Daar is niks so mooi soos ‘n ongerepte landskap nie.Die wonderlike gevoel van stilte,wydsheid en grootsheid,prikkel die sintuie en bind alles saam in ‘n mens se diepste wese.
Hierdie tonele in Namibië is in Damaraland vasgelê.
Kleedkamers het elkeen sy eie karakter en al is dit nie altyd die aangenaamste plek om te wees nie,is dit tog interessant om te sien hoe mense iets ouliks maak van die kleinhuisies!
Die volgende foto’s wys ‘n aantal mooi en kostelike aanwysings,wat ek op my omswerwinge teëgekom het.
Die Epupawaterval in Namibië is die moeite werd om te besoek.Weggesteek in die Noord-Westelike hoek van hierdie uitgestrekte land, druis dié redelik onbekende waterval die dieptes in oppad na die koue Atlantiese-oseaan.Hierdie waterwonder is in die magtige Kunenerivier wat die Noordelike grens met Angola vorm.
Dis vêr om soontoe te ry en in die reëntyd is die pad daarheen baie sleg.Daar is ook nie veel om verder in daardie omgewing te doen nie en twee nagte se oorbly is genoeg om van ‘n lang reis te herstel.Die hitte en muskiete maak ook ‘n mens se wiele pap,maar die prag van die waterval kanselleer al die negatiewes uit.
Daar is ‘n pragtige herberg waar ‘n mens kan bly en verder is daar verskeie Himbakrale in die omgewing.Hier kan mens die Himbas se unieke leefwyse waardeer.
Missproei en ‘n gedruis prikkel die reisiger se nuuskierigheid.
Laatmiddagfoto vanaf die netjiese herberg teen die Kunenerivier
Ons moes ‘n hele entjie langs die rivier afstap vir hierdie uitsig oor die hoofwaterval.
Nogal interessant dat ons verby vrolike baddende Himba jongmanne moes loop..sommerso
daar in die rivier.
Die waterval maak verskillende vertakkings en dreun oor ‘n wye gebied in ‘n reuse skeur in.
Die waterval is te wyd om op een foto vas te lê.Oorkant lê Angola.
‘n Massiewe Geelriviervy en drie Kremetartbome klou verbete aan die verwerende rotswande.
Die natuur is die doepa wat my aan die gang hou!
Motorwrakke lê gestrooi oor die hele bar Namibiese landskap.Dis ook glad nie vreemd nie,want die ongelooflike afstande en onherbergsaamheid,sorg gereeld vir nóg ‘n voertuig om in sy spore tot stilstand te knars.
Elke ou karkas vertel sy eie storie van glorieryke dae,met ‘n gesonde brommende masjien,onder ‘n blinkgevryfde enjinkap tot by die treurige toestand van verval,langs vêr afgeleë paaie.
Hierdie ou Fordbakkie,met die Brandberg in die agtergrond, lê langs ‘n stil murasie..wuiwende grasse,sy enigste geselskap.
Staangemaak op klippe,staan slegs die raam van ‘n eens hardwerkende vragmotortjie oppad na nêrens.
Op sy dag,’n spogmotor! (ek dink dis ‘n Valliant)Net die wind verbreek die stilte en suis deur die stukkende sitplekke.
In my verbeelding sien ek ‘n gesin met gepakte tasse en ‘n piekniekmandjie vol padkos,oppad na die vêrre onbekende.
‘n Baie ou ryding,seker uit die dertigerjare.Moontlik ‘n ou Citroën?Ek kan maar net raai dat dit die motor van ryk Duitse kolonialiste kon wees.
‘n Ou vragmotorkajuit…met ‘n gekraakte voorruit wat lyk soos die web van ‘n spinnekop.
Hierdie ou wrakke sal seker nie meer lank rondlê nie,want die waarde van skrootstaal sal sorg vir ekstra geldjies in iemand se sak.
Dis nogtans so ‘n nostalgiese blik op ‘n tyd wat vir ewig verby is en dit laat mens besef hoe verganklik alles is!