Inleiding in sielkunde, die metode van introspeksie van bewussyn - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
introspeksie - Dit is 'n metode van bewuste selfwaarneming. Die naam kom van die Latynse (introspekto) en beteken om binne te kyk. Inleiding en selfwaarneming is sinoniem en beide metodes word gebruik in sielkundige navorsing. Die belangrikheid van hierdie metode kan nie oorskat word nie, aangesien dit met sy hulp moontlik is om in diepte te leer hoe om die werklikheid te waarneem en dan word sy bewussyn en intuïsie aan die individu geopenbaar. Skisofrenie het oormatige introspeksie, hulle vervang die werklike wêreld met hul eie innerlike wêreld.
Die metode van introspeksie in sielkunde word gebruik om 'n mens se eie verstandelike prosesse na te sien en word sonder die hulp van enige gereedskap of middel uitgevoer, slegs deur sy eie bewussyn.
Inleiding tot sielkunde is 'n deeglike kennis en studie van die individu se eie gedagtes, gevoelens, ervarings, die aktiwiteite van die verstand, beelde, houdings, ensovoorts. Die metode van introspeksie in sielkunde is gestig deur J. Locke.
Introspeksie is 'n subjektiewe analise waarin 'n persoon nie na selfbeoordeling streef nie. Hierdie metode verskil van die gewete van die gewete.
Inleiding in die filosofie is 'n manier van selfwaarneming, waarop die retrospektiewe filosofie gegrond is op 'n refleksbevryding van bewussyn en 'n hiërargie van gevoelens in die struktuur van persoonlikheid. Te veel selfontdekking of 'n neiging tot in-diepte self-analise kan bydra tot die vorming van 'n verdagte houding teenoor ander individue en die hele wêreld. Dualistiese filosofie verdeel materiële aard en geestelike (bewussyn), daarom is introspeksie in die filosofie die basis van sielkundige metodologie. Dit was van groot belang vir 'n groot aantal filosowe: J. Locke, J. Berkeley, T. Hobbes, D. Hume, J. Mill, en ander. Almal van hulle beskou bewussyn as gevolg van innerlike ervaring, en die teenwoordigheid van gevoelens en ervarings het tot kennis getuig.
Introspeksie en selfwaarneming is baie nuttig in die kennis van 'n man self, sy aktiwiteite. Die metode van selfwaarneming is redelik prakties, aangesien dit nie addisionele gereedskap en standaarde benodig nie. Hy het 'n groot voordeel bo ander metodes, aangesien niemand op enige ander manier 'n persoon baie beter kan ken as homself nie. Saam met 'n groot voordeel, is daar ook nadele, waarvan die hoofvak subjektiwiteit en vooroordeel is.
Inleiding tot sielkunde was die mees gebruikte navorsingsmetode tot die 19de eeu. Sielkundiges van daardie tyd het die volgende dogmas gebruik: die bewussynsprosesse kan op geen manier van buite af bekend gemaak word nie. Hulle kan slegs deur die onderwerp van waarneming self oopgemaak word.
J. Locke was betrokke by die metode van introspeksie, wat ook twee tipes in die prosesse van kognisie geïdentifiseer het: waarneming van voorwerpe van die eksterne wêreld en refleksie (introspeksie gemik op die verwerking van inligting wat van die eksterne wêreld ontvang word).
Die metode van introspeksie van bewussyn het sekere moontlikhede en beperkings. In die proses om self-analise toe te pas, kan probleme ontstaan. Nie alle mense het hierdie metode voldoende nie, daarom moet hulle spesiaal opgelei word in die metode. Die persepsie en psige van kinders is glad nie geneig om hulself so te verken nie.
Introspeksie van bewussyn is funksioneel nutteloos en sy resultate is teenstrydig. Die grootste nadeel van introspeksie is sy subjektiwiteit. Die redes vir die beperkings kan anders wees. Die onvermoë om gelyktydig die proses van introspeksie en waarneming van hierdie proses uit te voer, en jy kan net die dempproses waarneem.
Introspeksie is moeilik om oorsaak-effek verhoudings uit die bewuste sfeer te ontbloot. Refleksie selfwaarneming dra by tot die verwringing of verdwyning van die bewustheidsdata.
Die metode van introspeksie van bewussyn kan afsonderlike onafhanklike variante hê.
Soorte introspeksie: analities, sistematies en fenomenologies.
