Godsdiens in die kolonies - Inligting
Lojaal in die kolonies
Godsdiens was die sleutel tot die stigting van 'n aantal kolonies. Baie is gegrond op die beginsel van godsdiensvryheid. Die kolonies van New England is gestig om 'n plek te bied vir die Puriteine ​​om hul godsdienstige oortuigings te beoefen. Die Puriteine ​​het nie godsdiensvryheid aan ander gegee nie, veral nie-gelowiges. Sabbatswette is streng toegepas. Daar is verwag dat almal op Sondae die kerk sou bywoon. Die kolonies van New England, met die uitsondering van Rhode Island, het almal 'n amptelike kerk gehad, die Congregational Church. Teen die einde van die 17de eeu is ander kerke in New England toegelaat. In die suide was die Anglikaanse kerk die amptelike kerk van baie van die kolonies. Dit word egter beskou as die kerk van die gelandde klas, en nie van die mense nie.
In die vroeë 1730's het 'n godsdienstige beweging begin wat bekend gestaan ​​het as die Eerste Groot Ontwaking. Die Ontwaking het begin as 'n gevoel dat mense godsdienstige ywer ontbreek. Om die godsdienstige ywer wat ontbreek te laat herleef, het predikers van stad tot dorp begin reis en groot herlewingsvergaderings gehou. Die prediking het 'n groot uitwerking gehad. Benjamin Franklin van Philadelphia skryf: "Omdat ons onnadenkend of onverskillig oor godsdiens was, het dit gelyk asof die hele wêreld godsdienstig word, sodat 'n mens nie in 'n aand deur die stad kan loop sonder om psalms te hoor sing in verskillende gesinne van elke straat nie."
Christendom en kolonialisme word dikwels nou met mekaar verbind, omdat Protestantisme en Katolisisme as staatsgodsdienste van die Europese koloniale moondhede  deelgeneem het en op baie maniere as die 'godsdienstige wapens' van die moondhede opgetree het.  Volgens Edward Andrews is Christelike sendelinge aanvanklik uitgebeeld as "sigbare heiliges, voorbeelde van ideale vroomheid in 'n see van aanhoudende wreedheid". Teen die einde van die koloniale era in die laaste helfte van die twintigste eeu, word sendelinge egter beskou as 'ideologiese skoktroepe vir koloniale inval wie se ywer hulle verblind',  kolonialisme se 'agent, skriba en morele alibi'. . 
In sommige gebiede is byna die hele bevolking van die kolonie uit hul tradisionele geloofstelsels verwyder en is dit verander in die Christelike geloof, wat die koloniseerders gebruik het om ander gelowe te vernietig, die inboorlinge te verslaaf en die lande en seë te ontgin.     
KERK EN CHRISTENSKAP IN ANDER EUROPEESE KOLONIES
Beide Portugal en Frankryk het sendelinge na die Amerikas gebring om die inheemse bevolking te evangeliseer. Boonop het beide lande Katolisisme as die amptelike staatsgodsdiens in die Amerikaanse kolonies gevestig. Daarbenewens was daar aansienlike verskille in die Portugese en Franse beleid teenoor die inheemse mense.
Die Portugese het kommersiële plantasie -landbou in Brasilië ingebring, en in die vroeë stadiums van ekonomiese ontwikkeling was dit baie afhanklik van Indiese slawe -arbeiders. Die koloniste van São Paulo was sterk besig met die handel in Indiese slawe, en in die laat sestiende en vroeë sewentiende eeu Paulistas (koloniste van São Paulo), ook bekend as bandeirantes, wissel deur die binnekant van Suid -Amerikaanse verslaafde Indiërs. In die 1630's val die Paulistas die Jesuïete -missies in die Río de la Plata -streek aan.
Afrikaanse slawe het geleidelik Indiese slawe op die plantasies vervang. Jesuïete sendelinge het na Brasilië gekom en georganiseerde gemeenskappe van inboorlinge gebel aldeias wat op een of ander manier soortgelyk was aan Spaanse grensmissies. Die aldeias was oor die algemeen naby Portugese nedersettings geleë en het as arbeidsreserwes vir die setlaars gedien.
Die Franse in Kanada, daarenteen, het wins uit die bonthandel gesoek, en hulle het op Indiërs staatgemaak vir handel. Die landbou is slegs op 'n bestaansvlak ontwikkel en het nie op Indiese arbeid staatgemaak nie. Jesuïete en ander sendelinge het missies gestig vir inboorlinge in Kanada, die Great Lakes -streek, ook bekend as die Terre Haut, en Louisiana. Die Jesuïet -missies onder die Hurons in die 1620's tot laat 1640's was die suksesvolste, en die Black Robes, soos inheemse mense die Jesuïete genoem het, het ongeveer 'n derde van die totale Huron -bevolking bekeer. Sainte Marie des Hurons, geleë in Ontario, Kanada, is 'n rekonstruksie van een van die missies. Konflik tussen die Huron en die Iroquois het egter gelei tot die vernietiging van die Jesuïet -missies.
Die staatsgodsdiens van Engeland in die sewentiende eeu was die Church of England, en volgens die wet moes alle inwoners van Engeland die leer van die kerk wat in die Boek van algemene gebed, wat 'n kompromie was tussen Katolisisme en die oortuigings van die verskillende Protestantse sektes. Die kolonies in Noord -Amerika het 'dissenters' (groepe wat die leer van die Church of England verwerp het) 'n geleentheid gebied om hul oortuigings vry van vervolging te beoefen.
Die Calviniste, algemeen bekend as die Puriteine, was een groep wat na Noord -Amerika gemigreer het om hul godsdienstige oortuigings sonder inmenging te beoefen. Hulle het 'n teokrasie geskep wat ongeveer vyftig jaar lank bestaan ​​het. Die Katolieke edelman Lord Baltimore (Cecil Calvert, ca. 1605–1675) vestig Maryland in die 1630's as 'n toevlugsoord vir vervolgde Katolieke. William Penn (1644-1718), wie se pa 'n admiraal was en verbintenisse by die hof gehad het, het Pennsylvania in 1682 tot stand gebring vir lede van die Society of Friends, ook bekend as Quakers, 'n radikale Protestantse sekte gestig deur George Fox (1624-1691) . Pennsylvania was gedurende die koloniale tyd 'n toevlugsoord vir vervolgde godsdienstige minderhede. Die Duitse Pietiste, beter bekend as die Amish, was een van die groepe wat na Pennsylvania gemigreer het om vervolging in Europa te vermy.
Anders as die Spaanse, het die Engelse nie 'n stelselmatige veldtog begin om die inheemse mense wat hulle in Noord -Amerika teëgekom het, te evangeliseer nie, en beskou hulle die inboorlinge oor die algemeen as 'n struikelblok vir die skepping van Europese gemeenskappe in Amerika. Een uitsondering was die poging van die Puritein John Eliot (1604–1690) om dit wat hy 'biddende dorpe' in New England noem, vas te stel. Eliot preek die eerste keer vir die Nipmuc -Indiane in 1646 op die plek van moderne Newton, Massachusetts. In 1650 organiseer Eliot die eerste gebedsdorp in Natick, ook in Massachusetts. Teen 1675 was daar veertien biddorpe, elf in Massachusetts en drie in Connecticut, meestal onder die Nipmuc. Eliot het ook die Bybel in die moedertaal vertaal en die vertaling tussen 1661 en 1663 gepubliseer. Die uitbreek van die konflik tussen die Engelse en inheemse volke, bekend as King Philip's War (1675–1677) het gelei tot die ineenstorting van die biddende dorpe.
Protestantse missies na inheemse volke het in die agtiende, negentiende en selfs in die twintigste eeu voortgeduur. In die tweede helfte van die negentiende en die twintigste eeu het die missies dikwels op voorbehoude gereageer deur die Amerikaanse regering. Protestantse sendelinge bestuur dikwels die skole vir inheemse kinders wat probeer het om die meeste aspekte van hul inheemse kultuur uit te wis, wat die missies geïdentifiseer het met die assimilasie -beleid van die Buro vir Indiese Sake.
Waarom het Katolieke missies 'n hoër mate van sukses behaal as die Protestantse missies? Drie moontlike verduidelikings is voorgestel. Die eerste het te doen met die aard van kolonisasie deur die Spaanse, Franse en Engelse. Die Spaanse het 'n koloniale stelsel ontwikkel wat gebaseer is op hul kontak met gevorderde sedentêre inheemse gemeenskappe in Sentraal -Mexiko en die Andes -streek. Hulle koloniale stelsel het staatgemaak op die uitbuiting van die inheemse bevolking, en, soos hierbo opgemerk, het hulle legitimiteit vir hul verowerings verkry deur die pouslike skenking wat die evangelisering van die inheemse volke vereis het. Dit, geneem met die ervaring van die reconquista, die strewe na ortodoksie in Iberia in die vyftiende eeu en die jarelange kruisvaardersetiek het aanleiding gegee tot die impuls om die ware geloof aan die inheemse mense te bring.
Die visie van die Habsburgse vorste in Europa in die sestiende eeu het hierdie neigings net versterk. Die Hapsburgers beskou hulself as die verdedigers van die ware geloof en lei kruistogte teen die Turkse bedreiging in die Middellandse See -wêreld en die groeiende aantal Protestante in Sentraal -Europa.
Die deur die regering gesteunde sendelinge en die evangelisering van die Franse en Engelse kolonies in Noord-Amerika was heeltemal anders as dié van die Spaanse. Die Franse vestig nedersettings in die vallei van die Saint Lawrence -rivier, maar handel ook met inheemse groepe vir pelse. Die Franse het ook geglo dat hul geloof meerderwaardig en die enigste ware geloof was, en het die verantwoordelikheid gevoel om die geloof na die inheemse mense te neem. Terselfdertyd het die teenwoordigheid van sendelinge, veral Jesuïete onder die Huron, ook die bonthandel vergemaklik.
Die Engelse kolonies was anders as die Franse en Spaanse. Die Engelse het na Amerika gekom om Europa stewig daar in te plant. Hulle kom om dorpe en plase te vestig, en kom in groot getalle aan en wou die grond hê wat deur die inboorlinge beset is. Terwyl die Spaanse en Franse redes gehad het om 'n verhouding met inheemse mense te vestig, het die Engelse dit nie gedoen nie. Die Amerikaanse inboorlinge beset lande wat die Engelse wou hê, en die inheemse inwoners word oor die algemeen beskou as 'n bedreiging vir die Engelse nedersettings. Die koloniale regerings ondersteun dus nie missies op dieselfde manier as die Spaanse en Franse nie.
Die verband tussen die Engelse en inheemse mense kan gesien word in die voorbeeld van die Puritaanse kolonies in New England, sowel as vroeë Virginia. Die Puriteine ​​het geglo dat God hulle die land in New England gegee het om te ontgin, en Puriteinse leiers was geneig om inheemse gemeenskappe opsy te skuif. Die verhouding was dikwels gewelddadig, soos blyk uit die Pequot -oorlog in 1636 en 1637 en King Philip's War. Laasgenoemde konflik was 'n desperate poging van inheemse mense om hul samelewing en kultuur te bewaar te midde van die aggressiewe Engelse besetting en die skepping van nuwe gemeenskappe wat inboorlinge uit hul land gedwing het.
In Virginia het die kolonisasie van Jamestown en ander nuwe gemeenskappe feitlik van die begin af weerstand gebied deur inheemse groepe, wat tot twee groot konflikte in die 1620's en weer in die 1640's gelei het. Hierdie konflikte en die algemene houding van die Engelse teenoor inheemse mense, het nie 'n klimaat geskep wat bevorderlik was vir die begin van sendingveldtogte nie. Boonop het die Engelse koloniste oor die algemeen outonome plaaslike regerings ontwikkel wat geneig was om nie simpatiek te wees vir evangelisasie van inheemse mense nie.
'N Tweede faktor was teologies. Katolisisme was en is 'n godsdiens met groot aantrekkingskrag, omdat dit redding bied aan diegene wat hulle bekeer. Boonop bepaal die leer die doop van kinders so gou as moontlik na die geboorte, vanweë die oortuiging dat ongedoopte kinders na die vagevuur sal gaan nadat hulle sterf. Verder het 'n mate van sinkretisme plaasgevind in Katolieke missies wat gevestig is op inheemse gemeenskappe in Sentraal -Mexiko, die Andes -streek en die rand van die Spaanse gebied, soos die Noord -Mexikaanse grens. Sinkretisme, soos die assosiasie deur inheemse volke van ou gode met Katolieke heiliges, was 'n belangrike faktor in wat die sendelinge van mening was dat die inheemse volke hulle tot die ware geloof bekeer.
Die sestiende-eeuse Protestantse Hervorming, daarenteen, het nuwe oortuigings ingebring wat nie daartoe gelei het dat die inheemse volke hulle kon bekeer met kulture wat nie 'n grondslag in die Christendom gehad het nie. Die Anabaptiste het byvoorbeeld die doop van pasgebore kinders verwerp en in plaas daarvan geglo dat die aanvaarding van God se verbond 'n besluit moet wees wanneer mense die besluit wat geneem word, ten volle kan verstaan. Die Calvinistiese geloof in uitverkiesing, die idee dat God reeds diegene gekies het wat verlossing sou verkry en diegene wat nie sou nie, het ook nie tot massa -bekering gelei nie.
Boonop was die Puriteinse teokrasie in die sewentiende eeu in New England, wat slegs die "uitverkorenes" volle lidmaatskap van die kerk (diegene wat kon toon dat hulle God se genade het en verlossing sou verkry) volle kerklidmaatskap verleen het, 'n rede tot wrywing tussen inheemse mense in die streek was en die koloniste. Die Puriteinse leierskap het verwag dat inheemse mense volgens 'n vreemde stel morele en sosiale reëls sou lewe, selfs al het die inboorlinge gekies om nie die nuwe geloof te aanvaar nie. Hierdie beleid het bygedra tot die uitbreek van King Philip's War, en dit het beslis nie die nuwe godsdiens aantreklik gemaak vir inheemse mense nie. Puriteinse leiers het geen afwyking van hul leerstellings geduld nie, en hulle het nie die sinkretisme geduld wat 'bekering' in Spaanse Amerika vergemaklik het nie.
Laastens ondermyn demografiese patrone evangelisasie, veral in die protestantse Engelse kolonies. In die eeue na die eerste Europese invalle in die Amerikas het die inheemse bevolking in getalle afgeneem as gevolg van siektes en ander faktore. Die sterftesyfers was veral hoog onder kinders, die deel van die inheemse bevolking waarin sendelinge hul grootste hoop op indoktrinasie geplaas het.
In die Kaliforniese missies het die Franciskane byvoorbeeld voortgegaan om heidene op die missies te verskuif terwyl hulle die kinders en volwassenes wat daar reeds woon, geïndoktrineer het. Dit het beteken dat daar altyd 'n groot aantal heidene was wat in wisselwerking was met nuwe bekeerlinge wat reeds blootgestel was aan verskillende vlakke van Katolieke indoktrinasie. Hierdie toestande het 'n klimaat geskep wat bevorderlik was vir die geheime voortbestaan ​​van tradisionele godsdienstige oortuigings. Boonop was die sterftesyfers vir kinders en kinders hoog, en die meeste kinders sterf voordat hulle hul tiende verjaardag bereik het. Dit het die vermoë van die sendelinge beperk om 'n kern van geïndoktrineerde kinders in die sendingpopulasies te skep.
Die Verenigde State van Amerika is vandag 'n Christelike land as gevolg van die afdruk van Europese koloniste en hul afstammelinge en nie as gevolg van die bekering van inheemse mense tot die nuwe godsdiens nie. Die baan van die Spaanse kolonisasie het 'n sterk Katolieke tradisie in 'n groot deel van Latyns -Amerika gevestig.
