Geskryf deur Miguel Lurgi
Habitat verlies aan palmolie plantasies in Sentraal Kalimantan, Borneo. Die bome van Borneo is die tuiste van die paar oorblyfsels van die Oranje-oosterse Pongo Pygmaeus, Sumatraanse renoster Dicerorhinus sumatrensis harrissoni, en die Olifant Elephas maximus borneensis, onder meer bedreigde spesies. © Ulet Ifansasti / Greenpeace
Habitat verlies is die grootste oorsaak van verlies aan biodiversiteit wêreldwyd. Afhangende van hul grootte benodig diere 'n gegewe hoeveelheid gebied om genoeg hulpbronne te vind om lewensvatbare bevolkings te handhaaf. Maar sodra die gebied van beskikbare habitat onder 'n sekere drempel val, is populasies nie meer lewensvatbaar nie en word spesies plaaslik uitsterf.
Nog 'n gevolg van area verlies is dat die oorblywende habitat kolle en die populasies van spesies wat nog in hulle woon, word gefragmenteerd. Patches of pristine habitat word geïsoleer deur 'n "matriks" van onherbergsame gebiede, wat die beweging van spesies tussen plekke waar hulle kan leef, voorkom.
Hierdie verlies en fragmentering affekteer ook biodiversiteit binne die oorblywende kolle deur middel van "rand effekte". Dit is veranderinge in natuurlike gemeenskappe by die grense (rande) van afsonderlike habitats in dieselfde ekosisteem. Byvoorbeeld, daar kan abrupte veranderinge in die oorvloed van spesies aan die kante wees as gevolg van drastiese veranderinge in omgewingstoestande soos temperatuur of humiditeit.
Goue jakkals Canis aureus oor die pad in Keoladeo Nasionale Park, Indië. PJeganathan / Wikimedia, CC BY-SA
Terwyl daar 'n debat oor die relatiewe impakte van verlies en fragmentering op biodiversiteit, ons weet dat dit kan hê langlose effekte op alles van die hoeveelheid en volharding van spesies binne verskillende gebiede, tot gemeenskapsamestelling. En nou ons nuut gepubliseerde navorsing het getoon dat verlies en fragmentering die manier verander waarop spesies binne biologiese gemeenskappe eintlik goed interaksie het voordat uitsterwings opgespoor word. Dit het 'n ernstige uitwerking op die stabiliteit van die hele gemeenskappe.
So vroeg as 1974 het die voorste ekoloog, Daniel Janzen, geïdentifiseer dat die vernietiging van die habitat "die uitwissing van ekologiese interaksies". Janzen het opgemerk dat hierdie verhoudings tussen spesies (wat wissel van interaksies tussen prooi en roofdiere tot wedersyds voordeliges soos dié tussen plante en die diere wat hulle bestui) verlore gaan, en op 'n veel meer verborge manier as die verlies van spesies.
Byvoorbeeld, wanneer habitat gefragmenteer word, word dit vir groot roofdiere moeilik om ver verwyder te word vir jag. Dit beteken dat roofdier-prooi-interaksies kan verswak in meer geïsoleerde gebiede. En dit kan hê sekondêre effekte op die gemeenskap deur die prooi spesies of meer plaaslike, kleiner roofdiere te verbeter.
'N voorbeeld van 'n onderlinge interaksie: dwerg heuningby Apis florea werker voer op Zilla spinosa. Gideon Pisanty (Gidip) גדעון פיזנטי / Wikimedia, CC BY-SA
Sedert Janzen se werk is navorsers op soek na herhalende patrone in hoe netwerke van ekologiese interaksies op habitatvernietiging reageer. Hierdie netwerke verbind alle spesies interaksies binne gemeenskappe in 'n enkele web. Byvoorbeeld, in 'n voedselweb, wanneer 'n roofdier prooi eet, kan dit gevolge hê vir die hulpbronne wat deur die prooi gebruik word.
