Alles en nog wat | Pixie se Pad | Page 2
Dag 2481 – Oops Margaret…..
August 25, 2016 / nadinecvanstaden	/ 16 Comments
Sosiale media het laat gistermiddag al hieroor begin gons. Eers was dit die gons, toe die skande, toe die grappies…..
Margaret, 'n vrou van Noordwes, het die stil dorpie, Schweizer-Reneke behoorlik op die "map" gesit.
Sy het 'n foto van haar, urhm, sarie (noemfie, hooha, lala, koekie), aan gestuur op whatsapp. Vir 'n groep hokkie ma's, in plaas van vir haar man…… "Can this get ANY worse?" sou jy wonder? Vrek ja. Die foto het soos 'n wilde bosvuur, aangehelp deur 'n stormsterkte wind, oor sosiale media versprei. Regoor Suid-Afrika. En heel waarskynlik, teen hierdie tyd, al 'n paar grense en oseane ook oorgesteek. In ware Suid-Afrikaanse styl, want ons probeer mos maar altyd 'n tragiese of stresvolle aksie omtower in iets snaaks, het die grappies die rondte begin doen. Prentjies van verkeershope met die stelling – "Traffic towards Schweizer Reneke", 'n ander een van 'n man voor sy rekenaar – "My man is versot op sport, hy is heel aand op die hokkie groep". 'n Baie skerp inskrywing op Twitter sê – "Say what you will, but Margaret has done more for SA hockey than fikilembalula"
Kyk, ek weet nie hóé enige iemand so iets oorleef nie. Veral nie in 'n klein dorpie waar meeste mense mekaar ken nie. Gooi boonop tiener kinders met selfone in die mengbak, en jy sit met 'n groot brousel.
Ek reken ons moet dankie sê vir die arme Margaret. Sy het ons meer bewus gemaak van die "gevare" van sosiale media. En laat dit vir ons 'n les wees om te "double check" voor ons sommer net 'n boodskap of foto stuur. Dis bitter maklik vir vinnige vingers om verstrengeld te raak.
Kom ons hoop Schweizer Reneke se Pick & Pay het 'n "online shopping" opsie. Andersins moet die stomme vrou maar net seker maak sy is aangetrek as sy winkels toe gaan, dan sal niemand haar herken nie…..
OK, genoeg gelag vir een dag. Dis 'n pragtige lente dag in Johannesburg en ek gaan vanmiddag kyk hoe Engel (11) hokkie speel.
Dag 2444–2480 – Fin, Fim, Ende, Finis, End, Einde
August 24, 2016 / nadinecvanstaden	/ 6 Comments
My blog sal nie kompleet wees sonder 'n laaste woord oor Oscar Pistorius nie.
Die gebeure van Valentynsdag 2013 het so deel van my lewe geword soos facebook, 702 gesprekke, James Patterson boeke, foto's neem, probeer dieët. Jip, ek was een van daardie mense wat die saak tot vervelens toe bespreek het en dit op Twitter gevolg het. Dit was interessant om die tv prokureurs se menings en verduidelikings te hoor na die tyd, en ek moet erken, ek het "crime scene" foto's gaan google. Ek wou alles verstaan. Ek wou weet of hy daardie aand arrogant was en op Reeva geskiet het, en of dit net bloot 'n aaklige ongeluk was.
Die ITV onderhoud wat Oscar toegestaan het, was vir my 'n interessante wending in die Oscar verhaal. Die tydsberekening nogal goed beplan ook – so net voor sy vonnis. My mening is dat hy die stewige bedraggie wat hy vir hierdie eksklusiewe onderhoud gekry het, direk in sy regsspan se rekening inbetaal het. 'Because rumour has it that Oscar is financially ruined.' As dit pap reën…. Net hy sal weet wat sy doel was met daardie onderhoud. Het dit sy beeld goed of sleg gedoen? Na die tyd het joernaliste getweet oor hoe dit baie duidelik was dat daar streng grense was oor wat gevra en nie gevra mag geword het nie. Dat die Britse joernalis meer ondersoekende en leiende vrae kon gevra het. Oscar se span het heel waarskynlik 'n baie lang lys van moets en moenies gegee. Ek dink meeste van ons het naïef verwag/gehoop dit gaan baie meer soos 'n Oprah-Winfrey-Lance-Armstrong onderhoud wees, waar moeilike en ongemaklike vrae gevra is. ( https://youtu.be/2jtDH-10m2s ) Maar dit was meer 'n 'arme-ek' vertelling wat goed geredigeer is. #MyMening
Op vonnisdag was ek vasgenael voor die tv. Ek wou Regter Masipa se besluit eerstehands ondervind en ek wou gesigsuitdrukkings sien. Nix, wat regdeur die Oscar saak met my was, het eventueel opgegee en 8km verder ook haar televisie stel oorgeskakel.
