NOW YOU SEE ME 2 RESENSIE - RADIO TIMES - FLIEKS
Now You See Me 2 resensie: Die towerkuns is heeltemal weg
Een vraag wat u nooit meer na bioskoopgangers hoor nie, is hoe het hulle dit gedoen? Sogenaamde filmtoorkuns word al jare lank met behulp van rekenaars gedoen, aangesien Hollywood-boffins en hul pixel-wrangling-vaardighede die onmoontlike lankal min of meer alledaags gemaak het.
Wat nie die lig werp op waarom Now You See Me van 2013 so 'n eerlikwaar onwaarskynlike filmtreffer was nie. As ons towenaars in die vlees sien, laat ons ons kop skud om uit te vind hoe hulle op aarde hul bedrieërs bereik, maar 'n film oor 'n kwartet illusioniste wat die arena volmaak? Aangesien ons almal weet dat dit die spesiale effekte-bemanning is wat digitale konyne uit digitale hoede sal haal, hoe sou ons in die magies van misleiding kon glo?
Die truuk in die oorspronklike film was om ons aandag af te lei om te lank oor sulke kwessies te vertoef deur 'n redelike sterre rolverdeling te lewer in diens van 'n kronkelende plot wat die kappertjie en die een in een rol gesit het. Daar was byvoorbeeld Ocean's Eleven-styl-intrige om uit te vind hoe die selfgerigte Four Horsemen - die kronkelende trickster Jesse Eisenberg, die dwaas mentalis Woody Harrelson, die gretige kaartskerp Dave Franco en die glansryke escapoloog Isla Fisher - daarin geslaag het om 'n Parys te beroof. bank terwyl hy op die verhoog in Vegas opgetree het.
Terselfdertyd het die skeptiese FBI-agent Mark Ruffalo, die veteraan-debunker Morgan Freeman en die miljardêr-ondersteuner, Michael Caine, die filmvat gehelp om boeiend genoeg te wees om die aandag weg te hou van die veelvuldige plotgate.
In 'n era waarin dit lyk asof die superheld-trapmeul ons multiplexes oorheers, was hier 'n film wat die ingewikkelde frisse van byvoorbeeld The Sting herinner het, en die sentrale kwartet wat die herverdeling van rykdom beywer het - altyd 'n bonus.
Tweede ronde is dit egter alles 'n bietjie gesukkel. Die idee is net nie so vars soos vroeër nie, en aangesien die Ruiters se geheimsinnige werkgewer in die eerste film se klimaatwending onthul is, waar nou vir die Robin Hood-illusioniste?
Eerstens, 'n vinnige verduideliking van personeelverandering, met Lizzy Caplan wat die heengegane Fisher vervang as die toonaangewende vroulike towenaar, voordat die bende met 'n bose tegnikus-magnaat (gespeel deur 'n beul Daniel Radcliffe, wat duidelik veels te hard probeer) wat die wêreld beplan. oorheersing met die weemoedige bystand van Harrelson se identiese tweelingbroer.
Intussen, deur voortgesette rolle te genereer vir Ruffalo (wat steeds sy verbintenisse met die Ruiters van sy FBI-kollegas verdoesel), Freeman (wraak neem uit sy tronksel) en 'n besonder moeë Caine as hul ontevrede voormalige impresario, het u 'n fliek film -vol briljante akteurs wat deur 'n onstuimige uitleg-dialoog waai, en 'n hele klomp minder dapper aksie as waarvoor mens gehoop het.
Boonop, wanneer die perderuiters uiteindelik hul goed in 'n uitgebreide finale speel, te midde van 'n drukke Londense Oujaarsaandviering, blyk hul illusies so uitgebrei dat die oorblywende intrige of geloofwaardigheid ter plaatse aangaan.
Die towerkuns is goed en wel verdwyn, en alhoewel die verbeelding van misdaadbestrydende towenaars wêreldwyd aantreklik genoeg is om aan te dui dat die franchise nog potensiaal het, sal die toekomsvooruitsigte daarvan afhang van die vermy van die foute wat gemaak word deur hierdie oorvol, lomp en in wese nie -wanhopig-opwindende aanbod.