Theravada Boeddhisme - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Theravada (Pali: Theravada; Sanskrit: स्थविरवाद Sthaviravada; letterlik, "die leer van die ouderlinge" of "die antieke leer") is die wêreld se oudste oorlewende Boeddhistiese skool, met 'n ononderbroke gedagtegang en praktyk wat oor tweeduisend jaar strek. Die belangrikste kenmerk van die Theravadin-praktyk is die sentrale belang van die kloosterlewe, sodat uiteindelike godsdienstige bereiking dikwels as 'n eksklusiewe domein van die bhikkhus (godsdienstige herleiers) gesien word. Die ideaal van die tradisie, die arhat, verteenwoordig 'n monnik / non wat die historiese Boeddha se leerstellings suksesvol gevolg het, wat hulle in staat stel om die kettings van afhanklike ontstaan ​​te breek (Pratitya-samutpada) en ontsnap uit die siklus van samsara. Die besondere aard van hierdie soteriologie het daartoe gelei dat sommige mense die skool as 'n kleiner voertuig tot redding gekritiseer het (Hinayana)alhoewel sulke kritiek die skool se onpeilbare historiese stamboom ignoreer.
Theravada Boeddhisme was vir baie eeue die oorheersende godsdiens van Sri Lanka (ongeveer 70 persent van die bevolking)1 en die grootste deel van die kontinentale Suidoos-Asië (insluitend Kambodja, Laos, Birma, Thailand). Dit is ook 'n beduidende minderheidsgodsdiens in baie ander lande in Asië, aangesien dit gereeld in Maleisië en Indonesië beoefen word, asook deur die Shan- en Tai-volke in dele van die suidweste van China, die Khmer Krom-bevolking in Vietnam, en die Baruas, Chakma , en Magh-minderhede in Bangladesh. Theravada Boeddhiste tel tans meer as 100 miljoen wêreldwyd, en in die afgelope dekades het Theravada begin wortel skiet in Singapoer, Australië, Indië en (in 'n mindere mate) elders in die Weste.
Die vroegste betroubare historiese verhale bevat die oorsprong van die Theravada-boeddhisme in Sri Lanka, ongeveer 200 vC.E., waar dit oorspronklik geleer is deur Mahinda, 'n sendeling-monnik wat vermoedelik die seun (of broer) van die Mauriese keiser Asoka was. Benewens sy belangrikheid in die verspreiding van Boeddhistiese leerstellings, word hierdie ondernemende monnik ook gekrediteer met die oprigting van die Mahavihara-klooster van Anuradhapura - 'n struktuur wat meer as duisend jaar sentraal gestaan ​​het in die spiritualiteit van Theravadin. Hierdie onderrigskool het in Indië bekend gestaan ​​as Tamraparniya, wat eenvoudig vertaal kan word as "die Sri Lanka-geslag." Later het leerstellige en praktiese debatte veroorsaak dat hierdie skool in drie subgroepe verdeel is, die Mahavihara, die Abhayagirivihara, en die Jetavanavihara, wat elk vernoem is na die klooster wat sy lokus verskaf het. Hierdie verdeeldheid is in 1164 grotendeels beëindig, toe die Sri Lankaanse koning onder leiding van twee monnike uit 'n bostak van die Mahavihara-skool alle bhikkhus in 'n enkele ortodokse herenig het Sangha.23
Berigte uit hierdie periode getuig van die entoesiastiese aanvaarding en institusionele karakter van hierdie geloof onder die bevolking van Sri Lanka gedurende die eerste millennium van die godsdiens in die streek:
Hierdie bronne dui daarop dat monnike as min of meer permanente inwoners in kloosters gewoon het (vihara, arama) wat meestal uit 'n aantal geboue bestaan ​​het: Residensiële woonkwartiere, 'n onderrigsaal en 'n posadha-saal (vir die tweeweeklikse herdenking van die kloosterreël). Die godsdienstige hart van 'n klooster was drievoudig: 'n stupa (bevat reliëfs, ideaal van die Boeddha of van 'n erkende 'heilige'), 'n Bodhi-boom ('n asvattha of ficus religiosa) - die soort boom wat die Boeddha onder wakker wakker gemaak het groei op 'n platform), en uiteindelik 'n heiligdom of beeldhuis. Al drie sou die voorwerp gewees het van aansienlike gewyde praktyk deur monnike en likheid. Kloosters het geweldig groot gewissel. Fa-hsien meld dat die Abhayagiri Vihara in Anuradhapura, die ou hoofstad van Sri Lanka, 5000 monnike gehuisves het ... of die Chinese pelgrims se figure oordrewe is of nie, die oorblyfsels van hierdie antieke kloosterkompleks is op sigself indrukwekkend en getuig daarvan hul grootse verlede. Baie kloosters, wat deur koninklikes en die rykes begunstig is, het aansienlike skenkings in die vorm van eiendom, grond en ander materiële goedere gehad.4