Die rol van godsdiens in koloniale Amerika
Die kolonisering van Amerika deur die Britte dateer al in 1607 toe Britte die eerste kolonie in Jamestown, Virginia, gestig het. Die teenwoordigheid van Britse koloniseerders het mettertyd toegeneem, net soos die aantal kolonies, sodat daar in 1770 meer as twee miljoen mense in dertien gebiede in Noord -Amerika onder koloniale bewind woon en werk. Ekonomiese en godsdienstige faktore is 'n paar van die faktore wat daartoe gelei het dat die vestiging en uitbreiding van die dertien kolonies wat koloniale Amerika gevorm het. Die rol van godsdiens in koloniale Amerika word breedvoerig bespreek in die volgende gedeelte van hierdie opstel: godsdiens het gelei tot die stigting en uitbreiding van koloniale gebiede in Amerika.
Jy is gelukkig! Gebruik promosie "monsters20"
en kry 'n pasgemaakte papier op
"Die rol van godsdiens in koloniale Amerika"
met 20% afslag!
Godsdiensonverdraagsaamheid in Europa, veral in Groot -Brittanje, het sommige mense uit Brittanje laat vlug om godsdiensvervolging te ontduik. Sulke mense vestig en stig kolonies in Noord -Amerika op grond van hul godsdienstige oortuigings en oortuigings. Byvoorbeeld, Plymouth is in 1923 gestig deur Pelgrims, wat hulself wou losmaak van die Church of England. Die Puriteine ​​was Christene wat nie van die Kerk van Engeland wou skei nie, maar dit eerder wou hervorm. Hulle vestig en stig die gebied Massachusetts in 1928 en stel streng reëls. Die kolonie Maryland is in 1934 gestig deur Katolieke wat hul geloof vryelik wou beoefen. Ander streke soos Pennsylvania en Rhode Island is gestig deur mense wat godsdiensvryheid wou hê. Sulke gebiede was liberaal en is bewoon deur mense van alle godsdienste.
Die meeste wette, reëls en regulasies wat die koloniale Amerika beheer het, is op godsdienstige basis gebaseer. Godsdiens word beskou as die morele basis van die kolonies en het 'n belangrike invloed op die regerings wat oor die gebiede heers. Die stigters van die kolonies het geglo dat godsdiens en moraliteit onafskeidbaar is van goeie regering en noodsaaklik is vir die sukses van hul kolonies. Hulle het dus godsdiens en moraliteit in hul openbare beleid bevorder. Die Puriteine ​​in Massachusetts het byvoorbeeld hul grondwet van 1939 gebaseer op hul godsdienstige oortuigings, terwyl die afgevaardigdes wat die Fundamental Orders of Connecticut tot stand gebring het, beklemtoon het dat hul regering slegs godsdienstige doeleindes sou nastreef. Die koloniale regerings het mense wat hulle nie by die wette gehou het nie, verban. Roger Williams is byvoorbeeld uit Massachusetts verban omdat hy nie die Puriteinse lewenswyse volg nie. Hy het uit die kolonie gevlug om 'n meer liberale Rhode Island te vestig.
Godsdiens het ook 'n belangrike rol gespeel tydens die stryd om onafhanklikheid in koloniale Amerika. Dit is op verskillende maniere deur rewolusieleiers gebruik om die poging tot die oorlog te ondersteun. Godsdienstige leiers wat die stryd om onafhanklikheid ondersteun, het byvoorbeeld gedien as kapelane vir die soldate wat in die geveg veg. Ander het selfs wapens opgeneem en troepe na die slagvelde gelei. Die bydrae van die godsdienstige leiers tot die oorlogspoging was so beduidend dat die George Washington, wat die kontinentale leër beveel het, die kongres gevra het om hulle ruim salarisse te bied om meer van hulle na die oorlog te lok. Washington het geglo in die belangrikheid van seëninge in die veiligheid en verdediging van sy soldate en vereis dat hulle godsdienstige dienste waar moontlik bywoon. Daarbenewens is gevind dat godsdiens die motivering van die soldate verhoog en hulle weerhou van ongewenste aktiwiteite soos dronkenskap.
Soos in die opstel bespreek is, speel godsdiens drie primêre rolle in koloniale Amerika. Dit het gelei tot die vorming en uitbreiding van die Amerikaanse kolonies. Sommige van die dertien kolonies is gevorm deur mense wat van godsdiensvervolging in Groot -Brittanje en ander dele van Europa gevlug het. Dit het gehelp om die reëls en regulasies wat die kolonies beheer het, te ontwikkel. Die kolonies het standaarde en regerings gebaseer op die godsdienstige oortuigings en oortuigings van hul inwoners. Laastens het godsdiens 'n belangrike rol gespeel in die stryd om onafhanklikheid. Sommige godsdienstige leiers het in die oorlog gelei, terwyl godsdiens ook die moreel van die vryheidsvegters verhoog het.
In Cornel se hoofstuk probeer hy hom beywer en pleit vir 'n meer tegemoetkomende mense en buigsame denkers. Mense wat ander se lewensbeskouing kan verstaan, nie van & hellip nie
Oor die algemeen het elke kolonie 'n amptelike, gevestigde kerk gehad wat sy bes gedoen het om 'n godsdienstige monopolie op te lê. In die artikel & quotReligious Deregulation: Origins and Consequences & quot, voer Roger Finke aan:
Politici en predikers in ag geneem die idee van godsdiensvryheid, of selfs godsdienstige verdraagsaamheid, 'n gevaarlike en heidense opvatting dit sou beslis die gesag van die staat en die voortbestaan ​​van die kerk ondermyn.Die godsdienstige vryhede wat geleidelik gevolg het, is aangebied as 'n oplossing vir die onmiddellike behoeftes van 'n nuwe nasie, eerder as 'n ideaal vir sy toekoms.
Die gevalle van Massachusetts en Rhode Island word algemeen beskou as teenoorgestelde ente van die spektrum. Die Congregationalist Church was sterk in Massachusetts, terwyl Rhode Island bekend was vir verdraagsaamheid. 'N Artikel van Alison Olson toon egter aan dat die werklikheid in hierdie twee kolonies nie so anders was as wat 'n mens sou dink nie, veral later:
Teen die 1730's het beide kolonies hul oorspronklike standpunte in die gedrang gebring. Die Britse regering het Massachusetts gedwing om eiendomsmanne tot vrymanskap toe te laat, en later is Baptiste, Kwakers en Anglikane vrygestel van belasting aan die Congregational Church. Rhode Island, aan die ander kant, het sy greep verskerp deur Katolieke in 1729 te ontfranchiseer en Jode kort daarna uit die amp te weerhou. Tog bly die Congregational / Presbyterian -kerk wettig gevestig in Massachusetts, en Rhode Island bly oop vir alle gelowe.
Hierdie artikel toon ook dat 'n belangrike beperking op godsdienstige diversiteit in die praktyk was ekonomies. Europese bevolkings in die vroeë kolonies was relatief yl en vir 'n stad om meer as een kerk te ondersteun, het dit gewoonlik meer as 1 000 inwoners nodig gehad. Dit het gehelp om verdraagsaamheid op die vlak van die kolonie aan te moedig (Rhode Island het gehoop dat verdraagsaamheid meer inwoners kan lok), maar dit beteken dat baie dorpe te klein was om sigbare diversiteit op daardie vlak te ondersteun.
Hoe het godsdiens die patroon van kolonisasie in Amerika en die lewe in daardie kolonies beïnvloed? Oorsaak en gevolg Opstel
Toe die Europeërs met hul verkenning en die daaropvolgende kolonisasie in Noord -Amerika begin, was hul godsdienstige oortuigings en gebruike 'n belangrike hulpmiddel in die manier waarop hulle die plaaslike inboorlinge verower en nader, hoewel die meerderheid van hulle reeds hul eie godsdienstige gebruike gehad het. Hierdie godsdienstige invloed het bepaal hoe hulle met die inboorlinge omgaan, regte op grond gekry het en daarna beheer oor die land van die inboorlinge gekry het (Wright et al. 156).
Ons sal 'n gewoonte skryf Opstel oor hoe het godsdiens die patroon van kolonisasie in Amerika en die lewe in daardie kolonies beïnvloed? spesifiek vir jou
Dit is ongetwyfeld dat die soeke na godsdienstige invloed en outonomie een van die ondersteunende faktore was in die kolonisering van Amerika deur die Europeërs. Die Europeërs was van mening dat die plaaslike inheemse godsdienste baie naïef en barbaars was en wou daarom hul oortuigings verander.
Aan die ander kant was daar baie godsdienstige konflikte en diskriminasie wat in Europa plaasgevind het, wat bloedvergieting en lewensonderhoud tot gevolg gehad het. Daarom het die meeste immigrante wat na Noord -Amerika migreer, dit gedoen op soek na 'n land waar hulle hul eie godsdienstige praktyke sou beoefen sonder enige diskriminasie van mededingende denominasies wat destyds plaasgevind het.
Daarom het baie verskillende godsdienste na Noord -Amerika gekom en hulle in verskillende geografiese streke gevestig, wat 'n basis gevorm het oor hoe godsdiens die kolonisering van hierdie state beïnvloed het. Gevolglik het die verskillende state verskillende tipes denominasies in Noord -Amerika aangeneem, en daarom het elke kerkgenootskap sy godsdienstige invloed uitgeoefen deur kolonisering van sy gegewe geografiese gebied, wat gelei het tot verskillende patrone van godsdienstige denominasies in Noord -Amerika.
Die immigrante, wat Europeërs was, het gevoel dat hulle beter was as die inboorlinge wat meestal Rooi Indiërs was, en dit was hul verantwoordelikheid om hierdie inwoners te verander na hul onderskeie denominasies wat hulle in Europa waargeneem het. Ondanks die feit dat die Europeërs beweer het dat hulle godsdienstig was en volgens die Christendom en die onderskeie godsdienstige denominasies opgetree het, was hulle altyd in stryd met hul godsdienstige ideologieë.
Byvoorbeeld, hulle beskou hulself as beter as ander mense, inboorlinge, en beskou hulle as minder as mense in vergelyking met hulle. Dit was in stryd met hul godsdienstige oortuigings, wat waargeneem het dat alle mense gelyk was voor God. Boonop het hulle godsdiens as basis gebruik om kolonisasie van Noord -Amerika te propageer in plaas daarvan om vrede en begrip tussen immigrante en inboorlinge te bevorder.
Die Europeërs respekteer ook nie die regte en gebruike van die inboorlinge nie. Die inboorlinge beskou die omgewing as heilig en so ook die Christelike godsdiensbeskouings. Maar die Europeërs wat die Christendom bely het, het dit nie waargeneem nie, terwyl hulle van bome afval en diere jag vir die plesier, wat nie net die Rooi Indiërs aanstootlik was nie, maar ook in stryd was met die Christelike ideologieë oor verdraagsaamheid, respek en die omgewing.
Boonop is die inwoners op 'n baie onmenslike manier behandel, waardeur die Europeërs van diere gehou het. In sommige state is die inboorlinge vervolg toe hulle beswaar wou maak teen die Christendom wat hulle, Europeërs, as 'n heilsproses genoem het.
Boonop was die Europeërs besig met massiewe plundering en plundering van natuurlike hulpbronne wat aanvanklik aan die inboorlinge behoort het, byvoorbeeld dat hulle die Indiërs goudmyne geplunder het onder die voorwendsel dat hulle verlore siele tot die Christendom kon bekeer, wat in stryd was met die Christelike leerstellings (Tindall & amp Shi 98).
Ten slotte het godsdiens 'n groot rol gespeel in die kolonisering van Noord -Amerika, aangesien die Europeërs dit as 'n instrument gebruik het om hul ideologieë te versprei na die inboorlinge wat hulle as onbeskaafd beskou het. Alhoewel die Europeërs hulself as die 'regte godsdiens' beskou het, het hulle nie die ideologieë daarvan gehou nie, maar dit bloot gebruik om hul eie ideologieë te versprei wat in stryd was met die Christelike opvattings.
Godsdiens in die vroeë Amerika
Hierdie webwerf is gebaseer op 'n uitstalling wat van 28 Junie 2017 tot 3 Junie 2018 in die National Museum of American History te sien was.
Godsdiensvryheid is 'n fundamentele beginsel van die Amerikaanse lewe. Alhoewel dit vandag as vanselfsprekend aanvaar word, het die aanvaarding daarvan net geleidelik in die geskiedenis van die land na vore gekom. Die baie mense wat die vroeë Amerika tuisgemaak het, verteenwoordig 'n groot verskeidenheid geestelike tradisies. Alhoewel die meeste kolonies kerke gestig het wat staatsondersteuning ontvang het, het die opstellers van die Grondwet en die Handves van Regte bepaal dat die nasie as geheel nie hierdie presedent moet volg nie, maar die vrye uitoefening van alle godsdienste moet beskerm. Eerder as om geloof of praktyk te beperk, het godsdiensvryheid diversiteit en groei bevorder.
Kaart van die Verenigde State, 1830's
Met vergunning van Library of Congress, Geography and Map Division
Godsdiens in die Verenigde State (2019) 
Die Amerikaanse sensus het Amerikaners nog nooit direk uitgevra oor hul godsdiens of godsdienstige oortuigings nie, maar dit het wel statistieke opgestel uit elke denominasie wat in 1945 begin het. 
Finke en Stark het 'n statistiese ontleding van die amptelike sensusdata na 1850, en Atlas vir 1776, gedoen om die aantal Amerikaners wat 'n spesifieke denominasie volg, te skat. In 1776 is hul skatting 17%. In die laat 19de eeu, 1850–1890, het die koers toegeneem van 34% tot 45%. Van 1890 tot 1952 het die koers van 45% tot 59% gestyg. 
Pew Forum -data wysig
Volgens die Pew Research Center het die persentasie Protestante in die Verenigde State afgeneem van meer as twee derdes in 1948 tot minder as die helfte teen 2012, met 48% van die Amerikaners wat as Protestant geïdentifiseer is. 
Gallup data Wysig
Die gegewens hier is afkomstig van Gallup, wat Amerikaners jaarliks ​​ondervra het oor hul kerklike voorkeure sedert 1948. Gallup het nie gevra of 'n persoon 'n formele lid van die kerk is nie. Leeg beteken dat daar geen data vir 'n gegewe jaar beskikbaar is nie. Al die persentasies hier word afgerond tot die naaste persent, dus 0% kan 'n persentasie van minder as 0,5% beteken. 
Hierdie afname in die protestantse immigrasie het ooreengestem met die verslapping van immigrasiebeperkings wat meestal betrekking het op nie-protestantse lande. Die persentasie Katolieke in die Verenigde State het vanaf 1948 tot in die tagtigerjare toegeneem, maar het daarna weer begin daal. Die persentasie Jode in die Verenigde State het gedurende dieselfde tydperk van 4% tot 2% afgeneem. Daar was baie min Joodse immigrasie na die VSA na 1948 in vergelyking met vorige jare. Die aantal mense met ander godsdienste was in 1948 byna onbestaanbaar, maar het in 2011 tot 5% gestyg, deels as gevolg van groot immigrasie uit nie-Christelike lande. Die persentasie nie-godsdienstige mense (ateïste, agnostici en irreligies) in die VSA het drasties toegeneem van 2% tot 13%. Die aantal Amerikaners wat onseker was oor hul godsdiens en godsdienstige oortuigings, het oor die jare ongeveer dieselfde gebly en was altyd 0% tot 4%. 
