Kan morele sentimente gemeet word? James Willamor, CC BY-SA C.
Stel jou voor dat jy die oggendkoerant optel en op die mees onlangse optrede van die opponerende politieke party morele verontwaardiging voel. Of om die bladsy te draai en mense te sien wat in die wêreld hongersnood en hartseer ly, en met empatie na hul pyn te blaas.
Een van die mees fundamentele take wat ons as sosiale wesens het, is om uit te vind wie ons kan vertrou, wie ons moet help en wat beteken dat ons kwaad doen. Dit is vrae wat sentraal staan ​​tot moraliteit in die alledaagse lewe.
In ons werk gebruik ons ​​instrumente uit die sielkunde om hierdie morele reaksies wat vir die alledaagse lewe saak maak, beter te verstaan. My navorsing fokus op twee fasette van moraliteit: morele oordele en empatie vir die pyn van ander. Hieronder bespreek ek twee nuwe gedragsmaatreëls wat ek met my kollegas ontwikkel het om hierdie morele sentimente vas te lê.
Hoekom nie net mense vra nie?
Een manier om 'n sin vir mense se morele oortuigings te kry, is om hulle eenvoudig te vra. 'N Navorser kan jou vra om op 'n een-tot-vyf-skaal te gradeer, hoe moraal verkeerd is 'n spesifieke aksie, soos iemand aanranding. Of om verslag te doen oor hoe gereeld jy empatie het vir ander mense in die alledaagse lewe.
Een moontlike probleem om mense te vra om hul reaksies self te rapporteer, is dat hierdie verslae beïnvloed kan word deur baie faktore, veral wanneer die onderwerpe sensitief is, soos moraliteit en empatie. As mense dink hulle reputasie is op die spel, kan hulle baie goed wees om te rapporteer wat hulle dink ander wil hoor.
So, soms sal selfverslae nuttig wees, maar soms verander mense hierdie verslae om 'n goeie indruk te gee aan ander. As jy wil weet wie jou pyn waarskynlik sal voel, en nie maak dat jy "die pyn voel nie", kan jy op selfverslag reken, alhoewel dit 'n goeie begin is, dalk nie altyd genoeg nie.
'N Nuwe mate van morele oordeel
Eerder as om mense te vra wat hulle dink is moreel, of hoe empatie hulle voel, probeer ons om mense se onmiddellike, spontane reaksies te bepaal voordat hulle baie tyd gehad het om te dink. Met ander woorde, ons ondersoek hoe mense optree om sin vir hul morele reaksies te kry.
Kyk byvoorbeeld na die nuwe taak wat my medewerkers en ek ontwikkel om mense se dermreaksies te meet dat sekere aksies moreel verkeerd is. Darmreaksies is deur baie gedink sielkundiges om 'n te speel kragtige rol in morele besluitneming en gedrag.
In hierdie taak gaan mense deur 'n reeks proewe. In elke verhoor sien hulle twee woorde flits, een na die ander. Hierdie woorde is aksies wat gewoonlik gedink word dat dit moreel verkeerd of moreel neutraal is. Mense word gevra om te oordeel of die tweede woorde aksies beskryf wat moreel verkeerd is, terwyl dit nie deur die eerste woorde beïnvloed word nie. So byvoorbeeld, in 'n bepaalde verhoor, kan mense moord sien, dadelik gevolg deur "bak." Hulle taak is om te oordeel of "bakkie" verkeerd is, sonder om enige invloed van "moord" te ignoreer.
Mense kry ook nie veel tyd om te reageer nie. As hulle langer as 'n halwe sekonde neem om te reageer, kry hulle 'n irriterende waarskuwing om "Snel reageer." Dit is bedoel om seker te maak dat mense reageer sonder om te veel te dink.
My medewerkers en ek vind dat mense 'n sistematiese patroon van foute maak. Wanneer hulle moreel verkeerde optrede sien, soos "moord", kom eerste, maak hulle foutiewe morele oordeel oor die aksies wat tweede kom. Hulle sal meer geneig wees om neutrale aksies soos "bakkie" as moreel verkeerd te veroordeel. Die idee hier is dat mense 'n morele reaksie op die eerste woorde het, wat vorm hoe hulle morele oordeel maak oor die woorde wat tweede kom.
