John Densmore - Geskiedenis Podcasts - 2021
John Densmore is gebore op 25 November 1877. Hy het 'n advokaat geword en William Bauchop Wilson, Amerika se eerste minister van arbeid, het hom aangestel as direkteur van algemene indiensneming.
Op 22 Julie 1916 organiseer werkgewers in San Francisco 'n optog deur die strate ten gunste van 'n verbetering van die nasionale verdediging. Tydens die optog het 'n bom in Steuartstraat afgegaan en ses mense is dood (vier sterf later). Twee getuies beskryf twee mans met donker vel, waarskynlik Mexikane, wat 'n swaar tas dra naby die plek waar die bom ontplof het.
Die polisie het hierdie inligting geïgnoreer en twee vakbondleiers, Tom Mooney en Warren Billings, van die misdaad aangekla. Die twee mans is skuldig bevind en Mooney is ter dood veroordeel en Billings is lewenslank gevonnis.
Die Amerikaanse regering het ook besorg geraak oor die Mooney- en Billings -saak en die minister van arbeid, William Bauchop Wilson, het Densmore afgevaardig om die saak te ondersoek. Deur in die geheim 'n diktafoon in die privaat kantoor van die distriksprokureur te installeer, kon hy ontdek dat Mooney en Billings waarskynlik deur Charles Fickert geraam is. Die verslag is uitgelek aan Fremont Older wat dit in die San Francisco oproep op 23 November 1917.
Gewapen met die inligting uit Densmore se verslag, het president Woodrow Wilson 'n beroep op William Stephens, die goewerneur van Kalifornië, gedoen om weer na die saak te kyk. Twee weke voordat Mooney sou hang, het Stephens sy vonnis tot lewenslange gevangenisstraf in San Quentin verander.
John Densmore is op 29 Julie 1937 oorlede.
As 'n mens die getuienis lees en die manier waarop die sake uitgevoer is, bestudeer, is dit geneig om oor baie dinge te wonder - oor die klaarblyklike versuim van die distriksprokureur om 'n werklike ondersoek op die toneel van die misdaad te doen; op die maklike aanpasbaarheid van sommige van die stergetuies; op die onreëlmatige metodes wat die vervolging volg om die verskillende beskuldigdes te identifiseer; oor die jammer tipe mans en vroue wat na vore gebring is om noodsaaklike feitelike sake te bewys in 'n saak van die grootste belang; by die oënskynlike ondoeltreffendheid van selfs 'n gevestigde alibi; by die sangfroid waarmee die vervolging soms 'n onhoudbare teorie weggegooi het om 'n ander nie so belaglik aan te neem nie; by die weiering van die staatsaanklaer om as getuies mense te roep wat werklik die bom sien val het; kortom, oor die algemene flouheid en onwaarskynlikheid van die getuienis, tesame met 'n totale afwesigheid van enigiets wat na 'n werklike poging lyk om by die feite in die saak uit te kom.
Hierdie dinge, terwyl 'n mens die volledige verslag lees en bestudeer, word bereken om selfs by die mees blase 'n besliste geestelike opstand te veroorsaak. Die waarheid is dat daar niks in die sake is om 'n gevoel van vertroue te veroorsaak dat die waardigheid en majesteit van die wet gehandhaaf is nie. Daar is nêrens iets wat selfs op 'n konsekwente wyse lyk nie, die effek is lapwerk, onopvallende tydelike, lomp en dikwels wanhopige nut.
Dit is nie die doel van hierdie verslag om 'n gedetailleerde ontleding te doen van die getuienis wat in hierdie gevalle aangebied word nie - getuienis wat u in die algemeen alreeds reeds ken in u hoedanigheid as president, ex officio, van die Bemiddelingskommissie . Dit sal genoeg wees om u daaraan te herinner dat Billings eers verhoor is; dat hy in September 1916 skuldig bevind is, hoofsaaklik as gevolg van die getuienis van Estelle Smith, John McDonald, Mellie en Sadie Edeau en Louis Rominger, wat almal lankal deeglik gediskrediteer is; dat toe Mooney in Januarie van die daaropvolgende jaar teregstaan, die aanklaer om duidelike redes besluit het om Rominger of Estelle Smith nie te gebruik nie, maar om 'n sekere Frank C. Oxman, wie se getuienis, getuig , wat die getuienis van die twee Edeau -vroue bevestig, die sterkste skakel in die bewysketting teen die verweerder gevorm het; dat Mooney op grond van hierdie getuienis skuldig bevind is; dat hy op 24 Februarie 1917 ter dood veroordeel is; en dat dit later in April van dieselfde jaar ongetwyfeld bewys is dat Oxman, die stergetuie van die vervolging, probeer het om meineed te ondergaan en sodoende sy eie geloofwaardigheid vernietig het.
