'N Week van heerlike eet in Thailand - Beyond Pad Thai - Nuwe resepte
'N Week van heerlike eet in Thailand - Beyond Pad Thai
"Daag jouself uit!" sê die sjef-restaurateur, Andy Ricker, met 'n Michelin-ster, in 2011 die James Beard Foundation's Best Chef: Northwest en 'n erkende gesag oor die Thaise kookkuns. As gaste van die Tourism Authority of Thailand (TAT) was ons besig met die eerste maaltyd van ons "Thai-licious" toer deur vyf provinsies-bekend as "Beyond Pad Thai"-met die bekroonde sjef as ons kundige gids vir een van die grootste kookkuns ter wêreld. Geskryf vir die bekendstelling van 'outentieke' Noord -Thaise kombuis aan die Verenigde State met sy eerste Pok Pok -restaurant in Portland, Oregon, Ricker geniet ernstige straatkrediete Thailand; dit beloof om 'n uitdagende reis te wees.
Die opset vir ons eerste maaltyd was Saffraan, 'n rustige restaurant in BangkokSe Banyan Tree-hotel met 'n asemrowende uitsig oor die stad van vloer tot plafon. kursusse bevat almal moderne riffs op meestal sentrale Thaise geregte en kom elegant uit die kombuis: bros gebakte inkvis met knoffel-peper-ink sous; gesoute salmslaai met varkvleis en 'n pittige sitrusdressing; garnale sop herhaaldelik met sitroengras en galangal; 'n romerige beeskerrie; en 'n pragtige nagereg van verkoelde agar-agar rosella (hibiscus) met 'n klapper crêpe, vars mango en pandan crème brûlée. Elke gereg was toeganklik, heerlik en 'n sagte inleiding tot 'n nasionale kombuis wat veel meer gevarieerd en ingewikkelder was as wat ek my kon voorstel.
Van die joernaliste was ek die minste bekend met die elemente van Thaise kos en die voorbereiding daarvan. Ondanks dat ek jare lank sonder moeite deur verskillende geregte geëet het, insluitend kerries en ja, pad Thai, Ek het nog nooit die kos bestudeer nie en ook nie 'n enkele kursus in die voorbereiding daarvan gevolg nie. Ek was 'n tabula rasa. Ek het baie gehad om te leer.
Die sjef was nie altyd bly om te verplig nie. Afgelei deur die gewig van die bestuur van sy ontluikende ryk van restaurante, wat nou verskeie plekke in Portland insluit, sowel as herhalings in Brooklyn, Los Angeles, en Richmond, Virginia, hy was 'n bietjie, wel, getuig. Om eerlik te wees, is Ricker ook daarvan beskuldig dat hy op die film verskyn het vir 'n groot deel van die toer Thai-lis webreeks met die baie gewilde Thailandse kultuurambassadeur, Daniel Frazier, 'n sjarmante en pragtig gemanierde Kanadese. Die bykomende take om ses joernaliste op te voed en te worstel, wat almal verskillende agendas gehad het, moes soos kuddes gevoel het. Die gasvryheid en gasvryheid van ons gasheer was egter tekort gedurende die hele toer; sy reddende genade was sy duidelike respek en toegeneentheid vir die Thaise bevolking en, as hy gedwing is om dit te deel, 'n ontsagwekkende, werklik ensiklopediese kennis oor die mense, kos en kultuur in die land. Kortom, die man is baie slim en weet sy goed.
By Saffron het Ricker 'n rukkie geneem om ons te leer hoe om Thaise styl te eet: vir almal behalwe noodle-geregte, gebruik 'n lepel en vurk. Die vurk, wat in die linkerhand gehou word, word gebruik om kos in die lepel te druk, in die regterkant; eetstokkies word slegs gebruik om noedels te eet. Die vurk-tot-lepel-metode was ideaal vir die redding van afwykende ryskorrels en vir die opneem van heerlike souse.