Persentasie Amerikaners volgens Protestantse godsdienstige affiliasie (1992–2011)
Suidelike Baptis 9% 10% 8% 5% 4% 4%
Ander Baptiste 10% 9% 10% 11% 13% 9%
Metodis 10% 9% 9% 8% 7% 5%
Presbiteriaan 5% 4% 5% 3% 3% 2%
Episkopaal 2% 2% 3% 3% 2% 1%
Lutherse 7% 6% 7% 5% 5% 5%
Pinkster 1% 3% 2% 2% 2% 2%
Kerk van Christus 2% 2% 2% 1% 2%
Ander Protestante 11% 9% 4% 5% 4% 5%
Nie-konfessionele Protestant 1% 3% 4% 5% 5% 4%
Geen mening nie 5% 1% 2% 1% 2% 1%
Sommige van die meer tradisionele Protestantse denominasies/takke het die afgelope 19 jaar 'n groot afname ondervind as 'n persentasie van die totale Amerikaanse bevolking. Dit sluit in Suidelike Baptiste, Metodiste, Presbiteriane, Episkopaliërs en ander Protestante. Die enigste protestantse kategorie wat sy persentasie-aandeel die afgelope 19 jaar aansienlik verhoog het, is nie-konfessionele protestantisme. 
Inheemse Amerikaanse godsdienste is die geestelike praktyke van die inheemse mense van die Amerikas. Tradisionele inheemse Amerikaanse seremoniële maniere kan baie wissel en is gebaseer op die verskillende geskiedenis en oortuigings van individuele stamme, stamme en groepe. Vroeë Europese ontdekkingsreisigers beskryf individuele inheemse Amerikaanse stamme en selfs klein groepies, aangesien elkeen sy eie godsdienstige gebruike het. Teologie kan monoteïsties, politeïsties, henoteïsties, animisties of 'n kombinasie daarvan wees. Tradisionele oortuigings word gewoonlik oorgedra in die vorm van mondelinge geskiedenis, verhale, allegorieë en beginsels, en maak staat op onderrig van aangesig tot aangesig in u gesin en gemeenskap. 
Van tyd tot tyd het belangrike godsdiensleiers herlewings georganiseer. In 1805 in Indiana het Tenskwatawa (deur Amerikaners die Shanee-profeet genoem) 'n godsdienstige herlewing gelei na 'n pokke-epidemie en 'n reeks heksejagte. Sy oortuigings was gebaseer op die vroeëre leerstellings van die Lenape-profete, Scattamek en Neolin, wat 'n komende apokalips voorspel het wat die Europees-Amerikaanse setlaars sou vernietig.  Tenskwatawa het die stamme aangemoedig om die weë van die Amerikaners te verwerp: om vuurwapens, drank, klere in Amerikaanse styl prys te gee, handelaars slegs die helfte van hul skuld te betaal en om nie meer lande aan die Verenigde State af te staan ​​nie. Die herlewing het gelei tot oorlogvoering onder leiding van sy broer Tecumseh teen die blanke setlaars. 
Inheemse Amerikaners was die teiken van uitgebreide Christelike sendingaktiwiteite. Katolieke het Jesuïete -sendings onder die Huron en die Spaanse missies in Kalifornië geloods) en verskillende Protestantse denominasies. Talle Protestantse denominasies was aktief. Teen die laat 19de eeu het die meeste inheemse Amerikaners wat in die Amerikaanse samelewing geïntegreer is, oor die algemeen Christene geword, asook 'n groot deel van die wat op voorbehoude leef.   Die Navajo, die grootste en mees geïsoleerde stam, het verset teen sendingopnames totdat Pinksterherlewing hul steun na 1950 gelok het. 
Die kolonies in New England is gevestig deur Engelse mans en vroue wat, te midde van godsdienstige vervolging, geweier het om passievol Christelike godsdienstige oortuigings in te boet.  Hulle is bedink en gevestig "as plantasies van godsdiens." Sommige setlaars wat in hierdie gebiede aangekom het, het om sekulêre motiewe gekom - 'om vis te vang' soos 'n New Englander dit stel - maar die oorgrote meerderheid het Europa verlaat om te aanbid op die manier wat hulle as korrek beskou het.  Hulle ondersteun die pogings van hul leiers om ''n stad op 'n heuwel' of 'n 'heilige eksperiment' te skep, waarvan die sukses sou bewys dat God se plan suksesvol in die Amerikaanse wildernis kon verwesenlik word.
Puriteine ​​was Engelse Protestante wat die Kerk van Engeland wou hervorm en suiwer van wat hulle as onaanvaarbare oorblyfsels van die Rooms -Katolisisme beskou het. Die heersende klas het teen die 1620's hul standpunt teenstaan, wat daarop aangedring het dat die Puriteine ​​voldoen aan die Anglikaanse godsdienstige gebruike. Puriteine ​​in Engeland word bedreig toe Engeland op die punt staan ​​van 'n burgeroorlog.
Vanaf 1630 en vir die dekade het soveel as 20.000 Puriteine ​​uit Engeland na Amerika geëmigreer. Die meeste vestig hulle in New England, maar sommige het tot in Wes -Indië gegaan. Sommige is terug na Engeland tydens die Engelse Burgeroorlog 1642-1646 en die Statebond. Teologies was die Puriteine ​​'nie-skeidende gemeentelede'. Anders as die Pelgrims, wat in 1620 na Massachusetts gekom het, het die Puriteine ​​geglo dat die Kerk van Engeland 'n ware kerk was, alhoewel hulle groot hervormings nodig gehad het. Elke gemeente in New England word beskou as 'n onafhanklike entiteit, sonder 'n hiërargie. Daar was geen biskoppe nie. Die lidmaatskap bestaan, ten minste aanvanklik, uit mans en vroue wat 'n bekeringservaring ondergaan het en dit aan ander lede kon bewys.
Vervolging in Amerika Redigeer
Alhoewel hulle slagoffers was van godsdiensvervolging in Europa, ondersteun die Puriteine ​​die teorie wat dit goedgekeur het: die behoefte aan eenvormigheid van godsdiens in die staat.
Toe hulle in New England onder beheer was, het hulle probeer om 'die nek van skeuring en gemene opinies' te breek. Die 'besigheid' van die eerste setlaars, 'n puriteinse predikant in 1681, 'was nie verdraagsaamheid nie, maar hulle was' vyande '.  Puriteine ​​het andersdenkendes uit hul kolonies verdryf, 'n lot wat Roger Williams in 1636 getref het en in 1638 Anne Hutchinson, Amerika se eerste groot vroulike godsdienstige leier.
Diegene wat die Puriteine ​​uitgedaag het deur aanhoudend terug te keer na hul jurisdiksies, loop die doodstraf op, 'n straf wat die Boston -martelare, vier Quakers, tussen 1659 en 1661 opgelê het. Weens die onverdraagsaamheid van die 17de eeu, was Thomas Jefferson onwillig om morele superioriteit teenoor Virginians toe te gee. die Puriteine. Vanaf 1659 het Virginia anti-Quaker-wette uitgevaardig, insluitend die doodstraf vir vuurvaste Quakers. Jefferson vermoed dat "as daar geen kapitaaluitvoering hier plaasvind nie, soos in New England, dit nie te wyte was aan die moderering van die kerk of die gees van die wetgewer nie." 
Stigting van Rhode Island Edit
Die voormalige Puriteinse leier Roger Williams, wat in die winter in 1636 uit Massachusetts verdryf is, het 'n hartstogtelike pleidooi vir gewetensvryheid afgelê. Hy het geskryf: 'God vereis dat geen eenvormigheid van godsdiens in enige burgerlike staat ongedaan en afgedwing word nie, wat eenvormigheid (vroeër of later) die grootste geleentheid is vir burgerlike Warre, gewetensvervalsing, vervolging van Christus Jesus in sy dienaars en die skynheiligheid en vernietiging van miljoene siele. "  Williams het later Rhode Island gestig op die beginsel van godsdiensvryheid. Hy verwelkom mense van godsdienstige oortuiging, selfs sommige wat as gevaarlik mislei beskou word, want niks kan sy siening dat 'gedwonge aanbidding in God se neusgate stink' verander nie. 
Joodse toevlug in Amerika Edit
'N Vrag van 23 Joodse vlugtelinge wat van vervolging in Nederlandse Brasilië vlug, het in 1654 in New Amsterdam (binnekort New York City) aangekom. Teen die volgende jaar het hierdie klein gemeenskap godsdienste in die stad gevestig. Teen 1658 het Jode in Newport, Rhode Island, aangekom, ook op soek na godsdiensvryheid. 'N Geringe aantal Jode het steeds na die Britse Noord -Amerikaanse kolonies gekom en hulle hoofsaaklik in die hawestede gevestig. Teen die laat 18de eeu het Joodse setlaars verskeie sinagoges gestig.
Die Religious Society of Friends het in 1652 in Engeland gestig rondom leier George Fox.
Onlangs het kerkhistorici gedebatteer of Quakers as radikale Puriteine ​​beskou kan word, aangesien die Quakers baie Puriteinse oortuigings tot uiterste lei.      Geskiedkundiges ter ondersteuning van die Puriteinse klassifikasie van kwakers merk op dat Quakers die nugtere deportasie van die Puriteine ​​tot 'n verheerliking van "eenvoudigheid" rek.  Teologies het hulle die Puriteinse konsep van 'n kerk van individue uitgebrei deur die Heilige Gees uitgebrei tot die idee van die inwoning van die Gees of die "Lig van Christus" in elke persoon.
Sulke leerstellings het baie van die tydgenote van die Quakers as gevaarlike kettery beskou. Kwakers is ernstig vervolg in Engeland omdat hulle dit so gewaag het om van die ortodokse Christendom af te wyk. Teen 1680 was 10 000 kwakers in Engeland opgesluit en 243 sterf aan marteling en mishandeling in die tronk.
Hierdie skrikbewind het vriende in die 1670's gedwing om skuiling te soek in Rhode Island, waar hulle gou goed gevestig geraak het. In 1681, toe die leier van die Quaker, William Penn, 'n skuld wat Charles II aan sy vader verskuldig was, in 'n handves vir die provinsie Pennsylvania inbetaal het, was baie meer Quakers bereid om die geleentheid te benut om in 'n land te woon waar hulle vryelik kan aanbid. Teen 1685 het soveel as 8 000 kwakers uit Engeland, Wallis en Ierland na Pennsylvania gekom. [ aanhaling nodig ] Alhoewel die kwakers in sommige godsdienstige oortuigings en gebruike soos die puriteine ​​kon lyk, het hulle met hulle verskil oor die noodsaaklikheid om godsdienstige eenvormigheid in die samelewing te dwing.
Pennsylvania Duitsers Edit
Gedurende die belangrikste jare van die Duitse emigrasie na Pennsylvania in die middel van die 18de eeu, was die meeste emigrante Lutherane, Gereformeerdes of lede van klein sektes-Mennoniete, Amish, Dunkers, Morawiërs en Schwenkfelders. Die oorgrote meerderheid het boere geword. 
Die kolonie was die eiendom van William Penn, 'n toonaangewende Quaker, en sy agente het Duitse emigrasie na Pennsylvania aangemoedig deur promosieliteratuur te versprei wat die ekonomiese voordele van Pennsylvania sowel as die godsdiensvryheid daar beskikbaar stel. Die verskyning in Pennsylvania van soveel godsdienstige groepe het die provinsie laat lyk soos ''n asiel vir verbanne sektes'.
Rooms -Katolieke in Maryland Redigeer
Vir hul politieke opposisie is Katolieke geteister en is hulle sedert die bewind van Elizabeth I. grotendeels van hul burgerregte gestroop. Gedryf deur "die heilige plig om 'n toevlug te vind vir sy Rooms -Katolieke broers," het George Calvert 'n handves van Charles I in 1632 vir die gebied tussen Pennsylvania en Virginia.  Hierdie Maryland -handves het geen riglyne oor godsdiens gebied nie, alhoewel aanvaar word dat Katolieke nie in die nuwe kolonie gemolesteer sou word nie. Sy seun, Lord Baltimore, was 'n Katoliek wat die toelae vir Maryland van sy vader geërf het en was in beheer van 1630–45. In 1634 het Lord Baltimore se twee skepe, die Ark en die Duif, het met die eerste 200 setlaars na Maryland geseil. Hulle het twee Katolieke priesters ingesluit. Lord Baltimore het aangeneem dat godsdiens 'n privaat aangeleentheid is. Hy verwerp die behoefte aan 'n gevestigde kerk, waarborg vryheid van gewete vir alle Christene en omhels pluralisme. 
Katolieke lotgevalle het gedurende die res van die 17de eeu in Maryland gewissel, aangesien dit 'n al hoe kleiner minderheid van die bevolking geword het.Na die glorieryke rewolusie van 1689 in Engeland, is die Church of England wettig in die kolonie gestig en Engelse strafwette, wat die Katolieke die reg om te stem, te beklee of in die openbaar te aanbid, afgedwing is. Maryland se eerste staatsgrondwet in 1776 herstel die godsdiensvryheid. 
Virginia en die Church of England Edit
Virginia was die grootste, mees bevolkte en belangrikste kolonie. Die Church of England is wettig gestig, die biskop van Londen wat toesig gehou het oor die Anglikaanse in die kolonies, het dit 'n gunsteling sendingdoelwit gemaak en teen 1624 22 predikante (in priesterlike bevele) ingestuur. plaaslike gemeente om die behoeftes van die plaaslike regering te hanteer, soos paaie en armhulp, benewens die salaris van die minister. Daar was nooit 'n biskop in die koloniale Virginia nie, en in die praktyk het die plaaslike vesting bestaan ​​uit leke wat die gemeente beheer het en plaaslike belastings, paaie en swak verligting hanteer het. 
Toe die verkose vergadering, die House of Burgesses, in 1619 gestig is, het dit godsdienstige wette uitgevaardig wat van Virginia 'n bastion van Anglikanisme gemaak het. Dit het 'n wet in 1632 aangeneem wat vereis dat daar 'n 'uniformiteit' in hierdie kolonie moet wees, beide in materie en volgens die kanonne en die grondwet van die Church of England. 
Die koloniste was tipies onoplettend, ongeïnteresseerd en verveeld tydens kerkdienste volgens die predikante, wat kla dat die mense slaap, fluister, die modieus geklede vroue rondloop, rondloop en kom en gaan, of op sy beste deur die vensters kyk of staar leeg in die ruimte.  Die gebrek aan dorpe het beteken dat die kerk verspreide nedersettings moes bedien, terwyl die akute tekort aan opgeleide predikante beteken dat dit moeilik was om vroomheid buite die huis te beoefen. Sommige predikante het hul probleme opgelos deur gemeentelede aan te moedig om tuis vroom te word deur die Boek van algemene gebed vir privaat gebed en toewyding (eerder as die Bybel). Dit het toegewyde Anglikane toegelaat om 'n aktiewe en opregte godsdienstige lewe te lei, afgesien van die onbevredigende formele kerkdienste. Die klem op privaat toegewydheid verswak egter die behoefte aan 'n biskop of 'n groot institusionele kerk van die soort wat Blair wou hê. Die spanning op persoonlike vroomheid het die weg gebaan vir die Eerste Groot Ontwaking, wat mense van die gevestigde kerk weggetrek het. 