Tydens die bewind van Asoka is sendelinge (soos die twee monnike Sona en Uttara) ook gestuur na 'n geheimsinnige koninkryk met die naam Suvannabhumi. Wetenskaplike menings verskil oor die presiese ligging van hierdie gebied, maar die meeste teoretiseer dat dit êrens in die gebied geleë is wat nou laer Myanmar, Thailand, Laos, Kambodja en die Maleisiese skiereiland insluit. Getuienis vir hierdie bewering sluit in die feit dat die bevolking van die laer Myanmar sedert die derde eeu B.C.E. geglo het, soos blyk uit bestaande tekste en inskripsies wat die kontak met Suid-Indië en Sri Lanka beskryf.5 Die Birmaanse het die Mon-godsdiens (en die Pali-skrif) aangeneem toe hulle Thatön, toe die hoofstad van die Mon Kingdom, in 1057 verower het. Die Thaise volk het ook die Mon-godsdiens aangeneem toe hulle Haripunjaya (die Mon Kingdom) in 1292 verower het.6
Historiese rol van vroue
'N Paar jaar na Mahinda se aankoms in Sri Lanka het Sanghamitta, wat vermoedelik die dogter van keiser Asoka was, ook as sendeling na die land gekom. Terwyl sy daar was, het sy die eerste sororale orde in die geskiedenis van Boeddhisme geskep. Die opvolgers van hierdie vroeë nonne "het in 'n latere tyd die vroue-ordineringslyn na China oorgedra, waar dit oorleef het, al het dit uiteindelik in Sri Lanka uitgesterf."2
Hirakawa, Tsomo en Miura gee 'n opsomming van die verspreiding van vroulike Theravadin-monastisisme na China:
Die eerste volledige ordinasie van bhiksuni in China is later uitgevoer, aangesien dit 'n Sangha van tien benodig het bhiksu en 'n Sangha van tien bhiksuni. Volgens die Biografieë van Eminent Monks, in die sesde jaar van die Yuen Chia-era (426 C.E.), ... was die non Hui-kuo en haar metgeselle amptelik die eerste bhiksuni in China wat ordentlik ingestel is. Toe hulle georden is, die Sri Lanka bhiksuni bestaan ​​uit 'n volle Bhiksuni Sangha en die bhiksuni koördinasie. Daarom sou die voorskrifte wat oorgedra is, gewees het dié van die Theravada-skool.7
Vanuit China is hierdie voorskrifte geleidelik versprei oor die res van Oos-Asië, insluitend Korea en Japan.
In 'n poging om die tradisie in die moderne tyd te laat herleef, het elf nonne van Sri Lanka in 1996, as 'n volle Bhikkhunis, deur 'n span monnike van Theravada, saam met 'n span Koreaanse nonne, georganiseer. Daar is wel 'n meningsverskil by meer konserwatiewe Vinaya owerhede of sulke ordonnasies geldig is, kan gesien word dat dit die histories-aanvaarde praktyke van die skool volg.
Alhoewel daar geen definitiewe getuienis is wat getuig van die bestaan ​​van Theravada-Boeddhisme in die periode voor die Derde Boeddhistiese Raad nie (ongeveer 250 vC), dui die moderne wetenskap daarop dat die skool waarskynlik ontstaan ​​het uit die Vibhajjavāda-beweging, self 'n deel van die ouer Sthavira skole.8 Na hierdie Raad word die Vibhajjavādins oor die algemeen beskou in vier verwante groepe (die Mahīśāsaka, Kāśyapīya, Dharmaguptaka en die Tāmraparnīya), waarvan die Tāmraparnīya (letterlik "die Sri Lankaanse geslag") gesien kan word as 'n direkte antecedent moderne Theravada-skool.9
In die besonder het die Vibhajjavadins hulself gesien as die leringe van die ortodokse Sthaviras, sodat hulle steeds na die Derde Raad na hulself verwys as die Sthaviras / Theras ('Die Ouderlinge'). Historiese bewyse bevestig hierdie identifikasie, soos in die geval van die sewende eeuse Chinese pelgrims Xuanzang en Yi Jing, wat die Boeddhistiese skool in Sri Lanka beskryf as Sthavira.1011 In werklikheid het die Sanskrit-term "Sthaviras", as dit in Pali omgeskakel is, die inheemse naam vir die groep "Theravada" gegee - 'n term waarvan die gebruik tot die vierde eeu opgespoor kan word.
