Ignaz Reiss - Inligting
Ignace Poretsky (Ignace Reiss) is gebore in PodwoĹ'oczyska in 1899. Sy ouers was Joods en het as seun goeie vriende met Walter Krivitsky geword. Hy beskryf hom as 'n lang en sagte seun, met donker hare en baie ligblou oë. Reiss en Krivitsky het linkse sienings ontwikkel. As tiener het Ignace Leipzig besoek waar hy medesosialiste ontmoet het, waaronder Gertrude Schildbach.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog studeer hy vir 'n graad aan die Fakulteit Regsgeleerdheid aan die Universiteit van Wene. Hy was 'n sterk voorstander van die Russiese rewolusie. Soos Krivitsky daarop gewys het: "In 1917 was ek 'n jongeling van agtien, en die Bolsjewistiese rewolusie het na my toe gekom as 'n absolute oplossing vir alle probleme van armoede, ongelykheid en geregtigheid."
In 1918 keer Ignace Reiss terug na sy tuisdorp, waar hy vir die spoorweg werk. Reiss is diep beïnvloed deur die politieke filosofie van Rosa Luxemburg en in 1919 het hy by die Kommunistiese Werkersparty van Pole (KPRP) aangesluit. Reiss verteenwoordig die KPRP op die Derde Internasionale in Maart 1919. Hier ontmoet hy sy mede-Poolse revolusionêr, Felix Dzerzhinsky, wat nou hoof was van die buitengewone All-Russian Commission for Combating Counter-Revolution and Sabotage (Cheka). In 1921 het hy ingestem om as spioen by Dzerzhinsky te werk.
Ignaz het Elsa Bernaut ontmoet en getrou. In 1922 is hy gearresteer en van spioenasie aangekla. Teen die vonnis van vyf jaar kon hy op pad na die gevangenis ontsnap. Reiss is nou in Berlyn gestuur om te werk. Gedurende hierdie tydperk raak hy bevriend met Karl Radek, Angelica Balabanoff, Theodore Maly, Richard Sorge en Hans Brusse. In 1927 keer hy kort terug na die Sowjetunie, waar hy die Orde van die Rooi Banier ontvang het. Reiss het tyd in Wene deurgebring voordat hy 'n pos in Moskou gekry het, waar hy by die Poolse deel van die Komintern aangesluit het.
In 1932 word Reiss 'n NKVD -amptenaar in Parys. Hy was dus buite die land toe Gregory Zinoviev, Lev Kamenev en veertien ander beskuldigdes tereggestel is nadat hulle skuldig bevind is aan die poging om Joseph Stalin omver te werp. Dit was die eerste van die skouproewe en die begin van die groot suiwering. Volgens Gary Kern, die skrywer van A Death in Washington: Walter G. Krivitsky and the Stalin Terror (2004): "Die Zinoviev-Kamenev-verhoor van Augustus 1936 het Lenin se konfederate beskuldig, in 'n sekere sin die stigters van die staat. Toe hy verneem van die monsteragtige gevolgtrekking van die verhoor, die doodstraf vir al sestien beskuldigdes, het hy gevoel dat hy nie meer kon nie behoort. "
Reiss ontmoet sy ou vriend, Walter Krivitsky, wat ook vir die Russiese geheime polisie gewerk het, en stel voor dat hulle albei moet protesteer as 'n verenigde betoging teen die suiwering van vooraanstaande bolsjewiste. Krivitsky verwerp die idee. Hy het voorgestel dat die Spaanse burgeroorlog, wat pas begin het, waarskynlik die ou revolusionêre gees sou laat herleef, die Komintern sou bemagtig en Stalin uiteindelik van die mag sou verdryf. Krivitsky het ook gesê dat daar niemand is na wie hulle hulle kan wend nie. Om na die Westerse intelligensiedienste te gaan, sou hul ideale verraai, terwyl Leon Trotsky en sy groep nader, sou dit slegs Sowjet -propaganda bevestig, en buitendien sou die Trotskiste hulle waarskynlik nie vertrou nie.
In Desember 1936 stig Nikolai Yezhov 'n nuwe afdeling van die NKVD genaamd die Administration of Special Tasks (AST). Dit bevat ongeveer 300 van sy eie vertroude manne van die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party. Yezhov se bedoeling was volledige beheer oor die NKVD deur mans te gebruik wat na verwagting sensitiewe opdragte sonder voorbehoud sou kon uitvoer. Die nuwe AST -agente het geen trou aan lede van die ou NKVD nie en het daarom geen rede om nie 'n opdrag teen een van hulle uit te voer nie. Die AST is gebruik om almal wat kennis dra van die sameswering om Stalin se teenstanders te vernietig, te verwyder. Een van die eerstes wat in hegtenis geneem is, was Genrikh Yagoda, die voormalige hoof van die NKVD.
Binne die administrasie van die ADT is 'n klandestiene eenheid genaamd die Mobile Group gestig om die steeds groter probleem van moontlike NKVD -afvalliges te hanteer, aangesien beamptes in die buiteland begin sien dat die arrestasie van mense soos hul voormalige hoof Yagoda sou beteken dat hulle moontlik die volgende in die ry sal wees. Die hoof van die Mobile Group was Mikhail Shpiegelglass.
Daar is ook 'n wet aangeneem wat verklaar dat die misdaad van afwyking 'n ernstige oortreding was. Die familielede van afvalliges sou ook gestraf word deur beslaglegging op eiendom en vyf tot tien jaar opsluiting. As die ontloper staatsgeheime bekend gemaak het of op enige manier met 'n vreemde staat saamgewerk het, word sy misdaad des te meer onaanvaarbaar geag en kon sy familielede, of hulle van sy dade geweet het of nie, uitgevoer word.
Reiss se vrou, Elsa Poretsky, het Moskou vroeg in 1937 besoek. Sy het opgemerk dat: "Die Sowjet -burger is nie verheug oor die prag nie, hy verwonder hom nie oor die bloedtoetse nie, hy buk dieper in die hoop om miskien uit die ondergang te ontsnap. Voor elke Partylid die angs vir die suiwering. Oor elke partylid en nie-partylid is die wip van Stalin. Gebrek aan inisiatief word dit genoem, dan gebrek aan waaksaamheid-teenrevolusie, sabotasie, Trotskisme. teken resolusies. Hy sluk alles, sê ja vir alles. Hy het 'n kluit geword. Hy ken geen simpatie nie, geen solidariteit nie. Hy ken net vrees. "
Teen die somer van 1937 is meer as veertig intelligensie -agente wat in die buiteland dien, na die Sowjetunie ontbied. Krivitsky besef dat sy lewe in gevaar is. Alexander Orlov, wat in Spanje gevestig was, het 'n ontmoeting gehad met sy mede -NKVD -offisier, Theodore Maly, in Parys, wat pas na die Sowjetunie teruggeroep is. Hy verduidelik sy kommer omdat hy verhale gehoor het van ander senior NKVD -beamptes wat herroep is en toe lyk asof hulle verdwyn het. Hy was bevrees om tereggestel te word, maar nadat hy die saak bespreek het, besluit hy om terug te gaan en hierdie aanbod van 'n pos in die buitelandse departement in Moskou aan te neem. Generaal Yan Berzin, Dmitri Bystrolyotov en Vladimir Antonov-Ovseenko, is ook herroep. Maly, Antonov-Ovseenko en Berzen is almal tereggestel.
Richard Deacon, die skrywer van 'N Geskiedenis van die Russiese geheime diens (1972) het daarop gewys: "Ignace Reiss het skielik besef dat ook kort voor lank hy ook die volgende op die lys kon wees vir likwidasie. Hy was lojaal aan die Sowjetunie, en het alle take wat hom opgedra is, doeltreffend uitgevoer en toewyding, maar hoewel hy nie 'n Trotskiet was nie, was hy die vriend van die Trotskiete, en was hy gekant teen die anti-Trotski-veldtog. Toe Reiss na Europa teruggekeer het, moes hy reeds geweet het dat hy in die toekoms min keuse het: óf hy moet na veiligheid gaan, óf hy moet aanhou werk totdat hy self gelikwideer is. "
Walter Krivitsky is ook na Moskou teruggeroep. Hy het later beweer dat hy van die geleentheid gebruik gemaak het om "uit die eerste hand uit te vind wat in die Sowjetunie aan die gang was". Krivitsky skryf dat Joseph Stalin die steun van die grootste deel van die Sowjetunie verloor het: 'Nie net die groot massa boere nie, maar die meerderheid van die weermag, insluitend sy beste generaals, 'n meerderheid van die kommissarisse, 90 persent van die direkteure van fabrieke, 90 persent van die Party -masjien, was in min of meer uiterste mate gekant teen Stalin se diktatuur. "
Krivitsky ontmoet Ignaz Reiss in Rotterdam op 29 Mei 1937. Hy het aan Reiss gesê Moskou is 'n 'malhuis' en dat Nikolai Yezhov 'kranksinnig' is. Krivitsky was dit met Reiss eens dat die Sowjetunie 'in 'n fascistiese staat' ontaard het, maar geweier het om te gaan. Krivitsky verduidelik later: "Die Sowjetunie is steeds die enigste hoop van die werkers van die wêreld. Stalin kan verkeerd wees. Stalins sal kom en gaan, maar die Sowjetunie sal bly. Dit is ons plig om by ons pos te bly." Reiss was dit nie eens met Krivitsky nie en het gesê as dit sy mening was, sou hy dit alleen doen. Elsa Poretsky het ook begin twyfel aan die lojaliteit van Krivitsky. Sy begin wonder hoekom hy toegelaat is om Moskou te verlaat. Sy het aan haar man gesê: 'Niemand verlaat die Sowjetunie tensy die NKVD hom kan gebruik nie.'
In Julie 1937 ontvang Ignaz Reiss 'n brief van Abram Slutsky en word gewaarsku dat as hy nie dadelik na Moskou teruggaan nie, hy "as 'n verraaier behandel en dienooreenkomstig gestraf sal word". Daarom is besluit om 'n gebrek aan te gaan. Elsa het 'n huis gehuur in Finhaut, 'n skilderagtige dorpie in die suide van Switserland, net oor die grens van Frankryk en Ignaz het 'n kamer in 'n hotel in Parys geneem.
Reiss het ook 'n brief van Gertrude Schildbach ontvang. Sy het destyds in Rome gewoon en sy het gevra of sy Reiss kan sien. Hy stem in en gaan daarna na 'n vergadering met Henricus Sneevliet in Amsterdam. Sneevliet het later aan Victor Serge en sy mede -Trotskyiste gesê dat "Ignace Reiss ons gewaarsku het dat ons almal in gevaar is en gevra het om ons te sien. Reiss skuil tans in Switserland. Ons het gereël om hom op 5 September 1937 in Rheims te ontmoet."
