Terwyl die steenkoolbedryf krimp, verdien mynwerkers 'n regverdige oorgang - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Ann Eisenberg
Steenkoolmyners keer terug na 'n karretjie nadat hulle 'n ondergrondse skof gewerk het by die Perkins-tak steenkoolmyn in Cumberland, Oktober 15, 2014. AP Foto / David Goldman
Murray Energy, een van die grootste private Amerikaanse steenkoolondernemings, het die land geword vyfde steenkoolonderneming wat in 2019 om bankrotskap aansoek doen. Leiers van die unie en baie verkose amptenare is bekommerd dat hierdie stap benewens die 7,000-mynwerkers op die betaalstaat van Murray, die solvensie van die pensioenfonds United Mine Workers of America, wat steun meer as 100,000 afgetrede mynwerkers en werkers wat ten volle gevestig is.
Of mense die pogings van die Trump-administrasie steun of dit teenstaan steun die steenkoolbedryf op, een punt van die ooreenkoms is dat die oorskakeling van steenkool na skoner brandstof dreig sukkelende steenkoolafhanklike gemeenskappe. Die bankrotskap van Murray Energy is die jongste herinnering dat dit tyd is om 'n regverdige oorgang vir steenkoolmyners te bespreek.
My regsbeurs ondersoek omgewingsbesluitnemingsprosesse, met die klem op die reg en die skeiding tussen stedelike en landelike gebiede. In my onlangse navorsing het ek na die oorsprong en betekenis van die idee van 'n regverdige oorgang vir werkers.
Volgens my bevindings is daar 'n sterk etiese saak om regverdige oorgange deur beleid na te streef. Die uitdaging is om te verseker dat hierdie beleidsrigtings programme en instellings met blywende gevolge koester, eerder as om bloot korttermynbandhulpmiddels te bied.
Stoor bedreigde spesies
Meer as die helfte van die Amerikaanse steenkoolmyne wat in 2008 werk, is gesluit. OIE
Wat is 'n regverdige oorgang?
Daar is nie 'n enkele definisie van 'n regverdige oorgang nie, maar in die steenkoolkonteks beteken dit oor die algemeen alternatiewe maniere om sukkelende gemeenskappe te ondersteun wat hul tradisionele bestaan ​​verloor.
Die konsep is in die 1970's gewild gemaak deur 'n progressiewe arbeidsaktivis Tony Mazzocchi, wat in die motor-, staal- en konstruksiebedryf gewerk het voordat hy 'n organiseerder geword het. Hy meen dat werkers wat deur gevaarlike werk tot die openbare welsyn bygedra het, hulp verdien het om van hul moeilike werk af te skakel. Hy het eers gevra “Volle inkomste en lewensvoordele” vir sulke werkers, maar uiteindelik het sy vraag verander na vier jaar se inkomste- en opleidingsvoordele. Selfs dan het sy pogings aansienlike opposisie gehad.
Mazzochi het bande gehad met arbeid en die omgewingsbewegings en sy aktivisme het hierdie kommer gemeng. Wetenskaplikes aanvaar vandag die idee dat die regering dit moet doen oorweeg die ekonomiese gevolge van oorgange soos die oorskakeling na brandstof met 'n lae koolstofinhoud, veral as werknemers deur openbare inisiatiewe verplaas word.
Na my mening is dit jammer dat dit so lank gevat het om die hoofstroom aandag te vestig op die lot van steenkoolwerkers. Vir gemeenskappe wat afhanklik is van fossielbrandstowwe, veral in streke soos Appalachia met min ander groot nywerhede, is werkverliese van vandag net die laaste fase van 'n lang agteruitgang.
Geen eenvoudige formule nie
Daar is geen padkaart vir die oorgang van gemeenskappe weg van steenkool nie, maar daar is lesse uit die geskiedenis. Amerikaanse werkers het byvoorbeeld verliese gely weens internasionale mededinging toe die VSA in die tweede helfte van die 20de eeu by liberaliseerde handelsooreenkomste aangesluit het.
In antwoord daarop het die Kongres wetgewing in 1974 goedgekeur wat die Handelsaanpassingsprogram vir handel, wat vandag nog werk. Dit bied hoofsaaklik hulp aan fabriekswerkers wat kan aantoon dat hulle werk of lone verloor het as gevolg van verhoogde internasionale mededinging. Kwalifiserende werkers versoek die Amerikaanse departement van arbeid vir voordele wat deur staatsinstansies geadministreer word, waaronder kontantbetalings, heropleiding en hulp met hervestiging en werksoeke.
Uit navorsing blyk dit egter dat selfs met hierdie steun die werkers wat geraak is, aansienlik slegter gevaar het as wat hulle voor die verskuiwing van die handelsbeleid was. Geleerdes het handelsaanpassingsprogramme gekritiseer as: 'n ondoeltreffende bandhulpmiddel. In 2008 noem een ​​van die direkteure dit 'te min hulp te laat vir behoeftiges. "
Befondsing vir omgewingsopruiming en sake-ontwikkeling kan die Appalachiese gemeenskappe help om van steenkool te diversifiseer.
