Gedig: HuiskatArgieffoto (Foto: Alexas_Fotos, Pixabay) Die kat strek hoog op vier strak bene, buig behaaglik om haar luiperdlies te lek, rol om en lê fluwelig oopgevlek dat keel en bors en buik die son kan suig. Ons noem haar “kat” want sy is sonder siel en anoniem. Smal skerwe van agaat staar koud uit die driehoekige gelaat. Arglistig, vloeibaar, soos ŉ blink reptiel van los en lenig wees versadig: sy sal nooit – die veearts het haar “reggemaak” – ekstase en angs van lewe voortbring smaak, sal, steeds eenselwig, alle teerheid stuit. Ek hol my hand behoedsaam, smalend sluit sy haar oë kronkel by my greep verby.