DAF 12 AS 1930 TD Versnellingsbak merk versnellingsbak voor truck te koop in Nederland, type versnellingsbak kopen, AN10229
Home » Tweedehands onderdelen » Tweedehands truck onderdelen » Tweedehands truck merk versnellingsbakDifferentiëlenAandrijfassenKoppelingsplatenVerloopstukkenCardanassenPTOKoppelingenAftakassenKoppelingshoofdcilindersKoppelingshulpcilindersVliegwielhuizenRetardersKoppelingshuizenDruklagersVersnellingsbakkabelsCentrale smeringOphanglagers » DAF 12 AS 1930 TD Versnellingsbak type versnellingsbak voor truck
DAF 12 AS 1930 TD Versnellingsbak type versnellingsbak voor truck Foto:
DAF 12 AS 1930 TD Versnellingsbak type versnellingsbak voor truck 1/2 1 Gesin en kinderjare
2 Student en avonturier
3 Oorsteek van Groenland
4 Onderbreking en troue
5.1 Teorieë en planne
5.3 Die ys in
5.4 Naelloop na die pool
5.6 Redding en terugkeer
6 Nasionale figuur
6.1 Wetenskaplike en arktiese orakel
6.2 Politikus en diplomaat
6.3 Oseanograaf en reisiger
6.4 Staatsman en humanis
7 Latere lewe
8 Afsterwe en nalatenskap
Gesin en kinderjare[wysig | wysig bron]
Die Nansens is oorspronklik van Denemarke. Hans Nansen (1598–1667), ’n handelaar, was ’n vroeë ontdekkingsreisiger van die Witseegebied van die Arktiese Oseaan. In sy later lewe het hy hom in Kopenhagen gevestig en in 1654 die burgemeester van dié stad geword. Latere generasies van die familie het tot die middel-18de eeu in Kopenhagen gewoon toe Ancher Antoni Nansen na Noorweë (wat toe nog deur Denemarke regeer is) verhuis het. Sy seun, Hans Leierdahl Nansen (1764–1821) was ’n landdros in die Trondheimdistrik en later in Jæren. Na Noorweë se afskeiding van Denemarke in 1814 het hy die politiek betree as verteenwoordiger vir Stavanger in die eerste Storting. Hy het hom sterk uitgespreek vir die eenwording met Swede. Hy is oorlede na ’n verlammende beroerte in 1821 en het ’n vierjarige seun, Baldur Fridtjof Nansen, die vader van die ontdekkingsreisiger, agtergelaat.
Baldur was ’n prokureur wat nie in die openbare oog wou wees nie. Hy het verslaggewer aan die Hooggeregshof van Noorweë geword.[Nota 1] Sy tweede huwelik was met Adelaide Johanne Thelka Isidore Bølling Wedel-Jarlsberg van Bærum, ’n niggie van Herman Wedel-Jarlsberg wat gehelp het met die raamwerk vir die Noorse Grondwet van 1814 en later die Koning van Swede se Noorse Onderkoning. Baldur en Adelaide het in Store Frøen, ’n landgoed by Aker noord van die Noorse hoofstad Christiana gaan woon. Die egpaar het drie kinders gehad; die eerste is as baba dood; die tweede, wat op 10 Oktober 1861 gebore is, was Fridtjof Nansen.
Die landelike omgewing van Store Frøen het Nansen se kinderjare gevorm. In die kort somermaande was die hoofaktiwiteite swem en visvang, terwyl die herfsmaande oorheers is deur jag te maak op wild in die woude. Tydens die lang wintermaande is daar geski en Nansen het al begin toe hy slegs twee was op pasgemaakte ski’s. Op 10-jarige leeftyd het hy sy ouers verontagsaam en die skisprong naby Husebyrennet aangedurf. Hierdie uitstappie het byna rampspoedige gevolge gehad omdat die ski’s met die landing in die sneeu gesteek het en Nansen vorentoe gegooi het: “Ek het, kop eerste, ’n boog in die lug gemaak … [T]oe ek afkom is ek tot by my middellyf in die sneeu geboor. Die seuns het gedink dat ek my nek gebreek het maar toe hulle sien daar is nog lewe … het hulle begin lag.” Hierdie insident het nie Nansen se lus om te ski gedemp nie maar hy onthou dat sy pogings oorskadu is deur die skiërs van die bergagtige gebied van Telemark waar ’n nuwe skistyl ontwikkel is. “Ek het agtergekom dat dit die enigste manier is”, het Nansen later geskryf.