Die doel van die praktyk van Theravadin is bevryding van lyding, soos uiteengesit in die Four Noble Truths. Dit word bereik met die bereiking van Nibbana ('ontbind' / 'blus'), 'n proses wat die herhaalde siklus van geboorte, ouderdom, siekte en dood (samsara) beëindig. Theravada leer dat Nibbana die vinnigste bereik word as 'n verligte edele dissipel van Boeddha: 'n Arahant ('n 'waardige een', 'wenner van Nibbana').
Volgens die Theravadin-siening is die staat Nibbana wat deur Arahants verkry word, dieselfde as wat die Boeddha self bereik het.12 Die verskil was dat die Boeddha bo Arahante beter was, omdat die Boeddha die pad alleen ontdek het en ander kon leer. Aan die ander kant ervaar Arahants Nibbana as gevolg van die leer van die Boeddha. Theravadins vereer die Boeddha as 'n enkele hoogs begaafde persoon, maar erken wel die bestaan ​​van ander sulke Boeddha's in die verre verlede en toekoms. Maitreya (Pali: Metteyya) word byvoorbeeld baie kortliks in die Pali-kanon genoem as 'n Boeddha wat in die verre toekoms sal kom.
Volgens Theravadin kan sommige mense wat met erns en ywer oefen binne 'n enkele leeftyd die Verligting (Nibbana) bereik, net soos baie van die eerste generasies van Boeddha se dissipels. Vir ander kan die proses veelvuldige lewens duur, met die individu wat geleidelik hoër en hoër bewustheidstoestande bereik met elke wedergeboorte. In die praktyk bevorder Theravada die konsep van Vibhajjavada (Pali), letterlik 'Onderrig van analise'. Hierdie leer verklaar dat insig moet kom uit die ervaring, die kritiese ondersoek en redenering van die aspirant in plaas van deur blinde geloof. Die Skrifgedeeltes van die Theravadin-tradisie beklemtoon egter ook die inagneming van die raad van die wyse en stel voor dat alle praktyke beoordeel moet word op grond van 'n kombinasie van salie-advies en deeglike, objektiewe selfevaluering.213
Vlakke van bereiking
Volgens die leer van Theravadin kan aanhangers vier grade van geestelike bereiking bereik wat ooreenstem met hul onderskeie gemoedstoestande:14
Stroom-Enterers (Sotapanna)- Diegene wat die eerste drie boeties vernietig het (valse siening van die self, twyfel en vasgehou het aan rites en rituele), sal veilig wees om in die ellende te val (hulle sal nie as 'n dier gebore word nie, Peta (spook), of hel wese). Hulle sal hoogstens nog sewe keer wedergebore moet word voordat hulle Nibbana bereik.
Eens terugkeer mandaten (Sakadagami)- Diegene wat die drie boeie vernietig het (valse siening van die self, twyfel en vasgehou aan rituele en rituele), en die vermindering van wellus en haat. Hulle sal Nibbana bereik nadat hulle weer in die wêreld gebore is.
Nie terugkeer mandaten (Anagami)- Diegene wat die vyf onderste boeie vernietig het (wat wesens verbind tot die wêreld van die sintuie). Hulle sal nooit weer na die menslike wêreld terugkeer nie, en nadat hulle sterf, sal hulle in die hoë hemelse wêrelde gebore word om Nibbana te bereik.
Arahants (of Arhats) Diegene wat die Verligting bereik het, Nibbana bereik het en die kwaliteit van doodloosheid bereik het, vry van alle gistings van die besoedeling; wie se onkunde, hunkering en gehegtheid geëindig het.
