Mei '68 en historici — Google Arts & Culture
Mei '68 en historici
Oor mondelinge geskiedenis
Die boek van Agnès Callu (red.), "Le Mai 68 des historiens : entre identités narratives et histoire orale" (Mei 68 en historici: tussen vertellende identiteite en mondelinge geskiedenis), wat in 2010 gepubliseer is en gebaseer is op die gesproke ervarings van 'n spesifieke groep (hoofsaaklik historici) het dit ten doel om die nalatenskap van Mei 1968 op navorsingsinstrumente, die werking van historiese hernuwing en kennisoordragskemas te ondersoek. Deur die inhoud van hierdie getuienisse te analiseer, hetsy opgetekende biografieë of in sommige gevalle in beeld vasgevang, het dit ten doel om die retrospektiewe diskoerse te ontsyfer wat "intellektuele mense" lewer oor die impak van hierdie gebeure wat tot baie belangrike veranderinge aanleiding gegee het. Dit ondersoek die verskynsels van sosialisering in diepte, op sowel individuele as kollektiewe vlakke, hoe die sosiale verbeelding aan sekere figure of generasiegroepe vasklou, die konvergensies tussen historici se interpretasies en gepolitiseerde verwysingsraamwerke, veranderings wat by universiteite en hoër onderwys ingevoer is, en die kodes wat in die sewentigerjare die persepsie en aanwending van sosiale wetenskappe gedefinieer of geherdefinieer het.
Die metode: 'n boek gebaseer op 'n seminaar
In wese dien hierdie boek (gebaseer op die tweeledige kwessie van Mei 1968 en die sosiologie van simboliese stelsels onder historici) as 'n vorderingsverslag vir 'n navorsingseminaar wat die raamwerke vir besinning en gebruik op 'n sosiohistoriese, historiografiese en metodologiese vlak gedefinieer het. Die seminaar speur die ko-ontwikkeling van 'n metode (mondelinge geskiedenis) en 'n onderwerp (Mei 1968) na op 'n manier wat die pad in 'n Franse en 'n internasionale konteks ingeslaan het, deur 'n dissipline te ondersoek wat gemassifiseer en geakkultureer is, en om die historiografie te ondersoek van 'n onderwerp wat verander van iets wat deel van die nuus is tot iets wat vir historici van belang is. Die begrip van inmenging is toe ondersoek en die metode is toegepas op dié domein: is dit moontlik om Mei 1968 deur mondelinge geskiedenis te verstaan wanneer dit deur historici vertel word wat self getuies van die gebeure was?
Aanhaling van Jacques Le Goff
"[…] In '68 was ek 40 jaar oud. Ek het na elke vergadering gegaan. Ek was nie by die barrikades nie, maar ek sou dalk gegaan het as ek 20 was. In elk geval, ek was altyd daar. Ek dink ek sou dieselfde mengsel van simpatie, hoop en misleiding gevoel het. Ek sou nie 20 wou wees in 1968 nie, maar ek het in daardie tyd versterk gevoel, asof ek nog jonk was [...]"
Aanhaling van Jacques Dûpaquier
" […] Die geskiedenis het vir my soos 'n kruitvat voorgekom en die probleem was om te weet of iemand hierdie vaatjie met 'n sigaret of 'n vonk sou aansteek. Met ander woorde, die gebeurtenis het vir my soos 'n sneller vir dieper magte gelyk. In hierdie tyd het ek gevoel dat elke samelewing baie broos was. Elke samelewing was in 'n voorrewolusionêre toestand en die probleem was nie alleen om te weet hoekom hulle ontplof het nie, maar ook hoe hulle in staat was om dit so lank te verduur ... Die samelewing se breekbaarheid was vir my baie duidelik. Dit het daartoe gelei dat ek vir alle praktiese doeleindes alle hoop vir Marxisme, maar ook vir enige deterministiese voorstelling van geskiedenis, laat vaar het [...]"
