The Friendly Road: New Adventures in Contentment… - 9780554282756 - koop boek
Home > Soektog > 9780554282756
Alle boeke vir 9780554282756 - vergelyk elke aanbod
ISBN (alternatiewe skryfwyses): 0-554-28275-5, 978-0-554-28275-6
The Friendly Road: New Adventures in Contentment (Large Print Edition) (2008)
The Friendly Road: New Adventures in Contentment (Large Print Edition)
, in Engels, Bastion Books, Kanada, Gebruik
The Friendly Road, New Adventures in Contentment (Large Print Edition) (2008)
Kategorie: Literaire non-fictie /, Meer reizen & talen, Meer /, Reizen, Reisgidsen
The Friendly Road: New Adventures in Contentment (Large Print Edition) (Hardback) (2008)
Vind alle beskikbare boeke vir jou ISBN nommer 9780554282756 Vergelyk pryse vinnig en maklik en onmiddellik bestel.
Beskikbaar skaars boeke, gebruikte boeke en tweede hand boeke van die titel "The Friendly Road: New Adventures in Contentment (Large Print Edition) (Hardback)" uit Grayson, David word gelys heeltemal. PressReader - Kuier: 2017-08-09 - ‘Sy bly my lief­ste KIND’
‘Sy bly my lief­ste KIND’
Meer as 17 mil­joen men­se wê­reld­wyd het se­re­bra­le ver­lam­ming.
Kuier - 2017-08-09 - WARE LEWENSDRAMA -
Op daar­die s­ta­di­um het sy nie eens ge­weet wat se­re­bra­le ver­lam­ming reg­tig be­hels nie en sy het nie ge­weet hoe moei­lik dit sou wees nie.
Se­re­bra­le ver­lam­ming is tans die groot­ste oor­saak van ge­stremd­heid onder kin­ders. Vol­gens die Na­ti­o­nal As­so­ci­a­ti­on for Per­sons with Ce­re­bral Pal­sy (NAP­CP) word on­ge­veer een uit el­ke 400 kin­ders daar­mee ge­bo­re. Dit word ver­oor­saak deur ab­nor­ma­le brein-ont­wik­ke­ling of ska­de aan die ont­wik­ke­len­de brein. Die toe­stand ge­beur ge­woon­lik voor ge­boor­te, kort ná ge­boor­te of as ge­volg van kom­pli­ka­sies ty­dens ge­boor­te.
“Nou ver­staan ek dit is wat die He­re in my skoot laat val het,”ver­tel San­dra.“My ma was ’n baie be­son­der­se vrou en het my baie by­ge­staan en met­ter­tyd het ek Ma­ri­lyn aan­vaar vir die men­sie wat sy is.”
Ma­ri­lyn het, toe sy klein was, ’n stut ge­dra, maar na­ma­te sy ge­groei het, het haar ly­fie baie skeef be­gin trek en sy kon la­ter nie meer nie. Op 14 het ie­mand vir hul­le ’n kon­tak ge­gee van ’n or­ga­ni­sa­sie wat spe­si­a­le rol­stoe­le maak. Haar ly­fie was op hier­die s­ta­di­um eg­ter so ver­wron­ge dat die or­ga­ni­sa­sie ge­sê het ’n rol­stoel gaan haar net seer­maak. Hul­le het pro­beer om vir haar ’n spe­si­a­le bed te ont­werp waar­in sy rond­ge­stoot kon word, maar dit het ook nie ge­werk nie. San­dra dra steeds vir Ma­ri­lyn o­ral waar sy moet wees.
Vir ja­re het San­dra, Ma­ri­lyn en an­tie Pop­pie saam­ge­woon. San­dra het in ’n fa­briek in Gra­bouw ge­werk en haar ma het vir Ma­ri­lyn ver­sorg. Hul­le was al­mal baie na aan me­kaar en an­tie Pop­pie was haar steun­pi­laar.
Ver­lies en ge­na­de
Tien jaar ge­le­de is an­tie Pop­pie ge­di­ag­no­seer met kan­ker en het kort daar­na ge­sterf. San­dra ver­tel men­se het nooit ge­dink dat Ma­ri­lyn so lank ná haar ma se dood nog sou leef nie, want hul­le d­rie was baie ge­heg aan me­kaar. Men­se het ook ge­won­der hoe San­dra son­der an­tie Pop­pie die le­we sou han­teer.
San­dra het eg­ter gou be­sef haar ma het nie na haar en Ma­ri­lyn om­ge­sien nie, maar dat God nog al­tyd vir hul­le al d­rie ge­sorg het.“Na­dat ek dit be­sef het, het ek ge­weet ons sal ou­kei wees. Want God kyk na ons. Dis al­les net ge­na­de.”
Vir d­rie jaar ná haar ma se dood het San­dra nog ge­werk. Hoe­wel die men­se op die plaas in Gra­bouw waar sy ge­woon en ge­werk het, haar baie by­ge­staan het, was dit ’n vrees­li­ke ge­suk­kel. Sy het net R1 200 per twee we­ke ver­dien en sy moes ie­mand R500 daar­van be­taal om by Ma­ri­lyn te sit deur die dag. Vol­gens San­dra kan an­der men­se nie be­hoor­lik na Ma­ri­lyn om­sien nie en kan hul­le haar nie reg droog­maak of voer nie. San­dra is ook te bang hul­le maak haar seer, daar­om moes die op­pas­sers net daar sit.
