Die ander kant van die geskiedenisFlip Buys is die voorsitter van die Solidariteit Beweging. Foto: René Roux. “Wie die verlede beheer, beheer die toekoms”, het George Orwell in sy alombekende 1984 gesê. Die ANC se projek om hul politieke siening van die verlede dié meesterverhaal oor die verlede te maak, is bewys van die waarheid van Orwell se stelling. Indien die ANC daarin slaag om Afrikaners van hulle meesterverhaal te oortuig, beheer hulle ons toekoms. Die oomblik dat Afrikaners die ANC se kriminalisering van hul verlede as die enigste waarheid aanvaar, sal hulle mos ook die ewige “straf” vir hul voorouers se sondes op hulle en hul kinders as regmatig aanvaar. Die ANC se meesterverhaal weerklink daagliks in skole, die media, in wette en in politieke toesprake. Dit behels dat Afrikaners swart mense uit rassisme met ŉ kriminele beleid verdruk het. Die ANC het egter na ŉ lang stryd uiteindelik oorwin, en ewe vergewensgesind ŉ demokratiese bedeling met vryheid en gelykheid vir almal gevestig. Dit word eensydig voorgehou as ŉ stryd tussen goed en kwaad, waar die helde na groot opofferings gelukkig die skurke oorwin het, sodat almal lank en gelukkig saam kan lewe. Die grootmoedige oorwinnaars sit nou met die groot taak om die gevolge van die verlede ongedaan te maak. Boonop sukkel hulle nou met hardnekkige rassiste wat nie hul misdade wil erken nie, en steeds wil vasklou aan die voorregte van die verlede. Hierdie skeeftrekking en oorvereenvoudiging van die verlede kan moeilik betwis word sonder om beskuldig te word van ŉ poging om apartheid te verdedig. Tog het dit al baie gebeur dat die misbruik van die geskiedenis tot ŉ veel groter verontregting gelei het, soos om bloedige en verdrukkende kommunistiese stelsels af te dwing. Daarom moet die konteks van die tyd in ag geneem word om te verstaan watter oorwegings in die vyftigerjare in beleidsformulering gegeld het. Daaruit blyk dit dat die Afrikanerleiers van daardie tyd sterk beïnvloed was deur gebeure in die res van Afrika en in die kommunistiese wêreld. Ken Owen, die eertydse liberale redakteur van die Sunday Times, het gesê dat Afrikaners nie soseer deur rassisme gedryf word nie, maar deur die gebeure noord van ons grense. Afrika ŉ Lys van staatsgrepe in Afrika tussen 1963 en 1984, gee meer duidelikheid waarom die NP se destydse leiers nie daarvan oortuig was dat ŉ Westerse demokrasie goedsmoeds in Afrika kon werk nie: Benin in 1963, Kongo Brazzaville in 1963, Togo in 1963, Kongo in 1965, Burundi in 1966, Burkina Faso in 1966, Ghana in 1966, die Sentrale Afrikaanse Republiek in 1966, Nigerië in 1966, Sierra Leone in 1967, Somalië in 1969, Soedan in 1969, Lesotho in 1970, Uganda in 1971, Rwanda in 1973, Ethiopië in 1974, Niger in 1974, Chad in 1975, Mali in 1968, Comore in 1975, Mauritanië in 1978, Ekwatoriaal-Guinee in 1979, Guinee-Bissau in 1980, Liberië in 1980, Kenia in 1982 en Guinee in 1984. Mag en geld Dit het na onafhanklikwording reg oor Afrika gou duidelik geword dat bevrydingsbewegings nie soseer vír demokrasie geveg het nie, maar eintlik vir mag en selfverryking. Martin Meredith sê in sy gesaghebbende boek The Fortunes of Africa, dat die reeks staatsgrepe in Afrika mekaar so vinnig opgevolg het dat die post-onafhanklikheidsgeskiedenis in ŉ waas verbygeflits het. In die eerste twee dekades van onafhanklikheid was daar sowat veertig suksesvolle staatsgrepe en talle ander onsuksesvolle pogings. Daar was nie een geval waar ŉ Afrika-regering vreedsaam uitgestem is nie. Die gemiddelde lewensduur van Afrika-grondwette was volgens die Chicago Law School teen die eeuwending net tien jaar. Groot manne Teen die tagtigers was Afrika berug vir sy “Groot Manne”, militêre diktators en eenpartypresidente wie se belangrikste