PTSD (Post Traumatiese Stresversteuring) - Simptome - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
PTSD (Post Traumatiese Stresversteuring) - Dit is 'n spesiale kompleks van sielkundige probleme of pynlike afwykings in gedrag gedikteer deur 'n stresvolle situasie. PTSD is sinoniem met PTSS (Post-Traumatiese Stres Sindroom), "Tsjetsjeense Sindroom", "Viëtnamese Sindroom", "Afghaanse Sindroom". Hierdie toestand vind plaas na enkele traumatiese of meervoudige herhalende situasies, soos liggaamlike besering, deelname aan vyandelikhede, seksuele geweld, die bedreiging van die dood.
Kenmerke van PTSD bestaan ​​uit manifestasies van meer as 'n maand kenmerkende simptome: onwillekeurige herhalende herinneringe, hoë vlak van angs, vermyding of verlies van traumatiese gebeure uit die herinnering. Volgens statistieke ontwikkel die meeste mense nie PTSD na traumatiese situasies nie.
PTSD is die mees algemene sielkundige versteuring in die wêreld. Statistieke beweer dat tot 8% van al die inwoners van die planeet gedurende hierdie lewe minstens een keer hierdie toestand verduur. Vroue is geneig tot hierdie siekte 2 keer meer dikwels as mans as gevolg van reaktiwiteit en fisiologiese onstabiliteit tot 'n stresvolle situasie.
Oorsake van PTSD
Hierdie toestand word veroorsaak deur die volgende traumatiese effekte: natuurrampe, terreur dade, militêre aksies, wat geweld insluit, gyselaar, marteling, sowel as ernstige langtermyn siekte of die dood van geliefdes.
In baie gevalle, as die sielkundige trauma ernstig is, word dit uitgedruk in die ervarings van hulpeloosheid, intense vrees en uiterste horror. Vir die traumatiese gebeure is diens in die veiligheidsmagte, huishoudelike geweld, waar die individu ernstige misdade getuig.
Post-traumatiese stresversteurings in mense ontwikkel as gevolg van post-traumatiese stres. Eienskappe van PTSD word uitgedruk in die feit dat die individu, nadat hy daarin geslaag het om homself aan te pas by die verskillende omstandighede van die lewe, self intern verander het. Veranderinge wat by hom voorkom, help om te oorleef, onder watter omstandighede hy nie sal val nie.
Die mate van ontwikkeling van die patologiese sindroom hang af van die vlak van deelname van die individu in 'n stresvolle situasie. Die ontwikkeling van PTSV kan ook die sosiale en lewensomstandighede waarin die individu na die trauma ervaar, beïnvloed. Die risiko van 'n siekte word aansienlik verminder as daar mense is wat 'n soortgelyke situasie ervaar het. Dikwels is PTSD vatbaar vir individue met swak geestesgesondheid, sowel as verhoogde reaktiwiteit aan omliggende stimuli.
Daarbenewens is daar ander individuele eienskappe wat die voorkoms van die wanorde veroorsaak:
- oorerflike faktore (geestesongesteldheid, selfmoord van naaste familie, alkoholisme, dwelmverslawing);
- kinders se sielkundige trauma;
- Senuwee, gepaardgaande geestelike patologieë, siektes van die endokriene stelsel;
- die moeilike ekonomiese en politieke situasie in die land;
Een van die mees algemene oorsake van PTSD is deelname aan vyandelikhede. Die militêre situasie ontwikkel in mense die neutraliteit van die geestelike houding teenoor moeilike situasies, maar hierdie omstandighede, wat in die geheue bly en in vredestyd opkom, veroorsaak 'n sterk traumatiese effek. Vir die meeste van die deelnemers aan vyandelikhede word gekenmerk deur oortredings van interne balans.
Wat is sommige tekens van PTSD? Die kriteria vir PTSD is gebeurtenisse wat verder gaan as die normale menslike ervaring. Oorlogsgruwels het byvoorbeeld 'n impak op hul intensiteit sowel as hul gereelde herhaalbaarheid, wat nie 'n persoon aanmoedig om te herstel nie.
Die ander kant van PTSV beïnvloed die innerlike wêreld van die individu en is verwant aan sy reaksie op die ervare gebeurtenisse. Alle mense reageer anders. 'N Tragiese ongeluk kan een persoon 'n permanente besering veroorsaak, terwyl die ander amper nie geraak word nie.