Ons het 'n kort lesing ontvang oor rys - die belangrikheid daarvan vir die ekonomie (tot onlangs was Thailand die eerste uitvoerder van sy stapelvoedsel) en die belangrikheid daarvan as die belangrikste element waarom 'n Thaise maaltyd geskep word. In baie Thaise huise word rys verhoog tot die hoofgereg, met proteïene, groente en lekkernye soos speserye.
Ons het ook geleer dat die geur van 'n gereg van kritieke belang is vir die waardering daarvan, en goedkeuring word dikwels uitgespreek as "dit ruik [eerder as smaak]." Aangesien 'n bediener nie minder nie as vier soorte rys - jasmyn, goudkleurig, taai en swart (waarvan laasgenoemde lyk in reuk lyk en kou van die Amerikaanse gras, wilde rys) bevat - is die geur amper oorweldigend. My reuksintuig is wakker en bly so gedurende die volgende 12 dae van hierdie lewensveranderende reis.
Ricker het verduidelik dat die voedselkeuses en smaakprofiele van elk van die vyf provinsies wat ons besoek, natuurlik afhang van wat plaaslik beskikbaar is, sowel as die invloede van nabygeleë lande, onder meer Laos, Sjina, Viëtnam, Myanmar (Birma), en Indië. Thailand is nie 'n monokultuur nie, en sy voedsel het nie in 'n vakuum ontwikkel nie.
Sentraal -Thailand, wat die hoofstad van die koninkryk, Bangkok, insluit, is vrugbaar en ryk en geleë naby die see, wat 'n konstante voorraad vrugte en groente en pragtige vars seekos verseker. Mense van Chinese afkoms vorm die tweede grootste demografie van die streek (na inheemse Thai), en hulle invloed word duidelik hier gevoel. Die ikoniese geregte is die toeriste wat die meeste ken, soos pad thai, tom yum en ander soetsuur sop, en vleis- en seekoskerries wat met klapperroom verryk is. Die smaakprofiel kantel effens na soet - die vyf smaaksensasies wat die menslike smaak kan onderskei, is soet, bitter, sout, suur en hartig (umami), en dit skep die balans in die Thaise kookkuns - en geregte hier word byna altyd vergesel van jasmyn rys. Roerbraai is die gekose kookmetode. Benewens die vyf smake, is hitte nog 'n kritieke element in Thaise kookkuns; sentrale Thaise kos is pittig, maar nie so blaserig soos noordelike of suidelike Thaise kos nie.
Ricker het homself skielik onderbreek en letterlik die hitte verhoog met sy eerste uitdaging: 'n hele groen Thaise chili wat die kombuis gebruik het om elkeen van ons beesvleiskerries te versier, het die wenner van die James Beard -prys ons almal aangeraai om een ​​in ons mond te steek.
Deur die waas van reisvermoeidheid het ek vaagweg onthou dat Thaise soetrissies ongeveer tien keer hoër is as jalapeños op die Scoville -skaal, maar wat de hel - 'n uitdaging is 'n uitdaging, en dit was my taak om alles te proe wat Ricker na ons toe gegooi het. Ek klap die chili aan en voel hoe al my sintuie stilstaan ​​terwyl my brein die woeste brandwond probeer verwerk. Ek was, letterlik, ontsag vir die brand in my mond. Ek het die gemaalde chili diskreet in my servet gespoeg, en ek het swak na een van die bedieners gewaai wat ingeleun het om te hoor hoe ek 'Melk? Yoghurt? " Waarsku deur 'n besorgde mede -joernalis, kyk Ricker in my rigting en beveel water en rys aan. Uit lewenslange ontmoetings met blaserige vindaloo-kerries, het ek geweet dat hierdie advies heeltemal verkeerd was-melkproteïen, kaseïen, is die enigste manier om te gaan; water maak die brand net erger. Die bediener het verdwyn. Toe sy terugkom, met 'n klein bakkie jogurtgranita, het ek die rug van my bloes geweek en was my haarlyn nat. Die geseënde koue granita het sy towerkuns bewerkstellig, en ek het probeer om op die res van die maaltyd te fokus terwyl my sintuie na normaal terugkeer.
Die volgende oggend, na 'n bliksem-toer deur die monumentgebied van Bangkok en 'n besoek aan 'n plaaslike tempel, stapel ons in langstertbote en stap opwaarts na die middagete by 'n restaurant aan die water, Die einde van die somer. 'N Pragtige, oop ruimte met genadige koel wind (dit was November, amptelik die begin van die Thaise winter, maar nog warm en vogtig om hare te laat krul), die restaurant het my verstom met 'n sagte krapkerrie wat die hitte van vars chili perfek gebalanseer het met die soetheid van vars krap. Dit was een van die mees gedenkwaardige geregte van die hele reis, wat nie 'n ander gereg moet respekteer nie, 'n perfek gebraaide softshell -krap wat sy mededingers van die Chesapeake meer as gelykgestel het. Ons het ook gebraaide hoendervlerkies verslind met gebraaide basiliekruid en brandrissie en 'n eetbare blomslaai wat die oog verheug en die verhemelte laat verkoel het.
Na 'n middag van meer toere is ons voorberei vir aandete in Michelin-ster Bo.Lan. Bo.Lan is die samewerkingspoging van twee sjefs wat passievol is oor histories outentieke, volhoubare, biodiverse Thaise kookkuns. Sjef Duangporn Songvisava, bekend as Bo, ontmoet haar Australiese eggenoot, sjef Dylan Jones, toe hulle albei by die beroemde Thaise restaurant, Nahm (nou gesluit), gewerk het. Die paartjie - wat Jones vrolik erken het en nie daarvan hou om saam in die kombuis te wees nie en verkies om as hoofsjef af te wissel - het na Thailand teruggekeer en 'n lekker eetplek in Bangkok opgerig. Dit was 'n gewaagde stap in 'n stad wat bekend was vir sy heerlike, bekostigbare straatkos, en daar was 'n terugslag in die restaurant se prix fixe -spyskaart (ongeveer $ 75 per persoon aan die einde van 2016).
Ek is nie een van die naysayers nie. Die maaltyd was eenvoudig skouspelagtig, met elke gereg wat die vyf geure en hitte wat die gereg versterk het, perfek balanseer. Ek het veral die gebraaide rooi kerrie geniet met langboontjies en vis, 'n slaai van gesmoorde beesvleis en 'n komplekse naam prik (pittige lekkernye, by gebrek aan 'n beter term) met garnapasta. Die deurdagte wynbyeenkomste - 'n droë Portugese verdelho om te begin, wat afloop in 'n riesling uit Noord -Spanje - dra by tot die ervaring. Die eetkamers het 'n aantreklike, rustieke eenvoud en die diens was aandagtig en bedagsaam. Ek het $ 75 (en aansienlik meer) betaal vir baie minder maaltye in ander wêreldhoofstede, en dit is geen ervaring wat u moet misloop nie. (As die begroting 'n probleem is, bestel in elk geval à la carte of kom eet).
Die volgende dag verlaat ons die plat vlaktes rondom Bangkok en vlieg noordwes na die Tak-provinsie, afdalend tussen heuwels wat diep smaragd is tot ligte ertjie-groen. Ons was hier vir die nasionale Loi Krathang Sai -fees, waartydens duisende mense in die nag vergader om gepoleerde klapperdoppe gevul met vlammende was in die rivier Ping te dryf, wat 'n gloeiende, golwende lint van lig skep. Dit is 'n pragtige en ontroerende seremonie wat dien ter ere van die riviergodin en die legende wat 'n voetspoor van die Boeddha is, en om die oortredings en teleurstellings van die vorige jaar te bevry en te bevry.
Die fees help ook om ontslae te raak van die skulpe wat een van die oorvloedige en gunstelingvoedsel van die Tak -provinsie bevat, die romerige vleis van die klapper. Terwyl Ricker ons op 'n eetreis deur die plaaslike mark gelei het, was klapper baie bewys. Geroosterde klapper is 'n gewilde spesery, en die plaaslike bevolking hou baie van miang, 'n blaargeregelde skottel gevul met gerasperde klapper, gegeur met gekapte chili, gemmer, knoffel, sjaloties, gedroogde garnale en groen mango. My gunsteling soet was 'n rysmeel -klapperroomvla, in warm olie gesit en gebraai tot die bodem bruin en bros was - so heerlik dat ek my mond gulsig verbrand het eerder as om te wag dat dit afkoel.
Eintlik was ek mal oor al die vars voorbereide straatkos hier: suikerriet gevul met swartboon-gevlekte soet taai rys, heerlike geroosterde vleis op houtspies, gestoomde kluitjies, massiewe vate borrelende braaihoenderdele. 'N Kleurvolle verskeidenheid ingelegde vrugte en groente wink, net soos olywe wat soos Mediterreense olywe lyk, maar knapperig eerder as vlesig was. Die verskeidenheid gesoute en gebraaide insekte het my nie ontstel of aangetrek nie, alhoewel ek die neofiete aanbeveel om by die kleineres te bly, aangesien die groter monsters onrustig buik.
Aandete, gehou by Chiang Mai Baan Rai Yarm Yen, het ons voedseluitdaging aansienlik verhoog. Ons het aan 'n lang tafel gesit in 'n aantreklike, ruim eetkamer in die buitelug, en Ricker het dit geniet om ons ete te bestel. Hy het met trots 'n skottel byelarwes op tamarindeblaar aangebied, wat ek daarin kon slaag om sonder om te wankel in my mond te sit. My tande het 'n mate van weerstand ondervind en sak toe in die ferm jellie van die dier. Die smaak was effens rokerig, maar soos met baie van die kos in die noorde, het die ervaring soveel te doen met tekstuur as smaak.
Vervolgens: 'n grys gestoomde beesskenkie met 'n grys en liefdevolle voorkoms, wat heerlik smaaklik was, verryk deur sy naam prik-smaak; 'n onrusbarend pienk en olierige varkwors wat gelyk het asof dit ontplof het, maar wat heerlik geblyk het ondanks 'n onaangename kraakbeen-krakerigheid; en 'n gestoomde slangkopvis, wat baie beter smaak as wat dit klink. Baie van die kos op hierdie tafel was gestoom of gebraai eerder as gebraai, 'n welkome afwisseling. My wegneemete van hierdie maaltyd, met sy hartlike, skoon, noordelike geurprofiel, was dat ek nog nooit so 'n Thaise kos gehad het nie, en dit is jammer, want dit was net so lekker soos die sentrale Thaise kos Ek het my lewe lank geniet.
Na ete, stap ons deur 'n baie laat inklok by die pragtige en luukse Four Seasons Chiang Mai. Ontbyt, bedien by 'n buitelugpaviljoen wat uitkyk op die rustige rysvleis van die oord, was net so heerlik as herstellend. Klein gebraaide stukke deeg, soortgelyk aan Spaanse churros, is vergesel van kondensmelk en suiker om te dip. Die gewilde ryspap, bekend as congee, was so vertroostend soos hawermout, maar is bedien met gedroogde vis, eierkoek en knapperige groentekruide. 'N Plat eierfrittata en 'n koue vleisslaai bedien met klewerige rys in die noordelike styl het die maaltyd afgerond, afgesluit met 'n heerlike skottel eksotiese vars vrugte.
