Die ateïs is vanweë sy verabsolutering van die subjektiewe uitgelewer aan ’n pertinente selfbewustheid. Daarteenoor verkeer die Christelike apologeet in volle oorgawe aan die Drie-Enige God. Hiervolgens beweeg die Christen weg van die self en stel God as die Bron van absolute determinisme ten opsigte van logika, etiek, moraliteit ensomeer. Van Til (2003: 89) maak ’n belangrike punt wanneer hy daarop wys dat die Christelike geloof altyd in sy hoogste vorm gedefinieer moet word en nie in sy laagste vorm nie.
Te danke aan Aristoteles voer Katolieke doktrine aan dat die mens van die begin af ’n gevalle kant gehad het wat deur God die Vader aan die mens gegee is. Hierdie standpunt is uiters gevaarlik juis omdat dit afbreek doen aan die handewerk van die Skepper en ook omdat dit neig om ’n wanpersepsie van God se almagtigheid en absoluteit tot gevolg te hê. Gevolglik kan God dan beskou word as ’n misterieuse Wese wat ’n element van obskuriteit in sy ontologiese Wese huisves.
Wanneer laasgenoemde aanname van obskuriteit van nader bekyk word, moet ’n mens geensins verbaas wees dat mistisisme en die verafgoding van beelde prominente rolle in die Katolieke Kerk vertolk nie. Die mistisisme word gekoppel aan Maria en gevolglik word sy vergoddellik – ’n idee wat deurtrek is met paganistiese beskouing, nie Christelike beskouing nie. Gevolglik dien die verafgoding van die Pous as verdere beklemtoning van, en verdieping in hierdie mistieke element. Veral na aanleiding van die feit dat daar subtiel aangevoer word dat die Pous ’n direkte goddelike element in sy menswees huisves wat hom tot goddellike verklaar. Ironies genoeg kom die ateïsme se begrip van outonomiteit by die spreekwoordelike agterdeur ingeglip en word die Pous sodoende as outonome wese geïdentifiseer. Wat afbeeldediens betref is die heilige ontsag wat daar gekoppel word aan beelde, baie problematies om die minste te sê.