Reiss het 'n reeks briewe geskryf wat hy aan die Sowjet-ambassade in Parys oorgegee het, waarin hy sy besluit verduidelik om met die Sowjetunie te breek omdat hy nie meer die standpunte van Stalin se kontrarevolusie ondersteun nie en wou terugkeer na die vryheid en leerstellings van Lenin. "Tot op hierdie oomblik het ek langs jou geloop. Nou sal ek nie 'n verdere stap neem nie. Ons paaie verskil! Hy wat nou stil word, word Stalin se medepligtige, verraai die werkersklas, verraai sosialisme. Ek veg sedert my twintigste jaar vir sosialisme. Nou op die drumpel van my veertigste wil ek nie van die guns van 'n Yezhov lewe nie. Ek het sestien jaar onwettige werk agter die rug. Dit is nie min nie, maar ek het genoeg krag om alles weer van voor af te begin om sosialisme te red ... Nee, ek kan dit nie langer uithou nie. Ek neem my vryheid van aksie. Ek keer terug na Lenin, na sy leer, na sy dade. " Hierdie briewe is aan Joseph Stalin en Abram Slutsky gerig.
Mikhail Shpiegelglass het aan Walter Krivitsky gesê dat Reiss na die Trotskyiste gegaan het en beskryf hoe hy Henricus Sneevliet in Amsterdam ontmoet. Krivitsky het uit hierdie inligting aangeneem dat Stalin 'n spioen in die groep van Sneevliet gehad het. Krivitsky het reg geraai dat dit Mark Zborowski was. Krivitsky en 'n ander NKVD -agent, Theodore Maly, het probeer om Reiss te kontak. Onlangs vrygestelde NKVD -lêers toon dat Shpiegelglass vir Maly beveel het om 'n strykyster te neem en Reiss in sy hotelkamer dood te slaan. Maly het geweier om hierdie bevel uit te voer en het Shpiegelglass in sy verslag aan Moskou gekritiseer.
Shpiegelglass het die opdrag gekry om die moord op Reiss te organiseer. Volgens Edward P. Gazur, die skrywer van Alexander Orlov: KGB -generaal van die FBI (2001): "Toe hy verneem dat Reiss die bevel om terug te keer en bedoel het om te gaan, ongehoorsaam was, beveel 'n woedende Stalin dat 'n voorbeeld van sy saak gemaak moet word om ander KGB -offisiere te waarsku teen die stappe in dieselfde rigting. Stalin redeneer dat enige verraad deur KGB -offisiere sou nie net die hele operasie blootlê nie, maar sou ook die gevaarlikste geheime van die KGB se spioenasienetwerke in die hande van die vyand se intelligensiedienste plaas. sy gesin op 'n manier wat 'n onmiskenbare boodskap aan enige KGB -beampte wat Reiss se roete oorweeg, sal stuur. "
Reiss het nou by Elsa Poretsky in Finhaut aangesluit. Volgens Elsa het sy hare wit geword gedurende die tien dae wat hy in Frankryk weggekruip het. Na 'n paar dae wys hy sy vrou 'n afskrif van die brief wat hy aan Stalin gestuur het. Sy besef nou dat "ons wêreld vir altyd verby was, ons het geen verlede nie, ons het geen toekoms nie, daar was slegs die hede." Hulle het geen inkomste gehad nie en het nêrens om heen te gaan nie. Hulle het ook nêrens 'n regstatus gehad nie.
Reiss skryf aan Henricus Sneevliet en stel 'n vergadering op 5 September in Reims voor. Hy het ook met Gertrude Schildbach in verbinding getree en gereël om haar by 'n kafee in Lausanne te sien. Krivitsky en die Stalin -terreur (2004): "Hulle het Schildbach buitengewoon goed aangetrek en vol verhale gevind oor 'n ryk nyweraar met wie sy sou trou, verhale wat hulle met 'n bietjie sout geneem het. Hulle sit by 'n venster, Elsa langs haar en Ignace oorkant, terwyl sy het senuweeagtig gepraat oor haar dringende saak - haar begeerte om af te val. Ignace het haar aangeraai om met die Trotskyiste in aanraking te kom. "
Elsa keer terug na hul huis in Finhaut en Reiss was van plan om die trein na Reims te neem om Sneevliet te ontmoet. Victor Serge skryf later: "Ons het gereël om hom te ontmoet in Reims op 5 September 1937. Ons wag vir hom by die stasiebuffet, dan by die poskantoor. Hy het nie verskyn nie. Verward, dwaal ons deur die stad en bewonder die katedraal. .. sjampanje drink in klein kafees en die vertroue uitruil tussen mans wat hartseer was deur 'n oorvloed bittere ervarings. "
Ignaz Reiss en Gertrude Schildbach het buite die dorp gaan eet. Hulle het die restaurant verlaat en te voet vertrek. 'N Motor het gery met twee NKVD -agente, Francois Rossi en Etienne Martignat. Die een het gery, die ander - met 'n masjiengeweer vasgehou. Reiss is sewe keer in die kop en vyf keer in die liggaam geskiet. Die sluipmoordenaars het gevlug en nie die moeite gedoen om by die hotel in Lausanne uit te gaan nie. Hulle het die motor in Berne laat vaar. Die polisie het in die hotelkamer 'n boks sjokolade gevind, bedek met strignien. Daar word geglo dat dit bedoel was vir Elsa en haar seun Roman.
Schildbach is in Desember 1938 in hegtenis geneem. Sy het 'n vonnis van agt maande gevangenisstraf gekry vir haar betrokkenheid by die misdaad. By haar vrylating verhuis sy na die Sowjetunie. Daar word geglo dat sy na 'n gevangeniskamp gestuur is waar sy gesterf het.
Boris Nicolaevsky het besluit om 'n ondersoek uit te voer om te ontdek wie die verraaier in die groep was. Hy het 'n ander ontloper, Walter Krivitsky, genader en hom na sy mening gevra. Krivitsky het voorgestel dat Victor Serge die verraaier was. Ons weet nou dat dit Mark Zborowski was. Soos Gary Kern, die skrywer van A Death in Washington: Walter G. Krivitsky and the Stalin Terror (2004), het daarop gewys: "Nie tevrede met Krivitsky se abstrakte logika nie, het Nicolaevsky hom daarop aangedring om kortliks 'n meer spesifieke verslag te maak, om sy hoofverdagte te noem. Krivitsky verplig in Oktober 1938 met 'n persoonlike brief aan Nicolaevsky, weer met pynlike skrywe beraadslaging en pedantiese stiptelikheid, maar met gewigtige redes vir die vermoede van Victor Serge.Die uitspraak lyk vandag verkeerd en selfs ironies, in die lig van wat oor Mark Zborowski bekend is, maar die geskiedenis het Serge nie heeltemal van agterdog bevry nie, ondanks verskonings in die literatuur oor sy politieke lighoofdigheid en naïefheid van die naïewe kunstenaar. Krivitsky wys daarop dat daar geen ander geval in die Sowjet -geskiedenis was van 'n man wat eers as 'n Trotskis gearresteer en in die tronk was nie, dan nie net sy vryheid nie, maar ook toestemming om na die buiteland te reis, dit alles op 'n slag toe ander beskuldigdes van Trotskiste geweldige vervolgings ondergaan het. "
Die saak van Ignaz Reiss, wie se regte naam Poretsky was, was teen die einde van Julie 1937 die eerste wat onder Orlov se aandag gekom het. Reiss was die KGB -onwettige inwoner in België toe hy na Moskou teruggeroep is. Reiss het die voordeel gehad dat hy sy vrou en dogter by hom gehad het toe hy besluit het om te gaan. In Julie van daardie jaar stuur hy 'n brief aan die Sowjet-ambassade in Parys waarin hy verduidelik hoe hy met die Sowjet-regering wil breek omdat hy nie meer die standpunte van Stalin se kontrarevolusie ondersteun nie en wil terugkeer na die vryheid en leerstellings van Lenin. Orlov het die besonderhede van Reiss se brief en besluit om oor te gaan deur middel van sy noue kontak by die Sowjet -ambassade in Parys geleer. Hy sou later die gevolgtrekking van die saak deur dieselfde bron leer.
Toe hy verneem dat Reiss die bevel om terug te keer en bedoel het om te gaan, ongehoorsaam was, het 'n woedende Stalin beveel dat 'n voorbeeld van sy saak gemaak moet word om ander KGB -offisiere te waarsku teen die stappe in dieselfde rigting. Stalin het Yezhov beveel om 'n mobiele groep te stuur om Reiss en sy gesin te vind en te vermoor op 'n manier wat 'n onmiskenbare boodskap aan enige KGB -beampte sal stuur wat Reiss se roete oorweeg.
Die taak het so 'n hoë prioriteit gehad dat Yezhov sy adjunkhoof van die INO, Mikhail Shpiegelglass, in beheer van die Mobile Group geplaas het om Reiss en sy gesin op te spoor en te likwideer. Shpiegelglass kon ontdek dat Reiss uit België gevlug het en in 'n dorpie naby Lausanne, Switserland, weggekruip het. Shpiegelglass het die hulp van 'n betroubare Reiss-familievriend by die naam Gertrude Schildback, wat in diens van die KGB was, ingeroep om Reiss na 'n afspraak te lok, waar die Mobile Group die liggaam van Reiss op die aand van 4 met masjiengeweer besaai het. September 1937. Sy liggaam is deur die Switserse owerhede op 'n pad buite Lausanne gevind.
Reiss se vrou en dogter is gespaar, alhoewel dit duidelik geword het dat hulle bedoel was om die slagoffer te wees van 'n boks sjokolade wat met strignien gif bedek was. In haar groot haas om van die misdaadtoneel terug te trek, het Schildbach haar bagasie agtergelaat by die klein hotel waar sy tydelik gebly het. In die loop van hul ondersoek het die Switserse polisie die boks sjokolade gevind. Orlov het bespiegel dat Schildbach nie die tyd of die geleentheid gehad het om die sjokolade aan die beoogde slagoffers te gee nie, of, waarskynlik, dat sy nie die moordplot wou uitvoer nie. As 'n familievriend het sy gereeld met die Reiss -kind gespeel, en die band wat met die kind ontwikkel het, was waarskynlik die faktor wat veroorsaak het dat sy op hierdie deel van die plot terugval.
Die ander afvalliger was Walter Krivitsky, wat ten tyde van Reiss se afsterwe die onwettige inwoner van die KGB in Holland was. Sy afvalligheid sou die hoogste vlakke van die Franse en Sowjet -regering bereik en het amper 'n internasionale voorval geword. Krivitsky was eers sedert 1935 by die KGB, nadat hy voorheen by die Intelligensie -administrasie van die Rooi Leër gewerk het. Hy was bewus van Reiss se plan om te gaan, en het probeer om Reiss by sy skuilplek in Switserland te waarsku toe hy verneem dat Shpiegelglass's Mobile Group hom opgespoor het. Krivitsky sou die oggend van 5 September van Reiss se lot te wete kom, toe hy in 'n Paryse koerant die besonderhede lees van 'n makabere moord wat naby Lausanne ontdek is.
