Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 6 Junie 2004 (aand)
Skriflesing: Psalm 132
Teks: Psalm 132:15; Kategismus Sondag 50
Sy voedsel sal Ek ryklik seën, sy behoeftiges versadig met brood; (AFR53)
In ’n onlangse gesprek met ’n verteenwoordiger van die Sinodale Deputate vir Diakonale Sake blyk dit dat daar op die oomblik ’n armblanke-probleem aan die ontwikkel is.
Dis ook ’n probleem wat van ons kerke met wie ons in kerkverband staan, raak.
Daar is gemeentes waar armoede al so ingesink het dat hulle kwalik meer as kerke kan funksioneer.
In ons eie gemeente is daar kort-kort lidmate wat hulle werk verloor, en wat nie finansieel toegerus is om vir baie lank so te kan aanhou nie.
Hoe hanteer mens so iets? Wat is die “dieper ding” waaroor dit gaan? Ons sê te maklik vir mekaar: “Moet julle nie loop en bekommer oor wat julle sal eet of aantrek nie. Die Here sal iewers voorsien.”
MAAR hierdie woorde is in direkte botsing met die moderne mens se eie oortuiging en ons eie lewensbeskouing.
In ons praktiese lewe word hierdie dinge presies op ’n teenoorgestelde manier benader. Ons probeer geldmaak en skatte versamel. Elkeen bou sy eie beursie so dik as wat hy kan – en ons vergeet te veel kere van die wat minder het as ons.
Die saak van armoede hang saam met die gebed wat ons in die Onse Vader bid as ons in die vierde bede bid: “Gee ons vandag ons daaglikse brood.”
Die saak van bid vir die fisiese dinge het waarskynlik ten minste twee kante:
1. Die een is verseker ’n geloofskant.
2. Die ander kant is die fisiese kant waar die Here ons as sy werktuie gebruik om armoede te verlig.
Die geloofskant vereis dat ons onvoorwaardelik op die versorging van die Here moet vertrou. Dink hier aan uitsprake in die Bybel soos:
En wat kwel julle jul oor klere? Let op die lelies van die veld, hoe hulle groei; hulle arbei nie en hulle spin nie; (Matt. 6:28 AFR53)
Kyk na die lelies, hoe hulle groei: hulle arbei nie en hulle spin nie; en Ek sê vir julle, selfs Salomo in al sy heerlikheid was nie bekleed soos een van hulle nie. (Luk. 12:27 AFR53)
Dis miskien die heel moeilikste deel van hierdie saak dat ons kinderlik op die Here moet vertrou.
Dit beteken dat ons as gelowiges nie ons kinderlike band met die Here moet prysgee nie. Ons mag vir geen enkele oomblik ons vertroue op sy almag prysgee nie.
Die feit dat ons bid: “Gee” is tog ’n duidelike erkenning dat dit nie ons is wat self voorsien nie. Daar is ’n magtige Hand waarop ons vertrou dat Hy sal voorsien.
’n Baie magtige Hand, want al sê ons dit nie in die gebed in soveel woorde nie, weet ons mos almal dat daardie magtige Hand al die visse in die see kosgee, en net so ook die voëls wat vry rondvlieg, en selfs die plante wat oraloor op die aarde groei.
Ons erken dit met die woorde van Psalm 145:16:
U maak u hand oop en versadig alles wat lewe met welbehae.
Of die woorde van Psalm 103:5:
...wat jou siel versadig met die goeie, sodat jou jeug weer nuut word soos die van ’n arend.
Net so ook in Psalm 104:28:
U maak U hand oop, hulle word versadig met die goeie.
Ons het almal die eerste verpligting dat ons moet bid vir die liggaamlike dinge wat ons nodig het om te kan lewe.
Daar is nogal verbasend baie dinge waarvoor ons moet of kan bid as ons eers mooi daaroor gaan dink, want in die woord “brood” is alles ingesluit wat die mens in enige lewensomstandigheid mag nodig hê.