Op skool het Nansen goed genoeg gedoen sonder om enige spesifieke aanleg duidelik te maak. Studies was sekondêr tot sport of tot verkenningstogte in die woude waar hy “soos Robinson Crusoe” vir weke aaneen geleef het. Deur hierdie ervaringe het Nansen ’n groot mate van selfstandigheid ontwikkel. Hy het ’n talentvolle skiër en baie bekwame ysskaatser geword. Sy lewe is egter onderbreek in die somer van 1877 toe sy moeder skielik oorlede is. Sy vader het die eiendom by Store Frøen verkoop en is met sy twee seuns na Christiania. Nansen se vaardigheid in sport het steeds ontwikkel; op 18 het hy die wêreldrekord vir een myl in skaats gebreek en in die volgende jaar het hy die nasionale veldskikampioenskap gewen. Hy het dit daarna nog 11 keer reggekry.
Student en avonturier[wysig | wysig bron]
In 1880 het Nansen sy toelatingseksamen vir die universiteit geslaag. Hy het besluit om dierkunde te studeer en het gesê hy het juis dié rigting gekies omdat hy dan in die opelug sou kon wees. Hy het in 1881 aan die Koninklike Frederik-universiteit begin studeer.
Vroeg in 1882 het Nansen “die eerste stap geneem wat my van die stil lewe van die wetenskap laat dwaal het.” Professor Robert Collett van die departement dierkunde aan die universiteit, het voorgestel dat Nansen op ’n seereis gaan om die Arktiese dierkunde eerstehands te bestudeer. Nansen was entoesiasties en het reëlings begin tref deur ’n onlangse kennis, Kaptein Axel Krefting, bevelvoerder van die robjagskip Viking. Die tog het op 11 Maart 1882 begin en vir die volgende vyf maande geduur. In die weke voor hulle vertrek het, kon Nansen nog eers op sy wetenskaplike studie fokus. Deur watermonsters het hy aangedui dat, in teenstelling met die vorige aanname, see-ys op die oppervlak eerder as daaronder vorm. Sy metings het ook gedemonstreer dat die Golfstroom onder ’n koue laag oppervlakwater vloei. Deur die lente en vroeë somer het die Viking tussen Groenland en Spitsbergen gevaar op soek na robtroppe. Nansen het ’n vaardige skut geword en aangeteken dat sy span op een dag 200 robbe geskiet het. In Julie het die Viking vasgevang geraak in die ys naby ’n onverkende deel van die Groenlandse kus; Nansen wou graag aan land gaan maar dit was onmoontlik. Hy het egter die idee gekry dat die Groenlandse ysplaat verken en selfs oorkuis kan word. Op 17 Julie het die skip losgekom uit die ys en in vroeë Augustus was hulle terug in Noorse waters.
Nansen het nie sy formele studies aan die universiteit voortgesit nie. Hy het eerder op aanbeveling van Collett ’n pos as kurator in die dierkundige departement van die Universiteitsmuseum in Bergen aanvaar. Hy het die volgende ses jaar van sy lewe daar deurgebring — behalwe vir die ses maande sabbatsverlof waartydens hy ’n reis deur Europa onderneem het — en het met leidende figure soos Gerhard Armauer Hansen, ontdekker van die melaatsheidsbasil, en Daniel Cornelius Danielssen, die direkteur van die museum wat dit van ’n dooierige versameling in ’n sentrum vir wetenskaplike navorsing en opleiding omgeskakel het, gewerk. Nansen se gekose studie-area was die onverkende gebied van neuroanatomie, veral die sentrale senuweestelsel van laer seediere. Voordat hy in Februarie 1886 op sabbatsverlof gegaan het, het hy ’n referaat gepubliseer wat sy navorsing tot op datum opgesom het waarin hy genoem het dat “anastomose of bindings tussen verskillende ganglionselle” nie met sekerheid gedemonstreer kon word nie. Hierdie onortodokse beskouing, bevestig deur die gelyktydige ondersoeke van die embrioloog Wilhelm His en die sielkundige August Forel, het Nansen die mede-oprigter van die moderne teorie van die senuweestelsel gemaak. Sy gevolglike referaat, Die struktuur en kombinasie van histologiese elemente van die sentrale senuweestelsel wat in 1887 gepubliseer is, het ook sy doktorale proefskrif geword.