Die mees senior NKVD -offisier wat 'n blaaskans gemaak het, was Ignace Reiss, wat in Julie 1937 met sy vrou en kind na Switserland gevlug het nadat hy die noodlottige dagvaarding uit Moskou ontvang het. Voordat hy sy stasie verlaat, het hy 'n brief by die Sowjet -ambassade in Parys afgelê waarin hy die Sentrale Komitee inlig waarom hy met Stalin gebreek het en aangekondig het dat hy "terugkeer na vryheid - terug na Lenin, na sy leer en sy saak". Stalin reageer op hierdie "in die oog" gebaar van uitdaging deur Yezhov te beveel om Reiss en sy gesin van die aarde af te wis as 'n voorbeeld vir ander.Die "mobiele groep" van tvxvv-sluipmoordenaars het Reiss uiteindelik op 4 September in Switserland ingehaal en hom vol masjiengeweerkoeëls gepomp voordat hy sy liggaam op 'n eensame pad buite Genève, naby die dorpie Chamblades, gestort het.
Zborowski het gereeld artikels uit Moskou aan Moskou verskaf Bulletin of the Opposition voordat dit in druk verskyn het, en met afskrifte van Trotsky se briewe en manuskripte, insluitend gedeeltes van sy boeklengte-aanklag teen Stalin, The Revolution Betrayed, wat op die lessenaar van Stalin verskyn het voor dit in die somer van i937 in Parys gepubliseer is. In Augustus het Zborowski se oorwinning behaal, toe Lyova na die suide van Frankryk gegaan het en 'n klein notaboekie aan hom toevertrou het met die adresse van Trotskyiste wat buite die Sowjetunie woon. 'Soos u weet, het ons gedroom om dit 'n hele jaar lank in die hande te kry', skryf 'n verheugde Zborowski aan sy meerderes met sy kodenaam Tulip, 'maar ons het dit nog nooit reggekry nie, want SONNY sou dit nooit uit sy hande laat nie . Ek heg 'n foto van hierdie adresse hierby. "
Tydens Lyova se afwesigheid uit Parys, het Zborowski vir hom ingegaan in onderhandelinge om 'n vergadering te reël met Ignace Reiss, die eerste van die GPU -afvalliges. Reiss, die onwettige inwoner van België, het hulp gebring by die Nederlander Henk Sneevliet, 'n kommunistiese parlementslid en vakbondleier wat vroeër 'n goeie kameraad van Trotsky was. Sneevliet, wat deur Zborowski werk, nooi Lyova uit om Reiss te ontmoet op 6 September 1937 in Reims - dit is waar die ontloper sy einde sou ontmoet het as 'n GPU -selfoon hom 'n dag vroeër nie op 'n plattelandse pad buite Lausanne doodgeskiet het nie.
Toe hy die nuus lees, was Trotsky ontstoke op Sneevliet. 'N GPU -ontloper wat die gordyn van die Moskou -verhore kon terugtrek, is in die duister vermoor. Wêreldwye publisiteit, het Trotsky aangevoer, sou Reiss teen moord beskerm het. In plaas daarvan het Sneevliet ingestem in Reiss se plan om enige openbare aankondiging uit te stel totdat sy hartstogtelike bedankingsbrief die sentrale komitee in Moskou bereik het. Reiss was nie daarvan bewus dat die personeellid by die Sowjet -ambassade in Parys aan wie hy die pos van sy brief toevertrou het, hom verraai het en 'n soektog geloods het.
Trotsky het gemeenheid sowel as onbekwaamheid gesien in Sneevliet se hantering van die Reiss -aangeleentheid. Sneevliet het nie net versuim om Trotsky betyds in te lig oor die afwyking nie; hy het selfs traag gelyk om Lyova in direkte kontak met Reiss te bring. Alhoewel Sneevliet wel die indruk wek dat dit die beheersende soort was, het hy ook die gevoel gehad dat Lyova se kamerade in Parys nie vertrou kon word nie. En in die nasleep van die moord op Reiss het die bedenkinge van Sneevliet op Zborowski gefokus.
'N Ontruiming is in die Vierde Departement self gedoen. Twee Staliniste is in die departement ingebring en Ignace Reiss het skielik besef dat dit ook baie lank moontlik is dat hy ook die volgende op die lys vir likwidasie sou wees. Een vir een sien hy hoe sy vriende 'n kompromie aangaan met 'n opgehoopte aanklag, in hegtenis geneem en dan tereggestel of vir ewig laat verdwyn.
Toe Reiss teruggekeer het na Europa, moes hy reeds geweet het dat hy in die toekoms min keuse het: óf hy moet na veiligheid gaan, óf hy moet aanhou werk totdat hy self gelikwideer is. Hy het bekend geword by die polisie en intelligensie -owerhede van Brittanje, Frankryk, Oostenryk, Holland en Duitsland, en laasgenoemde was een van die inwonende direkteure van Sowjet -spioenasie in Frankryk. Toe mans met wie hy intiem verbind was, soos Bukharin, Kamanev, Rakovsky en Zinovieff, tereggestel of opgesluit was, was die skrif aan die muur. In Julie 1937 word hy gewaarsku dat as hy nie dadelik na Moskou sou terugkeer nie, hy "as 'n verraaier behandel en dienooreenkomstig gestraf sou word".
Dit was toe dat Reiss moedig sy nou gevierde brief aan Stalin geskryf het waarmee hy sy doodsbevel onderteken het ...
Dit was natuurlik 'n dapper gebaar, maar dit was ook 'n swak en ongeskikte een. Daar was geen middelpad vir Ignace Reiss nie, omdat Stalin Leninisme omhels het en dit net tot sy logiese gevolgtrekking in 'n totalitêre staat gebring het. Die gebaar was leeg omdat dit nêrens heen gelei het nie: Reiss het nie saamgestem met die kommunistiese revolusie nie, net hoe Stalin dit geïnterpreteer het, en daarom het hy geen geheime aan die Westerse moondhede verraai nie, en ook nie om politieke asiel gesoek nie. In plaas daarvan het hy homself wyd oopgemaak vir onmiddellike vergelding van die N.K.V.D.
Stalin se woede was sodanig dat die vind en doodmaak van Reiss 'n topprioriteit was en 'n uitgebreide en duur operasie om Reiss te vermoor, aan die gang gesit is. Die man wat die taak gekry het om dit te beplan, was kolonel Mikhail Shpiglglas, 'n kommissaris wat besig was met die maak van verslae oor die Franse netwerk van Sowjet -spioenasie. Hy het bepaal dat drie spesiale mobiele kommando -eenhede van Russiese intelligensie gedetailleerd moet wees om Reiss te soek. Die leiers van hierdie drie groepe was Roland Abyatt, in Londen gebore voormalige inwonende direkteur in Praag, bekend onder die alias "Frangois Rossi", Vladimir Konradyev, 'n Sowjet-kulturele attaché in Parys, en Serge Efron, 'n agent wat na Parys gestuur is onder die dekking van 'n Russiese koerantman.
Intussen het Reiss, met behulp van 'n Tsjeggiese paspoort in die naam van Hans Erhardt, na Switserland verdwyn en sy vrou en kind in Parys nagelaat. Met moeite het die Sowjet-span vir mansjag in aksie oorgegaan: Switserse agente is beveel om na Reiss te kyk, terwyl ander sy vrou en kind agtervolg. Dit was nie lank nie voordat Elisabeth Poretsky ontdek is wat na Switserland reis, waar sy opgespoor is na 'n hotel in Montreux.
Dit was in hierdie stadium dat die Sowjet -intelligensie 'n Switserse leermeester genaamd Renata Steiner in werking gestel het wat as student by die Switserse Kommunistiese Party aangesluit het en na 'n Intourist -besoek aan Rusland in 1934 as 'n minderjarige agent ingeskryf is. Twee jaar later keer sy terug na Moskou en kry 'n voltydse werk in die Sowjet-intelligensie. Die winkel is gebruik as 'n opruimingshuis vir inligting.
Renata Steiner is met diskresie in diens geneem; sy het gereeld opdragte gekry sonder dat sy die ware doel daarvan mag ken. Toe sy dus beveel is om 'n heer en mevrou Sedoff in die skadu te stel, het sy geen idee gehad dat M. Sedoff die seun van Trotsky was nie, en dat hy deur Konradyev se organisasie vir moord aangewys is. Nadat sy die Sedoffs na Switserland oorskadu het, het sy aan haar meerderes gerapporteer dat Ignace Reiss Sedoff gekontak het. Die ontdekking dat Reiss waarskynlik aktief saamgespan het met Trotskitiese kringe, het veroorsaak dat die Sowjet hul pogings om hom op te spoor en dan te likwideer, verdubbel het. Renata Steiner was aangewys by Efron se organisasie en het daarin geslaag om Reiss na 'n dorp in die Alpe op te spoor. Sy is toe beveel om Ignace se vrou op te spoor.
Op 5 September 1937 is opgemerk dat 'n sedanmotor in die Boulevard de Chamblandes in Lausanne geparkeer was. Daarbinne is die lyk van 'n man gevind wat met masjiengeweerkoeëls besaai is. In sy sak was die paspoort van "Hans Erhardt, van Praag". Die Switserse polisie was verbaas omdat hulle geen rekord van "Hans Erhardt" gehad het nie. Dit was eers toe Ignace Reiss se weduwee hulle ontbied en sê dat sy bang was dat die vermoorde man haar man was en die liggaam formeel geïdentifiseer het dat hulle besef het dat 'n Sowjet -moordbende in hul midde opereer.
Dit was toe dat Renata Steiner in 'n strik geloop het. Sy is aangesê om die motor te huur waarin Reiss se lyk gevind is en het die deposito daarop betaal. Toe sy Madame Poretsky nie kon opspoor nie en nie kontak met haar meerderes kon kry nie, het sy dwaas na die motorhuis gegaan om uit te vind wat met die motor gebeur het wat sy bestel het.
Die Switserse polisie het op haar gewag. Renata Steiner, wat nie die koerante gelees het nie, of verneem het van die moord op Reiss, kon aanvanklik nie verstaan ​​waarom sy ondervra word nie. Selfs die Switserse polisie was vinnig oortuig dat sy net 'n dupe van die moordenaars was en het geen kennis gehad van die plan om Reiss te vermoor nie. Tog is sy gearresteer, nou ondervra, verhoor as medepligtige en het 'n vonnis van slegs agt maande gevangenisstraf gekry.
Iemand in die Sowjet -intelligensie het 'n groot fout gemaak deur Renata Steiner nie te beveel om Switserland te verlaat en die land uit te bly op die oomblik dat sy die motor uit die motorhuis bestel het nie. Trouens, daar was teenstrydige bevele, want Abyatt het haar opdrag gegee om dadelik na Parys terug te keer, maar 'n ander Sowjet -agent in Parys het haar toe aangesê om terug te gaan na Bern. Toe sy nie deur haar netwerk gekontak is nie, moes sy vermoed het iets het skeefgeloop, maar onervare het haar reguit in 'n lokval van die polisie gelei.
Ignace Reiss is gelikwideer, maar ten minste twee netwerke teen ernstige koste, net omdat 'n belangrike getuie in die hande van die polisie kon val. Elisabeth Poretsky verklaar dat "hulle 'n getuie agtergelaat het wat hulle almal kon identifiseer en die goed bewaarde geheim onthul het dat Wit Russiese organisasies in die dienste van die Sowjetunie gebruik is. Die moordenaars het self weggekom."