"Jy kan my nie nou 'drop' nie"
het ek haar laat weet. Hierdie was die laaste laaste hekkie. Die laaste hoofstuk van 'n baie lang boek. 7 Julie 2016 is een van die toekoms se grootste geskiedenis stories. Regsstudente gaan nog vir baie jare hieroor leer, dit ontleed, daaroor redekawel, elke detail uitrafel en probeer terugstik.
Ses jaar. Ek glo sy regspan het hom voorberei op tronkstraf, want hy het nogal kalm voorgekom. Dit was nie die emosionele, opgooiende, verontregte Oscar van die aanvanklike verhoor nie. Dit was 'n Oscar wat geweet het wat kom, en heel waarskynlik die ergste verwag het.
Net wanneer ek gedink het ek gaan nie sommer die naam Oscar Pistorius op Beyers Naude weg se lamppale lees nie, is dit toe wel daar. En nou is hy op "suicide watch", maar sy familie dring daarop aan dat hy nie selfmoord probeer pleeg nie; hy het geval. Hierdie is 'n boek vol raaisels.
Nou ja, fluit-fluit my Oscar storie is uit. (Vir nou….)
Dag 2441-2443 – Niks is niks
July 18, 2016 July 18, 2016 / nadinecvanstaden	/ 3 Comments
Dis eintlik 'n plofbare leë woord. Niks.
Daar is bitter min mense wat regtig kan sê hulle het niks.
Daar is mense wat vakansiehuise besit, daar is mense wat op hulle eie grond woon, mense wat motors het, mense wat duur skoene in hulle kaste pamperlang, mense wat 'n dak oor hulle koppe het, mense wat kleingeld in hulle sakke rondra, mense wat bokse vol, geldelik niks-werd, sentimentele 'goed' met hulle saamdra. Daar is mense wat tweedehandse baadjies om hulle lywe vou, mense wat 'n halwe bottel vodka 'nurse' asof dit hulle belangrikste besitting is, mense wat huise bou met hulle talente, mense wat boeke versamel.
Daar is 'n bedelaar op die hoek, naby Dischem. Sy gesig is verkreukel van te veel 'spirits' en wie weet wat nog. Hy het net een arm, wel eintlik het hy een en 'n halwe arm, tot by die elmboog. Sommige dae sit hy net op die middelmannetjie, kop tussen sy knieë, 'n amperse moedeloosheid te bespeur. Hierdie dae is min alhoewel, want meeste van die tyd steier hy oor die pad, intimideer die publiek en met 'n wildheid in sy oë, skree hy onverstaanbare sinne uit. Blykbaar raak hy met tye nogal aggressief ook, maar dit het ek gelukkig nog nie beleef nie. Die kinders is bang vir hom en ek probeer daardie hoek vermy. Manlief noem gereeld oor hoe hy nie kan verstaan dat die man dag-in-en-dag-uit getrou daar rondhang nie. Waar kry hy geld vir die 'long tom' bier wat gereeld in sy hand is? Waar slaap hy? Hy het skoene aan sy voete, klere aan sy lyf. Selfs dié arme dremmel het nie 'niks' nie. Terwyl hy oor die pad zig-zag, sit sy vrou op die sypaadjie voor die mediese sentrum, langs die groot kragboks. Omring deur plastiese sakke wat op die oog af vol klere of komberse is. Haar gesig is altyd pofferig en haar oë ook wild. Ons het een Sondagoggend op hulle afgekom waar hulle handgemeen geraak het, aan't baklei oor 'n bottel iets wat sy duidelik nie daardie dag wou deel nie. Maar natuurlik in hulle benewelde toestand, het hulle verby mekaar geslaan en gestamp, al slingerend en skellend. Sy het ook nie 'niks' nie.
Wanneer jy glo jy net 'niks' meer om voor te lewe nie, is dit natuurlik nie waar nie. Almal van ons het 'iets' om voor te lewe, hoe klein dit ook al mag wees. Maar depressie, die swart hond, jappiegriep, 'n versmorende kombers, die donker wolk…. mense wat hierdeur gaan, sien nie daardie 'iets' raak nie.