Hoofartikel: Pali Canon
Die Theravada-skool handhaaf die Pali Canon of Tipitaka as die mees gesaghebbende versameling tekste oor die leer van die Gautama Boeddha. Die Tipitaka is die oudste historiese versameling tekste oor Boeddhisme, en het sy oorsprong in die Eerste Boeddhistiese Raad van die vyfde eeu B.C.E. Die inhoud van die Sutta- en Vinaya-gedeeltes van die Tipitaka toon aansienlike oorvleueling met die Agamas, die parallelle versamelings wat gebruik word deur nie-Theravada-skole in Indië, Tibet en elders in Oos-Asië. Op grond hiervan neem die meeste geleerdes aan dat albei hierdie stelle tekste die oudste en mees gesaghebbende dokumente in die Boeddhistiese kanon is.15 16 Daar word ook geglo dat die Pali-kanon, wat nog steeds deur Theravāda-gemeenskappe gebruik word, tydens die regering van Asoka na Sri Lanka oorgedra is. Nadat hy ongeveer vier eeue lank mondelings oorgedra het, was dit uiteindelik daartoe verbind om tussen 35 en 32 B.C.E. tydens die vierde raad in Matale, Sri Lanka, te skryf. Die Theravada-skool is inderdaad een van die eerste Boeddhistiese sanghas wat sy hele skriftuurlike korpus op skrif gestel het.17
Die Pali Tipitaka bestaan ​​uit drie dele: die Vinaya Pitaka, Sutta Pitaka en Abhidhamma Pitaka. Daarvan word geglo dat die Abhidhamma Pitaka 'n latere toevoeging tot die eerste twee pitakas is, wat na die mening van baie geleerdes die enigste twee pitakas was ten tyde van die Eerste Boeddhistiese Raad. Die Pali Abhidhamma is nie buite die Theravada-skool erken nie.1516 Die Tipitaka bestaan ​​uit 45 volumes in die Thaise uitgawe, 40 in die Birmaanse en 58 in die Sinhalese, en 'n volledige stel van die Tipitaka word gewoonlik in sy eie (mediumgrootte) kas gehou.
In die vierde of vyfde eeu C.C. het Buddhaghosa Thera die eerste Pali-kommentaar op 'n groot deel van die Tipitaka geskryf, wat baie latere monnike aangespoor het om hul eie kommentaar te skryf. Hierdie tekste het ook deel geword van die Theravada-erfenis, ondanks die feit dat hulle nie dieselfde gesag as die Pali-kanon self geniet nie. Die kommentare, saam met die Abhidhamma, definieer die spesifieke Theravada-erfenis.
Theravada Boeddhiste beskou die Mahayana-sutras tipies as buitekanoniek en op die ergste apokriewe.
Lê en klooster Die lewe
'N Boeddhistiese monnik in Sri Lanka
Tradisioneel het die Boeddhisme van Theravada 'n onderskeid getref tussen die praktyke wat geskik is vir 'n leek en die soberheid wat deur geordende monnike en nonne beoefen word. Terwyl die Theravada nie heeltemal buite rekening gelaat word met die moontlikheid van beduidende bereiking deur leke nie, beklee dit 'n posisie van aansienlik minder prominensie as in die Mahayana- en Vajrayana-tradisies. Hierdie onderskeid, sowel as die onderskeid tussen die praktyke wat deur die Pali Canon bepleit word, en die volksgodsdienstige elemente wat deur baie monnike omhels is, het sommige geleerdes gemotiveer om die Boeddhisme van Theravada te beskou as bestaan ​​uit veelvuldige afsonderlike tradisies, wat oorvleuelend is, hoewel hulle steeds onderskeidend is. Die prominentste is die antropoloog Melford Spiro in sy werk Boeddhisme en samelewing het Birmaanse Theravada in drie groepe geskei: Apotropaïese Boeddhisme (gemoeid met die beskerming van bose geeste), Kammatiese Boeddhisme (gemoeid met verdienste vir 'n toekomstige geboorte), en Nibbaniese Boeddhisme (gemoeid met die bevryding van nibbana, soos beskryf in die Tipitaka).18 Hierdie kategorieë word nie deur alle vakkundiges aanvaar nie en word meestal as nie-eksklusief beskou deur diegene wat hulle in diens neem.
