Chionodoxa: plant en versorg in die oop veld, foto - Inligting
Chionodoxa is 'n kort meerjarige plant wat deel uitmaak van die Scylla-geslag van die Liliaceae-familie, wat weer in ses variëteite onderverdeel word. Die belangrikste plek van ophoping van chionodox is geleë in die lande van Klein-Asië. Vertaal uit Grieks, word die woord gevorm uit twee wortels: "sneeu" en "trots". Die gewilde definisie is meer lakonies - "sneeuskoonheid" of "sneeuman".
Hierdie sleutelblom loer vroeg in die lente onder die sneeukap uit en open sy knoppies terselfdertyd met die sneeuwdruppels. Baie tuiniers verbou Chionodox op hul eie agterplaas. So 'n wonderlike plant sal 'n uitstekende versiering wees vir elke blombedding en sal goed lyk na ander tuinbewoners.
Chionodox blom beskrywing
Lote kom van bolle. Voetstukke verskyn saam met 'n paar diepgroen wortelblaarlemme. Die lengte van die blare wissel van 8 tot 12 cm. Die bloeiwyses is los en val in trosse wat bestaan ​​uit klokke wat met mekaar verbind is. Elke blom het ses wit of pienk blomblare. Die plant dra vrugte met 'n saadkissie met swart pyne. Die deursnee van die langwerpige ovaal gloeilampe is nie meer as 1,7 cm nie, hulle is bedek met 'n laag skubbe en kan vir twee jaar gesonde voetstukke lewer.
Plant chionodox in die oop veld
Herfs word beskou as die optimale tyd om chionodox te plant, sodat die bolle tyd het om met wortelrolletjies te groei. Die terrein vir die toekomstige verbouing van chionodox moet goed verlig wees of in ligte skaduwee wees. Bloei sal baie vroeër begin as die bolle geplant word op 'n plek waar lentesneeu vinniger smelt. In gebiede wat in die skaduwee versteek word, word die ontluikingsproses met vertraging waargeneem, maar dit duur baie langer. Die ligging van die blombedding word gekies onder bome en lang bosse. Wanneer die chionodox blom, is die blare net besig om te ontwaak, sodat die lig van die sonstrale vrylik val op die landings van die "sneeu-skoonheid", wat die groei en ontwikkeling daarvan gunstig beïnvloed.
Dit is verkieslik om meerjarige chionodox te plant in die omgewing van primula, helbores, hiasinte, krokusse, pushkinia of irisse.
Plante vir 'n alpiene glybaan. Chionodox plant en versorg
'N Vrugbare grond met 'n neutrale omgewing met goeie dreineringseienskappe word gekies as substraat. Chionodoxes reageer dankbaar op voer met bosgras, gemeng met verrotte blare en klein stukkies boombas. Dit is vinnig en pynloos om die tuin te bemeester.
Die volgorde en skema van die plant van chionodoxa verskil nie van die plant van ander bolplante nie. Die plantdiepte word bepaal deur die grootte van die gloeilamp. Hoe groter die deursnee, hoe dieper moet u die gat grawe. Die grootste bolle word 8 cm in die grond gedompel, wat die interval tussen individuele monsters van 8 tot 10 cm hou. Dit is genoeg om klein meerjarige bolle met 4 cm te verdiep en die afstand tot die volgende gaatjie 'n bietjie minder te maak.
Die versorging van chionodox in die tuin
Die versorging van 'n chionodoxa is redelik eenvoudig en selfs nie vir 'n amateur nie. Chionodoxa-blomme is een van die min primula wat maklik op 'n nuwe plek aanpas en nie te veel eise aan hul versorging stel nie. Die enigste ding wat aanbeveel word om in ag te neem, is die waterregime. Aanplantings is terdeë bewus van die gebrek aan vog wanneer daar min natuurlike reënval gedurende die winter- en lentemaande is. Die grond wat goed bevochtig is, word losgemaak sodat die wortels versadig is met suurstof en onkruid uit die tuinbed verwyder, wat jong onvolwasse saailinge onderdruk. Die prosedure kan uitgestel word as u vooraf sorg dat die blombedding met organiese kunsmis of los turf gedek word.
