DECT en toch een smartphone ! - Expanding Visions - IT regiebureau
iPad IT-dienstverlening Cloud computing Google DLWO MOOC iaas ELO 21st Century Skills Code informatiebeveiliging waarde van IT Chromebook Tablet Bestemmingsplan Tablets Privacy Digitale disruptie SaaS IT-regie byod regie op IT smartphone informatiebeveiliging Innovatie Apple Medicine Mommy – Bladsy 2 – Stories & gedigte deur 'n dokter-vrou-mamma. Kom lees, lag & huil saam oor die uiterstes van ma-wees. – Alyssa Loftus ♡
Posted on 22nd Julie 2019
Ek kan eerlikwaar sê: om te stort is een van die hoogtepunte van my dag…
My stort-tyd is my alleen-wees-tyd, my weer-soos-‘n-vrou-voel-tyd, my herlaai-tyd.
Na ‘n lang, uitdagende-fantastiese-vreugdevolle-uitmergelende dag (want dis hoe dit soms voel om ‘n ma te wees), is daar waarlik ‘n soort ‘magic’ daaraan as jy die stortdeur oopmaak en in die stoom-gevulde kapsule klim. Oudste is in die bed en jongste is óf in die wiegie óf in pappa se veilige arms…en dis dán wat ek vir die eerste keer daardie dag my t y d k a n v a t en r u s t i g wees…
In die warm stort, verander ‘n hang-skouer aspoestertjie in ‘n ‘pampered princess’ – al is dit net in my kop (‘crazy’ met hoe min ons mammas tevrede kan wees, nê?!).
Die warm water stryk die stres-knoppe uit my spiere en saam met die dag se vuil, spoel die ondraaglike voel-ek-kan-nie-meer-aangaan-nie moegheid (en negatiewe gedagtes) ook in die drein af…
Die lewe lyk (en ruik) sommer lekkerder na só ‘n mamma-me-time stortsessie en só sien ek weer kans vir die volgende dag.
Want dis hoe ek dit doen: een stort op ‘n slag. Een dag op ‘n slag. Happie vir happie. Trappie vir trappie.
Deur één tree op ‘n slag te gee, voel ek minder oorweldig. Ek vind weer nuwe inspirasie. En ek kan weer begin droom.
Deur Magda Burger
Ons hoes en proes wanneer ons ongewensde gasse inasem. My bors kriewel sommer wanneer ek die bruin wolk in die lug sien en net dink hoe sleg dit vir mens is…
Maar hoe mis het ek nie die bruin wolk wat meer as net af en toe om mý hang, gekyk nie. Wanneer ek lelike opmerkings maak, my man afjak of my beeld net bietjie blinker wil laat klink as ander, bou hierdie aaklige gasse om my op – wat my én ander vergiftig.
God het Sy eie asem in Adam ingeblaas. Wat ‘n goeie aanduiding is dat God se asem ook in mý longe is.
So, met die “asem” waarmee ek praat, kan ek aaklige besoedeling aanrig. Hoeveel keer het die Bybel-manne nie geskryf oor watter gemors jou tong kan aanvang nie.
“It’s Your breath in our lungs…”
Blaas ons ook God se asem uit?
》》 Mammas, kom ons KIES vandag woorde wat opbou, inspireer, bemoedig & LEWE bring. 《《
Die tong het mag oor dood en oor lewe. Hulle wat lief is om te praat, moet saamleef met die gevolge van hulle woorde.
SPREUKE 18:21 NLV
Posted on 18th Julie 2019
Tel jou seëninge elke dag,
tel hul een vir een
Hou op worry, begin net lag
Kom ons huppel in die reën
Kan jy sien,
proe en hoor?
Word eers stil,
jy’s op die regte spoor…
Én kos én klere?
Kom ons hou op stres
en begin lewe!
Vrede vir julle ♡
Posted on 16th Julie 2019
Wie hou nie van roomys nie??
Fokus vandag op die mooi en die lekker wat jy voor jou het. Moenie dat dit voor jou verbygaan en dan mis jy uit op dít wat jy reeds ontvang het nie!
