Verkenning en vestiging van Connecticut - Inligting
Die eerste Europese setlaars in die Connecticut -omgewing was die Nederlanders. Skikking het eers in 1633 plaasgevind, toe 'n klein fort op die plek van Hartford opgerig is, toe New Hope genoem. In daardie jaar het 'n klein partytjie uit Plymouth ook die Connecticutrivier binnegekom. Die Nederlanders beweer hul aanspraak op die lande, maar die Massachusetts -groep het, in plaas van die rivier terugtrek, verder noordwaarts gestig en 'n handelspos by Windsor gevestig. .Die kolonie van ConnecticutDie nedersettings wat in die 1630's langs die rivier die Connecticut ontwikkel het, was die gevolg van 'n soektog na vrugbare landbougrond meer as 'n soeke na godsdiensvryheid.Thomas Hooker, 'n prominente predikant in Newtown (Cambridge), Massachusetts, het duidelike demokratiese neigings gehad, maar was nie 'n uitgesproke dissident. 'N Nedersetting is in Hartford gevestig, later gevolg deur dorpe in Wethersfield en Windsor, waar daar reeds 'n klein pelgrimsgemeenskap bestaan ​​het. Op die oomblik het 'n ander groep Puriteine ​​'n handelspos by die monding van Connecticut opgerig. Fort Saybrook was die vrug van die arbeid van John Winthrop Jr., seun van die goewerneur van Massachusetts. In 1639 vergader verteenwoordigers van Hartford, Wethersfield en Windsor om 'n regering vir die groeiende nedersettings te stig. Die setlaars het baie van die praktyke wat in Massachusetts gebruik is, nageboots, maar het bykomende beperkings op die goewerneur se magte gelê en meer liberale stemstandaarde ingestel. , Norwalk, Saybrook en Stratford.Die New Haven -kolonie Ds. In 1638 stig hulle 'n nedersetting in New Haven op Long Island Sound, 'n gemeenskap wat bedoel is om beide 'n handelspos en 'n Bybelgemeenskap te wees. Puritanisme se greep was sterk in New Haven en die stem was beperk tot kerklede, wat dit aansienlik minder demokraties gemaak het as die kolonie van Connecticut. Ander nedersettings langs die Sound val gou in die New Haven -baan, waaronder Branford, Guilford, Milford, Stamford en Southold. om onafhanklike Rhode Island te hanteer. In 1637 is Connecticut verswelg in die Pequot -oorlog, wat daartoe gelei het dat die stam se virtuele uitwissing bestaan ​​het. Die Connecticut -kolonie en New Haven het as afsonderlike politieke entiteite bestaan ​​tot 1662, toe 'n handves aan die Connecticut -kolonie toegestaan ​​is. Aanvanklik was New Haven nie tevrede met die opname deur 'n groter buurman nie, maar hulle is formeel in 1665 saamgevoeg.
Kolonie van Connecticut
Robert, graaf van Warwick, was die eerste eienaar van die gebied, onder toelae in 1630 van die Plymouth Council. Dit is daarna gehou deur Lords Say and Seal, en Lord Brooke, en ander aan wie die graaf dit oorgeplaas het na 1631. Die toelae het ingesluit die deel van New England wat strek vanaf die Narragansett -rivier, honderd -en -twintig myl op 'n reguit lyn. suidwes na die kus, van die Atlantiese Oseaan tot die Stille Oseaan. Dit is die oorspronklike patent van Connecticut.
Gedurende hierdie laaste jaar het mnr. Winslow, goewerneur van Plymouth, in die geval van Wahquimacut, 'n sachem naby Connecticut, die rivier besoek en die vrugbare vallei waardeur dit loop, en na sy terugkeer besluit hy om maatreëls te tref om te begin 'n skikking op sy banke.