prioriteit was om die mag te behou. Nie een enkele staatshoof in drie dekades het homself in ŉ verkiesing laat uitstem nie. Vanuit sowat 150 staatshoofde het net ses vrywillig die mag afgestaan, waarvan sommige eers na dekades in die mag. Uit 50 Afrikastate was feitlik almal eenpartystate of militêre diktatorskappe, terwyl in 32 state opposisiepartye onwettig was. Wanneer verkiesings gehou is, was dit bloot om die bewindhebber en sy party se mag te bevestig. In 150 verkiesings wat tussen 1960 en 1989 in 29 lande gehou is, is opposisiepartye nie toegelaat om ŉ enkele setel te wen nie. Net drie lande – Senekal, Botswana en die kleine Gambië – het volgens Meredith veelpartystelsels behou en gereelde vry en regverdige verkiesings gehou. Rooi Gevaar Daar is ook gereeld die spot gedryf met die vorige regering se siening van die sogenaamde “Rooi Gevaar”, asof daar nooit werklik ŉ kommunistiese bedreiging was nie. Die feite spreek egter vanself. Die Britse skrywer van Animal Farm, George Orwell, het reeds net na die Tweede Wêreldoorlog in 1945 ŉ “koue oorlog” tussen die Weste en die kommunistiese Ooste voorsien. Daarna het Winston Churchill in 1946 gewaarsku dat die Kommuniste ŉ “ystergordyn” reg oor Europa laat toesak, wat miljoene mense bedreig. In 1948 het die Sowjetunie Wes-Berlyn versper, en moes Westerse vliegtuie vir langer as ŉ jaar lewensmiddele met ŉ lugbrug aan die beleërde stad voorsien. In 1949 het die moorddadige Mao Zedong en sy Kommunisteparty in China die bewind na ŉ burgeroorlog oorgevat, en moes miljoene Chinese na Taiwan vlug. In 1950 het die Koreaanse Oorlog uitgebreek toe die Noord-Koreane met die steun van die Sowjetunie en China Suid-Korea ingeval het. Westerse magte het die Suid-Koreane in die oorlog wat tot in 1953 geduur het, gaan help. Miljoene mense is in die oorlog dood. In 1955 word die Warschau militêre verdrag tussen kommunistiese lande geteken. In 1956 onderdruk die Sowjetunie die Hongaarse opstand teen die kommunistiese regering met geweld. In daardie selfde jaar dreig die Sowjetunie Londen en Parys met ŉ kernaanval nadat Brittanje en Frankryk die Suez-kanaal beset het om die nasionalisering daarvan deur Egipte te probeer keer. In 1962 dreig daar weer ŉ kernoorlog met die Kubaanse missielkrisis, toe die VSA met ŉ ultimatum reageer toe die Sowjetunie basisse vir kernvuurpyle op die voorstoep van Amerika probeer oprig het. In 1965 breek die Viëtnamese Oorlog uit tussen die kommunistiese Noorde en die Suide – ondersteun deur die VSA. Die Noorde wen in 1975 nadat die VSA onttrek het. Mao Zedong begin ŉ “kulturele revolusie” in 1966 wat tot in 1976 duur, en miljoene Chinese sterf in hierdie tyd. In 1968 vind die Praagse Lente Opstand plaas, waar die Warschau state ŉ opstand in Tsjeggo-Slowakye teen kommunisme onderdruk. Marxistiese groepe kom in 1974 in Angola en Mosambiek aan bewind, terwyl Robert Mugabe met veral Chinese steun Zimbabwe in 1980 oorneem. Geskiedenis Die ANC het die reg om sy kant van die geskiedenis te stel, maar dit is nie die enigste kant nie. Afrikaners het dieselfde reg, omdat daar nie net “een” geskiedenis is nie. Die ANC se geskiedenis is nie ons geskiedenis nie. Elke gemeenskap sien homself as die sentrum van wêreld, en beskryf sy verlede as die sentrale verhaal van die mensdom, het prof. Samuel Huntington, die Harvard politieke wetenskaplike, gesê. Daarom is die geskiedenis baie meer ŉ stryd van “reg teen reg”, as net tussen reg en verkeerd. Afrikaners het die reg en plig om ter wille van ons toekoms ŉ ewewigtige weergawe van ons verlede te bevorder. Ons kan nie op ons knieë leef nie. Ons mag, ons moet en ons sal voortbou op die tydlose waarhede van vryheid, veiligheid en voorspoed wat ons voorouers oor die eeue vir ons nagelaat het.