Teater - Inligting - 2022
Teaterkuns is 'n sintese van verskeie kunste tegelyk - letterkunde, choreografie, musiek. Die optredes wat ons vandag op die verhoog opvoer, sou ons voorouers eenvoudig nie verstaan ​​nie.
Nie so lank gelede het 'n bespreking in die Russiese samelewing begin oor die plek wat teater in die moderne lewe inneem nie. Hy word omring deur mites, wat ons sal probeer regstel.
U kan nie die gevoelens van die gehoor beledig nie. Die doel van die skepper is om voortdurend die norme te hersien van wat toelaatbaar is, beide in kuns en in die samelewing. Die avant-garde was nog altyd op die punt van normaal, dit word beskou as 'n soort afwykende gedrag. Die wette wat in die letterkunde, skilderkuns en teater aangeneem is, het dikwels by iemand twyfel gewek. Daar was nog altyd mense wat nie algemeen aanvaarde konsepte en moraliteit gedeel het nie. Die ontwikkeling van kuns het dus altyd die aanwesigheid van aanstootlike toeskouers veronderstel. As die opvoering die prentjie van die wêreld wat mense ken, vertoon, dan is dit alreeds massakultuur. Maar dit is ook nie sleg nie.
Die staat moenie betaal vir teatereksperimente nie. Daar is al gesê dat eksperimente in die teater voordelig is vir die samelewing. Dit laat mense meer verdraagsaam teenoor dissidente wees. As so 'n argument onoortuigend lyk, is dit die moeite werd om te oorweeg waarom daar goeie bywoning is in 'n moderne teater, byvoorbeeld die Gogol-sentrum of die Theatre of Nations. Die jong Russiese regisseur Konstantin Bogomolov, wat die klassieke op 'n oorspronklike manier sien, gaan uitverkoop. Kaartjies vir die uitvoering van die Duitser Thomas Ostermeier is onmiddellik uitverkoop. En as die staat die funksies van kulturele verligting van sy burgers aanneem, waarom moet hierdie werklike deel van die teater geïgnoreer word?
Die regisseur moenie homself in die teater uitdruk nie. Die beroep van regisseur, soos ons dit vandag ken, het tussen die 19de en 20ste eeu ontstaan. Voorheen is teatertendense gevorm deur dramaturge, maar minder gereeld het akteurs hul visie gebring. Maar in die 20ste eeu het teater die tuisveld van regisseurs geword. Terselfdertyd is dit die moeite werd om die bydrae van verteenwoordigers van ander beroepe te onthou, omdat kuns steeds kollektief is. In Rusland in die afgelope 10-20 jaar het die belangrikste neiging die Nuwe Drama geword. Haar invloed het 'n hele nuwe generasie direkteure gevorm - Kirill Serebrennikov, Dmitri Volkostrelov, Ivan Vyrypaev, Philip Grigoryan.
Professionals werk volgens klassieke patrone, en slegs amateurs kan eksperimenteer. Daar is 'n bekende "Black Square" -effek. Die tegniek van die skepper lyk eenvoudig; die kyker glo dat die werk eenvoudig en sonder moeite gedoen is. Gewoonlik is sulke werke 'n uitdaging vir die tema van kuns, in teenstelling met ons tradisionele idees. Dus moet die skrywer van so 'n eksperiment eers verstaan ​​waarteen hy gaan protesteer. En dit is waarskynlik dat so 'n kunstenaar tradisionele dinge kan skep. Die gewildste jong Russiese regisseur Dmitri Volkostrelov werk dus tussen teater en kontemporêre kuns. Hy vra sy akteurs om nie met intonasie te speel nie, maar om die teks in 'n neutrale stem te lewer. Maar soms verskyn daar ook episodes in optredes, waarna u nie kan sê dat die regisseur 'n amateur is nie en nie weet hoe om met akteurs te werk nie.
Kritici en feeste werk vir radikale teater. Hierdie mite word weerlê deur die sukses van die regisseurs, wat reeds die status van lewende klassieke het: Lev Dodin, Petr Fomenko, Sergei Zhenovach. Hierdie kunstenaars word nie beledig deur toekennings, benoemings en briljante resensies nie. Die optredes sal baie konserwatief wees vir die konserwatiewe gehore, maar die belangrikste ding is natuurlik nie 'n afwyking van eksperimente nie. Die regisseurs lewer lewendige en kontemporêre optredes, terwyl hulle aan tradisie hou.
