Foto’s: Digter-skilders by Versindaba ’09 kunsuitstalling » portret-toast coetzer. olie Aan die einde van Openbaring herhaal Hy weer sy aanbod van vrye genade: “Aan die dorstige sal Ek gee uit die fontein van die water van die lewe, verniet” (Op. 21:6). Die rede lê voor die hand: ‘n digter wat homself ophemel – hier amper letterlik! – is ‘n sosiale verleentheid; ‘n digter, hierteenoor, wat homself neerhaal, wek simpatie by die leser, want hy vermoed nederigheid by die spreker. So hoekom nie 'n oudit in die kabinet uitvoer, Verskaf al jou somer goed uit, in plaas daarvan om nuwe klere te koop en oues uit te gooi ?! (En dit is juis hier dat ek daaraan dink dat “diskoers” tog die beste woord is. Studente kan gerus ook maar ’n paar nuwe woorde byleer, sou ek dink.) Het die kortverhale en die gedigte saam-saam ontstaan, of was dit twee aparte prosesse? Wat is volgens jou die verskil tussen prosa en poësie in die skryfproses?