Nie een van hulle is ooit betrap nie, hoewel die Franse polisie intensief navraag gedoen het. Maar inligtingsdienste van Europa is nou daarop gewys dat baie Russe hulself "Wit", anti-Bolsjewisties of pro-tsaristies noem, nou aktief vir die Sowjetunie werk. Deur afpersing, dreigemente teenoor familielede of deur 'n gebrek aan geld, is hulle nie net in die geledere van die Sowjet-intelligensie vasgevang nie, maar is dit ook gebruik as 'n uitwisselbare groep moordenaars van hul volksgenote, miskien die mees basiese vorm van verraad van almal .
Ons het baie moeisame weke saam met Helen (Elizabeth Zarubina) deurgebring toe ons teen die einde van Augustus 'n kans gehad het om saam met 'n paar vriende na Martha's Vineyard te gaan. Ons was nie meer as 'n paar dae daar toe Helen Paul Massing bel om na New York te kom nie. Dit was ontstellend, maar ek kon niks anders doen as om hom te laat gaan nie.
Twee dae het verloop. Op die derde dag keer hy terug en toe ek hom op die veerboot sien staan, het ek geweet dat hy slegte nuus gebring het. Sy gesig was styf, vas, en hy waai nie vir my nie.
"Paul?" en voor ek nog 'n woord kon sê - "Ludwig (Ignaz Reiss) is dood. Hy is vermoor!"
Hy het destyds niks van die afskuwelike besonderhede van Ludwig se dood geken nie. Hy het teruggestorm na my toe uit vrees dat ek daaroor in die koerante kan lees. Hy wou by my wees toe dit gebeur. Dit was 'n aaklige skok.
Ons het ure en ure langs die strand gestap, deur die sandduine. Ons het Ludwig verloor. "Hoe weet jy, Paul?" Ek het gevra. "Het Helen vir my gesê."
"Wat het sy gesê? Wie het dit gedoen?"
Hy het nie geantwoord nie. Hy kyk my net aan. Daar was so 'n tragiese hartseer in sy oë dat ek opgehou het om vrae te vra. Hy het my die hele nag in sy arms gehou, asof hy my van die aanslag wou red. Ek kon hom nie kry om my te vertel van sy gesprek met Helen nie. Teen dagbreek het hy gesê: "Besef u dat Ludwig se dood 'n onmiddellike gevaar vir ons inhou?"
Ons is vroegoggend na Vineyard Haven en van daar na Edgartown om al die koerante te koop wat ons moontlik op die kiosk kan kry. Maar dit was 'n rukkie voordat die storie breek.
Die rekords was slegs teenstrydig in klein besonderhede; of hy doodgemaak is deur 'n masjiengeweer of 'n outomatiese pistool, of hy vyf koeëls in sy kop en sewe in sy liggaam gehad het, of omgekeerd. Maar dat hy in 'n strik geval het en van agter geskiet is, is bevestig deur al die koerante in Switserland en Frankryk.
Die polisie se ondersoek het die volgende feite vasgestel:
In die nag van vierde September is die lyk van 'n onbekende man van ongeveer veertig, vol masjiengeweerkoeëls, gevind op die pad wat van Lausanne na die Chamblandes gelei het. Daar was vyftien koeëls in sy liggaam. 'N Grys hare is in die dooie man se hand vasgeklem. Hy is gevind deur Max Davidson, 'n lekkergoedvervaardiger. In sy sak was 'n paspoort in die naam van Hans Eberhardt.
Polisieondersoek het sy paspoort nagegaan wat aan 'n man gebore op 1 Maart 1899 in Komotau, Tsjeggo -Slowakye, gemaak is. Dit bevat 'n Franse visum. Op 'n reis uit Parys het hy as H. Eberhardt by die Hotel Continental geregistreer as 'n sakeman. Die paspoort is vervals.
Op grond van die teorie dat dit 'n politieke moord was, het hulle begin om hul lêers na te gaan en gevind dat die oorledene eintlik Ignace Reiss was, nege en dertig, 'n voormalige GPU-agent in Pools, wat aan GPU-uitrustings in Holland geheg was. Switserland, Groot -Brittanje en Frankryk - en in 1928 deur Stalin versier met die orde van die Rooi Vlag.
'N Verlate Amerikaanse motor in Genève het gelei tot die identifisering van twee geheimsinnige gaste, 'n man en 'n vrou, wat op 4 September by die Hotel de la Paix in Lausanne geregistreer het en sonder hul bagasie en sonder om hul rekening te betaal, gevlug het. Die vrou was Gertrude Schildbach, 'n Duitse kommunis, 'n inwoner van Rome. Sy was 'n GPU -agent in Italië. Die man was Roland Abbiat, alias Franqois Rossi, alias Py, 'n boorling van Monaco, en een van die Parys -agente van die GPU.
Onder die gevolge wat Gertrude Schildbach by die hotel gelaat het, was 'n boks lekkergoed wat strychnine bevat. Schildbach was 'n intieme vriend van die Reiss -familie en het gereeld met Reiss se kind gespeel. Sy het nie die nodige krag gehad om hierdie vergiftigde lekkergoed aan sy gesin te gee nie, soos sy deur Spiegelglass, die GPU -agent wat verantwoordelik was vir die likwidasie van Reiss, opdrag gegee het.
Gertrude Schildbach het polities gewankel sedert die begin van die suiwering, en sy kon waarskynlik die rol speel van een wat gereed was om by Reiss aan te sluit om met Moskou te breek. Reiss het geweet van haar twyfel en vertrou haar. Hy het haar na 'n ete in 'n restaurant naby Chamblandes geneem om die situasie te bespreek.
Op hierdie punt verskil die vraestelle. Sommige sê dat Reiss en Schildbach na die ete 'n entjie gaan stap het. Hulle dwaal af in 'n onduidelike pad. 'N Motor verskyn, en skielik stop. Verskeie mans het uitgespring en Reiss aangeval. Hy het teen die aanvallende groep geveg, maar met die hulp van Schildbach, wie se hare in sy koppelaar gevind is, het hulle hom in die motor gedwing. Hier het Abbiat-Rossi en Etienne Martignat, albei die GPU-agente in Parys, 'n masjiengeweer op Reiss afgevuur. Sy lyk is uit die motor geslinger.
Die ander weergawe was dat twee dae nadat hy vermoor is, 'n motor met 'n bloedbedekte jas voor die treinstasie van Genève-Cornavin gevind is. Die polisie het verneem dat die motor gehuur is deur 'n jong meisie wat geïdentifiseer is as Renate Steiner, nege en twintig, Switserse gebore Sorbonne-student, wat by die GPU gewerk het, en persone onder verdenking in die skadu gestel het. Sy het vol erkenning afgelê.
Sy het hom deur Holland, Frankryk en Switserland geloop en hom uiteindelik in Lausanne opgespoor. Sy bel vir Parys en hulle stuur vir Gertrude Schildbach. Terwyl Reiss saam met Schildbach geëet het, verskyn Renate Steiner in die restaurant, vergesel van Vladimir Kondratieff, 'n Wit Rus en die moordenaar van Reiss. Kondratieff was werkloos en lid van Eurasia, 'n tsaar -samelewing. Dit is dieselfde organisasie wat 'n sekere M. Kovalev gestuur het om Alexander Barmine, die Sowjet -diplomaat, te vang nadat hy uit die Russiese diens gevlug het.
Steiner en Kondratieff stel voor 'n rit na die ete in die motor wat die Steiner -meisie gehuur het. Reiss sit langs haar, Schildbach en Kondratieff agterin. Kondratieff het Reiss tydens die rit vermoor en die drietal het die lyk langs die pad gestort waar dit gevind is.
Renate Steiner, wat sedert 1935 in die GPU -diens was, en Sedov, die seun van Trotzky, voorheen in die skadu gestel het, is deur die polisie aangekeer en erken haar deel van die misdaad. Sy het die owerhede gehelp om dit op te los.
Dit is die verhaal van Ludwig se dood, soos ons dit uit die koerante geleer het.
Toe ek en Paul weer rustig genoeg is om daaroor te kan praat, kon ons nie ophou wonder hoe so uiters slim en versigtig 'n man in so 'n strik kon beland het nie. Die einste man wat soveel moeite gedoen het om my voor te stel aan die beginsels van sameswering, om te kontroleer en te kontroleer voor enige aksie, byeenkoms, enigiets! Die man wat Paulus telkens gewaarsku het om versigtig te wees om enige van die Nazi's wat simpatie met ons bewys het, te vertrou; om nooit met iemand na 'n afspraak te gaan sonder veiligheidsmaatreëls nie, dit wil sê met een of twee lyfwagte. Hoe kon hy alleen na hierdie ontmoeting met Schildbach gegaan het ?!
'Hy het waarskynlik niemand saam met hom gehad nie,' dink Paul.
"Maar hoekom het hy enigsins gegaan?" Ek het gevra.
"Hy moes gaan. Hy het gedink dat hierdie vrou op die een of ander manier hulp nodig gehad het; en hy het gevoel dat sy sy verantwoordelikheid was. As veiligheidsmaatreël het hy nie sy vrou, Else, saamgeneem nie en hy het waarskynlik het niemand anders gehad om mee saam te gaan nie. "
Na 'n rukkie het Paulus gesê: "As jy eers die groep verlaat het, is jy heeltemal alleen. Van die eenmalige hoof van die hele Westerse inligtingsdiens in Europa was dit maar 'n vinnige transformasie na 'n eensame man, vermoor deur 'n 'vriend' 'in 'n motor en uitgegooi op 'n pad soos 'n melaatse! Na 'n lewe van toegewyde revolusionêre diens! 'n Lewe van gevaar en opoffering.
Ontsteek / ˈ ɪ ɡ n eɪ s / is 'n township in die Kenora -distrik in Noordwes -Ontario, Kanada, geleë op Highway 17 (Trans Canada Highway) en Secondary Highway 599, en aan die Canadian Pacific Railway tussen Thunder Bay en Kenora. Dit is aan die oewer van die Agimak -meer, en vanaf 2016 was die bevolking van Ignace 1,202.
Die dorp is vernoem na Ignoreer Mentour deur Sir Sandford Fleming in 1879. Ignace Mentour was die belangrikste inheemse gids deur hierdie streek tydens Fleming se spoorwegopname uit 1872, wat in George Monro Grant se joernaal van die opname opgeteken is, Oseaan tot Oseaan. Mentour het ook saam met Sir George Simpson gedien in Simpson se laaste jare as goewerneur van Rupert's Land.
Gedurende die vroeë dae van Ignace was daar 'n nedersetting van spoorwaens wat deur die Engelse inwoners daar gebruik is, genaamd "Little England".
Alhoewel Ignace in 1908 opgeneem is, was dit 'n latere aankoms vir moderne geriewe, soos 'n draaiknop, wat eers in 1956 na die stad gekom het.
