Enkelpyn - enkelpyn: oorsake en behandeling - Simptome - 2021
Enkelpyn - enkelpyn: oorsake en behandeling
Pyn in die kneukels is 'n baie algemene klag as gevolg van die geweldige spanning waaraan die enkel blootgestel word in die alledaagse lewe en tydens sportaktiwiteite. Die enkel vorm die boonste gedeelte van die enkel, dit wil sê die oorgang tussen been en voet. Dit is verdeel in die buitenste enkel aan die onderpunt van die fibula en die binneste enkel aan die onderkant van die skenkel.
Uit 'n medies-anatomiese oogpunt is enkelpyn beperk tot die area van die bo-enkel, maar in algemene gebruik word dit beskryf alle pynlike klagtes in die gebied tussen die onderbeen en voet. Dit kan voorkom in die boonste enkel (OSG) sowel as in die onderste enkel (USG). Benewens pyn in die gewrig, word pyn in die liggaampies en spiere ook as enkelpyn waargeneem.
Die enkels is baie blootgestel aan sportsoorte soos basketbal, sokker, tennis of hokkie. Hiervolgens ly atlete dikwels aan pynlike verstuikings, ligamentstrek of selfs frakture in die omgewing tussen die voet en been. Afhangend van of die bene, spiere of ligamente die oorsaak van die klagtes is, kan dit in verskillende intensiteite en lokalisasies waargeneem word.
Gestremdhede by die oorgang tussen bene en ligamente word byvoorbeeld waargeneem as stiptelike pyn, terwyl die pyn van skeurings van die binne- of buitenste ligamente meer plat versprei aan die betrokke kant van die voet. Aangesien ligamenttrane en ligamentstrek gepaard gaan met massiewe swelling, wat op die omliggende weefsel druk en dus ook hier pyn veroorsaak.
Enkelpyn gaan gewoonlik gepaard met swelling, rooiheid en kneusplekke rondom die enkel.
Ongeag of die simptome voorkom as pyn in die vlek of area, hulle neem gewoonlik toe met druk en spanning. As u staan, loop en hardloop, word die pyn op die enkel gewoonlik aansienlik verhoog en druk van buite, soos wanneer u palpeer, lei tot 'n groter gevoel van pyn.
'N gepaardgaande onstabiliteit is nie ongewoon nie. Pasiënte buig effens as hulle trappe klim, op die randsteen of op 'n ongelyke terrein. Dit verhoog die risiko van ligamentstrek, skeur en enkelbreuke verder. Die voet kan teoreties na binne of na buite buig, maar in die meeste gevalle buig die persoon met die voet na binne. Gevolglik is hulle geneig om die buitenste ligamente te beskadig. Die enkels kan ook die enkel buig, wat ook enkelpyn veroorsaak.
Die enkel word gestabiliseer deur talle ligamente en sogenaamde syndesmoses (bandagtige verbindings van bindweefsel). Hier moet die ligamentum tibiofibulare interosseum, ligamentum tibiofibulare anterius (anterior syndesmosis band), die ligamentum tibiofibulare posterius (posterior syndesmosis band) en die ligamentum tibiofibulare transversum genoem word. Dit gee die stabiliteit van die boonste enkel, maar word blootgestel aan ooreenstemmende hoë vragte.
Ander ligamente wat die enkel bymekaar hou, is die deltoïedligament (die sogenaamde delta ligament) en die laterale kollaterale ligament (buitenste ligament). In die agterste gedeelte tussen die voet en onderbeen is die sterkste ligament van die menslike liggaam, die Achilles-pees. Al die genoemde ligamente kan in hul struktuur of selfs skeur beskadig word en kan dus ooreenstemmende enkelpyn veroorsaak. Die algemeenste is egter stamme, stamme en skeure van die buitenste ligamente.
Oorsake van enkelpyn
Moontlike oorsake van pyn in die enkelarea is skade aan die omliggende ligamente. Dit kan op sy beurt te wyte wees aan chroniese oorbelasting, trauma beserings as gevolg van draai of 'n ingebore swak ligament.
In die lig van die hoë spanning waaraan die enkel blootgestel word, veral tydens sportaktiwiteite, kan tekens van slytasie in die gewrig dikwels by atlete waargeneem word, wat onder sekere omstandighede ook tot enkelartrose kan lei. Dit laat die kraakbeenlaag in die gewrig krimp, die veerkragtigheid daal aansienlik en diegene wat geraak word, kla dat hulle pyn in die enkel trek. Op die langtermyn verloor die enkel sy funksionaliteit heeltemal en word dit styf.