Nibbana, die hoogste doel van Theravada Boeddhisme, word bereik deur studie en die beoefening van moraliteit, meditasie en wysheid (sila, samadhi, panna). Die doel van Nibbana (en die gepaardgaande tegnieke daarvan) word tradisioneel gesien as die domein van die volledig geordende klooster, terwyl baie van dieselfde tegnieke deur leke gebruik kan word om geluk in hul lewens te genereer sonder om op Nibbana te konsentreer. Kloosterrolle in die Theravada kan breedweg beskryf word as verdeel tussen die rol van die (dikwels stedelike) geleerde monnik en die (dikwels landelike of bos-) meditasie monnik. Beide soorte monnike dien hul gemeenskappe as godsdienstige leraars en ampsdraers deur die voorsitterskap van godsdienstige seremonies en onderrig in basiese Boeddhistiese moraliteit en lering.
Geleerde monnike die weg te bestudeer om die Pali-literatuur van die Theravada te bestudeer en te bewaar. Hulle spandeer miskien min tyd aan die beoefening van meditasie, maar kan groot respek en beroemdheid verkry deur meesters te word van 'n bepaalde deel van die Pali-kanon of sy kommentaar. Meesters van die Abhidhamma, genaamd Abhidhammika, word veral in die skolastiese tradisie gerespekteer.
Meditasie monnike, wat dikwels bosmonnike genoem word as gevolg van hul verbintenis met sekere tradisies in die woestynwoning, word as spesialiste in meditasie beskou. Terwyl sommige bosmonnike beduidende studie van die Pali-kanon kan onderneem, word daar van die algemeen verwag dat meditasie monnike hoofsaaklik uit hul meditasie-ervarings en persoonlike onderwysers leer, en hulle weet miskien nie meer van die Tipitaka as wat nodig is om aan die liturgiese lewe deel te neem grondslag vir fundamentele Boeddhistiese leringe. Meer as die skolastiese tradisie word die meditasietradisie geassosieer met die bereiking van sekere bonatuurlike kragte wat in beide Pali-bronne en in die volkstradisie beskryf word. Hierdie kragte sluit in die bereiking van Nibbana, gedagteles, bonatuurlike mag oor materiële voorwerpe en hul eie materiële liggame, om te sien en te gesels met gode en wesens wat in die hel woon, en hul lewens in die verlede te onthou. Hierdie magte word die abhinyanas genoem.
Thaise monnike op pelgrimstog.
As gevolg van hierdie kloosterfokus is die rol van leke tradisioneel verplaas na 'meriete-maak'-aktiwiteite (en val dit dus onder Spiro se kategorie kammatiese Boeddhisme). Hierdie pogings sluit in die aanbied van kos en ander basiese benodigdhede aan monnike, skenkings aan tempels en kloosters, wierook verbrand of kerse aansteek voor beelde van die Boeddha, en die beskerming van beskermende of verdienstelike verse uit die Pali-kanon. Sommige lekepraktisyns het altyd gekies om 'n meer aktiewe rol in godsdienstige aangeleenthede te neem, terwyl hulle steeds hul leke-status behou. Toegewyde leke en mans tree soms op as trustees of bewaarders vir hul tempels en neem deel aan die finansiële beplanning en bestuur van die tempel. Ander sal moontlik 'n groot tyd aan die hand doen van die alledaagse behoeftes van plaaslike monnike (byvoorbeeld deur kos te maak, skoon te maak en te onderhou). Lekaktiwiteite is egter tradisioneel nie uitgebrei tot die bestudering van die Pali-geskrifte nie en ook nie die beoefening van meditasie nie, hoewel hierdie gebiede in die twintigste eeu meer toeganklik geword het vir die lekegemeenskap, veral in Thailand. Byvoorbeeld, 'n aantal senior monastici in die Thai Forest Tradition, waaronder Ajahn Buddhadasa, Luang Ta Maha Bua, Ajahn Pasanno en Ajahn Jayasaro, het meditasie-toevlugsoorde buite die klooster vir leke-dissipels begin onderrig. Onder Westerlinge is dit baie gereeld dat die fokus meer val op die praktiese praktyk en teorie van Theravada Boeddhisme, en hierdie houding versprei ook onder Asiërs.219
In Mianmar en Thailand was en is dit die klooster steeds beskou as 'n leerplek. In werklikheid is ongeveer die helfte van die laerskole in Thailand in kloosters geleë. Godsdienstige rituele en seremonies wat in klooster gehou word, gaan altyd gepaard met sosiale aktiwiteite. In krisistye is dit die monnike wat mense hul probleme vir raad bring.