Bosbou en toerisme ondersteun Ignace se ekonomie vandag, en 'n trekpleister is die White Otter-kasteel met 3 verdiepings, geleë aan die White Otter Lake by Turtle River, en gebou deur James Alexander McOuat tussen 1903 en 1914.
Ignace is een van die twee Ontario -gemeenskappe  wat beskou word as 'n moontlike diepgeologiese bewaarplek vir gebruikte kernbrandstof in Kanada. Aanvanklike boorgate en kernmonstertoetse vind plaas in 'n rotsformasie bekend as die Revell Batholith, suid van snelweg 17, ongeveer 35 kilometer wes van Ignace (tussen Ignace en Wabigoon Lake Ojibway Nation).
In die vyftigerjare het Ignace sy eerste koerant, die Village Tattler, het daar begin om die stad te bedien, uitgegee deur die plaaslike YMCA. In 1971 begin Dennis Smyk die Ignace dryfhout, wat twee jaar later opgeskort is, maar in 1979 herleef en tot 2018. Gedurende Drijfhout 'se skorsing, die Ignace Courier is gepubliseer vir die plaaslike nuus van die stad.
Val van Shiganshina boog
Frieda word deur Grisha geëet
Tydens die val van Wall Maria in 845 gaan die familie Reiss na die dorpskapel om te bid. Grisha Yeager, 'n man met die mag van die Attack Titan, ontmoet hulle egter daar. Hy smeek Frieda Reiss om die mense binne die mure van die Titans te red, maar sy weier. ⎫ ]
Grisha val die Reiss -familie aan en verander in die Attack Titan. Hy verslaan Frieda, wat nie genoeg ervaring het om die mag van die Founding Titan ten volle te beheer nie, en verslind haar en steel haar Titan. Daarna gaan hy uit om die res van die gesin uit te roei. Grisha vermoor Rod Reiss se vrou en kinders en vernietig die kapel. Net Rod oorleef die slagting en Historia Reiss is ongedeerd omdat hy nie daar was nie. ⎬ ]
Met Frieda se dood volg Rod haar op as die ware koning. Om Grisha se aanval te verbloem, blameer hy die kapel se vernietiging en die dood van sy gesin op bandiete. ⎭ ]
Historia ontmoet haar pa, Rod
Aangesien die res van sy kinders dood is, gaan Rod plaas toe en gaan na Historia, aangesien sy van die regte bloedlyn is. Die Eerste Binne -groep meng egter in, nadat die Vergadering gestuur is om Historia en haar ma, Alma, te vermoor. Dit is omdat hulle Historia, 'n buite -egtelike kind, as ongeskik beskou om die Reiss -naam te dra. ⎮ ]
Rod besluit op 'n manier om Historia lewendig te hou. Sy sou haar ou identiteit prysgee, alle aansprake laat vaar en by die Survey Corps aansluit, hopelik aan 'n Titan sterf. Dit word as 'n aanvaarbare alternatief beskou, en Historia kry die identiteit van Krista Lenz en word gestuur om in 'n vlugtelingkamp te woon totdat sy oud genoeg is om by die weermag aan te meld. ⎯ ]
Sodra hy ingeroep is, stuur Rod die Kerk van die Mure om haar te monitor. Onder haar Krista -persona is Historia die dame wat Frieda wou hê, maar sy probeer ook voortdurend sterf op 'n manier wat as 'n martelaar beskou kan word. Sy behaal 'n 10de plek in die 104de kadetekorps omdat Ymir, haar beste vriend, die afgelope paar weke se opleiding versuim het om Historia die 10de plek te gee sodat sy by die militêre polisie kan aansluit. Historia sluit aan by die Survey Corps saam met Ymir, in 'n groep onder bevel van Nanaba, weens haar martelaarskompleks. ⎧ ]
Clash of the Titans boog
Aangesien Historia 'n afstammeling van Karl Fritz is, is sy moontlik waardevol vir die Marleyaanse regering. Ymir besef dit en dwing Reiner Braun en Bertolt Hoover om saam met haar te werk, sodat sy vergewe kan word omdat hulle hul vriend en sendingmaat, Marcel Galliard, geëet het toe sy vasgevang was in haar Titan -vorm. ⎰ ] Sy slaag daarin om Historia vas te vang, ⎱ ], maar Reiner en Bertolt word verslaan deur die gesamentlike pogings van die Survey Corps en Eren se nuut ontwaakte mag om die nabygeleë Titans te beheer. Ymir besluit om Historia agter te laat vir haar eie veiligheid en 'n verwoeste Historia word weggetrek deur die Survey Corps. ⎲ ]
Koninklike regering boog
Kort daarna ondervra Levi en Hange Zoë Djel Sannes, 'n lid van die binnelandse militêre polisie, ⎳ ] wat onthul dat die Reiss -familie die ware koninklike familie is, wat beteken dat Historia die kans kry om die troon op te eis. Nadat hy dit geleer het, beplan Erwin Smith om die huidige monargie omver te werp en Historia as koningin te installeer. ⎴ ]
Rod probeer Historia oortuig om hul gesin se Titan terug te neem
Historia weier aanvanklik, maar nadat sy deur Levi onder druk was, stem sy in. ⎵ ] In 'n poging om haar pa, Rod Reiss, op te spoor, word Historia en Eren egter gevange geneem deur Kenny Ackerman ⎷ ] en onder die dorpskapel geneem na die kamer waar die Reiss -gesin verbygaan op die Founding Titan as deel van hul opvolgingsritueel. ⎸ ] ⎹ ] ⎺ ] Rod probeer Historia oorreed om Eren te transformeer en te verslind en sê dat sy haar suster Frieda weer sal kan ontmoet en sterk genoeg sal word om al die Titans dood te maak. ⎻ ]
Historia oorweeg dit om die Founding Titan terug te neem, maar verneem dat al die vorige heersers van die Reiss -familie onder die invloed van die Eerste Koning se ideologie geval het, insluitend haar suster. Sy sou niks kon verander nie. ⎼ ] Haar pa gebruik haar slegs om die familie van Reiss terug te kry. ⎽ ] Historia onthou Ymir se woorde om haar eie lewe te lei en breek die Titan -inspuiting. Sy val Rod aan en neem sy tas met die sleutels sodat sy Eren kan bevry. ⎾ ]
Rod kruip op die vloer na die verdampende Titan -serum terwyl hy die name van sy dooie familielede noem. Hy lek die serum wat hom omskep in die grootste Titan wat bestaan, 'n 120 meter Abnormale Titan. Sy transformasie is so kragtig dat dit die grot om dit in duie stort. ⎿ ] Nou, 'n Pure Titan, begin hy kruip na die distrik Orvud. ⏀ ]
Historia word as koningin gekroon
As die Garrison en die Survey Corps 'n verdediging teen Rod's Titan beplan, laat Historia bevelvoerder Erwin Smith in kennis dat sy aan die geveg sal deelneem. ⏁ ] Ongeag wie die Titan vermoor het, sy wil hê die Survey Corps moet haar die moord erken om die mense agter haar as hul nuwe koningin te verenig. ⏂ ]
As die Survey Corps plofstof gebruik om die kop en bolyf van die yslike Titan op te blaas, is Historia een van die soldate wat die verskillende stukkies vleis aanval in 'n poging om die nek te vind. Historia lewer self die laaste hou en sien visioene van haar pa se verlede toe sy hom doodmaak. Sy beland op 'n wa in die middel van die distrik Orvud, waar sy haarself die ware heerser van die mure verklaar. ⏃ ]
Historia word as koningin gekroon, maar#9156 ], maar in die praktyk word die weermag die ware mag van die staat. Hoewel sy 'n boegbeeld is, word Historia steeds bewonder deur haar mense omdat sy 'n Titan oorwin het en 'n omgee -individu was. Sy gebruik haar gesinsbates om 'n boerdery te begin om weeskinders en ander mense in nood te versorg. ⏅ ]
Keer terug na Shiganshina -boog
Historia is nie meer deel van die Survey Corps nie, maar bly agter tydens die operasie om Shiganshina terug te kry. ⏆ ] As die soldate terugkeer met die waarheid van die buitewêreld, sit sy op die militêre vergadering en sit saam met Dot Pixis die inligting bekend aan die publiek. ⏇ ] Sy skenk later ere -medaljes aan die nege oorlewende soldate van die Survey Corps. ⏈ ]
Historia luister na die onthulling van Eren
As die anti-Marleyan-vrywilligers Paradis-eiland bereik, woon Historia die militêre vergadering by oor die vraag of hulle met hulle wil saamwerk. Eren onthul dat hy die mag van die Founding Titan kan gebruik as hy in fisiese kontak is met 'n Titan van koninklike bloed, en dit sal hulle in staat stel om die gelofte van die Eerste Koning te ontduik om oorlog te verloën. Historia lyk verbaas toe Eren sê dat hy hom daarvan weerhou het om vroeër hieroor te praat omdat hy bekommerd was dat sy in 'n Titan sou verander, sodat hy dit kon gebruik. ⏉ ]
As die eerste Hizuru -ambassadeurs op Paradis aankom, luister Historia na Kiyomi Azumabito wat die prosesse ondersoek wat nodig is om die eiland se veiligheid te verseker. Een daarvan is dat Zeke sy Beast Titan met koninklike bloed aan een moet oordra. Die volgende is dat die een met koninklike bloed die res van hul 13 jaar moet gebruik om soveel kinders as moontlik te baar. Alhoewel die voorstel baie opspraak onder die aanwesiges veroorsaak, stem Historia saam met die plan. ⏊ ] Teen 854 is sy swanger en dra sy nou die las om voortdurend die mag van die Titans deur haar afstammelinge af te gee, net soos haar voorgangers. ⏋ ] ⏌ ]
Oorlog vir Paradis boog
Frieda sê dat die Eldians die woede van die wêreld sal aanvaar
Toe Zeke en Eren die koördinaat betree, probeer die voormalige Eren oortuig dat hy deur hul pa se brein gewas is, en gaan deur verskillende oomblikke van Grisha se herinneringe op Paradis. Uiteindelik reis hulle na die herinnering aan die dag toe Grisha die Founding Titan van die Reiss -familie gesteel het. Terwyl Eren die uitruil tussen sy vader en Frieda Reiss waarneem, word Eren toenemend opgewonde oor Frieda se bewerings dat die ouderlinge die wêreld se toorn moet opneem vir die sondes van hul voorouers. Ondanks Grisha se verklaring dat hy die Founding Titan uit die Reiss -familie gaan steel, is Eren teleurgesteld om te sien dat sy pa hom nie kan toelaat om sy missie uit te voer nie. Om sy pa vorentoe te spoor, herinner Eren Grisha aan sy mede -restaurateurs en Faye en beveel hom om klaar te maak met wat hy begin het. Grisha, wat deur Eren oortuig is, gaan oor om die Reiss -gesin te slag en steel die Founding Titan, maar het ook vir Eren se bedoelings gevrees en versoek Zeke om hom te stop. ⏍ ]
Historia vier haar kind se verjaardag
In die jaar 854 gee Historia geboorte en sou later met die vader van haar kind trou. ⏎ ]
Ignaz Reiss - Geskiedenis
Sedert Reiss in 1971 deur David Reiss geskep is, het Reiss 'n ontwerpfilosofie gevestig wat fokus op die skep van ontwerp-geleide mansklere, vroueklere en bykomstighede. Met 'n kompromislose verbintenis tot die lewering van innoverende en oorspronklike produkte, sorg dit vir uitsonderlike ontwerp, kwaliteit en waarde.