Hierdie effek wat hierbo beskryf word, gebeur selfs wanneer mense van plan is om dit nie te doen nie. Dus, selfs as jy probeer om die eerste woord te keer om jou te beïnvloed, is dit steeds.
Jy dink dalk, maak dit verband met die regte wêreld moraliteit? As jy vinnig op woorde op 'n skerm reageer, kan dit nie die morele waardes waaroor ons omgee, dop nie.
We vind dat mense wat 'n sterker reaksie op ons taak toon, funksies van 'n 'morele persoonlikheid' het. Ons het die effek op ons moraliteitstaak korreleer met mense se eie gerapporteerde maatreëls van moreel relevante eienskappe.
Mense wat 'n sterker reaksie op ons taak toon, is meer geneig om skuldgevoelens te oorweeg as ons onetiese optrede oorweeg. Hulle is meer geneig om aan te dui dat hulle omgee om 'n morele persoon te wees. En hulle rapporteer minder psigopatiese neigings soos roekeloosheid. Hierdie verenigings is beskeie, maar stel voor dat ons iets relevant vir moraliteit vasvang.
'N Nuwe mate van empatie
My medewerkers en ek het 'n soortgelyke benadering aangewend om empatie te begryp, of die neiging om ander mense se pyn te voel. Empatienavorsing het dikwels verder gegaan as om selfverslag te gebruik breinbeeldvorming or fisiologie as maatreëls. Maar dit is dikwels redelik duur om te implementeer en Mag nie altyd 'n duidelike lens op sosiale emosies gee nie
Ons het 'n nuwe empatie taak Dit is baie soortgelyk aan die moraliteitstaak, behalwe hierdie keer, mense sien twee beelde eerder as twee woorde. Die beelde beeld hande uit met naalde of geborste met Q-wenke, wat implemente is wat deur die meeste mense pynlik en onverskillig beskou word.
Mense word gevra om te oordeel of die ervarings van die tweede beelde pynlik is of nie, terwyl hulle nie deur die eerste beelde beïnvloed word nie.
Soos met die moraliteitstaak, mense Wys 'n sistematiese en robuuste patroon van foute; wanneer hulle sien pynlike ervarings (dws naalde) kom eerste, hulle is meer geneig om foutiewe ervarings (dws Q-wenke) verkeerd te oordeel as pynlik.
Wat belangrik is, het ons gevind dat die empatie wat gemeet word aan ons gedragstake wat verband hou met duur prososiale gedrag: in een van ons eksperimente, mense wat getoon sterker empatiese reaksies het meer van hul eie geld aan kanker liefdadigheid geskenk toe hulle die geleentheid gegee het om dit te doen.
So, hoe kan navorsers hierdie take gebruik, en wat kan hulle impliseer vir alledaagse morele interaksies?
Die take kan help om voor te stel wie die morele sentimente ontbreek wat morele gedrag ondersteun. Byvoorbeeld, kriminele psigopate kan selfde normale gevoelens van empatie en moraliteit rapporteer en tog hul gedrag praat anders. Deur hul gutvlak gedragsreaksies te assesseer, kan navorsers beter vasstel of sulke oortreders in moraliteit en empatie verskil.
In terme van alledaagse interaksies, kan dit goed wees om mense se morele reaksies op die gutvlak te verstaan. Dit kan 'n aanduiding gee van wie jou waardes en morele oortuigings deel.
Meer navorsing moet die aard van hierdie morele sentimente wat deur ons take gevang word, verder verstaan: Hierdie morele sentimente kan ook mettertyd verander en dit is belangrik om te weet of hulle 'n wyer verskeidenheid gedrag wat relevant is vir etiek en moraliteit kan voorspel. .
Kortom, as ons wil weet wie ons morele sentimente deel, is dit dalk nie genoeg om net ander te vra nie. Selfverslae is nuttig, maar mag nie 'n volledige prentjie van menslike moraliteit verskaf nie. Deur te kyk hoe mense optree wanneer hulle nie veel tyd het om te dink nie, kan ons sien of hul morele sentimente hulle dwing, selfs wanneer hulle anders beplan.
C. Daryl Cameron, Assistent Professor in Sielkunde en Navorsingsassosiaat in die Rock Ethics Institute, Pennsylvania State University
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Navorsers ontwikkel maatreëls om morele oordeel en empatie vas te lê