Jan Klaas kom swierig ingeslinger, ghitaar in die hand. Sy oë blink oor hierdie nuwe verhoog.
Ek laaik dit hier. Mog dit die begin wees van duisende nuwe gesprekke en vriendskappe.
Ek gaan by een en almal van julle kom inloer. Uhm – na die einde van die maand, as ek weer tyd op my Vodacomstokkie het…
‘n Feit en ‘n vraag
Waterklop s.nw. Herhalende klopgeluid in ou waterpype in ‘n gebou, as die watervloei vinnig afgestop word. (Eng: water hammer)
…soos wanneer ‘n worshond vinnig tussen jou bene deurhardloop as jy in die donker op die grasperk piepie…
Ek skat ek sit met ‘n eksistensiële krisis! Hoekom is ek nog hier? Is ek soos Leonardo di Caprio wat op die Titanic agtergelaat was nadat al die reddingsbote vertrek het?
Ek het gedag teen hierdie tyd is ek al netjies oorgetiep op die Nuwe Hemel van WordPress…!?
My hele lewe lank wou ek by die see woon. Vakansies by die Suidkus, so tussen die hoëveldse winters, was vir my die toppunt van vryheid, romanse en jonkwees.
Ek onthou daardie eerste wakkerword by die see, as die oggendsonnetjie al warm skyn, die koel seebriesie wulps by die venster inbeur en die branders se dreun meng met die gekrys van seemeeue. Dan, later, die reuk van gebakte ontbyteiers en die kokosneutgeur van sonsalf. Die inpak van die emmertjies, grafies, vlieërs en reusagtige handdoeke. Die opwinding van die nat, warm, prettige dag wat voorlê.
In die storm-en-drangjare van tienerwees was die see vir my die vergestalting van die begeertes, onsekerhede en woedes wat deur my brose gemoedjie gespoel het. Ek kon my sit en verkyk aan die krag van ‘n brander wat skuimend op die rotse bars en dan ontplof in ‘n wit pluim wat hoog stoot en stadig grond toe val. Die mooiste was die spel tussen brander en wind, as die sproei hoog terugwaai en die golf frustreer om so woedend te breek soos wat dit hulle betaam.
Maansopkoms op die see was vir my omtrent die hoogtepunt van geestelike uitdrukking en ek het ook weer menige foto’s van rooi horisonne wat in die breë vlaktepluim van uitspoelbranders weerkaats as ek vroeg opgestaan het vir die sonsopkoms.
Later het ek ander juwele ontdek – die woelige lewe tussen rotse, die kleurige visse en groeisels onder die water.
Soos wat ek meer en meer van die fisika van golwe en ander natuurverskynsels verstaan het, het heelwat van die mistiek van die werking van golwe en getye vir my verlore gegaan. Ek kon nog kyk, maar kon nie meer die effense rilling van mooi teen my rug af beleef nie.
Ek moes ‘n nuwe soort vrede maak met die see. Hier waar ek tog nou by die see woon, geniet ek nou weer, maar op ‘n rustiger manier, die geweld van springgety, ek adem die sout geur van seewees op die klam aandlug en ek kies die kuspaadjie werk toe om die weerkaatsing van die lae oggendsonnetjie op die mistige plat brandertjies te beleef.
Dis ‘n voorreg waarvoor ek baie ander dinge moes prysgee. Maar, dalk was dit die moeite werd.
Saam na die Suide
Oktober 8, 2012 in Sonder kategorie
Toe ek so vyftien jaar terug die heuwels en kruitdampe van Gauteng verlaat het en in die skone Kaapwêreld kom woon het, was daar natuurlik ‘n klompie goed waaraan ek gewoond moes raak.
Hier het ons winde, vogtigheid, winterreën en ‘n eienaardige skugterheid vir kliëntediens. Aan die ander kant het ons asemrowende natuurtonele, fynbos, groen alom en die see.
En natuurlik ‘n horde ander goed.
As inkomeling het ‘n paar subtiele annerlikhede my ook begin opval. Een was, die manier waarop mense praat. Hier om my leefwêreld rond in die Oos-Kaap is ontronding byvoorbeeld nogal ‘n spraakverskynsel. Waar hulle in Menlopark praat van “strôt” as hulle “straat” bedoel, klink dit hier eerder na “striit”.
‘n Ander nuwigheid was die soort Afrikaans wat hier gebruik word. Deur die Transvaler, Vaderland en Beeld waarmee ek grootgeword het, het ‘n mens ‘n bepaalde woordkeuse gewoond geraak, en dan is die plaaslike artikels in die eerste Burgers wat jy lees nogal ‘n aangename verrassing.
“Tewens” is ‘n woord wat ek in my dag des lewens nog nooit gebruik het nie. Tewens, ek weet nie eers mooi wat dit beteken nie. Dit roep by my die beeld van ‘n klomp snuiwende wyfiehonde op en swenk my gedagtegang heeltemal anderpad.
Iets wat mens ook opval, is die manier om te sê “gewees het”, in plaas van net “was”. Waar ek normaalweg sou vra of iemand daar was, praat baie mense hier of hulle daar gewees het. Ek sou ook nog vrek om die mooi Afrikaans van die Noord-Kaap daagliks te kon hoor.
Soms is ek spyt dat ek die sekerhede en dierbare mense van my grootwordtyd verlaat het, maar soms is ek dankbaar oor die nuwe dinge, verhoudinge en leefwyses wat ek hier kon ervaar, ook die klein dingetjies.