My baba word vandag 18 jaar oud. 18. Tyd het gevlieg, Sus, jy word mondig vandag! Pragtige jong vrou in ‘n grootmens-wêreld. Ek wens ek kon jou hande vat en in jou oë kyk en self vir jou gelukwens.
Onthou wie jy is: ANIKE. Deur God gegee. ‘n Geskenk uit Sy hand. Dit is wat jou naam beteken en jou naam is in Sy handpalm gegraveer. Hy het jou nog nooit gelos nie; nog nooit alleen gelaat nie. Hy was elke tree saam met jou en dis juis daardie plekke waar jy die seerste het, waar Sy genade die grootste is. Onthou dit altyd, my kind. Jy kan jou ma eenkant toe gooi en verwyt vir alles wat verkeerd loop in jou lewe en maak of sy nie meer bestaan nie, maar God laat nie met Hom mors nie. Sy genade is oneindig groot en Sy liefde is onfeilbaar, maar ook net tot op ‘n punt. Ek weet, want ek het self Sy geduld beproef al ‘n paar maal in my lewe; en ek moes die gevolge dra.
Ek sê hierdie dinge vir jou op jou mondigwording my skat, want vandag word jy ‘n grootmens, al is jy eintlik nog maar kind…. Dan moet mens begin dink en redeneer soos ‘n grootmens en die dinge van ‘n kind so stuk vir stuk agterlaat. Hierdie is realiteit. Harde realiteit. Ondersoek jouself. Wees op jou hoede en moenie saamgesleep word deur die stroom nie. PASOP om nie vasgevang te raak in ander mense se manier van dink nie. Moenie jou leefstyl aanpas by hulle gedragspatrone en dié van die wêreld nie. Onthou jou gunsteling psalm, Psalm 1. Leef daarvolgens. Moet jou nie bemoei met wat vir jou te groot of te moeilik is nie, maar onderskei wat HY wil hê dat jy moet doen: “naamlik dit werklik goed en aanvaarbaar en volmaak is” (Rom 12:2). Niks is op hierdie stadium van die geveg is meer belangrik as om met God reg te kom nie, want van hier af, my kind, kap jy jou eie pad oop en jy neem jou eie besluite en maak jou eie keuses. Anike-kind, jy kan dit nie sonder die Here doen nie. Jy gaan die pot baie ver mis sit as jy dink jou lewe kan sonder Hom bestaan. Dit kan nie. Vra my, ek weet. Ek was ook al daar en ek het nie net een keer nie, maar ‘n paar keer, die merk totaal gemis.
My wens vir jou, Sussa – nou dat die pad voor jou oop lê en jy wettiglik jou eie besluite kan neem en niemand meer ‘n sê of ‘n houvas oor jou het behalwe jy self nie (dank die Here daarvoor!) – dat jy sal soek en mag vind dít wat God vir jou lewe wil hê. Nie ek nie, nie ander mense nie, nie eers jyself nie, maar wat God wil hê vir jou. Laat Hy jou onderrig en die pad wys waarop jy moet gaan. Laat Hy jou Raadgewer wees. Onthou: sukses in vandag se taal beteken geld, aansien, die regte skole, die regte loopbaankeuses, die regte konneksies op jou pad…. Dit is alles goed en wel, maar op die lange duur, wanneer die ewigheid in sig kom, wat help dit as jy alles in die lewe het en alles in die lewe bereik, maar jou diepste menswees ly skade?
Mik vir dit wat God vir jou lewe wil hê, my kind. Do not settle for less! Jy weet dalk nie hoe so ‘n toekoms vorentoe mag lyk nie, maar God sê Hy weet wat Hy vir jou beplan: voorspoed en nie teëspoed nie. Saam met Hom wil ek ook hê dat jy hoop vir die toekoms moet hê (Jer 29:11) en jou toekoms, my kind, is nie beperk tot slegs een lewensduur nie. Nie net kan die Here vir jou deure oopmaak nie, Hy wil vir jou die hemel oopmaak! En daarom bid ek: Here, help my om te wil hê wat U vir my kinders wil hê. Help hulle om U bo alles lief te hê!
Anike, my kind, baie baie geluk met jou verjaarsdag. Jou tyd het aangebreek. Dis ‘n nuwe seisoen wat vir jou wag. Maak jou los van die dinge wat agter jou is en strek jou uit na dit wat voor is. Breek weg van die slegte en bou op die goeie. Daar is ‘n plan vir jou lewe en ek glo met my hele hart dat dit ‘n goeie plan is. Dinge sal vir jou uitwerk soos dit moet. Ek weet jy is braaf en dapper; gaan uit en gaan verower die wêreld. Jy was nog altyd ‘n vry gees. Moenie jou laat terughou nie. Gaan vind jouself opnuut; en volg jou hart na nuwe horisonne. En as die Here wil, mag jy jou pad terugvind huistoe. Maar as jy nie weer jou pad terugvind nie en ek jou nie weer sien in my lewe hier op aarde nie; as dit ons nie beskore is om te versoen voordat ek moet gaan nie, dan lê my hoop daarin dat ons mekaar wel in die hiernamaals sal sien waar daar geen trane en hartseer meer sal wees nie.