As die besering relatief onbeduidend is, sal die verhoogde angs en ander tekens binne 'n paar uur, dae, weke verdwyn. As die besering sterk is of die traumatiserende psige gebeurtenisse baie keer herhaal word, bly die pynlike reaksie vir baie jare. Byvoorbeeld, vir 'n stryd veterane, kan 'n ontploffing of die hum van 'n lae-vlieënde helikopter 'n akute stresvolle situasie veroorsaak. Terselfdertyd poog die individu om te voel, dink, optree om onaangename herinneringe te vermy. Die menslike psige in PTSD produseer 'n spesiale meganisme om te beskerm teen pynlike ervarings. Byvoorbeeld, 'n individu wat die tragiese dood van geliefdes ervaar het, sal onbewustelik voortgaan om 'n noue emosionele konneksie met iemand te vermy, of as 'n persoon glo dat hy op 'n kritieke oomblik onverantwoordelikheid getoon het, dan sal hy in die toekoms nie verantwoordelikheid neem vir iets nie.
"Reflekse van die stryd" blyk nie 'n normale voorkoms vir 'n persoon te wees nie totdat hy in vredestyd kom en 'n vreemde indruk op mense maak.
Hulp met PTSD-deelnemers aan die tragiese gebeure sluit in die skep van 'n atmosfeer sodat mense alles wat met hulle gebeur, kan heroorweeg, sensasies kan ontleed en intern aanvaar, asook die ervaring aanvaar. Dit is nodig om voort te gaan om verder deur die lewe te beweeg en nie vas te hou op hul ervarings nie. Dit is baie belangrik vir mense wat militêre gebeure, geweld, oorleef het, sodat liefde, harmonie en begrip hulle by die huis omsingel, maar dikwels is dit nie die geval nie en by die huis word mense gekonfronteer met misverstand, gebrek aan gevoel van veiligheid en emosionele kontak. Dikwels word mense gedwing om emosies in hulself te onderdruk, sodat hulle nie toegelaat word om buite te gaan nie, om selfbeheersing te verloor. In hierdie situasies vind senuweestelsel nie 'n uitweg nie. Wanneer 'n individu nie lank lank interne spanning kan verlig nie, vind sy verstand en liggaam self 'n manier om met hierdie toestand saam te vat.
Die verloop van PTSD word uitgedruk in herhalende en indringende voortplanting in die gedagtes van psigotraumatiese gebeure. Dikwels word die spanning wat die pasiënt ervaar, uitgedruk in uiters intens ervarings, wat veroorsaak dat selfmoord gedagtes die aanval stop. Daar is ook kenmerkende nagmerrie herhalende drome en onwillekeurige herinneringe.
Die eienskappe van PTSD word uitgedruk in die verhoogde vermyding van gevoelens, gedagtes, gesprekke wat verband hou met traumatiese gebeure, sowel as die aksies, mense en plekke wat hierdie herinneringe veroorsaak.
Simptome van PTSD sluit psigogene amnesie in, wat gemanifesteer word in die onvermoë om die traumatiese gebeurtenis in detail weer te gee. Mense het konstante waaksaamheid, sowel as 'n konstante toestand van wag vir 'n bedreiging. Hierdie toestand word dikwels ingewikkeld deur siektes en somatiese afwykings van die endokriene, kardiovaskulêre, senuwee- en spysverteringstelsel.
Die "sneller" vir PTSD is 'n gebeurtenis wat 'n beslaglegging in 'n pasiënt veroorsaak. Dikwels is die "sneller" slegs deel van die traumatiese ervaring, byvoorbeeld die geraas van 'n motor, die huil van 'n kind, 'n beeld, op 'n hoogte, 'n teks, 'n uitsending, ensovoorts.
Pasiënte met PTSD vermy gewoonlik met alle faktore wat faktore veroorsaak wat hierdie wanorde veroorsaak. Hulle doen dit onbewustelik of bewustelik, en probeer om 'n nuwe aanval te vermy.
