Sy onthou skielik jy mag nie iemand anders se huis begeer nie, ook nie sy slaaf nie, ook nie ’n rooi jas, bruin stewels of ’n leerhandsak nie. ’n Verbyganger stamp aan Lulu en sy laat haar parkeerkaartjie val. Daar is kwalik nie meer n oorweging van wat goed of kwaad, wat reg of verkeerd of wat in of teen die belange van Suid-Afrika is nie. n Oorweldigende sin van rasse-insekuriteit en dus oordrewe selfgelding lÍ vlak onder die oppervlak van te veel beleidsbesluite en regeringshandelinge. Dis tog maklik: swartvrou + besems = lastige, bedelende straatsmous ... en ek wil myself ŉ Afrikaan noem!? En dan die trauma om hulle te identifiseer, want hulle was slegs onder hul masseersalon-name bekend . . . Wat hulle almal egter gemeen het, is dat hulle afgespeel het in die tyd toe die Afrikaner-establishment polities en intellektueel miskien die grootste laagtepunt in die Afrikaner se hele geskiedenis bereik het. n Mens wonder of die een nie juis die voorwaarde vir die ander was nie, maar dit is nie die bedoeling van hierdie opstel om so n hipotese te toets nie.