Die blootstelling aan Oxman se onnoselheid, net soos die kantoor van die distriksprokureur, het aanvanklik belowe dat Mooney 'n nuwe verhoor sal kry. Die distriksprokureur self, mnr Charles M. Fickert, het in die teenwoordigheid van betroubare getuies erken dat hy tot 'n nuwe verhoor sou instem. Sy hoofassistent, mnr. Edward A. Cunha, het 'n virtuele bekentenis van skuldige kennis van die feite oor Oxman afgelê en beloof om, in 'n gees van berou, toe te sien dat geregtigheid moet geskied aan die man wat deur Oxman se getuienis skuldig bevind is. . Die verhoorregter, Franklin A. Griffin, een van die eerstes wat die verskriklike betekenis van die blootstelling erken het, en baie jaloers op sy eie eer, het geen tyd verloor om amptelik die geskiktheid van 'n nuwe verhoor voor te stel nie. Die prokureur -generaal van die staat, eerw. Ulysses S. Webb, het soortgelyke optrede versoek in 'n versoek wat by die Hooggeregshof van Kalifornië ingedien is.
Sake was dus op 'n billike manier reggestel, toe twee dinge gebeur het wat die hoop van die verdediging ontstel het. Die eerste was 'n skielike frontwisseling van Fickert, wat nou ontken het dat hy ooit tot 'n nuwe verhoor ingestem het, en wie se pogings voortaan gewy is aan 'n lomp poging om Oxman af te was en sy eie motiewe en optrede regdeur te regverdig. Die tweede was 'n beslissing van die Hooggeregshof dat dit nie buite die rekord van die saak kon gaan nie - met ander woorde, die vonnis kon nie net ter syde gestel word nie, bloot omdat dit berus op meineedelike getuienis.
Daar is uitstekende gronde om te glo dat Fickert se skielike gesindheidsverandering veroorsaak is deur afgevaardigdes van sommige van die plaaslike belange wat die meeste teen vakbondarbeid gekant is. Die verweerders van Mooney het dit met groot aannemelikheid aangekla dat Fickert die skepsel en die hulpmiddel van hierdie magtige belange was, waaronder die Kamer van Koophandel en die belangrikste staatsdiensverskaffers van die stad San Francisco. In hierdie verband is dit van uiterste belang dat Fickert die grootste deel van die ondersoekwerk wat in hierdie gevalle nodig was, moes toevertrou het aan Martin Swanson, 'n korporatiewe speurder, wat 'n tydjie voor die bomontploffing tevergeefs probeer het om hierdie beskuldigdes met ander geweldsmisdade.
Sedert die blootstelling aan Oxman het die saak van die distriksprokureur geleidelik weggesmelt totdat daar min oor is, behalwe 'n onsmaaklike rekord van manipulasie en meineed, en verdere onthullings het die geloofwaardigheid van feitlik al die belangrikste getuies vir die vervolging in die wiele gery. En as daar nog 'n verdere bevestiging nodig was van die inherente swakheid van die sake teen hierdie oortreders, sou die vryspraak van mev. Mooney op 26 Julie 1917 en Israel Weinberg op 27 van die volgende Oktober dit blyk te wees.
Hierdie vryspraak is opgevolg deur die ondersoek van die Bemiddelingskommissie en sy verslag aan die President op datum van 16 Januarie 1918. Die verslag van die Kommissie, terwyl dit die kwessie van die skuld of onskuld van die beskuldigde geheel en al verontagsaam het, vind in die omstandighede egter voldoende gronde vir onrustigheid en twyfel of die twee mans wat skuldig bevind is, regverdige en onpartydige verhore ontvang het.
Gewoonlik sou die meedoënlose vervolging van vier of vyf beskuldigdes, alhoewel dit 'n onverdiende straf vir hulle almal tot gevolg gehad het, net 'n plaaslike effek hê, wat gou uitgewis en vergeet sou word. Maar in die Mooney -saak, wat niks anders is as 'n fase van die ou oorlog tussen kapitaal en georganiseerde arbeid nie, sou 'n miskraam van regspleging die passies van arbeiders oral laat opvlam en bydra tot 'n oortuiging, wat reeds te wydverspreid is, dat werkers geen geregtigheid kan verwag nie van 'n ordelike beroep na die gevestigde howe.
Tog is hierdie regsmis vinnig besig om te volbring. Een man is op die punt om gehang te word; 'n ander is lewenslank in die tronk; die oorblywende beskuldigdes is steeds in gevaar van hul vryheid of lewens, waarvan die een of die ander sekerlik sal verloor as daar nie 'n tjek op die aktiwiteite van hierdie wonderlikste distriksadvokate gegee word nie.
