Só het die wind destyds in rugbywedstryde gewaaiArgieffoto (Foto: The Beijinger) Tuisveldvoordeel was jare gelede enige rugbyspan se grootste bondgenoot, dit was soos manna uit die hemel. Van skool- en klubvlak af, want wanneer jy tuis gespeel het, het jy geglo dat die telling met die afskop reeds 15-0 in jou guns was. Jy het die kaal sandkolle geken, geweet hoe die wind waai, van die duwweltjies in die een hoek van die veld en as jy die stelskopper was, was die regte sand vir ŉ hopie reeds lank voor die tyd in ŉ emmertjie gepak. Al wat kortgekom het, was die ongeloof op die gesigte van die teenstanders. Dit was toerspanne se grootste uitdagings, om die een week in bitterkoue en op hoë seevlak deur die byna graslose, klipharde velde in Springs, Potchefstroom, Witbank, Welkom en Bloemfontein begroet te word en dan die Saterdag daarna in die Kaap te speel, waar die gras lowergroen en lank was, of in ŉ modderbad verander as dit gereën het. Daar word die staaltjie vertel hoe Jan Pickard, die oud-Springbokslot en kaptein van die Westelike Provinsie, boonop met die skeidsregter se kop kon smokkel. Pickard (die oupa van die Springbokflank Francois Louw) het geweet hoe die wind waai en dat dit gewoonlik in die tweede helfte gaan lê het. Toe hy die loot verloor en teen die wind moes speel, het hy steeds sy span aan die verkeerde kant laat opdraf. Die ander span het daaroor gekla, maar Pickard het kortaf geblaf: “Ref, ons mors tyd, kom ons skop af.” Pickard se span het maklik gewen. Spanne is dikwels onkant betrap (dalk was die tuisspan aspris), soos dié keer toe Vaaldriehoek in die eindstryd van die destydse Sport Pienaarreeks teen die Suidwestelike Distrikte op Outeniquapark in George gespeel het. Toe die Vaaldriehoekers laat die Vrydagmiddag die eerste keer by die veld uitkom, is hulle begroet deur lang, dik, welige groen gras. Hulle kon niks daaraan doen nie, die slag was geslaan, die voorspelers se tande was in die skrums getrek en die fiksheid het veral in die tweede helfte begin lol. Nou word velde deur die jaar natgelei, hoë pawiljoene hou die rukwinde (soos op die destydse Kingspark) buite, en daar is nie meer permanente krieketkolfbaaie in die middel nie. Oorsee word daar al hoe meer op sintetiese velde gespeel en dis hoekom wedstryde op “0-0 begin”.