Soveel as wat ek my lewe leef sonder hulle, is hulle tog deel van my lewensboek. Dis die vrou wat geboorte gegee het aan my man en dis die man wat, deur sy dade, maak dat my man vandag is wie hy is. Die teenoorgestelde van wat sy pa was en is. Dis amper asof Manlief se missie in die lewe is om alles te wees wat sy pa nooit was nie, om uit te styg bo daardie persoon, om aanhoudend te streef om beter te wees, om aan die wêreld te bewys dat die ooreenkomste eindig by 'n naam op 'n geboortesertifikaat. Dit was sy pa se 70ste verjaarsdag gister, 'n verjaarsdag wat 'n groot mylpaal voorstel, maar 'n verjaarsdag wat ongesiens en ongevier, verby gegaan het. Sonder 'fuss', sonder partytjie, sonder 'n duur horlosie of 'n familiefoto, sonder die skiet van 'n vonkelwyn prop, sonder toesprake oor sy lewe, sonder 'streamers' en balonne. Sy enigste besoeker was sy jongste seun, wat gaan kuier het met winkelgekoopte 'custard slices'. Kleinboet het aan Manlief genoem dat sy ouers se 'levy' hierdie maand by R3,000 gaan draai het, so vir 'n spesiale geskenk, was daar nie 'n ekstra geldjie nie.
"As hy tien woorde gepraat het, was dit baie",
het Kleinboet in ongeloof oor die foon vertel. In my geestesoog kon ek die ou man voor my sien. Sittend-lêend op die bank met sy moëe navy blou sweetpak broek aan, te groot vir sy lyf. Sy voel-vir-my jammer grys-blou oë, sy hangende skouers, sy een hand wat gereeld oor sy oë of oor sy bles vryf; 'n sug. Manlief het gereken dat die ou man ten minste kon probeer vriendelik wees, want dit sou die enigste besoeker gewees het wat hy daardie winters Sondag sou kry.
"Hy het f***ol!",
het Kleinboet frustreerd uitgebasuin.
"Eintlik het hy nie eers meer sy kinders nie."
want Kleinboet bel of maak 'n draai oor hy voel dis sy plig, nie oor hy 'n behoefte het aan sy ouers se geselskap nie, en ek reken hulle weet dit is 'jammerlike' kuiers.
Na die tyd het ek en Manlief oor die hele situasie gesels, en regtelik, glo Manlief dat sy pa depressief is. Maar ten minste vir daardie paar minute kon moeite doen het om met sy kind te gesels en te probeer maak of hy bly is.
"Depressiewe mense sien dit nie so. Om hulle is dit net donker. Emosies afgestomp."
het ek slim, en uit persoonlike ondervinding, gesê.
"So ja, ek stem saam dat hy depressief is, wie sal in sy omstandighede nie wees nie? Maar dit kom weer daarop neer dat hy nie verantwoordelikheid vat vir sy dade nie, hy blameer nog steeds ander mense vir wat fout gaan in sy lewe. Hy sit nie vandag daar en dink hoe hy brûe kan bou met die mense wat na aan hom is nie. Hy sit daar en dink oor hoe aaklig mense met hom is en wat hulle aan hom doen om sy lewe so mismoedig te maak."
Dis 'n afgestompte en hardkoppige sosiopaat wat dag in en dag uit net daar sit en wroeg. En dis dr Jax (my slim terapeut) wat observeer het hy is 'n sosiopaat, nie Dr Google nie.
Maar hy is 'actually damn' bevoorreg! Want hy het ook nie 'niks' nie. Hy het 'n dak oor sy kop, bokse vol sentimentele goed, 'n ou familie Bybel, 'n windbuks, skyfie foto's, boeke, 'n televisie, DVD's, warm komberse teen die Gauteng winter.
En 'n vrou wat haar kinders en kleinkinders opsy skuif, om by hom te wees.
July 15, 2016 / nadinecvanstaden	/ 13 Comments
July 13, 2016 / nadinecvanstaden	/ 3 Comments
Dag 2387 – 2434 – Tot hiertoe en nie verder
July 10, 2016 / nadinecvanstaden	/ 7 Comments
Dis meer as 'n maand sedert my laaste inskrywing. Waar het die tyd heen gevlieg? "Life happens when you're making other plans."
