Nou meer as ooit in die verlede gaan daar van die mensdom verwag word om deur regulatoriese strukture wat ook die reg insluit in te gryp ten einde die mens-omgewing-koppeling beter te bemiddel. 'n Aansienlike deel van hierdie regulatoriese ingryping sal op die beskerming van biodiversiteit moet fokus. (Die digter se poging tot vakmanskap blyk dan uit byvoorbeeld die rympaar “duister” en “luister”.) Die sikliese slot met die spreuk “Wel hem die op God vetrouwd” vestig die tema van volkome vertroue in ’n God met ’n soms onbegryplike raadsplan, wat gee en neem, maar weer troos bied aan diegene wat sonder vrees of klag op Hom wag. Anton. dis hoe dit werk, omdat die ANC die hoof party is. Dit bevat meer sulke gedigte as die voorafgaande bundels van J.L. Marais wat soms afsydig en selfs sinies aangedoen het. Dit is werklik eers in die afgelope dekade of wat dat skrywers dit waag om (weer) humoristies (en romanties) te wees en dit was veral Opperman wat weer ‘n lansie moes breek vir die vernufsvers (lees bv. weer sy opmerkinge oor A.G. Visser).