Moenie jouself met ander vroue/mammas vergelyk nie. Hulle het weer hulle eie “struggles”. Al lyk hul lewe Instagram-prentjie-perfek. Jy weet nie van die hartseer oomblikke agter toe deure wanneer die kamera ophou “flash” nie.
Wees vandag dankbaar vir die “roomys” in jou hand: Hoe lyk jou seëninge? Is dit jou man? Is dit jou kinders? Jou gesondheid? Jou kinders s’n? Jy het genoeg kos? Klere? Daar’s ‘n dak oor jou kop? Jy het ‘n werk? Jy haal asem? Jy kan loop, jy kan dink? Jy het vriendinne wat omgee? Jy het familie wat lief is vir jou.
Moenie dít miskyk nie. Netnou smelt dit…
“Gratitude: it turns what we have into enough.”
Quote Cred: Crowned Crane. Vertaal na trots-Afrikaans.
Posted on 13th Julie 2019
Voel ander mammas ook so magteloos?
Ek wil jou net só graag troos…
Ek voel ek het al ALS probeer
Maar hoekom klink jy steeds hartseer?
Jou skrille-skreeu sny tot binne my
Niks sou my óóit kon voorberei
Soms voel ek vreeslik swak en dom
Hierdie is my beste poging
Al is dit skeef en krom
Weet net mamma is SO lief vir jou
En wil jou altyd naby hou.
Ek wens ek het geweet hoe om jou te troos…ek wens jy kon my sê…dit lyk of jy in pyn is….dalk ‘n wind wat vassit? Dalk krampe? Dalk oorpyn? Miskien kry jy tande? (Dis dalk nog ‘n bietjie te vroeg daarvoor…) Kry jy koud? Kry jy te warm? Jou doek is droog. Ek’t dit sopas geruil. Is jy nog honger?…
Klink dit vir jou bekend?
Voel jy ook so? Het jy ook al herhaaldelik deur dié soort lysie in jou kop gegaan?
Vrede vir jou, mede-mamma.
Posted on 8th Julie 2019
AANNEMING // ADOPTION
Deur dr. Lindé Marais
Ek het reeds op skool ervaar dat aanneming deel van my toekoms sou wees. Voor ek en Francois getroud is, het ons ‘n belangrike gesprek oor aanneming gehad, minwetend dat ek jare later só PASSIEVOL daaroor sou voel…
Ek kan nog presies onthou waar ons was toe ek hom vra hoe hy oor aanneming voel…en wonderbaarlik was hy oop vir die idee.
Hierdie DROOM (en passie) het vir ‘n hele aantal jare dormant bly lê…
Aan die begin van 2018, het ek gevoel God is besig om die droom binne my wakker te maak (daar was n soort ‘stirring’ in my gees) en ek het ervaar ek moet begin navorsing oor aanneming doen: die proses, hoe en waar mens dit doen, en natuurlik, wat sê die Woord.
Hoe meer ek opgelees het, hoe meer het ek begin besef dat dit nog altyd deel van God se plan was. Sy groter plan. Met almal van ons.
Daar is 3 goeie preke oor aanneming wat hierdie baie goed verduidelik. (Sien 👉skakel hieronder) Nadat ek daarna geluister het, kan ek nie glo hoe BLIND die vyand ons gemaak het nie…
God het ONS as sy kinders aangeneem! Hy het nie gevra waar ons vandaan kom en wat ons gedoen het om sy liefde te verdien nie. Hy het ons bloot net Sy kinders gemaak. Dáárom is waar ons vandaan kom of wat ons in ons verlede gedoen het, nou irrelevant. WANT Hy is ons Pa en ons is Sy kinders! Ons is nou in ‘n nuwe bloedlyn, die verlede word as’t ware uitgevee, en ons word NUUTSKEPPINGS in Hom en deur Hom.
Jesus het ons gered! (Dit is bo-my-verstand wonderbaarlik.) Maar dit eindig nie daar nie. Nadat ons deur Jesus gered is, word ons deel van God se FAMILIE. Ons word ERFGENAME. Dit is juis in híérdie familie wat ons lewe in OORVLOED kan ervaar.