Vandag is Reiss 'n baie gerespekteerde, prominente onderneming in die wêreldwye mode -arena vir mans en vroue. Sy filosofie om kreatiwiteit in sy hart te hou, sal Reiss lei deur sy internasionale sake -ontwikkeling.
Die Reiss -kliënt soek oorspronklike en rigtinggewende ontwerp met 'n sterk fokus op kwaliteit en detail - hulle verwag onberispelike diens op alle kanale.
Reiss is ook trots op sy beroemdheid, van lede van die koninklike familie tot Hollywood -sterre.
'This Is Our Story' vertel die verhaal en hoogtepunte van die handelsmerk van 1971 tot vandag.
Doodsberig Leon Sedov
Van La R évolution prol étarienne, Nr. 𧈉, 21 Februarie 1938.
David Coterrill (red.), Die Serge-Trotsky-referate, Londen 1994, pp. 𧇋 𔃅.
Vertaal deur Ian Birchall.
Leon Lvovich Sedov sterf op 16 Februarie om elfuur die oggend in 'n hospitaal in Parys as gevolg van twee operasies wat nodig was deur 'n skielike aanval van blindedermontsteking. Sedov het al etlike maande gekla oor verskeie ongesteldhede, veral oor 'n redelik hoë temperatuur in die aande. Hy kon nie so 'n swak gesondheid weerstaan ​​nie. Hy het 'n moeilike lewe gelei, elke uur deur weerstand teen die mees uitgebreide en sinistere intriges van die hedendaagse geskiedenis, en die van 'n regime van vuil terreur wat voortspruit uit die diktatuur van die proletariaat. Dit was duidelik dat sy fisiese krag uitgeput was. Sy geeste was goed, die onvernietigbare geeste van 'n jong revolusionêr vir wie sosialistiese aktiwiteit nie 'n opsionele ekstra is nie, maar juis die rede waarom hy lewe, en wat hom in 'n tydperk van nederlaag en demoralisering gepleeg het, sonder illusies en soos 'n man. Sulke tydperke wissel in ons eeu af met ander tydperke van herlewing en krag, waarvoor hulle die weg voorberei waarvoor ons almal die pad moet voorberei.
Leon Lvovich lyk verbasend getrou aan homself, in die middel van 'n daaglikse lewe waar daar geen tekort aan emosionele spanning en ongelukke was nie. Ons vergaderings was altyd haastig, angstig, gespanne uit vrees om 'n minuut te mors. Vyf minute nadat ek sy hand vir die eerste keer gegryp het, het ons saamgewerk om dit te identifiseer agent provokateurs, die broers Sobolevicus (Senine), ons het ons herinneringe gekam, ongelukkig sonder sukses, vir die naam van 'n ellendige man wat lank gelede geskiet is, 'n entoesiastiese klein Franse kameraad, wat in Parys en daarna in Konstantinopel die medewerker van Jacob Blumkin was, en wat op dieselfde tyd as hy (1929) geskiet is, waarskynlik sonder om ooit te weet hoekom. Slegs een keer is daar 'n soort menslike kontak tussen ons, terwyl ons na middernag rondloop, naby die Place de Breteuil, tussen ons die skaduwee van Ivan Nikitich Smirnov, een van die sestien wat tereggestel is na die eerste verhoor in Moskou. Sedov het hom goed geken. Hy het hartseer met my gepraat oor sy vrou, Safonova, wat teen hom getuig het tydens die verhoor en daardeur sy ondergang en haar eie sorg verseker het. Sedov het positief oor haar gepraat: sy was 'n ware kommunis, 'n goeie persoon: hulle moes haar oortuig het dat sy hom red om haar die houding te kry en dat sy daarna self geskiet is. " Dit was dieselfde tyd as die Rue Michelet -aangeleentheid. Toe is Trotsky in Noorweë geïnterneer. Sedov was bang dat Stalin se politieke polisie dit sou regkry om sy pa in Oslo te ontvoer of later op 'n vragboot te vermoor. Sedov, met die oog van ervaring, kon die gevaar sien dreig toe dit nog ver was. 'N Paar maande het verbygegaan en Ignaz Reiss is vermoor die dag voor die ontmoeting wat met Leon Lvovich en 'n paar ander vriende vasgestel is. Te midde van al hierdie omstandighede het Sedov die goeie humeur van 'n praktiese man behou, hy was so angstig dat sy gesig permanent in 'n frons gekrimp was, maar hy kon steeds maklik glimlag, en hy wonder altyd wat hy daarna moet doen, sodat hy kan doen dit dadelik. Hy was geensins 'n suiwer teoretikus of dromer nie: hy het die temperament van 'n tegnikus wat nie met rus gepla kon word nie. 'N Nederige tegnikus van die rewolusie in jare van reaksie: hy sou nie in ander terme geprys wou word nie.
Wat 'n passievolle lewe het hy nie gelei nie! As kind het hy sy vader se internering in Kanada gedeel en die eerste vreugdes beleef tydens die Russiese rewolusie, die wonderlike tyd van nuut ontvoude rooi vlae, toe alles eenvoudig was en binne die hand van sy vader se roem, sy vader en #8217 se oorwinnings, die gevare vir sy vader, sy reise, sy portrette in al die openbare geboue, sy toesprake wat die skare die pyn van die burgeroorlog laat beswyk het. Daar was geen plek te midde van dit vir die kinderjare nie; hy het 'n volwasse man nodig gehad, en wat kan eenvoudiger wees? As adolessent het hy die moeilike jare van die stryd teen die burokrasie en planne, selfmoorde, tesisse, besprekings, opposisies, Lenin se dood deurgemaak. Die jong man het in 1927 langs sy pa gestaan, toe 'n nederlaag onvermydelik was, met ballingskap of teregstelling in die winskopie. Hy was daar toe hulle die deure van 'n beskeie huis in Moskou afbreek om die Organizer of Victory te gryp en hom na Sentraal -Asië, naby die Chinese grens, te deporteer. Hy was by Alma Ata toe onbekende aanvallers by die ballingskap se huis probeer inbreek het, het Sedov die huis verdedig. Later was hy in Prinkipo, waar die huis van Trotsky deur misterieuse hande afgebrand is. Hy was in Berlyn toe die Trotskistiese groep daar ontwrig is deur die aktiwiteite van provokateurs en toe sy suster Zinaida haar eie lewe geneem het. Hy het in sy privaat lewe in twee geskeur. Hy het 'n vrou en kind in Rusland agtergelaat. Hy was 'n goeie wiskundige en vaardig in militêre aangeleenthede (wat hom in Augustus 1937 laat oorweeg het om na Spanje te gaan, en sy vriende het hom sterk daarteen aangeraai).
Staatloos en nog meer toegewyd as enigiemand aan die werkers ' tuisland van Rusland! Hy het slegs visums en verblyfpermitte verkry met die grootste moeite wat hy uit Duitsland ontsnap het voordat Hitlr aan bewind gekom het, en in die XVde in armoede geleef het arrondissement. Sulke armoede, soms, dat hy aan my verduidelik het dat een maaltyd per dag redelik voldoende is, maar dat u uiteindelik die gevolge daarvan kan ervaar. Hy was net aan die einde van 'n tydperk van ontbering toe daar vir hom, en vir ons almal, die hel van die Moskou -verhore oopgemaak is. Dit moet toegegee word: as iets mans met yster testamente kon breek, was dit hierdie vloed van verstrengelde leuens, van verwarrende belydenisse, wat uitloop op die moord in die kelders van diegene wat eens die groot leiers was. Die hoogste morele waardes wat deur die rewolusie gevorm is, het in die modder geval. Vir Moskou was Sedov een van die hoofdoelwitte van 'n naamlose intrige, wat selfs meer ongeskik was as skadelik. Ek onthou sy groot verwondering oor die lompheid van fasifiers wat hom daarvan beskuldig het dat hy mense ontmoet het in 'n stad wat hy maklik kon bewys dat hy nog nooit besoek het nie. Hy het onvermoeid gewerk om dokumente en bewyse bymekaar te maak om die leuens te weerlê. M. Malraux, skrywer van Dae van minagting, geweier om namens hom te getuig. Die Liga vir die Regte van die Mens moes herhaaldelik gevra word voordat hulle hom sou verhoor, en toe weier hulle om standpunt in te neem oor die vraag. Tog was daar moedige mense wat bereid was om sy bewyse en dokumentasie te aanvaar, tydens 'n vergadering onder leiding van ou Modigliani, wat vertroud was met totalitêre bedrog. Diegene wat teenwoordig was, in 'n klein bal in die Mutualit é, tydens die konfrontasie tussen hierdie voorsitter en sy getuie, oorkant 'n konferensietafel, sal die geleentheid nooit vergeet nie: hulle het geleer hoeveel passie en intelligensie in die soeke na waarheid.
Leon Sedov het lank onder voortdurende bedreiging geleef. Alhoewel hy deeglik daarvan bewus was en van nature verstandig was, het hy min voorsorgmaatreëls getref, want voorsorgmaatreëls het hul prys. Stalin het waarskynlik nie die dawerende mislukking van die Moskou-proewe verwag wat niemand tevrede gestel het nie, behalwe die mees beproefde tydbedieners. As die belangrikste getuie van die vervolging in die teenverhoor wat deur die geskiedenis begin is, waarvan die werk wat deur die komitees in Parys en New York gedoen is, slegs 'n klein deel is, moes Sedov stilgemaak word, maar vaardig, om nie die verantwoordelikheid vir die misdaad te duidelik. Indien moontlik wou hulle 'n aanneemlike ongeluk oprig. In November 1936 is 'n gedeelte van sy vader se argiewe, wat deur sy pogings oorgedra is na die Institute of Social History in die Rue Michelet, gedurende die nag gesteel deur GPU -agente wat deur 'n deur gesny het met 'n oxyhydric fakkel.'N Paar dae later besef Sedov dat hy in die skadu kom, het die Franse polisie 'n voormalige Russiese emigrant gearresteer, 'n lid van die "Society of the Friends of the Soviet Fatherland ", wat onlangs uit Moskou teruggekeer het. Die ondersoek na die moord op Ignaz Reiss het deur hul eie bekentenisse aan die lig gebring dat Reiss se moordenaars, onder leiding van die beste GPU -amptenare, Leon Sedov lankal met kommerwekkende vaardigheid in die skadu gestel het. In die somer van 1936 het Sedov 'n paar weke langs die see in die suide van Frankryk gaan deurbring, Renata Steiner, wat in Switserland gearresteer is omdat hy die grond voorberei het vir moordenaars van Reiss, het elke dag in dieselfde koshuis bly berig oor sy bewegings aan 'n ander van die beskuldigdes in die Reiss -saak, Semirensky, wat in die naburige huis gewoon het. Hy het in Parys gewoon, onder 'n vals naam, reg langs Leon Sedov. 'N Rukkie later, toe Sedov van plan was om na Mulhouse te reis, berei dieselfde beul 'n hinderlaag vir hom in die stasie van die stad voor. Dit was net toevallig dat Sedov die reis nie onderneem het nie.