“Ek het vyf mi­nu­te se stap van die huis af ge­werk. Tien­uur el­ke og­gend moes ek huis toe hard­loop. Op­pas­sers moes net Ma­ri­lyn se pap reg­hou, dan het ek haar gou ge­voer, droog­ge­maak, aan­ge­trek en weer ge­hard­loop werk toe. Dit het ek vir d­rie
jaar week vir week ge­doen. Of dit nou ge­re­ën het en of die son nou ge­skyn het, ek moes hard­loop.” Ge­du­ren­de dié tyd het San­dra se sus­ters nou en dan vir haar geld ge­stuur, maar kon dit nie al­tyd doen nie en soms het dit maar baie swaar ge­gaan.
an­der se om­gee
Al was haar werk­ge­wers baie te­ge­moet­ko­mend, het dit op ’n s­ta­di­um te veel ge­raak vir San­dra. Na­dat sy am­per ’n se­nu­wee-in­een­stor­ting ge­had het, het haar sus­ter, Hen­dri­ka Mul­ler, haar ge­nooi om by hul­le in Eer­ste­ri­vier te kom woon.
“Dit was soms moei­lik om haar te help, want ek is ook ’n en­kel­ou­er,”ver­tel Hen­dri­ka.“So, toe be­sluit ek om my ga­ra­ge in ’n woon­stel vir hul­le te om­skep. San­dra het al­tyd ge­sê sy wil by my kom bly, maar nie in die huis nie. Dis ver­staan­baar. Ma­ri­lyn slaap nie, sy skree, sy gaan aan en my kin­ders sou dit nooit kon hou nie. Dis toe dat ek be­sluit ek neem ’n le­ning en ek bou vir hul­le hier­die p­lek.”
Om ’n kind met se­re­bra­le ver­lam­ming te ver­sorg, sluit baie ek­stra kos­tes in, soos ge­reel­de be­soe­ke aan hos­pi­ta­le en kli­nie­ke, spe­si­a­le kos, doe­ke en­so­voorts. Dit verg ook baie van die ver­sor­ger om­dat kin­ders le­wens­lank af­hank­lik bly vir voe­ding, om te bad, aan te trek en die toi­let te ge­bruik.
“Dis moei­lik,”ver­tel San­dra,“want as jy ’n ge­strem­de in die huis het, is jou le­we ook ge­strem. Ek kan nie iets vir my­self doen nie, ek moet eers kyk wat sý no­dig het.”
“Ja,”sê Hen­dri­ka,“ons kan nie ker­rie eet in die huis nie, want Ma­ri­lyn kan nie ker­rie eet nie. Ons kan nie ta­ma­ties of boon­tjies eet nie. Ver­al as die geld­jie nou nie daar is nie, dan kan ons nie vir haar an­der kos maak nie. Ons moet al­mal eet soos wat sy moet eet.”
San­dra en Hen­dri­ka sê God sorg mooi vir hul­le en hulp kom uit alle oor­de wan­neer hul­le dit no­dig het. Jo­hann Mul­ler, Hen­dri­ka se eks-swa­er, en sy vrou het on­langs vir hul­le 26 jum­bo pak­ke kiem­bies vir Ma­ri­lyn ge­gee.“Vir ses maan­de het ons nie no­dig ge­had om kiem­bies te koop nie! En hy het dit ge­gee son­der om te dit of dat,”ver­tel Hen­dri­ka.
Die huis­dok­ter van Gra­bouw s­tuur ja­re al el­ke maand R300.“Hy het vir my ge­sê hy be­won­der my so dat ek self na haar kyk, hy wil iets doen om te help. En el­ke bie­tjie help,”sê San­dra.“Ek sê el­ke aand vir die He­re dan­kie vir al my sus­ters en vir al­mal wat so hand uit­steek om te help.”
On­ge­ag al die hulp en on­der­steu­ning, rus die ver­ant­woor­de­lik­heid swaar op San­dra se skou­ers. Dit neem ’n uit­son­der­li­ke per­soon om hier­die taak te ver­rig en ma’s kan mak­lik een­saam, de­pres­sief en oorweldig voel.
Ma­ri­lyn kan nie vir San­dra sê waar sy seer het of wan­neer sy hon­ger of dors is nie. Sy moet self pro­beer raai wat is fout. “Dan dok­ter ek maar hier en daar en as sy dan nog aan­hou kla, weet ek soms nie meer waar of wat om te dok­ter nie. Ek is bang om vir haar e­nig­iets te gee, pil­le of wat. Ek bly maar by hoe die dok­ters dit voor­skryf. Ek is te bang iets ge­beur met haar en dan dink hul­le dalk ek het haar ’n oor­do­sis ge­gee. Par­ty­keer sit ek nag ná nag by haar net so­dat sy kalm en rus­tig kan word.”
