Wat dryf die Lone Wolf Attacker?
Geskryf deur Randy Borum, Universiteit van Suid-Florida
In die afgelope maande het eenmalige aanvalle - wat soms 'n wolfaanvalle genoem word - gereeld nuusopskrifte gevul. Net die afgelope week (in September 2016), ons het 'n enkele shooter gesien wat mense doodmaak 'n winkelsentrum in Washington en 'n ander beseer verskeie klante by a Houston winkelsentrum. In Nice, Frankryk; Orlando, Florida; en elders, die gruweldade wat deur individue gepleeg is, blykbaar alleenlik op te tree, het die publiek en owerhede verontrus en bekommerd.
Omdat slegs een persoon in die middel van die gebeurtenis is, kan hierdie soort aanvalle meer raaisel lyk en moeiliker wees om te verduidelik as, sê, bomme of skietery deur georganiseerde terroriste groepe. Dit maak hulle ook moeiliker om vas te stel en te voorkom.
Aangesien wetstoepassing en militêre pogings probeer om aanvalle van georganiseerde groepe te verminder, kan eenmalige aanvalle 'n meer algemene bedreiging word. My kollegas en ek het gewerk om te verstaan ​​wat ons kan oor hierdie aanvalle en die individue wat hulle uitoefen met die doel om hulle te help voorkom.
'N Lang geskiedenis van solo aanvallers
Alhoewel hierdie onlangse aanvalle verontrustend is, is die verskynsel van individuele aanvallers wat grootliks alleen optree, nie nuut nie. In die laat 1800's, anargiste (hoofsaaklik Russies en Europees) het gevra dat individue die regering, owerhede en die burgerlike regering moet rig as 'n manier om aandag te vestig op hul saak. Hulle het verwys na hierdie soort publisiteit-soekende geweld as "propaganda deur die daad. "Binne 'n tydperk van net sewe jaar tussen 1894 en 1901, alleen anarkistiese aanvallers het die regeringshoofde in Frankryk, Spanje, Oostenryk en Italië vermoor en 'n Amerikaanse president.
Wat is nuut is onsekerheid oor die aanvalle se motivering. Sommige lyk soos die vragmotorbestuurder in Nice geïnspireer deur terroriste organisasies soos die Islamitiese Staatsgroep. Ander, soos die meeste massaskutters, het geen duidelike politieke of maatskaplike doel nie, hoewel die aanvalle self dikwels vrees saai. En sommige individue sal 'n aanval opstel en slegs dan 'n ideologie of 'n rede 'as 'n regverdiging aanroep, soos sommige van die "laaste minuut" 9-1-1 oproep van die Orlando nagklub shooter en sy toewyding aan ISIS belowe.
Nie elke oortreder is regtig 'alleen' nie
As jy probeer om eenmalige aanvalle aan te val, kan dit moeilik wees om vakkundigheid en data te vind, baie minder waarnemings in die gebeure. Een rede is dat verskillende navorsers gebruik verskillende definisies. Sommige navorsing het ondersoek ingesluit van aanvalle net diegene wat slegs deur een persoon uitgevoer word. Byvoorbeeld, sommige aanvallers het hulp van medepligtiges gehad. Sommige studies het slegs daders ondersoek wat 'n spesifieke waarneembare motief gehad het (soos 'n politieke, sosiale of ideologiese beweging); Ander het aanvallers ingesluit met fuzzy versnitte van persoonlike en wyer motivering. Studies verskil ook oor of hulle iemand as 'n "eenmalige aanvaller" noem as hulle kontak gehad het met 'n ekstremistiese groep.
Dit kan nuttiger wees om na die eienskappe van die aanval te kyk, eerder as om net te debatteer of 'n gegewe aanvaller 'n "eenmalige" oortreder was. Dit word algemeen na verwys as 'n "dimensionele" benadering omdat dit na aspekte of dimensies van 'n voorval kyk, wat elk strek langs 'n reeks of spektrum. Spesifiek, dit kyk na wat my kollegas en ek noem "eensaamheid," "rigting" en "motivering."
