Hoofstuk 4 neem 'n aanvang met Mordegai se roubeklag wanneer hy met geskeurde klere en as op sy hoof deur die stad loop terwyl hy weeklaag. Waar Shalev Mordegai sien as 'n Diaspora-Jood wat bereid is tot grootlikse assimilasie met die oog op eie gewin, spreek dit vanself dat hy nie die mening huldig dat Mordegai treur oor die ellende waarin hy die Jode gedompel het nie. Wanneer Ester verneem wat Mordegai doen, stuur sy aanvanklik vir hom skoon klere om aan te trek wat nogal vreemd voorkom, omdat sy as Jodin die tipiese Joodse rouritueel behoort te herken vir wat dit is. Haar persoonlike dienaar Hatag word die tussenpersoon deur wie Ester en Mordegai met mekaar kommunikeer.
Mordegai se antwoord aan Ester lui dat sy haar nie moet verbeel dat sy in die paleis sal ontkom aan die lot van die Jode nie. As sy nie haar mond oopmaak en praat as die oomblik daar is nie, sal daar wel vanuit 'n ander oord redding vir die Jode kom, maar sy en haar vader se familie sal omkom. En Mordegai voeg die beroemde uitspraak daaraan toe: 'Wie weet of jy nie met die oog op 'n tyd soos hierdie tot die koninklike waardigheid geraak het nie?' (4:14). Vir Klein (1995:163) spreek hierdie opdrag van 'n sekere harteloosheid by Mordegai of dalk van 'n geringskatting van vroue. Dis wel ongetwyfeld so dat Ester eerder as hyself sukses sal hê deur die koning te nader, maar dit regverdig nie die dreigende toon wat hy aanslaan en boonop verbind aan sy sekerheid dat, sou sy weier, daar van êrens anders redding vir die Jode sal kom nie. Ester weet dat dit holle woorde is en dat die redding van die Jode net sal kom as sy op lewensgevaar af by die koning vir hulle sal intree. Daarom vra sy Mordegai om saam met die Jode vir drie dae te vas, terwyl sy dieselfde saam met haar diensmeisies sal doen voordat sy haar lewe gaan waag deur ongenooid die koning se teenwoordigheid te betree.
Die koning se aanbod dat hy haar alles sal gee (tot die helfte van sy koninkryk) verstaan Ester vir wat dit is: 'n hiperboliese uitspraak van sy vrygewigheid teenoor haar. Sy neem dit nie letterlik op nie, maar besef dat sy die geleentheid moet skep om met die oog op sukses te vra wat sy wil. Ester gaan met skerpsinnige berekendheid te werk en nooi die koning en Haman uit na 'n maaltyd wat sy reeds voorberei het. Sy maak weer eens haar eintlike versoek nie bekend nie maar vra dat die koning en Haman die volgende dag weer by haar 'n maaltyd moet kom geniet waartydens sy dan haar hartsbegeerte openbaar sal maak. Hierdie keer verwoord sy haar uitnodiging so dat dit lyk of sy daarmee, as die koning se onderdanige vrou, eintlik aan sy wens om by haar te kom eet, voldoen: