Oktober | 2017 | MaanKind
29 Sondag Okt 2017
Alles gebeur in siklusse, alles. Vakansieseisoene ook. Dit voel vir my asof ek nog skaars uitgerus is van die vorige seisoen, dan is Desember weer om die draai, met winkels wat al fluks kersversierings verkoop. Selfs ons Aprilvakansie is amper vol bespreek, heel ongewoon, asof iets gaan opraak.
So leef ons van seisoen na sieisoen, van Sondag se koffie-en-koerant na Sondag se koffie-en-koerant wat voel of dit net twee dae uitmekaar is. Elke Vrydagaand as ons nagsê, dan sê een van ons: hier is dit alweer Vrydag!
Vlieg tyd? Wat is tyd? Eenvoudige vraag, met ‘n moeilike antwoord… Ons kan dit maar net meet in terme van die siklusse en seisoene om ons.
Hierdie jaar oortref alle ander jare wat tyd en spoed betref. Dit voel erger elke jaar, maar vanoggend tref iets my toe ek wonder wat het dan verander dat hoe ouer jy word, hoe vinniger gaan die tyd verby. Altans, dis hoe dit voel… Tegnologie het wel verander, kommunikasiemiddele het verander, maar bowenal het ék verander! Ek het ouer en stadiger geword. Ek lees stadiger, ek luister stadiger, ek multi-task nie meer so lekker nie. Ek doen presies nog alles wat ek altyd gedoen het, dalk werk ek harder as ‘n soort teenvoeter om myself te troos, so ek kry baie dinge gedoen. Soms raak ek half paniekerig as ek dink ek het nog meer dinge wat ek wil doen as waarvoor ek tyd het. As ek nou stadiger word, voel dit seker maar net of tyd my verbysnel, soos hierdie mooi groen Pluto moet voel as alles so om hom tol, terwyl hy self in ‘n wentelbaan is.
Vlieg tyd? Of is dit ek wat stadiger word, en toenemend stadiger gaan word, totdat alles – gedagtes, fisiologiese prosesse, organe en selvorming – heeltemal gaan stilstaan. Dan is my ‘tyd’ verby.
Dis saliger om te gee as om te ontvang! Regtig?
Dis ook lekker om te ontvang, stry? Dis moeilik, ek weet, maar ons ken almal die vreugde van gee, so waarom is ons so taai om met waardigheid te ontvang? Gun ons dan nie die ander persoon die vreugde van gee nie?
Mens sien vreemde dinge om jou as jy begin oplet na klein dingetjies wat vreemdes vir mekaar doen. Op Lanseria het ek eenmaal toe Kiara klein was, alleen met haar gevlieg. My dogter Hannelie het alles verduidelik, maar toe ek die stootkarretjie moes opvou, toe is die meganisme vir my duister. En my arms is vol van Kiara en al haar en haar pop se parefernalia. En wat doen ‘n jong vrou? Sy stap nader, neem die karretjie en wy my in in die geheime van stootkarretjie opvou en weer ontvou. “Nou toe, ek staan net hier totdat ek sien Tannie kan hom nou maklik opvou. Drie keer.” Die vrou onthou dit waarskynlik nie eers nie, maar daardie dag was ek ‘n dankbare en waardige ontvanger …
Dikwels as ek iets kleins in ons dorp vir iemand doen en hulle my bedank, sê ek al wat ek in ruil vra, is dat ‘n vreemdeling weer iets goeds vir my ma of my kinders sal doen. Pay it forward.
Hierdie oom is in sy tagtigs, hy loop moeilik, maar hy is in sy element as my dogter Anria hom in haar kar laai en met hom ry op vreemde paaie in California. Die padkossies wat sy pak, kry ekstra tjoklitie koekies by, vir hom. Sy kinders is ver, haar man hou nie van die tipe ritte nie. Wie gee nou hier en wie ontvang? Met sulke blink gesigte kan ek verstaan dit is presies soos the flowers, the honey and the bees.
“And now you ask in your heart, ‘How shall we distinguish that which is good in pleasure from that which is not good?’