Analitiese introspeksie in sielkunde is die persepsie van dinge deur strukturele elementêre gevoelens. Ondersteuners van hierdie siening staan ​​bekend as strukturiste. Volgens strukturalisme is die meeste van die voorwerpe van die buitewêreld wat deur die mens waargeneem word, kombinasies van sensasies.
Sistematiese introspeksie is 'n metode om bewussyn te beskryf, met behulp van ervare beelde en sensasies. Dit volg die hoofstadia van denkprosesse, gebaseer op 'n retrospektiewe verslag. Dit is 'n metode van geestelike introspeksie, wat sy hoogs georganiseerde selfobservasie van 'n persoon vereis.
Voorstanders van hierdie metode verdeel bewustheid in basiese prosesse en hul selfwaarneming. Die probleem van selfwaarneming is dat slegs een persoon die prosesse vir hom oop kan sien, ander kan nie sy gedagtes evalueer nie. Selfwaarneming is gerig op die produkte van bewuste prosesse, en nie na natuurlike verbindings nie.
Fenomenologiese introspeksie van bewussyn is ontwikkel in Gestalt-sielkunde, dit word gekenmerk deur die beskrywing van verstandelike verskynsels in hul integriteit en onmiddellikheid van die onderwerp. Hierdie metode is gebaseer op die metode van innerlike persepsie, dit is aktief gebruik in beskrywende sielkunde, en dan in humanistiese sielkunde.
Die metode van introspeksie word dikwels gebruik om primêre data en toetshipoteses te versamel. Dit word uitsluitlik gebruik om data te verkry, maar nie hul interpretasie nie.
Self-waarneming word uitgevoer vir die eenvoudigste prosesse van die psige: sensasies, assosiasies en idees. Selfverslagdoening benodig nie ondersteunende gereedskap of doelwitte nie. Slegs die feit van selfwaarneming word in ag geneem, wat dan ontleed sal word. Introspeksie kan gesê word om 'n bewuste ervaring te hê en daaroor verslag te doen. Hierdie definisie is gegee deur V. Wundt. Hy het geglo dat die direkte ervaring van die mens 'n impak op die onderwerp van die sielkunde het, maar onderskeidende interne persepsie van introspeksie. Inner persepsie het sy eie waarde en kan nie toegeskryf word aan die wetenskap nie.
Inleiding in sielkunde
Voorheen is hierdie metode nie net die hoof, maar ook die enigste, erken nie. Hierdie skuldigbevinding was gebaseer op twee onbetwiste feite: die fundamentele eienskap van bewuste prosesse om die vak direk te verteenwoordig; nabyheid van dieselfde prosesse vir die waarnemer van buite.
Inleiding tot sielkunde is 'n metode van selfwaarneming, analise, bestudering van verstandelike prosesse deur individuele waarneming van die funksionering van 'n mens se eie psige. Introspeksie as 'n metode het 'n paar eienaardighede. Dit kan slegs deur een persoon oor homself uitgevoer word, om uit te vind wat 'n ander persoon voel, 'n mens moet hom in die persoon se plek voorstel, hom in dieselfde omstandighede sien en sy eie staat reageer, sy reaksies en gevolgtrekkings maak oor gevoelens, gedagtes en gevoelens van 'n ander persoon. Aangesien selfwaarneming 'n spesiale aktiwiteit is, vereis dit 'n lang oefening.
Die metode dui op belangrike voordele, voordat hulle groot waarde verraai. Daar is geglo dat bewussyn 'n kousale verhouding in geestelike verskynsels direk weerspieël. Daarom is die posisie van sielkunde as makliker beskou, in teenstelling met ander wetenskappe, wat steeds oorsaaklike konneksies moet ondersoek.
Introspeksie bied sielkundige feite soos dit is, en dit maak ook sielkunde baie anders as ander wetenskappe.
Die gebruik van introspeksie is ondersteun deur uitsprake oor die spesiale voordele van hierdie metode. Sielkunde aan die einde van die XIX eeu. het 'n groot eksperiment gedoen en die moontlikhede van selfwaarneming nagegaan. In baie gevalle is nie die feite van bewussyn bestudeer nie, aangesien hulle in lewensomstandighede is, wat ook nie minder belangstel nie, maar laboratorium-eksperimente wat uitgevoer word in streng beheerde omstandighede en toestande.
