Lisa het vreeslik gehuil saans. Dit was asof sy net nie wou slaap nie. Sy was so vaak, maar sy weier en baklei teen die slaap. Toe ons die Donderdag terug gaan hospitaal toe en ek hulle vertel van haar vreeslike gehuilery, het die suster net vir my geglimlag en haar kop geskud. Sy sê toe vir my dat sommige NICU babas ‘n skerperige lig in die kamer moet hê wanneer die baba slaap. Dat hulle so gewoond geraak het aan die ligte en geluide van die hospitaal dat hulle glad nie in ‘n stil, donker kamer kan slaap nie. Ek onthou hoe ek gewonder het hoekom sy my nie vroeër vertel het nie, maar in elk geval. En van daardie aand af slaap Lisa vir die eerste paar maande van haar lewe met die lig aan soos ‘n …wel…soos ‘n baba.
Ek onthou hoe ek gebid het oppad hospitaal toe. Ek het my sakkie gepak gehad vir ingeval ons moes bly, maar dit was toe nie nodig nie. Ons het die eerste parooltyd met lof geslaag en Lisa het gewig opgetel! Ons is weer op parool huis toe en die keer was dit vir ‘n week. Ons moes die volgende Donderdag weer terug wees vir weeg en hopelik is sy dan 1.8kg sodat ons permanent kan huis toe gaan.