100 aa en 8 SS bevat ook 'n C-terminale uiteinde van 110 cysteïenreste wat beskou word as die disintegrienagtige domeingroep (domein soortgelyk aan disintegreer) wat in die metalloproteases van klas P-III voorkom. met 6 SS (16).
AMPTELIKE DESINTEGRINAS EN SY POTENSIËLE anti-teiken eienskappe
Aanvanklike studies het die vermoë van disintegrators ontdek om die samevoeging van plaatjies te belemmer. Daarna is waargeneem dat hulle die kleefmiddel van tumorselle aan die komponente van die ekstrasellulêre matriks (6) verhinder het. Sheu et al. het die eerste keer die antiangiogeniese aktiwiteit van 'n disintegrant, triflavien (van Trimeresurus flavoviridis) gerapporteer wat angiogenese op die endotelselle van die menslike naelstring (HUVEC) belemmer deur op 'n meer unieke manier by die αvβ3-integrien aan te sluit effektief as 'n spesifieke teenliggaampie (18). 'N Reeks ondersoeke na verskillende amptelike gifstowwe het getoon dat disintegrante op 'n dosisafhanklike manier die sleutelproses vir die ontwikkeling van kanker kan belemmer: angiogenese.
Homododiese disintegrasie van contortrostatien verminder die digtheid van die mikrovasculatuur in borskanker-sellyne MDA-MB-435, wat die groei daarvan belemmer. Dit rem ook, in vitro, angiogenese van glioblastoma multiforme, 'n tipe kanker wat weerstandig is teen chirurgie, bestraling en chemoterapie, deur die integrasies wat verantwoordelik is vir die seinkaskade via FAK sterk te verbind (6,15,19) .
Die monomere disintegrasie van Echistatin (van Echis carinatus) verhoed die vorming van kapillêres in modelle van die korionmembraanmembraan (CAM). In T24-selle, van menslike blaaskarsinoom, belemmer hul binding aan die integrien αVβ3 die kleefmiddel aan fibronektienplaat en stel die fibronektien ook vry van GD25-rotsselle wat apoptose veroorsaak deur die fosforylasie-gebeure op die FAK-roete (15,20).
Die saxatilien (van Glodyus saxatilis) rem die angiogenese en selproliferasie van melanome by muise en rem die verspreiding van menslike eierstokkanker sellyne wat deur TNF-α geïnduseer word, en demonstreer 'n moontlike meganisme van die remming van angiogenese deur te blokkeer die chemokiene werking. Dit belemmer ook die vrystelling van PDGF-AB deur die aktivering van plaatjies te voorkom wat deur kollageen geaktiveer word en die angiogene effek van bloedplaatjie-afgeleide vloeistof wat die migrasie en indringing in HUVEC bevorder, blokkeer (21).
Die obtustatien- en lebestatien-disintegrante, met KTS-motiewe, het die vermoë om die sentrale prosesse van angiogenese en tumorvordering te blokkeer, wat optree as antagoniste van α1β1-integriene in in vivo-studies (muriene en CAM-modelle gebruik). Spesifiek belemmer obustatin die ontwikkeling van nuwe vaskulature in CAM-modelle, die ontwikkeling van Lewis-longkarsinoom, sowel as die kleefmiddel van eosinofiele aan kollageen van tipe IV. Lebestatien verhoed dat PDGF en VEGF geïnduseerde angiogenese word deur die hegting en migrasie van CHO-α1, PC12 en HUVEC na kollageen tipe I en IV te voorkom (15,22).
Die heterodinamiese disintegrasie VLO5, met die MLD-motief, blokkeer die verspreiding en angiogenese van die endoteelselle van die menslike dermale mikrovasculatuur (dHMVEC) wat die integrien α9β1, sowel as die selle van die brein (bHMVEC) wat nie α9β1 (15) uitdruk nie.
Die aksie (van Agkistrodon acutus) belemmer die hechting en migrasie van HUVEC, en vertoon ook anti-angiogeniese effekte in vitro en in vivo (op CAM-modelle) (15). Salmosin (van Agkistrondon halys), werk deur vermindering van metastase in longkanker, in SK-Mel 2-sellyne, wat die groei van melanome voorkom deur te bind aan integrien αVβ3 (15,23).
In longkankerselle rem die DisBa01-disintegrasie (van Bothrops alternatus) die angiogenese wat deur FGF geïnduseer word deur die binding aan die integrien αVβ3. DisBa01 inhibeer die kleefmiddel van die menslike mikrovaskulêre endoteliumsellyn 1 (HMEC-1) en die B16F10-muriene melanoom-sellyn (24).
Bitistatin (van Bitis arietans) voorkom die verspreiding van borskarsinoom by muise deur te bind aan integriene αVβ3 en αIIbβ3. Trigramin (van Trimeresurus gramineus) belemmer die groei van borskanker-selle MDA-MB-231 en verhoed die toegang van tumorselle tot die basale lamina. Agkistin, (van Agkistrondon halys) in CAM-modelle, toon 'n duidelike anti-angiogenese-effek sonder om die bestaande bloedvate te beïnvloed. Dit verhoed ook die vorming van die bloedbuis in 'n kultuur van arktiese endoteelselle wat in kollageen-gels vervaardig word (25).
