Die behoud van die polaroid: 'n onderhoud met Scott Hammond - Versamelings
Ek het onlangs 'n uitstekende fotografie-webwerf gekry met die naam "The Lovely Road."
Die portoflio bevat 'n verskeidenheid polaroidfoto's, terselfdertyd minimalisties en uitlokkend ingewikkeld, wat 'n venster bied op die agterweë van Amerika. Geïnteresseerd het ek met die fotograaf Scott Hammond gesels oor sy unieke styl en motivering om hierdie oomblikke betyds vas te lê.
BNT: Watter soort kamera gebruik u vir u foto's?
Scott Hammond: Ek skiet met 'n Instant Polaroid Sun 660. Dit het 'n eenvoudige Auto Focus-funksie wat ek geniet.
Wat hou u van die kamera en die uitwerking daarvan op u foto's?
Ek hou daarvan dat die prente nie perfek is nie. Hulle is baie korrelig, en die kleure is te versadig. Dit laat die foto vir my meer werklik lyk. Alhoewel u dit baie maklik kan manipuleer, dink ek dat daar 'n algemene aanname is dat wanneer u 'n Polaroid sien, dit is wat dit is.
Die polaroidafdruk is enkelvoud. Dit is sy eie druk en negatief. Daar is net een. Dit is soos 'n klein artefak van 'n tyd en plek wat jy saam kan neem. Dit pas perfek in u sak. Ek versamel polaroids, net soos 'n baseball-kaart sou wees. Ek het skoendoos vol. Dit wil ook voorkom asof Polaroids en my onderwerp hand en hand gaan.
Wat beoog u om u foto's op te neem, of dit nou 'n persoon, plek of ding is?
Ek benader die skiet van iets op 'n baie kliniese manier. Ek dink my bedoeling is om 'n onderwerp te fotografeer soos dit is, regtig hoe almal dit sien.
Maar ook op 'n manier waar ek nie oordeelkundig is nie. Ek wil nie regtig oordra dat ek dink iets is mooi of walglik nie, maar om net die onderwerp te wys soos dit daar staan. Ek laat die kyker besluit wat hulle oor my onderwerp dink. Die enigste ding wat ek doen is om te sê dat ek dink dat hierdie oomblik of plek die moeite werd is om te bewaar. Ek weet baie keer ook nie hoekom nie.
As u saam na baie van my beelde kyk, sal u sien dat 'n meerderheid daarvan presies op dieselfde manier geskiet word; kop op en in die middel. Dit is net my metode om te versamel. Nie een vak is belangriker as die ander nie. Dit is die hele versameling wat saak maak en 'n verklaring maak.
Noem 'n paar van u gunsteling fotograwe en waarom?
Natuurlik moet elke dokumentêre fotograaf Walker Evans sê. 'N Versameling van sy werk,' Simple Secrets ', was my heel eerste fotoboek wat ek gekoop het. Ek weet nie hoeveel keer ek daar deurgeblaai het nie. Dit is ongelooflik hoe moeiteloos hy fotografie laat lyk. ek dink dit is die rede waarom baie hoofstroom mense nie die skoonheid van sy werk verstaan ​​nie.
Ek bewonder ook regtig Stephen Shore, Dorethea Lange, Jeff Brouws en William Eggleston. Almal fotografeer baie soortgelyke dinge, miskien selfs presies dieselfde dinge. Maar elkeen het 'n baie duidelike styl.
Shore se "American Surfaces" was saam met my op verskeie reisuitstappies dwarsoor die land.
Waarom hou u daarvan om foto's te neem?
Fotografie is vir my baie terapeuties. Ek hou van die rustigheid van om doelloos te ry totdat ek op hierdie ongelooflike banale ding gebeur wat voel asof ek nie die tweede keer as ek dit sien 'n foto neem nie, dit in die wind sal waai en daar nooit 'n rekord sal wees van dit bestaan.
Ek dink daar is ook 'n gevoel van dringendheid in die opsig. Ek moet hierdie foto's maak, want as ek dit nie doen nie, kan ek nie seker wees dat iemand anders dit sal doen nie.
Ek het ook 'n dwang om in te samel. Ek was nog altyd so. Vandat ek klein was, het ek strokiesprente, speelgoed, brosjures, plekmatjies, poskaarte versamel. Veral poskaarte. Ek hou van die foto's waar dit net 'n foto van 'n motel of 'n stuk snelweg is. Ek dink my foto's word baie beïnvloed deur poskaarte.