Die haai sou net daar gevrek het, soos so baie ander haaie voor hom, maar soos sy geluk dit wou hê, het die manne wat die nette patroleer, gekom net voordat hy dood was. Die manne maak die nette skoon en verwyder dooie vis, maar Tandjies was egter nog lewendig. Hulle merk hom met hulle vismerkers wat aandui waar en wanneer hulle hom gekry het, en laat hom vry.
Nou moet ek eers die storie hier onderbreek. Vandat ek kan onthou ( en dis so die afgelope 57 jaar), swem klein kindertjies lekker in die poel, totdat iemand vir jou sê:” Daar’s ‘n haai in die swembad!” Jy skrik jou lam en is baie bang, al weet jy voor jou heilige siel dat dit sekerlik net ‘n bangmaakstorie is. Elke jaar is dit dieselfde storie . Iemand sweer hoog en laag dat hulle ‘n haai in die swembad gesien het. En as jy groter is, vertel jy self vir die nuwe onskuldiges dieselfde storie.
Die Twee Oseane het gekom, en Tande is vervoer na sy nuwe tuiste, waar hy vir iets soos veertien jaar lank gewoon het, en deur al die besoekers bewonder is.
Dit is egter nie die einde van die storie nie. Na baie jare, besluit die Akwarium dat ou Tande nou lank genoeg gewerk het. Dis tyd dat hy weer sy vryheid terugkry. Hulle laai hom in ‘n tenk, en bring hom terug Struisbaai hawe toe. Daar by Struisbaai, in die diepsee, word Tande weereens gemerk en vrygelaat- die derde keer wat die geluk aan sy kant is.
Wie weet wat van ou Tande geword het? Ek hoop hy woon lank en gelukkig in die grote oseaan. En as hy weer in die moeilikheid raak, hoop ek daar is weer iemand om hom te help.
Ek moet se, hierdie storie, nes die van Parrie, is vir my wonderlik! Watter wondelike goeters gebeur daar nie in die wereld nie.