Karel die Grote - Nuut
Karel die Grote, Keiser van die Weste (742-814)
Toe Karel die Grote in 768 die kroon terugneem van sy vader van Pepyn die Kort, bevestig hy die deurgang van die Merovingers na 'n tweede Frankiese dinastie. Louis-Felix Amiel (1802-1865) het sy portret in 1839 geskilder, ongetwyfeld die belangrikste van die reeks wat hy aan Versailles gelewer het: die konings Pepin III, Charles III, Louis II en Louis V is bleek naas die een wat sy naam aan die nuwe Karolingiese dinastie gegee het.
'N Leerling van Antoine-Jean Gros, 'n amptelike skilder van Napoleon, dan vir Louis XVIII en Charles X, het Amiel baie vroeg al gespesialiseer in neoklassieke portrette wat 'n mark in sy eie reg uitmaak, veral gegewe die omvang van die konstruksieperseel in Versailles: ons skuld hom ook 'n Philippe Auguste, 'n La Hire of 'n Bernadotte. Die konserwatiewe Republikeinse koerant laat 'n monargiese en Katolieke verwysing toe vanweë die Karolingiese renaissance: die van kursiewe skryfwerk en die aanleer van Latynse grammatika. Beskermheer van die Universiteit van Parys sedert 1661, word hy geassosieer met skoolopleiding deur middel van handboeke uit die tweede deel van die 19de eeu.e eeu - wat dit die voorloper sou maak van die veralgemening van die onderrig deur die Veerbootwette.
Sy majesteit Karel die Grote
Vanweë 'n gebrek aan presiese periode-voorstellings waarop u kan baseer, en veral in die konteks van 'n beeldende tradisie van hagiografiese aard, besluit Amiel om sy portret van Karel die Grote grootliks uit te dink in die lig van sy begrip van historiese belang. van die koning van die Frankies en "groot keiser van die Romeine". Die borstbeeldportret beslaan die meeste van die geborselde doek teen 'n neutrale agtergrond wat die toneel buite tyd plaas. Die bolyf is versteek onder 'n dik laag pers fluweel met edelgesteentes wat nie vonkel nie: dit is eerder tekens van koninklike waardigheid as rykdom. Hy hou die goue septer wat deur die Latynse kruis oorkom, in 'n vaste en rustige regterhand vas, en in sy linkerhand die aardbol wat sy status as keiser aandui. Met die baard is die kroon - koninklik, soos blyk uit die fleur-de-lis wat aan die einde van sy regering deur Pépin as embleem gekies is - die hoofdeel van die simbole wat verband hou met die XIXe eeu na Karel die Grote word ontbied. Slegs die gesig het 'n raaisel: wat beteken die neus van die mond terwyl sy oë sywaarts na die kruis kyk?
Die beeld geteken deur Meyer en in kleur gedruk deur Die klein koerant van 30 Januarie 1892 kombineer effekte van die werklikheid en droomagtige dimensie. In 'n kamer met 'n erker wat herinner aan die salonne van die nuwe Sorbonne wat in die 1880's deur Henri-Paul Nénot ontwerp is, rooster 'n skare studente met soortgelyke kenmerke en in dieselfde swart kostuum die figuur van Karel die Grote. Deur sy gestalte en sy hiëratiese aspek, herinner dit aan 'n standbeeld van die gerekonstrueerde monumentale kompleks van die Sorbonne. Maar die wolke wat dit omring, onderstreep die wonderlike en droomagtige dimensie van hierdie menswording. In middeleeuse kostuum, amper van agter, dra die keiser so dikwels die lang baard, die keiserlike kroon, die mantel en die Joyeuse-swaard. As ons die blik van die monarg volg, besef ons dat hy die van die borsbeeld van Marianne ontmoet wat oor die kamer uitkyk. Sonder 'n Phrygiese pet, maar met vier driekleure, staar die streng gesig van die allegorie van die Republiek reguit in die oë van hierdie verre voorganger. Die beker wat hy oplig, lyk dus minder om te reageer op die gejuig van studente as om hulde te bring aan die regime wat die Universiteit van Parys laat herleef het sonder om van tradisies afstand te doen.
Ekumeniese Karel die Grote
Napoleon Bonaparte het 'n belangrike rol gespeel in die herstel van die beeld van Karel die Grote, wat tot dan toe hoofsaaklik 'n literêre figuur was. Deur te kies vir ryk en 'n simboliek geïnspireer deur Karel die Grote, begin hy 'n eeu van positiewe verteenwoordiging, patriotiese herinterpretasie en gedenkstryd rondom 'n figuur wat destyds relatief min bekend was. Die eerste belangrike bydrae waaroor ons saamstem, is dat hy die barbare beskaaf het - dit is nie Louis-Philippe wat hierdie erfenis sal ontken terwyl hy besig is om Algerië te verower om na die welvarende era terug te keer nie. van die eerste Franse kolonialisme, die van voor die rewolusie.
Die figuur van die Karolinger dien ook (vergeet sy Frankiese, en dus Duitse herkoms) in 1870 om die historiese militêre oormag van die Franse bo die Duitsers te demonstreer en om die ideologie van Wraak te regverdig. Uiteindelik word die Keiser van die Romeine opgeroep deur die Legitimiste wat hom sien, en volg Clovis op, die opknapper van die tradisionele skakel tussen die Kerk en Frankryk, sy 'oudste dogter'. Meer verbasend dat Republikeine ook sy figuur beweer. Jules Michelet beskou dit as 'n nasionale "monument"; vir Victor Hugo beliggaam 'Charles of France' die geboorte van die nasie net soveel as die vader van Europa van die volke wat hy vra. Vanaf die 1880's het die geskiedenishandboeke van die IIIe Republiek moet nie huiwer om dit in die nasionale pantheon te plaas vir die dubbele titel van die stigting van 'n gesentraliseerde staat (die missi dominici) en dié van die skool, veral na die Ferry-wette. In die geval van die toekomstige apostel van kolonisasie soos in die van die ongeletterde koning, is dit 'n herskrywing van die verlede en die hede wat goedkoper is van oorsprong nader, maar minder bekwaam: die van Jean-Baptiste de La Salle (1651-1719) vir gratis onderwys en onderwysersopleiding, of die patriotiese inhoud van primêre onderwys, wat eintlik onder die Tweede Ryk ontwikkel het.