SARIE-joernalis blog uit haar ‘kantoor’ in Parys
JY LEES NOU SARIE-joernalis blog uit haar ‘kantoor’ in Parys
Ek is gemoisturiseer en ge- Jean Paul Gaultureer-geparfumeer. (Ek smeer nie lipstiek aan op 'n deadline nie, dit vlek my keyboard as ek hom soms byt.) Nou moet daai mannetjie vir wie ek al 'n duisend boodskappe en e-posse gelaat het my net terugbel.
Ek het immers die afgelope 24 uur 24 grys hare bygekry...
Neuroot wat ek is, het ek die vorige aand op Google doodseker gemaak die "Brooklyn Sentrum" waarna die skakelbeampte verwys, is wel die "Brooklyn Mall". Ek het die roete bestudeer en selfs vriend Gert gebel om seker te maak die Mall en die Sentrum is dieselfde plek.
Mmmm, ja, ek hét vroeër die middag met die skakelbeampte bevestig, maar teen agtuur die aand kon ek dit nie meer hou nie en het "tog net weer" 'n SMS gestuur om te bevestig ek kry die knaap by 'Level 1 Shop 40' alias die Mug & Bean in die "Brooklyn Mall".
Nee, dis nie die eerste onderhoud wat ek in my loopbaan gaan doen het nie. Ek is al 28 jaar 'n selferkende beheervraat met neurotiese vlakke effe hoër as ander mense s'n. Maar kan dit skade doen om "net seker te maak"?
Toe ek in die bed lê en wonder hoeveel tyd ek nodig gaan hê om betyds te wees vir die afspraak, was dit juis my neurose wat my onder die donskombers uit in die -5 grade vars Paryslug ingejaag het. Die woljas en handskoene, het ek geweet, sal moet waai as ek Pretoria bereik. Ek is al 'n ekspert op laag-op-laag-kleredrag vandat ek in Parys bly. Hier in die holte van die koepel langs die rivier daal die kwik bietjie laer as selfs in Potchefstroom wat 45 km weg is. Die miswolk as jy die rivier oorsteek, is kenmerkend van dié tyd van die jaar, en as ek dit agter my laat, weet ek dis nog net 80 km tot by die tolhek en dan is Johannesburg om die draai.
Voor die Wêreldbeker het ek elke verslag oor die verkeersknope op die roetes na die stadions opgeslurp en vas geglo ek sal vir 'n maand vieruur in die nag moet opstaan as ek Johannesburg of Pretoria toe moet ry. Cross my heart!
Maar ... So glad soos seep! Viva die maande se frustrasie met die padwerke! Nie eens verby Soweto en die probleem-afritte in Johannesburg, William Nicol en Rivonia, het my teruggehou nie. Dis dié dat ek toe twee uur voor die tyd by die Mug & Bean regskuif met my boek.
My oorlede man het telkens gesê hy wonder hoeveel uur per dag mors ek deur betyds te wees. Maar, my angsvlakke kan nou maar eenmaal nie sulke druk hanteer nie. Ek het Leonie Bridges eenkeer seker 20 keer gebel terwyl ek op pad na haar huis in 'n verkeersknoop beland het. Sy het as 't ware gereed gestaan met 'n glas water en kalmeerpil toe ek uiteindelik arriveer.
Om te keer dat ek 'n beangste spektakel van myself maak, is ek dus "betyds". Ek haat ook onderhoude in koffiewinkels, want dis te raserig en my diktafoon neem elke hoes en klingel van 'n teelepel op. Dus, dit op sigself werk op my senuwees. Ek het al koffiewinkelbestuurders gevra om asb. net vir 'n rukkie die musiek sagter te sit. Ek kies vanselfsprekend altyd die stilste hoekie, maar ook so geleë dat ek my prooi kan sien aankom.
Ek moet hier noem, my ander fobie is om altyd te weet waar die naaste toilet aan die koffiewinkel is. Ek is 'n ekspert op die ligging van die openbare toilette van omtrent elke winkelsentrum in die land. By dié Brooklyn MALL is die toilette ten minste 500 m van die Mug & Bean af.
So 'n halfuur voor die knaap moes arriveer, het ek besluit ek kan nie op 'n vol blaas my beste doen nie. Dilemma. Ek kyk eers of die twee manne by die tafel langs myne eerbaar lyk voor ek hulle vra om my koffie en notaboek dop te hou. Ek vra sommer die kelner ook. "Net om seker te maak." Die diktafoon en selfoon gaan in my handsak saam toilet toe.
Met verligting pak ek na 'n rukkie weer al my toerusting uit en begin om om die minuut te kyk hoe laat dit is. Gaan hy betyds wees? Hy is 'n bietjie laid back, so die kans is goed dat hy laat gaan wees, besluit ek. Maar hy is op die nipper. Man so na my hart. En watter twee goue ure was dit nie! Hy laat my selfs ontspan!
Om myself te beloon vir dit wat ek die oggend bereik het, stap ek in by Exclusive Books. En dis toe waar die papaja die fan strike! My sel lui. Die liewe Henriëtte vertel my opgewonde my een storie word een boek vorentoe geskuif en dat daardie boek nou op pad is fabriek toe... En daar is nog so twee mense wie se kommentaar ek NOU moet kry.
Voor ek uit my kar klim, maak ek altyd seker ek memoriseer die vlak en plek waar ek staan... Met my selfoon steeds teen my oor geknyp en my trollie vol boeke, besef ek toe gister met my uittog uit die Brooklyn MALL dat ek nie eens meer weet aan watter kant van die sentrum ek geparkeer het nie. Net dat dit die rooi vlak is.
"Why is there not a red level? I parked my car there!" vra ek 'n sekuriteitsman met onderdrukte histerie.
"Because the red level is on the other side of the mall..."
"Please take me there," smeek ek.
Kort duskant Grasemere-tolhek het ek my eerste kommentaar gekry. Ek skryf dit net daar in my notaboek en bel Henriëtte om as we speak die goue woorde in my storie in te voeg. Nog net een mens wie se kommentaar ek moet kry...
Ek los boodskappe op sy sel, by sy skakelbeampte (en ek vermoed ook by die sekuriteiswag van die gebou waar hy werk), maar teen die tyd wat ek die Parys-afrit neem, besef ek hy is "seker onbereikbaar". By die huis los ek vir hom 'n boodskap op Facebook en stuur e-posse na hom en sy skakelbeampte. Toe sy radioprogram vanoggend nege-uur geëindig het, was ek gereed vir hom op die foon. Sy skakelbeampte het nog iets gesê van hy is besig met 'n ander oproep. "Ek sal aanhou, dankie," het ek met my vriendelikste stem gesê. Wat 'n galante heer is hy nie oor die foon nie! Maar nee, ek moet myself nog verder martel, besluit ek. Daar is een man in my storie wat ek al weke soek en ek "wil net seker maak" my inligting is korrek. Ek het hom getwitter, gefacebook en geSMS. Ai, dit was so lekker toe ek die laaste feit op sy plek het en ek met 'n geruste hart my storie kon deurstuur. Het ek iewers genoem ek is 'n neuroriese wrak?