Na 'n oggend se toer en met ontelbare vals draaie, kon ons uiteindelik opspoor Khao Soi Prins. Hierdie beskeie buitelugrestaurant is tereg bekend vir sy khao soi, die romerige kerrie -noedelsop, wat 'n ikoniese gereg uit die streek is. Die eienaars is Moslem, en die Birmaanse en Moslem -Chinese invloede is meer uitgesproke in hul weergawe van die sop: die geurmiddels is warmer as wat standaard is, en bevat kardemom, koljander en borrie, benewens tipiese Thaise bestanddele soos sitroengras, galangal, en garnale pasta. 'N Ligte hand met klappermelk verryk die gereg sonder om die ander geure te oorweldig, en die geure en hitte ontwikkel stadig terwyl jy na die onderkant van die bak werk.
Khao Soi Prince bied twee soorte sop, hoender en beesvleis. Die ingelegde hoender was sagter as die ietwat taai beesvleis, maar laasgenoemde het 'n ongelooflike smaakdiepte. Die bakke is nie groot nie, so ek kom honger om albei te proe - dit is so goed.
Aandete is gehou in die oord se Rim Tai Cooking Academy. Die pragtige eetarea buite (PIC) is verdeel in wokstasies, elk met 'n spyskaart met items en volledig gevul met die bestanddele vir die bereiding van elke gereg. Gaste is uitgenooi om self te kook of die halfdosyn sjefs vir hulle te laat werk-'n prettige konsep, maar die resultate was skaars verteenwoordigend van die beste van die land. Tensy dit natuurlik Andy Ricker is, wat deur die vrolike sjef van die Four Seasons geëet is, met 'n betroubare weergawe van een van sy minste gunsteling geregte, pad thai.
Die volgende dag, nadat ons die plaaslike markte verken en ons tasse gevul het met die pragtige sydoeke waarvoor Chiang Mai bekend is, het ons na Pa Daeng Jin Tup gaan eet. 'Restaurant' is 'n te groot woord vir die plek, met sy tafels en stoele wat nie ooreenstem nie, wat dreig om in die straat te val, maar die geure wat uit die vleis gevul is, was aanloklik. Iemand het genoem dat Anthony Bourdain hier geëet het, 'n rooi waarskuwing vir vreemde en wonderlike, en die plek voldoen aan verwagtinge.
Die vleis op die rooster was 'n neus-tot-stert viering van alle dinge van vark-van wang tot wang, so te sê-en het allerhande afval ingesluit. Oor, wang, tong, lewer, boude, skouer en ingewande is gebraai, opgekap en op 'n bord opgehoop. Met die uitsondering van die lewer, het ek geen idee watter deel ek eet nie, en eerlikwaar is dit so goed dat ek regtig nie veel omgegee het nie-totdat Ricker met trots 'n gefrituurde, opgekapte padda geproduseer het. Na 13 jaar in Frankryk en Spanje gebly het, het ek my deel padda-pote geëet, sommige fyn gebraai in wyn en knoffelbotter, ander met krummels bedek en gebraai. Ek het nog nooit 'n stuk padda in my mond gesit nie en dit gevoel splinter. Ek kyk op na Ricker. 'Ek kry nie veel smaak nie,' het ek erken en 'n handjievol tandestokkie-agtige skerwe uit my mond gehaal terwyl ek nie wou dink aan watter deel van die padda hierdie oneetbare gemors gelewer het nie. "Presies!" straal hy. "Dit gaan alles oor tekstuur!"
Die volgende oggend vlieg ons na Khon Kaen in die oostelike provinsie Isaan, waar ons die moeilikste voedseluitdagings van die hele reis vir my verduur het. Isaan is baie droër as Chiang Mai, en die land is nie naastenby so vrugbaar nie. Baie van die mense hier, insluitend die etniese bevolking van Lao en Khmer, is arm en oorleef op slakke, paddas en visse uit die rysveld. Die paar proteïene word gestrek om baie te voed, en geen deel van die krite word vermors nie. Tot my ontsteltenis is baie van die kos gegeur met 'n sterk, funky gegiste vispasta genaamd plaa raa, wat ek nie kan liefhê nie, en die geurprofiel van die streek neig na bitter en suur. En warm. Ernstig warm.
