Op die plesier van 'n dowwe vakansie - Inligting
Op die plesier van 'n dowwe vakansie
Toe ons die steil, kronkelende paaie van die Amalfi-kus van Italië 'n tikkie verby middernag stap, stap ek en my vriend Lauren naby die verkrummelende reling aan om die vinnige Fiats en Vespas te vermy wat teen die onbelyde heuwel afstorm. Dit was 'n bekende trek, en ons was altyd sout en geknak van 'n dag van swem of kajak of lees op die strand.
Die laat somer-reis het ons slegs vier dae in Italië gebly. Gedurende die dag het ons gaan verken, verdwaal in die agterste strate van nabygeleë gehuggies of bloot op die strand vasgesit. Saans word nagmaal gevra, terwyl die maan kollig speel. Maar die langnaweek was stil, losweg beplan, ontspannend - dit wil sê, ons het nie soveel gedoen nie. En as ekstrovert is daar min dinge wat meer frustrerend is.
Wat vakansievoorkeure betref, op 'n skaal van Ibiza, hou ek van 'n Mykonos - op soek na restaurante en kroeë en 'n vriend of twee maak terwyl ek die skoonheid van die omgewing aanskou. Niks aaklig gek nie, maar 'n bietjie meer as om vier dae lank in die golwe te staar.
Die suid-Italiaanse dorpe Sorrento en Ravello skuif na die oorkant van die spektrum, met hul totale kalmte afskrikwekkend. Inderdaad, die inwoners is spraaksaam en probeer om met hulle te praat, begin 'n prettige speletjie van 'luister na taalkennis,' maar die gebrek aan 'n bruisende middestad of 'n verskeidenheid restaurante of kroeë sorg vir 'n eensame bestaan. Dit is 'n pragtige vakansieplek, maar daar is geen wegsteek dat dit dof is nie.
As 'n jong persoon is daar 'n sekere sosiale kas in opwindende vakansies. Of jy dit in Fitzgerald's lees Tender is the Night of is jy self daar, die suide van Frankryk is die soort plek waar vakansie nooit dof is nie. Fitzgerald se visie van die chique wegbreek, uitgedruk deur sy toenemend ingewikkelde karakters, Dick Diver en Rosemary Hoyt, vertoon die suide van Frankryk as 'n hotspot van subtiele sosiale leidrade en gesiene begeertes - 'n sexy, gonsende milieu.
Die afgelope somer by 'n vriend se woonstel in Cagnes-sur-Mer het 'n handjievol vriende en ek 'n treinrit van vyf minute na Cannes geneem. Tussen die goed-bruin, Louis Vuitton-styl strandpromenade-fashionistas en die restaurante en klubs wat hulle gereeld besoek het, is Cannes 'n plek om te sien en gesien te word. Dit is 'n stad wat gebou is vir '' like '' op Instagram, en as u reisgenoot wil bewerkstellig, is daar min beter plekke om te vakansie hou.
Maar dit wil voorkom asof u gedurig gespeel word - dat u by vakansie in hierdie gewilde stede feitlik uitsluitlik betaal vir 'n ydele, ontasbare voorreg om te pronk.
U sal miskien nie tuisvrede aktrises soos Rosemary of enige te-goed-om-te-ware sosiale persoonlikhede soos Dick in 'n "saai kation" ontmoet nie. Maar plekke soos die Amalfi-kus laat jou ten minste u beskerming in die wiele ry en werklik ontspan. Dit is moeilik om te voel asof jy met vakansie is as jy elke aand blink skoene en 'n spoggerige baadjie aantrek en die beeld voorstel wat jy self probeer doen het.
Maar moet vakansies handel oor die belangstelling in die somerleeslys van 'n mooi vrou by 'n raserige klub of foto's van partytjies?
Blykbaar het almal, van die kelners tot die bootkapteins tot die maître d'hôtels, in Italië ontspanne gelyk, gelukkig om net in so 'n pragtige wêrelddeel te wees. Ek is mal oor die suide van Frankryk en ander bestemmings wat sosiaal rondvlieg, maar soms is hierdie plekke teen 'n te hoë prys - jy kan nie eintlik ontspan nie, en jou fineer voortdurend nog dikker as gewoonlik dra (of jy nou besef dat jy een het).
Op ons reis het ons Italianers gereeld raakgeloop, so gemaklik het hulle u onskuldig geag, selfs nadat u u skuldig bewys het. As dit aanvanklik skokkend was om te vakansie hou op 'n plek vol sulke afgekoelde, beskeie, werklik vriendelike mense, het my gedagtes verander deur hul humoristiese laissez-faire houding.