Loneness beskryf die mate waarin die aanvaller onafhanklik sonder hulp van enigiemand anders geïnisieer, beplan, voorberei en uitgevoer het. Elemente van eensaamheid sluit in of die oortreder saam met enige medepligtiges of ekstremiste gekontak het, en in watter mate iemand anders betrokke was by enige aspek van die aanval. In Nice, byvoorbeeld, het die aanvaller alleen gehandel toe hy die vragmotor deur menigte mense bestuur het maar logistiek gehad het ondersteuning en aanmoediging van 'n aantal medepligtiges.
Rigting verwys na die aanvaller se onafhanklikheid en outonomie om besluite oor die aanval te neem. Dit beskryf nie net eksterne invloede nie, maar ook die mate waarin buitestaanders - of die aanvaller self - keuses gemaak het oor of, deur wie, wanneer, waar of hoe om aan te val. Die "Onderklere Bomber" in 2012 het gesê hy is gerig om 'n bom op 'n Amerikaanse vliegtuig te ontplooi, maar het die diskresie om die vlug te kies en datum.
Motivering is die dimensie wat kenmerkend is van die mate waarin die aanval hoofsaaklik deur 'n politieke, sosiale of ideologiese grief gedryf word - of andersins 'n persoonlike, soos wraak. Om te bepaal wat veroorsaak het dat 'n individu op 'n sekere manier optree, is natuurlik, hoogs subjektief - En moeiliker gemaak as die aanvaller die voorval nie oorleef het nie.
Interpretasie van bewyse oor motivering kan moeilik wees. Redes wat daders gee vir hul aanvalle, mag of mag nie die regte redes wees nie; Ten minste kan hulle nie die hele storie vertel nie. 'N Veilige benadering is om te begin deur aan te neem dat die oorsaak van die aanval dalk nie so eenvoudig is soos dit aanvanklik voorkom nie. Dit is belangrik om bewyse van verskeie politieke, sosiale of ideologiese griewe te oorweeg, maar ook om te kyk na enigiets wat onlangs in die individu se lewe gebeur het om sy of haar gewone maniere om stres te hanteer, te destabiliseer.
Veelvuldige motivering is die norm. Ondersoekers, geleerdes en die publiek in die algemeen moet nie te hard werk om 'n enkele meester verduideliking te vind nie. Inteendeel, hulle moet die volle omvang van moontlike bydraende motiewe in gedagte hou en onthou dat die kombinasie van hierdie faktore - eerder as enigiemand - die aanval kon neersit.
Die rol van geestesongesteldheid
Histories het navorsers nie 'n sterk verband gevind tussen geestesongesteldheid en terreur gedrag. Om 'n geestesversteuring te hê, verhoed nie noodwendig iemand nie beplanning en uitvoering van 'n aanval. En verskeie studies van aanvalle het getoon dat mense wat alleen aanval, is Miskien 13 keer meer waarskynlik Om betekenisvolle sielkundige probleme te hê as diegene wat aanvalle as deel van 'n groep onderneem.
In een studie het nagenoeg een derde van 119-een-akteur terroriste ondersoek blyk 'n geestelike wanorde te hê. Studies van eensame aanvallers van openbare figure het ook so gevind Ernstige geestesgesondheidsprobleme is algemeen. onder 24 aanvallers op Europese politici tussen 1990 en 2004, 10 is geoordeel as "psigoties." En onder 83-individue wat bekend geraak het, of genader om aan te val, 'n prominente staatsamptenaar of openbare figuur in die Verenigde State sedert 1949, 43 persent was tydens die voorval wanbedrywighede.
Dit gesê, bly dit belangrik om te verstaan ​​dat, soos met enige ander moontlike faktor, sielkundige siekte op sy eie selde 'n oorkoepelende enkele oorsaak verduidelik vir enige spesifieke aanval of gedrag. By die bepaling van 'n persoon se risiko om 'n alleenlike oortreder te word, is die teenwoordigheid van 'n geestesgesondheidsdiagnose mag minder belangrik wees as die persoon se vermoë om samehangende bedoelings te vorm en betrokke te raak by doelgerigte gedrag.