Intussen het die Nederlanders in New York, wat ongeveer dieselfde tyd kennis gemaak het met die rivier, met die bedoeling om die mense van Plymouth te verwag, in 1633 'n fort by Hartford gebou en twee kanonne daar geplaas. In Oktober daardie jaar het William Holmes, wat die Plymouth -ekspedisie beveel het, in 'n vaartuig na Connecticut gegaan, met 'n opdrag van die goewerneur van Plymouth, om vir hulself 'n fort te bou. By die bereiking van die Nederlandse fort, is Holmes verbied om voort te gaan, met die gevaar om in stukke geblaas te word, maar omdat hy 'n man van gees was, het hy die garnisoen koel vertel dat hy 'n opdrag van die goewerneur van Plymouth gehad het om die rivier op te gaan, en dat hy moet gaan. Hulle het hul dreigemente uit die weg geruim, maar hy het voortgegaan en aan die westekant van die rivier geland, het hy sy huis onder die monding van 'n syrivier by Windsor opgerig. Die huis is opgerig met die grootste versending en versterk met palissades. Die Nederlanders, met inagneming van Holmes en sy inbrekers, stuur die volgende jaar 'n groep van sewentig man om hulle uit die land te verdryf, maar hulle vind hulle nie sterk nie.
In die herfs van 1635 begin 'n onderneming, bestaande uit sestig mans, vroue en kinders, uit die nedersettings Newtown en Watertown, in Massachusetts, deur die wildernis na die Connecticutrivier. By hul aankoms vestig hulle hulle by Windsor, Wethersfield, en Hartford. Hulle het hul reis op 25 Oktober begin, maar as gevolg van die wildernis wat voor hulle gevul was met moerasse, riviere, heuwels en berge, het hulle baie tyd geneem om die riviere te verbygaan en hulle vee daaroor te kry, dat hulle daarna al hul inspanning, die winter het op hulle gekom voordat hulle heeltemal voorbereid was.
Teen 25 November is die Connecticut -rivier bevrore, die sneeu diep en die seisoen so onstuimig dat 'n aansienlike aantal beeste wat uit Massachusetts gedryf is, nie oor die rivier kon kom nie, en 'n aansienlike aantal het omgekom. Die verlies van die Windsor -setlaars, by beeste, is op 'n waarde van bykans tweehonderd pond sterling geraam. Die mense se lyding weens die gebrek aan voedsel gedurende die winter was dikwels erg. Na al die hulp wat hulle kon kry deur jag en die Indiane, moes hulle net op eikels, mout en korrels bestaan.
Gedurende dieselfde maand waarin die emigrante hul reis na Connecticut begin het, het John Winthrop, seun van die goewerneur van Massachusetts, met 'n kommissie as goewerneur van Connecticut, onder Lords Say and Seal, en Lord Brook, die eienaars, en met gesag om 'n fort by die monding van die Connecticut -rivier op te rig. Gevolglik het hy kort na sy aankoms 'n bas van dertig ton, met twintig man, gestuur om die Connecticutrivier in besit te neem en 'n fort by die monding daarvan te bou. Dit is dienooreenkomstig opgerig en Saybrook Fort genoem, soos die nedersetting genoem is Saybrook Colony, en wat onafhanklik tot 1644 voortduur. 'n Paar dae na hul aankoms verskyn 'n Nederlandse vaartuig uit New Netherlands (New York) om die rivier in besit te neem, maar omdat die Engelse reeds twee kanonne gemonteer het, is hul landing verhinder.
Die volgende Junie 1636 verhuis eerwaarde meneer Hooker en Stone, met 'n aantal setlaars uit Dorchester en Watertown, na Connecticut. Sonder 'n gids, behalwe 'n kompas, het hulle honderd kilometer ver geloop, oor berge en deur moerasse en riviere. Hulle reis, wat te voet was, duur twee weke, waartydens hulle op die melk van hul koeie geleef het. Hulle het honderd en sestig beeste bestuur. Hierdie party het hoofsaaklik gevestig by Hartford. Meneer Hooker en meneer Stone het op daardie plek die predikante van die kerk geword, en was beide uitstekende manne en predikante.
