In ontwikkeling vandag, volgens die grondwet van verskeie lande, die uitvoerende gesag berus by die hoof van die land en / of die regering. In sommige lande, byvoorbeeld, in die VSA, dit is toegerus met net die staatshoof (president). In ander lande die uitvoerende gesag behoort net aan die regering. Sy oorgedra (gedelegeer) amptenare en organe van laer rang.
In baie lande, in werklikheid, die hoof (die president of monarg) net formeel behoort aan die uitvoerende tak. In grondwetlike monargieë en republieke (parlementêre), die implementering daarvan berus by die regering. In poluprezidenstkih republieke (die gemengde tipe), sal die Regering om die Staatshoof rapporteer, in wie se hande is gekonsentreer die algemene beheer oor die uitvoerende aktiwiteit, terwyl die uitvoerende tak self, volgens die grondwet kan slegs die regering wees.
Die doelwitte van die bestuur van die tak sluit in die implementering van wette. Met ander woorde, die uitvoerende tak - is die krag van die handhawing.
Agentskappe, binne die struktuur van die takbestuur, nie net beperk tot die implementering van die wet. Hulle dra en administratiewe aktiwiteite. Dit op sy beurt, is noodsaaklik vir die uitvoering van die take. Daarbenewens het die prestasie van die struktuur liggame uit te reik regulasies vir die implementering en toepassing van die wet en die wet.
Terselfdertyd, is die uitvoerende owerhede toegerus met en onafhanklike gesag aan norme wat kan strek as die regulerende en die handhawing aktiwiteite met betrekking tot die toepassing van die wet te vestig. Dikwels word hierdie regulasies het meer as die wet, waarde. So, sekere tipes liggame van die uitvoerende gesag (president, ministers, regering) het 'n geskeduleerde krag (die vermoë om die interne lewe van die land te reguleer) en skep 'n groot aantal wette en regulasies vir die beheer van noodsaaklike openbare dienste.
Op die grond, die gebruik en implementering van die wet en die reg om uit die hoof van die vakke (goewerneurs) in die federasie te voer. Gevorm word as die plaaslike regering.
In vergelyking met die geregtelike en verteenwoordigende liggame, die struktuur van die uitvoerende liggame geformuleer in 'n enkele vertikale. Volgens die stelsel, die laer organe en amptenare is onderhewig staande bo en wat nodig is om te voldoen aan hul bestellings, en nie net die norme van die wet. In hierdie geval, die deur die ondergeskikte strukture aangeneem dade, die strukture omgekeer kan word, staan bo.
In die republieke van die presidensiële en semi-presidensiële vorm as eerste minister. Die Eerste Minister - 'n posisie los van die president. Van die uitvoer van presidensiële wetlik gekonfiskeer baie uitvoerende funksies. Maar die president bly 'n top regering leier.
Die uitvoerende tak liggame is die ministeries en departemente. Hulle het 'n spesiale vaardigheid in sekere gebiede van openbare administrasie. As 'n reël, hierdie liggame sluit in die Ministerie van Arbeid, Verdediging, Onderwys, Buitelandse Sake, Landbou, Gesondheid, en ander.
Die struktuur van die ministeries behels die skepping van departemente, direktorate, afdelings, departemente. Minister stel die hoofde van hul leierskap.
In die struktuur van die staat apparaat daar is 'n kategorie van gewone (onderwysers, dokters, ens) en geklassifiseer werknemers. Geklassifiseerde kategorie is toegerus met geledere, rang, spesiale titels, wat tot 'n mate hul finansiële posisie en magte weerspieël.
Burokrasie het die voorreg gehad om verblyfreg. Wanneer jy ministers of amptenare verander is in die diens. Hulle word nie toegelaat om die diens van die staat apparaat te kombineer met ander betaalde aktiwiteite, behalwe vir onderrig, kuns of wetenskap. Hulle het nie deel te neem in politieke aktiwiteite en is nie in politieke partye, hou dus lojaliteit aan die staat.
Burokratisering - die proses van skeiding van die administratiewe apparaat van die behoeftes van die gemeenskap. funksies