Dis eintlik so uitgebreid dat mens kwalik oor alles kan dink, want geen mens is so skerp dat hy alles wat hy nodig het vir sy voortbestaan kan opnoem nie.
Die Here gee nie net wanneer ons vra en net dit wat ons vra nie.
Hy gee soos Hy wil en ook wanneer Hy wil.
Die Here gee meestal sonder dat ons daarvoor bid; hoeveel te meer gee Hy nie wanneer ons bid nie!
Hy onderhou die hele skepping elke sekonde en Hy vergeet nie een enkele een van sy skepsele nie. Ook nie u nie.
Die gebed dat die Here ons met ons daaglikse brood versorg, is nie ’n gebed van gierigheid nie. Dis ’n gebed wat net vra wat genoeg is – bid vir oorvloed is uitgesluit.
Eintlik is dit so dat baie van ons op hierdie punt uiters skuldig staan, want daar is nie baie mense wat tevrede is met dit wat hulle het nie.
Die punt mag nie misgekyk word nie, want daar is in ons tyd baie mense wat net sweet om die begeertes van hulle harte en hulle bankrekening te bevredig.
Die Here gee genoeg, maar uit gierigheid, nydigheid en hoogmoedigheid kan sommige mense nooit genoeg insamel nie.
Daarom staan elkeen van ons voor die vraag: Is ons eerlik wanneer ons bid vir ons daaglikse brood? Bid ons soos ons dit werklik bedoel, want die Here en skynheiligheid sit nie langs een vuur nie.
Dan is daar die ander kant: Die kant waar ek die Here se instrument word om na die armes te kyk.
En hy antwoord en sê vir hulle: Wie twee kledingstukke het, moet meedeel aan hom wat nie het nie; en wie voedsel het, moet dieselfde doen. (Luk. 3:11 AFR53)
Daar rus dus ’n duidelike plig op ons om te deel. Ons kry hierdie opdrag ook waar die Here sy dissipels uitstuur. Die gelowiges wat hulle ontvang, moet hulle versorg:
…geen reissak vir die pad of twee kledingstukke of skoene of ’n stok nie; want die arbeider is sy voedsel werd. (Matt. 10:10 AFR53)
…maar skoene aan die voete; en: Julle moet nie twee kledingstukke aantrek nie. (Mark. 6:9 AFR53)
…en vir hulle gesê: Neem niks vir die pad nie, geen stokke of reissak of brood of geld nie, en geeneen van julle moet twee kledingstukke hê nie. (Luk. 9:3 AFR53)
Die Here kan wonderwerke doen en sommer uit die lug uit voorsien.
Hy kan mense se omstandighede verander – en Hy doen dit ook inderdaad.
Maar Hy gee ook aan my ’n roeping as sy kneg in hierdie saak. Die diens van die diakens is hiervan ’n mooi voorbeeld.
As ons moet bid en vertrou, beteken dit dan dat ons sorgeloos mag wees en ophou beplan as ons moet bid vir ons daaglikse middele? Die antwoord is: Nee.
Die heidene het die gewoonte om sonder enige geloof iets aan te pak, of in geloofsorgeloosheid te verval in hulle beplanning.
Ons is nie so nie. Ons is Koningskinders wat, terwyl ons bid, die wil van ons hemelse Vader ook uitvoer in ons daaglikse verantwoordelikhede.
Daarom moet ons hierdie daaglikse verantwoordelikhede nakom:
Ons voed ons kinders op om te presteer, sodat hulle op hulleself kan staatmaak om vorentoe kos en klere te hê – dis menslik gesien. Ons moet ook ons normale lewensverantwoordelikhede nakom.
Daar word daagliks gepraat van die beheer van geboortes en van ’n hongersnood wat op pad is as daar nie aan groeiende bevolkingsgetalle aandag gegee word nie. Dis alles deel van ons menslike verantwoordelikhede wat ons moet nakom.
