Suiker sweeftuig: dieet, habitat en eienskappe - diere Lees Meer
Hoof diere Suiker sweeftuig: dieet, habitat en eienskappe
Suiker sweeftuig: dieet, habitat en eienskappe
Gelukkig lyk dit asof die handel in troeteldiere nie die wilde populasie suikervliegtuie ernstig beïnvloed nie. Hierdie diere word deur die IUCN beskou as die minste kommerwekkend.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Francisco Morata Carramolino 21 April 2021.
Laaste opdatering: 21 April 2021
Suiker sweeftuig, wetenskaplik bekend as Petaurus breviceps, is 'n pragtige klein soogdier wat vernoem is na sy spesifieke dieetvoorkeure. Die voorkoms daarvan lyk soos 'n kombinasie tussen 'n slaapsaal en 'n vlieënde eekhoring, maar die sweeftuig het niks met knaagdiere te doen nie.
Hierdie dier is 'n buideldier en daarom is sy ooreenkomste met sommige plasentale soogdiere 'n produk van evolusionêre konvergensie. As u meer wil leer oor hierdie oulike wese - wat as 'n eksotiese troeteldier in gewildheid groei - lees verder.
Kenmerke van suikervliegtuig
Suikervliegtuie is redelik klein buideldiere, Dit bereik slegs ongeveer 20 sentimeter van kop tot stert en weeg tussen 110 en 150 gram. Mans is groter as wyfies.
Daar is verskillende subspesies van suikervliegtuie, wat onderskei word in hul grootte en presiese kleur. Almal van hulle het egter teenskadu, 'n soort kamoeflering.
Die teenskadu bestaan ​​uit 'n donkerder kleur aan die bokant, wat in die geval van sweeftuie gewoonlik grys is, en 'n ligte kleur - wit of room - aan die onderkant. Dit stel die dier in staat om met die grond in te meng wanneer dit van bo af gesien word en met die lug van onder af.
Ook sweeftuie donkerder lyne om die oë, in die middel van die kop, langs die ruggraat en rondom die ledemate, wat dit sy kenmerkende voorkoms gee.
Hierdie diere toon ook 'n paar opvallende morfologiese aanpassings. Die mees skouspelagtige is natuurlik die membraan wat sy voorste en agterste ledemate verbind, soos in vlieënde eekhorings. Hierdie membraan word 'patagio' genoem en laat hulle tussen die bome gly.
Aan die ander kant moet daarop gelet word dat sweeftuie teenoorgestelde duime op die agterpote het, wat baie help as hulle tussen die takke beweeg. Soos hulle buideldiere is, bied die wyfies die tipiese sakkie of sakkie aan, waar die jonges ontwikkel.
Verspreidingsreeks en habitat
Suikervliegtuie is endemies in Australië, Indonesië en Papoea -Nieu -Guinee, hoewel dit ook in Tasmanië bekendgestel is. Verder is hulle baie talle, met groot stabiele bevolkings oor 'n aansienlike deel van hierdie wye verspreidingsreeks.
Hierdie buideldiere bewoon hoofsaaklik beboste gebiede, of dit nou primêre, sekondêre of afgebreekte woude is. Hulle is baie aanpasbaar en verdra 'n wye verskeidenheid habitats, aangesien hulle selfs bewoners van mense wat deur die mens versteur word, bewoon. Monsters is gevind in landbou -aanplantings en stedelike parke.
Dit is basies boomryke wesens wat die grootste deel van hul lewens hoog in bloekom, akasia en ander soorte bome deurbring.
Bedags, Bl. breviceps hulle slaap gegroepeer in neste van blare, wat hulle binne gate in bome vorm. Snags kom hierdie diere uit hul skuilings om kos in hul gebied te soek, wat tot 0,5 hektaar kan beslaan.
Hierdie gebiede word gedeel met ander soorte soortgelyke nagvliegtuie, waarmee hulle mededinging vermy, wat vir alle spesies nadelig sou wees. Dit word bereik danksy 'n strategie wat bekend staan ​​as nisverdeling.
Suiker sweeftuig voer
Sweefvliegtuie het 'n buigsame en veranderlike dieet, wat afhang van die beskikbaarheid van voedsel in elke seisoen. Die dieet is omnivore, maar hulle is veral bekend vir hul voorkeur vir soet kos.
Gedurende die somer eet hierdie buideldiere hoofsaaklik insekte, spinnekoppe en ander geleedpotiges, wat in hierdie seisoen meer voorkom. In die winter, wanneer geleedpotiges afneem, is die dieet gebaseer op vrugte, stuifmeel, nektar, hars en boomsap. Sweefvliegtuie voed ook op eiers, klein reptiele, voëls en soogdiere.
Om die sap of hars van die bome te verkry, suiker sweeftuig breek die kors met sy tande. Met sy mondelinge apparaat kan hy gate oopmaak waardeur die suikeragtige vloeistof van die groente ontsnap.
Sweeftuie is diep sosiale diere wat in groepe van tot 10 individue leef. As sodanig is hierdie buideldiere baie kommunikatief en handhaaf noue bande met lede van hul nes, deur middel van strategieë soos versorging.
Chemiese kommunikasie is vir hulle baie belangrik. Sweeftuie het 'n groot aantal kliere wat chemiese afskeidings afgee. Deur middel van reuk kan die res van die monsters in die omgewing inligting verkry oor die dier wat die afskeidings neergelê het: sy eienskappe, gebied of aan watter kolonie dit behoort.
Sweeftuie is ook uitstekende akoestiese kommunikeerders: gee 'n reeks vokalisasies uit wat verskillende sosiale interpretasies het. Die klanke gee inligting oor die toestand van die dier wat uitstoot of oor 'n aspek van die omgewing wat dit omring.
Die suiker sweeftuig is 'n baie charismatiese dier, so baie mense wil dit as 'n troeteldier hê. Dit is egter nagtelike, klim en baie aktiewe wesens wat die geselskap van baie sweeftuie benodig. As gevolg hiervan pas hulle nie goed aan by die huishoudelike lewe nie en is dit nie geskikte troeteldiere vir die meeste mense nie.