Spiritualiteit PB3.4 Home - Slider
Posted by thePLAN diePLAN on June 18, 2017 at 8:00 AM
•	PB3.4 Spiritualiteit is die unieke manier waarop elke gelowige met en voor God in hierdie wêreld leef.
Filippense 3:1-14; 2:5-11
Daar het 'n besondere verhouding tussen Paulus en die gelowiges in Filippi bestaan wat vir hom baie blydskap besorg het. In wat hy aan hulle skryf, kan dit inderdaad 'n blydskapsbrief genoem word. Hy skryf die brief om hulle te bedank vir materiële ondersteuning wat hy van hulle ontvang het. Hy sit in die gevangenis en enige ondersteuning, wat dit ook al mag wees, beteken vir hom baie. Daar was egter interne probleme van eie belang en spanning tussen van die lidmate en hy maan hulle om eensgesind te wees (1:27-2:4; 4:2,3). Dit is dan juis in hierdie verband dat hy die voorbeeld van Christus Jesus se gesindheid gebruik as voorbeeld van hoe dit met hulle moet wees (2:5-11). Hy maan hulle om ligdraers in die wêreld te wees (2:12-1 ). Treffend is die aanmoediging dat hulle hulle met eerbied en ontsag daarop ( moet) toelê om as verloste mense te lewe…(2:12). Die klem op 'n christelike lewenswandel word verder in 4:2-9 beklemtoon.
Wie die Christus is, wat hy my Here noem, is die Een wat hy in 2:5-11 so besonderlik besing. Hy wat so sy alles gegee het as gehoorsaamheid aan God, is Paulus se inspirasie om Hom beter ken. Om hierdie ken verder te omskryf, voeg hy by en die krag van sy opstanding te ondervind en deel te hê aan sy lyding deur aan Hom gelyk te word in sy dood, in die verwagting dat ek self deel sal hê aan die opstanding uit die dood (3:10,11). Om die krag van sy opstanding te ondervind, dui op die werking van die krag van Christus se oorwinning oor die dood wat werksaam is in die lewe van die gelowige om hom of haar uit die dood van sonde te bring tot nuwe lewe in Christus. Sy begeerte om deel te hê aan die lyding van Christus, dui op die verwantskap tussen wat Christus moes ly en wat hy as apostel self moet deurmaak. In 2 Kor. 4:10 verwys hy na hierdie verband: Die sterwe van Jesus dra ons altyd saam in ons liggaam, sodat ook die lewe van Jesus sigbaar kan word in ons liggaam.
In 3:12-14 beklemtoon die apostel dat hy nie alles waarna hy strewe, bereik het nie, maar dat hy homself inspan om alles wel te bereik en die rede daarvoor is sy intieme verhouding met Christus. Hy kan nie anders nie, want Christus het hom syne gemaak. Dit herinner aan wat hy in Gal. 1:19,20 geskryf het: … ek is saam met Christus gekruisig, en nou is dit nie meer ek wat lewe nie, maar Christus wat in my lewe. Hy is gefokus op die toekoms, daarom maak hy hom los van die verlede en strek hy hom uit na wat voor is – die hemelse prys waartoe God in Christus Jesus geroep het ( vgl. wat hy aan die einde van sy lewe in 2 Tim. 4:6-8 skryf). Wat hy oor homself sê, is 'n aanduiding van sy eie unieke spiritualiteit, sy lewe voor en met God. Dit is egter ook 'n aanduiding vir gelowiges na wat hulle moet kyk in die vorming van hulle eie soort spiritualiteit.
Om oor Paulus se unieke spiritualiteit in vandag se terme te praat, is in 'n sekere sin nie moeilik nie. Dit is so omdat sy spiritualiteit die grondvorme vir 'n gesonde spiritualiteit vertoon. Dit gaan vir hom om Christus en by die christengelowige kan dit tog nie om iets anders gaan nie. Wat is die konteks waarbinne iemand leef? Waaruit kom sy of hy? Watter invloed het dit op so iemand (of gemeente) se aard van hulle verhouding met Christus? Dit is maar die vrae wat gevra moet word. Alhoewel Paulus se spiritualiteit besonders is, en hy in 3:17 sy lesers oproep om sy navolgers te wees, wil hy, glo ons in alle nederigheid en met volle sekerheid van sy siening van hoe die lewe met Christus moet wees, dit aan hulle voorhou. In die prediking moet egter nie eksemplaries met die voorbeeld van Paulus omgegaan word nie – nie so Paulus, so ons nie. Eerder probeer om binne die konteks waarbinne die gemeente staan, die lyn vanuit die teksgedeelte na die hede te trek.
