PressReader - SA Jagter Hunter: 2018-10-01 - DOOIERUS – DIE ANT­WOORD OP APARTHEID
DOOIERUS – DIE ANT­WOORD OP APARTHEID
Jy ken hul­le mak­lik uit op die skiet­baan: Die man­ne wat nie ge­diend is met apartheid nie. Hul­le dra sand­sak­kies en al­ler­han­de dom­krag­pa­ten­te aan ta­fel toe en dan be­gin hul­le stel­sel­ma­tig ta­kel­werk op­rig om die ge­weer aan Moe­der Aar­de vas te bou. Moe­nie so ’n slag dom vrae vra nie. Hier­die man­ne weet wat hul­le doen.
Groe­pe­ring, sal e­ni­ge be­dre­we skie­ter van koe­ëls, py­le of ket­tiek­lip­pe jou ver­se­ker, is kri­tiek as dit kom by ak­ku­raat­heid. Want maak nie saak waar jou sko­te val nie (dié kan jy la­ter reg­stel met ’n paar klieks) die be­lang­rik­ste is dat al­mal by­me­kaar is.
“On­der my duim,” sal so ’n skut kom ver­tel na hy sy tei­ken be­kyk het. Of hy sal sê “een rand” of “vyf rand” om te ver­dui­de­lik hoe groot die kol is waar­in sy sko­te pas.
Maar dan kry jy ook dié wat praat van tien rand. Ge­woon­lik met ’n lang ge­sig, want ’n tien­rand­noot is nog­al groot. Dit kan be­te­ken die sko­te lê ver­spreid soos don­der­buie oor die Ka­la­ha­ri, of dit kan dui op die vloek van die tei­ken­skut: Daar­die een skoot wat vir een of an­der re­de weg van die an­der val. Die een wat jou laat swets.
Som­mer met die aan­kom na die tei­ken toe sien jy hom al: Doer een­kant staan hy soos ’n lug­ti­ge los­ska­kel, pleks daar­van dat hy op ha­ker ge­sak het in die skrum. (’n ‘Fly­er’ noem hul­le hom in En­gels, as­of hy op eie vler­ke daar ge­land het. In A­fri- kaans kan ’n mens se­ker praat van ’n weg­lê­er of ’n dwaal­skoot of selfs ’n rand­ei­er.)
Jou heel eer­ste ge­waar­wor­ding wan­neer jy so ’n dros­ter ge­waar, is ’n ge­voel van te­leur­stel­ling. Tra­di­si­o­neel is groe­pe­ring mos die e­nig­ste ding waar­mee ’n man kan spog as dit klein is. Jou twee­de ge­dag­te is reg­stel­ling, want dis nog­al ’n ver­leent­heid.
As nie­mand kyk nie plak jy dus een­vou­dig die skul­di­ge gaat­jie toe en dan loop skiet jy nog ’n skoot, tot jy een kry wat mooi in die bon­del val. Eers dan om- kring jy jou ‘groe­pe­ring’ en skryf die pre­sie­se ma­te en die da­tum daar­van op jou tei­ken.
As daar ge­tui­es teen­woor­dig is kos dit eg­ter bieg. “Ai­jai­jai, kyk nou net hoe’t ek dié e­ne­tjie ge­trek. Lyk dan nou vir my die sand in die sand­sak­kie raak te klui­te­rig.”
Met ’n ste­wi­ge dooierus, ’n koel kop en glad­de wys­vin­ger­lit­te is dit ge­luk­kig da­rem nie te moei­lik om ’n goeie groe­pe­ring te skiet nie. (Self is ek by­voor­beeld nie eint­lik ’n pa­pier­skie­ter nie, maar as ek die dag op my stuk­ke is en my oog is in, skiet ek met ’n .270 ’n een­skoot­groe­pe­ring van min­der as 7mm.)
Suk­ses hang eg­ter tot ’n groot ma­te van jou ge­reed­skap af. ’n Knap groe­pe­ring is in werk­lik­heid ’n be­wys van ’n ge­weer se ak­ku­raat­heid eer­der as ’n toets van die skut. Maar wees ge­waar­sku: Op die teg­nie­se front kan die soe­ke na die per­fek­te groe­pe­ring jou sen­ter in die beur­sie tref. Kom­pe­ti­sie­skuts en an­der kruit­ver­slaaf­des kruip la­ter deur al­ler­han­de duur kop­spa­sies in ’n po­ging om net nog ’n ek­stra iet­sie af te skaaf van hul sko­te se in­he­ren­te apartheid.
Dit mag mis­kien on­van­pas klink in ’n an­ti-a­part­heid­si­tu­a­sie, maar u­ni­for­mi­teit is wet vir hier­die man­ne. El­ke lief­de­vol ge­laai­de rond­te moet in el­ke op­sig i­den­ties wees aan sy glan­sen­de ma­ga­syn­maat­jies. En el­ke skoot moet met pre­sies die­self­de soort pre­si­sie af­ge­vuur word as sy voor­gan­ger. In die stre­we na die piek van ak­ku­ra­te groe­pe­ring – die ont­wy­ken­de een­gat­groep – tel el­ke en­ke­le skoot.
Dis nou so­ver dit die skuts aan­gaan, in die mi­kro­sko­pie­se om­ge­wing van die skiet­baan. In die jag­veld – daar waar die e­nig­ste pa­pier op ’n rol­le­tjie aan ’n tak hang – kry ’n mens ook te doen met groe­pe­ring maar een­vor­mig­heid is nie al­tyd moont­lik nie.
In ’n groep jag­ters kry jy ge­woon­lik ’n lek­ker heg­te klomp per­soon­lik­he­de, maar dan kry jy mos soms ook daar­die een fly­er.
Hy is die een wat laat­aand om die vuur, as die res aan­stal­tes maak om te gaan slaap, aan­dring op “nog e­ne­tjie vir die pad”. En hy’s dan ook die weg­lê­er wat die vol­gen­de og­gend, as die an­der man­ne al vroeg-vroeg in hul­le ste­wels om ’n kof­fie­vuur­tjie ge­reed staan, nog lê en snork as­of hy no­dig het om eers sy pens op te pomp voor hy kan op­staan.
Hy is ook die een wat hoog en laag sweer hy het nie ’n bok ge­kwes nie, maar dan is dit een van sý koe­ëls wat tus­sen die pens­mis ge­vind word. Of hy hou hom skaars wan­neer daar moue op­ge­rol moet word om te laai of te slag of te dra of ’n vuil bak­kie skoon te skrop. Of sy beur­sie is tel­kens in ver­keer­de baad­jie se sak. Of hy lieg soos Ms­ho­lo­zi el­ke keer as hy iets ver­tel.
Die moei­lik­heid met so ’n vrot ei­er is na­tuur­lik dat hy die ko­he­sie van die groep be­dui­wel. Met­ter­tyd ont­staan daar al­ler­han­de ir­ri­ta­sies wat die man­ne uit­me­kaar laat dryf en dan sit jy op die ou end met kwaai­vriend­skap in die jag­veld.
Maar ’n mens leer ook mos da­rem. Die kan­se dat so ’n ou die vol­gen­de jaar weer gaan by wees as die bak­kies dou­voor­dag ver­trek, is skraal. Jy maak een­vou­dig mos maar soos jy op die skiet­baan maak: Jy plak sy gaat­jie op die naam­lys stil-stil toe en dan trek jy jou krin­ge­tjie om ou­ens wat wel lek­ker saam­staan.
Groe­pe­ring, weet e­ni­ge skut of jagter mos da­rem, is die ant­woord op apartheid!