Die plant word periodiek oorgeplant en gevoer, die verwerking van gemaalde dele van insekte en siektes word betyds uitgevoer. Na rypwording kraak die vrugte en giet die sade spontaan uit. Selfsaai kan slegs vermy word as die testes op die bosse afgesny word voordat dit begin ryp word.
Top dressing en natmaak
Droë weer en bedompige somerhitte beïnvloed die ontwikkeling van Chionodox negatief. Gedurende hierdie periode is dit veral belangrik om die blom nat te maak. Gieter van Chionodox kan die beste in die oggend of na sononder gedoen word, deur die watervloei onder die wortels te lei en te voorkom dat druppels op die blare en blomme val. Voordat die blombedding natgemaak word, word die water verdedig.
Chionodoxes verkies korrelige universele minerale kunsmisstowwe soos Nitroammofoska. Goed gevoede aanplantings sal gedurende die lente lank en weelderig blom. Die korrels word eweredig onder die bosse versprei en besprinkel met 'n dun lagie aarde, dan sal die wortels al die voedingstowwe beter absorbeer.
Vir die voortplanting van 'n meerjarige plant word 'n vegetatiewe metode gebruik as die moeder se bol in klein bolle verdeel word. Gedurende een seisoen word gewoonlik 2 tot 4 nuwe gloeilampe gevorm. Bosse sonder om tien jaar lank oor te plant, kan die tuin blom en versier, maar ervare blomkwekers beveel in die vyfde of sesde jaar van die plant se lewe om neste uit die grond te grawe en verdeling uit te voer.
Die plantbolle word einde Julie uit die gat gehaal. Teen hierdie tyd sal die stingels en blare uitdroog, en die bosse sal dormant wees. Chionodox-bolle word vroeg in die herfs geplant. Die materiaal word op 'n droë en koel plek gehou sonder toegang tot lig. Om te verhoed dat die babas sterf tydens opberging, sal hulle van die gloeilamp geskei word net voordat dit na die oop grond gestuur word. Die volgorde van aksies vir die organisering van 'n herfsplanting is reeds hierbo beskryf.
Saadreproduksie van chionodoxa lewer nie sulke resultate as vegetatiewe een nie. As die testes nie betyds afgesny word nie, sal die sade op die grond val sonder inmenging van buite deur die gebarste vrugte. Sappige pyne lok miere. Insekte sal die sade vinnig op die terrein versprei, wat binnekort chionodoxes in die mees onverwagte hoeke van die tuin kan sien.
Daar word verwag dat twee jaar later geplant word deur saadplant Chionodox-plante.
Wanneer die voetstukke verdor, word die pyle van die plant verwyder en moet die blare op die bosse gelaat word totdat dit heeltemal verdor, wat in die middel van die somer voorkom. Koue winters en ryp hou nie 'n ernstige bedreiging vir die blom in nie. 'N Blombedding met chionodox, wat op 'n oop plek geleë is, onbeskermd teen konsepte, moet bedek word. Die terrein is bedek met spar of hope droë blare word bo-op gegooi.
Inwoners van die suidelike streke moenie bekommerd wees nie - die blom sal die winter veilig oorleef.
Chionodox siektes en plae
Baie plante met 'n bolvormige ontwikkelingstelsel is vatbaar vir swamsiektes, byvoorbeeld grysvrot, fusarium, septoria en sclerotinia. Chionodoxes is geen uitsondering nie. Hul bolle, selfs diep onder die grond, word ook besmet met swaminfeksies en spore. As gevolg hiervan begin siek lote geel word, die blare droog uit en val af, wat lei tot die volkome dood van die bos. Om nie so 'n probleem in die toekoms die hoof te bied nie, word die plantmateriaal met 'n Fundazol-oplossing ontsmet. Let op 'n matige waterregime. Andersins sal oortollige water naby die wortelnes stagneer, wat sal lei tot verrotting van die ondergrondse deel.