Veral in die agterland het die meeste gesinne hoegenaamd geen godsdienstige verbintenis nie, en hul lae morele standaarde was skokkend vir die regte Engelse mense. Die evangeliste het die tradisionele standaarde van manlikheid as sondig geïdentifiseer wat handel oor dobbel, drink en baklei en willekeurige beheer oor vroue, kinders en slawe. Die godsdienstige gemeenskappe het nuwe standaarde afgedwing en 'n nuwe manlike leiersrol geskep wat Christelike beginsels gevolg het en in die 19de eeu oorheersend geword het.  Baptiste, Duitse Lutherane en Presbiteriane, het hul eie predikante gefinansier en gepleit vir die stigting van die Anglikaanse kerk. Die andersdenkendes het baie vinniger gegroei as die gevestigde kerk, wat godsdienstige verdeeldheid 'n faktor in die Virginia -politiek in die rewolusie gemaak het. Die Patriots, onder leiding van Thomas Jefferson, het die Anglikaanse Kerk in 1786 afgeskaf. 
Teen 'n algemene opvatting dat Amerikaners uit die 18de eeu nie die eerste setlaars se hartstogtelike toewyding aan hul geloof volgehou het nie, identifiseer geleerdes nou 'n hoë vlak van godsdienstige energie in kolonies na 1700. Volgens 'n kenner was Joods-Christelike geloof eerder in die "hemelvaart" as die neiging "sien 'n ander 'n" stygende lewenskragtigheid in die godsdienstige lewe "vanaf 1700 vind 'n derde godsdiens in baie dele van die kolonies in 'n toestand van" koorsagtige groei ".  Syfers oor kerkbywoning en kerkvorming ondersteun hierdie menings. Tussen 1700 en 1740 het 'n geskatte 75-80% van die bevolking kerke bygewoon wat in 'n hoë tempo gebou is. 
Teen 1780 was die persentasie volwasse koloniste wat aan 'n kerk was, tussen 10 en 30%, sonder slawe of inheemse Amerikaners. Noord -Carolina het die laagste persentasie met ongeveer 4%gehad, terwyl New Hampshire en Suid -Carolina die hoogste gelykop was, met ongeveer 16%. 
Kerkgeboue in die 18de-eeuse Amerika het baie gewissel, van die eenvoudige, beskeie geboue in nuut gevestigde landelike gebiede tot elegante geboue in die welvarende stede aan die oostelike kus. Kerke weerspieël die gebruike en tradisies sowel as die rykdom en sosiale status van die denominasies wat dit gebou het. Duitse kerke bevat kenmerke wat in Engelse onbekend was. [ aanhaling nodig ]
Deïsme is 'n filosofiese standpunt wat beweer dat God nie direk met die wêreld inmeng nie. Hierdie sienings het aanhangers in die laat 18de eeu in Amerika gekry. Deïsme van daardie era "aanvaar die bestaan ​​van 'n skepper op grond van die rede, maar verwerp geloof in 'n bonatuurlike godheid wat met die mens omgaan."  'n Vorm van deïsme, Christelike deïsme, beklemtoonde moraliteit en verwerp die ortodokse Christelike siening van die goddelikheid van Christus, en beskou hom dikwels as 'n sublieme, maar volkome menslike, morele leraar.  Die prominentste Deist was Thomas Paine, maar baie ander stigters weerspieël Deist -taal in hul geskrifte.
Groot ontwaking: opkoms van evangelisasie Redigeer
In die Amerikaanse kolonies was die First Great Awakening 'n golf van godsdienstige entoesiasme onder Protestante wat die Amerikaanse kolonies in die 1730's en 1740's meegesleur het, wat 'n permanente impak op die Amerikaanse Christendom gelaat het. Dit was die gevolg van kragtige prediking wat luisteraars (reeds kerklede) diep geraak het met 'n diepe gevoel van persoonlike skuld en redding deur Christus. Deur die ritueel en seremonie te verwyder, het die Groot Ontwaking die verhouding met God intens persoonlik gemaak vir die gemiddelde mens deur 'n diep gevoel van geestelike skuld, vergifnis, verlossing en vrede te skep. Historikus Sydney E. Ahlstrom beskou dit as deel van 'n 'groot internasionale protestantse omwenteling' wat ook die piëtisme in Duitsland, die Evangelical Revival and Methodism in England, veroorsaak het.  Dit het die Christendom na die slawe gebring en was 'n apokaliptiese gebeurtenis in New England wat die gevestigde kerklike gesag uitgedaag het. Dit het gelei tot verdeeldheid tussen die nuwe herlewingswerkers en die ou tradisionaliste wat op ritueel en leerstelling aangedring het. Die nuwe styl van preke en die manier waarop mense hul geloof beoefen, het die Christelike geloof in Amerika nuwe lewe geblaas. Mense het passievol en emosioneel betrokke geraak in hul verhouding met God, eerder as om passief na intellektuele diskoers op 'n losstaande manier te luister. Predikante wat hierdie nuwe manier van prediking gebruik het, word oor die algemeen "nuwe ligte" genoem, terwyl die predikers van ouds "ou ligte" genoem is. Mense het tuis begin om die Bybel te bestudeer, wat die middele om die publiek in te lig oor godsdienstige maniere effektief gedesentraliseer het en verwant was aan die individualistiese tendense wat tydens die Protestantse Hervorming in Europa voorkom. 
Die fundamentele uitgangspunt van evangelisasie is die omskakeling van individue van 'n toestand van sonde na 'n 'nuwe geboorte' deur die prediking van die Bybel wat tot geloof lei. Die First Great Awakening het gelei tot veranderinge in die Amerikaanse koloniale samelewing. In New England was die Groot Ontwaking invloedryk onder baie gemeentelede. In die middel- en suidelike kolonies, veral in die 'Backcountry' -streke, was die ontwaking invloedryk onder presbiteriane. In die Suid -Baptiste en Metodiste het predikers beide blankes en slawe van swartes tot bekering gekom. 
Gedurende die eerste dekades van die 18de eeu, in die Connecticut River Valley, het 'n reeks plaaslike "ontwakings" in die gemeente begin met predikante, waaronder Jonathan Edwards. Die eerste nuwe Congregational Church in die Massachusetts -kolonie gedurende die groot ontwakkingstydperk, was in 1731 in Uxbridge en het ds Nathan Webb as sy pastoor genoem. Teen die 1730's het hulle versprei na wat geïnterpreteer is as 'n algemene uitstorting van die Gees wat die Amerikaanse kolonies, Engeland, Wallis en Skotland gebad het.
In massa-opwekkinge in die buitelug het kragtige predikers soos George Whitefield duisende siele na die nuwe geboorte gebring. The Great Awakening, wat sy krag in die middel van die 1740's in New England bestee het, verdeel die gemeentelike en presbiteriaanse kerke in ondersteuners-"New Lights" en "New Side"-en teenstanders-die "Old Lights" en "Old Side" . " Baie New England New Lights het aparte baptiste geword. Grootliks deur die pogings van 'n charismatiese prediker uit New England met die naam Shubal Stearns en parallel met die New Side Presbyterians (wat uiteindelik op hul eie terme met die Old Side herenig is), het hulle die Groot Ontwaking na die suidelike kolonies gebring en 'n reeks die herlewings wat tot in die 19de eeu geduur het. 
Die ondersteuners van die Ontwaking en die evangeliese strekking daarvan - Presbiteriane, Baptiste en Metodiste - het teen die eerste dekades van die 19de eeu die grootste Amerikaanse protestantse denominasies geword. Teenstanders van die Ontwaking of diegene wat daardeur verdeel is - Anglikane, Kwakers en Congregationalists - is agtergelaat.
Anders as die Tweede Groot Ontwaking wat omstreeks 1800 begin het en wat na die nie -kerklikes reik, het die Eerste Groot Ontwaking gefokus op mense wat reeds kerklidmate was. Dit het hul rituele, hul vroomheid en hul selfbewustheid verander. 
Evangelies in die suide Edit
Die Suide was oorspronklik gevestig en beheer deur Anglikane, wat die geledere van ryk planters oorheers het, maar wie se ritueel gevestigde godsdienstige godsdiens 'n lae aantrekkingskrag op gewone mans en vroue gehad het, beide wit en swart.  ​​
Deur die talle rondgaande sendelinge, deur die 1760's, het Baptistekerke Suidlanders, veral arm blanke boere, begin trek in 'n nuwe, baie meer demokratiese godsdiens.  Hulle het slawe by hulle dienste verwelkom, en baie slawe het in hierdie tyd Baptiste geword. Baptiste -dienste beklemtoon emosie die enigste ritueel, die doop, wat slegs onderdompeling behels (nie besprenkeling soos in die Anglikaanse tradisie nie) van volwassenes. In teenstelling met die lae morele standaarde wat rondom hulle heers, het die Baptiste hul eie hoë standaarde van persoonlike moraliteit streng toegepas, en veral gekant teen seksuele wangedrag, sterk drank, ligsinnige uitgawes, ontbrekende dienste, vloek en feestyd. Kerklike beproewings het gereeld plaasgevind, en Baptistekerke het lidmate verdryf wat hulle nie aan dissipline onderwerp het nie. 
Baie historici het die gevolge van die godsdienstige wedywering vir die koms van die Amerikaanse rewolusie van 1765–1783 bespreek.  Die Baptiste-boere het wel 'n nuwe egalitêre etiek bekendgestel wat die semi-aristokratiese etiek van die Anglikaanse planters grootliks verplaas het. Beide groepe ondersteun egter die Revolusie. Daar was 'n skerp kontras tussen die soberheid van die gewone Baptiste en die weelde van die Anglikaanse planters, wat die plaaslike regering beheer het. Baptiste kerklike dissipline, wat deur die heidene as radikalisme verwar word, het wanorde verbeter. Die stryd om godsdienstige verdraagsaamheid het uitgebreek en afgespeel tydens die Amerikaanse Revolusie, terwyl die Baptiste gewerk het om die Anglikaanse kerk te ontbind. 
Baptiste, Duitse Lutherane en Presbiteriane het hul eie predikante gefinansier en die afskaffing van die Anglikaanse kerk bevoordeel.
Metodiste sendelinge was ook aktief in die laat koloniale tydperk. Van 1776 tot 1815 het die metodistebiskop Francis Asbury 42 reise na die westelike dele gemaak om die metodistiese gemeentes te besoek. In die 1780's het rondreisende metodiste-predikers afskrifte van 'n petisie teen slawerny in hul saalsakke in die hele staat gedra en 'n einde aan slawerny gevra. Terselfdertyd is teen-petisies versprei. Die versoekskrifte is aan die vergadering voorgelê, maar daar is gedebatteer, maar daar is geen wetgewende stappe gedoen nie, en na 1800 was daar minder en minder godsdienstige verset teen slawerny. 
Manlikheid en sedelikheid Redigeer
Veral in die suidelike agterland het die meeste gesinne hoegenaamd geen godsdienstige verbintenis nie, en hul lae morele standaarde was skokkend vir die regte Engelse.  Die Baptiste, Metodiste, Presbiteriane en ander evangeliste het hierdie laks morele standaarde direk uitgedaag en geweier om dit in hul geledere te duld. Die evangeliste het die tradisionele standaarde van manlikheid as sondig geïdentifiseer wat handel oor dobbel, drink en baklei en willekeurige beheer oor vroue, kinders en slawe. Die godsdienstige gemeenskappe het nuwe standaarde afgedwing en 'n nuwe manlike leiersrol geskep wat Christelike beginsels gevolg het en in die 19de eeu oorheersend geword het. 
Die Revolusie het 'n paar kerkgenootskappe verdeel, veral die Kerk van Engeland, wie se geestelikes (priesters wat dikwels 'predikante' genoem word) onder eed verplig was om die koning en die Kwakers, wat tradisioneel pasifiste was, te ondersteun. Godsdiensbeoefening het op sekere plekke gely weens die afwesigheid van predikante en die vernietiging van kerke.
Church of England Redigeer
Die Amerikaanse Revolusie het die Kerk van Engeland in Amerika dieper wonde toegedien as aan enige ander kerkgenootskap omdat die Engelse monarg die hoof van die kerk was. Die priesters van die kerk van Engeland het by hul ordening trou aan die Britse kroon gesweer.
Die Book of Common Prayer het gebede vir die monarg gebid en God gesmeek "om sy verdediger en bewaarder te wees en hom die oorwinning te gee oor al sy vyande", wat in 1776 Amerikaanse soldate was, sowel as vriende en bure van Amerikaanse gemeentelede van die Church of England . Lojaliteit teenoor die kerk en sy hoof kan as verraad vir die Amerikaanse saak beskou word.
Patriotiese Amerikaanse lede van die Church of England, wat nie so 'n fundamentele komponent van hul geloof as The Book of Common Prayer wou weggooi nie, het dit hersien om aan te pas by die politieke realiteite. Na die Verdrag van Parys (1783) waarin Groot -Brittanje die Amerikaanse onafhanklikheid formeel erken het, is Anglikane sonder leierskap of 'n formele instelling gelaat. Samuel Seabury is in 1784 deur die Scottish Episcopal Church ingewy. Hy woon in New York. Na die vereiste om 'n eed van trou aan die kroon af te lê, is twee Amerikaners in 1786 vir biskoppe in Londen vir Virginia en Pennsylvania ingewy. Die Protestantse Episkopale Kerk van die Verenigde State is in 1787 gestig as 'n outonome gemeenskap met die Church of England. Dit het 'n aangepaste Book of Common Prayer aangeneem wat veral die Skotse Canon (Eucharistic Prayer) gebruik het. Hierdie toewydingsgebed het die eucharistiese leer van die Amerikaanse kerk baie nader gebring aan die Rooms -Katolieke en Ortodokse leerstellings en die verwerping van Cranmer van die eucharistie as 'n materiële offer wat aan God gebring is (wat die aanvaarde teologie uit die vroeë 3de eeu was).
Geskiedkundiges het die afgelope dekades oor die aard van Amerikaanse godsdienstigheid in die vroeë 19de eeu gedebatteer, met die fokus op kwessies van sekularisme, deïsme, tradisionele godsdienstige praktyke en nuut opkomende evangeliese vorms gebaseer op die Groot Ontwaking.  
Die Grondwet wat in 1788 bekragtig is, maak geen melding van godsdiens nie, behalwe dat geen godsdienstoets vir ampsdraers toegelaat word nie. Die eerste wysiging van die grondwet van die Verenigde State, wat in 1791 aangeneem is, het egter 'n sentrale rol gespeel in die definisie van die verhouding van die federale regering tot die vrye uitoefening van godsdiens en die verbod op die stigting van 'n amptelike kerk. Sy beleid is uitgebrei om staatsregerings in die veertigerjare te dek. Die regering mag die gratis uitoefening van godsdiens nie belemmer nie, en mag geen spesifieke godsdiens borg deur belasting op gunste nie. 
"Nie in 'n sekere sin gebaseer op die Christelike godsdiens nie" Edit
Die Verdrag van Tripoli was 'n verdrag wat gesluit is tussen die VSA en Tripolitania wat deur president John Adams aan die senaat voorgelê is en op 7 Junie 1797 eenparig bekragtig is van die Amerikaanse senaat en onderteken deur Adams, wat in werking tree as die wet van die land op Junie 10, 1797. Die verdrag was 'n gewone diplomatieke ooreenkoms, maar het later aandag getrek omdat die Engelse weergawe 'n klousule oor godsdiens in die Verenigde State bevat het.
Aangesien die regering van die Verenigde State van Amerika in geen opsig op die Christelike godsdiens gebaseer is nie - as dit op sigself geen karakter van vyandskap het teen die wette, godsdiens of rustigheid van Mussulmen [Moslems], - en die genoemde state nooit 'n oorlog of vyandigheid teen 'n Mahometan [Mohammedaanse] nasie aangegaan het nie, word deur die partye verklaar dat geen voorwendsel wat uit godsdienstige opinies voortspruit ooit 'n onderbreking van die harmonie tussen die twee lande sal veroorsaak nie.