My tyd raak min, maar jou lewe lê voor. Gaan, en maak die beste daarvan. Ek sal altyd bitter trots wees op jou.
Dis wat jou naam beteken, my pragtige dogter. Môre verjaar jy en dan word jy 21. WOW!! Om te dink, 21 jaar gelede was jy ‘n bondel vreugde wat ek in my arms vasgehou het.
Elke keer wanneer ek hier vir jou of vir jou sussie skryf, dan voel dit “long overdue”. Ek het so baie om te sê (positiewe goed, nie negatiewe goed nie), maar elke ongeskrewe en ongesproke woord wat oor die afgelope sewe jaar versamel het…. Hier is net eenvoudig nie genoeg plek daarvoor nie.
Eerstens wil ek hê jy moet weet dat ek jou oneindig liefhet. Dit sal nooit verander nie, maak nie saak wat gebeur nie. Ek wil hê jy moet die waarheid weet. Moet nóóit die leuen glo dat ek jou nie wou gehad het nie. Ek noem dit vir jou want dit is dinge wat jy teen my hou, maar niemand sê vir jou die waarheid nie: dat jy soveel vreugde in my lewe en in die lewens van ander toegevoeg het. Ek is oneindig dankbaar vir jou; jy is so geliefd!! En DIT is die reine waarheid.
Manée, jy is nou groot. Ek het onlangs verneem dat jy in die buiteland iewers werk. “Jou kind werk in die buiteland en sy het nie eers die moeite gedoen om jou te sê nie!” was die boodskap; want ek “is dit nie werd nie.” En dis fine. Moenie vir een oomblik dink ek is kwaad vir jou nie. Ek hoef ook nie te wonder oor jou of bekommerd te wees oor jou nie, want ek wéét dat die Hand van my Here oor jou is – en Hy is waardig! Ek glo nie daar is iemand meer trots op jou as jou eie ma nie, want jy is in staat om jou eie besluite te kan neem; dat ander dit nie vir jou neem nie. Ek is in ekstase dat jy keuses maak wat vir JOU goed is, en nie vir ander nie. Selfs al beteken dit dat jy dink ek is nie nou, op hierdie stadium van jou lewe, goed vir jou nie. Dis JOU keuse, my kind; en ek respekteer dit. En ja, jy gaan foute langs die pad maak. Ons almal doen. Niemand is perfek nie, niemand hoef te wees nie. Dis al hoe ons leer: uit die foute wat ons maak. Leer van jou eie ma die volgende belangrike les: partykeer maak ons oor en oor en oor dieselfde fout, maar ons leer eventueel – selfs al is dit te laat. Maar elkeen van ons het die ongelooflike kapasiteit om te verander, ons moet net eers erken dit wat in onsself is wat moet verander.
Anywhoooooo….. die feit dat jy oorsee gaan werk het, gaan nie oor my of enige iemand anders nie. Dit gaan oor JOU en die pad wat jy besig is om vir jouself oop te kap. Dit gaan oor JOU onafhanklikheid; en dis wonderlik dat jy die geleentheid gegryp het om dit te kan doen. Carpe diem!!
Dis okei as jy ‘n blinde oog en ‘n dowe oor wil gooi. Jou ma verstaan baie beter as wat jy dink; en ek sal jou nooit verwyt nie. Baie kinders gaan deur die lewe en blameer hulle ouers vir alles wat verkeerd loop in hulle lewens. Ek weet, ek het ook my ouers blameer vir my tekortkominge…. Maar iewers op ‘n punt in ‘n mens se lewe moet jy daaroor kom, en jy moet leer om te vergewe en te vergeet.
Jy sê jy het aanbeweeg. Welgedaan, my kind!! Jy is ‘n dapper en sterk jong vrou; niks kon jou nog ooit onderkry nie, en niks sal ook nie. Ek sal altyd vir jou lief wees en ongelooflik trots wees op jou: op jou individualiteit; op dit wat jy bereik in jou lewe. Ek het jou gevier die dag toe jy gebore was, en ek sal nooit ophou om jou te vier nie. Jy is Godgegewe!!