'N Besondere gevaar onder chionodox onder plae is die larwes van die wortelmytmyt, muise, wat die skil en bolvormige skubbe beskadig. Bespuiting van lote en blare met voorbereidings wat tot die klas akarismiddels behoort: Aktara, Aktellik of Akarin word beskou as 'n effektiewe middel om myte te bekamp. Spesiale lokaas met gif help om van muise en moesies ontslae te raak.
Tipes en variëteite chionodox met 'n foto
In die botaniese literatuur is daar 'n beskrywing van ses spesies chionodox, maar slegs 'n paar variëteite en bastername is geskik vir kulturele verbouing.
Of Chionodoxa Tmoluza groei in Turkse lande. Die hoogte van die lote is ongeveer 25 cm. Voetstukke word gevorm uit onderling gekoppelde wit, minder dikwels pienk blomme. Elke stamper bevat 15 blomme. Hierdie spesie dra nie vrugte nie, maar die aantal babas verdubbel in een seisoen. Hulle is besig met verbouing in 1976. Wetenskaplikes het daarin geslaag om nie minder aantreklike variëteite van hierdie spesie af te lei nie:
verskeidenheid Alba, bedek met wit trosse tydens blom;
Blou Reus het helderblou blomdek;
Die variëteit van Pink Giant word gekenmerk deur pienk-pers racemose-knoppies.
Of chionodox giganties - die naam word geassosieer met die naam Lucille Boissier. Die areola van groei vang die bergagtige streke van Klein-Asië. Die hoogte van die struike is 'n grootteorde laer as die vorige spesieverteenwoordiger. Die blaarlemme is reglynig. Die blomme is klein, versier met 'n blou nek in 'n hoeveelheid van 5-10 stuks. Kulturele aanplantings van die beskrewe spesies het in 1764 bekendheid verwerf.
Die gewildste variëteite van chionodoxia-reuse sluit in:
die variëteit is wit en bereik 'n lengte van 10 cm, met klein witagtige knoppies in die trosse;
die variëteit is pienk met 'n kenmerkende kleur en pers pers note wat skaars opvallend is;
Rose Queen - die mees herkenbare van die ander soorte Chionodoxa Lucilia, het 'n oorvloedige blom met 'n fyn pienk tint;
reuse wit chionodox, waarin die deursnee van die blomme tot 4 cm kan bereik.
In Asië begin versprei. Die meerjarige plant bevat lineêre blare, sterk voetstukke, met klein blou knoppies wat welige borsels vorm. Tuiniers het Chionodoxa Sardinian in 1885 begin verbou.
Benewens bogenoemde spesies en variëteite, is telers besig om Chionodoxa-dwerg, Chionodoxa-witterig en mevrou Lock te teel. Hierdie name het die grondslag gelê vir die skepping van nuwe kulturele vorme van meerjarige plante. Basters word gewilder: Waterverf, Artemis, Absolute, Atlantis, Arktiese. Deur Chionodoxa Forbes en Scylla met twee blare oor te steek, het wetenskaplikes unieke plantkulture van Chionoscilla geteel met lote van tot 10 cm lank. Die blomme lyk soos helderblou sterre in hul vorm, waaruit digte bloeiwyses verkry word.
Dit is eenjarige en meerjarige kruidagtige plante. 'N Mielieblomblom is eintlik 'n bloeiwyse wat bestaan ​​uit talle klein blommetjies wat op een bed' sit ', dit wil sê hulle word in 'n bloeiwyser bymekaargemaak - net soos alle verteenwoordigers van die Asteraceae-familie.
Kruidagtige meerjariges, minder dikwels eenjarige en tweejaarlikse plante, met lang risome, blomme van wit, gedempte blou, pienk en ander kleurspektra, versamel in bloeiwyses-mandjies van verskillende vorms (bolvormig, silindries, halfrond, ellipties).
