Die oorheersende belang van die ek en die self blyk byvoorbeeld uit M.M. Walters se gedig “By Sutherland volg die grootoog” (Joubert, 2007: 54). Kort daarna, (toevallig?) word ek uitgenooi om aan hierdie uitstalling deel te neem: Gedigte werk net vir my heeltemal anders en ek probeer ook nie, nie eers vir myself nie, om te verklaar hoe die gedig ontstaan en op die papier of die rekenaarskerm tot bestaan kom nie. Ek is behoorlik bygelowig daaroor dat ’n gedig sy eie loop sal neem en in dié proses loop alles deurmekaar en werk ek hoofsaaklik op aanvoeling, sowel wat die inhoud as die afwerking van die gedig betref. En miskien dalk ook, i.p.v. “not to pass off words”, eerder “not to smear off words / on whatever vibrates […]”. stukkies vleis, hare en repe klere …” simuleer ook verder die stadige gang van die Tana, so asof die leser gedwing word om teen stadige spoed die implikasies te besef (en tot verantwoording geroep word, namens die moordenaars!) van die onverwagte slagting.