Dat ons almal van mekaar verskil, is vir ons nie nuus nie. Elkeen het sy of haar unieke persoonlikheid. Dit is nie maar net die geval wat die uiterlike betref nie, maar veral ons innerlike. Hoe ons oor dinge dink en voel, verskil van hoe dit by ander die geval is. Wanneer dit by ons geestelike lewe kom, dan is dit in besonder ook die geval. En hier gaan dit om ons verhouding met God. Hoe ons voor en met God leef, is heeltemal uniek – voor God in die sin van sy oorkoepelende alomteenwoordigheid en met Hom in die sin van persoonlike intimiteit en alles wat daarmee saamgaan. Hier praat ons van iemand se spiritualiteit. Mens kan sê dit is om te lewe voor die vriendelike aangesig van God. Iemand het dit ook mooi gestel: Living a human life in the world in union with God (Richards).
Die vraag is of jou spiritualiteit vasgelê is en nooit kan verander nie. Vir ons as gelowiges is dit seker belangrik om te hoor wat die Woord van God hieroor te sê het. Ook seker of ons by mekaar kan leer en mekaar met óns soort spiritualiteit kan beïnvloed. 'n Besoek aan die apostel Paulus se soort spiritualiteit, kan 'n aanduiding wees van hoe ons ons eie spiritualiteit moet bekyk en ervaar. Alhoewel syne eie aan homself was, sal ons van die kernwaarhede van 'n gesonde spiritualiteit kan leer
•	Die rol wat jou verlede speel
Paulus het 'n indrukwekkende verlede gehad. 'n Uitstaande CV! 'n Afkoms waarop hy trots kon wees. Bekwaam op vele terreine. Godsdienstig, die getrouste onder die getroues. Later, toe hy 'n volgeling van Christus geword het, het hy besef dat hierdie soort godsdiens misleidend kan wees. Afkoms is nie 'n waarborg vir lewensin nie. Godsdienstigheid, selfs soos hy dit beoefen het, kan dalk net uiterlik wees. Studie en kennis kan jou op 'n dwaalspoor bring. Wetsonderhouding lê klem op prestasie. Ywer en betrokkenheid kan die fokus wegneem van jou innerlike self. Dit was die teken van sy soort spiritualiteit totdat daar iets radikaal met hom gebeur het – die Damaskuspad-ervaring. Hy het Jesus ontmoet! Toe het alles verander. Wanneer jy as Christenge-lowige die aard van jou soort spiritualiteit oorweeg, sal jy moet kyk waarom dit vir jou in jou lewe gaan. Watter soort godsdienstigheid beoefen jy? Waarop is jou spiritualiteit gebou? (Die prediker kan hier vrae en sake opper wat eie is aan sy gehoor se tipiese lewens- en wêreldbeskouing).
•	Wat behoort saak te maak
Paulus se lewende ontmoeting met Jesus Christus die Here, het by hom 'n totaal ander kyk op die lewe gebring. Hy kon toe nie anders as om sy verlede te vergelyk met waar hy hom nou bevind het nie. Jesus Christus het sin in sy lewe gebring. Wat eers vir hom van waarde was, het nou waardeloos geword. Hy gebruik eintlik 'n baie sterk woord om te sê wat hy daarvan dink. In die bepaling van die diepe waarde van jou spiritualiteit sal jy moet sekerheid kry oor wat die aard van jou lewe voor en met God is. Eerlike selfondersoek is belangrik.
Paulus beweeg na die dieper punt van sy lewe wanneer hy duidelik en passievol sê wat nou vir hom van wesenlike waarde is. Sy treffende woorde beskryf die dieper sin van sy spiritualiteit: …ek beskou alles as waardeloos, want om Christus, my Here, te ken, oortref alles in waarde(3:8 ). Sy klem op my Here, dui op intimiteit wat warmte van 'n direkte verhouding (Martin). Hoe sterk hierdie verhouding met Christus is, word ook uitgespel in 1:20,21 – Ek wil ook nou, soos nog altyd, met alle vrymoedigheid deur my hele wese Christus verheerlik in lewe en sterwe, want om te lewe, is vir my Christus, en om te sterwe, is vir my wins. Hierby sou mens o.a. ook nog sy uitspraak in Gal. 2:19b,20 kan aanhaal : … ek is saam met Christus gekruisig, en nou is dit nie meer ek wat lewe nie, maar Christus wat in my lewe. Daarom is dit te verstane dat hy hierdie allesoorheersende begeerte het om Hom beter te ken.