Sal u 'n voorstel van my toelaat in hierdie moeilike tye wat miskien regverdig wat ek in ander omstandighede kwalik regverdigbaar sou voel?
Die voorstel is die volgende: sou dit nie moontlik wees om die uitvoering van die vonnis van Mooney uit te stel totdat hy op een van die ander aanklagte teen hom verhoor kan word nie, ten einde die belangrike veranderinge wat ek verstaan, ten volle te oorweeg? in die getuienis teen hom plaasgevind het?
Ek spoor dit inderdaad baie eerbiedig, maar baie ernstig aan, want die saak het internasionale belang aanvaar en ek kan die voorstel doen, want ek is seker dat u so angstig is soos enige iemand om geen twyfel of kritiek van enige aard te hê nie self tot die saak.
Ek smeek dat u sal glo dat ek slegs geraak word deur 'n gevoel van openbare plig en 'n bewussyn van die vele en ingewikkelde belange wat daarby betrokke is, wanneer ek weer met respek moet voorstel dat die doodsvonnis wat Mooney opgelê is, moet verander. Ek sou dit nie weer waag om u aandag op hierdie saak te vestig nie, as ek nie die internasionale betekenis daarvan ken nie.
Die ontsteld geskiedenis van Jim Morrison
Elke keer as die bespreking na die grootste rocksterre van alle tye gaan, is die kans goed dat iemand Jim Morrison kort voor lank sal noem. Met sy mooi voorkoms, donker charisma, aanloklike stem en poëtiese aard, is die frontman van Doors die kenmerkende rock -sanger, en hy het beslis die rol aangeneem. Van sy vroeë dae as 'n ster in wording tot sy wilde partytjie -manewales en die uiteindelike, ontydige afsterwe, het Jim Morrison onbeskaamd tot die einde van die rock 'n 'roll -leefstyl geleef.
Ongelukkig was dit nie noodwendig 'n goeie ding nie. Soos in die einde, was die 'einde' glad nie ver weg nie, aangesien Jim Morrison by die berugte 27 Club aangesluit het omdat hy so heeltemal soos 'n rockster geleef het. Alhoewel daar min twyfel is dat "Mr. Mojo Risin '" 'n ongelooflike talentvolle kunstenaar was wie se nalatenskap as 'n rocklegende ryklik verdien is, het hy ook 'n ingewikkelde en dikwels tragiese lewe gelei, vol ongelukke, waarvan baie heeltemal syne was eie maak. Wat het die Lizard King presies laat tik? Watter hindernisse het die lewe in die pad gesteek? Vandag kyk ons ​​na die onrustige geskiedenis van Jim Morrison.
Densmore -geskiedenis, familiewapen en -wapens
Die Piktiese stamme van antieke Skotland was die voorouers van die eerste mense wat die naam Densmore gebruik het. Dit kom van die lande Dundemore in Fife, waar die familie 'n lang en besondere geskiedenis het wat uit die vroeë Middeleeue dateer. Die naam beteken letterlik die versterkte heuwel en baie ou vestings in Skotland word so genoem. 
Vroeë oorsprong van die Densmore -familie
Die van Densmore is die eerste keer gevind in Fife, in die gebiede van Dundemore, naby Lindores. Een van die eerste rekords van die naam was Henry de Dundemore wat getuie was van 'n bevestigingshandves deur John, graaf van Huntigdoun van grond in Kynalchmund aan die Abdij van Arboirath c. 1219 en later 'n ander handves deur dieselfde graaf aanskou wat lande van Lundors aan die monnike van Lindores verleen (c.1232-1237.) 
In 1296 noem die Ragman Rolls Patrik de Dundemor en William de Dundemor as grondeienaars in Fife.
Verder na die suide in Engeland, is Dinmore 'n buiten-parochiale vryheid, in die honderd van Grimsworth in Herefordshire. Hier was & quoton Dinmore Hill 'n bevelvoerder van die Knights of St. John van Jerusalem, gestig deur 'n broer van die orde, in die bewind van Henry II. & Quot 
Hoop onder Dinmore word gevind in Herefordshire en Worcestershire. Oorspronklik opgeteken as Hoop in die Domesday Book van 1086 , het dit in Latyn geword, Hope sub Dinnemor in 1291. & quotDinmore is moontlik 'n Walliese naam 'din mauer', wat 'groot fort' beteken, of alternatiewelik 'moeras van 'n man genaamd' Dynna, 'uit die ou Engelse persoonlike naam + & quotmor. & Quot 
Dinmore Manor House is 'n groot plattelandse huis wat dateer uit 1189 toe dit vermoedelik deur Knights Templar gebou is.