Frank Lambert, professor in geskiedenis aan die Purdue -universiteit, beweer dit
"Deur hul optrede het die stigters duidelik gemaak dat hulle godsdiensvryheid die belangrikste is, nie die bevordering van 'n staatsgodsdiens nie. Individue, nie die regering nie, sal godsdienstige geloof en praktyk in die Verenigde State definieer. So het die stigters verseker dat amptelike sin sou Amerika 'n Christelike Republiek wees.Tien jaar nadat die Grondwetlike Konvensie sy werk beëindig het, het die land die wêreld verseker dat die Verenigde State 'n sekulêre staat is, en dat sy onderhandelinge sou voldoen aan die oppergesag van die reg, nie die voorskrifte van die Christelike geloof. Die versekering was vervat in die Verdrag van Tripoli van 1797 en was bedoel om die vrese van die Moslemstaat te besweer deur daarop aan te dring dat godsdiens nie die manier waarop die verdrag geïnterpreteer en toegepas word, sou beheer nie. John Adams en die Senaat het duidelik gemaak dat die verdrag was tussen twee soewereine state, nie tussen twee godsdienstige moondhede nie ". 
Ondanks die duidelike skeiding van regering en godsdiens, het die oorheersende kulturele en sosiale aard van die land sterk Christelik geword. In 'n werksaak van 1892, Church of the Holy Trinity v. Verenigde State, verklaar die Amerikaanse Hooggeregshof: "Hierdie en vele ander sake wat opgemerk kan word, voeg 'n aantal nie -amptelike verklarings by tot die massa organiese uitsprake dat dit 'n Christenvolk is . "
Die 'Groot Ontwaking' was grootskaalse herlewings wat op die spits gekom het, en het 'n groot aantal mense van ongekerk na kerk laat beweeg. Die Metodiste en Baptiste was die aktiefste by die borg van herlewings. Die aantal Metodiste -kerklede het gegroei van 58 000 in 1790 tot 258 000 in 1820 en 1 661 000 in 1860. Meer as 70 jaar het die metodiste -lidmaatskap met 28,6 keer toegeneem toe die totale nasionale bevolking met 'n faktor van agt keer toegeneem het. 
Dit het evangelisasie een van die dominante kragte in die Amerikaanse godsdiens gemaak. Balmer verduidelik dat:
'Ek glo dat evangelisasie self 'n tipies Noord -Amerikaanse verskynsel is, wat net soos die gevolg is van die sameloop van piëtisme, presbiterianisme en die spore van puritanisme.Evangelisasie het die eiesoortige kenmerke van elke stam opgetel - hartlike spiritualiteit van die Pietiste (byvoorbeeld), leerstellige presisie van die Presbiteriane en individualistiese introspeksie van die Puriteine ​​- selfs al het die Noord -Amerikaanse konteks self die verskillende manifestasies van evangelisasie diep gevorm: fundamentalisme, neo-evangelisasie, die heiligheidsbeweging, Pinkster, die charismatiese beweging en verskillende vorme van Afro-Amerikaanse en Spaanse evangelisasie. "
Tweede Great Awakening Edit
In 1800 begin groot herlewings wat oor die hele land versprei het: die pragtige Tweede Groot Ontwaking in New England en die uitbundige Groot Herlewing in Cane Ridge, Kentucky. Die belangrikste godsdienstige vernuwing wat deur die herlewings in Kentucky geproduseer is, was die kampbyeenkoms.
Die herlewings is eers gereël deur presbiteriaanse predikante wat hulle na die uitgebreide nagmaalseisoene gemodelleer het, wat deur die Presbiteriaanse Kerk in Skotland gebruik is, wat gereeld emosionele, demonstratiewe vertoon van godsdienstige oortuiging veroorsaak het. In Kentucky het die pioniers hul gesinne en voorraad in hul waens gelaai en na die Presbiteriaanse vergaderings gery, waar hulle tente opgeslaan het en 'n paar dae lank gaan woon het.
As hulle op 'n veld of aan die rand van 'n woud vergader het vir 'n langdurige godsdienstige byeenkoms, het die deelnemers die terrein omskep in 'n kampbyeenkoms. Die godsdienstige herlewings wat die Kentucky -kampbyeenkomste meegesleur het, was so intens en het soveel emosies veroorsaak dat hul oorspronklike borge, die Presbyteriane, sowel as die Baptiste, hulle spoedig verwerp het. Die Metodiste het egter kampvergaderings aangeneem en uiteindelik makgemaak en in die oostelike state ingebring, waar hulle dekades lank een van die evangeliese handtekeninge van die denominasie was.
Die Tweede Groot Ontwaking (1800-1830's) het, anders as die eerste, gefokus op die nie -kerklikes en probeer om 'n diep gevoel van persoonlike verlossing by hulle in te boesem soos dit in herlewingsvergaderings ervaar word. Die groot herlewing het vinnig versprei oor Kentucky, Tennessee en die suide van Ohio. Elke denominasie het bates wat dit op die grens kon laat floreer. Die Metodiste het 'n doeltreffende organisasie gehad wat afhanklik was van predikante, bekend as kringryers, wat mense in afgeleë grense besoek het. Die fietsryers kom uit die gewone mense, wat hulle gehelp het om 'n verhouding te bou met die grensgesinne wat hulle wou bekeer.
Die Tweede Groot Ontwaking het 'n groot invloed op die Amerikaanse godsdiensgeskiedenis gehad. Teen 1859 het evangelisasie na vore gekom as 'n soort nasionale kerk of nasionale godsdiens en was dit die belangrikste tema van die Amerikaanse godsdienstige lewe. Die baie winsgewende metodiste het die grootste wins behaal. Francis Asbury (1745-1816) het die Amerikaanse metodistebeweging gelei as een van die mees prominente godsdienstige leiers van die jong republiek. Metodes wat deur die oostelike kusgebied reis, het vinnig onder Asbury se leiding gegroei tot die grootste en mees wydverspreide denominasie van die land. Die getalsterkte van die Baptiste en Metodiste het gestyg relatief tot die van die denominasies wat in die koloniale tydperk oorheers het - die Anglikane, Presbiteriane, Congregationaliste en Gereformeerdes. Pogings om Christelike onderrig toe te pas op die oplossing van sosiale probleme, was die sosiale evangelie van die laat 19de eeu. Dit het ook die begin van groepe soos die Mormone, die Herstelbeweging en die Heiligheidsbeweging veroorsaak.
Derde Groot Ontwaking Wysig
The Third Great Awakening was 'n periode van godsdienstige aktivisme in die Amerikaanse geskiedenis vanaf die laat 1850's tot die 20ste eeu. Dit het piëtistiese Protestantse denominasies geraak en het 'n sterk gevoel van sosiale aktivisme. Dit het krag gekry uit die postmillenniale teologie dat die wederkoms van Christus sou kom nadat die mensdom die hele aarde hervorm het. Die Sosiale Evangeliebeweging het sy krag verkry uit die Ontwaking, net soos die wêreldwye sendingbeweging. Nuwe groeperings het ontstaan, soos die Heiligheidsbeweging en Nazarenerbewegings, en Christelike Wetenskap. 
Die Protestantse hoofkerke het vinnig gegroei in getalle, rykdom en opvoedingsvlakke, en het hul grens begin en in die dorpe en stede gesentreer geraak. Intellektuele en skrywers soos Josiah Strong bepleit 'n gespierde Christendom met stelselmatige uitreik na die nie -kerklikes in Amerika en oor die hele wêreld. Ander het kolleges en universiteite gebou om die volgende generasie op te lei. Elke denominasie ondersteun aktiewe sendinggenootskappe en maak die rol van sendeling hoog aangeskrewe. Die oorgrote meerderheid van die piëtistiese hoof Protestante (in die noorde) ondersteun die Republikeinse Party en dring daarop aan om verbod en sosiale hervormings te ondersteun.   Sien Derdepartystelsel
Die ontwaking in talle stede in 1858 is onderbreek deur die Amerikaanse burgeroorlog. In die Suide, aan die ander kant, het die Burgeroorlog herlewings gestimuleer en veral die Baptiste versterk.  Na die oorlog het Dwight L. Moody herlewing tot die middelpunt van sy aktiwiteite in Chicago gemaak deur die Moody Bible Institute te stig. Die gesange van Ira Sankey was veral invloedryk. 
Dwarsoor die land dryf kruistogte in die naam van godsdiens vir die verbod op alkohol. Die Woman's Christian Temperance Union het Protestantse vroue gemobiliseer vir sosiale kruistogte teen drank, pornografie en prostitusie, en het die vraag na stemreg vir vroue aangewakker. 
Die plutokrasie van die Gilded Age is ernstig aangeval deur die predikers van die sosiale evangelie en met hervormers in die progressiewe era wat betrokke geraak het by kwessies van kinderarbeid, verpligte elementêre onderwys en die beskerming van vroue teen uitbuiting in fabrieke.
Al die groot denominasies het groeiende sendingaktiwiteite in die Verenigde State en oor die hele wêreld geborg.  
Kolleges verbonde aan kerke het vinnig toegeneem in aantal, grootte en kwaliteit van die kurrikulum. Die bevordering van 'gespierde Christendom' het gewild geraak onder jong mans op die kampus en in stedelike YMCA's, sowel as kerklike jeuggroepe soos die Epworth League for Methodists en die Walther League for Lutherans. 
Die Protestantse godsdiens was in die 1860's redelik sterk in die noorde. Die Protestantse denominasies het verskillende posisies ingeneem. Oor die algemeen het die piëtistiese of evangeliese denominasies soos die Metodiste, Noordelike Baptiste en Congregationaliste die oorlogspoging sterk ondersteun. Meer liturgiese groepe soos die Katolieke, Episkopaliërs, Lutherane en konserwatiewe Presbiteriane het oor die algemeen enige bespreking van die oorlog vermy, sodat dit hul lidmaatskap nie bitter sou verdeel nie. Sommige geestelikes wat die Konfederasie ondersteun het, is veral in die grensstreke as Copperheads bestempel.  
Die kerke het moeite gedoen om hul soldate in die veld en veral hul gesinne tuis te ondersteun. Baie van die politieke retoriek van die era het 'n duidelike godsdienstige toon.  Die interkerklike Protestantse Christelike Kommissie van die Verenigde State het agente na die weermagkampe gestuur om sielkundige ondersteuning sowel as boeke, koerante, kos en klere te bied. Deur middel van gebed, preke en welsynsoperasies het die agente die geestelike sowel as tydelike behoeftes van soldate behartig terwyl hulle probeer het om die manne na 'n Christelike lewenswyse te bring. 
Geen kerkgenootskap was meer aktief in die ondersteuning van die Unie as die Methodist Episcopal Church nie. Historikus Richard Carwardine voer aan dat die oorwinning van Lincoln in 1860 vir baie metodiste die aankoms van die koninkryk van God in Amerika aangekondig het. Hulle is tot aksie oorgedra deur 'n visie op vryheid vir slawe, vryheid van die vervolging van goddelike afskaffers, vrylating van die bose greep van die slawemag op die Amerikaanse regering en die belofte van 'n nuwe rigting vir die Unie.  Metodiste het sterk steun aan die Radikale Republikeine gegee met hul harde lyn na die blanke Suide. Dissident Metodiste het die kerk verlaat.  Tydens heropbou het die Metodiste die voortou geneem om Metodistekerke vir Vrymanne te help vorm en na die suidelike stede te verhuis, selfs met die hulp van die weermag, van geboue wat aan die suidelike tak van die kerk behoort het.   The Methodist family magazine Damesbewaarplek Christelike gesinsaktivisme bevorder. Sy artikels bied morele opheffing aan vroue en kinders. Dit beskryf die oorlog as 'n groot morele kruistog teen 'n dekadente suidelike beskawing wat deur slawerny verdorwe is. Dit het aktiwiteite aanbeveel wat familielede kan uitvoer om die Unie se saak te help. 
Die CSA was oorwegend protestant, en herlewings was algemeen tydens die oorlog, veral in weermagkampe.   Beide vrye en verslaafde bevolkings wat met evangeliese protestantisme geïdentifiseer is. Godsdiensvryheid en skeiding van kerk en staat is ten volle verseker deur die Konfederale wette. Die kerkbywoning was baie hoog en kapelane het 'n groot rol in die weermag gespeel. 
Die slawerny -kwessie het die evangeliese denominasies teen 1860 verdeel. Gedurende die oorlog het die Presbiteriane en Episkopaliërs ook geskei. Die Katolieke het nie geskei nie. Baptiste en Metodiste het saam meerderheid van beide die blanke en die slawe -bevolking gevorm.   Elites in die suidooste het die Protestantse Biskoplike Kerk in die Konfederale State van Amerika bevoordeel, wat die Episkopale Kerk (VSA) in 1861 onwillig verdeel het.  Ander elites was Presbiteriane wat aan die Presbiteriaanse Kerk in die Verenigde State behoort. State, wat in 1861 uitmekaar is. Joseph Ruggles Wilson (vader van president Woodrow Wilson) was 'n prominente leier.  Katolieke het 'n Ierse werkersklas -element in hawestede en 'n ou Franse element in die suide van Louisiana ingesluit.  
Geleerdes verskil oor die omvang van die inheemse Afrikaanse inhoud van die swart Christendom soos dit in die 18de-eeuse Amerika na vore gekom het, maar daar is geen twyfel dat die Christendom van die swart bevolking gegrond was op evangelisasie nie.  
Die Tweede Groot Ontwaking word die 'sentrale en bepalende gebeurtenis in die ontwikkeling van Afro-Christendom' genoem.  Gedurende hierdie herlewings het Baptiste en Metodiste groot getalle swartes tot bekering gebring. Baie was egter teleurgesteld oor die behandeling wat hulle van hul medegelowiges ontvang het en van die terugval in die verbintenis om slawerny af te skaf wat baie wit baptiste en metodiste voorgestaan ​​het onmiddellik na die Amerikaanse rewolusie.
Toe hulle ontevredenheid nie beperk kon word nie, het kragtige swart leiers gevolg wat 'n Amerikaanse gewoonte geword het - hulle het nuwe denominasies gevorm. In 1787 breek Richard Allen en sy kollegas in Philadelphia weg van die Methodiste Kerk en stig in 1815 die African Methodist Episcopal (AME) Kerk, wat saam met onafhanklike swart Baptiste gemeentes floreer namate die eeu vorder. Teen 1846 het die AME -kerk, wat begin het met agt geestelikes en vyf kerke, gegroei tot 176 geestelikes, 296 kerke en 17 375 lidmate.  
Na die Burgeroorlog het Swart Baptiste wat die Christendom wou beoefen weg van rassediskriminasie, vinnig verskillende afsonderlike staatsbaptiste -konvensies opgestel. In 1866 het swart Baptiste van die Suide en die Weste saamgevoeg om die Consolidated American Baptist Convention te vorm. Hierdie konvensie het uiteindelik in duie gestort, maar drie nasionale konvensies is in reaksie hierop gevorm. In 1895 het die drie konvensies saamgesmelt om die National Baptist Convention te skep. Dit is nou die grootste Afro-Amerikaanse godsdienstige organisasie in die Verenigde State.  Die oorwegend wit denominasies het talle missies na Swartes bedryf, veral in die Suide. Reeds voor die burgeroorlog het katolieke kerke vir swartes in Louisiana, Maryland en Kentucky opgerig. 