Oorsteek van Groenland[wysig | wysig bron]
Die idee van ’n ekspedisie oor die Groenlandse ysplaat het aan Nansen bly knaag terwyl hy in Bergen was. In 1887, na die indiening van sy doktorale proefskrif, het hy begin om die projek te organiseer. Voor sy ekspedisie was die twee mees beduidende verkenning van die Groenlandse binneland dié van Adolf Erik Nordenskiöld in 1883 en Robert Peary in 1886. Albei het vanuit Diskobaai aan die weskus vertrek en ongeveer 160 km oos gereis voordat hulle omgedraai het. In teenstelling hiermee het Nansen voorgestel om van oos na wes te reis met Diskobaai as die eindbestemming. ’n Geselskap wat van die onbewoonde weskus sou vertrek, sou volgens Nansen, iewers moes terugkeer omdat geen skip met sekerheid die ooskus kon bereik om hulle op te laai nie. Deur aan die oostekant te begin — met die aanname dat daar wel aan wal gegaan kan word — sou Nansen se reis in een rigting na ’n bewoonde gebied wees. Die geselskap sou nie kon terugkeer na ’n veilige basis nie en die enigste pad sou vorentoe wees. Hierdie filosofie het Nansen goed gepas.
Nansen het die ingewikkelde organisasie en groot mannekrag wat die ander Arktiese onderneming geverg het, verwerp en in plaas daarvan beplan om met ’n geselskap van slegs ses mense te gaan. Die mense in die geselskap sou self die voorrade op spesiaal-ontwerpte liggewig-sleë trek. Baie van die toerusting, insluitend die slaapsakke, klere en stofies moes ook nuut ontwerp word. Hierdie planne is oor die algemeen nie goed in die pers ontvang nie; een kritikus het geen twyfel gehad dat “indien [die] plan in sy huidige vorm aangedurf word … die kanse tien teen een is dat hy … sy eie lewe en moontlik dié van andere weggooi”. Die Noorweegse parlement het geweier om finansiële ondersteuning te bied en het geglo dat so ’n potensiaal gevaarlike onderneming nie aangemoedig behoort te word nie. Die projek is uiteindelik geloods met ’n donasie van Augustin Gamél, ’n Deense sakeman; die res van die fondse het hoofsaaklik van klein bydraers vanuit Noorweë gekom nadat studente aan die universiteit ’n fondsinsameling gereël het.
Ten spyte van die negatiewe publisiteit het Nansen talle aansoeke van voornemende avonturiers ontvang. Hy het gesoek na vaardige skiërs en het probeer om van die skiërs van Telemark te probeer werf, maar hy was nie suksesvol hierin nie. Nordenskiöld het hom geadviseer dat Sami’s van Finnmark in die noorde van Noorweë, vaardige sneeureisigers was en Nansen het ’n paar van hulle gewerf. Die oorblywende plekke is gevul deur Otto Sverdrup, ’n voormalige seekaptein wat as boswagter gewerk het; Oluf Christian Dietrichson, ’n weermagoffisier en Kristian Kristiansen, ’n kennis van Sverdrup. Almal het ervaring van die buitelewe in uiterste toestande gehad en was ervare skiërs. Net voor die vertrek van die geselskap het Nansen ’n formele eksamen aan die universiteit afgelê. Soos wat die gebruik is moes hy sy studie verdedig voor aangestelde eksaminatore wat opgetree het as “duiwelsadvokate”. Hy het vertrek voordat hy die uitslag kon hoor.
Ekspedisie[wysig | wysig bron]
Op 3 Junie 1888 is Nansen se geselskap opgelaai by die hawe Ísafjörður in noordwes-Ysland deur die robjagskip Jason. ’n Week later het hulle die kus van Groenland gesien maar hul vooruitgang is verhinder deur die dik pakys. Op 17 Julie, met die kus nog 20 km weg, het Nansen besluit om die klein bote te water te laat; hulle was binne sig van die Sermilik-fjord, waarvandaan Nansen geglo het ’n roete na die ysplaat moontlik sou wees.
Die ekspedisie het volgens die kaptein van die Jason die skip “in ’n goeie gees en met die hoop op ’n goeie resultaat” verlaat. Daar het dae van groot frustrasie vir die geselskap gevolg deurdat weer- en seetoestande hulle verhoed het om die kus te bereik en hulle suidwaards meegesleep het saam met die ys. Hulle het die meeste van hierdie tyd op die ys deurgebring aangesien dit te gevaarlik was om die bote te water te laat. Teen 29 Julie was hulle ongeveer 380 km suid van die punt waar hulle die skip verlaat het. Hulle het egter op daardie datum die land bereik maar was te ver suid om die tog te begin. Na ’n kort rus het Nansen beveel dat die span terugklim in die bote en noord begin roei.