Die jaar 1637 is merkwaardig in die geskiedenis van Connecticut, vir 'n oorlog met die Pequots, 'n stam van Indiane, wie se belangrikste nedersetting in die huidige stad Groton was. Voor hierdie tyd het die Pequots die babakolonie gereeld geïrriteer en in sommige gevalle het sommige van die inwoners dit gedood. In Maart vanjaar is die bevelvoerder van Saybrook Fort, met twaalf mans, deur hulle aangeval en drie van sy party is dood. In April het 'n ander deel van hierdie stam die mense van Wethersfield aangerand terwyl hulle in hul landerye gaan werk, en ses mans en drie vroue vermoor. Twee meisies is deur hulle gevange geneem, en twintig koeie is doodgemaak. In hierdie gevaarlike toestand van die kolonie is 'n hof op 11 Mei by Hartford ontbied. Na volwasse beraadslaging is daar vasgestel dat oorlog teen die Pequots moes begin. Negentig man, byna die helfte van die bekwame manne van die kolonie, is beveel om twee-en-veertig uit Hartford, dertig uit Windsor en agttien uit Wethersfield groot te word.
Met hierdie troepe, saam met sewentig River- en Mohegan -Indiane, vaar kaptein John Mason, aan wie die bevel van die ekspedisie gegee is, oor die Connecticut -rivier na Saybrook. Hier is 'n bedryfsplan opgestel, en op 5 Junie, aan die begin van die dag, het kaptein Mason een van die belangrikste forte van die vyand verras, op 'n plek genaamd Mystic, en nou die huidige stad Stonington. Toe hulle naby die fort kom, blaf 'n hond en 'n Indiër, wat hulle nou ontdek, skreeu: 'Oh wanux! Oh wanux!, ' of, Engelsmanne! Engelsmanne!
Die troepe druk onmiddellik vorentoe en skiet. Die vernietiging van die vyand het gou verskriklik geword, maar hulle het lank saamgedrom en 'n dapper weerstand gebied. Na 'n ernstige en uitgerekte konflik, was kaptein Mason en sy troepe byna uitgeput en die oorwinning nog steeds te betwyfel, en hy roep tot sy manne: 'Ons moet hulle verbrand!' na 'n wigwam. Die vlamme het vinnig aan alle kante versprei en toe die son opkom, het dit getoon dat die vernietigingswerk voltooi is. Sewentig wigwams was in puin, en tussen vyf en seshonderd Indiërs lê en bloei op die grond of smeul in die as. [Hierdie gebeurtenis het later bekend gestaan ​​as die Mystic Indian Massacre.]
Maar hoewel die oorwinning voltooi was, was die troepe nou in groot nood. Benewens twee dood, is sestien van hul getalle gewond. Hulle chirurg, medisyne en voorraad, was op 'n paar vaartuie op pad na die hawe van Pequot, nou New London. Hoe bly was die vreugde om te sien hoe hul vaartuie direk onder die sterk hawe vaar terwyl hulle raadpleeg wat in hierdie noodgeval gedoen moet word! En kort daarna het 'n afdeling van byna tweehonderd man uit Massachusetts en Plymouth opgedaag om die oorlog te vervolg.
Sassacus, die groot sakem van die Pequots en sy krygers, was so ontsteld oor die vernietiging van hul fort dat hulle na die Hudsonrivier gevlug het. Die troepe het hulle agternagesit tot by 'n groot moeras in Fairfield, waar 'n ander aksie plaasgevind het waarin die Indiane heeltemal oorwin is. Dit is gevolg deur 'n verdrag met die oorblywende Pequots, ongeveer tweehonderd in getal, waaroor hulle onder die Narragansetts en Mohegans was. So het 'n konflik beëindig wat 'n tyd lank die kolonies uiters ontstellend was. Hierdie gebeurtenis van vrede is in New England gevier deur 'n dag van danksegging en lof.
