My skat is hier - Die Hervormer
My skat is hier
Toe het die Here aan Abram verskyn en vir hom gesê: “Aan jou nageslag gee ek hierdie land.” (Genesis 12: 7)
In onlangse tye was daar opnuut ongemaklike roeringe in die politieke wêreld. Politici het deur hul onbillike optrede gewys dat daar geen perke aan hul egoïsme is nie. Hierna verwys dr Deon du Toit in die hoofartikel. Hierdie blatante miskenning van die reg het enkele van ons vriende en familielede genoop om opnuut te praat van land verlaat. Hulle meen hulle kan geluk en vrede op ander plekke vind. Hul geboorteland is nie meer ’n geskikte adres vir sukses en geluk nie.
Paulo Coelho het in 1988 ’n boek gepubliseer met die titel The Alchemist. Hoewel hierdie titel/beroep en die agtergrond daarvan deur die jare in vreemde kringe gebruik is, het die beeld wat skuil agter die verhaal tog besondere betekenis. In die verhaal, wat eintlik niks meer as ’n uitgebreide metafoor vir geluk is nie, word vertel van ’n jong skaapherder wat uit sy eie land padgegee het om ’n skat te gaan vind naby die piramides in Egipte. Hy het by monde van twee mense wat skynbaar die vermoë gehad het om die bonatuurlike te kan sien en verstaan, gehoor dat dit sy erfenis is.
Die verhaal vertel van al sy wedervaringe, onder andere sy ontmoeting met ’n alchemis wat die vermoë gehad het om lood in goud te verander. Hy het die jongman egter daarvan oortuig dat aardse skatte nie so waardevol is as geestelike skatte nie.
Die afloop van die verhaal was dat die jongman toe wel in Egipte uitgekom het. Hy het in die grond begin grawe waar hy gemeen het die skat begrawe is. Op dieselfde plek is hy, ironies genoeg, deur rowers oorval en erg aangerand. Hy het hulle van die visioene oor die skat vertel in die hoop dat hulle sy lewe sou spaar. Die rowers het hom laat gaan. Toe die laaste rower wegstap, het hy op ’n neerhalende wyse gestel dat visioene ’n klomp onsin is. Hy het al self ’n visioen ontvang van ’n skat wat op ’n spesifieke plek in Spanje begrawe was. Die jongman het op grond van die beskrywing presies geweet van watter plek die rower praat. Toe hy na Spanje teruggekeer het, het hy na die spesifieke plek gegaan en daar begin grawe. Hy het ’n reuseskat ontdek wat van hom ’n skatryk man gemaak het.
Met hierdie metafoor het Coelho probeer skets dat ons so dikwels op soek is na beter wêrelde en suksesvolle uitkomste, dat ons soms die skatte by ons eie voordeur miskyk. Ons is immers tans by ’n spesifieke adres, en by hierdie adres kán ons skatte vind. Eindelik gaan dit nie oor die najaag van ’n groot toekoms en ’n voorspoedige lewe op ’n ander plek nie. Dit kan dalk ook wees. Dit gaan veel eerder oor die vind van ons skat of dan eerder ons geluk, daar waarheen die Here ons lei en waar Hy ons laat tuiskom.
’n Mooi voorbeeld van iemand wat op die plek waarheen hy gestuur is vrede gevind het, is Abram. Ons lees in Genesis 12 dat die Here aan hom die opdrag gegee het om uit sy eie land te trek na ’n plek wat die Here vir hom sou aandui. Hy het weggetrek uit ’n gebied wat voldoende middele gebied het vir hom en sy geliefdes en hul vee om ’n sinvolle bestaan te maak. Die land waarheen die Here hom gelei het, was met sy aankoms reeds vasgevang in die greep van hongersnood. Die land wat die Here aan hom gegee het, was so in ellende gedompel dat hy trouens dadelik na Egipte moes vlug. Eindelik vind hy egter sy vrede en skat (nageslag) by die adres waarheen die Here hom gelei het.
Ons hoef nie noodwendig die wêreld vol te reis om enigiets van waarde te vind nie. Ons hoef ook nie ’n “volmaakte” leefwêreld te vind om ’n skat te ontdek nie. Ons skat is daar waar ons geplant word, by wyse van spreke.
Die vraag is dalk eerder hoe ons leef en hoe ons optree binne die ruimte wat aan ons gegun word. Ongeag die korrupsie en die hartseer waarmee ons daagliks gekonfronteer word, het ons as gelowiges ’n taak en ’n roeping om uit te leef. Te midde van die onreg en die onbillikheid wat in ’n toenemende mate deel van ons eie omgewing geword het, moet die Kerk en elke gelowige, gefokus op en toegewy aan ons roeping, leef en funksioneer. Die blik op die verlede en die toekoms in Nándor Sarkady se onderhoud met dr Wim Dreyer kan vir ons as ’n sinvolle riglyn dien vir die taak wat op ons wag.
Ons skat is daar waarheen die Here ons roep. Daar kan natuurlik ook hier wees. Dit is nie altyd nodig om te gaan soek nie. Dit raak eerder belangrik om ons skat te ontgin en met ander te deel.