In Pali is die terme vir leke-aanhangers "Upasaka" (manlik) en "Upasika" (vroulik). Een van die pligte van die lekvolgers, soos deur die Boeddha geleer, is om na die behoeftes van die monnik / nonne om te sien. Hulle moet sien dat die monnike / nonne nie aan die vier benodigdhede ly nie: kos, klere, skuiling en medisyne. Aangesien nie monnike of nonne 'n beroep mag hê nie, is hulle geheel en al afhanklik van die lus vir hul lewensonderhoud. In ruil vir hierdie liefdadigheid word daar van hulle verwag om voorbeeldige lewens te lei.
Alhoewel die oorgrote meerderheid Theravadin-bronne suggereer dat die bereiking van nibanna uiteindelik vir monastieke gereserveer is, impliseer sommige bronne dat dit ook moontlik is vir 'n leek-dissipel om verlig te word. Soos Bhikkhu Bodhi opmerk: 'Die Suttas en kommentaar lewer 'n paar gevalle van leke-dissipels wat die einddoel van Nibbana bereik. Hierdie dissipels bereik egter Arahantship op die punt van die dood of betree die kloosterorde kort na hul bereiking. gaan voort om tuis te bly as huishouders van Arahant, want tuiswoonstel is onversoenbaar met die toestand van iemand wat alle drang ervaar het. '20 Dit word gesê, en dit word steeds algemeen verstaan ​​dat die kloosterlewe die vinnigste pad na verligting is.
Die minimum ouderdom vir ordening as Boeddhistiese monnik is 20 jaar, wat volgens konsepsie gereken word. Seuns onder daardie ouderdom word egter toegelaat om as beginners (samanera) te orden, met die uitvoering van 'n seremonie soos Shinbyu in Myanmar. Beginners skud hul koppe, dra die geel gewaad en hou tien basiese voorskrifte in ag. Alhoewel daar geen spesifieke minimum ouderdom vir beginners in die Skrif genoem word nie, word tradisioneel seuns van so jonk as sewe aanvaar. Hierdie tradisie volg op die verhaal van die seun van die Lord Buddha, Rahula, wat op sewejarige ouderdom 'n beginner kon word. Anders as hul jeugdige landgenote, word verwag dat monnike 227 dissipline reëls sal volg, terwyl nonne 311 reëls volg.
In die meeste Theravada-lande is dit 'n algemene gebruik vir jong mans om vir 'n bepaalde tyd as monnike te orden. In Thailand en Myanmar aanvaar jong mans gewoonlik ordinasie vir die 3 maande reëntoevoer (vassa), hoewel korter of langer periodes van ordinering nie skaars is nie. Tradisioneel was die tydelike ordinasie selfs meer buigsaam onder die Laotiërs. Nadat hulle hul eerste ordinasie as jong mans ondergaan het, is Laotiese mans toegelaat om te eniger tyd weer tydelik te orden, hoewel daar van die getroude mans verwag word om hul vrou se toestemming te vra. In die hele Suidoos-Asië is daar min stigma verbonde aan die binnegaan of verlaat van die kloosterlewe. Monnike verlaat die gewaad gereeld nadat hulle 'n opleiding verwerf het, of as hulle deur familieverpligtinge of slegte gesondheid gedwing is.
Dit word selfs vir 'n kort periode as 'n monnik georden dat dit baie voordelige gevolge het. In baie Suidoos-Asiatiese kulture word dit gesien as 'n manier om 'n jong man sy ouers te "terugbetaal" vir hul werk en moeite om hom groot te maak, omdat die verdienste van sy ordinasie ook by hulle opval. Thaise mans wat georden is, kan deur Thaise vroue gesien word as meer geskikte mans, wat verwys na mans wat as monnike gedien het met 'n gesamentlike term wat "gekook" beteken om aan te dui dat hulle meer volwasse en gereed is vir die huwelik. Veral in landelike gebiede het die tydelike ordening van seuns en jong mans tradisioneel die boereseuns die geleentheid gegee om 'n opleiding in tempelskole te verwerf sonder om tot 'n permanente kloosterlewe te verbind.
Omgekeerd word tydelike ordinering nie in Sri Lanka beoefen nie, en die gedagte aan 'n monnik wat die orde verlaat, word gefrustreer. Die voortdurende invloed van die kaste-sisteem in Sri Lanka kan 'n rol speel in die taboe teen tydelike ordinering en die verlaat van die kloosterlewe. Alhoewel Sri Lanka-klooster-nikayas dikwels volgens kastelyn gereël word, gaan mans wat as monnike verordineer word, tydelik buite die konvensionele kaste-stelsel deur, en as sodanig kan monnike optree (of behandel word) op 'n manier wat nie in pas sal wees nie met die verwagte pligte en voorregte van hul kaste.