Gedurende die volgende 12 dae het die geselskap langs die kus noordwaarts getrek deur die ysskolle. Op die eerste dag het hulle ’n groot Eskimokamp naby Kaap Bille teëgekom en hulle het verderaan nog sporadiese kontak met die nomadiese naturellepopulasie gehad namate hulle reis gevorder het. Op 11 Augustus, toe hulle ongeveer 200 km afgelê het en Umivik-fjord bereik het, het Nansen besluit dat hoewel hulle ver suid van sy beoogde vertrekpunt was, hulle die tog moet begin voordat die seisoen draai en die toestande ongunstig sou wees. Nadat hulle by Umivik aangekom het, het hulle die volgende vier dae daar deurgebring om voor te berei vir die reis. Op die aand van 15 Augustus het hulle vertrek. Hulle het in ’n noordwestelike rigting na Christianshåb (nou Qasigiannguit) aan die weskus van Groenland by Diskobaai, ongeveer 600 km daarvandaan gestap.
Oor die volgende paar dae het die geselskap gesukkel om die binnelandse ys te bestyg oor ’n verraderlike terrein met baie versteekte gletsersplete. Die weer was oor die algemeen sleg; per geleentheid is alle voortgang vir drie dae ontwrig deur gewelddadige storms en aanhoudende reën. Op 26 Augustus het Nansen tot die gevolgtrekking gekom dat daar nou geen kans was om Christianshåb te bereik teen middel-September, wanneer die laaste skip daar sou vertrek nie. Hy het gevolglik ’n verandering in rigting aanbeveel in ’n westelike rigting na Godthåb; die roete is verkort met ongeveer 150 km. Die res van die geselskap het volgens Nansen “die nuwe roete met toejuiging begroet”. Hulle het tot 11 September aanhou klim, toe hulle ’n hoogte van 2,719 m bo seespieël bereik het. Dit was die bopunt van die ysplaat waar temperature tot so laag as −46°C daal. Van daar het die reis makliker gegaan aangesien dit afdraand was, maar die terrein was steeds moeilik en die weer steeds vyandig. Voortgang was stadig weens die vars sneeu wat die trek van die sleë bitter moeilik gemaak het. Teen 26 September het hulle hul pad afwaarts na die rand van ’n fjord gevind wat weswaarts strek in die rigting van Godthåb. Sverdrup het ’n tydelike boot geprakseer van hulle tent, wilgerbome en dele van die sleë en op 29 September het Nansen en Sverdrup die laaste deel van die reis al roeiende met die fjord af, begin. Vier dae later, op 3 Oktober 1888 het hulle Godthåb bereik waar hulle deur die dorp se Deense verteenwoordiger begroet is. Sy eerste woord aan Nansen was dat hy sy doktorsgraad behaal het, ’n saak wat “op daardie oomblik nie verder van my gedagtes kon wees nie”. Die oorkruising het die geselskap 49 dae geneem en ’n totaal van 78 dae sedert hulle die Jason verlaat het; in die loop van die reis het die span noukeurige notas van meteorologiese, geografiese en ander optekeninge oor die voorheen onverkende binneland gemaak. Die res van die geselskap het op 12 Oktober in Godthåb aangekom.
Nansen het spoedig uitgevind dat geen skip die volgende lente in Godthåb sou aandoen nie maar hulle kon wel briewe na Noorweë stuur met ’n skip wat van Ivigtût vertrek het. Nansen en sy geselskap het dus die volgende sewe maande in Groenland deurgebring en hulle tyd verwyl met jag, visvang en die bestudering van die lewe van die plaaslike inwoners. Op 15 April 1889 het die Deense skip Hvidbjørnen uiteindelik die hawe binnegevaar en Nansen en sy kamerade kon vertrek. “Dit is met ’n seer hart wat ons hierdie plek en mense agterlaat waar ons onsself so baie geniet het”, het Nansen geskryf.
Onderbreking en troue[wysig | wysig bron]
Hvidbjørnen het op 21 Mei 1889 in Kopenhagen aangekom. Die nuus van die kruistog het die koms van die skip vooruitgegaan en Nansen en sy span is as helde vereer. Hierdie verwelkoming was egter klein teen die ontvangs in Christiana ’n week later toe skares van tussen dertig- en veertigduisend — ’n derde van die stad se inwoners — in die strate saamgedrom het toe die geselskap op pad was na die eerste van ’n reeks onthale. Die belangstelling en entoesiasme wat opgewek is deur die volvoering van die ekspedisie se doelwit het gelei tot die stigting van die Noorweegse Geografiese Genootskap in 1889.
Nansen het die posisie van kurator van die dierkundige versameling van die Koninklike Frederik-universiteit aanvaar. Die pos het geen pligte gehad nie maar wel ’n salaris gebied; die universiteit was voldaan met 'n assosiasie met die naam van die ontdekker. Nansen se grootste taak in die volgende weke was om sy verhaal van die ekspedisie te boekstaaf maar hy het eers laat in Junie daarvoor tyd gekry op ’n besoek aan Londen waar hy die Prins van Wallis ontmoet het en ’n samekoms van die Koninklike Geografiese Genootskap (RGS) toegespreek het.