Tydens die ekspedisie teen die Pequots het die Engelse kennis gemaak met Quinipiac, oftewel New Haven, en die volgende jaar, in 1638, het die vestiging van die stad begin. Dit en die aangrensende dorpe, kort nadat hulle gevestig is, word onderskei deur die naam van Kolonie New Haven.
Onder die stigters van hierdie kolonie, wat die vierde in New England was, was John Davenport, 'n geruime tyd 'n gesiene predikant in Londen. Om die verontwaardiging van die vervolgende aartsbiskop Laud te vermy, het hy in 1633 na Holland gevlug. Terwyl hy in ballingskap gehoor het van die welvaart van die nedersettings in New England, beplan hy 'n verwydering na Amerika. By sy terugkeer na Engeland het mnr. Theophilus Eaton, 'n vooraanstaande handelaar in Londen, saam met mnr Hopkins, daarna goewerneur van Connecticut, en verskeie ander, vasbeslote om hom te vergesel. Hulle het in Junie 1637 in Boston aangekom.
Alhoewel die regering van Massachusetts die voordeligste aanbod gemaak het om 'n plek binne hul jurisdiksie te kies, verkies hulle 'n plek sonder die grense van die bestaande kolonies. Gevolglik het hulle New Haven as die plek van hul toekomstige woning gevestig en op 28 April het hulle hul eerste sabbat gehou onder die groot eikeboom, waar meneer Davenport vir hulle gepreek het.
Die volgende jaar, op 24 Januarie 1639, het die drie dorpe aan die rivier die Connecticut, Windsor, Hartford, en Wethersfield, bevind hulle buite die grense van die Massachusetts -patent, vergader hul vrymanne in Hartford en vorm hulself tot 'n aparte gemenebes en neem 'n grondwet aan. Hierdie grondwet, wat baie bewonder is, en wat. meer as anderhalf eeu lank min verander, bepaal dat daar jaarliks ​​twee algemene vergaderings moet wees, een in April en die ander in September. In April sou die regeringsamptenare deur die vrymanne gekies word en uit 'n goewerneur, adjunk-goewerneur en vyf of ses assistente bestaan. Die dorpe moes afgevaardigdes na die algemene vergaderings stuur. Onder hierdie grondwet was die eerste goewerneur John Haynes, en Roger Ludlow die eerste adjunk-goewerneur.
Die voorbeeld van die kolonie Connecticut by die vorming van 'n grondwet is die volgende Junie gevolg deur die Kolonie New Haven. Die planters het in 'n groot skuur vergader. Onder ander reëls is vasgestel dat niemand behalwe kerklede moet stem of verkies moet word dat al die vrymanne van die kolonie jaarliks ​​sy offisiere moet vergader en verkies nie en dat die woord van God die enigste reël moet wees vir die orde van die sake van die Statebond.
In die daaropvolgende Oktober is die regering georganiseer toe Eaton as goewerneur gekies is. Tot hierdie amp is hy jaarliks ​​tot sy dood in 1657 verkies. Geen ander van die kolonies van New England was so goed vir goeie orde en rustigheid as die kolonie New Haven nie. Haar vernaamste manne was uitnemend vanweë hul wysheid en integriteit, en het die aangeleenthede van die kolonie met soveel omsigtigheid gelei, dat sy selde deur verdeeldheid binne of deur aggressies van die Indiane van buite gestoor is. Nadat die eerste koloniste wat aan hierdie kolonie behoort, gekweek is vir handelsondernemings, was hulle geneig om kommersiële aktiwiteite te beoefen, maar hulle het verskeie ernstige verliese gely, en onder andere het 'n nuwe skip van honderd -en -vyftig ton in 1647 op see verlore gegaan , en wat met 'n waardevolle vrag vervoer is, en met seemanne en passasiers van baie van die beste gesinne in die kolonie aan boord. Hierdie verlies het 'n tyd lank hul kommersiële aktiwiteite ontmoedig en meer aandag gevestig op die indiensneming van die landbou.