Sidney Mead het aangevoer dat georganiseerde godsdiens aan die einde van die 19de eeu twee groot uitdagings ontmoet: die een vir sy sosiale program, die ander vir die denkstelsel. Veranderende sosiale toestande het 'n verskuiwing van die evangelie van rykdom na die sosiale evangelie verplig. die "Evangelie van rykdom" was 'n beroep op ryk Christene om hul rykdom in filantropie te deel, terwyl die Sosiale Evangelie 'n beroep op predikante gedoen het om self leiding te neem in die uitskakeling van sosiale euwels. Die tweede uitdaging het ontstaan ​​uit die moderne wetenskap, waar evolusionêre Darwinisme heelwat verskillende godsdienstige reaksies gegenereer het in terme van Bybelse outoritarisme, romantiese liberalisme en wetenskaplike modernisme. Protestantisme het geleidelik die klem op individuele redding en laissez-faire individualisme laat vaar, alhoewel hierdie neiging weerstaan ​​is deur fundamentaliste wat, dikwels blindelings, wou vasklou aan die teologiese grondslae van die Christendom waarna die denominasies weer begin terugkeer. 
Die land het toenemend nuwe minderheidsgodsdienste teëgekom wat, anders as die Mormone, nie in 'n verre omgewing was nie, maar net langsaan. Volgens historikus R. Laurence Moore het Christenwetenskaplikes, Pinksters, Jehovah Getuies en Katolieke op vyandige opmerkings gereageer deur hulself as vervolgde Amerikaners op die rand van die samelewing te beskou, wat hulle styf laat vashou het aan hul status as volwaardige burgers. 
Historikus Edward Ayers beskryf 'n verarmde Suid met 'n ryk geestelike lewe:
Godsdienstige geloof en taal het oral in die Nuwe Suid verskyn. Dit het openbare toespraak sowel as privaat emosie deurdring. Vir baie mense bied godsdiens die maatstaf van politiek, die mag agter wet en hervorming, die rede om uit te reik na die armes en uitgebuite, 'n druk om rassegrense oor te steek. Mense beskou alles van hofmakery tot kinderopvoeding tot hul eie dood in godsdienstige terme. Selfs diegene met twyfel of minagting kon nie aan die beelde, die aannames, die krag van geloof ontkom nie. 
Die Baptiste vorm die grootste groep, vir beide swartes en blankes, met sy los netwerke van talle klein plattelandse kerke. In die tweede plek vir beide rasse kom die Metodiste, met 'n hiërargiese struktuur aan die teenoorgestelde kant van die spektrum van die Baptiste. Kleiner fundamentalistiese groepe wat in die 20ste eeu baie groot geword het, het verskyn. Clusters van Rooms -Katolieke verskyn in die paar stede in die streek, sowel as in die suide van Louisiana. Elite wit Suidlanders was meestal Episkopaliërs of Presbiteriane. Regoor die streek beklee ministers hoë posisies, veral in die swart gemeenskap, waar hulle ook tipies politieke leiers was. Toe die groot meerderheid Swartes ná 1890 uit die stryd was, mag die swart predikers steeds stem. Herlewings kom gereeld voor en lok 'n groot skare. Dit was gewoonlik die reeds bekeerdes wat dit bygewoon het, so die aantal nuwe bekeerlinge was relatief klein, maar nuut of oud, almal geniet die prediking en die kuier.   Natuurlik word geen drank bedien nie, want die groot sosiale hervorming wat deur die Suidlanders bevorder is, was 'n verbod. Dit was ook die belangrikste politieke uitlaatklep vir vroue -aktiviste, want die stemregbeweging was swak. 
Sosiale evangelie wysig
Die Sosiale Evangelie, veral in die laat 19de en vroeë 20ste eeu, het 'n kragtige invloed in die noordelike Protestantse denominasies gehad, met spore wat tot in die 21ste eeu strek. Die doel was om Christelike etiek toe te pas op sosiale probleme, veral kwessies van sosiale geregtigheid en sosiale euwels soos ekonomiese ongelykheid, armoede, alkoholisme, misdaad, rassespanning, krotbuurte, onrein omgewing, kinderarbeid, gebrek aan vakbond, swak skole en die gevare van oorlog. Teologies het die sosiale evangeliste probeer om die Onse Gebed in praktyk te bring: "Laat u koninkryk kom, laat u wil geskied op aarde net soos in die hemel".  Hulle was tipies post -millennialisties, dit wil sê, hulle het geglo dat die wederkoms nie kan gebeur voordat die mensdom deur menslike inspanning van sosiale euwels ontslae geraak het nie. Sosiale evangelie -teoloë het die premillennialistiese teologie verwerp, wat meen dat die wederkoms van Christus op hande was, en Christene moet hul kragte toewy aan die voorbereiding daarvan eerder as sosiale kwessies. Hierdie perspektief was die sterkste onder fundamentaliste en in die Suide. Die Sosiale Evangelie was meer gewild onder geestelikes as leke. Sy leiers was oorwegend verbonde aan die liberale vleuel van die progressiewe beweging, en die meeste was teologies liberaal. Belangrike leiers was Richard T. Ely, Josiah Strong, Washington Gladden en Walter Rauschenbusch. Baie politici het onder die invloed daarvan gekom, veral William Jennings Bryan en Woodrow Wilson. Die mees omstrede hervorming van die sosiale evangelie was verbod, wat baie gewild was in landelike gebiede - insluitend die Suide - en ongewild was in die groter stede waar die hoof protestantisme swak was onder die kiesers. 
Fundamentalisme herleef en wysig Edit
Hierdie "streng fundamentaliste" in die twintigerjare het hulself toegewy aan die stryd teen die onderrig van evolusie in die skole en kolleges van die land, veral deur staatswette aan te neem wat openbare skole geraak het. William Bell Riley het die inisiatief geneem in die Scopes Trial van 1925 deur die beroemde politikus William Jennings Bryan in te bring as assistent van die plaaslike aanklaer, en Bryan het die nasionale media -aandag op die verhoor gevestig. In die halwe eeu na die Scopes -verhoor het fundamentaliste min sukses behaal met die vorming van die regeringsbeleid, en hulle was oor die algemeen verslaan in hul pogings om die belangrikste denominasies te hervorm, wat geweier het om by fundamentalistiese aanvalle op evolusie aan te sluit. Veral na die Scopes-verhoor het liberaliste 'n verdeeldheid gesien tussen Christene ten gunste van die leer van evolusie, wat hulle as opgevoed en verdraagsaam beskou het, en Christene teen evolusie, wat hulle as bekrompe, stam, obscurantisties beskou het.    
Webb (1991) spoor die politieke en regstryd tussen streng kreasioniste en Darwiniste na om die mate waarin evolusie as wetenskap in Arizona en Kalifornië geleer word, te beïnvloed. Nadat Scopes skuldig bevind is, het kreasioniste in die Verenigde State soortgelyke antwolusiewette vir hul state gesoek. Hulle het probeer om evolusie as 'n onderwerp vir studie te verbied, of dit ten minste te verplaas tot die status van 'n onbewese teorie, miskien saam met die Bybelse weergawe van die skepping. Opvoeders, wetenskaplikes en ander vooraanstaande leke was die voorstander van evolusie. Hierdie stryd het later in die suidweste plaasgevind as in ander Amerikaanse gebiede en het gedurende die Spoetnik -era voortgeduur. 
Groot depressie van die 1930's Edit
Robert T. Handy identifiseer 'n godsdienstige depressie in die Verenigde State vanaf 1925, wat net erger geword het tydens die ekonomiese depressie wat in 1929 begin het. Die identifisering van protestantisme met die Amerikaanse kultuur ondermyn die godsdienstige boodskappe. Die fundamentalistiese kerke het gesê dat hulle uitgebrei het en finansieel ontsteld was. Die hoofstroomkerke is goed genoeg gefinansier in die laat 1920's, maar het hul selfvertroue verloor in terme van die vraag of hul sosiale evangelie nodig was in 'n tyd van voorspoed, veral omdat die groot hervorming van die verbod 'n mislukking was.Wat hul netwerk van internasionale missies betref, het die hoofstroomkerke besef dat die missies 'n sukses was ten opsigte van die opening van moderne skole en hospitale, maar 'n mislukking in terme van bekerings. Die leidende teoretikus Daniel Fleming het verklaar dat die vastelande vir Christelike uitreik en Christelike verowering nie meer Afrika en Asië is nie, maar eerder materialisme, rasse -onreg, oorlog en armoede. Die aantal sendelinge uit die hoofstroom -denominasies het met 'n skerp afname begin. Daarteenoor het die evangeliese en fundamentalistiese kerke - wat nooit met die sosiale evangelie verbind was nie - hul pogings wêreldwyd toegeneem met die fokus op bekering.   Tuis was die hoofstroomkerke verplig om hul liefdadigheidsrolle in 1929–31 uit te brei, maar het finansieel in duie gestort met die oorweldigende omvang van die ekonomiese ramp vir gewone Amerikaners. Skielik in 1932–33 het die hoofkerke een van hul historiese funksies by die uitdeel van aalmoese aan die armes verloor, en die nasionale regering het die rol oorgeneem sonder enige godsdienstige dimensie. Handy voer aan dat die diep selfvertroue wat die godsdienstige herlewings in tye van ekonomiese depressie gebruik, in die dertigerjare afwesig was. Hy kom tot die gevolgtrekking dat Groot Depressie die einde van die oorheersing van Protestantisme in die Amerikaanse lewe was.    
In die dertigerjare was pasifisme 'n baie sterk krag in die meeste Protestantse kerke. Slegs 'n minderheid van die godsdienstige leiers, getipeer deur Reinhold Niebuhr, het ernstig aandag gegee aan die bedreigings vir vrede wat Nazi -Duitsland, Fascistiese Italië of militaristiese Japan inhou. Na Pearl Harbor in Desember 1941 het feitlik al die godsdienstige denominasies die oorlogspoging ondersteun, soos die verskaffing van kapelane. Die pasifistiese kerke, soos die Quakers en Mennoniete, was klein, maar het hul verset teen militêre diens behou. Baie jong lede, soos Richard Nixon, het vrywillig by die weermag aangesluit. Anders as in 1917–1918, word die posisies oor die algemeen deur die regering gerespekteer, wat burgerlike rolle vir gewetensbeswaardes opgestel het. Gewoonlik het kerklede hul seuns sonder protes in die weermag gestuur, tekorte en rantsoenering as 'n noodsaaklikheid in die oorlog aanvaar, oorlogsbande gekoop, munisipaliteite bewerk en intens gebid vir veilige terugkeer en vir oorwinning. Kerkleiers was egter baie meer versigtig terwyl hulle vasgehou het aan die ideale van vrede, geregtigheid en humanitarisme, en soms kritiek op militêre beleid soos die bombardement van vyandige stede. Hulle het 10 000 militêre kapelane geborg en spesiale bedienings in en om militêre basisse opgerig, wat nie net gefokus was op soldate nie, maar ook op hul jong vroue wat hulle gereeld gevolg het. Die hoofstroom Protestantse kerke ondersteun die "Double V -veldtog" van die swart kerke om oorwinning te behaal teen die vyande in die buiteland, en oorwinning teen rassisme op die tuisfront. Daar was egter min godsdienstige protes teen die gevangenskap van Japannese aan die Weskus of teen die skeiding van swartes in die dienste. Die intense morele verontwaardiging rakende die Holocaust het grootliks verskyn nadat die oorlog geëindig het, veral na 1960. Baie kerkleiers ondersteun studies van naoorlogse vredesvoorstelle, gekenmerk deur John Foster Dulles, 'n vooraanstaande protestantse leek en 'n toonaangewende adviseur vir Republikeine op die hoogste vlak. Die kerke het sterk steun vir Europese hulpverleningsprogramme bevorder, veral deur die Verenigde Nasies.   In een van die grootste wit protestantse denominasies, die Suidelike Baptiste, was daar 'n nuwe bewustheid van internasionale aangeleenthede, 'n hoogs negatiewe reaksie op die as -diktature, en ook 'n groeiende vrees vir die mag van die Katolieke Kerk in Amerikaanse samelewing.  Die weermag het vreemdelinge bymekaar gebring wat 'n algemene Amerikanisme ontdek het, wat gelei het tot 'n skerp afname in anti-katolisisme onder veterane. In die algemene bevolking dui meningspeilings aan dat godsdienstige en etniese vooroordeel na 1945 minder algemeen was, 'n mate van anti-Katolieke vooroordeel, antisemitisme en ander diskriminasie. 
Sedert die laat 19de eeu het regse Christen -nasionaliste beklemtoon dat die Verenigde State van Amerika in wese 'n Christelike oorsprong het. Hulle verkondig Amerikaanse uitsonderlikheid, is gekant teen liberale geleerdes en beklemtoon die Christelike identiteit van baie stigters. kritici voer aan dat baie van hierdie Christen -stigters die skeiding van kerk en staat werklik ondersteun het en nie die idee sou ondersteun dat hulle 'n Christelike nasie wou stig nie.  
In Church of the Holy Trinity v. Verenigde State 'n Beslissing van die Hooggeregshof in 1892 gebruik regter David Josiah Brewer van die geleentheid om sy persoonlike siening oor die godsdiensbasis van die land te gee en kom tot die gevolgtrekking dat dit ''n Christelike nasie' is. Hy het later wyd oor die onderwerp geskryf en lesings gelewer en beklemtoon dat 'Christelike nasie' 'n informele benaming is en nie 'n wetlike standaard nie:
[In] die Amerikaanse lewe, soos uitgedruk deur sy wette, sy sake, sy gebruike en sy samelewing, vind ons oral 'n duidelike erkenning van dieselfde waarheid. Let onder andere op die volgende: die vorm van 'n eed wat algemeen geld, en sluit met 'n beroep op die Almagtige die gewoonte om sessies van alle beraadslagende liggame en die meeste byeenkomste met gebed te open, die voorwoord van alle testamente, "In die naam van God, amen "die wette met betrekking tot die onderhouding van die sabbat, met die algemene staking van alle sekulêre sake, en die sluiting van howe, wetgewers en ander soortgelyke openbare vergaderings op daardie dag die kerke en kerkorganisasies wat in elke stad, dorp en verenig die menigte liefdadigheidsorganisasies wat oral onder Christelike vaandel bestaan, met die reuse sendingverenigings, met algemene steun, en met die doel om Christelike missies in elke kwart van die wêreld te vestig. Hierdie en vele ander sake wat opgemerk kan word, voeg 'n aantal nie -amptelike verklarings by tot die massa organiese uitsprake dat dit 'n Christenvolk is. Daar is geen dissonansie in hierdie verklarings nie. Daar is 'n universele taal wat almal deurdring, met een betekenis. Hulle bevestig en herbevestig dat dit 'n godsdienstige nasie is. Dit is nie individuele woorde, verklarings van privaat persone nie. Dit is organiese uitsprake. Hulle spreek die stem van die hele volk.  
Restorasionisme verwys na die oortuiging dat 'n suiwerder vorm van Christendom herstel moet word deur die vroeë kerk as 'n model te gebruik. : 635 : 217 In baie gevalle het restaurasionistiese groepe geglo dat die hedendaagse Christendom in al sy vorme afgewyk het van die ware, oorspronklike Christendom, wat hulle daarna probeer het om te "rekonstrueer", dikwels met behulp van die boek Handelinge as 'n soort 'gids'. Restaurateurs beskryf hulleself gewoonlik nie as 'n hervorming van 'n Christelike kerk wat voortdurend bestaan ​​uit die tyd van Jesus nie, maar as herstel die Kerk wat hulle glo op 'n stadium verlore gegaan het. 'Restorasie' word dikwels gebruik om die Stone-Campbell-herstelbeweging te beskryf. Die term "restaurateur" word ook gebruik om die Heiliges van die Laaste Dae (Mormone) en die Jehovah se Getuiebeweging te beskryf.
