Paulus skryf van sy eie onmag in hierdie saak as hy s dat hy baie keer die goeie wil doen, maar dan kry hy in homself die kwaad. In Romeine 7: 17, 18 lees ons daarvan:
Die Bybel gebruik 'n baie merkwaardige woord as hy praat van die manier waarop ons van sonde ontslae raak: die Bybel gebruik die woord "afsterf."
Dit beteken letterlik dat jy uit die sonde moet uitsterf, soos wat jy met jou aardse dood jou liggaam afsterf.
Die bedoeling met hierdie beskrywing is dat jy so uit die sonde moet uitgroei, dat jy die sonde vir dood agterlaat. Romeine 6: 6 vertel juis dat die Here Jesus met jy kruisdood die liggaam van die sonde doodgemaak het:
aangesien ons dit weet dat ons oue mens saam gekruisig is, sodat die liggaam van die sonde tot niet gemaak sou word en ons nie meer die sonde sou dien nie. (Romeine 6:6 AFR1953)
Die teendeel is ook waar: as jy nie 'n ware bekeerde is nie, sal dit ook in jou lewe geopenbaar word.
Hoe sal ons weet dat iemand 'n ware bekeerde is? Dit sal uit sy gesindheid duidelik wees, veral die berou wat so 'n mens het oor die sondes wat in sy verlede lê.
En dis net die Heilige Gees wat so 'n persoon dan die erns van die saak, maar ook die droefheid wat dit God aandoen, kan laat verstaan.
Dis waarom bekering altyd gepaard gaan met 'n werklike hartseer oor al die sondes wat die persoon bedryf het.
En aan die ander kant die vreugde wat hierdie mens beleef noudat hy die verlossing verstaan, en begryp dat hy deel het aan die ewige lewe.
Daarmee saam is daar 'n diep liefde vir God, en 'n opregte lus om nou net dit te doen wat goed en reg is.