So, in die laaste maand het ek 'n aanlyn geskenkwinkel begin en die Abel Lotz trilogie van Chris Karsten klaar gelees. Probeer maar deur die eerste paar hoogs Afrikaanse hoofstukke beur, dis regtig die moeite werd as jy hou van speurverhale met heelwat kinkels. Japsnoet (7) het haar ballet eksamen gedans en geslaag met 70%, Engel (10) het vir twee weke netbal gespeel en besluit daar is geen punt daaraan om in die C-span te speel nie, en besluit om eerder verder op swem te fokus. Ek het 41 geword sonder 'n groot kattemaai, net soos ek dit wou gehad het, maar toe ek saam Ma en Kleinsus gaan ontbyt eet kry ek die grootste geskenk – Yollie het as 'n verassing opgevlieg van die Kaap af! Ek het letterlik deurmekaar gelag en gehuil, want ek het haar juis die laaste tyd weer so begin mis.
Manlief het na 'n gewik en geweeg en heelwat twyfel en introspeksie 'n permanente pos begin in Junie, so hy begin ook nou stadig maar seker weer sy voete plant op Suid-Afrikaanse grond. Engel (10) het haar eerste rapport gekry vir die jaar, en ek is ongelooflik trots, veral in ag geneem hoe ons onsekere omstandighede haar klein wêreldjie ook onderstebo gegooi het. Bo 80% vir al haar vakke en 84% gemiddeld. Die lang verwagte wintervakansie het uiteindelik aangebreek, waarvan daar nou net 'n week oor is. En, ek het 'n skoolvriendin se autobiografie in twee dae verslind. Getitel – Tot hiertoe en nie verder nie.
Haar boek is snaaks, "revealing", eerlik, huil-hartseer, rou, "heart warming", inspirerend, skokkend en baie persoonlik. Dis menslik en eg. Sy het besluit om dit van publikasie te onttrek; dié wat haar goed ken voel sy gaan seerkry. Ek kan verstaan hoekom hulle so sê, maar ek dink tog dis hartseer dat sy so baie tyd en werk in iets ingesit het wat nie gaan "buite toe" gaan nie. Sy skryf van haar eerste liefde wat 'n verloofde geword het, en toe haar man. Van romantiese ontmoetings met ander mans, van selfmoord pogings, van twee emosioneel vernielde kindertjies wat in haar hart ingekruip het. Van 'n egskeiding, mislukte verhoudings, 'n diagnose van bipolariteit, haar ma se kanker en afsterwe. Maar ook van haar sukses as 'n student, beurse oorsee, haar kleurvolle en inspirerende beroepslewe, van kinders wat terugkom…..'n storie van eindelose hoop.
So kyk ek een Sondag middag op televisie, 'n preek van die Mosaiek kerk. Dit is seker net menslik om na jou lewe te kyk, en veral die negatiewe, donker tye, en dit te sien as sleg en dat jy nooit weer daarna toe sal wil terugkeer nie. Ek kyk self terug na gebeure uit my verlede en het nog steeds vrae waarvoor ek seker nooit antwoorde sal hê nie. Die wonder oor goed kan my soms mal maak. In 'n neutedop het dit daaroor gegaan dat alles wat oor jou pad kom, die seer, die wanhoop, die donker tye, jou maak wie jy vandag is.
Skoolvriendin het gereken wie sal nou oor haar wil lees? Maar daar is 'n storie in elkeen van ons. Daar is dinge waaroor ons skaam is, oor skuldig voel, wat vernerend is. Maar dis alles deel van ons "make-up".
En die belangrikste is wat mens met hierdie "make-up" doen en hoe mens die pad vorentoe aandurf.
Dag 3000'ish – Mevrou van Rooyen is onwelkom July 16, 2018
nadinecvanstaden on Dag 3037 – Onskuld verlo…
perdebytjie on Dag 3037 – Onskuld verlo…
Angelique vogel on Dag 3037 – Onskuld verlo…
Daniël Bezuidenhout on Dag 3000'ish – Mevrou van Rooy…
Toortsie on Dag 3000'ish – Mevrou van Rooy…
nadinecvanstaden on Dag 3000'ish – Mevrou van Rooy…
poerdez on Dag 3000'ish – Mevrou van Rooy…
Yollie on Dag 3000'ish – Mevrou van Rooy…
Archives Select Month September 2018 July 2018 May 2018 February 2018 June 2017 May 2017 February 2017 January 2017 October 2016 September 2016 August 2016 July 2016 May 2016 April 2016 March 2016 January 2016 November 2015 October 2015 July 2015 September 2014 August 2014 July 2014 June 2014 May 2014