Die strengste introspektiewe het hul eksperimente met addisionele vereistes ingewikkeld. Hulle het gefokus op die seleksie van die mees elementêre besonderhede van bewussyn (sensasies en gevoelens). Die vakke het onderneem om terme te vermy wat eksterne voorwerpe sou beskryf en net oor die gevoelens wat deur hierdie voorwerpe uitgespreek sou word, die kwaliteit van die sensasies veroorsaak, indien die antwoord op sensasies was - dit is 'n stimulusfout. Volgens die ontwikkelingsgraad van die eksperimente was daar groot openings en probleme. Alles het tot die erkenning gekom van die bekostigbaarheid van so 'n "eksperimentele sielkunde." Teenstrydige resultate is ingesamel, selfs van een navorser wat heeltemal verskillende vakke werk.
Begin om die basiese beginsels van sielkunde te bevraagteken. Sulke inhoud van bewussyn, sulke elemente, wat nie op sommige gevoelens vertoon kon word nie of as 'n som van hierdie elemente getoon is, is geopenbaar. Ook het die sistematiese gebruik van die metode van introspeksie die onsensitiewe elemente van bewussyn geopenbaar, en die onbewuste oorsake van sekere verskynsels van bewussyn het begin ontdek.
Dit het moontlik geword, sodat in die sielkunde, wat so 'n unieke metode van introspeksie het, die krisis groei. Die rede hiervoor was dat die argumente tot voordeel van die metode van introspeksie net op die eerste oogopslag waar was. En die moontlikheid van 'n gesplete bewussyn is denkbeeldig, aangesien streng waarneming van die proses van sy eie aktiwiteit slegs die implementering daarvan belemmer of selfs heeltemal vernietig. Refleksie het dieselfde vernietigende effek. Gelyktydige uitvoering van twee verskillende soorte aktiwiteite is op twee maniere moontlik: 'n vinnige oorskakeling van een soort aktiwiteit na 'n ander, of in daardie geval wanneer een van die aktiwiteite relatief eenvoudig of outomaties is. Uit die oortuiging dat introspeksie ook die tweede aktiwiteit is, blyk dit dat sy moontlikhede baie beperk is.
Inleiding tot die volle bewussyn is slegs moontlik as dit onderbreek word. Die moontlikheid van 'n gesplete bewussyn bestaan ​​ook, maar met sekere beperkings is dit heeltemal onmoontlik met die perfekte oorgawe van enige aktiwiteit of gevoelens, en in elk geval stel dit 'n vervormende effek voor. Byvoorbeeld, wanneer 'n persoon iets doen en dadelik kyk hoe dit lyk. Dit blyk dat die data wat verkry word deur die gebruik van introspeksie baie onseker is om op hulle gebaseer te wees. Die voorstanders van hierdie metode self, die introspektiewe, het dit vinnig besef. Hulle het opgemerk dat hulle 'n nie so vloeiende proses moes ondergaan sodra dit verdwyn het. Ten einde die spore in die geheue in staat te stel om nog meer moontlike volledigheid te bewaar, is dit nodig om die proses van die waargenome dade in kleiner dele te ontbind. So, introspeksie uiteindelik omskep in 'n "fraksionele" retrospeksie.
'N Poging om hierdie metode te gebruik om oorsaaklike verhoudings in bewussyn te identifiseer, is beperk tot spesifieke voorbeelde van arbitrêre aksies onder 'n massa onverklaarbare feite (gedagtes, gevoelens) van bewussyn. Dit suggereer die gevolgtrekking dat as dit moontlik was om die oorsake van verstandelike prosesse regstreeks in ag te neem, sal niemand met sielkunde handel nie. Sy sal heeltemal onnodig wees. Die stelling dat die selfwaarnemingsmetode asof kennis van die bewussynsgebeure bewys word, word nie verwring nie, aangesien dit regtig verkeerd kan wees in die lig van die data oor die bekendstelling van introspeksie in die navorsingsproses. Uit die geheue selfs 'n oomblik van 'n baie onlangse verhoor van ondervinding, verdraai die navorser dit noodwendig, omdat hy sy aandag net op sekere aspekte daarvan rig. Veral sterk verwringing is die aandag van die waarnemer, wie weet wat hy soek. 'N Persoon word gewoonlik deur verskeie feite gelei, en daarom kan ander aspekte van die verskynsel, wat ook van groot waarde is, onbewaak bly.
Dus, die toepassing van die toepassing en diepte-bespreking van die metode van introspeksie het 'n lyn van fundamentele tekortkominge van hierdie metode onthul. Die tekortkominge was so belangrik dat wetenskaplikes die hele metode uitgedaag het en selfs die onderwerp van sielkunde, wat destyds onlosmaaklik met die introspeksie-metode verband hou.