Ek tel die eerste van die hopie tydskrifte op – Leef – November 2008. Ek kan tog nie so ver agter wees nie, ek glimlag vir my gedagtes en begin deur die boek blaai. My oog vang die artikel van Lizette Murray getitel – Abba. Heel onder aan die artikel lees ek die volgende: “Op 4 Junie 2005 is Henri, die middelste van George en Lizette Murray se vyf seuns, in ‘n haai-aanval dood. Hy was 22 jaar oud. Lizette deel haar reis in die volgende paar uitgawes”
En daar tussen die blare op die gras, onder die groot boom in ons tuintjie sien ek ‘n stukkie van my lewe raak, ‘n legkaart stukkie wat in plek val. Tussen al die seer – abba God my, dra Hy my in Sy rugsak deur die seer, na waar dit veilig is, en strategies op die regte plekke plaas Hy mense, mense om my te help, mense vir wie ek kan help en word hy ons – Abba Vader.
Lizette skryf dat die kerkbank waarin sy sit om afskeid te neem van haar kind, dieselfde bank is waar sy as klein dogtertjie gesit het, in die Sondagskool, en skryf sy “ondaks die oorweldigende pyn van hierdie saamwees, ervaar sy, nes kleintyd, God se teenwoordigheid”.
Dit is Lizette se laaste woorde wat my seker die meeste raak: Na sy dood het ek hierdie prentjie dikwels in my gedagtes herleef: Henri in die veilige beskutting van die drasak op sy pa se rug – groot oog, sy gesig in verwondering gelig na die draaiende windpomp-arms. Ek wil ook so in kinderlike vertroue op my Hemelse Vader se rug sit. Ek wil ook jubelend “Halleluja” uitroep, al verstaan ek nie hoekom nie. Ek wil die wêreld vanaf Sy rug dophou en uitsien na alles wat Hy vir my beplan. Sorgloos – soos ‘n kind wat onwrikbaar glo sy pa weet die beste!