Ons het in die Forte Kochi-boetiekhotel in Prinsesstraat, een van die erfenishotelle van Indië, wat onder die Paul John Resorts & Hotels-groep val, gebly. Dis op een van die klein stukkies land, Fort Nagar, wat soos souskluitjies in die see dryf en met brûe aan mekaar verbind is. Die hotel was aanvanklik ’n Joodse familiewoning en is vandag slegs ’n derde van die oorspronklike gebou. In die pragtige vierkant langs die ekstragroot swembad, is ’n mikvah of Joodse bad – een van slegs twee oorblywende Joodse baddens in Kerala.
Buite ons kamerdeur is ’n toegeboude ingang na die gebou langsaan, ’n identiese weergawe van die hotel, maar net in ’n baie verwaarloosde toestand. Die hotel is twee jaar gelede geopen en die opknapping met sorg gedoen. Die portier vertel dat mens die invloed van al drie kolonialiste – die Hollanders, Engelse en Portugese – duidelik in die argitektuur van die stad sal sien.
Ons verken die omgewing te voet en loer by winkeltjies naby die hotel in, maar wag vir ons eerste voldag vir ’n uitstappie met ’n gids. Toe Vijesh Venu ons vroegoggend by ontvangs ontmoet, sê hy Prinsesstraat is onder die plaaslike inwoners bekend as “Internasionale Straat” vanweë al die verskillende argitektoniese style. Hy doen die afgelope ses jaar stap-, fiets- en kostoere deur die ou dorp en sy trots vir die dorp is sigbaar in elke besienswaardigheid wat hy uitwys. Hy sê toe die stad deur die Portugese regeer is, het Kochi as “Klein Lissabon” bekendgestaan.
Die taal wat meeste in die omgewing gepraat word, is Malayalam, Kerala se moedertaal, soos Vijesh daarna verwys. Sy Engels is egter baie goed. Hy vertel tussendeur dat hy klassieke motorfietse, veral Vespas, versamel en elke keer as ’n ou gehawende een by ons verbyry, draai sy kop.
Hy vertel ons later so in die stap dat die Hindoe-taal vir hom soos ’n wasgoedlyn lyk as dit uitgeskryf word. “Dit lyk of die letters op ’n wasgoedlyn hang.”
Hy stop ook by ’n enorme heilige vyeboom, en sê hulle noem dit die “lopende boom”, omdat sy wortels lyk of die boom sy “tone” neersit en vorentoe beweeg. Dis blykbaar die beste plek om te sit vir meditasie, omdat die lug onder hierdie takke glo baie suiwer is.
Langs die strand vra ons uit oor die allemintige hout- en netkontrepsies op die sand. Vijesh verduidelik: “Hulle is bekend as Chinese visnette (cheena vala), maar dis eintlik die Portugese wat dit in die 1500’s na Indië gebring het. Die visvangery werk met die getye en is ’n tydrowende proses. Ons is in hier in ’n delta van die Arabiese See.”
Ons stap by ’n stalletjie verby, waar daar wel vis verkoop word. “Koningvis – die beste – want hy het net een graat,” vertel die uittandman ons.
In Mattancherry staan die tempel, sinagoge, moskee en kerk baie na aan mekaar in wat onder die plaaslike mense as “Jodestraat” (Jew Street) bekendstaan en ons stap deur die Mattancherry Paleis wat in 1555 gebou is en dus ouer is as die Taj Mahal. Die Portugese het dit as geskenk vir die koning gebou en die Hollanders het dit 100 jaar later verander. Vandag staan dit bekend as “Dutch Palace”. Jy hoor die roep vir gebed van die moskee deur die oop venster van die paleis.
By een van die vele speserywinkels verder af in die straat, spuit ’n vrou Oudh op my hand. Dis ’n peperduur bestanddeel in baie luukse parfuum, maar hier kan jy dit afsonderlik as ’n welriekende olie koop. Die reuk slaan my asem weg en hang die hele middag om my, ten spyte daarvan dat my klere soos nat wasgoed aan my warm lyf hang.
Met dié klap ek die album toe, trek my kerrieresepteboek nader en maak ’n lysie van alles wat ek nodig het vir ’n kerrie-ala-Kochi, om die reisherinneringe nog langer uit te rek.
Die Chinese visnette is eintlik meer ’n toeristeattraksie as tradisie, maar het die gewenste uitwerking: vis word tóg gevang en toeriste neem die nette af en druk ’n geldjie in die vissermanne se hande. (Foto: Clifford Roberts)