Charles I - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Charles I is in 1600 in Fife, Skotland, gebore. Charles was die tweede seun van James I. Sy ouer broer, Henry, is in 1612 oorlede. Soos Henry VIII, was sy toetreding tot die troon afhanklik van die dood van sy ouer broer. Charles I word koning van Engeland in 1625. Hy was die tweede van die Stuart-konings.
Charles was 'n stil persoon wat geneig was om op die agtergrond te bly, aangesien hy 'n stam het. Hy was ook bewus van sy hoogte. Syfers wissel, maar Charles was miskien net meer as 5 voet lank. In die skilderye van Charles en sy gesin sit sy kinders óf terwyl hy staan, óf hulle lê op die vloer aan sy voete. Sy vrou, die katolieke Henrietta Maria van Frankryk, het ook gesit terwyl die skilderye gedoen is en dit blyk dat Charles groter is as almal op die foto.
Charles was 'n goeie taalkundige en ontwikkel 'n groot liefde vir kuns. Van Dyck en Rubens het in Engeland op sy uitnodiging geskilder en Charles het 'n fortuin spandeer op skilderye van die meesters soos Titian en Raphael. Sy versameling kuns, hoewel indrukwekkend, het ook daartoe bygedra om hom in 'n baie moeilike finansiële posisie te plaas.
Charles was 'n baie godsdienstige man en hy verkies dat kerkdienste groot en vol ritueel en kleur was. Dit sou lei tot 'n botsing met baie in Engeland wat gewone en eenvoudige dienste verkies.
Charles het ook baie kwaad gemaak deur gunstelinge by die hof te hê. Sy mees begunstigde adviseur was die hertog van Buckingham wat in 1628 vermoor is. Die parlement het ingestem dat Charles sy eie raadgewers kan kies, maar slegs as die persoon wat aangestel is, vir hulle aanvaarbaar is.
Voortdurende argumente met die parlement oor baie kwessies lei daartoe dat Charles 11 jaar lank lede van die parlement moet sluit - van 1629 tot 1640 (die sg. Elf jaar tirannie). In werklikheid kon Charles as koning dit doen onder die sogenaamde Royal Prerogative. Die feit dat die parlement uitgesluit was, was nie 'n groot woede vir die inwoners van Engeland nie. Baie lede van die Parlement gebruik hul posisie vir eie gewin meestal ten koste van die mense.
Wat hulle kwaad gemaak het, was die metodes wat Charles gebruik het om geld in te vorder. Dit het hy self gedoen en sonder die steun van die Parlement. Sy twee hoofadviseurs gedurende die elfjarige tirannie was William Laud, die aartsbiskop van Canterbury, en die graaf van Stafford ('Black Tom Tyrant').
In 1637 het Charles 'n nuwe gebedsboek op die Skotte probeer oplê - hy is in 1633 as koning van Skotland gekroon. Die Skotte wou eenvoudige en eenvoudige gebedsdienste hê, terwyl die nuwe gebedsboek meer ritueel en grootsheid benodig. Hierdie botsing het daartoe gelei dat die Skotte Engeland binnegeval het en Durham en Newcastle beset het.
In November 1640 word Charles gedwing om die parlement terug te roep, omdat hulle slegs die geld het wat nodig was om 'n oorlog met die Skotte te finansier, of, soos wat gebeur het, die Skotte 'n som geld gegee het om hulle te laat verlaat Engeland en na Skotland terug te keer. Die parlement was slegs bereid om die koning by te staan ​​as hy oor die volgende saamstem:
Laud en Strafford moet as raadgewers verwyder word en verhoor word. Albei mans is uiteindelik tereggestel.
Skeepsgeld sou onwettig verklaar word
Charles moes instem dat die parlement nooit ontslaan kan word sonder dat die parlement daartoe instem nie. As die parlement om welke rede ook al ontslaan word, kon daar nie meer as drie jaar verloop voordat 'n nuwe een opgeroep word nie.
Sulke eise betwis duidelik die geloof van Charles in die goddelike reg van konings om te regeer soos hulle goeddink. Beide koning en die parlement was op 'n botsingskursus. In 1642 het Charles probeer om sy 5 voorste kritici in die parlement in hegtenis te neem. Hulle het na die veiligheid van die stad Londen gevlug en dit het duidelik geword dat konflik alles behalwe onvermydelik was.
Charles het in Augustus 1642 sy koninklike standaard op Nottingham verhoog en 'n beroep op alle lojale onderdane gedoen om hom te ondersteun. Hy het Oxford sy hoofkwartier vir die oorlog gemaak.
Sir William Waller, 'n parlementslid, noem die Engelse burgeroorlog "hierdie oorlog sonder vyand." Dit sou lei tot die teregstelling van Charles in Januarie 1649.
Charles I Oliver Cromwell Die Engelse burgeroorlog het baie oorsake, maar die persoonlikheid van Charles I moet gereken word as een van die ...