Die Nederlanders in Nieu -Nederland het hulle vroeg as lastige bure van die Connecticut -kolonies bewys. Behalwe dat hulle die grond so ver oos as die Connecticutrivier geëis het, het hulle die eiendom van setlaars wat aangrensend tot hul gebied is, geplunder, die Indiërs tot vyandelikhede aangespoor, wapens aan hulle verskaf en andersins hul penning versteur. Dit was een van die oorsake wat daartoe gelei het dat hierdie kolonies verenig het met die ander kolonies van New England in die onvergeetlike konfederasie van 1643.
In 1644 het die klein kolonie van Saybrook, wat tot nou toe onafhanklik was, was verenig met Connecticut en het die grond en jurisdiksie van George Fenwick, een van die eienaars, vir ongeveer tweeduisend pond gekoop.
In 1650 sluit goewerneur Stuyvesant 'n verdrag van amity en partition, op Hartford, tussen die Nederlanders en Engelse. By hierdie verdrag het eersgenoemde alle aanspraak op die gebied prysgegee, behalwe die grond wat hulle toe beset het.'N Afdelingslyn is ook gevestig en beloftes is uitgeruil om in vrede te bly.
Die harmonie van die twee mense was egter nie lank nie. 'N Oorlog het in 1652 tussen Engeland en Holland uitgebreek, en die voordeel daarvan was dat Stuyvesant, ondanks sy belofte, die Engelse wou omverwerp. Ninigret, die beroemde sachem van. die Narragansetts, en die slinkse en onverbiddelike vyand van die kolonies, het die winter van 1652-3 in New York saam met die Nederlandse goewerneur deurgebring. Die kolonies het ontsteld geraak.
'N Vergadering van die kommissarisse is belê, en 'n meerderheid besluit oor 'n oorlog teen die Nederlanders, maar Massachusetts weier om haar kwota te voorsien en het vyandelikhede verhinder. Connecticut en New Haven, verontwaardig oor die kursus wat Massachusetts gevolg het, het by Cromwell aansoek gedoen om hulp, toe die Beskermer van Engeland, en in 1654 is vier of vyf skepe gestuur om die Nederlanders te verminder. Vrede is egter gesluit tussen Holland en Engeland voordat die vloot aangekom het. Gedurende hierdie jaar het die Wetgewer van Connecticut die Nederlandse huise, grond en eiendom van alle soorte in Hartford gesekwestreer, waarna laasgenoemde geen verdere eise in New England vervolg het nie .
Charles II is in 1660 op die troon herstel, waarna Connecticut, wat haar lojaliteit betuig, aansoek gedoen het om 'n handves. Dit was in die hart van die koning om haar versoek te weier, maar sy agent, goewerneur Winthrop, het blykbaar as 't ware haar versoek ingedien en aan die monarg 'n ring oorhandig wat aan Charles I behoort het, en deur hom aan sy oupa gegee. Hierdie hoflikheid het die hart van die koning so verower dat hy nie net 'n liberale handves aan die kolonie gegee het nie, maar ook die grondwet wat die mense aangeneem het, bevestig het. Die datum van hierdie handves was 30 Mei I662. Hiervolgens het die mense van Connecticut geleef en floreer tot die aanneming van die huidige grondwet in 1818, vir 'n tydperk van honderd ses en vyftig jaar.
Hierdie handves het New Haven en die grootste deel van die gebied van Rhode eiland. Maar eersgenoemde weier volstrek om verenig te word, en hierdie opposisie het aangehou tot 1665, toe 'n huiwerige toestemming verkry is, en die twee een gemaak is. In 1663 verleen Charles 'n handves aan Rhode Island en Providence Plantations, wat egter, aangesien dit 'n gedeelte van die gebied wat reeds aan Connecticut toegeken is, die grondslag lê vir 'n polemiek tussen die twee kolonies, wat byna sestig jaar duur.
