Soos alle ander briewe in die Nuwe Testament begin ook Filippense met die noem van die afsender van die brief, die ontvangers van die brief en ‘n seëngroet (vv.1-2).
Die omstandighede van Paulus terwyl hy hierdie brief skryf, laat besondere lig oor die Filippense-brief val. Net soos in die tyd van die stigting van die gemeente (Hand.16) bevind die apostel hom ook nou weer in die gevangenis. Maar daar is nog meer ooreenkomste: In Handelinge 16:25 hoor ons dat Paulus en Silas in die tronk gebid en lofliedere tot eer van die Here gesing het en ook in die Filippense-brief vind ons dit:
Die eerste wat Paulus doen, nadat hy die gemeente in vv.1 en 2 gegroet het, is om te bid. (vv.3-11). Dit is ‘n heel besondere gebed. Paulus kla nie oor sy moeilike omstandighede nie, maar hy dank God. Wat nog opval, is: Hy bid nie vir homself nie, maar vir die gemeente en hy dank die Here vir die heerlike werk wat God in die gemeente gedoen het. Hy self is nie belangrik nie, maar die skape van die Here. Verder loop die gebed – ondanks Paulus se moeilike omstandighede – oor van blydskap. En óns – dank óns God vir wat Hy in Christus vir ons gedoen het? Hoeveel keer is ons gebede nie vervul met egoïsme (selfsug, self-liefde) nie!