Studies in hierdie gebied het getoon dat ekologiese netwerke op verskillende maniere op habitatverlies reageer, afhangende van die tipe interaksie. Terwyl netwerke van mutualistiese interaksies geneig is breek op in kleiner netwerke, voedselwebs is geneig om kontrak in 'n enkele kleiner netwerk. Mutualistiese interaksies ook neig om swakker te word (die spesies vertrou op mekaar minder), terwyl die voeding van verhoudings sterker onder habitatverlies is.
Maar terwyl hierdie navorsing bevestig het dat die vernietiging van habitats diep invloed het op die manier waarop spesies interaksie het, het ons tot dusver nie 'n volle begrip van die gevolge van habitatverlies op gemeenskapsstabiliteit gehad nie. Net so het ons nie geweet in watter mate die gemeenskapsreaksies verander nie, afhangende van die aard van habitatverlies.
Modellering van habitat verlies
Vir ons studie het ons hierdie kwessies van gemeenskapstabiliteit en -respons gekyk deur 'n wiskundige voorstelling van 'n ekologiese stelsel te gebruik. Hierdie model simuleer interaksies en veranderinge in spesiebevolkings deur tyd in 'n verskeidenheid verskillende landskappe - van ongerepte voortdurende habitats tot hoogs gefragmenteerde habitatte. Dit is gebaseer op watter gebiede wat aan habitatverlies onderworpe is, in die werklike wêreld lyk.
Gemodelleerde voorbeelde van individuele bewegingsraamwerke onder verskillende scenario's van habitatverlies. (A. geen habitat verlies; B. ewekansige verlies van habitat; C. ewekansige verlies in trosse; D. aangrensende verlies aan habitat). Nature Kommunikasie, CC BY
Ons resultate dui daarop dat habitat verlies gemeenskapstabiliteit beïnvloed, deur veranderinge in ekologiese interaksies, deur die oorvloed en ruimtelike verspreiding van spesies deur die tyd te verander. En soos hierbo genoem, het ons ook gevind dat hierdie ekologiese interaksies goed verander voor die uitsterwing van spesies. Beperkte dierebeweging tussen oorblywende habitats vertaal in negatiewe veranderinge in dinge soos eetpatrone, wat weer beïnvloed hoe populasiegrootte verander deur tyd en oor die ruimte.
Ons het ook gevind dat die spesifieke manier waarop die habitat vernietig word, 'n belangrike determinant van die gemeenskapsreaksies op habitatverlies is. Wanneer habitat meer gefragmenteer word, maak dit gemeenskappe stabieler weens die verswakking van ekologiese interaksies. Maar wanneer habitat in aangrensende gebiede verlore gaan - wat lei tot minder fragmentasie - maak dit bevolkings minder stabiel weens sterker spesies interaksies in die oorblywende geskikte gebied. In gefragmenteerde landskappe het roofdiere 'n moeiliker tyd om prooi te vind, wat hul interaksies verminder. Minder gefragmenteerde landskappe, aan die ander kant, maak roofdiere meer dikwels met hul prooi, want hulle is almal beperk tot 'n verminderde gebied.
Deur te verstaan ​​hoe habitatverlies interaksies tussen verskillende spesies in verskillende omgewings beïnvloed, kan ons begin om die ware diepte van die mens se impak op die natuurlike wêreld te sien. Dit is nie net die verlies van enkelspesies wat van kommer hoef te wees nie, maar eerder die manier waarop alle gemeenskappe geraak word deur mensverwante bedreigings. Ons bevindings dui daarop dat biodiversiteitsstrategieë gemeenskapsinteraksies moet in ag neem, asook die vorm van habitatverlies, ten einde toekomstige biodiversiteit beter te bewaar.
Miguel Lurgi, dosent in bio-wetenskappe, Swansea Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Habitatverlies beïnvloed nie net soorte nie, dit beïnvloed netwerke van ekologiese verhoudings