'N Boeddhistiese monnik roep die aand gebede in 'n klooster naby Kantharalak, Thailand (Januarie 2005).
Die praktyke wissel gewoonlik in verskillende subskole en kloosters in Theravada. Hierdie afwykings is egter redelik minimaal, aangesien die meeste ortodokse kloosters hul lede aanmoedig om die lewe van die Boeddha (soos in die Vinaya-kodes bewaar) so streng as moontlik te modelleer. Die dissipline word streng gevolg in boskloosters, waar monnike die voorbeeld van die Boeddha en sy eerste generasie dissipels volg deur naby die natuur in woude, berge en grotte te woon.
In 'n tipiese daaglikse roetine by die klooster gedurende die vassa-periode van 3 maande, sal die monnik voor dagbreek wakker word en die dag begin met groepsang en meditasie. Teen die dag van die dag sal die monnike na aalmoese vertrek na die omliggende dorpe en hulle sal die dag voor die middag die enigste maaltyd eet. Behalwe vir hierdie gemeenskaplike verpligtinge, word die meerderheid van die tyd aan aspirante bestee aan Dharma-studie en meditasie. Laity wat by die klooster bly, sal die tradisionele agt Boeddhistiese voorskrifte moet nakom.
Na die einde van die Vassa-periode gaan baie van die monnike ver weg van die klooster af om 'n afgeleë plek te vind (gewoonlik in die bos) waar hulle hul sambreeltente kan ophang en waar dit geskik is vir die selfontwikkeling. . As hulle dwaal, loop hulle kaalvoet en dra hul (minimale) besittings. Dit bestaan ​​meestal uit die bak, die drie klere, 'n baddoek, 'n sambreeltent, 'n muskietnet, 'n ketel water, 'n waterfilter, skeermes, sandale, 'n paar klein kerse en 'n kandelaar.
Die monnike bepaal nie hul tyd vir meditasie om te loop en te sit nie, want sodra hulle vry is van die beperkinge van die kloosterlewe, word daar van hulle verwag om bloot hul maande of jare van opleiding te beliggaam. Gevolglik loop sommige van hulle van skemer tot dagbreek, terwyl ander tussen twee en sewe uur kan loop. Sommige kan besluit om dae lank te vas of op gevaarlike plekke te woon waar woeste diere woon om hul meditasie te help. Die monnike wat 'n hoë vlak van bereiking kon behaal, sal die junior monnike kan lei en Boeddhiste na die vier grade van geestelike bereiking kan lê.
Ooreenkomste tussen die Therapeutae en die Boeddhistiese monastisisme, gekombineer met die Indiese getuienis van Boeddhistiese sendingaktiwiteit in die Middellandse See rondom 250 B.C.E. (die Edicts of Ashoka), is daarop gewys. Die Therapeutae kon die nasate van Ashoka se sendelinge na die Weste gewees het, en sou die vroeë vorming van die Christendom beïnvloed het.21
Boeddhistiese bestellings binne Theravada
Verskillende bevele, wat na verwys word as nikayas, het nie tot die ontwikkeling van aparte leerstellings gelei nie. Histories kan die opperste patriarg van die Sangha, die hoogste posisie monnik in 'n land, uit enige van hierdie Nikayas kom, en word hy deur die koning aangestel. Die ondergang van monargieë het gelei tot die opskorting van hierdie poste in sommige lande, maar daar is nog steeds 'n opperste Patriarg in die Koninkryk van Thailand.
Vipassana-tradisie van Mahasi Sayadaw en dissipels
Waturawila (of Mahavihara Vamshika Shyamopali Vanavasa Nikaya)
Kanduboda (of Swejin Nikaya)
Tapovana (of Kalyanavamsa)
Galduwa (of Kalyana Yogashramaya Samsthava)
Tradisie van Ajahn Chah (bos tradisie)
Bos tradisie van Ajahn Mun Bhuridatta, Luang Ta Maha Bua
↑ CIA Factbook, Sri Lanka. 12 Augustus 2006 herwin.
↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 David S. Noss, 'N Geskiedenis van die wêreld se godsdienste (Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall, 2003, ISBN 0130991651), 191-195.
