Sleutelbordpitte – De Novo Boekeblad
Ten slotte: Hierdie bundeltjie is ’n kransie vir haar oor wie my oë uiteindelik in die najaar van my verlies vir die voorjaar van ons vreugde begin oopgaan.
Voorwoord deur Prof Sakkie Spangenberg
Hennie Aucamp het die volgende wysheid neergepen en ek gebruik dit graag om my verhouding met Diek te beskryf en sy opstelle by ander aan te beveel:
Wanneer kinders die dag begrypende
en volwasse geselskap vir hul ouers geword het,
is daardie ouers lankal dood, en die kinders
self ou mense.
Diek van Wyk kon inderwaarheid my pa gewees het. Hy is in 1951 as lektor by die Universiteit van Pretoria aangestel — my geboortejaar!
Ons paaie het die eerste keer in 1979 by die Randse Afrikaanse Universiteit gekruis. Hy was dekaan van die fakulteit Lettere en Wysbegeerte en ek pas aangestel as lektor in Bybelkunde. Hy het — as my geheue my nie in die steek laat nie — op die keuringskomitee gedien wat my aanstelbaarheid moes bepaal. (Dalk is ek meer dank aan hom verskuldig as wat ek besef.)
Gedurende my jare aan die RAU het ons mekaar soms oor etenstyd in die kleedkamer van die RAU-sportsentrum raakgeloop en vriendelik gegroet. Ek het ’n potjie muurbal met ’n kollega gaan speel en hy het studente ’n paar karatelesse kom gee. Andersins het ek wye draaie om Diek gestap, want vir ’n dekaan en ’n rektor moet ’n mens respek hê — hulle is gesoute akademici en nie enigeen se maat nie — só het ek daardie jare geglo. Ek het myself ook nie as ’n waardige gespreksgenoot vir Diek en van die ouer professore beskou nie.
En toe, na byna ’n kwarteeu, ontmoet ons mekaar weer danksy ’n gemeenskaplike predikantsvriend Kobie Coetzee. Ek leer die mens Diek van Wyk ken en hy word ’n gewaardeerde kubervriend en gespreksgenoot. Anders as in die spreuk van Hennie Aucamp kan ek sê dat ek volwasse genoeg geword het om met Diek gesprek te kon voer en dat hy grootmoedig genoeg was om my as vriend te aanvaar. Maar dit was ook omdat ek toe reeds as ’n ketter gebrandmerk was en Diek iets van my worsteling met die Christelike geloof begryp het. Hy het immers jare tevore al ’n vergelykbare geloofspad gestap. Die opstel “Van plaasbrak tot keeuvoël: ’n geloofswerftog” vertel daarvan. Vir my is daardie opstel een van sy bestes. Hy gebruik besonderse metafore wat sy swerftog treffend beskryf.
’n Ander rede waarom ons gespreksgenote en vriende geword het, is ons gemeenskaplike liefde vir boeke en vir Afrikaans. Diek lees wyd en het die vermoë om homself in keurige Afrikaans uit te druk. Maar dis nie al nie. Hy het ook die vermoë om ’n onderwerp deeglik te ontleed, van alle moontlike kante te bekyk en nuwe lig daarop te werp. In die bundel is ’n handvol opstelle wat hierdie vermoë van hom illustreer.
Ek is bly dat Coenie Nolte Diek kon oortuig om ’n versameling van sy opstelle te publiseer. Dit verdien ’n wyer leeskring. Hier is nie net sleutelbordpitte nie, maar baie pitkos en heelwat pittighede.
On August 30, 2017 / eboeke, Nuwe Boeke