Van die rampe van King Philip's War, in 1675, waarby die New England Colonies betrokke was, was Connecticut nog relatief vrygestel, maar sy reageer onmiddellik op die eise wat sy in die donker tydperk van die geskiedenis van New England aan haar gestel het. Haar kapteins was dapper en haar soldate onwrikbaar in die verskriklike moerasgeveg met die Narragansetts op 29 Desember 1675. Connecticut se troepe het meer gely as dié van Massachusetts of Plymouth, en was genoodsaak om terug te keer huis toe.
Op 30 Desember 1686 land sir Edmund Andros, glinsterend in skarlaken en kant, in Boston, as goewerneur van die hele New England. In die herfs van 1687, het Andros, bygewoon deur 'n paar van sy raad, en 'n wag van sestig troepe, na Hartford gegaan en die Volksraad binnegegaan, en daarna in sitting, die handves van Connecticut geëis en verklaar dat die koloniale regering ontbind word . Die vergadering wou die handves nie oorgee nie, maar sy debat duur tot die aand toe die handves ingebring en op die tafel gelê is. By 'n vooraf ingestelde sein is die ligte dadelik gedoof, en 'n kaptein Wadsworth het die handves beslag gelê en weggejaag, onder die dekking van die nag, en dit in die holte van 'n eikeboom afgeskei. [Hierdie boom het uiteindelik bekend gestaan ​​as die Charter Oak, en 'n brug oor die Connecticutrivier is daarvoor genoem in Hartford.] Die kerse wat sleg geblus is, is gou weer aangesteek, sonder wanorde, maar die handves het verdwyn. Sir Edmund Andros aanvaar egter die regering, wat in sy naam bestuur is, tot die onttrekking van Jakobus II, in 1689, en die verhoging van die Prins van Oranje, as Willem III.
Oor hierdie gebeurtenis, Connecticut, het die regering wat Andros aangestel het, en wat 'n historikus uit die 1800's sê, afgewys dat hulle altyd gevrees het dat dit 'n sonde is om te gehoorsaam. wegkruipplek, 19 Mei, verkleur, maar nie uitgewis nie. Die vergadering is belê en die rekords van die kolonie is weer geopen
Nie lank daarna nie, is nog 'n inbreuk op die regte van die kolonie probeer en edel verset. In 1692 word kolonel Fletcher aangestel as goewerneur van New York, met 'n opdrag om die leiding oor die militia van Connecticut te neem. Aangesien dit 'n bevoegdheid was wat die handves aan die kolonie voorbehou het, is die eis van die kolonel geweier. In die herfs van 1693 is Fletcher na Hartford, met die bedoeling om sy opdrag af te dwing. Die wetgewer was in sitting. Die eis is herhaal en geweier. Die Hartford -maatskappye is toe beveel om te vergader, waarna Fletcher beveel het dat sy opdrag gelees moet word.
Maar op die oomblik was daar niks anders as die geraas van die tromme wat kaptein Wadsworth, die senior offisier van die kompanie, beveel het om geslaan te word nie. 'Silence! ' roep Fletcher uit, en Wadsworth se hulp roep uit, 'Trommel, trom, sê ek! ' Fletcher herhaal, 'Silence! Wadsworth draai na Fletcher, op wie sy oë gloei van vuur en verontwaardiging, en voeg by: 'Meneer, as ek weer onderbreek word, sal ek die son binne 'n oomblik deur jou laat skyn!'#39 Dit was genoeg. Die helmteken van die hoogmoedige kolonel val onmiddellik, en kort daarna vertrek hy na New York. Op 'n voorstelling van die aangeleentheid aan die koning besluit hy dat die bevel van die burgermag in vrede tydens die goewerneur moet wees, maar in geval van oorlog moet 'n besliste aantal onder bevel van Fletcher geplaas word.
Bron: A History of the United States, deur Charles A. Goodrich, 1857
Vroeë geskiedenis van inheemse Amerikaners in Connecticut
Die name van die Connecticut -stamme was die Narragansett, Mohegans, Wampanoag, Mohawk, Nipmuck, Pocumtuck, Abenaki en Pequot.