Die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae Redigeer
Die oorsprong van 'n ander kenmerkende godsdienstige groep, die Latter Day Saint-beweging-ook algemeen bekend as Mormon-het in die vroeë 19de eeu ontstaan ​​in 'n intens godsdienstige gebied in die weste van New York wat die afgebrande distrik genoem word, omdat dit deur 'verskroei' was soveel herlewings. Smith het gesê dat hy 'n reeks visioene, openbarings van God en besoeke van engele boodskappers gehad het, wat hom deurlopende instruksies gegee het as profeet, siener en openbarer en 'n hersteller van die oorspronklike en primêre leerstellings van die vroeë Christendom. Nadat Smith die Boek van Mormon gepubliseer het-wat volgens hom deur goddelike krag vertaal is uit 'n verslag van antieke Amerikaanse profete wat op goue borde opgeteken is-het Smith The Church of Jesus Christ of Latter-Day Saints in 1830 georganiseer. Hy stig 'n teokrasie in Nauvoo Illinois , en het in 1844 vir die president van die Verenigde State gestaan. Sy voorste assistent, Brigham Young, het hom daarvoor beywer dat Smith gesê het: "Dit is wat God van die hemel ontwerp om hierdie nasie te red van vernietiging en die grondwet te bewaar." 
Mormoonse oortuigings in teokrasie en poligamie het baie vervreem. Anti-Mormoonse propaganda was ook algemeen gewelddadige aanvalle was algemeen en die Mormone is van staat tot staat verdryf.  Smith is in 1844 vermoor en Brigham Young het die Mormoonse uittog uit die Verenigde State na die Mexikaanse gebied in Utah gelei in 1847. Hulle het die Mormoonse gang gevestig. Die Verenigde State het in 1848 permanente beheer oor hierdie gebied verkry en die Mormone se 1849 verwerp Staat Deseret voorstel vir selfbestuur, en in plaas daarvan die Utah-gebied in 1850 tot stand gebring. Konflikte tussen Mormone en territoriale federale aanstellings het opgeneem, insluitend die wegholbeamptes van 1851, wat uiteindelik gelei het tot die kleinskaalse Utah-oorlog van 1857–1858, waarna Utah steeds beset bly deur federale troepe tot 1861.
Die kongres het die Morrill Anti-Bigamy Act van 1862 aangeneem om die Mormoonse praktyk van poligamie in die gebied te bekamp, ​​maar president Abraham Lincoln het hierdie wet nie toegepas nie, maar Lincoln het Brigham Young stilswyend toestemming gegee om die daad te ignoreer in ruil daarvoor dat hy nie betrokke was by die Amerikaner nie. Burgeroorlog. 
Die naoorlogse pogings om poligamiebeperkings af te dwing, was beperk tot die Edmundswet van 1882, wat veroordeling van onwettige saamwoon moontlik gemaak het, wat baie makliker was om te vervolg. Hierdie wet het ook poligamiste se stemreg ingetrek, hulle nie in aanmerking geneem vir juriediens nie en hulle verbied om politieke ampte te beklee. Die daaropvolgende Edmunds - Tucker -wet van 1887 het die LDS -kerk opgeneem en beslag gelê op kerklike bates. Dit het ook vereis: 'n eed teen poligamie vir voornemende kiesers, jurielede en openbare amptenare wat 'n burgerlike huwelikslisensie het, het 'n huweliksvoorreg toegelaat om nie in poligamie-gevalle te getuig nie, vroue sonder regte het plaaslike regters vervang met federale aangestelde regters en die plaaslike beheer van skole verwyder. Nadat 'n uitspraak van die hooggeregshof van 1890 die Edmunds - Tucker -wet grondwetlik gevind het, en met die meeste kerklike leierskap, hetsy in die skuilplek of in die gevangenis, het die kerk die manifes van 1890 vrygestel wat kerklidmate aangeraai het om wetlik verbode huwelike te betree. Afwykers verhuis na Kanada of Mormoonse kolonies in Mexiko, of skuil in afgeleë gebiede. Met die oplossing van die poligamie -kwessie, is kerkleiers begenadig of hul vonnisse verminder, bates is aan die kerk herstel en Utah is uiteindelik in 1896 staatskaping gegee. om poligame huwelike aan te gaan of te plegtig, word uitgesluit en verduidelik dat poligamiebeperkings oral geld, en nie net in die Verenigde State nie. 
Danksy wêreldwye sendingwerk het die kerk gegroei van 7,7 miljoen lidmate wêreldwyd in 1989 tot 14 miljoen in 2010. 
Jehovah se Getuies wysig
Jehovah se Getuies bestaan ​​uit 'n vinnig groeiende denominasie wat hom van ander Christelike denominasies afgesonder het. Dit begin in 1872 met Charles Taze Russell, maar ervaar 'n groot skeuring in 1917 toe Joseph Franklin Rutherford sy presidentskap begin. Rutherford het die beweging nuwe rigting gegee en die beweging in 1931 herdoop tot "Jehovah se getuies". Die periode tussen 1925 en 1933 het baie leerstellings verander. Die bywoning van hul jaarlikse Gedenkmaal het gedaal van 'n hoogtepunt van 90 434 in 1925 tot 63 146 in 1935. Sedert 1950 was die groei baie vinnig. 
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Jehovah se Getuies skare -aanvalle in Amerika beleef en is dit tydelik in Kanada en Australië verbied vanweë hul gebrek aan ondersteuning vir die oorlogspoging. Hulle het aansienlike oorwinnings van die Hooggeregshof behaal met betrekking tot die vryheid van spraak en godsdiens wat 'n groot impak gehad het op die regsuitleg van hierdie regte vir ander.  In 1943 het die Hooggeregshof van die Verenigde State in die West Virginia State Board of Education vs. Barnette beslis dat skoolkinders van Jehovah se Getuies nie verplig was om die vlag te salueer nie.
Kerk van Christus, Wetenskaplike Redigeer
Die Kerk van Christus, wetenskaplike is in 1879 in Boston gestig deur Mary Baker Eddy, die skrywer van sy sentrale boek, Science and Health with Key to the Scriptures, wat 'n unieke interpretasie van die Christelike geloof bied.  Christelike wetenskap leer dat die werklikheid van God die werklikheid van sonde, siekte, dood en die materiële wêreld ontken. Berigte oor wonderbaarlike genesing is algemeen in die kerk, en aanhangers weier dikwels tradisionele mediese behandelings. Regs probleme ontstaan ​​soms as hulle mediese behandeling van hul kinders verbied. 
Die kerk is op verskillende maniere uniek onder Amerikaanse denominasies. Dit is hoogs gesentraliseer, met al die plaaslike kerke slegs takke van die moederkerk in Boston. Daar is geen predikante nie, maar daar is praktisyns wat 'n integrale deel van die beweging is. Die praktisyns bedryf plaaslike ondernemings wat lede help om hul siektes met die verstand te genees. Hulle is vir hul kliënte afhanklik van die goedkeuring van die Kerk. Vanaf die laat 19de eeu het die kerk vinnig lidmaatskap verloor, hoewel dit nie statistieke publiseer nie. Sy vlagskipkoerant Christian Science Monitor het die meeste van sy intekenare verloor en sy papierweergawe laat vaar om 'n aanlynbron te word. 
Sommige ander denominasies gestig in die Amerikaanse Edit
- begin as 'n interkerklike beweging. Die mees uitgesproke leier daarvan was William Miller, wat in die 1830's in New York oortuig was van 'n dreigende wederkoms van Jesus. /Dissipels van Christus - 'n herstelbeweging sonder 'n beheerliggaam. Die Restourasiebeweging het in 1832 as 'n historiese verskynsel gestol toe restaurateurs van twee groot bewegings wat deur Barton W. Stone en Alexander Campbell voorgestaan ​​het, saamgesmelt het (die 'Stone-Campbell Movement' genoem). - gestig as 'n uitvloeisel van die Church of England, nou die tak van die Verenigde State van die Anglikaanse Nagmaal. - die grootste Afro -Amerikaanse godsdienstige organisasie in die Verenigde State en die tweede grootste Baptiste denominasie ter wêreld. - beweging wat die rol van die Heilige Gees beklemtoon, sy historiese wortels vind in die Azusa Street Revival in Los Angeles, Kalifornië, van 1904 tot 1906, aangevuur deur Charles Parham, die grootste Baptiste -groep ter wêreld en die grootste protestantse denominasie in die Verenigde State. In 1995 het hy sy oorsprong van 1845 verloën ter verdediging van slawerny en rasse -meerderwaardigheid. - 'n teologies -liberale godsdienstige beweging wat in 1961 gestig is uit die vereniging van die gevestigde Unitariese en Universalistiese kerke. - gestig in 1957 as 'n verenigde en verenigde kerk uit 'n samesmelting van die Congregational Christian Church en Evangelical and Reformed Church. Gemeentes wat aan die samesmelting deelgeneem het, stam uit die gemeentelike kerke van New England, Duits -Lutherse en Gereformeerde kerke, grootliks uit die Midde -Weste, en verskeie van Campbellite, Christian Connexion en "Christian" kerke. - gestig in 1810 in Dickson County, Tennessee deur Samuel McAdow, Finis Ewing en Samuel King.
Goedgunstige samelewings was gedurende die eerste helfte van die 19de eeu 'n uiters nuwe en opvallende kenmerk van die Amerikaanse landskap. Oorspronklik toegewy aan die redding van siele, het hulle uiteindelik gefokus op die uitwissing van elke soort sosiale siekte. Weldadige samelewings was die direkte gevolg van die buitengewone energie wat deur die evangeliese beweging opgewek word - spesifiek deur die 'aktivisme' wat voortspruit uit bekering. "Die bewys van God se genade", het die Presbiteriaanse evangelis Charles Grandison Finney aangedring, "was 'n persoon se welwillendheid teenoor ander." 
Die evangeliese establishment het hierdie kragtige netwerk van vrywillige, ekumeniese welwillende samelewings gebruik om die nasie te kersten. Die vroegste en belangrikste van hierdie organisasies het hul pogings toegespits op die omskakeling van sondaars na die nuwe geboorte of op die skep van toestande (soos nugterheid wat deur gemoedsrusgenootskappe gesoek word) waarin bekerings kon plaasvind. Die ses grootste verenigings in 1826–27 was: die American Education Society, die American Board of Commissioners for Foreign Missions, die American Bible Society, die American Sunday School Union, die American Tract Society en die American Home Missionary Society.
Die meeste denominasies het missies in die buiteland bedryf (en sommige vir Indiërs en Asiërs in die VSA). Hutchinson voer aan dat die Amerikaanse begeerte om die sekulêre wêreld te hervorm en te rehabiliteer, sterk gestimuleer is deur die ywer van evangeliese Christene.  Grimshaw voer aan dat vrouensendelinge entoesiasties voorstanders van die sendingpoging was, wat 'n wesenlike bydrae gelewer het tot die godsdienstige bekering en heroriëntering van die Hawaïese kultuur in die eerste helfte van die 19de eeu. 
Godsdiens oor die Indiese voorbehoude Redigeer
Sedert die koloniale era het die meeste Protestantse denominasies missies na die inheemse Amerikaners gestuur. Na die Burgeroorlog is die programme uitgebrei en is die groot Westerse voorbehoude onder die beheer van godsdienstige denominasies geplaas, grootliks om die finansiële skandale en lelike verhoudings wat voorheen geheers het, te vermy.  In 1869 het die Kongres die Raad van Indiese Kommissarisse geskep en president Ulysses Grant het vrywillige lede aangestel wat 'uitnemend was vir hul intelligensie en filantropie'. Die Grant -raad het uitgebreide bevoegdheid gekry om toesig te hou oor die Buro vir Indiese Sake en om die inheemse Amerikaners te "beskaaf". Grant was vasbeslote om die inheemse Amerikaanse posafsprake "onder die godsdienstige kerke" teen 1872 te verdeel, 73 Indiese agentskappe was onder godsdienstige denominasies verdeel.  'n Kernbeleid was om die westerse voorbehoude onder die beheer van godsdienstige denominasies te plaas. In 1872, van die 73 agentskappe wat aangewys is, het die Metodiste 14 voorbehoude ontvang die Ortodokse Kwakers tien die Presbyteriane nege die Episcopalians agt die Katolieke sewe die Hicksite Quakers ses die Baptiste vyf die Nederduitse Gereformeerde vyf die Congregationalists drie die Dissipels twee Unitarians twee Amerikaanse Raad van Kommissarisse vir Buitelandse Sending een en Lutherse een. Die keuringskriteria was vaag en sommige kritici beskou die vredesbeleid as 'n skending van die inheemse Amerikaanse godsdiensvryheid. Katolieke wou 'n groter rol hê en stig die Bureau of Catholic Indian Missions in 1874. Die vredesbeleid bly van krag tot 1881.  Historikus Cary Collins sê dat Grant se vredesbeleid in die Stille Oseaan noordwes misluk het, veral as gevolg van sektariese mededinging en die prioriteit geplaas op proselitisering deur die godsdienstige denominasies. 
Teen 1890 het Amerikaanse protestantse kerke ongeveer 1000 oorsese sendelinge en hul vroue ondersteun. Vroue -organisasies in plaaslike kerke was veral aktief in die motivering van vrywilligers en die insameling van fondse. Geïnspireer deur die Social Gospel -beweging tot toenemende aktivisme, jongmense op universiteitskampusse en stedelike sentra, soos die YMCA, het die totaal teen 1900 tot 5000 te staan ​​gebring.Van 1886 tot 1926 was die mees aktiewe werwingsagentskap die Student Volunteer Movement for Foreign Missions (SVM), wat sy basis op die YMCA's op die kampus gebruik het om 'n beroep te doen om meer as 8 000 jong Protestante te werf. Die idee is vinnig deur die nuwe World's Student Christian Federation (WSCF) oorgeneem, met sterkte in Groot -Brittanje en Europa, en selfs tot in Australië, Indië, China en Japan. Vooropleiding het aanvanklik gefokus op 'n diepgaande begrip van die Bybel, maar later is dit waardeer dat effektiewe sendelinge die taal en die kultuur moes verstaan.    Belangrike leiers was John Mott (1865–1955, die hoof van die YMCA), Robert E. Speer (1867–1947, die belangrikste organiseerder van die Presbiteriaanse en Sherwood Eddy (1871–1963). Eddy, 'n welgestelde jong gegradueerde van Yale College en Union Theological Seminary, gekonsentreer op Indië. Sy basis was die YMCA-georganiseerde Indian Student Volunteer Movement wat hy op die armes en die uitgeworpenes toegespits het. In 1911–31 was hy sekretaris van Asië vir die Internasionale Komitee. sy enorme energie tussen evangelisasieveldtogte in Asië en fondsinsameling in Noord-Amerika. 
Mott het die YMCA in die Verenigde State en oor die hele wêreld bevorder. Die opvoedkundige en sportprogramme was oral baie aantreklik, maar die reaksie op godsdienstige proselitisering was lomp. Mott verduidelik in 1910 oor China:
Dit is Westerse opvoeding waarvoor die Chinese kla en dit sal hê. As die Kerk dit, plus die Christendom, aan hulle kan gee, sal hulle dit aanvaar anders kry hulle dit elders, sonder Christenskap - en dit vinnig. As die Kerk, behalwe vir direkte evangelistiese en filantropiese werk in China, in die volgende dekade etlike duisende Christenonderwysers kan oplei, sal dit in staat wees om hierdie ongeëwenaarde geleentheid te ontmoet. 