Wat van 'radikalisering' as 'n faktor?
Baie eensame aanvallers word nie deur ekstremistiese groepe opgespoor nie, gewerf en indoktrineer in 'n radikale ideologie. Selfs diegene wat ekstremistiese retoriek aanskou, of aanspraak maak op 'n saak, mag nie ware ideoloë wees nie. Onthou dat eensaam terreuraanvalle gewoonlik 'n mengsel van persoonlike en ideologiese motiewe behels.
In die nasleep van 'n aanval, veral as daar bewyse is dat die onderwerp belangstel in 'n ekstremistiese groep of idees, is 'n algemene reaksie om te vra: "Waar en hoe is hy gek radialiseer?" Sommige was nie. Fanaties omhels 'n ideologie is nie 'n noodsaaklike voorwaarde nie vir terrorisme of massamoord.
Mense word betrokke by terrorisme en gewelddadige ekstremistiese aktiwiteite op verskillende maniere, by verskillende punte in die tyd en miskien in verskillende kontekste. Radikalisering deur die ontwikkeling of aanneming van ekstremistiese oortuigings wat geweld regverdig, is een moontlike pad na terrorisme-betrokkenheid, maar dit is beslis nie die enigste nie.
Kyk vir seine
Aanvalle - insluitend eenmalige aanvallers - dikwels kommunikeer oor hul voorneme voor hul aanvalle, hoewel hulle nie die teiken direk kan bedreig nie. 'N studie ondersoek openbare inligting oor eensaam-aktrise terroriste bevind dat in byna twee-derdes van die gevalle Die oortreders het aan familie of vriende gesê oor hul voorneme om aan te val.
In meer as die helfte van die gevalle, mense anders as vriende en familie het geweet van die akteur se "navorsing, beplanning en / of voorbereiding voor die gebeurtenis self." Maniere vind om moedig betrokke mense aan om vorentoe te kom en om verslagdoening te fasiliteer, sal van kritieke belang wees vir langtermynvoorkomingspogings.
Media dekking sake
Media dekking alleen veroorsaak nie dade van eenmalige oortreder terrorisme. Die akteurs self is verantwoordelik. Maar navorsing dui daarop dat media dekking meestal baie meer fokus op aanvallers as slagoffers, en dat dit media uitbeeldings kan 'n tydelike "besmetting effek"Vir massa skietery. Navorsers aan die Wes-Universiteit van New Mexico het bevind dat die frekwensie van hierdie skietery het toegeneem in verhouding tot massamedia en sosiale media dekking.
Aangesien massa skutters (nie noodwendig net eenmalige akteurs aanvallers nie) dikwels is soek roem of bekendheid, en mag 'n vorige massaskieter, die besmetting effek Mag nie vreeslik verrassend wees nie. Media moet verslag doen hierdie gebeure anders, veral deur die vermy van besonderhede van die spesifieke wapens wat gebruik word en metodes van die aanval, wat nie die aanvaller se sosiale media-rekeninge vertoon nie, nie die aanvaller se naam onmiddellik bekend maak nie en nie slagoffers en oorlewendes ondervra wanneer hulle die mees kwesbare is nie.
Terminologie maak ook saak. Persoonlik probeer ek vermy solo akteurs as "eensaam wolwe". Dit is nie net omdat dit nie altyd 'n akkurate metafoor is nie, maar ook omdat ek nie dink dat die dade verheerlik of akteurs help nie. Die FBI en ander (insluitend die "Moenie hulle noem nie"Veldtog) aangemoedig om media versigtig te wees oor hoe en hoeveel hulle spesifiek hul dekking op die aanvaller fokus.
Dit is nie altyd maklik om 'n mens te maak nie. Maar deur ons oorsprong, elemente en konteks te verstaan, kan ons wanopvattings vermy en die probleem meer akkuraat beskryf. Dit sal 'n sleutel wees om hierdie soort aanvalle te help opspoor en te voorkom.