‘n Gedig wat my in die besonder opgeval het, is “ousie”, in die eerste afdeling (“kanale en onderpaaie”). Op die oog af is dit ‘n herinneringsgedig, opgedra aan ‘n geliefde kinderoppasser, byna in die trant van Koos Kombuis se bekende “Katie, Katie”: Maar behalwe vir hierdie ouwêreldse suinige omgang met papier (wat my skielik laat dink aan die handskrifoefeninge waarmee ons op laerskool die laaste oop reël op ’n bladsy moes vul – ’n bra desperate poging om die inspekteurs te oortuig dat ons skool tog net nie kosbare papier vermors nie) het dit my ook opgeval dat dit nie ’n netjies geskrewe manuskrip is nie. Inteendeel, net op die eerste bladsy is meer deurgehaal as wat daar behou is – daar is duidelik gewroeg om die inhoud en formulering hulle lê te laat kry, as ’n mens nou só mag verwys na idees en woorde wat hulle plekke in ’n teks moet vind.