Daar is ook ander disintegrante wat anti-kanker eienskappe toon op die gebied van gewasgroei (kistrin), angiogenese (angiostatien K1-3, endostatien en eritostatien), metastase (crotatroxin 2), bloedplaatjie-aggregasie (piscivostatin, horstintin hornstinist en barbourien), seladhesie en -signaal, beweeglikheid en interaksie met leukosiete (viperistatien, elegien, VLO4, EO5, rhodostomin, EC3, jarastatien en bitisgabonien) (15).
Aan die ander kant toon die rekombinante vorme van disintegrante sterker interaksies as hul inheemse vorms. Die rekombinante vorm van salmosien (van Agkistrodon halys brevicaudus), uitgedruk in E.coli, het neovaskularisasie in CAM-modelle sowel as die inheemse proteïen geblokkeer, maar het ook in vitro antiproliferatiewe en antimetastiese effekte in vivo vertoon, spesifiek teen 'n sellyn van melanoom, gemeet aan 'n knaagdier-longkolonisasietoets by knaagdiere. Soortgelyke effekte het getoon: r-bothrostatin, albolatin, agkistine-s, jerdostatin, rodostomin, en barbourin (15).
DIE KOMBINASIE VAN DESINTEGRINNE MET LIPOSOMES
Min disintegrante genereer antigenisiteit in muismodelle, die gebruik van liposome, dubbellaag fosfolipiede vesikels waar 'n sekere verbinding ingevoer word, is 'n ideale alternatief om hierdie gebeurtenis te hanteer (26). Kim et al. wat vroeër 'n rekombinante weergawe van die salmosien-disintegrasie suksesvol gegenereer het, het 'n nuwe voorstel ontwikkel vir die aflewering van disintegrasie in 'n biologiese stelsel (gewasse B16BL6). Die salmosiengeen, 'n DNA-volgorde wat die salmolysienproteïen kodeer, is binne kationiese liposome opgeneem en onderhuids toegedien, die resultate was suksesvol aangesien die groei van melanoom geïnhibeer is en longmetastase by muise onderdruk is (27).
Op dieselfde manier toon die liposomale vorm van kontortrostatien 'n kragtige anti-angiogene aktiwiteit in 'n ortotopiese en xenografo-model van menslike borskanker by knaagdiere, insluitend dat die liposomale vorm baie meer effektief was om die volume te verminder van gewasgroei as die nie-liposomale vorm (26).
DESINTEGRINS IN DIE VERGIFTING VAN PERUVIESE SLANGE
Peru het aansienlike giftige kantoorfauna. Die ondersoeke wat hoofsaaklik in slange van die genus Bothrops en Lachesis uitgevoer is, gee 'n lig van die teenwoordigheid van potensiële terapeutiese middels. Onlangs het Koholoff et al. die teenwoordigheid van disintegrante in die gif van die Peruaanse slange, berig Bothrops atrox, B. pictus en B. barnetti, waarvan die persentasie onderskeidelik 3,2, 8,9 en 5,5% is (28). Daar is egter nog nie sprake van 'n karakterisering van die potensiaal teen kanker nie.
GEVOLGTREKKINGS EN PERSPEKTIEWE
Disintegrante word tans oorweeg by die behandeling van adipogenese en hul struktuur het gedien as 'n patroon vir die vervaardiging van eptifibatied (Integrilin®) en tirofiban (Aggrastat®), wat gebruik word vir die behandeling van akute koronêre iskemie-sindroom en trombotiese komplikasies (15,16).
Op grond van die beginsel dat sellulêre hechting wat deur integriene bemiddel word, dit moontlik maak om angiogenese en metastase te versterk, sou die gebruik van disintegrators 'n spesifieke aksie vorm in die remming van hierdie twee sleutelprosesse. Dit is bekend dat gewasse weerstand kan bied teen sekere behandelings wat 'n positiewe selektiewe druk op die gewasse uitoefen as die middels slegs op een doel gerig word. Die disintegrante boots die natuurlike ligand van die integriene na, so die ontwikkeling van 'n weerstand is onwaarskynlik.
Die effektiwiteit van die disintegrante sal grootliks afhang van die afleweringstrategie, en die liposome is een van die mees optimale kriteria om 'n immuniteitsproses te vermy. Daar is aangetoon dat die spesifisiteit van disintegrante verhoog kan word as dit in die virale deeltjies ingekapsel word. Die gebruik van rekombinante vorme van disintegrante is 'n ander alternatief.
Laastens sou die gekombineerde gebruik van disintegrante met die medisyne wat tans in antikankerterapie gebruik word, nuwe perspektiewe gee in die moeilike stryd teen kanker, sodat die teenwoordigheid van hierdie peptiede in die spesie ponzoà ± a bestudeer word. Peruvians raak relevant en noodsaaklik.
Skrywerbydraes: DV en RI het deelgeneem aan die inligtingsoektog en die eerste skrywe van die artikel, AY en DV het aan die kritiese oorsig deelgeneem, en die tweede skrywe van die artikel RI en AY het die finale redaksionele voorstelle gelewer. Alle outeurs het die finale weergawe van die artikel goedgekeur.
Bronne van finansiering: Hoër Navorsingsraad van die Nasionale Universiteit van San Marcos.
Botsings van belange: Die skrywers verklaar geen botsende belange by die publikasie van hierdie artikel nie.