Kinders in Europa word gelukkiger as die Russies - Kinders - 2020
My suster het onlangs van Frankryk teruggekeer. Sy en haar man en twee kinders het vir hulself reis gemaak en teruggekeer na hul tuisland, hul indrukke gedeel. Nadat ek foto's gekyk het, geskenke en aandenkings versprei en entoesiastiese stories oor die skoonheid van Parys, het my suster en haar man 'n lang beskrywing van hoe verskriklik en nie deur Europese kinders opgevoed is nie. Maar die ergste is dat die ouers van hierdie kinders heeltemal verdoem is dat hulle kinders opstaan.
My suster, wat haar oë rol, onthou dat kinders in Frankryk in die sand lê, op die vuil vloer van die openbare vervoer sit, vuil vingers in hul mond steek, op leunings hang en op banke in die park spring, en hulle ouers het voorgee dat niks gebeur het nie, en net glimlag. "En wie onder hulle sal grootword?", - het my suster uiteindelik uitgeroep.
Ek is self die moeder van twee rustelose kinders en, om die gesprek voort te sit, moes ek my suster ondersteun en met haar begin bederf. Maar ek het dit nie gedoen nie. Omdat ek in die verlede met my seuns na Europa gereis het en wat ek daar gesien het, my in die goeie sin van die woord getref het.
Europese kinders is gratis! Niemand bale hulle nie, hou nie op nie, skuil nie vir die geringste fout nie, verbied om die wêreld te verken nie, leer nie hoe om op te tree nie en stel nie voor dat hulle altyd vir alles skuldig is nie. Ja, Europese kinders kan in die modder vloei, deur 'n plas in sandale loop, 'n vreemde hond raak of in die middel van die sypaadjie rus. Maar vertel my wat is verkeerd daarmee, as 'n kind doen wat hy wil op die oomblik? Dit is immers so dat hy kennis maak met die omgewing, die gevare ken, die nuwe probeer en homself ongewone sensasies gee.
En wat doen Russiese mammas? Ons opleiding is gebaseer op verbod, eerder as op toestemming. So, hoe kan 'n kind grootword wie voortdurend "Geen manier" gehoor het nie? Onbetroubaar, gedryf in hul eie vrese, twyfelagtige en vertraagde. Ons installeer komplekse in ons kinders, sodat hulle later in volwassenheid hulle lewens kan vergiftig. Ons probeer om hulle identiese robotte, soortgelyk aan mekaar, met soortgelyke reaksies, gevoelens en emosies te maak. Verstaan, dit is onmoontlik. 'N Gesonde persoon in 'n mens kan immers nie verbied word nie, maar slegs deur middel van wedersydse begrip, hulp en die moontlikheid om hierdie wêreld te ken.