Een korpus, baie individue
Kollektiewe identiteit het 'n kwessie geraak. Wat van die etiket "historikus" en die werklikheid van 'n potensiële gemeenskap verenig deur sosiale rituele, werkgewoontes, intellektuele modelle wat gesamentlik groepe sou lei, afgesien van denkrigtings en dissiplines? Dit is dan die individu wat van belang raak. Op 'n wêreldvlak, in 'n mens se gang deur die lewe, of dit nou op 'n reguit of 'n krom pad is, wanneer ons begin om werklike of gerekonstrueerde roepings te bevraagteken, die teenstelling van determinisme teenoor toevalligheid, die onverbiddelike doeltreffendheid van geprogrammeerde sukses wanneer dit die gevolg van die Franse stelsel bekend as die "Grandes Ecoles" is, en in teenstelling die verwydering van sleutelposisies wat deur universiteittekortkominge of -hindernisse opgelewer is, en ten laaste die bestandheid of miskien traagheid teen omvormings in 'n veranderende wêreld. Op hierdie manier word die proaktiewe besluit ten gunste van 'n sogenaamde elitegeskiedenis geneem, een van kundiges, "ingeligte partye", "mans van hul woord", intellektuele, indien nie altyd die besluitnemers nie, dan ten minste dié vir wie die potensiaal van intellektuele en/of organisatoriese voorstelling één met die individu is. Wanneer dan dieper gedelf word, begunstig die analise twee subgroepe. Die evaluering van die eerste groep, wat hoofsaaklik uit naoorlogse kinders bestaan, het die oorgangstudie moontlik gemaak: 'n institusionele studie van 'n hoëronderwysinstelling, die École nationale des chartes, sy onderrigmetodes en kernbeginsels; die ander studie was 'n sosiale studie in 1968 van intellektuele jeug, politiek aktief of nie, staties, in opstand, hervormend. Die ontleding van die tweede groep verbreed die spektrum: onderhoude met studente van 'n École normale supérieure en/of universiteitstudente wat ander modelle volg, van verskillende agtergronde, veral dié van 'n ander generasie, dié van 1922-1935, wat gedefinieer kan word deur die opeenvolging van skokke wat verduur is deur 'n ouderdomsgroep wat deur herinneringe van die Groot Oorlog, die trauma van die Tweede Wêreldoorlog en die trekkings van gewete vanweë die Algerië-debat gebreek is.
'n Dubbele verwysingsraamwerk:
Wanneer kulturele en mondelinge geskiedenis gekombineer word, sonder die hegemonie van een oor die ander of die ondergeskikstelling van een deur die ander, word daar doelbewus na verwys as belangrike kennissentrums vir die bestudering van 'n onderwerp.
Die projek "’68 en historici" maak daarop aanspraak dat dit ingaan op kulturele geskiedenis, dit is die sosiale geskiedenis van verteenwoordigings, deur die intellektuele binne 'n sosiale groep te ondervra. Die kwessie word aangebied as werk wat uitgevoer word op 'n korpus stories wat die trajekte van historici, "erfgename" of nie van sosiokulturele distorsies voor of na 1968, bied. Individue, benader vanuit 'n prosopografiese perspektief, wat toestem tot die verbalisering van die "biografiese waagstuk", gee 'n weergawe van hul ervarings wat deur hul individuele sosiogenesis gekenmerk word, maar gee gesamentlik inligting gebaseer op die sosiale groep, op die historiese werke, die vennootskap wat dit met die bates van wetenskaplikheid vorm, die kreatiewe prosesse wat dit onderhou en die ontwikkeling van konseptuele middele, soms polities, wat gunstig vir die analitiese benadering is.
Die projek "’68 en historici" is daarop gemik om mondelinge geskiedenis te benut om 'n korpus onderhoude te skep. Dit maak daarop aanspraak dat dit op 'n wetenskaplike wyse die konsensuele dialoog tussen historikusgetuies en jong historici wil gebruik sodat die "ouer persoon/kundige"-groepering as geldig gesien word wanneer die tweestemmige vennootskap in gesprekvorm 'n getuieweergawe van gedeelde ervarings en analises bou. Die projek waag deurdat dit vertroue in veldonderhoude plaas. Dit erken dus die beginsel van alteriteit sodat dit van die beperkings van die geskrewe woord, wat dikwels as onoorkombaar beskou word, kan losbreek om na die ANDER te luister. Die ANDER, één met die bron, die ANDER, die wese van die weergawe waarin dit deur sy stem maar buite sy SELF verwikkel is, die ANDER wat 'n reis beskryf, sy eie reis, die ANDER wat emosies lewer en een of baie tendense uitdruk, kortom, die ANDER openbaar vandag sy opinie van wat dit daardie tyd gevoel het.
Die projek maak dus daarop aanspraak dat dit 'n argief, wat nie alleen retrospektiewelik gevorm is nie, maar wat deur middel van 'n vektor, oudiovisueel, wat self aan baie epistemologiese vrae onderhewig is, tot stand gekom het, vervaardig, vorm en daarstel vir kritiek.
Aanhaling van Jacques Revel
"[…] Tussen die einde van die vyftigerjare en die begin van die sewentigerjare het die verhouding tussen al die sosiale wetenskappe dramaties verander. Hoekom? Omdat sosiale wetenskappe in Frankryk relatief laat en meer aan die rand van die akademiese wêreld ontwikkel het, en omdat hulle, as ons dit kan sê, gedurende die sestigerjare outonoom geraak het omdat hulle geïnstitusionaliseer is – daar was 'n graad in sosiologie, daar was 'n graad in etnologie, daar was 'n graad in linguistiek, ens. – en ook omdat hulle hul oomblikideologie, wat strukturalisme was, gevind het, 'n ideologie en epistemologie wat deur en deur antihistories was. Self het ek al dikwels gesê dat strukturalisme ook 'n tipe stryd is oor die dekolonisasie van sosiale wetenskappe met betrekking tot die geskiedenis van 'n land waar sosiale wetenskappe vir 'n lang tyd deur geskiedenis oorheers is, en dit is hoe die École des hautes études met geskiedenis as middelpunt en sosiale wetenskappe aan die rand gebou is.