Het hy 'n natuurlike dood gesterf? Die mediese getuienis bevestig blykbaar dat hy dit wel gedoen het. Maar in die atmosfeer waarin ons leef, hoe kan ons ontsaglike vermoedens afwys? Is dit nie moontlik om sulke siektes kunsmatig uit te lok nie? Moordenaars het langs hom gewoon. Miskien het hulle hul kans op 'n spesifieke oomblik misgeloop sonder om hom vir altyd te laat ontsnap. As dit die geval is, sal mediese toetse ons niks vertel nie. Van my kant, verkies ek om hierdie hipotese te ignoreer: laat ons nie byvoeg tot wat byna seker is in hierdie nagmerrie nie, wat alreeds groot genoeg is. Op een of ander manier is die siniese waarskuwing van Radek aan die " Trotskiste van Frankryk en Spanje " vervul: " hulle betaal duur ". Andr ès Nin, verdwyn – vermoor – in 'n gevangenis van die Spaanse Republiek: Kurt Landau, wat saam met Trotsky en Rosmer, 'n lid van die Eerste Internasionale Sekretariaat van die Kommunistiese Links opposisie was, het ook Erwin Wolf verdwyn , wat die sekretaris van Trotsky in Oslo was, het verdwyn (en 'n verslag van die agentskap het weliswaar onbevestig aangekondig dat Erwin Wolf begin Februarie op dieselfde tyd as Antonov-Ovseenko in Moskou geskiet is . Ontvoer in Barcelona, ​​geskiet in Moskou?). Sedov is uiteindelik dood weens natuurlike oorsake. 'N Jaar van gruwels!
In hom het Trotsky moontlik sy laaste kind verloor. Sy oudste dogter, Nina, is tydens die deportasie in Leningrad aan tuberkulose oorlede. Die sentrale komitee van die party weier om die ballingskap toestemming te gee om haar op haar sterfbed te sien. Sy jonger dogter, Zinaida, het 'n paar dae in Berlyn selfmoord gepleeg nadat sy haar Sowjet -nasionaliteit ontneem het, wat beteken dat sy vir ewig van haar man en haar vaderland afgesny is. Sy jonger seun, Sergei Sedov, 'n tegnikus wat nie by enige politieke aktiwiteit betrokke was nie, het sowat twee en 'n half jaar gelede saam met sy vrou in Moskou verdwyn. Ons het gehoor dat hy na Krasnoyarsk gedeporteer is, en toe meld agentskapsdienste dat hy in hegtenis geneem is in hierdie stad waar hy beweer het dat hy die massiewe versmoring van werkers in die fabriek waar hy werksaam was, veroorsaak het. Sedertdien was daar geen nuus van hom nie. Is hy geskiet? Gevange in 'n noordelike konsentrasiekamp? Wie probeer selfs uitvind?
In Leon Lvovich het Trotsky meer as 'n seun uit sy eie bloed verloor en hy het 'n seun in die gees verloor, 'n onvervangbare metgesel in die stryd. Laat hom ten minste weet dat ons in hierdie donker uur almal sonder voorbehoud by hom is. Wat ons ook al mag skei, in die leer en in die geskiedenis, is in menslike terme van oneindig minder belang as wat ons in diens van die werkersklas verenig teen gevare wat van elkeen van ons die grootste standvastigheid vereis. Ek weet dat ek hier skryf vir baie vriende en kamerade, wat verskil in hul idees, in hul taal, in hul optrede: en wat soms skerp verdeel is deur kontroversie, maar wat verenig is in iets wesenliks wat betekenis gee aan hul lewens. Ons het almal 'n kameraad van skaars kwaliteit in Sedov verloor.
DINK KRITIEK EN SLAAG DIT VIR
Ons weet vandag dat die stryd tussen kennis en oortuigings voortduur. Daar is soveel inligting beskikbaar, maar sonder kritiese denke kan ons mislei word.
Ons sien groot groepe mense wat oortuig is om te glo en op te tree op 'n manier wat nadelig is vir hul gesondheid en die toekoms. Ons moet elkeen kritiese denke beoefen en dit aanmoedig as belangrik in die onderwys en in die lewe.
Kan u u voorstel wat Ignaz vandag van ons lewens sou dink? Ek glo graag dat hy die wetenskap van klimaatsverandering vroegtydig sou aanneem, en ek wed dat hy 'n advokaat sou gewees het vir die dra van maskers tydens die pandemie. Hy verstaan ​​immers die beginsel van infeksie uit sy eie kritiese denke, selfs voor die ontdekking van kieme.
Kry u slim self 'n uitlaatklep om u eie uitsny van die geskiedenisheld te skep met ons sjabloon van Ignaz. U kan hom vind by ons Words of Encouragement -winkel.
'N Kort geskiedenis van Hongarye
Moet regtig 2,5 sterre wees. Ek vind dit nie boeiend of besonder verhelderend met betrekking tot die Hongaarse geskiedenis nie. Dit bevat 'n paar onakkuraathede en was duidelik daarop gemik om die nasionale verhale te ondersteun sonder om self of eksterne refleksie te belemmer. Die laaste gedeelte oor meer moderne dinge is beter.
Daar is baie foute in die teks (herhaalde frases en woorde.) Ek weet eerlikwaar nie hoe hierdie tipe dinge verby redakteurs kan kom nie.
Dit gesê, as u min van die Hongaarse geskiedenis weet, kan dit eintlik 2,5 sterre wees. Ek vind dit nie boeiend of besonder verhelderend met betrekking tot die Hongaarse geskiedenis nie. Dit bevat 'n paar onakkuraathede en was duidelik daarop gemik om die nasionale verhale te ondersteun sonder om self of eksterne refleksie te belemmer. Die laaste gedeelte oor meer moderne dinge is beter.
Daar is talle foute in die teks (herhaalde frases en woorde.) Ek weet eerlikwaar nie hoe hierdie tipe dinge by redakteurs kan uitkom nie.
Dit gesê, as u min van die Hongaarse geskiedenis weet, kan dit 'n maklike opsie wees om te begin. . meer
Epidemies: was u hande! Die asielaflewering en gewelddadige dood van professor Ignaz Philipp Semmelweis en die vervloekte Semmelweis -refleks - psigiatrie in die geskiedenis
Dat handhigiëne die belangrikste faktor in die beheer van infeksie is, vloei voort uit Semmelweis (1818–1865), 'n Hongaarse assistent -verloskundige, wat in 1847 afgelei het dat die voorkoms van kraamkoors in Wene Allgemeines Krankenhaus kan geminimaliseer word deur die gebruik van handontsmetting in 'n gechloreerde kalkoplossing. Helaas, Semmelweis het nie die volle vrugte gepluk van sy ontdekking nie, wat verwerp, belaglik en eers ná sy dood algemeen aanvaar is, deur Pasteur se bevestiging van die kieme -teorie van siektes (1860's) en Lister (1865) se suksesvolle chirurgiese praktyk 'n karbolsuuroplossing.
Codell Carter et al (1995) vertel uit vyf oorblywende dokumente dat Semmelweis se gedrag op 13 Julie 1865, nou professor in Verloskunde by Pest, so onvanpas was dat sy vrou gedink het hy sou sy kop verloor. Twee weke later is hy ondersoek deur sy vriend, 'n kinderarts, dr Bókai, wat tot die gevolgtrekking gekom het dat hy spesialis -aandag benodig. Sy persoonlike, seksuele, professionele en sosiale gedrag het vir 5 weke verander: hy het onbehoorlik alkohol gedrink, saam met 'n prostituut gegaan, geld gemors, sy nagte was rusteloos, sy eetlus groot, hy het baie gesweet en hy het te veel water gedrink: affektief of besmetlik?
Op 29 Julie 1865 het Jánoš Balassa, professor in chirurgie, saam met dr Bókai en professor Wagner, 'n dokter, 'n verwysing geskryf wat Semmelweis na 'n Weense asiel verplig het. Die aand het Semmelweis met die gesin per trein na Wenen gereis, het hy gedink, na 'n Duitse spa, maar by aankoms in Wene die volgende oggend, op voorwendsel, het 'n voormalige kollega, Ferdinand Hebra, 'n dermatoloog, hom aan die publiek afgelewer asiel in Lazarettgasse naby die Krankenhaus. Daar is geen bewyse dat Semmelweis tydens opname ondersoek of ondervra is nie, van wie in beheer van hom was en wie die inkonsekwente rekords saamgestel het, post hoc.
Aanvanklik was hy opgewonde, rusteloos, verward, grandioos en gedra hom bisarlik: warm kop, pols 120 (daarna 140). Op die middelvinger van die regterhand was daar kontusie of gangreen, wat volgens hom 'vanself verskyn het' (maar nie vooropname beskryf is nie). Hy is kort -kort in 'n spanjas aangetrek. Hy het met die bediende baklei omdat hy hom nie wou toelaat nie, en hy wou deur die venster spring. Drie (sommige sê ses) bediendes kon hom skaars beheer. Uiteindelik was hy blou in die gesig, bewe en asemhaal met moeite: gangreen vererger, kook is oral op sy ledemate en hy het ''n abses (?) Wat ooreenstem met die linker toraks'.
Semmelweis is op 13 Augustus 1865 oorlede, 47 jaar oud. Sy lyk is ontleed waar hy lykskouings gedoen het om die oorsaak van kraamkoors te ondersoek. Sy doodsoorsaak was ironies genoeg infeksie - piemie: akute gangreuse osteomiëlitis van die middelvinger van die regterhand en 'n metastatiese abses wat tot in die toraks strek, met 'in die linker toraks 'n ichorbron so groot soos 'n man se vuis' - die die gevolg van onbehandelde beserings wat Semmelweis in die asiel opgedoen het.
Die Semmelweis-refleks is die reflek-agtige verwerping van nuwe kennis omdat dit in stryd is met gevestigde norme, oortuigings of paradigmas.
'N Konsertaand wat onthou moet word: die jong virtuoos Franz Liszt, bekend vir sy passievolle spel, is bestem om die eerste groot Bösendorfer -kunstenaar van sy tyd te wees. Deur die nag help hy die sukses van ons onderneming aansienlik.
Ons fyn assortiment
Vandag bied ons fabriek 'n uitstekende reeks van 6 Grand Pianos vanaf 155 tot 225, 2 briljante Concert Grands, 280VC en 290 Imperial, en 2 regop instrumente, Grand Upright 120 en 130. Hulle deel almal die legendariese
Ignaz Bösendorfer en sy seun Ludwig Bösendorfer
Klavier. Forte. Die Capo.
