Tien jaar gelede het Huisgenoot die lewensverhaal van Dolly Parton gedeel: die countrysangeres met die allerfraaiste kuiltjies, vlymskerp kwinkslae en ’n onblusbare lus van die lewe.
Sy is vreeslik gevat en kan jou hartsnare roer en al lyk sy soos ’n Barbie van die gopse, is haar liedjies ongelooflik kragtig. Die joernalis Simon Hattestone vat die pad saam met die formidabele koningin van country, Dolly Parton.
Sy keer ook dikwels tradisionele country op sy kop soos met I Will Always Love You. Die titel skep die indruk van ’n vrou wat aan haar geliefde vasklou, maar eintlik gaan dit oor ’n vrou wat wegstap.
Sy sê graag sodra sy iets sien wat hangerig, sakkerig of papperig lyk, laat sy dit lig, wegsny en uitstryk.
Toe Tammy geluk gevind het, was dit ’n kort tussenspel. Toe Dolly aan depressie gely het, was dit ’n tydelike terugslag. Sy het haarself nog altyd as geseënd beskou.
Skielik swaai die deur oop en sy verskyn asof uit ’n rookwolk. ‘‘Hallo, hoe gaan dit met jou? Haaaiiii, Simon.’’
Dis vreesaanjaend en opwindend, komies en roerend. Sy is 62, kommerwekkend maer, maar nog sterk. Sy het pas die rolprent Nine to Five as ’n musiekblyspel vir die verhoog verwerk en ’n nuwe album, Backwoods Barbie, uitgereik.
Dolly is in Januarie 1946 in Oos-Tennessee se Smoky Mountains gebore. Haar pa, ’n ongeletterde boer wat ’n stukkie grond gehuur het, kon die dokter nie vir die bevalling betaal nie en het toe maar vir hom ’n sak mieliemeel gegee.
As jong meisie het sy uit volle bors gesing vir wie ook al wou luister. Dan het sy ’n stok by die krake in die vloerplanke op die voorstoep ingedruk, ’n blikkie aan die bopunt gehang en haar verbeel dit is ’n mikrofoon.
‘‘My oom Bill Owens het my na ’n plaaslike TV-program geneem. Ek het op die verhoog gestap en moes ’n liedjie oor en oor sing. Ek het gedink: O, dis wonderlik, ek gaan ’n ster wees.
‘‘Ek praat van borste, lyf, vorm en lengte. Op dertien was ek ’n volgroeide vrou. Daarom het ek al vroeg agtergekom mans kyk vir my. Maar dit was oukei. Ek wou hê hulle moes vir my kyk.
Nashville het ’n deurslaggewende rol in Dolly se lewe gespeel. Sy het na hierdie stad, vier uur se ry van haar huis in Locust Ridge, getrek toe sy agttien was.
‘‘Ek was nie bang vir mense nie, ook nie vir myself of vir hard werk nie, en ek het geweet ek kon niks armer in Nashville wees as wat ek by die huis was nie. Ek het gereken ek sou altyd op ’n manier iets te ete kry. En dan kan jy oorleef.’’
Hy word so min gesien dat daar gerugte is dat hy nie eens bestaan nie. Is hy al ooit in die openbaar gesien?
‘‘Ek weet nie waar hulle daaraan kom nie. Ek het grappenderwys gesê ek fantaseer oor Keith Urban, maar ek het dit nie van die vrou gesê nie.’’
Sy was sexy, snaaks en het met ’n kristalhelder, suiwer stem gesing. Hulle het meegeding oor wie die hoogste pompadour-haarstyl en die kitschste klere kon hê en die beste liedjies kon sing.
Al het die skeiding haar op die ou end sowat R7,4 miljoen uit die sak gejaag, het sy Porter later gehelp toe hy belastingprobleme gehad het deur die publikasieregte op sy liedjies vir honderdduisende dollars te koop.
Altesame 25 nommereenenkelspelers van Dolly het al die countrytrefferlyste gehaal en ’n rekordgetal van 42 albums was op die toptienlys. Sy is 44 keer vir ’n Grammy benoem en het sewe keer gewen. En sy het al meer as 100 miljoen albums verkoop.
Sy het hierdie skema in 1996 in Tennessee begin – elke kind in ’n gekose gebied kry van sy geboorte tot op vyfjarige ouderdom elke maand ’n hardebandboek.
Sy rugsteun die biblioteek met haar eie geld uit die Dollywood-stigting, bestuur die verspreiding van die boeke en help om borge in plaaslike gebiede te kry.
En vanoggend om tienuur sal sy die eerste Imaginationboek aan die eerste baba oorhandig wat in Rotherham se plaaslike hospitaal gebore word.
Ek kom tien minute vroeg daar aan, maar Dolly kom al klaar daar uitgestap in haar kuisste boekvrou-uitrusting, sonder ’n sweempie van ’n borsgleufie en met skaars ’n rynsteen in sig. Sy is soos altyd vroeg. Sy wuif koninklik.
Judy rond haar grimering versigtig af – ’n smeerseltjie lipstiffie hier, ’n tikkie poeier daar. Natuurlik was daar ook al gerugte oor hierdie verhouding.