Met groot aandag toegespits op die anti-Westerse bokseropstand (1899–1901), het Amerikaanse protestante missies na China 'n hoë prioriteit gemaak. Hulle ondersteun 500 sendelinge in 1890, meer as 2000 in 1914 en 8300 in 1920. Teen 1927 open hulle 16 universiteite in China, ses mediese skole en vier teologiese skole, tesame met 265 middelskole en 'n groot aantal laerskole. Die aantal bekeerlinge was nie groot nie, maar die opvoedkundige invloed was dramaties en langdurig. 
Lekeverslag van 1932 Redigeer
Die Eerste Wêreldoorlog het die entoesiasme vir missies verminder. Sendingleiers het die oorlog ten sterkste onderskryf, want die jonger geslag was ontsteld te midde van toenemende twyfel oor die wysheid van kulturele imperialisme in die hantering van vreemde mense.   In 1930–1932 het professor William Ernest Hocking van Harvard gelei die Commission of Appraisal, wat die leke -ondersoek gelewer het waarin 'n verskuiwing van Christelike sendingaktiwiteite van evangelisasie na onderwys en welsyn aanbeveel word. 
Katolisisme kom eers saam met die Spaanse ontdekkingsreisigers. In die dertien kolonies is katolisisme ingestel met die vestiging van Maryland in 1634, en hierdie kolonie bied 'n seldsame voorbeeld van godsdienstige verdraagsaamheid in 'n redelik onverdraagsame tyd. Die Maryland-wet bly 'n belangrike sentrum, soos getoon deur die voorrang van die aartsbisdom Baltimore in Katolieke kringe. Ten tyde van die Amerikaanse Revolusie het Katolieke egter minder as een persent van die blanke bevolking van die dertien state gevorm.  Godsdienstig was die Katolieke gekenmerk deur personalisme, dissipline en 'n gebedslewe wat in wese persoonlik was, wat slegs 'n klein rol vir priesters vereis en geen vir biskoppe nie. Ritualisme was belangrik en het gefokus op daaglikse gebede, Sondagmis en die viering van twee dosyn heilige dae. 
Die belangrikste bron van katolieke in die Verenigde State was die groot aantal Europese immigrante uit die 19de en 20ste eeu, veral uit Duitsland, Ierland, Italië en Pole. Onlangs kom die meeste Katolieke immigrante uit Latyns -Amerika, veral uit Mexiko. 
Die Iere het die kerk oorheers en die meeste biskoppe, kollegepresidente en leiers gelei. Hulle het die 'ultramontane' standpunt ten sterkste ondersteun wat die gesag van die pous bevoordeel. 
In die laaste helfte van die 19de eeu het die eerste poging om dissipline in die kerk te standaardiseer plaasgevind met die byeenkoms van die plenêre rade van Baltimore. Hierdie rade het gelei tot die Baltimore -kategismus en die stigting van die Katolieke Universiteit van Amerika. 
In die 1960's het die kerk dramatiese veranderinge ondergaan, veral in die liturgie en die gebruik van die taal van die mense in plaas van Latyn. Die aantal priesters en nonne het skerp gedaal namate min ingeskryf het en baie het hul beroepe verlaat. Sedert 1990 het skandale oor die toesmeer deur biskoppe van priesters wat jong mans seksueel misbruik het, gelei tot groot finansiële betalings regoor die land - en ook in Europa.
Oos -Ortodoksie het na die kontinent van Noord -Amerika versprei met die stigting van Russiese Amerika, in die huidige staat Alaska. Die verspreiding van die Ortodokse geloof het gepaard gegaan met die Russiese kolonisasie van die Amerikas gedurende die 18de en 19de eeu. Van daar af versprei dit na die kontinentale Verenigde State met die toestroming van immigrante uit Oos -Europa.
Die geskiedenis van die Jode in die Verenigde State bestaan ​​uit 'n teologiese dimensie, met 'n drie-rigting indeling in Ortodoks, Konserwatief en Hervorming. Op sosiale gebied het die Joodse etniese gemeenskap begin met klein groepies handelaars in koloniale hawens soos New York en Charleston. In die middel- en laat-19de eeu het goed opgevoede Duitse Jode aangekom en hulle in dorpe en stede in die Verenigde State gevestig, veral as handelaars in droë goedere. Van 1880 tot 1924 het 'n groot aantal Jiddischsprekende Jode uit Oos-Europa aangekom en hulle in New York en ander groot stede gevestig. Na 1926 kom getalle as vlugtelinge uit Europa na 1980 kom baie uit die Sowjetunie, en daar kom 'n vloei uit Israel. Teen die jaar 1900 was die 1,5 miljoen Jode in die Verenigde State die derde grootste van enige land, agter Rusland en Oostenryk-Hongarye. Die verhouding van die bevolking was sedert 1900 ongeveer 2% tot 3%, en in die 21ste eeu was Jode wyd versprei in groot metropolitaanse gebiede in New York of die noordooste van die Verenigde State, en veral in Suid -Florida en Kalifornië.  
Vestiging in die koloniale era Redigeer
Vroeë immigrante na die Amerikaanse kolonies is grootliks gemotiveer deur die begeerte om vrylik op hul eie manier te aanbid, veral na die Engelse Burgeroorlog, maar ook godsdienstige oorloë en geskille in Frankryk en Duitsland.  Hulle het talle nie -konformiste ingesluit, soos die Puriteine ​​en die pelgrims, sowel as Rooms -Katolieke (in Baltimore). Ten spyte van 'n algemene agtergrond, was die menings van die groepe oor breër godsdienstige verdraagsaamheid gemeng. Terwyl enkele noemenswaardige voorbeelde soos Roger Williams van Rhode Island en William Penn die beskerming van godsdienstige minderhede in hul kolonies verseker het, het ander, soos die Plymouth Colony en Massachusetts Bay Colony, kerke gestig. Die Nederlandse kolonie van Nieu -Nederland het ook die NG Kerk gestig en alle ander eredienste verbied, hoewel die handhawing deur die Nederlandse Wes -Indiese Kompanjie in die laaste jare van die kolonie skaars was. 'N Deel van die rede vir die stigting was finansieel: die gevestigde Kerk was verantwoordelik vir armhulp, en afwykende kerke sou dus 'n aansienlike voordeel hê.
Daar was ook teenstanders teen die ondersteuning van enige gevestigde kerk, selfs op staatsvlak. In 1773 het Isaac Backus, 'n prominente Baptiste -predikant in New England, opgemerk dat wanneer "kerk en staat van mekaar geskei is, die gevolge gelukkig is en dit glad nie met mekaar inmeng nie: maar waar hulle saam verwar is, is daar geen tong nie nóg pen kan die onheil wat daaruit voortvloei volledig beskryf. " Thomas Jefferson se invloedryke Statuut van Virginia vir godsdiensvryheid is in 1786 uitgevaardig, vyf jaar voor die Handves van Regte.
Die meeste Anglikaanse predikante, en baie Anglikane buite die Suide, was lojaliste. Die Anglikaanse Kerk is tydens die Revolusie ontbind, en na die skeiding van Brittanje is dit herorganiseer as die onafhanklike Episcopal Church.
Die vestigingsklousule van die eerste wysiging van die grondwet van die Verenigde State lui: "Die kongres maak geen wet wat 'n godsdiensstigting respekteer of die gratis uitoefening daarvan verbied nie ..." In 'n brief wat in 1802 geskryf is, gebruik Thomas Jefferson die frase "skeiding van kerk en staat" om die gekombineerde effek van die vestigingsklousule en die vrye oefeningsklousule van die eerste wysiging te beskryf. Alhoewel 'skeiding van kerk en staat' nie in die Grondwet voorkom nie, is dit sedertdien aangehaal in verskeie menings wat deur die Hooggeregshof van die Verenigde State uitgespreek is. 
Robert N. Bellah het in sy geskrifte aangevoer dat hoewel die skeiding van kerk en staat stewig gegrond is in die grondwet van die Verenigde State, dit nie beteken dat daar geen godsdienstige dimensie in die politieke samelewing van die Verenigde State is nie. Hy gebruik die term burgerlike godsdiens om die spesifieke verband tussen politiek en godsdiens in die Verenigde State te beskryf. Sy artikel uit 1967 ontleed die intreerede van John F. Kennedy: "In ag genome die skeiding van kerk en staat, hoe is 'n president dan regverdig om die woord 'God' te gebruik? Die antwoord is dat die skeiding van kerk en staat die politieke gebied nie 'n godsdienstige dimensie ontken het nie." 
Dit is nie net die onderwerp van 'n sosiologiese bespreking nie, maar kan ook 'n probleem wees vir ateïste in Amerika. Daar is bewerings van diskriminasie teen ateïste in die Verenigde State.
Jefferson, Madison, en die "muur van skeiding" Edit
Die frase a "heining of muur van skeiding tussen die tuin van die kerk en die wildernis van die wêreld "is die eerste keer gebruik deur die Baptiste -teoloog Roger Williams, die stigter van die kolonie Rhode Island.  Dit is later deur Jefferson gebruik as kommentaar op die eerste wysiging en die beperking daarvan op die wetgewende tak van die federale regering, in 'n brief van 1802.
Jefferson en Madison se opvattings oor skeiding is lank gedebatteer. Jefferson het geweier om danksegginge van die danksegging uit te reik wat die kongres tydens sy presidentskap aan hom gestuur het, hoewel hy 'n dankseggings- en gebedsverklaring as goewerneur van Virginia uitgereik het en 'n veto teen twee wetsontwerpe uitgespreek het omdat hulle die eerste wysiging oortree het.
Na sy uittrede uit die presidensie, het Madison in sy losstaande memorandums  aangevoer vir 'n sterker skeiding van kerk en staat, teen die presiese presidensiële uitreiking van godsdienstige proklamasies wat hy self gedoen het, en ook gekant teen die aanstelling van kapelane in die kongres.
Jefferson se teenstanders het gesê dat sy standpunt die verwerping van die Christendom beteken, maar dit was 'n karikatuur. By die oprigting van die Universiteit van Virginia moedig Jefferson alle afsonderlike sektes aan om eie predikers te hê, alhoewel daar 'n grondwetlike verbod was op die staat om 'n hoogleraarskap te ondersteun, wat voortspruit uit sy eie Virginia -statuut vir godsdiensvryheid. 
Die afwesigheid van 'n vestiging van godsdiens impliseer nie noodwendig dat alle mense hul amp kan beklee nie. Die meeste kolonies het 'n toetswet, en verskeie state het dit vir 'n kort tydjie behou. Dit was in teenstelling met die federale grondwet, wat uitdruklik die gebruik van 'n godsdienstige toets vir die federale amp verbied, en wat deur die veertiende wysiging later hierdie verbod na die state uitgebrei het. 
Artikel ses van die Amerikaanse grondwet bepaal dat 'nooit 'n godsdienstige toets ooit vereis moet word as 'n kwalifikasie vir enige kantoor of openbare trust onder die Verenigde State nie'. Voor die insluiting van die Handves van Regte, was dit die enigste melding van godsdiensvryheid in die Grondwet.
Eerste wysiging wysig
Die eerste wysiging van die Amerikaanse grondwet lui: "Die kongres mag geen wet maak wat 'n godsdiensstigting respekteer of die gratis uitoefening daarvan verbied nie." grondslag vir die interpretasie van die Hooggeregshof oor die leerstelling van 'skeiding van kerk en staat'.
Op 15 Augustus 1789 het Madison gesê: 'Hy het die betekenis van die woorde verstaan, dat die Kongres nie 'n godsdiens moet stig nie, en die wetlike wetgewing daarvan moet afdwing deur die wet, en ook nie mense moet dwing om God te aanbid op 'n manier wat in stryd is met hul gewete nie . "
Alle state het godsdiens teen 1833 tot niet gemaak, Massachusetts was die laaste staat. Dit het die praktyk beëindig om belasting aan kerke toe te ken.
Hooggeregshof sedert 1947 Wysig
Die frase "skeiding van kerk en staat" het 'n definitiewe deel geword van die instellingsklousule -regsleer in Everson v. Onderwysraad, 330 U.S. 1 (1947), 'n saak wat handel oor 'n staatswet wat regeringsfondse vir vervoer na godsdienstige skole toegelaat het. Terwyl die uitspraak die staatswet bekragtig het, wat die belastingbetaler van vervoer na godsdienstige skole as grondwetlik toelaat, Everson was ook die eerste saak waarin die vestigingsklousule van toepassing was op die staatswetgewers sowel as die kongres, gebaseer op die klousule oor die behoorlike proses van die veertiende wysiging. 
In 1949 was Bybellees deel van die roetine in die openbare skole van ten minste sewe en dertig state. In twaalf van hierdie state was Bybellees wetlik deur die staatswette vereis. 11 state het hierdie wette aangeneem ná 1913. In 1960 het 42 persent van die skooldistrikte landwyd Bybellees geduld of vereis, en 50 persent het 'n vorm van daaglikse toegewydheidsoefening aangemeld. . 
Sedert 1962 het die Hooggeregshof herhaaldelik beslis dat gebede wat deur openbare skoolamptenare gereël word, ongrondwetlik is. Studente word toegelaat om privaat te bid en na skoolure by godsdienstige klubs aan te sluit. Kolleges, universiteite en privaatskole word nie geraak deur die hooggeregshofuitsprake nie. Reaksies op Engel en Abington was baie negatief, met meer as 150 grondwetlike wysigings wat ingedien is om die beleid om te keer. Nie een het die Kongres geslaag nie.  Dit gaan daaroor dat die regering 'n vestiging van godsdiens moet bevorder. Die Hooggeregshof het ook beslis dat sogenaamde 'vrywillige' skoolgebede ook ongrondwetlik is, omdat dit sommige studente dwing om buitestaanders van die hoofgroep te wees, en omdat dit teenstanders aan intense groepsdruk blootstel. In Lee v. Weisman het die Hooggeregshof in 1992 beslis:
die staat mag nie die student se meningsverskil in die dilemma van deelname of protes plaas nie. Aangesien adolessente dikwels vatbaar is vir groepsdruk, veral in sosiale aangeleenthede, mag die staat nie meer sosiale druk uitoefen om ortodoksie af te dwing as om direkte middele te gebruik nie. Die verleentheid en indringing van die godsdiensoefening kan nie weerlê word deur te beweer dat die gebede de minimis is nie, aangesien dit 'n belediging is. diegene vir wie die gebede betekenis het, en aangesien enige indringing eg was en 'n skending van die regte van die beswaarmakers was.  
In 1962 het die Hooggeregshof hierdie analise uitgebrei tot die kwessie van gebed in openbare skole. In Engel v. Vitale 370 U.S. 421 (1962) het die Hof dit as ongrondwetlik bevind dat staatsamptenare 'n amptelike skoolgebed opstel en dit in openbare skole moet opsê, selfs as dit nie-konfessioneel is en studente hulself van deelname kan verskoon. As sodanig kan elke onderwyser, fakulteit of student in ooreenstemming met hul eie godsdiens op skool bid. Hulle mag egter nie sulke gebede in die klas lei nie, of in ander 'amptelike' skoolopsette soos byeenkomste of programme.
Tans pas die Hooggeregshof 'n drievoudige toets toe om vas te stel of wetgewing strook met die vestigingsklousule, bekend as die "Suurlemoentoets". Eerstens moes die wetgewer die wet aangeneem het met 'n neutrale of nie-godsdienstige doel. Tweedens moet die statuut se belangrikste of primêre uitwerking een wees wat godsdiens nie bevorder of belemmer nie. Derdens mag die statuut nie lei tot 'n oormatige verstrengeling van die regering met godsdiens nie.