The Doors ' John Densmore oor sy nuwe boek oor musikale helde
In sy post-Doors-lewe is drummer John Densmore net soveel, indien nie meer nie, 'n skrywer as 'n musikant. Die skrywer van twee topverkopende boeke, Ruiters op die storm en Die deure losgemaak , het hy begin werk aan sy nuutste versameling, The Seekers: Vergaderings met merkwaardige musikante (en ander kunstenaars) , etlike jare gelede.
Geïnspireer deur die George Gurdjieff -boek Vergaderings met merkwaardige mans , Densmore se nuutste werk, op 17 November, fokus op die mentors en musikante wat hy volgens hom oor die jare heen gegee het. Elke hoofstuk beklemtoon 'n ander musikale ikoon, waarin hy verhale weerspieël oor sy verhoudings met die bandmaats Jim Morrison en Ray Manzarek, saam met Bob Marley, Patti Smith, Lou Reed, Paul Simon, Janis Joplin en vele meer.
Die versameling is 'n vreugdevolle geskiedenisles vir musieknerdes: Densmore is ewe openhartig, soos om 'n ongelukkige ervaring met Van Morrison te bespreek, en geselsies en ontmoetings met Willie Nelson.
SPIN het met Densmore oor die boek gepraat, sy verhouding met die ander Doors -lede herondersoek en ontelbare kere daar vir musiekgeskiedenis.
SPIN: Ek hou daarvan dat jy by jou ma begin, dan musiekonderwysers. Het u dit chronologies geskryf of in orde gebring, soos om 'n rekord op te volg?
John Densmore: Ek het dit individueel geskryf en dan in orde gebring. Ek het gedink: 'Ek sal by my ma begin, want sy ondersteun my dromme en my klavierspel en moedig my aan. Sodat ek 'n goeie plek is om te begin. Dan dink ek dat ek in die Elvin Joes -hoofstuk begin praat oor tromspelers en almal - die eerste tromslag wat ons ooit hoor, is in die baarmoeder, ons ma 's hartklop. En toe dink ek, " Wel, natuurlik het jy by jou ma begin omdat jy uit haar baarmoeder gekom het [Lagt]."
Sien u 'n verenigende tema by die kunstenaars wat u gekies het?
Ek het 'n paar hoofstukke geskryf oor 'n paar van hierdie ikone wat my gevoed het. Toe begin ek dink, laat ons probeer om dit chronologies te maak. Ek het gesukkel met wat al hierdie mense verenig. En ek het die liefde vir klank bereik - soos skilders die wêreld sien, hoor musikante dit. Daarom is hulle almal verbind. As u na Bob Marley kyk en na Gustavo Dudamel, die dirigent van die L.A. [Philharmonic] kyk, is hulle verbind - wat u sien, is dat hul hele liggaam die geluid uitstraal, want hulle is so weg en so in.
Hoe het jy besluit oor die kunstenaars wat jy ingesluit het?
My intuïsie het my vertel van die grotes, dié wat my die meeste beïnvloed het. Elvin Jones was my afgod, en hy voed my steeds, so hy moet natuurlik daarin wees. En toe was Ravi Shankar vir my baie belangrik, en ek het saam met hom gestudeer, so hy moet daar wees. 'N Rukkie later dink ek:' Wag 'n bietjie, Jerry Lee Lewis. '' Ons was baie trots om te help om 'n begin te maak - 'n terugblik op die rockers, niemand het dit voorheen gedoen nie. Die Stones het BB King op toer gekry - dit was baie gaaf. En baie vroeg het hulle Howlin ' Wolf op 'n TV -program of iets gekry. Maar terwyl u lees, het ons probeer om Johnny Cash te kry en hulle het gesê dat hy 'n misdadiger was. "OK, jy wag net 'n jaar of wat. Hy gaan 'n reuse-Amerikaanse ikoon word, julle rukke. Ek help graag om die musiekliefhebbers te verstaan ​​dat ons almal op die skouers van vorige generasies musiekmakers is.
Dit was ook interessant dat u gekies het om die Van Morrison -hoofstuk op te neem nadat u die negatiewe ervaring by die Hollywood Bowl beleef het.
Ek hoor nog steeds, soos ek gesê het, "Into The Mystic " en ek gaan, " Ag my god. " Diegene in die biz ken sy persoonlikheid. Ek het gesê wat ek te sê het, want ek was geïrriteerd en ek bewonder ook sy talent. Jim kan 'n gat wees - dit is beslis.