Die reddende genade vir my was die beroemde Isaan -gegrilde hoender, die spesialiteit by Khao Suan Kwang Mittraphap. Met 'n benydenswaardige verhouding van vel tot vlees (soos een van ons groepe opgemerk het), was dit net heerlik. hoenders is vergesel van 'n verfrissende papajaslaai en 'n groen mangoslaai met swart krap wat vir my 'n bietjie te sout en funky was. Geroosterde varklewerskywe was lekker en ryk. Nog 'n welkome blaaskans van meer vurige kos was 'n hele vis gevul met sitroengras en toegemaak in 'n soutkors, dan gebraai oor houtskool - heerlik. Ons eindig met klassieke Isaan -nageregte van spanspek in tapioka -sous en taro -wortelvla en eier in klapperroom.
Helaas, ek is daarna gevang deur 'n maaltyd met larwe, 'n heerlike rou beeslaai met geurige warm speserye, en ek was beperk tot 'n dieet van Cipro en water lank genoeg om verskeie maaltydervarings te mis. Een van ons baie vriendelike Thaise gidse het vir my die weergawe van Gatorade van sy land gebring, en nadat ek gehidreer is, klim ek op die vliegtuig na Phuket vir die laaste deel van ons toer.
Ons het betyds in Phuket aangekom vir 'n baie laat middagete (vroeë aandete?) Om Mor Mu Dong. Dit is 'n plaaslike plek wat gereeld deur toeriste besoek word, en ons het buite gesit in 'n boomryke boom langs modderwoonstelle wat met klein swart krappe kruip. ('N Ander sitplekopsie, verkies deur baie Thaise, is om op die grond te sit, maar ons reis-vermoeide bene was dankbaar vir die stoele.)
Ons maaltyd bevat 'n vars krapkerrie met rooi chili, 'n romerige hoenderkerrie en 'n pittige suidelike droë beesvleiskerrie genaamd kua kling - alles heerliker en warmer as enigiets wat ons in Sentraal -Thailand geëet het. Die geurprofiel bevat warm speserye soos komyn, kruidnagel en borrie, en 'n minder uitgesproke gebruik van gegiste vissous as in Isaan, maar nog steeds genoeg om 'n effense pittige sout aan die kos te gee. Plaaslike vrugte, soos tamarinde, gee 'n pittige, suur noot aan die kos, en 'n groot hoeveelheid kokosneute dra 'n romerige element by tot baie van die ikoniese geregte. Gevul, dwaal ons terug na ons bakkie en koers toe Blou olifant, 'n wêreldbekende restaurant en kookskool in die sentrum van Phuket. Soos baie van die geboue in die hoofstad, is Blue Elephant stylvol in Sino-Portugees, en die indrukwekkende 115 jaar oue herehuis is 'n harmonieuse mengsel van twee baie verskillende kulture.
Omdat ons tydens die middagete onnosel was, het ons ontslae geraak van Blue Elephant se ruim aanbod van eet en drinkgoed, maar ons kon nie 'n klein happie soetkossies weier nie, ongerepte vars en pragtig aangebied. Ons stap terug in die bakkie vir 'n toer deur die beroemde Phuket Walking Street in die ou stad, en ek het vurig gewens dat ek meer as een maag gehad het, so die geure van die straatkos was so oortuigend.
Uiteindelik is ons na ons oord -hotel, Keemala,, aan die rand van die oerwoud, 'n paar kilometer van die see. Keemala is grillig - sy argitek het 'n dorpie met vier verskillende boustyle geskep, gebaseer op die veronderstelde karakters en gewoontes van vier fiktiewe stamme. Nadat ek 'n dowwe verligte "tent" ter ere van "swerwers" getrek het, het ek sonder ete in my geseënde gemaklike bed met muskietnette neergesak en flou geword.