Ek wil graag ‘n brief met julle deel wat ‘n gewese skoolmaat van Anike geskryf het. Dit praat regtig met ‘n mens se hart. Ek hoop in die onmoontlikheid van baie dinge, dat my dogters dit ook te lees sal kry want ek weet dit sal vir hulle ook baie beteken.
Nietemin, deur die jare het Leandri haar kop hoog gehou en as jong dogter bly groei. Vanjaar is sy in matriek en hoofdogter van Hoërskool Adamantia in Kimberley. Op Vrydag 2 Maart het die skool vir Wêreldbiddag vir Vroue ‘n dag vir dames aangebied. Leandri was een van die sprekers en sy ‘n brief geskryf wat nie net ‘n paar leerlinge nie, maar ook ‘n paar dames in trane gehad het.
Leandri, ek wil net vir jou sê dankie. Dankie vir die impak wat jy nie net op Anike se lewe gehad het nie, maar ook op ons s’n. Dankie dat jy deur al die jare gereeld met tannie Susan kontak gehou het. Julle plaaskuiers was haar lewe! Jy besef dit dalk nie, maar jou omgee het haar deur baie moeilike tye gedra. Dankie vir jou vriendskap met Anike. Ek is seker toe jy die brief geskryf het, was die gedagte aan ‘n eens kosbare vriendskap soos ‘n goue draad ingeweef. Ons wéét, ons verlang ook na haar. Bly altyd spesiaal. Baie liefde, tannie Andorize, tannie Susan en oom Rudolf. X
Daar gaan dae wees wanneer jy jou kop gaan laat sak en jou trane op die vloer sien val. Dit gaan pyn, dit gaan ruk aan die dele van jou hart en siel wat die heel kwesbaarste is. Die dele wat jy gewoonlik vermy en toegebou het. Die dele wat jy die liefste het, en die bangste voor is. Die dele wat liefde dra. Ou liefde, nuwe liefde, verlore liefde.
Aanvaar die lewe met al sy goeie dae, al sy slegter dae en al sy in-betweens. Embrace the glorious mess that you are! Of jy dit nou in designer heels doen en of jy twee verskillende sokkies aan het soos ek… Jy is alles werd! Jy is geluk werd. Jy is liefde werd! Jy is ‘n prins werd. Jy is die held in die storie werd! Jy verdien die wêreld! Jy is ‘n meesterstuk. Jy is vrou. Jy is nodig.
God se handewerk gee ‘n mens ‘n ondeurgrondelike blydskap. Daar is nie woorde om dit te beskryf nie. Ek het iewers gelees dat die aandster altyd met miswolke bedek is, en dat dit die lig is wat op die mis skyn, wat dit so mooi laat lyk.
My dogters, julle is ook my sterreprag blydskap en ek bid dat julle soos aand en oggendsterre in hierdie donker wêreld sal skyn.
Is dit nie ‘ n wonderlike gedagte nie, dat my dogters ook dieselfde maan en dieselfde sterrehemel as ek raaksien? Selfs die mense in die Bybel se tyd en die Here Jesus self het na dieselfde sterre gekyk waarna ek en jy ook kyk!
Ek is besig om ou foto’s en kaartjies en goetertjies bymekaar te sit om ‘n collage daarvan op ‘n groot canvas te decoupage. Daar is een spesifieke plastiek lêer waarna ek gesoek het met my dogters se prentjies en briefies en kaartjies in wat ek bymekaar gemaak en gebêre het van kleuterskool se dae af. Ek kon dit nêrens kry nie. Ek het deur elke boks gesoek (my goed staan in bokse gestoor by my ma totdat ek ‘n groter huis kan kry), so dit was ‘n gesoek en ‘n gehuil en ‘n tyd van paniek. Ek kon alles verloor, net nie daardie lêer nie! Daarin is te veel sentiment en kosbare herinneringe…. Prentjies wat my kinders geteken en geverf of ingekleur het, briefies en kaartjies wat hulle vir my geskryf het, gebedjies…. Alles is daarin. Dis my kosbaarste besitting en ek kon nie bekostig om dit te verloor nie.
Elke familie het maar sy vrot kol. Sy vlieg in die salf. En soos die sê-ding gaan, jy kan jou vriende kies maar nie jou familie nie. Nie dat ek noodwendig saamstem nie, mens het altyd ‘n keuse wie jy in jou familiekring toelaat.
Die tweede gedagte was Vrydag na die begrafnis. Ek het aan my ma gedink, en vit haar ‘n whatsapp gestuur en gesê sy moet asb nog 60 jaar vasbyt – want ek weet nie of ek gereed sal wees om haar te ruste te lê nie. Ek weet nie hoe ek dit sal hanteer, en of ek die krag sal hê om dit te kan hanteer nie. Die afskeid, finaliteit, ewigheid. Dis scary.