En u spreek dit aan in die Paul Simon -hoofstuk, waar u praat oor Paul wat onthou dat Jim onbeskof was vir hom op die Forest Hills -vertoning.
Dit was 50 jaar later, en ek kon nie glo dat Paulus dit onthou nie. Dit het hom aangegryp omdat hy 'n jong band wou help, ons aanmoedig om goed te doen en vir hulle oop te maak. En om te sien hoe die hoofsanger, nadat hy deur hom ontslaan is, hierdie reuse -ikoon word, ek is seker hy krap sy kop vir die 50 jaar, gaan, en wat is dit? " En dit voel soort genesing om dit te bespreek. Dit was nogal insiggewend, ons twee het agtergekom dat [Morrison] miskien senuweeagtig was — soos Trump, wat verdedigend raak as hy senuweeagtig is en verdubbel as 'n gat.
Het die skryf van hierdie verhoudings, soos Jim en Ray, u 'n nuwe perspektief gegee?
Ag, man, ek mis Ray, musikaal meer as ooit. Dit het my regtig getref hoe god, hy is 'n baskitaarspeler en 'n musikant wat reëls speel wat vir ewig op ons voorhoofde ingeëts word, want hulle is so melodieus en pakkend, soos die intro van Bach "Circle Of Fifths " in "Light My Fire. " Ray het selfs gesê: " Ons bewonder Herbie Hancock, maar ons is nie so vaardig soos hierdie ouens nie. " Maar hulle voed ons omdat ons hulle bewonder. Maar Ray se unieke lyne wat hy geskryf het - dit is die geskenk. Daar sou duidelik geen deure sonder Ray wees nie.
Ek hou ook van hoe jy persoonlike staaltjies verweef, soos om met Ray op te maak.
Die perspektief is soortgelyk aan wat ek gisteraand gesien het toe ek die Beatles se aanvaardingstoespraak vir die Rock And Roll Hall Of Fame op YouTube gesaai het. George [Harrison] het gesê: "Ek wens John [Lennon] was hier. Ek weet dat hy hier sou wees, en ons is lief vir John. " Hulle stryd, John en George, was nie so swaar soos ek wat 'n regsgeding teen Ray en Robby [Krieger] gehad het nie. Maar as u een van die Fab Four is, of een van die fantastiese deure, dan het u deur hierdie orkaan gegaan, en slegs die vier het dit geleef en voel regtig die kameraadskap wat niemand anders kan nie. Selfs met al die beproewinge en beproewings, wow, daar is 'n diep, diep band. Ek was drie keer getroud, en ek gaan weer trou, maar jammer, my verhouding met die Deure is duidelik die langste van my hele lewe en die diepste. Ek het Charlie Rose gedoen vir my laaste boek, en ek onthou 'n aanhaling wat hy baie goed gehou het. Ek het gesê om in 'n rockgroep te wees, is poligamie sonder die seks. So jy is getroud.
Is dit vir u moeilik om na soveel jare weer u verhouding met Jim te besoek?
As dit almal ouens is, is 'n band beslis 'n groep broers. Dit is jou broer. Dit was wedywering tussen broers en susters, dus toe Jim die eerste keer verby was, was ek hartseer, maar dit het my 'n paar jaar geneem om diep te rou omdat ek kwaad was vir hom. Ek kon nie aanvaar dat kreatiwiteit en selfvernietiging saam met hom in dieselfde pakket kom nie. Dit hoef nie noodwendig met 'n kunstenaar te gebeur nie. En nou hoor ek nog 'n onduidelike lyn - gisteraand het ek gedink aan Land Ho! Want iets van die vloot en ek het aan Jim en sy pa gedink. En ek tel nog steeds dinge op, en die liefde is dieper. Ek word 'n bietjie metafisies in hierdie boek en sê ek het nou baie gesprekke met Ray en Jim. Wel, hoekom nie? Ek hou van die [George] Harrison -reël oor hoe hy 'n diep verhouding met John het - en as jy dit nie kan hê nie, hoe gaan jy dit dan met Jesus of met wie jy ook al in die hemel sien?
U noem kuns en selfvernietiging, maar dan praat u hier met ouens soos Willie Nelson en Paul Simon wat nog steeds floreer in hul 70's en 80's. Hoe inspireer dit jou?
Ja, Paul Simon en Willie Nelson is mentors vir my op die gebied van veroudering, want Jim het 27 geword en ek in 'n maand 8217 m 76. Daar's 'n Jim 's pad, en daar is my pad, wat minder selfvernietigend is as voorbeeld vir jongmense, waarvan ek hou. Maar ek word ook gevoed deur hoe Willie en Paul dit doen. Hulle is nog steeds ongelooflik kreatief en lewendig. Hulle is nie in 'n rushuis nie. Dit is 'n ware aanvang, en miskien is dit die sleutel tot hul lang lewe en lewenskragtigheid: verloof wees.