In die kultuur van eenjarige plante, is die mees algemene, behalwe gewone mielieblom, of blou mielieblom (saai), muskusblom (amberboa-muskus), Amerikaanse koringblom en keiserblom, en onder meerjarige plante - grootkopblom, bergkoringblom en Russiese koringblom .
Bergkoringblom - met 'n kruipende risoom, 'n stygende stam tot 80 cm lank. Mandjies tot 7,5 cm in deursnee, toegedraai met blomme met veel rye met swart randaanhangsels aan die punte. Randblomme is tregtervormig, blou of blou (in tuinvorms - wit, pienk, pers), binnebuispers-pers of donkerblou. Bloei in Mei - Julie.
Die mielieblom is pragtig - 30-40 cm lank. Die hele plant is dig bedek met vilt, blomme is pers, blom in Junie - Julie. Grootkop koringblom - tot 100 cm lank, bloeiwyses tot 5 cm in deursnee, geel blomme in die middel van Julie. Witgekalkte mielieblom - tot 60 cm lank, die onderste blare is witkleurig aan die onderkant, mandjies tot 4 cm in deursnee met helderpienk blomme. Russiese mielieblomme het 100 cm hoë en meer vertakte stingels, blare is losstaande, glansend, gekartel langs die rand, bloeiwyses is 5 - 6 cm in deursnee, liggeel blomme in Junie - Julie.
Hulle groei op oop, droë, verhitte plekke. Hulle ontwikkel goed op swak grond, voorlopig verkalk. Sorg is gewoonlik - om die grond los te maak, onkruid te maak, lank in die afwesigheid van reën nat te maak, vervaagde bloeiwyses te verwyder. Vermeerder deur sade en vegetatief: deur bosse en wortelsteggies in die lente of herfs te verdeel. Die sade word in April gesaai. Volwasse plante produseer volop selfsaad.
Siektes: donsige skimmel, roes, poeieragtige skimmel, vlekke, nematodose. Peste: saffloervlieg (die larwes knaag die pulp van mandjies en sade). Word in groepe, gemengde aanplantings, rante, grense, gebruik om te sny.
Muskieblom, Amerikaans, keiserlik
Die naaste familielid van die blou mielieblom is die muskusblom. Hierdie spesie kom uit Suidoos-Europa. Plante van hierdie spesie is ook skraal, tot 60 cm hoog, vertak, met 'n byna ongestoorde stingel en heldergroen blare. Hulle blomme, dit wil sê bloeiwyses, is wit, geel of pers van kleur, geurig.
Onder hierdie koringblomme is die Margarita-variëteit met spierwit byna bolvormige groot (tot 5-6 cm in deursnee) bloeiwyses die dekoratiefste.
Die ware reus onder koringblomme is die Amerikaanse koringblom (oorspronklik van Noord-Amerika) met 'n sterk, swak vertakte stam wat 'n meter hoog is. Bloeiwyses van hierdie spesie is tot 7,5 cm in deursnee, bolvormig, wit, pers of donkerpers.
Maar die luuksste onder die soort koringblomme is die imperiale mielieblom - 'n baster van muskusblom- en Margarita-variëteit. Dit verskil in groot lila, wit, pienk en pers blomme (tot 8 sentimeter of meer in deursnee), stamhoogte (tot 1 m) en massablom.
Hierdie eenjarige mielieblomme is lief vir die son, ligte, voedsame, deurlaatbare gronde. Voortplant deur sade. Hulle word op dieselfde manier gesaai as die sade van blou mielieblom, die versorging is dieselfde. Die saad van die beskrywe spesies kan in die herfs gesaai word.
