Grampo: Wie is die Grampo en hoe leef dit? - Verskeie
Liggamslengte: 4 - 4,5 m (mans is effens langer as wyfies)
Gewig: 300 kg (mans is effens swaarder as wyfies)
Lewensduur: 40 jaar
Seksuele volwassenheid: is nie bekend nie
Die grampo, wetenskaplike naam Grampus griseus is een van die grootste verteenwoordigers van die groot familie Delphinidae. Dit is dolfyne wat in alle gematigde en tropiese waters van albei hemisfere voorkom, of dit nou seë of oseane is: van Newfoundland, tot Noorweë, tot die Kamchatka-skiereiland, tot die Golf van Alaska tot aan die punt van Suid-Amerika en die Suid-Afrika. om na Suid-Australië en Nieu-Seeland te kom. Sy gebied bevat ook die semi-geslote gebiede van die Golf van Mexiko, die Golf van Kalifornië, die Rooi See, die Persiese Golf, die See van Japan en die Middellandse See.
Die grampo leef hoofsaaklik in die diep waters van die kontinentale helling en langs die hange van die duikbootreliëfs, gewoonlik tussen 400 m en 1000 m diepte.
Die Grampo is 'n baie groot dolfyn wat 4,5 m lank is. Dit is 'n onmiskenbare dolfyn en kan maklik herken word, alhoewel dit donker van kleur is, het die liggaam talle baie oorvloedige wit letsels op die rug- en sydeel van die liggaam. Hierdie littekens word vermoedelik die gevolg van die gesamentlike effek van swak pigmentasie van beskadigde weefsel en 'n baie stadige genesingsproses. Vanuit die vorm en grootte van die littekens word aanvaar dat dit die gevolg is van gevegte met ander dolfyne van dieselfde soort of inktvissteke. Hierdie eienaardigheid beteken dat die ouer dolfyne herken word omdat hulle 'n byna wit liggaam het, soveel word deur littekens bedek.
Die stam het 'n besonder afgeronde kop, sonder 'n bek, met 'n boonste kaak sonder tande, terwyl daar in die onderkaak 2 tot 7 tande is.
'N Eienaardigheid is die aanwesigheid in die voorste deel van die kop van 'n groef, 'n kenmerkende karakter vir hierdie spesie, wat al hoe groter word met die ouderdom en dat die vel wat dit bedek, sien pols wanneer die stam sy stem laat hoor. Die blaasgat is halfmaanvormig, besonder groot. Die oë is relatief klein en ellipties van vorm en by sommige individue word hulle omring deur 'n donkergrys of swart stralekrans.
In die stam is die rugvin hoog en geboë, die borsvinne is relatief lank en dun en die stertvin is robuust en laat dit 28-32 km / h bereik, selfs al is die gemiddelde snelheid 6-7 km / h.
Die grampi kan tot 30 minute onder die water bly.
Die steel is 'n sosiale dier wat in groepe leef wat gemiddeld deur ongeveer dertig individue gevorm word, selfs al is hulle baie meer (selfs honderde). Die grootte van die groep hou verband met die teenwoordigheid van voedsel: hoe meer volop die kos is, hoe groter is die groep. Daar is opgemerk dat binne groter groepe kleiner subgroepe kan bestaan, bestaande uit individue met algemene eienskappe soos geslag of ouderdom.
Dikwels word die steel gesien in die geselskap van ander dolfyne, soos itursiopitanto, en daar is ook talle basters gevind grampo x bottelnose dolfyn.
Die Grampo is 'n dolfyn wat 'n wye verskeidenheid klanke voortbring, insluitend die kliek wat tipies is van eggolokasie ('n sonaragtige meganisme wat in die kop geplaas word en wat die weerkaatsing van klankgolwe gebruik, wat gebruik word om te navigeer).
Ook vir hierdie dolfyne word daar gedink dat daar tipiese geluide vir elke eksemplaar is wat dit moontlik maak om elke individu te herken.
Dit is bekend dat die dieet van die steel gebaseer is op skaaldiere en koppotiges, en dit lyk asof die gunsteling kos inkvis is.
Die steel is nie 'n baie bestudeerde dier nie en daar is nie veel bekend oor die voortplantingslewe daarvan nie. Daar word vermoed dat geboortes gedurende die warmer maande plaasvind en daar is byna niks bekend oor ouerversorging nie.
Die steel word geklassifiseer in die IUNC Rooi lys (2009.1) onder diere met 'n lae risiko van uitwissing MINSTE BEKOMMING (LC). Selfs as die spesie onder diegene wat nie bedreig word nie, geklassifiseer word, moet gesê word dat dieselfde IUNC die volgende bedreigings beklemtoon wat kommer kan wek: die gereelde jag wat in Japan gedoen word, waar jaarliks ​​ongeveer 200-500 monsters gedood word met die doel van voedsel ( hoewel daar gesê word dat verskeie gevang word vir studiedoeleindes); in Sri Lanka, die Karibiese Eilande en Indonesië word die rasp gereeld gevis, veral in Sri Lanza, vir menslike gebruik (daar word geskat dat ongeveer 1300 individue elke jaar doodgemaak word); aan die ooskus van Taiwan word daar jaarliks ​​aansienlike vangste gemaak.
Dit lyk asof selfs die steel, soos die algemeenste dolfyne, negatief beïnvloed word deur harde geluide van antropogene oorsprong, soos militêre sonare.
Die spesies wat in aanhangsel II van CITES (Konvensie oor internasionale handel in bedreigde spesies van fauna en flora, bloot bekend as die "Washington-konvensie") gelys word, bevat spesies wat nie noodwendig met uitwissing bedreig word nie, maar waarvan die handel beheer moet word om ontginning te voorkom. onversoenbaar met hul oorlewing.