Oor wie die Christus is oor wie hy so sterk voel, word in 2:6-11 in poëtiese taal pragtig beskryf. Christus Jesus het sy hemelse posisie verruil vir die aardse. Hy het mens geword en Homself verneder deur die gestalte van 'n slaaf aan te neem en uiteindelik aan die kruis vir ons sondes te sterf. Aan Hom is deur God 'n Naam gegee wat bo alle name is sodat uiteindelik alle mense voor Hom sal buig en erken Jesus Christus is Here! So 'n Iemand wil hy ten volle ken. Deur die kennis en ervaring van sy teenwoordigheid wil hy elke dag met Hom bewustelik lewe. Wanneer mens so na die eie aard van sy spiritualiteit kyk, dan vertoon dit seker die belangrikste elemente van wat nodig is vir 'n gelowige as navolger van Jesus Christus vir die vorming van sy of haar eie en unieke spiritualiteit. Soos dit vir hom in alle opsigte gegaan het om Christus, behoort dit inderdaad ook vir ons om Hom te gaan.
Nou, wat van ons? Ons moet net duidelik sien waarom dit vir hom gegaan het. Wat is die sentrale saak in sy lewe, of moet ons eerder sê: wie is die sentrale Persoon in sy lewe? As mens so deur sy briewe blaai dan is daar een ding wat uitstaan, een ding waarom dit vir hom gaan: om Jesus Christus te verheerlik. Nie 'n woord, nie 'n gedagte, nie 'n daad mag tot oneer van sy Here wees nie. En dit doen hy deur in 'n intieme verhouding met Hom te leef en ten volle in sy diens te staan. So lyk sy unieke spiritualiteit.
Hier sal jy moet gaan sit en dink om in die lig van die Woord en onder leiding van die Heilige Gees te bepaal wat jou soort spiritualiteit, jou lewe voor en met God is en hoe jy graag wil hê dit moet wees. Dit geld natuurlik ook die gemeente as liggaam van Christus. Ook 'n gemeente het 'n eie unieke spiritualiteit. Hoe kan julle gemeente s'n beskryf word? (Hierdie is 'n belangrike fokuspunt vir Die Plan se saak)
•	'n Ander lewensstyl word moontlik
Reeds het hy in 2:5 die gelowiges in Filippi aangemoedig om dieselfde gesindheid te hê wat daar ook in Christus Jesus was wat sy lewe gegee het er wille van ons. Met ander woorde 'n soort spiritualiteit waar jy jouself weggee tot diens van ander met die gesindheid van Christus. Om die dinge te verkry wat te make het met die ken van Christus, span hy homself in om dit alles syne te maak. Daar is 'n passievolle gerigtheid in sy lewensstyl. En belangrik is dit vir hom om hom los te maak van die dinge wat agter is, die dinge waaruit sy lewe bestaan het voordat Christus die sentrale Persoon in sy lewe geword het. In enige gesonde spiritualiteit is daar altyd 'n losmaak van wat ook al in die pad staan van 'n volle lewe vir en met Christus. Elders beklemtoon Paulus juis hierdie belangrike aspek van jou lewe met God. Hou dan op om te lewe soos julle vroeër gelewe het; breek met die ou sondige mens in julle wat deur sondige begeertes verteer word... (Ef.4:22-24). Hy wil die wenstreep bereik sodat hy die hemelse prys kan behaal waartoe God hom geroep het in Christus Jesus. Pragtig skryf hy aan die einde van sy aardse wedloop dat hy die wenstreep bereik het en die oorwinnaarskroon, naamlik die lewe by God, kan ontvang (2 Tim.4:7,8 ) . Watter getroue navolger van Christus sou nie hier wil saampraat nie?!
Uniek, baie besonders, so is die spiritualiteit van Paulus. En ons? Kan ons ook so 'n lewe voor en met God hê? Moet ons maar met 'n laer graad spiritualiteit tevrede wees, met 'n soort houding van ek kan tog nie? Nee, die uitdaging en verantwoordelikheid is om te werk aan jou eie spiritualiteit ten einde saam met Paulus te sê:
Al wat ek wens, is om Christus te ken, die krag van sy opstanding te ondervind, en deel te hê aan sy lyding deur aan Hom gelyk te word in sy dood,