Die president van die RGS, sir Mountstuart Elphinstone Grant Duff, het gesê dat Nansen “die vernaamste posisie onder die noordelike reisigers” toegeëien het en hom later met die Genootskap se gesogte Stigtersmedalje vereer. Dit was een van baie onderskeidings wat Nansen van instellings regoor Europa ontvang het. Hy is deur ’n groep Australiërs genooi om ’n ekspedisie na Antarktika te lei, maar het dit van die hand gewys en geglo dat Noorweë meer sou kon baat by die verowering van die Noordpool.
Op 11 Augustus 1889 het Nansen sy verlowing aan Eva Sars, dogter van Michael Sars, ’n professor in dierkunde wat oorlede is toe Eva 11 was, aangekondig. Die twee het ’n paar jaar vantevore ontmoet by Frognerseteren, ’n ski-oord, waar Nansen glo “twee voete wat by die sneeu uitsteek” gesien het. Eva was drie jaar ouer as Nansen en was, nieteenstaande Nansen se herinnering, ’n bekwame skiër. Sy was ook ’n gevierde klassieke sangeres wat in Berlyn opleiding van Désirée Artôt, op haar dag ’n minnares van Pjotr Tsjaikofski, ontvang het. ’n Paar mense was verras deur die verlowing aangesien Nansen homself vroeër sterk teen die huweliksinstelling uitgespreek het; Otto Sverdrup het aanvaar dat hy die boodskap verkeerd gelees het. Die troue het op 6 September 1889 plaasgevind, minder as ’n maand na die verlowing.
Fram-ekspedisie[wysig | wysig bron]
Die hoofartikel vir hierdie kategorie/afdeling is: Nansen se Fram-ekspedisie.
Teorieë en planne[wysig | wysig bron]
Nansen het vir die eerste keer die moontlikheid om die Noordpool te bereik oorweeg deur die natuurlike dryf van die poolys te gebruik toe hy in 1884 teorieë van Henrik Mohn, die vooraanstaande Noorweegse meteoroloog gelees het. Artefakte wat op Groenland gevind is, is geïdentifiseer as komend van die verlore VS Arktiese ontdekkingsvaartuig Jeannette wat verpletter is en in Junie 1881 gesink het aan die teenoorgestelde kant van die Arktiese Oseaan, langs die kus van Siberië. Mohnhet vermoed dat die ligging van die artefakte aangedui het dat daar ’n oseaanstroom bestaan wat van oos na wes reg oor die poolsee vloei, moontlik nog oor die pool self. ’n Skip wat sterk genoeg is kan daarom die bevrore Siberiese see betree en na Groenland dryf via die pool.
Hierdie idee het Nansen bygebly gedurende die volgende paar jaar. Na sy triomfantelike terugkeer van Groenland het hy ’n gedetailleerde plan begin ontwikkel om die pool aan te durf. Hy het dit in Februarie 1890 openbaar gemaak tydens ’n vergadering van die nuutgesigte Noorweegse Geografiese Genootskap. Hy het geargumenteer dat vorige ekspedisies die Noordpool van die weste genader het en misluk het omdat dit “teen” die heersende oos-wes-seestroom ingewerk het. Die geheim tot sukses was om “met die stroom saam” te werk. Nansen het gesê dat ’n werkbare plan ’n klein, sterk en beweegbare skip sou vereis wat in staat is om brandstof en lewensmiddele vir twaalf manne vir vyf jaar te dra. Die skip sou na die benaderde ligging van die plek waar die Jeannette gesink het, seil en die ys betree. Daarna sou dit wes dryf saam met die stroom in die rigting van die pool en daar verby, en uiteindelik die see tussen Groenland en Spitsbergen bereik.
Baie ervare poolreisigers het Nansen se planne afgewys. Die afgetrede Amerikaanse verkenner Adolphus Greely het die idee “’n onlogiese skema van selfvernietiging” genoem. Sir Allen Young, ’n veteraan van die soeke na sir John Franklik se verlore ekspedisie, en sir Joseph Hooker, wat saam met James Clark Ross in 1839–1843 geseil het, was net so afwysend. Na ’n passievolle toespraak het Nansen egter die ondersteuning van die Noorweegse parlement verseker, wat aan hom ’n skenking toegestaan het. Die res van die befondsing het gekom van private skenkers en van ’n nasionale beroep op fondse.