PTSD word met die volgende simptome gediagnoseer:
- verergering van psigopatiese onderdrukkende praktyke wat ernstige geestelike trauma ernstig benadeel;
- die begeerte om situasies te voorkom wat herinner aan die ervare trauma;
- verlies van traumatiese situasies uit geheue (amnestiese verskynsels);
- 'n beduidende vlak van algemene angs gedurende die 3de tot 18de week na die traumatiese voorval;
- manifestasie van verswaringsaanvalle na ontmoeting met faktore wat die ontwikkeling van hierdie versteuring veroorsaak - angsuitdrukkers. Triggers is dikwels ouditiewe en visuele stimuli - 'n skoot, 'n botsing van remme, die reuk van enige stof, huil, enjins, ensovoorts;
- Dowwe emosies ('n persoon verloor die vermoë om emosionele manifestasies gedeeltelik te verloor - vriendskap, liefde, kreatiwiteit, spontaniteit, speelsheid);
- aggressiwiteit (die begeerte om hul probleme deur mondelinge, fisiese, geestelike aggressie op te los);
- verswakte geheue en konsentrasie wanneer die stresfaktor voorkom;
- depressie met 'n gepaardgaande gevoel van apatie, 'n negatiewe houding teenoor die lewe en senuwee-uitputting;
- algemene angs (kommer, angs, vrees vir vervolging, vrees, skuldkompleks, gebrek aan selfvertroue);
- aanvalle van woede (ontploffings soos 'n vulkaniese uitbarsting, dikwels inherent onder die invloed van alkohol en dwelms);
- misbruik van dwelms en narkotiese stowwe;
- ongenooide herinneringe wat opduik in lelike, grillerige tonele wat verband hou met traumatiese psige gebeurtenisse. Ongevraagde herinneringe kom voor, beide tydens waaksaamheid en in slaap. Nayavu hulle verskyn in situasies waar die omgewing lyk soos wat gebeur het tydens 'n traumatiese situasie. Van gewone herinneringe word hulle onderskei deur 'n gevoel van vrees en angs. Kom in 'n droom, ongenooide herinneringe, toegeskryf aan nagmerries. Die individu word wakker gebreek, nat van sweet, met gespierde spiere;
- hallusinatoriese ervarings waarvoor gedrag sigbaar is, asof die persoon 'n traumatiese gebeurtenis ervaar;
- slapeloosheid (intermitterende slaap, moeite om aan die slaap te raak);
- gedagtes van selfmoord as gevolg van wanhoop, gebrek aan krag om te lewe;
- Skuldgevoel weens die feit dat hy in die beproewing oorleef het en ander het nie.
Terapie van hierdie toestand is kompleks, aan die begin van die siekte is dit medisinale, en dan psigoterapeutiese hulp.
By die behandeling van PTSV word alle groepe psigotropiese middels gebruik: hipnotika, kalmeringsmiddels, antipsigotika, antidepressante, in sommige gevalle - psigostimulante en antikonvulsante.
Anti-depressante van die SSRI-groep is die mees effektiewe in die behandeling, sowel as kalmeermiddels en middels wat op MT-reseptore optree.
Effektief in die behandeling van metodes waaraan die pasiënt aan die begin van die aanval fokus op die afleiden van lewendige herinneringe, wat oor tyd bydra tot die vorming van die gewoonte om outomaties oor te skakel na positiewe of neutrale emosies, om die traumatiese ervaring te omseil wanneer 'n sneller voorkom. Die psigoterapeutiese metode in die behandeling van PTSD is die metode van desensibilisering, sowel as verwerking deur oogbewegings te gebruik.
Psigedeliese psigoterapie wat serotonergiese psigedelika en psigostimulante van die fenieletielamiengroep gebruik, word voorgeskryf vir pasiënte met ernstige simptome.
Psigologiese hulp in PTSD is daarop gemik om pasiënte te leer om die lewenswerklikheid te aanvaar en nuwe kognitiewe modelle van lewensaktiwiteit te skep.
Korreksie van PTSD word uitgedruk in die bereiking van ware geestelike en fisiese gesondheid, wat nie in ooreenstemming is met iemand se standaarde en norme nie, maar in die bereiking van 'n ooreenkoms met jouself. Om dit te doen, op pad na ware herstel, is dit nie so belangrik om op te tree nie, soos in die samelewing gebruik word, maar jy moet baie eerlik wees met jouself en assesseer wat op die oomblik in die lewe gebeur. As die lewensomstandighede beïnvloed word: gedagtes, ontstellende herinneringe, gedrag, is dit belangrik om hul bestaan ​​eerlik te erken. Volledige beskikking oor PTSD kan verkry word deur hulp van spesialiste (sielkundige, psigoterapeut) te soek.