Portret van Ignaz Bösendorfer,
stigter van Bösendorfer
Ignaz Bösendorfer( 1794 - 1859 )
Ignaz word in 1794 in Wene gebore as 'n seun van die meester -timmerman Jakob en sy vrou Martha Bösendorfer. Op 19 -jarige ouderdom begin hy sy vakleerlingskap by Joseph Brodmann (1763 - 1848), een van die bekendste klaviermakers van sy tyd. Jong Ignaz lyk baie begaafd, en reeds in 1815 ontvang hy 'n toekenning deur die Weense Akademie vir Kunste. Terselfdertyd in Wene is daar verskeie baie bekende klavierbouers soos Nanette en Johann Andreas Streicher, Johann Schantz, Anton Walter, Conrad Graf en Michael Schweighofer. Deur die verkryging van onskatbare kennis en vaardigheid tydens sy vakleerlingskap neem Ignaz Bösendorfer die firma oor van Joseph Brodmann, wat in 1828 op 65 -jarige ouderdom afgetree het.
25 Julie 1828, Wene
Dit is in die jaar van 1828 - die jaar wanneer Franz Schubert begrawe word langs Beethoven in Wene - op 25 Julie, wanneer Ignaz Bösendorfer amptelik die reg verleen word om lid te word van die gesogte Oostenrykse gilde vir vervaardiging van instrumente in Wene. Dit blyk die amptelike stigtingsdatum te wees van wat later die enigste oorblywende klaviervervaardiger van Oostenryk sal word, wat wêreldwyd kleurryke briljante klaviernote versprei. Ignaz Bösendorfer belê aan die begin 500 Gulden, 'n belegging in welvaart in die lig van die feit dat hy sy seun Ludwig in 1859 'n onderneming ter waarde van 145.000 Gulden agterlaat.
Franz Liszt tree op op Bösendorfer
1838, Wene: Dit is baie bekend dat nie elke klavier die passievolle, virtuose spel van die jong komponis en kunstenaar Franz Liszt kan weerstaan ​​nie. Aanbeveel deur sy vriende besluit hy om 'n Bösendorfer Grand te kies vir sy konsert in Wene. Vanweë die uitstekende vervaardiging en hoë kwaliteit wat Bösendorfer lewer, hoef Liszt sy artistieke gees nie te weerhou nie - tot sy verbasing. Die gehoor is opgewonde. Bösendorfer word oornag beroemd en na hierdie konsert sal nog vele meer volg. 'N Hegte vriendskap tussen Liszt en Bösendorfer ontwikkel.
Klaviere op hierdie tydstip - die tydperk van die "Weense Biedermeier" - word nie beskou as 'n instrument wat vir verhoë gebou is nie, maar as 'n vermaaklikheidsinstrument tuis. Die keiserlike regering is tans taamlik beperkend en die sosiale lewe vind agter geslote deure plaas. Privaat salonne en byeenkomste, eksklusiewe geleenthede, so te sê, word gehou as 'n huldeblyk aan plaaslike kunstenaars en komponiste, en bied vermaak van hoë gehalte. Die mees prominente voorbeeld hiervan is waarskynlik die Schubertiades - vernoem na Franz Schubert. Die klavier speel 'n groot rol vir hierdie salonne. Dit is nie verbasend dat u destyds tot 387 klaviermakers in Wene, verskaffers van musiek, vreugde en vermaak sal vind nie. In die stigtingsjaar van die maatskappy in 1828, vervaardig Ignaz Bösendorfer vier klaviere en verhoog later die produksie tot 'n totaal van 200 instrumente teen 1835. In 1839 ken die keiser van Oostenryk aan Ignaz Bösendorfer die amptelike titel van "Imperial and Royal Piano Purveyor toe aan die Court " - die eerste klaviervakman wat ooit hierdie eer toegeken het. Talle goue medaljes en eerste pryse volg.
Ignaz Bösendorfer - wat binnekort goeie vriende raak met Franz Liszt en Anton Rubinstein - is baie aktief in Duitsland, die Verenigde Koninkryk, Italië, Rusland, Brasilië en Egipte. Die toenemende vraag na sy Bösendorfer Grands laat die ambagsman 'n nuwe fabriek bou. Ongelukkig het hy nie sy projek voltooi nie. Teen 1859 sterf Ignaz en laat sy fabriek in die vaardige hande van sy seun Ludwig. Ignaz se dood word deur alle Weense musiekliefhebbers betreur.
Die perfeksie van 'n Bösendorfer oortref my stoutste verwagtinge.
Ludwig Bösendorfer( 1835 - 1919 )
Ludwig, gebore op 10 April 1835, word nie net deur sy pa opgevoed nie, maar woon ook by die Imperial Polytechnic Institute in Wene. Sy verworwe kennis Ludwig word later goed gebruik. In 1860 bedink hy 'n nuwe aksie, en in 1862 ontvang hy die eerste buitelandse toekenning in Londen vir sy "Patent Grand". In 1867 neem hy deel aan die Wêrelduitstalling in Parys. Die sukses van sy klaviere, ook vanweë hul asemrowende ontwerp, is so merkwaardig dat die Oostenrykse keiserin Elisabeth, "Sissi", 'n Bösendorfer Grand bestel as haar persoonlike geskenk vir keiserin Eugenie van Frankryk. Hierdie instrument is ontwerp deur Theophil Hansen, 'n beroemde argitek in Wene, wat die Musikverein en die Oostenrykse parlement gebou het. Die Parys -uitstalling vergroot Bösendorfer se bekendheid oor die hele wêreld, en die uitvoerbestemmings sluit plekke soos Singapoer, Rio, Stockholm en Tokio in.
In 1870 koop Bösendorfer die gebou in Graf-Starhemberggasse 14 in die Vierde distrik van Wene. Die kantoor en die vertoonlokale verhuis na die middestad van Wene, die Palais Liechtenstein in die Herrengasse 6. Ludwig is nie net 'n ambagsman van die kuns van die klavier nie, maar ook 'n beskermheer van musiek en kuns. Op 19 November 1872 inhuldig Hans von Bülow, skoonseun van Liszt, die Bösendorfer Hall in Palais Liechtenstein, nadat Ludwig die merkwaardige akoestiese klankeienskappe van die voormalige rystal erken het. Gedurende die volgende 40 jaar word daar vreugdevolle en artistiek merkwaardige klavier- en kamermusiek konserte en voordragte gehou. Aanvanklik deur Ludwig gereël, vind ongeveer 4.000 konserte in die Bösendorfer Halltelende kunstenaars soos: Wilhelm Backhaus, Ferruccio Busoni, Eugen d'Albertpremiering in Wene 1886, Wilhelm Kienzl, Fritz Kreisler, Theodor Leschetizky, Franz Liszt, Gustav Mahler, Sophie Menter, Ignaz Paderewski (gereeld te sien op die verhoog van die Bösendorfer -saal), Max Reger, Anton Rubinstein, Pablo Sarasate, Emil von Sauer, Artur Schnabel, Richard Strauss, Ernst von Dohnanyiand Hugo Wolf. Die Bösendorfer -saal blyk 'n katalisator en fokuspunt van musiek en kuns te wees. Bösendorfer ondersteun hierdie konserte nie net deur piano's te lewer nie, maar bevorder ook aktief ontwikkelings in musiek en kuns.
Ludwig Bösendorfer bied sy Bösendorfer Grand aan die Oostenrykse monarg aan
Keiser Kaiser Franz Joseph I.
In 1833 styg die produksie tot 288 klaviere per jaar en trek Bösendorfer Grands nie net die aandag van die adel, keisers en die Europese elite nie (keiserin Elisabeth, Pauline Metternich, aartshertoginne Stephanie en Valerie, Katharina Schratt, aartshertog Eugen, die Russiese tsaar Nikolaus II en die Japannese Tenno) maar ook kunstenaars. Johannes Brahmsalways vra vir Bösendorfer -klaviere tydens sy someroptredes, Johann Strauss koop 'n Bösendorfer Grand vir sy woonstel in Wene in Praterstraße en Gustav Mahler word tydens sy studentejare in Wene deur Bösendorfer ondersteun.
Altyd nuuskierig oor die implementering van die beste moontlike tegniese vooruitgang van sy tyd, werk Ludwig saam met sy tegniese direkteur Franz Berger oor die Weense aksie en patenteer hy verskeie uitvindings. Omstreeks 1900 het die Italiaanse komponis Ferruccio Busoniis die beroemde orrelwerke van J.S. Bach en versoek dat 'n spesifieke instrument gebou word. Ludwig aanvaar die uitdaging en ontwerp die eerste Bösendorfer Concert Grand 290, wat later bekend sal staan ​​as die keiser. Die klankreeks van 8 volle oktawe maak voorsiening vir die bykomende bas en 'n besondere orkesklankervaring. Deur te innoveer en geleidelik te ontwikkel, slaag Ludwig Bösendorfer daarin om die assosiasie van kreatiewe ingenieurswese en kwaliteit by sy handelsnaam, sy familienaam, vas te trek - 'n handelsmerk wat in detail die sinoniem vir perfeksie sal word.
Historiese ontwerp deur Anton Grosser, vervaardig deur Bösendorfer
Alhoewel Bösendorfer twee keer getroud is, het hy nie kinders nie, en daarom besluit hy om die fabriek in 1909 aan sy vriend Carl Hutterstrasser te verkoop. Carl was 'n bankier, nie 'n klaviermaker nie, maar 'n persoon wat alles geweet het van Ludwig se strewe om die hoë kwaliteit van die klaviere te handhaaf. Op 9 Mei 1919 speel Ludwig sy laaste akkoord. Behalwe sy laaste wens om op 'n eenvoudige manier ter ruste gelê te word, dra hy die grootste deel van sy oorblywende privaat rykdom op aan die Genootskap van die Weense Musiekvriende. Sy graf word gekenmerk deur sy naam en datums slegs, beskeie, soos hy was. Later ontvang Ludwig 'n ere -grafmonument van die stad Wene.
Die Ära Hutterstrasser( 1863 - 1985 )
Gedurende die era van Carl Hutterstrasser ontvou politieke onrus in Europa. Die werk by die Bösendorfer -klavierfabriek gaan egter voort. In 1927 wen Bösendorfer die "Grand Prix" in Genève, waar die geselskap 'n Bösendorfer Concert Grand sowel as 'n Grand Upright uitstal. In 1931 word die seuns van Carl Hutterstrasser, Wolfgang en Alexander, sakevennote van hul vader. In teenstelling met hul vader, is albei seuns ambagsmanne in die kuns van die klavier, baie goed opgelei in die fabriek van hul vader Bösendorfer en in die buiteland.Beide is baie goed verbind met Weense kulturele instellings, kunstenaars en geleenthede, net soos Ludwig Bösendorfer. Na die ekonomiese krisis daal Bösendorfer se sake in 1933 tot 52 instrumente per jaar. In 1936, wat nog 'n sukses vier en die kompetisie van die British Broadcasting Corporation (BBC) wen, herstel die produksie 'n bietjie tot 'n vlak van 144 instrumente.