Met Barok word die styl aangedui van beeldende kuns, literatuur en musiek, in 'n periode wat ruweg van die einde van die 16e eeu tot die eerste helfte van die 18e eeu geduur het. Die Barok het sy ontstaan in Italië gehad en vinnig oor die res van Europa versprei.
1.1 Beeldende kunste
In die beeldende kunste dui die woord barok die styl aan van die periode wat tussen die Renaissance en die maniërisme van die 16e eeu en die Rokoko van die 18e eeu lê. Duitse kunshistorici van die 18e eeu wat in kuns 'n opeenvolging van siklusse sien, bestaande uit jeug (bloei), volwassenheid (hoogtepunt) en ouderdom (verval), het die Barok as laaste fase van die Renaissance gesien en dit dan ook met die verwarrende term "Laat-Renaissance" aangedui.
Portret van die 17e eeu se Nederlandse skrywer, Joost van den Vondel.
Die Barokletterkunde lê in die literatuurgeskiedenis in die tydperk tussen die Renaissance en die Verligte en Klassisistiese periode. Soos die skilderkuns, het dit 'n sterk religieuse inslag gehad. Dit is dan ook as die literatuur van die Teenhervorming gekarakteriseer, aangesien die meeste skrywers Rooms-Katoliek was. Baie van die skrywers het hulle daadwerklik in diens van die Kerk gestel en hulle vir die herstel van 'n Middeleeuse Christelike tradisie beywer, teenoor die sogenaamde heidense verstandelike tendens van die Renaissance.
Behalwe in die Duitse, Franse, Italiaanse, Spaanse en Portugese literatuur, word die Barok-letterkunde ook in Engels (Metafisiese digters soos John Milton) en Nederlands (Joost van den Vondel, Jan Vos), asook in die Slawiese en Suid-Amerikaanse letterkunde aangetref.
Johann Sebastian Bach (61 jaar oud) was een van die baroktydperk se voorste komponiste.
Die musikale Barok begin aan die einde van die 16e eeu met die jong Gabrieli en Monteverdi, en eindig by Händel en J. S. Bach in die helfte van die 18e eeu. Die vernaamste kenmerke is die ontwikkeling van die monodie (begeleide eenstemmige sang) wat die opkoms van die solis en die ontwikkeling van die opera tot gevolg gehad het, asook die ontstaan van die konsert uit die stile concertato waarin kore, ensembles en soliste teenoor mekaar geplaas was. Oordadige versierings word ook in die musiek gebruik, waar die stile concertato in 'n aantal oratoria en misse monumentale afmetings aanneem.
Barok plafon-fresco's (Ljubljana Cathedral).
Die boukuns van die Barok word deur beweging gekenmerk, 'n begrip wat eintlik strydig met die term boukuns klink, omdat geboue uit statige, beweginglose massa bestaan. Die beweging word egter gesuggereer deur die kontrasterende werking van hol en bolontwerpe, terwyl die grondplan soms met 'n afwisseling van verskillende ruimte vloei. Gesamentlik vorm dié ruimtevorme dikwels 'n ovaal.
Die vroeë barokboukuns het gedurende die eerste helfte van die 17de eeu in Rome ontstaan. Tydens Paulus V se bewind (1605-1621) het Carlo Maderna met die afwerking van die St. Pieterskerk voortgegaan (1606-1626). Hy het 'n skip en 'n gewei by die koepel, wat Michelangelo in die Renaissance-periode gebou het, gevoeg. In die gewel is die halfsuile verdubbel, 'n tipiese baroktema wat destyds baie gewild was.
Cornaro-kapel in Santa Maria.
Spanje en PortugalWysig
Duitsland en OostenrykWysig
Bouwerk, Oberes Belvedere 1773, van Johann Lukas von Hildebrandt.
Aan die einde van die 17de eeu en in die eerste helfte van die 18e eeu het 'n aantal argitekte 'n speelse en ligter Barokargitektuur ontwerp wat moeilik van die Rokoko onderskei kan word. Hoewel die maatskaplike belangstelling van geestelikes en adellikes aan die taan was, is daar steeds talle kloosters en paleise gebou.