Saailinge verskyn saam, vroeg in die lente moet dit uitgedun word. Wanneer dit in die herfs saai, groei plante beter en blom dit langer as in die lente. Na die opkoms van saailinge begin die plante in 2-2,5 maande blom en bloei tot erge ryp. As die mielieblomme nie opgegrawe word nie, sal hulle die volgende jaar weer op dieselfde plek blom (dit sal uit vrywillige plante verskyn).
Versprei in Asië, Europa, Noord-Amerika. Lelie is 'n meerjarige, kruidagtige, bolagtige plant, behoort tot die leliefamilie, het reguit, blaaragtige, soms taai stingels, waarvan die hoogte 20 tot 200 cm is. Die stam ontwikkel uit 'n vegetatiewe knop in 'n skubberige bol. Die stingels is groen tot pers van kleur.
Die blare is smal, sittend, lineêr of lansetvormig. In sommige soorte lelies in die oksels van die blare word die ontwikkeling van bolknoppe waargeneem wat later gebruik word vir vegetatiewe voortplanting van plante.
Skubberige bolle het sappige, vlesige, talle skubbe wat onderaan in 'n spiraal gerangskik is. Hulle is groot, tot 30 cm in deursnee, rond of eiervormig, van verskillende kleure, afhangende van die verskeidenheid plante: wit, bruin, geel, donkerpers.
Blomme - buisvormig, stervormig, klokvormig, met 'n aangename aroma of versamel in bloeiwyses in die vorm van 'n sambreel, kwas, skild, geleë aan die bokant van die stam.Die kleur van die blomme is uiteenlopend: geel, sneeuwit, oranje, lila, pienk, donkerpers. Lelie blom van Mei tot September.
Die vrugte is 'n drie-kapsel, die sade is talryk, plat en bruin van kleur. Lelie word voortgeplant deur saad en deur te verdeel met bababolle, stingelbolle-knoppies, wortelskubbe.
Lelie is 'n liefdevolle plant wat goed groei in oop gebiede. Sommige soorte van hierdie plante verkies ook 'n bietjie skaduwee. Die grond moet los wees, ryk aan voedingstowwe, goed gehidreer. Lelie word geplant in groepaanplantings, rante, rotsagtige heuwels.
Die mees algemene tipes is: Sneeuwit lelie (wit blomme), Daursaya lelie (helder oranje-rooi blomme), Goue lelie (wit blomme met pers, karmosynvlekke), Tiger lily (oranje-rooi blomme), Royal lily (geurig blomme, wit).
'N Hele see blomme
Hou 'n helder tuin blom weide van klein bolagtige. Kleinblomkrokusse, chionodoxa en muscari, wat nie in aparte polle geplant word nie, maar in groot "vlekke" reg in die middel van die grasperk, is ideaal vir hierdie doel.
Raad: probeer om plante in dieselfde kleurskema te pluk, dan sal die resultaat skouspelagtiger wees. 'N Oorspronklike variant op 'n gegewe tema - 'n' droë 'bol bolvormige. Gestel 'n meer, stroom of dam. Natuurlik moet die kleurskema in hierdie situasie uitsluitlik in blou-blou skakerings gehou word, en skilderagtige "oewers" van klippies en gruis sal 'n versiering word vir die "reservoir".
Daar is ander interessante opsies: blom "fontein"klop uit 'n blompot, of "Trickle" van krokussevloei uit 'n halfgebreekte pot. Om die laaste projek te implementeer, benodig u 'n gestileerde afskeidskerf en verskeie pakkies blombolle. Plaas die vaartuig op die grasperk of op die patio, trek 'n groot druppel daaromheen en haal die sooi versigtig uit die uiteengesit fragment. Grawe dan 'n gaatjie met die gewenste diepte en plant die krokusbolle baie styf (feitlik sonder gaping) daarin. Bedek dan met grond en deklaag met bas of houtsplinters. Vul die houer met tuingrond en plant verskeie bolle daarin.
Die blou "rivier" is gegroei van sagte en nederige muscari. Natuurlik verg so 'n komposisie baie ruimte, maar 'n klein druppel kan op 'n beskeie terrein gemaak word.