Die volgende oggend het ek 'n privaat swembad met sonstoele ontdek buite die glasdeure van my kamer, en 'n groot privaat buitensala met ruim sitplek en 'n uitsig oor 'n smal seestrand. Ons het niks op die dag se agenda gehad wat ons sou dwing om hierdie plek te verlaat nie, en ek was meer as bereid om verlei te word deur die weliswaar gekke sjarme.
Ontbyt was ongelooflik. Sowel binne- as buite -eetkamers wink, en daar was soveel keuses dat ek verlore was. Verhewe? Gesoute karamel brioche Franse roosterbrood. Plaaslik? Thaise omelet met maalvleis en jasmynrys of romerige rys congee. Eksoties? Suid -Indiese rys en lensiekoek met lensie- en groentestoofpot en klapperblatjang, of verskillende Chinese dim sum. Daar was selfs 'n gourmet-riffie op Brit-geliefde bone op roosterbrood, en 'n spa-spyskaart vir diegene wat na hul middellyf kyk. Die lys drankies gemaak met varsgeperste vrugte, blare, kruie en speserye was omvattend.
En hier is die skopper: Alles was heerlik. Sjef Poonsak Srimuang het tydens die middagete weer met sy tjops gewys, terwyl hy en sy personeel ons groep deur 'n intensiewe kookklas gelei het, die beste van die reis. Ek was gekoppel aan 'n pragtige, tegnies-vaardige Kanadese joernalis, Renee, en saam het ons 'n pragtige krapkerrie vasgespyker en 'n suidelike weergawe van naam prik-lekkerny uitgeslaan. 'N Middagete gee Keemala se Indiese sjef, Sunil Bhoyar, 'n kans om te skitter met uitstekende Indiese kos.
Ons afskeid Keemala -ete was net so merkwaardig soos die vorige maaltye, elke gereg is deurdagte gekruid en pragtig gekook. Ons het begin met amuse-bouches-blaar wildepeper wat om gemmer, chili, grondboontjies, gedroogde garnale en geroosterde klapper gedraai is; en 'n heerlike vark- en garnale-rysnoedelrolletjie met tamarind-sous-dan ingedeel in 'n sprankelende vars-gebraaide kammossel- en krapvleisslaai met klapperreduksie en sweet chilesous. Die sop was 'n romerige hoender- en sampioenskyf, warm met borrie en galangal. Ek het 'n uitstekende eend -voorgereg gehad, 'n rooi kerrie met longan, pynappel, dragonfruit en kafferkalk, vergesel van rysbessies en pers aartappelmoes. Ons het gesit en plein airen die ligte briesie verkwik, die wyn vloei, die gesprek swel en taan. Dit was 'n magiese aand en 'n gepaste einde aan 'n verstommende reis.
Wat ek van die reis geleer het, was dit: Benader elke Thaise maaltyd met 'n oop hart en 'n oop gemoed, en u sal baie meer leer oor die kultuur, ekonomie en geografie van elke streek van hierdie pragtige, gasvrye land; die kos sal jou inlig, en jou ervarings sal transformerend wees.
Ek het ook geleer om nie 'n hele chili in my mond te steek nie.
Pad Thai is soos 'n warm kombers. Dit is 'n trooskos van ons ouderdom, met die taai noedels, knapperige grondboontjies, die soet en pittige sous en baie grasuie, boontjiespruite en hoender om 'n volmaakte maaltyd te maak.
Om hierdie resep te ontwikkel, het ek baie video's van straatverkopers in die proses om hierdie kenmerkende gereg te maak, deeglik ondersoek, om elke detail en outentieke toevoeging te vang. Hierdie resep bevat al die bestanddele en inligting wat u nodig het om 'n outentieke Pad Thai tuis te maak.
Pad Thai is soos 'n warm kombers. Dit is 'n troosvoedsel van ons ouderdom, met die taai noedels, knapperige grondboontjies, die soet en pittige sous en baie grasuie, boontjiespruite en hoender om 'n vol maaltyd te maak.