Herinneringe aan Dunkirk - Daarbenewens - 2022
Herinneringe aan Dunkirk
Die ontruiming van die Geallieerde troepe uit Dunkirk en die strande in die omgewing in 1940 word deur sommige in die Britse regering as 'n groot prestasie beskou. Dit is nie heeltemal gedeel deur Winston Churchill wat die opmerking gemaak het dat oorloë nie gewen is toe magte terugtrek nie. Diegene aan die skerp einde van 'Operation Dynamo' - die mans op die strande en die 'klein bote' wat hulle gered het - het 'n ervaring beleef wat niemand daar sou vergeet nie. Die volgende kom van sersant Reginald King, RA. Die destydse Private King was deel van die agterhoede by Dunkirk en hy het sy laaste ure op die Europese vasteland in 'n watertoring buite De Panne in België deurgebring. Op 31 Meist hy is beveel om alle toerusting te vernietig en na Dunkirk te gaan.
'Nadat ons gewag het vir 'n boot om ons te haal, het een uiteindelik opgekom - en was ons bly! Ons het met die mol opgegaan om aan boord te kom en tot ons verbasing uitgevind dat die boot 'HMS Worcester' was. Aangesien so baie van ons instap om deel te wees van die Worcester RA en Midland Infanterie, het dit soos 'n teken gelyk. Die bord het nie lank geduur nie, want ons was vrywillig aan die kant van die kant af as gevolg van oorbevolking en moes afklim om plek te kry op 'n klein bootjie. Ons was op hierdie punt gedurig aangeval en dit was met verligting dat ons die klein bootjie bereik en daarin geslaag het om 'n paar ruimtes te beveilig. Dit het egter nie lank geduur voordat ons self met sardientjies op mekaar gestapel is nie - die een bo-op die ander - terwyl hulle soveel mans in die lug stamp. Met vliegtuie om ons heen, was dit met verligting dat ons hoor dat iemand uitroep dat die boot soveel as wat hy kon dra. Sodra die laaste man aan boord van ons klein bootjie klim, het die 'Worcester' gestoom, en hy het steeds tot by die kiewe gehuil. Die enigste rede waarom ons dit egter agtergekom het, was omdat die Duitsers drie keer binnekom en ons aangeval het, maar toe die 'Worcester' raakgesien het en besluit het om ons na 'n groter doelwit te verlaat. Ons het skielik besef dat die wegkom van die 'Worcester' miskien 'n seën in die vermomming was, en nie die doodsvonnis wat ons gedink het nie. Hulle het die 'Worcester' 'gehamer' en haar amper laat sink, en ons het eers later gehoor dat sy daarin geslaag het om terug te slaan na die hawe. Wat ons betref, toe ons 'n bietjie veiliger begin voel, het ons begin rondkyk - so veel as wat ons kon - en dit was toe dat die koker langs my sien dat 'n Jerry-koeël reg deur sy pakkie gegaan het. Ek het toe opgemerk dat 'n stuk hak op een van my stewels afgeskiet is.
Dit is eers jare later dat ek meegedeel is dat die boot waarop ek teruggekom het, die 'Sundowner' was en dat sy slegs 'n maksimum van 21 passasiers vervoer het. Ek was een van die 130 mans wat sy die dag teruggebring het. Ook aan boord, ongelooflik in die Hel wat Dunkirk was, was my beste maat Sgt-majoor Jack Hunt, Gunner Sampson en Gunner Cambridge, ons almal van Malvern in Worcestershire. Die reis het 11 uur geduur en dit lyk asof die boot so draai en dat die meeste van ons mans siek was. Terwyl ons bo-op die ander was, kan u u die gemors voorstel.
Ons het die aand van Saterdag 1 Junie gelandst in Ramsgate hawe. Ons is van die 'Sundowner' na 'n trein op Ramsgate-stasie opgeruk. Daar is aan ons gesê dat ons moet slaap, dat die trein nêrens heen gaan nie, aangesien ons waarskynlik weer na die nesdag na Calais sal teruggestuur word. Ons is eers vroegoggend meegedeel dat hierdie idee laat vaar is.
Dit was jare later vir my baie emosioneel om die 'Sundowner' in die Ramsgate-hawe te kon besoek en haar te verwonder oor die grootte daarvan, en te wonder hoe op aarde het sy dit reggekry om soveel van ons in 'n klein ruimte in te palm. '