Lang, sla­pe­lo­se nag­te is teen dié tyd ’n nor­ma­le deel van hul­le roe­ti­ne.“As Ma­ri­lyn nie kan slaap nie, wil sy ook nie hê Mam­mie moet slaap nie. Sy stamp my tot ek vir haar lê en kyk,”ver­tel San­dra.
Dit word met die ja­re ook moei­li­ker om haar te dra, want San­dra word ou­er. Maar sy het nie ’n an­der keu­se nie. Dis hoe­kom hul­le nie baie uit­gaan nie.
‘Sy is prag­tig’
“Ma­ri­lyn is soos ’n ba­ba­tjie. Eint­lik meer as ’n ba­ba­tjie, want ’n ba­ba­tjie kan jy nog vir ie­mand an­ders gee om vas te hou of laat slaap, maar ek is die e­nig­ste een wat vir Ma­ri­lyn kan ver­sorg. Sy is ’n 24 uur ver­ant­woor­de­lik­heid. Par­ty­keer gaan ek op my knieë en bid:‘He­re, help my, want ek het nou vir haar al­les ge­gee wat ek het’,” sê San­dra.
Hen­dri­ka raak soms baie be­kom­merd oor haar sus­ter, ver­al as sy en Ma­ri­lyn vir ’n ruk­kie lank nie slaap nie.“Ek is bang San­dra be­reik breek­punt. Ek is bang sy kan die kind iets aan­doen. Nie dat sy dit wil doen nie, maar sy kan dalk net snap. Want sy is moeg, haar brein is moeg, haar lyf is moeg. Dis hoe­kom ek wens die kind kan net vir ’n na­week ê­rens heen­gaan, soos ’n in­rig­ting, so­dat San­dra ’n bre­ak kan kry. Want dis nou al 40 jaar,”ver­tel Hen­dri­ka.
Maar sal San­dra haar ná al hier­die ja­re kan los vir ’n na­week of selfs net ’n aand?
“Nee, ek glo nie,”er­ken San­dra.“Want ons was nog nooit van me­kaar ge­skei nie. Self al was sy siek in die hos­pi­taal, was ek by haar. Ek dink ek sal meer ver­lang en gou­er siek raak as sy weg van my af moet wees!”
“Vir San­dra voel dit dalk soms ons wil net die kind weg­hê. Maar dit gaan nie daar­oor nie. Ek wil haar par­ty­keer uit­neem – net ’n bie­tjie gaan sit in die S­pur of so iets so­dat sy haar bat­te­ries kan char­ge. Maar sy kan nie. Want selfs al is sy uit, dan sit sy en be­kom­mer haar oor die kind by die huis. As ek nou mis­kien vir haar wil vat vir ’n mas­sa­ge. Ek pay end van die maand. Los eers die skuld, vat vir San­dra vir ’n mas­sa­ge. Sal niks help nie! Sy sal met daai knop­pe daar uit­kom van die stres oor Ma­ri­lyn soos sy daar lê. As sy die dag by ’n win­kel kom dan sê ek vir haar, los die kind, koop nou ’n slag vir jou iets moois. Nee wat! Sy koop vir Ma­ri­lyn. San­dra moet ’n bie­tjie rus en na haar­self kyk. Want wat ge­beur as die Mees­ter die kind nou van haar af weg­vat?” wil Hen­dri­ka weet.
San­dra het ’n baie spe­si­a­le ver­moë om haar om­stan­dig­he­de te aan­vaar en die bes­te daar­in raak te sien.“Mis­kien is dit ’n se­ë­ning dat Ma­ri­lyn nie kan praat nie. Want hoe sou ek haar vrae be­ant­woord het? Wat sou ek ge­sê het as sy kon vra‘Hoe­kom is ek an­ders, Mam­ma?’”won­der San­dra.
“Ek is eint­lik ge­luk­kig dat Ma­ri­lyn nooit groot­ge­word het nie. Ek hoef nooit te won­der waar my kind is en wat sy doen nie. Sy is al­tyd vei­lig hier by my,”sê San­dra. “Sy is nie vir my ’n las nie. Sy is my kind. Hier­die is óns nor­maal. Ek kan nie my le­we son­der haar in­dink nie.”
San­dra wil hê men­se moet weet dat die He­re haar staan­de hou en vir haar krag gee. “Ek is so dank­baar dat Hy nog vir Ma­ri­lyn in my sorg toe­ver­trou, want dit kon an­ders ge­wees het. Ja, dit gaan nie al­tyd so goed nie, maar so­lank ons twee by­me­kaar is . . . Ma­ri­lyn is die mens wat ons al­mal so by­me­kaar­hou. Sy is die mens wat my el­ke dag die krag gee om op te staan el­ke og­gend en aan te kan gaan, al is dit ook hoe moei­lik. Sy is prag­tig.”
LINKS en REGS ONDER: San­dra moes op‘n tyd werk én self na Ma­ri­lyn om­sien om­dat sy spe­si­a­le aan­dag no­dig het. REGS: Her­den­kings van Ma­ry­lin se 21ste ver­jaar­dag.