Die belangrikste argitekte in Oostenryk was Johann Bernhard Fischer von Erlach (1656-1723) en Johann Lukas von Hildebrandt (1668-1745). Die grondplan van die Karlskerk in Wene (1716-1737), ontwerp deur Fischer von Erlach, gaan duidelik terug op die grondplanne van Bernini en Rainaldi, maar die indeling is speelser en swieriger. Hildebrandt het onder andere die twee Belvedere-paleise in Wenen gebou (1714-1724). Die barokpaleise in Duitsland en Oostenryk is voorsien van wye trappe, soos gesien kan word in die woning van die prins-biskop in Würzburg, gebou volgens 'n ontwerp van Johann Balthaser Neumann (1687-1753).
Weens die Spaanse invloed in Meksiko en Brasilië ontwikkel daar 'n eie Barokstyl waarin ook die lokale tradisies bly voortleef. In Ocotlán (18e eeu) is 'n voorbeeld van 'n tipiese Barokkerk met gewei, skip en net gedeeltelik versierde torings. In Brasilië ontstaan daar in die tweede helfte van die 18e eeu in Ouro Prêto by Belo Horizonte 'n sentrum van kerklike Barok. Die Brasiliaanse Barok-kerke het 'n voorgewel met twee torings.
Hoewel Frankryk die toon aangegee het ten opsigte van die grondplanne van barokpaleise in Duitsland en Oostenryk, kan die beste voorbeeld in Versailles, nie sonder meer as 'n barokgebou beskou word nie. Die paleis van Versailies, asook ander 17e-eeuse geboue in Frankryk, word gekenmerk deur 'n streng ontwerp wat eerder Klassisisties is. 'n Uitsondering in dié opsig, vanweë sy beweeglike kontoere, is die St. Louis des Invalides in Parys (1675- 1706), wat na 'n ontwerp deur Jules Hardouin Mansart gebou is.
In die Nederlande het barokontwerpe in die boukuns 182 hoofsaaklik tot die suide van België beperk gebly. Die opvallendste skeppinge is die Carolus Borromeuskerk in Antwerpen (1651-1621) deur Pieter Huyssens, die agtkantige koepelkerk van Onze Lieve Vrouwe in Scherpenheuvel (in 1619 voltooi) van Wentzei Cobergher en die St. Michielskerk in Leuven (1650-1666) van Willem van Hees.
In die noorde van Nederland is daar min egte Barokgeboue. Die beste voorbeeld is die Oostkerk in Middelburg (1657-1667), ontwerp deur Bartholomeus Drijfhout, Pieter Post en Arent van 's-Gravezande. Verder het daar in Nederland, soos ook in Frankryk, eerder 'n soort Klassisisme geheers wat byvoorbeeld gesien kan word in die beroemde werk van Jacob van Campen (1595-1657) se Paleis op die Dam in Amsterdam (begin in 1648), wat destyds as die stadshuis gebou is.
Jesus-beeld deur Gian Lorenzo Bernini in Rome.
Soos in die boukuns, word die Barok se beeldhoukuns ook deur beweging gekenmerk, veral in die liggaamshoudings en draperings, en ook hier word deur skerp kontraste in hol- en bolvorm, lig en skadu-effekte geskep. Die voorliefde vir dramatiese en teatrale effekte is weer opmerklik, terwyl 'n soort naturalisme ook herkenbaar is in die gebruik van uiters realistiese rotse en plante in beeldgroepe.
Die belangrikste beeldhouer in Italië van die hele Barokperiode was Gian Lorenzo Bernini (1598-1680). Sy vernaamste werke sluit 'n aantal fonteine in Rome in, waaronder dié op die Piazza Navona, die Baldachino in die St. Pieterskerk en die Visioen van die Heilige Theressa in die Cornaro-kapel in die St. Maria della Vittoria van die bekendste is. Bernini was ook 'n uitstekende portretskilder en gelukkig het daar talle van sy portrette en borsbeelde bewaar gebly. Die bekendste een vandag is die borsbeeld van Constanza Buonarelli (ca. 1635). Bernini se portret-borsbeelde is lewendiger as dié van sy Italiaanse voorgangers. Een van die minder bekende beeldhouers in dié tyd was Alessandro Aigardi (1594-1654) wat gedurende sy lewe as die beste beeldhouer naas Bernini beskou was.
Die belangrikste Duitse barokbeeldhouers is Andreas Schlüter (1660-1714) en Balthasar Permoser (1651-1732). Schlüter is deur sowel die Italiaanse Barok as die Franse Klassisisme beïnvloed. Hy het onder andere die groot brons-ruiterstandbeeld van die groot keurvors Friedrich Wilhelm (1696-1700), wat voor die Charlottenburg-paleis in Berlyn staan, gemaak.