Geweldige enkelbuiging kan 'n breuk in die enkels veroorsaak, wat weer massiewe enkelpyn veroorsaak. So 'n enkelbreuk word gewoonlik geassosieer met die strek of breuk van die ligamente. 'N Ander sneller is die sogenaamde Os-trigonum-sindroom. Die trigonum is 'n klein been aan die agterkant van die enkelbeen. As die omliggende ligamentstrukture (ligamentum fibulotalare posterius en ligamentum deltoideum) gestres word, kan irritasie op die vlak van die os trigonums voorkom, wat lei tot aanhoudende pyn agter die buitenste enkel.
Aangesien ligament skeur of rek, sowel as enkelfrakture gepaard gaan met massiewe swelling en kneusplekke, kan littekens van die weefsel tydens genesing voorkom, wat kan lei tot pynlike verstoppings in die enkelarea. Die beweeglikheid van die enkel is duidelik beperk en in sekere posisies is daar 'n uiters pynlike trek.
Benewens die skandering van die enkel, is beeldmetodes soos X-strale en magnetiese resonansbeelding ook geskik vir diagnose. Dit kan gebruik word om die struktuur van ligamente, spiere, kraakbeen en bene te visualiseer en om enkelfrakture, ligamentsteen of artrose siektes duidelik te identifiseer. Os trigonum sindroom kan ook bepaal word met behulp van beeldtegnieke. Uiteindelik is dit nie 'n probleem om enkelpyn te diagnoseer nie. Die behandeling van die oorsake is egter baie moeiliker.
Behandeling vir enkelpyn
Basies hang die terapie van 'n seer enkel af van die onderskeie oorsake van die simptome. Byvoorbeeld, in die geval van 'n ligament skeur, is daar nog steeds geen manier om 'n spalk te wees nie, in die geval van 'n enkelbreuk, is pleister gewoonlik nodig en verstuikings word met 'n verband vasgemaak. Dit sal help om die immobilisasie te begelei, af te koel en die swelling op te sit.
As geskeurde ligamente nie weer saam groei nie, kan 'n operasie nodig wees waarin die bestaande ligamente weer gekonnekteer of vervang word. Chirurgiese ingryping kan ook nodig wees vir enkel artrose en Os-trigonum sindroom.
Met die minimaal indringende prosedure van sogenaamde enkel-artroskopie (spieëling van die enkel), kan losgemaakte beenfragmente wat dreig om die gewrig te blokkeer, ontdek en verwyder word na 'n enkelbreuk. Hierdie metode kan ook gebruik word om die osteoartritis-verwante krimping van die kraakbeenlaag te stop.
In elk geval is fisioterapie 'n elementêre komponent in die behandeling van enkelpyn. Fisioterapie is bedoel om verkeerde vragte te vermy, die gewrigte te stabiliseer en op lang termyn pyn te verlig. Fisioterapie probeer ook om bestaande bewegingsgestremdhede uit te skakel.
Masserings kan ook help om die ongemak te verlig. Rolfing en osteopatie bied ook moontlike behandelingsbenaderings vir terapie. In ooreenstemming met hul holistiese benadering, neem hierdie metodes rekening met verdere klagtes van pasiënte, soos kniepyn, patellapyn, probleme om te loop, rugpyn, lae rugpyn of selfs nekspanning by die behandeling van enkelpyn. Alhoewel die verband tussen die simptome nie met die eerste oogopslag vir buitestaanders sigbaar is nie, bewys die sukses dikwels dat hierdie holistiese behandelingsbenaderings reg is.
Om die risiko van enkelpyn te verminder, is dit veral belangrik om geskikte skoene te dra as u oefen. Daarbenewens kan rekoefeninge help met die bestaande probleme en terselfdertyd 'n voorkomende effek hê teen klagtes in die enkel.
Fisioterapie speel ook 'n uitstekende rol in voorkoming. As die ligamente byvoorbeeld nie na 'n ligament skeur of 'n ligament strek nie voldoende gestabiliseer word deur toepaslike opleiding, bestaan ​​die risiko van permanente onstabiliteit en neem die risiko van hernude beserings toe. Deur die enkel vas te tik tydens die oefen of om 'n stabiliserende kous te stabiliseer, kan die vatbaarheid vir draai gedraai word, maar hierdie hulpmiddels kan nie die volledig veerkragtige en funksionele struktuur van die bandjies vervang nie. (FP)
Kliniek van die Universiteit van München: artrose van die enkel, (verkrygbaar 02.09.2019), LMU
Michael Hammer: Rumatoïede artritis (chroniese polartritis), Deutsche Rheuma-Liga Bundesverband e.V., (verkrygbaar 02.09.2019), Rumatiekliga