Toe ons op die tweede dag in Italië terugstap van die strand af na ons hotel om aandete op die terras te eet, sien ons 'n rustige oneindige swembad wat rus aan die basis van 'n hotel wat naby geleë is. Die hotel lyk soos 'n toring van 'n kasteel, en die swembad het 'n panoramiese uitsig op Ravello se gestippelde kuslyn. Dit het pragtig gelyk. Vars water, geen skares nie, en 'n verhoogde uitsig. Nie manlik nie.
Met die wete dat dit 'n privaat swembad was, volg ek en Lauren die piscina na die klipperige trappies af, kyk na 'n wag wat aan diens is en versigtig inskuif. Na 'n bietjie swem- en swemlesing langs die strand, stap 'n geskikte, middeljarige man met 'n wit polo, met selfvertroue teen die trappe af. Hy het ons byna dadelik opgemerk en na die swembad gegaan om met ons te praat.
'Kamer nommer, asseblief,' vra hy ernstig.
Ek het opgekyk, skuldig. 'O, ons is jammer, is dit 'n privaat swembad?'
'Sì,' antwoord hy.
'Ag jammer ... ons bly in 'n ander hotel.'
'Moet asseblief nie sleg voel nie. Dit is geen probleem nie. '
Hy glimlag en vra verskoning dat hy ons moes vra om sy swembad en sy duur hotel te verlaat. Toe is hy weg. En ons het 'n bietjie langer in die swembad gebly.
Die volgende dag, op 'n ander strand, lê ons op die sonbeddens wat reg teen die water geplaas is. Ons het die kaartjie van 15 euro deurgegee en byna 'n uur deurgebring voordat 'n strandseun ons kom vra het vir ons bewys van betaling. 'O, ons moet 'n kaartjie hê?' Ek het gesê. "Sì." Maar toe waai hy met sy arm en vertrek sonder 'n ander woord, en laat ons na die sans-kaartjie.
Selfs later die aand, toe ons na die strand van ons hotel gaan swem onder die sterre en sonder die skares, sluit ek die oë met die ontvangsdame, my swembroek aan en handdoek in die hand. Die strand het vyf uur tevore amptelik gesluit, maar sy het niks gesê nie en 'n glimlag gefnuik voordat sy na haar papierwerk gegaan het. (Vinnige vergelyking: Op Long Beach in New York is daar 'n massiewe heining wat die hele strand omring, en almal moet die toegangsfooi van $ 25 betaal, wat slegs gedurende amptelike openingstye ingegaan word.)
Om êrens heen te reis waar die voorgee leeg is, is veel meer werd as die paar "likes" van Instagram wat u elders sou toeval. "Dowwe" moet nie met "slegte" gelykgestel word tydens reis nie. Ek is net so gereeld opwindend vir 'n opwindende reis, maar dit is baie meer werd as om 'n blaaskans te neem van al die sosiale jockey, die sirkus wat jy kan sien.
Op ons laaste dag aan die Amalfi-kus het ek en Lauren verdwaal na 'n ander dorpie - ons gelato is lankal gesmelt. Moeg van die lang stap, het ons op die kliptrappe gaan sit.
Aan die linkerkant, deur oop vensterluiken, het 'n jong meisie die tafel vir haar gesin opgeroep en hulle na ete geroep deur 'n glas met 'n vurk te lui. Ons het gehoor hoe die gesin hul houtstoele uittrek om te gaan sit, en ons draai om en kyk uit die trappies en besef hoe hoog ons gestap het. Die Middellandse See beweeg stadig in die verte, en die kleurryke dakke het die heuwel onder ons gestrooi.
'Wat moet ons nou doen?' Ek het gevra
'Laat ons net hier sit,' antwoord Lauren.
En so het ons ook gedoen.
Ons het op die klippe gaan sit en geluister na die luidkeels van die Italiaanse ete wat ons nie verstaan ​​nie en gekyk na die diep blou water wat rustig in die verte sit. Dit is te sê, ons het niks met vreugde gedoen nie.
Kyk die video: Just an illusion - ft Juanita du Plessis, Franja du Plessis, Ruan Josh Official Music Video
In Tijuana met jou gente
Die 12 vreemdste ervarings sedert ek na LA verhuis het
24 uur in Kathmandu, Nepal
Hey Millennials, hier is die rede waarom jy moet begin met vryskut-kontrakteurs en 'n skrander tafel-werk