Kuns moes vry wees van kleur, emosie en individuele uitdrukking volgens hierdie groep. Hoe lyk kuns met betrekking tot nul? Myns insiens het dit te make met ‘n statiese, amper outoritere konsepsie van die sg. ‘simboliese orde’; en ek sou nogal daarvan hou as die letterkunde aanslae kon loods op hierdie ordening van die simboliese, eerder as om dit verder te fortifiseer. Hier is ‘n gedig wat o.a. oor vrede handel wat ek vertaal het. Vir jou leesplesier plaas ek vanoggend W.S. Merwin se gedig “Term” hieronder. "وتوكل عليه واتكل وكل بالله" beteken oorgee aan Hom  ook. "وكل إليه الأمر وكلا ووكولا" wat beteken oorgee en Hom laat staan. Ons het ‘n baie ryk tradisie in Afrikaans van digbundels wat handel oor oudword en siekwees: Opperman se Komas uit ‘n bamboesstok, Antjie Krog se Verweerskrif, Marlise Joubert se Splintervlerk, E.W.S. Hammond se Doodsteek van ’n diabeet , maar ook oeuvres waar daar ‘n sterk poëtika van pyn” (Marlies Taljard se frase) is: Sheila Cussons, Eveleen Castelyn, TT Cloete, Ernst van Heerden en vele ander.