Die gehoor word mislei: dit gaan na die klassieke, maar kry die regisseur se lees. Daar is nie sulke optredes wat presies volgens die idee van die skrywer opgevoer is nie. Selfs die eerste en reeds handboekuitvoerings van Chekhov se toneelstukke in die Kunsteater het baie vrae van die dramaturg self geopper. Maar dit is toe dat die beeld van drama wat vandag bekend is, verskyn het. Dit maak nie sin om klassieke literatuur oor teateropvoerings te bestudeer nie. U moet self boeke lees. 'Dead Souls' in moderne teater het min te make met die gevestigde klassieke beeld van Gogol se werk. Die enigste uitsonderings kan beskou word as optredes wat deur die dramaturg self opgevoer is, en selfs dan nie sonder afspraak nie. Die teater van Ivan Vyrypaev trek aandag in hierdie aspek. Hy kies sy eie toneelstukke, wat hy 'tekste vir uitvoering' noem. Hierdie werke is geskep vir 'n sekere regisseursbesluit.
Moderne regisseurs verstaan ​​nie eens waaroor die skrywer geskryf het nie, of wil dit nie weet nie. Dit is moeilik om 'n regisseur te vind wat op eie inisiatief saamwerk met 'n skrywer wat nie vir hom interessant is nie. Ons kan 'n beduidende verskil sien tussen die optredes en die klassieke beelde van Gogol, Tsjechof en Poesjkin. Die keuse van materiaal is gebaseer op ingewikkelde ontleding, en nie net oor die klassieke spekulasie nie. In die skandalige "Tannhäuser" deur Wagner vestig die regisseur Timofey Kulyabin die aandag op die konflik tussen antieke kultuur en die liefde vir die liggaam en liggaamlike liefde en die Christendom. Daar het hulle lank geleer om van die vlees afstand te doen. Die produksie is daarop gebaseer. Die hoofkarakter is 'n filmmaker wat 'n skandalige film opneem. Daar tree Jesus, die sentrale figuur van die geloof, in 'n liefdesverhouding met die ou godin van die liefde Venus. In die libretto van die oorspronklike Tannhäuser kan hierdie konflik gevind word, bloot in 'n versluierde vorm. Die regisseur het probeer om dit te wys, en het nadink oor die boodskap van die skrywer.
Rolprentmakers gebruik doelbewus godsdienstige simbole om die gevoelens van gelowiges te bespot. Godsdiens voorsien enige van sy simbole, beelde of teks met 'n soort verklarende instruksie. En as 'n sekulêre kunstenaar in sy interpretasie van hierdie dokument afwyk, beteken dit glad nie 'n doelbewuste belediging vir gelowiges se gevoelens nie. Godsdiens is 'n belangrike deel van die moderne kultuur. Die verskynsel is nie net van belang vir verteenwoordigers van 'n sekere bekentenis nie. In die sekulêre kultuur, ook in die teater, was en is daar nog altyd beelde wat terugkeer na godsdiens, maar van die ander kant gesien word.
Die teater sien slegs skandalige onderwerpe in politiek en godsdiens. Daar word algemeen geglo dat skrywers en digters, veral klassici, alles van die geestelike en sosiale lewe van die samelewing weet. Literatuur het steeds onaantasbare gesag. Maar die teater word nie as volledig beskou as die lewenspersepsie nie. Dit wil voorkom asof dit onvanpas is om daar oor godsdiens en politiek te praat, aangesien dit ernstige onderwerpe is. Diegene wat dit dink, moet Kirill Serebrennikov se toneelstuk "(M) student" kyk. Die produksie onthul briljant die verskynsel van godsdienstige fundamentalisme, ondersoek die toestand van die Russiese samelewing. Dit kan selfs simpatie hê met die ekstremis en sal die 'te slim' geleidelik in 'n gemarginaliseerde toestand oorgedra word.
Die teater moet die kyker onderrig en opvoed. Watter soort volwassene wil grootgemaak word? Waarom sou 'n mens dink dat die dramaturg, regisseur en akteurs noodwendig slimmer en meer ervare is as die gehoor? As iemand van die verhoog af gelei of veroordeel word en as prediker of slagoffer optree, dui dit op die begin van 'n ernstige kreatiwiteitskrisis. Ware kuns is nie 'n les en 'n instyl van waardes nie, maar 'n gelyke kommunikasie tussen skrywers en toeskouers.