Een van die lekker dinge wat ek dink uit die boek kan kom, is dat daar geen regte pad is nie. U noem dat u verbaas was toe Patti Smith na die Midde -Weste verhuis het, maar dit toe heldhaftig gevind het. En nou is sy meer lewendig en relevant as ooit.
Wat 'n mentor vir my as skrywer. My god, dit is een ding dat sy hierdie ongelooflike bydrae gelewer het om die hele punkbeweging regtig te laat begin. Dan kry sy die National Book Award vir skryf [ Net kinders ] - wat de fok? Sjoe. So miskien kanaliseer sy die energie, wat dit ook al is wat haar laat musiek doen of skryf. Of die energie wat deur Willie of Paul Simon kom, sy kanaliseer dit net. En sy kan amper alles doen as jy daarop tik sonder ego.
Toe u die eerste keer vir Bob Marley sien, het u geweet dat hy dadelik so spesiaal was?
Ja, ek was regtig geseënd met die een. Toe ek hulle tweede-rekening aan Cheech & Chong by die Roxy sien-o, my god. Dit was kultuurskok. Ek het net geweet: "Dit kom." Ek en Robby was voorheen in Jamaika. Ek was so geseënd om aan die voorkant van al hierdie dinge te wees, soos reggae en Marley. Ek ontmoet Gustavo Dudamel as hy gas optree en weet dat daar iets kom. Ek ontmoet Jim en weet dat hy iets het. Jy sien Chasing Trane: The John Coltrane Documentary ? Ek is daar, en ek het die gevoel: ek is 'n tiener, en ek weet nie dat Coltrane 'n reuse -ikoon gaan wees nie, maar ek weet daar is iets hier. Ek het die inkubasietydperk van al hierdie dinge, Coltrane en reggae en klassieke musiek by die L.A. Phil. Ek is so gelukkig dat ek die inkubasietydperk van al hierdie verskillende kragtige musikale bewegings aanskou.
Is dit egter geluk of is dit oop vir hulle?
Oop en geïnteresseerd - en miskien klink dit 'n bietjie [egoïsties] maar [intuïtief]. Ek vertrou my intuïsie, en ek het 'n redelik goeie intuïtiewe gevoel om kreatiewe bewegings uit te snuffel.
Maar u is ook eerlik oor die teenoorgestelde, soos om toe te gee dat u Lou Reed eers nie gekry het nie.
Ja, ja, selfs Patti het ek aanvanklik nie verstaan ​​nie. Daar is baie paaie na die muur van Jerusalem. Dit is uit 'n gedig.
Was hierdie boek makliker as gevolg van die onderwerp?
O, dit is 'n baie goeie, goeie manier om dit af te handel. Die eerste twee boeke wat ek geskryf het, is in bloed geskryf. Hierdie een is in liefde geskryf. 'N Liefdevolle punt van die hoed.
The Doors ' John Densmore op die tyd wat Van Morrison hom op die verhoog laat hang het
Die aand is The Doors afgedank tydens ons eerste klubkonsert, Ronnie Harran, die boeker vir die beroemde Whiskey a Go Go, het ons gesien en ons die "house band" slot in die straat aangebied. Die London Fog Club het ons nie gestort nie omdat Jim die nag in 'n mis was (wat hy soms was), maar omdat daar 'n geveg ontstaan ​​het en hulle die band die skuld gegee het. Ronnie het gelukkig goeie ore gehad en het geweet ons is op pad êrens heen. Sy het ook saam met die aantreklike voorsanger na haar boudoir gegaan, maar dit is 'n ander storie.
Die eerste stel by die Whiskey was om 21:00, toe niemand in die klub was nie. Die hooflys kom daarna, toe doen ons ons tweede stel, en uiteindelik sluit die kopstuk die aand.
Ons was baie senuweeagtig die eerste paar weke. Die gevolg was 'n aaklige resensie van Pete Johnson van die LA Times. Dit was so aaklig dat, soos ek vir die res van die groep gesê het, dit miskien 'n goeie negatiewe PR was, aangesien dit ons na iets interessants laat klink het. Nadat ons ons voete natgemaak het, spring ons vol gas en probeer om elkeen van die bekende optredes met die groot rekening van die verhoog af te blaas. The Rascals, Paul Butterfield, The Turtles, The Seeds, Frank Zappa and the Mothers of Invention, The Animals, The Beau Brummels, Buffalo Springfield, Captain Beefheart - almal moes met ons te doen kry. Ek bedoel, natuurlik het ons al hierdie kreatiewe musikante liefgehad en bewonder, maar ons was ook 'n krag om by ons self te reken.
