Dit is egter twyfelagtig of die vers libre so absoluut "vry" van die versboutradisie was soos Kahn en sy vriende voorgegee het of soos die lesers gevrees het. Om betekenisvol te wees, moet die vers libre die herinnering aan die ou streng versbou teen wil en dank in sy lesers wakker hou. Daarmee is 'n sosiologiese aspek aangestip. In 'n sekere mate is die vers libre 'n toegewing aan die gesproke taal van die tyd. Hierdie verssoort poog om die gaping tussen digtertaal en lesertaal (gesproke taal) te verklein en die digkuns oop te stel vir tydgenootlike beelde en ritmes.
Die vers libre verteenwoordig dus 'n goed afgebakende fase in die ontwikkeling van die Franse digkuns, 'n fase wat tot amper onbeperkte metriese en grafiese vryheid in vandag se poësie gelei het. Terwyl die Engelse free verse op Middeleeuse voorbeelde teruggaan en reeds in die King James-vertaling van die psalms en by Milton sy eerste hoogtepunte bereik het, is die Franse vers libre 'n ontwikkeling van die 19e eeu. Ezra Pound, T.S. Eliot en D.H. Lawrence se free verse leun egter op die Franse vers libre. Pound gebruik die Franse term om sy gedigte teen sommige kritici te verdedig. Die vers libre was vanaf sy ontstaan die teiken van heftige aanvalle. Selfs so laat as 1966 bestempel Etiemble nog dié verssoort as " 'n bedrog", as 'n oppervlakkige speletjie van "klein poëtasters" en as "die basterkind van sekondêre onderwys en tipografie". Die waarheid lê tussenin: ritmies-metriese vernuwings kry hulle bestaansreg eers in die hande van 'n ware digter.