Versindaba » Blog Archive Marcelle Olivier. Die Studio : Versindaba
6 Kommentare op "Marcelle Olivier. Die Studio"
September 24th, 2010 at 07:41
Pragtige beskrywing! Dankie Marcelle.
September 25th, 2010 at 06:48
Of Morris glas in daardie ateljee uit sy vingers sou gesuig het, is 'n ope vraag. Hy was 'n man wat lank voor ons stadsrade al begin het met outsourcing. Daar is korrespondensie wat daarop dui dat hy aangepraat is deur die opdraggewer, waarop hy geantwoord het dat dit moeilik is om opgeleide vakmanne in die hande te kry. Hierna skryf hy 'n brief aan die voorman om sy lyf in rat te kry want die 'dons' is ongelukkig met die vordering en hy sluit verdere sketsplanne in.
Morris kon glo 1000 versreëls per dag skryf as hy op dreef is en toe Bernard Shaw hom vertel dat hy maar so met die alfabet langs rymwoorde soek tot hy een kry, was M verstom. Te veel moeite vir 'n gedig was sy slotsom, waarmee S natuurlik saamgestem het.
'n Besonder veelsydige mens, het hy al in sy studentedae verlugte manuskripte in die Bodleian bestudeer, sodat hy hulle later in sy lewe met hul aankope gehelp het. Daar is 'n mooi storie dat hy twee bladsye van 'n manuskrip besit het en toe die bibliotekaris hom die res van die manuskrip kom wys, het hy dadelik sy blaaie geskenk op voorwaarde dat die hele ms by hom bly tot en met sy dood, wat toe ook gebeur het.
Hy het van die Noorse sages vertaal, die Rubayat, wat hy in sy kapasiteit as drukker/uitgewer gepubliseer het met illustrasies deur Burne-Jones. Hy het 'n beperkte oplaag van Chaucer se Tales uitgegee in wit kalfsleer gebind met sy eie omslagontwerp.
Borduurwerk, teëls, houtsnee, matte, tapisserie,brandglas, kleur van lap, weef, hy het alles eers self onder die knie gekry en dan die beste moontlike vakmanne aangestel om sy projekte te voltooi. Hy het vas geglo dat argitektuur die onderbou van alle goeie kuns is, dat 'n struktuur uit die omgewing moes groei en so min moontlik ontwrigting moes veroorsaak. Sy Red House wat deur Webb ontwerp is, is in 'n boord opgerig en die appelbome was glo so naby die huis dat ryp appels sommer deur die vensters geval het. Tuin en huis moes 'n eenheid vorm.
Deesdae word daar gespekuleer dat hy een of ander vorm van epilepsie gehad het of moontlik selfs Tourette se sindroom, want hy kon saam met die voorste matrose swets as hy hom vererg. Sy woedebuie was egter gou verby.
Miskien kan jy na jou interessante bydrae oor Morris vir ons ietsie skryf oor die Persiese manuskripte wat tans in die Fitzwilliam in Cambridge uitgestal word? En wat van moderne brandglas deur Tom Denny?
September 27th, 2010 at 14:13
Dankie aan beide Elsa en Trekboer vir die kommentaar hierop. En glo my, ek het geen illusies oor Morris se persoonlike deelname aan die uitvoer van die meeste van sy projekte nie.
Ek sou juis dink dat beide die na-aan-die-aarde filosofie van die Arts & Crafts beweging asook die fisiese aard en maak van die sterk-repeterende ontwerpe in Morris se tekstiel-, glas-, muur -, en houtwerkkunste 'n afwesige Meester en 'n opgeleide lakei-werkspan sterk sal aanmoedig. Maar dit is natuurlik nie presies dieselfde as 'outsourcing' nie – want soos jy self ook noem, Trekboer, was hy wel meestal verantwoordelik vir die oorspronklike idees en ontwerpe (alhoewel dit natuurlik nie altyd die geval was wanneer Morris & Co. as maatskappy in diens geneem is nie), en het dan die praktiese uitvoer daarvan oorgelaat aan sy span.
Volgens All Saints se geskiedenis het hy Cambridge 'n paar keer besoek gedurende die versiering van die kerk; ek kan vanselfsprekend nie bewys dat die vlees van William Morris ooit in Citystraat se Morris & Co. werkswinkel ingetree het nie, maar ek sou nogal verbaas wees as hy nie gaan inloer en bietjie gewerkskaf het terwyl hy in die stad was nie.