So, vir my beteken aanneming: LEWE IN OORVLOED. Deur die voorbeeld van my Vader te volg, ontvang ek en my gesin dus lewe in oorvloed. Ons red niemand nie – dít is Jesus se werk. Deur aanneming, tree ons net in ‘n lewe van oorvoed in.
NS. Onthou om die skakel te volg as jy meer wil lees en luister:
Posted on 6th Julie 2019 6th Julie 2019
Met my eersteling het ek aan behoorlike ‘cabin fever’ gelei. Ek kon nie wag om net die huilende bondeltjie in iemand anders se arms te plaas, dat ek kan gaan stort of eet of ‘n draai gaan ry nie. (Doodeerlik -jammer liefie!) Maar dis hoe dit was. Met my eersteling het die eie-ek stukkie vir stukkie afgesterf. Die ou-ekke is stelselmatig vervang deur die nuwe mamma-ek. Ek, as mamma, is inderwaarheid saam met my seuntjie gebore – my geboorte was net meer van ‘n uitgerekte pynlike proses…
Ek het daarna gesmag om my stetoskoop weer om my nek te hang. Ek wou weer voel hoe dit is om aan ander “meer belangrike” dinge as drink-slaap-doek skedules te dink. Ek wou weer ondersoek, redeneer, gevolgtrekkings maak…diagnoses maak. Ek wou my blou handskoene aantrek, bloedtrek, drips opsit, my pen optel en notas maak…
Dit was tóé.
Met die 2de een is dit anders. Of ék is anders, ek weet nie. Dalk besef ek nou hoe tydelik alles is, hoe vinnig die uurglas regtig leegloop. In ‘n oogwink is die (eens huilende) bondeltjie groot – hy hardloop skielik reguit na sy karretjies-mat en hou homself besig met sy Duplo en ‘digger loader’ en ‘cherry picker’…
Dalk besef ek rêrig nou dat dié kleine lyfie nooit weer perfek op my bors gaan pas en rustig aan die slaap raak nie.
Dalk is dit omdat jongste so ontsettend siek was en gedagtes van die einde ‘n nare realiteit was. Maak nie saak wat die redes is nie – dis heelwaarskynlik ‘n mengelmoes van almal…
Ek kyk af na boetiebaba wat rustig in my arms slaap – so tevrede in ‘n melkbeswyming. Sy klein baba-handjie is steeds om my wysvinger gekrul – veilig, naby, ék is sy sekuriteit. Netnou gaan sy ronde kraal-ogies weer oop en al soekende met my wil gesels. Daai kosbare sagte baba-geluidjies…
Wakkertyd is hy maar ‘n regte klein ‘moaner’ soos hy kerm-kerm in my arms bons. Ons noem hom glad al “Fiksie & Smiley”! Want ek glo mos aan LEWE-SPREEK en die krag van die tong. So “Fatties & Moanies” gaan nie werk nie. 🤣
Dié keer is ek onseker…
Oor teruggaan werk toe, oor daai stetoskoop waarna ek só gesmag het 2jaar gelede, oor diagnoses maak en vergaderings en oproepe en en en…
Oor mamma-van-twee-wees, oor vrou-wees, die oggendroetine, die “school run”, die huishouding, die admin, inkopies, kosmaak, wasgoed, skoonmaak…
Hoe ‘juggle’ ‘n mamma alles?
Hoe laat val jy nie een van dié balle nie?
Ek het eenkeer gelees dat mens soms maar ‘n bal of 2 gaan laat val – soms perongeluk, soms aspris. Maar solank jy nie 1 van die glasballe laat val nie, gaan alles ‘okay’ wees.
My God en my man en my kinders (en my pasiënte) is my prioriteite. Dít is my glasballe.
Mammas, hoe lyk julle glasballe?
Hoe ‘juggle’ julle alles? Voel dit soms te veel? Voel julle ook by tye onseker?
Vrede &Vreugde ♡
Matthew 6:25‭-‬26 MSG