Die gevolgtrekking waartoe Breytenbach hier kom, is dat taal, eerder as wat dit 'n ontsnapping uit die werklikheid is of 'n skans teen die werklikheid kan bied, eintlik 'n "ingeligte en intelligente" ingang tot die wêreld bied.
A Veil of Footsteps is nie bloot 'n spoor van die afwesige nie maar 'n "sluier van spore" wat daarop dui dat 'n verbeeldingryke handeling van die leser geverg word. Hierdie teks maak daarom 'n aanspraak op die leser se verbeelding. Die skrif, die spoor is eintlik "saad" wat aanleiding gee tot verbeeldingryke verbintenisse wat gemaak word, tot die "reverberarion" van Bachelard. Soos Ricoeur (2004: 143) in Memory, History, Forgetting oor die verband tussen skrif en herinnering skryf: "For true memory, inscription is a kind of sowing, its true words are seeds (spermata)". 'n Geskrif wat as saad beskou word, lei tot skep van 'n lewende herinnering in plaas van 'n dooie neerslag. Vaste neerslae van betekenis deur die geskrif word telkens deur Breytenbach vermy (soos wat vaste konnotasies ook deur sommige dowwe foto's in die teks vermy word en kousale en chronologiese verbande nie gelê word tussen dele van die teks nie).
In die aanhaling hierbo word een van die sentrale beelde in Breytenbach se oeuvre, dié van spieël, aan taal gelyk gestel. Die "vorm" wat geskep word, die taal, die woorde, die gedig, is 'n spieël. Hiermee sluit Breytenbach aan by die ou vraagstuk van mimesis. Mimesis word gewoonlik beskryf as 'n representasie, 'n afbeelding, 'n nabootsing, 'n verteenwoordiging of 'n plaasvervanger: 'n afspieëling. In hierdie paragraaf is die "vorm wat ons skep", die metrum en ritme en woorde van die gedig, 'n representasie. Taal is die medium waardeur afgebeeld word. Maar die manier waarop Breytenbach spieël hier as "holte" beskryf, wys die Platoniese beskouing van mimesis af. Plato beskou mimesis as 'n tweedehandse afbeelding, 'n weerspieëling van die werklikheid, wat by hom tot 'n negatiewe oordeel oor mimesis as iets tweederangs lei. Vir Breytenbach is die spieël nie bloot 'n weerkaatsende oppervlak wat 'n tweedehandse beeld van die werklikheid bied nie, maar 'n "holte". Die feit dat Breytenbach taal beskou as 'n "ingeligte en intelligente ingang" na die werklikheid, dui daarop dat hy nie die afbeelding in 'n negatiewe lig beskou nie maar eerder soos Aristoteles mimesis beskou as 'n kreatiewe daad waardeur die wêreld toeganklik gemaak word.
Afbeelding word moontlik gemaak deur die verbeelding. Die "beeld" van wat afgebeeld word, word gekonstitueer deur die verbeelding. So 'n kreatiewe ingryp van representasie is noodsaaklik om die wêreld te kan verstaan: "... by the shaping and transformation of the inchoate, we do have a chance of coming to terms with turmoil and mayhem" (253). Volgens Ricoeur (2007: 176) verstaan ons handeling in die wêreld in die eerste plek deur dit te beskryf - deur 'n fiktiewe representasie daarvan te maak. Die voetspore van die verlede en die voetspore van taal op papier maak aanspraak op die verbeelding om lewe daaraan te gee. Enige representasie loop dus deur die weg van die verbeelding om sodoende toegang tot die werklikheid te bied.
Vir Aristoteles is mimesis 'n representasie deur "mitologisering"; representasie deur die skep van 'n plot. Die digter maak 'n mite, skep 'n plot wat slegs sekere aspekte van die algemene handelinge van mense uitsoek (seleksie) en aanbied (ordening) as drama, legende, epos, komedie, tragedie, sprokie of droom, ensovoorts. Mimesis word daarom nie deur Aristoteles as 'n tweedehandse weergawe, 'n afspieëling, beskou nie, maar word eerder in 'n positiewe lig gesien as 'n kreatiewe proses (van muthos, van "handelingskomposisie")4 waardeur 'n begrip van die werklikheid moontlik gemaak word.
Die "mitiese herskepping" (en hier word die woord "herskepping" gebruik, eerder as "herontdekking", omdat "ont-dek" die konnotasie inhou van 'n ontsluiering van iets wat reeds voorheen bestaan het en wat bloot op ont-dekking gewag het, terwyl die mitiese herskepping juis dui op die totstandkoming van 'n voorheen niebestaande weergawe) vind plaas deur 'n proses van seleksie en ordening - die handelingskomposisie. Die handelingskomposisie bring die effek van vergroting/oordrywing (augmentation) teweeg: sekere aspekte van die handeling word uitgesoek en in 'n spesifieke volgorde gerangskik (met 'n begin, middel en einde). Die plek wat elke handeling in hierdie "geheel" kry en die slot waarop die hele rangskikking afstuur, bepaal die betekenis daarvan (Ricoeur 1992: 142).
Alle vorms van vertelling is eintlik 'n kombinasie van muthos en mimesis. Ook sogenaamd "feitlike weergawes" soos geskiedenis of enige ander gebruik van taal sluit aan by die fiktiewe, juis omdat taal gebruik word wat nie 'n direkte en onskuldige weerspieëling van die werklikheid kan wees nie. Die poging om samehang te skep, is 'n poging om te verstaan. Die begrip waartoe gekom word, is altyd 'n geskepte begrip, juis omdat die weergawe deur middel van handelingskomposisie plaasvind.
In die lang aanhaling hierbo stel Breytenbach uitdruklik dat die digter, deur woorde en ritme - deur vorm - orde skep. Hierdie wêreld van orde wat so tot stand kom, is natuurlik nie "díé werklikheid" nie, maar dit troos deur 'n voorlopige orde oor die chaos en pyn en trauma te bied.