Ons het 'n volgende freaks ontwikkel wat van vryvormdans gehou het en elke aand vir ons eerste stel sou opdaag. Die groot eienaar-promotor Elmer Valentine het slim die go-go-danshokke afgeneem en die nuwe beweging van 'hippies' gevorm. Dit was nou ons grasveld. Nadat ons 'n paar van ons liedjies klaargemaak het, het stilte die kamer gevul in plaas van applous.
Die meeste mense is bang vir stilte. Ons was nie. Die astrofisikus [Neil deGrasse] Tyson sê dat "donker materie" - die ruimtes tussen die sterre en die planete - net so belangrik is as materie, en miskien selfs belangriker. Net so is dit die ruimte wat die musikant tussen die note maak wat musiek die menslike element gee. Toe trommelmasjiene baie jare gelede die eerste keer uitgevind is, het hulle 'n 'menslike' knoppie gehad, wat die masjien as dit ingedruk word, versnel of vertraag. Ek vermoed dat menslike foute 'n goeie ding is, of ten minste iets wat deernis ontlok. Iets wat skrikwekkend, maar baie aantreklik vir mense, is in die ruimte van 'donker materie' waar klank deur stilte verswelg word. Volle leegheid. Die leemte. Dit was moeilik vir sommige dade om ons te volg weens die onheilspellende atmosfeer wat ons in die lug gelaat het.
Ons het gehoor dat Elmer Them bespreek het, die Ierse orkes wie se hoofsanger, Van Morrison, "Gloria" en "Mystic Eyes" neergeskryf het en "Baby, Please Don't Go" so oortuigend aangepas het dat dit by sy stem en orkes pas. Ons was in verwondering. Toe die datum nader kom, het die besluit om ons omslagweergawe van "Gloria" uit ons stel te haal, verstandig gelyk. Ons het gedink dat ons van die liedjie redelik goed was, maar dit was nie gaaf om op die tone van die oorspronklike te trap nie.
By die openingsaand vir die "seuns uit Belfast" het The Doors begin met 'n senuweeagtige eerste stel. Tydens pouse het ek my op my gewone plek op die trap na die boonste balkon gesit. My eerste boek, Ruiters op die storm, gee die toon aan:
Hulle het skerp die verhoog ingeneem. Hulle blaai een na die ander deur verskeie liedjies, wat hulle ononderskeibaar maak. Van lyk dronk en baie onrustig, terwyl hy met die mike op die verhoog neerstort. Maar toe hy sy onderkaak en tong laat val en een van die woede skree, laat iets Iers in my my vel met hoendervleis kruip. Antieke angs.
Ek was verward oor hierdie sanger wat soveel talent het terwyl hy so selfbewus was. Ronnie het my, Van en 'n paar ander mense na 'n klein partytjie by haar woonstel om 02:00 gery. Die meeste van ons het gesels, terwyl Van in die hoek gloer. Skielik gryp hy Ronnie se kitaar en blaas in die koor, sing oor 'n vreemdeling in hierdie wêreld en wil met 'n ander gesig in 'n ander tyd geïnkarneer word. Uiteindelik sou hierdie lirieke op die transendentale beland Astrale Weke album. Ruiters vertel wat daarna gebeur het:
Dit was asof Van op 'n partytjievlak nie kon kommunikeer nie, so hy het net in sy liedjies uitgebars. Ons was betower. Dit lyk nie gepas om hom te komplimenteer nie, want sy musiek kom van so 'n diep plek. Toe hy klaar was, was daar 'n minuut of wat stilte. 'N Heilige stilte.
Ek was al in die jare sestig bewus van die stilte tussen die geluide. Destyds het ek nie die belangrikheid van stilte en klank in musiek agtergekom nie. Ek het slegs 'n intuïtiewe begrip daarvan gehad. Toe ons die Ierse seuns in daardie magiese week leer ken het, het The Doors 'Gloria' weer in ons lys geplaas. Die heel laaste aand voor Van en sy bemanning terug is na die Old Sod, speel ons almal saam "Gloria". Twee tromspelers, twee klawerborde, twee van alles. Selfs twee Morrisons. Na ongeveer twintig minute het ons almal 'Gloria' in die bed gesit na 'n heerlike nag.
