Ricoeur se opvatting oor suspisie stel die homileet in staat om die teks self aan die woord te stel. Erns met die meesters van suspisie help die homileet om te besef hoe suspisie oorvloei in 'n suspisie oor ideologie wat opsigself weer voortgaan na 'n suspisie van die homileet se eie ideologie versperrings. Op hierdie ironiese wyse kan 'n tweede naïwiteit ontwikkel wat die homileet se oë oopmaak om met 'n eie insig na die teks te kan kyk. Hiermee is 'n nuwe moontlikheid van Bybelse hermeneutiek vir die homiletiek gebore.
Freud analiseer godsdiens op 'n soortgelyke wyse: om "the real" van die "apparent" te skei. Waar godsdiens gesien is as 'n legitieme bron van troos en hoop in situasies wanneer die ondraaglike van die lewe mense konfronteer, is die eintlike waarheid dat godsdiens 'n illusie is wat op niks meer dui as die mens se onvolwasse behoefte na 'n kosmiese vader-figuur nie (Ricoeur 1976:105 e v).
Vanuit die perspektief van Christelike spiritualiteit waarin die Bybel 'n onmisbare rol speel, moet erken word dat Ricoeur se idees van waarde is. Dit is net te maklik om, wanneer die Bybel gelees word, veral 'n teks wat baie bekend is, dit te doen met 'n rigiditeit van voorveronderstellings wat as 't ware die betekenis soos veronderstel in die volksmond vanselfsprekend daarin inlees.
Beide pole van suspisie - suspisie oor die sisteem wat die teks se gesag erken en oor die self wat in die sisteem identiteit kry - is nodig vir 'n eerlike lees van die teks. Ricoeur is dus besig om ons te herinner aan die realiteit van die hermeneutiese sirkel. Ons moet die teks krities en met suspisie benader, nie net omdat dit deur mense geskryf is nie, maar juis sodat ons dit kan hoor en waardeer en sodat ons eie voorverstaan en sekerhede ons nie verblind vir die waarheid nie.
Die vraag wat deur die hermeneutiek van suspisie gevra word, is of ons die self tot die nodige mate tersyde kan stel om die Skrif opsigself te kan hoor eerder as om deur die skemas van dogmas oor die aard, inhoud en gesag van die Skrif deur ons ideologieë en kulturele tradisies gepredisposisioneer te word om bloot ons ideologie op die teks af te druk. Ons vind in die Bybel 'n kontra-aanspraak wat daarop aandring dat ons gedurig ons eie wil tot mag dekonstrueer deur die besef van ons neiging tot projeksie. Op hierdie manier doen ons afstand van ons "effort to exist and desire to be" in terme wat ons voortdryf na 'n nuwe wêreld van "freedom in the light of hope" (Ricoeur 1974:6).
Ons kom na die teks met ons eie voorveronderstellings. Op 'n sekere manier hoor ons die oproep om te lees, maar ons kan nie goed luister nie omdat ons die eintlike vrae vergeet het wat in die eerste plek aanleiding gegee het tot die skep van die Bybelse teks. Hierdie illusie dat ons eie "stem" en dié van die Skrif identies is, is niks anders nie as die geleefde gestalte van die "eerste naïwiteite".
'n Hermeneutiek van suspisie is onmisbaar en beskerm die een wat dit toepas van selfmisleiding. Maar opsigself is dit nie genoegsaam nie, want 'n konsekwente deurvoering van die hermeneutiek van suspisie lei tot 'n suspisie oor suspisie wat opsigself aanleiding gee tot wat Ricoeur noem die moontlikheid van 'n "second naivete" (Ricoeur 1974:xxii). Meer nog, die verkryging hiervan vra ook dan self 'n nuwe hermeneutiek om die hermeneutiek van suspisie aan te vul. En hierdie as 't ware post-kritiese hermeneutiek word dan die "hermeneutiek van herwinning/rekolleksie/geloof genoem. Daar word nou hieraan aandag gegee.
Op hierdie wyse word die kringloop voorlopig voltooi: van ons aanvanklike naïewe fasinering met tekste waarbinne die getuienis bewaar is in poiesis (kreatiwiteit), deur die kritiese dissiplines wat ons help om afgodery en dogmatistiese lesings te vermy, na die post-kritiese moment wanneer ons begin om te getuig van die agterweë laat van die soort bewussyn wat ons eie lewens impliseer in die wêreld voor die teks.