Die hande van die Here werk daagliks oor en met ons. Die Here versorg ons elke oomblik, daarom bid ons in die Onse Vader-gebed ook dat ons “vandag” ons daaglikse brood sal ontvang.
Dis nie ydel om elke dag vir versorging van daardie dag te vra nie.
Dit gaan nie oor die oorvloed van sy versorging nie, maar oor die deeglikheid en presiesheid van God se genade.
In die woestyn het Hy vir 40 jaar lank elke dag vir die Israeliete manna of brood gegee.
Hy het dit elke dag net vir een dag gegee, en daar was nooit ’n tekort of een dag wat oorgeslaan is nie.
As ons dan bid dat die Here ons vandag ons daaglikse brood moet gee, dan wys hierdie gebed dadelik ook op ons eie arbeid.
Die Here werk ook middellik, met ander woorde Hy gebruik ons ook in ons dagtaak om aan ons dit te voorsien waarvan ons moet lewe.
Onthou u dat die Here na die sondeval vir Adam gesê het dat hy in die sweet van sy gesig sy brood sal eet. Toe het die Here die reël vasgelê, naamlik dat die mens se voeding en sy dagtaak hand aan hand sal gaan.
Miskien is dit so dat mens soms kan voel dat ons onsself moedeloos werk sonder dat ons iets bereik, maar dan moet u maar dink aan Petrus wat vir die Here gesê het dat hy die heel nag lank gewerk en visgevang het, maar niks gekry het nie.
Maar tog het hy gesê dat hy op Jesus Christus se woord en bevel weer sal invaar en sy nette uitgooi. Toe wou die nette skeur.
Ons moet in ons dagtaak ook rekening hou met ons roeping teenoor die Here, en op Hom vertrou.
Hy seën ons verwagtinge en ons gebede deur altyd getrou vir ons te sorg. Daarom moet ons ook ons kos en klere altyd biddend en met dank van die Here ontvang.
Die Here se liefde vir ons is so groot dat Hy sy Seun laat sterf het, sodat sy seën oor ons vir ewig gewaarborg en gevestig kan bly.
Jesus het nie net aan die kruis gely nie, Hy het ook liggaamlik gely, sodat dit ons gespaar kan bly.
Daarom het Hy gesê dat die jakkalse gate het, en die voëls neste, maar dat die Seun van die mens geen plek het waar Hy sy kop kan neerlê nie.
Die kruis het dieselfde simboliek van verwerping vertoon, want die kruis sê dat die aarde die kruiseling verwerp, en dat die hemel hom nie wil ontvang nie.
Dit kom ook uit in Jesus se uitroep net voor sy dood dat God Hom verlaat het:
Juis hierdie verwerping het tot gevolg dat God se seën oor ons vasstaan. Daardeur het Jesus God se straf oor ons sondes – ook die sonde dat ons dikwels te lui is om te werk – gedra.
Die pad is vir ons duidelik:
Laat ons biddend aanleef met die hoogste en heiligste erkenning aan die Drie-Enige Heilige God dat Hy ons elke dag versorg.
God versorg met alles wat ons nodig het om elke dag te mag lewe om Hom te dien en te eer.
Laat ons kinderlik ons oë vestig op die verwagting dat ons hemelse Vader se versorging so wyd strek dat Hy op sy tyd ons met liggaam en siel in sy ewige koninkryk gaan opneem.
Kom ons kyk in die geloof by die horison van hierdie tyd verby en sien die nuwe hemel en die nuwe aarde kom, en op die nuwe aarde die Nuwe Jerusalem waar ons liggaamlik nooit weer iets sal kortkom nie.
Kom ons lees Kategismus Sondag 50 saam.
Slotpsalm 81:1, 2, 4
Datum: 6 Junie 2004 (aand)