↑ Roger J. Corless, Die visie van Boeddhisme (New York: Paragon House, 1989, ISBN 1557782008), 287.
↑ Rupert Gethin, Die grondslae van Boeddhisme (Oxford; New York: Oxford University Press, 1998, ISBN 0585111588), 97-98.
↑ Gordon H. Luce en Bo-Hmu Ba Shin, "Ou Birma: Early Pagán," Artibus Asiae. Supplementum 25 (1969): 56.
↑ Victor B. Lieberman, "Birmaanse geskiedenis herinterpreteer," Vergelykende studies in die samelewing en geskiedenis 29 (1) (Januarie 1987): 162-194.
↑ Akira Hirakawa, Karma Lekshe Tsomo en Junko Miura, "The History of Buddhist Nuns in Japan," Boeddhisties-Christelike studies 12 (1992): 147-158.
↑ Lance Cousins, "Op die Vibhajjavādins," Boeddhistiese studies 18:2 (2001).
↑ Damien Keown, "Theravada." Onthou 19 November 2008.
↑ Samuel Beal, Si-Yu-Ki-Boeddhistiese rekords van die Westerse wêreld vertaal uit die Chinese van Hiuen Tsiang 629 nC (Londen: Tuebner en Co, 1884).
↑ Samuel Beal, Die lewe van Hiuen-Tsiang: deur die Shaman Hwui Li. (Londen: Tuebner en Co, 1911).
↑ Toegang tot vanaand, 'n verhandeling oor die paramis: van die kommentaar tot die Cariyapitaka. Onthou 19 November 2008.
↑ John M. Koller, Die Indiese weg (New York: Macmillan, 1982, ISBN 0023658002), 164-167.
↑ Majjhima Nikaya (118).
↑ 15.0 15.1 Corless, 214-215
↑ 16.0 16.1 Stephan Shuhmacher en Gert Woerner, The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion: Boeddhisme, Hindoeïsme, Taoïsme, Zen (Boston: Shambala, 1994, ISBN 0877739803) 379-380.
↑ Peter Harvey, Inleiding tot Boeddhistiese etiek (Cambridge: Cambridge University Press, 1990), 3.
↑ Melford E Spiro, Boeddhisme en samelewing: 'n groot tradisie en die Birmaanse wandelgange (Berkeley: University of California Press, 1982, ISBN 0520046714).
↑ Gethin, 85-111.
↑ Bhikkhu Bodhi,In die Boeddha se woorde (Wisdom Publications, 2005), 376.
↑ Elmar R Gruber en Holger Kersten, Die oorspronklike Jesus (Shaftesbury: Element Books, 1995).
Corless, Roger J. Die visie van Boeddhisme. New York: Paragon House, 1989. ISBN 1557782008.
Neefs, Lance. "Op die Vibhajjavādins." Boeddhistiese studies 18 (2001): 2.
Beal, Samuel. Si-Yu-Ki-Boeddhistiese verslae van die Westerse wêreld - vertaal uit die Chinese van Hiuen Tsiang 629 nC. Londen: Tuebner en Co, 1884.
Bhikkhu Bodhi. In die Boeddha se woorde. Wisdom Publications, 2005. ISBN 0861714911.
Gethin, Rupert. Die grondslae van Boeddhisme. Oxford; New York: Oxford University Press, 1998. ISBN 0585111588.
Gruber, Elmar R., en Holger Kersten. Die oorspronklike Jesus. Shaftesbury: Element Books, 1995. ISBN 1852308354.
Harvey, Peter. Inleiding tot Boeddhistiese etiek. Cambridge: Cambridge University Press, 1990. ISBN 0521553946.
Keown, Damien (red.). 'N Woordeboek van Boeddhisme. Oxford: Oxford University Press, 2004. ISBN 0192800620.
Koller, John M. Die Indiese weg. New York: Macmillan, 1982. ISBN 0023658002.
Noss, David S. 'N Geskiedenis van die wêreld se godsdienste, 11de ed. Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall, 2003. ISBN 0130991651.
Radhakrishnan, Sarvepalli, Charles A. Moore (red.). 'N Bronboek in Indiese filosofie. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1957. ISBN 0691019584.
Shuhmacher, Stephan en Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion: Boeddhisme, Hindoeïsme, Taoïsme, Zen. Boston: Shambala, 1994. ISBN 0877739803.