Ek is eintlik meer geinteresseerd in die agtergrond van Morris se vrou, Jane Burden, en hulle verhouding. Sy was heelwaarskynlik ongeletterd toe sy en haar suster deur Rossetti in Oxford ontdek en gevra is om te poseer; haar ma was 'n bediende en haar pa 'n stalkneg. Sy het haarself na haar verlowing aan Morris in die letterkunde, tale en klassieke musiek verdiep, en alhoewel sy en Morris tot en met sy dood getroud was, was hulle ongelukkig, en Jane was oor die jare in 'n paar intense romantiese en platoniese verhoudings betrokke. William was blykbaar eens erg verlief op Jane, maar ek wonder altyd watter rol die Romanse van die situasie (Jane se skoonheid en haar armoedige agtergrond, tesame met die ideale van die Pre-Raphaelites en Morris se eie politiese neigings) gespeel het in sy besluit om haar te vra om te trou.
Voetnota: Die BBC het laasjaar 'n televisiedrama uitgesaai oor die Pre-Raphaelites, genaamd 'Desperate Romantics'; William en Jane Morris verskyn slegs in twee episodes, maar dit is die moeite werd om te kyk net vir die oorvloed van pragtige onderbaadjies en dieprooi hare!
October 13th, 2010 at 08:59
Ja, Janey. Sy was een van die 'stunners' wat Morris en sy kaders om hulle versamel het. Sy sou later (deur al die skilderye van BJ en Rosetti) die toonbeeld van die voorkoms word.
Rosetti het skynbaar meer as een van die 'stunners' laat leer en 'n bietjie geskaaf. Biograwe verskil of Morris Janey ook onder hande geneem het. Iemand wat egter alles so noukeurig bestudeer het voor hy hom daarmee ingelaat het, sou seker sy aanstaande ook geboetseer en gepolys het, stel ek my voor. Vir so 'n basies eenvoudige vrou om met 'n komplekse en hoogs intelligente man getroud te wees, kon nie maklik gewees het nie. Morris was skynbaar nie in staat om persoonlike gevoelens met gemak uit te druk of te betoon nie. Hy het grootgeword met 'n kop vol Walter Scott wat verstewig is deur Tennyson (hoewel hy Tennyson nie te hoog aangeslaan het nie). Vroueverering, helde wat leef om boosheid uit te wis en dan voor die vroue te kniel was sy idee van liefde. Sy gedigte en geskrifte toon dit. Janey het verhoudings met die twee grootste laventelhane van haar tyd gehad. Vir my is dit interessant hoe baie Morris en Rosetti op mekaar trek. Die oomblik wat die verhouding verbreek is (beide het oor etlike jare gestrek) het sy op haar chaise longue neergesyg, laventel besprinkelde sakdoekie deur haar vingers gestrengel en hoofpyn gepleit. Morris wou die vrou vereer maar het ook 'n idee gehad dat vroue ander bydraes het om te lewer en Janey was later 'n fyn borduurster en het houtsneedrukwerk ens gedoen. Soos baie idealistiese mense het hy hierdie droom gehad van 'n sosialistiese staat maar tuis was sy bediendes ver van sy persoonlike leefruimte gevestig en daar het talle minderjariges in sy werkswinkels hul loon verdien.
Christa van Deventer :
October 13th, 2010 at 12:04
Hierdie vertellings deur Trekboer en Marcelle vind ek uiters interessant. Intrigerend. Vertel gerus nog! Dit lees nou soos 'n roman.
October 14th, 2010 at 15:50
Op die gevaar af dat ek twak praat, Morris laat my nogal aan Don Quixote dink. So verslaaf aan sy ideeelbeeld van die vrou en die lewe dat die werklikheid hom half verbygaan. Hy en sy rondetafel het die meisies in beeld vasgelê, 'n spieëlwêreld, soos die een waarin die Lady of Shalott verkeer. Sy kan net die wêreld en sy inwoners in die beeld sien, soos Morris dan ook. Soos die Don wek hy deernis en selfs 'n gevoel van die heroiese. Janey bly vir my maar bloedloos.
'n Mens sou kon dink dat Bernard Shaw, 'n huisvriend van die Morris-gesin Eliza in sy weergawe van Pygmalion op Janey gebaseer het maar iewers het ek gelees, ek vergeet waar, dat Prof Higgins se moeder op die Janey van die later jare gebaseer is toe sy glo heeltemal reklusief en nogal snobberig geraak het.
Fluit-fluit my Morris-storie is uit. Die veld brand, die droogte rek uit en die vee is maer. Ek soek nuwe weiveld.