Soos lig trek ’n radiogolf, in ’n omgewing waarin daar geen belemmerings is nie, teen ’n duiselingwekkende snelheid van nagenoeg 300 000 000 meter per sekonde—dit lê byvoorbeeld die miljoene kilometers van die son af aarde toe binne ’n raps meer as agt minute af. Daarteenoor is die spoed van klank, in droë lug by
Baie jare het verloop in die soeke om die snelheid van elektromagnetiese golwe te bereken en ’n formule te skep om hulle te definieer. James Maxwell (1831–1879), ’n briljante Skotse fisikus, was die eerste mens wat die hele konsep met welslae wiskundig begin saamvat het, uiteindelik volledig uitgewerk in ’n geskrif wat in 1873 gepubliseer is.
Hertz het radiogolwe opgewek deur die ossillasies van ’n elektriese stroom wat oor ’n brug tussen twee elektrodes ontlaai het. Kort daarna is die gedagte geopper dat Hertz se golwe dalk gebruik kon word vir draadlose telegrafiese uitsendings. Hertz se apparaat vir die opsporing van elektriese golwe was egter nie geskik vir praktiese telegrafie nie.
In 1890 het Édouard Branly (1844–1940), ’n Franse professor, ’n toestel uitgevind wat ’n koherer genoem is. Daarmee kon elektromagnetiese golwe noukeurig waargeneem word en is ’n stap nader aan praktiese draadlose telegrafie beweeg. Die koherer het uit ’n glasbuisie vol metaalvylsels bestaan. Die vylsels, wat normaalweg ’n swak geleier van elektrisiteit is, het ’n goeie geleier geword wanneer elektromagnetiese golwe daarop ingewerk het.
Toe kom Guglielmo Marconi (1874–1937) . Hy was ’n Italiaanse ingenieur wat, soos al geskryf is, “die drome en teorieë van die geleerdes omgeskep het in ’n werklikheid en die radio uit die broeikas van die labororium gehaal het om die wêreld ’n verbindingsmiddel van die eerste rang aan te bied”.
Marconi het in 1901 daarin geslaag om ’n sein oor die Atlantiese Oseaan te stuur. In 1903 is die eerste kommersiële radiotelegramme tussen Noord-Amerika en Brittanje gestuur.
MARCONI het op 15 April 1874 die eerste lewenslig in Bologna, Italië, aanskou as die tweede seun van Giuseppe Marconi, ’n Italiaanse landheer, en sy Ierse vrou, Annie Jameson. As kind was hy maar ’n tingerige kêreltjie wat glo ook nie waffers op skool gevaar het nie, maar die Engels wat hy danksy sy ma leer praat het, sou hy baie nuttig kon aanwend in sy latere lewe.
Marconi was wel besonder geïntereseerd in die wetenskap en elektrisiteit, soseer dat sy ma gesorg het dat hy spesiale lesings ontvang van ’n dosent in fisika aan die Universiteit van Bologna. Die knaap het ook vir hom ’n laboratorium in die solder van sy ouerhuis ingerig, waar hy elektriese proefnemings gedoen het met dinge soos klokkies, akkumulators en koperdraad.
Hy was twintig jaar oud toe hy van Hertz se proewe met draadlose golwe gelees het—en in die daaropvolgende jaar het die mondige Marconi gestalte gegee aan die draadlose telegraaf. Van ’n sender in sy solder-laboratorium het hy die letter “s” in Morsekode (kort-kort-kort of in Engels dot-dot-dot) na ’n ontvanger in die tuin van die huis gestuur.
Hy het voortgegaan om sy seine ál verder te stuur en in 1899 oor die Engelse Kanaal uitgesaai, ’n afstand van ongeveer 50 km. Daarna het hy sowat 250 km bereik, en hom toe begewe in ’n waaghalsige poging wat alle kritici se monde finaal sou kon snoer indien dit slaag. Hy sou van Poldhu, Engeland, regoor die Atlantiese Oseaan uitsaai na St. John’s, die hoofstad van die Kanadese provinsie Newfoundland—meer as 3000 km ver.
Op ’n stormagtige dag in Desember 1901 het Marconi self in ’n houthut in St. John’s met oorfone sit en wag op die seine van oor die see—wat opgevang moes word met behulp van ’n vlieër wat met die ontvangsantenne hoog in die lug opgestuur is.
BO: Marconi en helpers in Desember 1901 by St. John’s, Kanada, met die vlieër wat opgestuur sou word met die ontvangsantenne vir die eerste radiosein oor die Atlantiese Oseaan.
Hoewel al sy eksperimente met radio-kommunikasie aanvanklik in Morsekode plaasgevind het, het Marconi bly volhard dat ook stemme en musiek op dieselfde manier van een wêrelddeel na ’n ander gestuur moes word. Ná ’n reeks proewe het hy dit omstreeks 1914 reggekry om met ’n termioniese buis “oor die lug” te praat.
ANDERS as baie ander groot geeste wat eers ná hul dood die erkenning ontvang het wat hulle verdien het, het Marconi in sy lewe eerbewyse vanoor die hele wêreld van wetenskaplike verenigings ontvang. Hy is in 1909 met Nobelprys vir fisika vereer, en in 1914 het hy ’n senator in die Italiaanse senaat geword. In die Eerste Wêreldoorlog was hy in beheer van Italië se “draadlose diens”.
Marconi, wat twee keer getrou en drie dogters en ’n seun gehad het wat tot volwassenheid bly lewe het, is in 1937 ná ’n reeks hartaanvalle in Rome oorlede. Die Italiaanse regering het ’n staatsbegrafnis vir hom gereël, en as huldeblyk het alle radiostasies regoor die wêreld ’n stilte van twee minute gehandhaaf.