Van het baie, baie belangrike liedjies neergeskryf. 'Brown Eyed Girl', 'Crazy Love' en 'Moondance', om maar net 'n paar te noem. Met 'Into the Mystic' blyk dit dat hy in 'n meer geestelike rigting gewys word, wat uitloop op die hipnotiese Astrale Weke. Deur jazzmusici te gebruik en nie vooraf te oefen nie, Astrale Weke is 'n impressionistiese bewussynsstroom. Dit bly tot vandag toe 'n kultusgunsteling, ondanks die feit dat dit dekades lank nie 'n beduidende sukses in die algemene verkoop behaal het nie. Na drie en dertig jaar het dit uiteindelik goud behaal in 2001. Ek het dit altyd gesê Astrale Weke is een van my gunsteling albums van alle tye, en die sentiment lyk wyd gedeel, in ag genome hoeveel lyste van 'Grootste albums van alle tye'.
Op 6 November 2008 het ek 'n oproep van 'Van's people' gekry en gevra of ek 'Gloria' saam met hom en sy band by die Hollywood Bowl wil speel. 'The Man' sou 'n paar van sy oues tot onderbreking uitvoer, dan die briljante album Astrale Weke in die tweede helfte. Hel ja! Ek het immers al in 1966 'Gloria' saam met hom, sy orkes en my orkes by die Whiskey gespeel.
Ek was na die middag repetisie vir "Gloria" by die Bowl. Daar was ongeveer vyftien musikante op die verhoog, wat 'n buitengewoon groot groep is. Ek het vermoed dat Van vir die tweede helfte ekstra spelers, snare en dies meer nodig gehad het om die geluid van te herhaal Astrale Weke. Bobby Ruggiero het met sy hand gewaai dat ek op sy trommelstoel gaan sit. Ek het dit gedoen en toe na die duisende leë sitplekke gekyk. Nadat ek hierdie plek twee keer gespeel het, was ek gemaklik om op die trommelhok te sit en opgewonde oor die nag wat voorlê. Ek het elke drom getoets. Dit het maklik gevoel, wat 'n verligting was. Met dromstelle verskil die hoeke van elke speler, en om op u eie kit te speel, voel soos 'n gemaklike handskoen.
Van was nêrens in sig nie, maar hulle wou oefen. Ons spring in die liedjie, en die rugbysangers sing Van se hoofdele. Dit was 'n groef wat hierdie groot orkes skop op 'n deuntjie wat ek baie goed geken het. Ek gooi my eie lekke in, en die musikante draai om en erken my met 'n groot glimlag.
Toe stop hulle en sê: 'Ons kan 'n Bo Diddley -afdeling in die middel doen.'
'Goed,' antwoord ek. 'Ek moet dit voor die tyd weet.'
Ek voel 'n baie swanger pouse, en dan neem die spanning toe tussen die spelers. Niemand het opgestaan ​​om Van oor die reëling te gaan vra nie. Dit was ongemaklik, want as ek nie geweet het hoe hulle daardie afdeling gaan speel nie, kan ek dit fok, en dit sal vir alle betrokkenes 'n verleentheid wees. Ek het horrorverhale oor Van gehoor, soos die keer toe hy op een van sy roadies skreeu omdat hy vir hom die verkeerde wynjaar gebring het, maar ek het 'n lang geskiedenis met die man gehad, so ek wou dit nie afskrik nie.
"Goed, goed! Ek sal hom vra! " Ek het gesê ek staan ​​op van die trommelstoel. Die musikante kyk my verbaas aan terwyl ek na die kleedkamers gaan. Dit lyk asof hulle eintlik bang was vir hul hoofsanger.
Ek het my oor na een van die kleedkamer se deure gesit en kon Van oor die telefoon hoor. Ek het geklap. Hy het nie gereageer nie. Ek klap harder. Niks nie. Toe slaan ek hard, en hy reageer uiteindelik. "Ja, wat?"
'Van, dit is John Densmore. Are you going to do the Bo Diddley section in the middle of 'Gloria?'"
Ildiko gave me a big hug when I met her at our box seats for the second half. Only she and the Doors' manager, Jeff Jampol, knew what I had been through. After a few songs from one of my favorite albums of all time, Astrale Weke, we left. The performance wasn't bad, but the vibe, which only Jeff, me, and our two girlfriends knew about, had taken the wind out of our Van Morrison sails.
Uittreksel uit The Seekers: Meetings With Remarkable Musicians (and Other Artists) copyright © 2020 by John Densmore, reprinted with permission of Hachette Books, an imprint of Hachette Book Group, Inc.
When: 2 p.m. Saterdag
"Jim told us he couldn't trust us anymore," Densmore tells Rollende klip. "We had agreed that we would never use our music in any commercial, but the money Buick offered us had been hard to refuse. Jim accused us of making a deal with the devil and said he would smash a Buick with a sledgehammer onstage if we let them [change the lyrics]."