Gedurende die eerste helfte van die 17e eeu het Spanje sy eie Barokbeeldhoukuns gehad. Die Middeleeuse gebruik om beelde met fel kleure te beskilder, was steeds hoog in die mode. Barokbeeldhouers soos Gregorius Hernández (of Fernández) (1576-1636) in Valladolid en Juan Martfnez Montariés (1568-1649) in Sevilla, het egter hul beelde meer realisties gekleur.
Die Teenhervorming het vir skilders in Italië nuwe moontlikhede geopen wat as propaganda vir die Rooms-Katolieke Kerk gedien het.
Ander navolgers van Carracci is Guido Reni (1575-1642) en Domenichino (1581-1641). Hulle het hulle nie met Carracci se illusionisme besig gehou nie, maar op sy ontlenings aan Raphael se werk. In hulle skilderye word die figure deurgaans in vlak ruimtes - en parallel aan die beeldvlak - weergegee, asof dit deel van 'n reliëf uitmaak. Die Italiaanse Barokskilders was gedurende hulle lewe, en ook 'n geruime tyd daarna, baie beroemd. Sedert die 18e eeu het dié roem egter vinnig afgeneem.
Weens die invloed van die Italiaanse Barok het daar in Frankryk 'n drastiese breuk in die laat maniëristiese (of gekunstelde) skildertradisie van die skool van Fontainebleau - met sy elegante, langgerekte figure en koel kleure plaasgevind. So vind 'n mens Caravaggio se lbehandeling van lig en realisme terug in die werke van Georges de la Tour (1593-1652) en Louis Ie Nain (ca. 1593-1648).
Rubens verteenwoordig sowel in sy persoon ― hy was 'n diplomaat, intellektueel en skilder ― as in sy veelsydige skilderkunswerke by uitstek die Baroktydperk. Soos wat Bernini as die doyen van die Barokbeeldhoukuns beskou word, so is Rubens die groot Barokskilder. Wêreldse praal en die vrugbare natuur oorheers die meeste van sy skilderye. Anthonie van Dyck (1599- 1641) was sy beroemdste volgeling. Hy het dieselfde virtuositeit as Rubens getoon, maar het tog na 'n eleganter afwerking geneig wat veral in sy portrette opmerklik is.
In die noordelike Nederlande was Rembrandt die grootste skilder. Dié gedeelte van Nederland was Protestants en groot religieuse werke soos dié van Rubens, het die Protestantse Rembrandt nie gelewer nie. Hoewel hy nie self in Italië was nie, was hy nietemin op hoogte aangaande die nuutste ontwikkelings daar. Die portretkuns het 'n groot rol in sy werk gespeel. Portret, landskap, genre (tonele uit die daaglikse lewe) en stillewes was gelief in die Nederlandse burger se milieu van die 17e eeu. In dié kategorieë was daar dan ook spesialiste van groot formaat, soos Frans Hals (1582-1666) vir portretskildering, Jan van Goyen (1596-1656) en Jacob Ruisdael (1628/29-1682) vir landskappe en Johannes Vermeer (1632-1675) en Jan Steen (1626-1679) vir die genre en Willem Kalft (1622-1693) vir die stillewe.
Engeland, Duitsland en Skandinawië het geen noemenswaardige skilders opgelewer nie. In Engeland het Rubens en Van Dyck groot aanhang geniet. Weens die Dertigjarige Oorlog was die klimaat vir kunstenaars in Duitsland te ongunstig om 'n bestaan te maak. Slegs Adam Elsheimer (1578-1610), bewonder deur Rembrandt en Rubens, het 'n groot bydrae tot die ontwikkeling van die landskapskuns in die Nederlande gelewer.
Die feit is egter dat die werk van komponiste wat jare lank as die eksponente van die Barokperiode beskou was soos Rameau, Vivaldi, Bach en Händel, in werklikheid 'n latere uitvloeisel daarvan was.
Die musikale Barokperiode bereik sy hoogtepunt in die werke van Bach, wat die Franse en Italiaanse stylelemente met die Duitse tradisies gekombineer het. Vreemd genoeg het die Barokideale ook tydens Bach se leeftyd begin verbrokkel.