Die 24-jarige Bryson DeChambeau het bewys dat hy ’n waardige kapteinskeuse in Amerika se Ryderbeker-span vir volgende maand se toernooi teen Europa kan wees.
Crazy Rich Asians se varsheid lê ook in die stad Singapoer waarin dit afspeel, en die onbekendheid van die meeste van sy akteurs. Onthou, ons het die storie al vantevore gesien soos in Meet the Par­ents en sy vervolge. Maar anders as in die grootste gros romkoms, speel ’n stad, nog redelik onbekend in rolprente, ’n hoofrol in die storie. Singapoer word ’n spoggerige hoofkarakter met ’n prentjiemooi agtergrond waarin alles werk en daar geen agterbuurte is nie.
Sy raak verlief op Nick Young, gespeel deur Henry Golding, ’n onbedorwe nuweling vir wie die karakter belangriker is as sy getal volgelinge op Twitter. In ’n slim storielyn vra hy Rachel om hom na Singapoer te vergesel waar ’n vriend trou. Sy kan dan sommer sy familie ontmoet. Sover so romkom, so voorspelbaar.
Maar wanneer sy op die vliegtuig klim waar hulle hul eie private suite het, begin Rachel besef dat hierdie prins se koninkryk bestaan uit die rykste familie in Singapoer. En dit is waar die romantiese kinkels begin vasknoop.
Michelle Yeoh (as Nick se ma, Eleanor) wat met die trek van ’n gespanne nekspier meer sê as met woorde, skep die regte atmos­feer vir die rolprent.
Natuurlik hou sy nie van Rachel se Amerikaanse invloed nie, al voer sy self ’n soort Amerikaanse luukse lewe waar sy net die beste sal duld; haar seun is veronderstel om nie onder sy stand te trou nie, en dan verkieslik met ’n meisie van Singapoer.
Met yskoue blikke wat die Kaapse bergpieke sal laat tril, dwaal haar oë oor Rachel. Maar Nick neutraliseer die spanning tot op ’n punt wanneer die jaloerse verhewendheid van die aanstaande skoonma dreig om die paleis­like huis se pilare te laat verkrummel. En dan is daar ’n oordadige troue waar die bruid letterlik op en deur water loop, en Rachel besef waarin sy haar begewe het.
Die redigering is flink en vinnig met ’n stewige Amerikaanse glans­invloed. Dit is veral ’n kosmaaktoneel, gejukstaponeer met ander komiese tonele, wat die rolprent soos gouestroop oor die gehoor se fliekkliere laat vloei.
Voeg daarby Singapoer se prentjiefraai geboue, die see waar ontwerper-rotse die agtergrond vir ’n broederlike gesprek vorm, en jy kry ’n verteerbare komedie wat ander Asiese draaie as die Amerikaanse romkoms gooi.
Dit laat jou vergeet van die wrede buitewêreld wat al dieper in ons land en na jou eie persoonlike lewe toe kruip.
Dié slag gaan hy met vakansie. Maar op die skip is daar kreature wat kinders sal laat giggel. Het jy kon dink dat kinders (met ’n waarskuwing oor strokiesgeweld) Dracula se kasteel en boot sal mag besoek? Dit gee ook ’n oogknip na volwassenes toe. Hulle sal die geskiedenis van die karakter ken wanneer hulle vir sy manewales lag. Dit is oordadiger as ’n nar op ’n kinderpartytjie, net spitsvondiger. En die jelliepoedings is histeries.