Sommige leke-volgelinge in die Weste gebruik die term vir alle Boeddhiste, terwyl die Pali-kanon die woord parisā gebruik vir die groter gemeenskap en sangha in ’n meer beperkte sin vir die kloostergemeenskap.
Die sangha is die derde van die Drie Juwele in Boeddhisme. Weens die versoekings van die lewe word die kloosterlewe beskou as die veiligste en mees geskikte omgewing om die pad na verligting en bevryding te volg.
Die sangha van monnike en nonne is aanvanklik in die 5de eeu v.C. deur Gautama Boeddha gestig om ’n manier te skep vir diegene wat die dharma voltyds wou beoefen, vry van die beperkings en verantwoordelikhede van die alledaagse lewe. Die sangha bewaar ook die Boeddha se leringe en verskaf spirituele steun vir die leke-gemeenskap. Die sleutelaspek van die Boeddhistiese kloosterlewe is die navolging van die vinaya, wat ’n stel gedragsreëls is wat dinge soos selibaat en eet voor twaalfuur die middag insluit. Tussen twaalfuur en die volgende dag word ’n streng lewe van studie, dreunsang, meditasie en ander pligte gehandhaaf. Monnike en nonne mag net die minimum besittings hê. Kloosterlinge sien af van gewone klere en dra kloostergewade, wat gewoonlik aanmekaargewerk is uit ou klere.