Nog 'n voorbeeld, die Clinton-administrasie se 1994 Noordwes Bosplan, is ontwikkel in verband met die besluit om federale beskerming vir die Noordelike gevlekte uil. Amptenare het erken dat die beperkings op die houtwerk die Noordwes-houtbedryf, wat reeds besig was om af te neem, skade berokken.
Die plan bied direkte federale subsidies aan tradisionele houttellings om die vermindering van houtkap op openbare lande te vergoed. Hierdie betalings was egter dalende sedert 2006, dra by tot 'n fiskale knou in die landelike Oregon. Plaaslike teenkanting teen belastingverhogings, wat plaaslike regeringsdienste en gemeenskapsbeplanning kan ondersteun, het nie gehelp nie.
'N Ander inisiatief, die Program vir die oorbetaling van tabak, het meer gemengde resultate behaal. In 1998 het die vier grootste Amerikaanse tabakondernemings a groot regskikking met state wat hulle dagvaar om tabakverwante gesondheidskoste te verhaal. Volgens die ooreenkoms moes tabakondernemings miljarde dollars aan ekonomiese hulp aan boere verleen om hul oorgang van die tabak te verbou.
Elke deelnemende boer het gemiddeld US $ 17,000 deur die program ontvang, wat van 2005 tot 2014 geloop het. Die boonste 10% van die ontvangers het 75% van die betalings ontvang. Sommige beoordelings het tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie kontantinspuitings het sukkelende plattelandse gemeenskappe 'n hupstoot gegee. Maar boere het waarskynlik meer outonomie as baie ander soorte werkers, want hulle kan kies om verskillende gewasse te verbou, so hierdie voorbeeld kan 'n beperkte relevansie vir steenkoolmyners hê.
Provinsiale ekonomiese status in Appalachia, fiskale jaar 2020. Appalachian Streekskommissie, CC BY-ND
Onlangse oorgangshulp vir steenkoolgemeenskappe
Die mees gedefinieerde federale poging tot dusver om steenkoolgemeenskappe ekonomies te help, is die KRAG-plan, van stapel gestuur deur die Obama-administrasie. Hierdie program rig geld in Appalachia-gemeenskappe om ontheemde werkers by te staan, die kapasiteit van streeksinstellings op te bou en om ekonomiese ontwikkelingsprogramme te befonds.
Van 2015 tot 2019 die Appalachian Streekskommissie, 'n agentskap vir ekonomiese ontwikkeling wat ondersteun word deur federale, staats- en plaaslike regerings, het het meer as $ 190 miljoen belê in 239-projekte regoor Appalachia. Alhoewel president Trump homself dikwels 'n vriend vir steenkoolmyners, sy eerste begrotingsversoek voorgestel die kommissie beëindig. Kongresondersteuners het sy befondsing herstel.
Dit is gewild vir kommentators om inisiatiewe soos voorstelle voor te stel steenkoolwerkers vir sonkrag op te lei or natuurlike gas werk. Na my mening is hierdie benadering simplisties: 'n Regverdige oorgang moet fokus op die herbou van streeksekonomieë en dit moet ingelig word deur insette van mense wat geraak word.
Sanders het gesê as hierdie mynwerkers bankiers was, sou die kongres hulle reeds kon uitbetaal het, 'sê Sanders as die bankrot Murray Steenkool pensioene bedreig - https://t.co/UKjuntrHDJ via @commondreams
- John Jaremchuk (@Johnchuk3) Oktober 31, 2019
Subsidies aan plaaslike regerings en voordele vir individue is 'n begin, maar dit moet beter gefinansier en geïmplementeer word as hulp met die aanpassing van die handel. Hulle moet plaaslike instellings, soos skole en beplanningsagentskappe, opbou wat kan bydra tot volhoubare ekonomiese diversifikasie - iets wat die Noordwes-bosplan nie kon doen nie. En hulle moet voordele meer billik versprei as die vergoedingsprogram vir tabakboere.
Saam met die heropleidingsprogramme is POWER befonds infrastruktuurontwikkeling, openbare dienste en nuwe onderwysinstellings. Maar 'n regverdige oorgang sal aansienlike hulpbronne en inspanning verg. Dit moet nog gesien word of die federale pogings tot die uitdaging sal lei.
Ann Eisenberg, lektor in die regte, Universiteit van Suid-Carolina
Waarom 'n nasionale noodklimaat verklaar sou nie realisties of doeltreffend wees nie
Die VN se klimaataksieberaad het 'n sleutelbestanddeel gemis: Klimaataksie
Greta Thunberg en ander jong klimaataktiviste gaan voor die subkomitee van die huis
Kyk: Presidensiële kandidate doen hul planne om klimaatsverandering aan te pak
Politieke lobbying koop af klimaat wet