Voor die aankoms van Europese setlaars in die 1500's en 1600's, was Connecticut die tuiste van 'n aantal inheemse mense.
Duisende inheemse Amerikaners het in die huidige staat Connecticut gewoon voordat Europese setlaars na die gebied gekom het. Hulle was almal deel van die Algonkiaanse Indiese familie. Die Pequot -stam was die sterkste. Hierdie Indiane het naby die Teemsrivier in die suide gewoon. Die Mohicans, 'n tak van die Pequot, het naby die huidige Norwich gewoon.
Hierdie inheemse Amerikaners het die staat sy naam gegee. Connecticut kom van 'n Indiese woord 'Quinatucquet', wat 'langs die lang getyrivier' beteken.
Die Nederlandse seevaarder, Adriaen Block, was die eerste Europeër van rekord wat die gebied verken het, in 1614 op die rivier die Connecticut, en hoewel die Nederlanders 'n handelspos gestig het, was dit die Britte wat die gebied volledig gekoloniseer het. In 1633 het Nederlandse koloniste gebou 'n fort en handelspos naby die huidige Hartford, maar verloor gou beheer oor die Engelse Puriteine ​​wat suidwaarts uit die Massachusettsbaaikolonie trek.
Die Pequot was vyandig teenoor koloniale nedersettings en het gereeld, gewelddadige aanvalle uitgevoer. In Mei 1637 val die Engelse setlaars, hoofsaaklik onder leiding van kaptein John Mason en bygestaan ​​deur Mohegan- en Narragansett -krygers, Pequot -nedersettings aan die Mystic -rivier aan, wat die Pequot -oorlog ontketen het. Die oorlog het die hoofliggaam van die Pequot uit Connecticut gedryf en die weerstand van die oorblywendes vernietig, waarvan baie deur die Mohegans of Engelse verslaaf was.
Goewerneur John Haynes van die Massachusetts Bay Colony het in 1636 100 mense na Hartford gelei. Hy en die Puriteinse minister, Thomas Hooker, word dikwels beskou as die stigters van die kolonie van Connecticut. Hooker het op 31 Mei 1638 'n preek aan sy gemeente gelewer oor die beginsels van die regering, en dit beïnvloed diegene wat later die jaar die Fundamental Orders of Connecticut geskryf het. Die fundamentele bevele is moontlik opgestel deur Roger Ludlow van Windsor, die enigste opgeleide prokureur wat in die 1630's in Connecticut gewoon het, wat deur die sekretaris Thomas Welles in die amptelike rekord oorgeskryf is. Die rewolusie John Davenport en handelaar Theophilus Eaton het die stigters gelei van die New Haven Colony, wat in die 1660's opgeneem is in Connecticut Colony.
In die vroeë jare van die kolonie kon die goewerneur nie agtereenvolgende ampstermyne dien nie, en daarom het die goewerneurskap 20 jaar lank gewissel tussen John Haynes en Edward Hopkins, wat albei van Hartford afkomstig was. George Wyllys, Thomas Welles en John Webster, ook Hartford -manne, het in die 1640's en 1650's in die goewerneursstoel gesit.
John Winthrop the Younger van New London was die seun van die stigter van die Massachusetts Bay Colony, en hy het 'n belangrike rol gespeel in die konsolidasie van afsonderlike nedersettings tot 'n enkele kolonie aan die rivier die Connecticut. Hy dien ook as goewerneur van Connecticut van 1659 tot 1675, en hy was 'n belangrike rol in die verkryging van die kolonie se 1662 -handves wat New Haven in Connecticut opgeneem het. Sy seun Fitz-John Winthrop was ook regeer van die kolonie vir 10 jaar vanaf 1698.
Majoor John Mason was die militêre leier van die vroeë kolonie. Hy was die bevelvoerder in die Pequot -oorlog, 'n landdros, en die stigter van Windsor, Saybrook en Norwich. Hy was ook onder -goewerneur onder Winthrop. Roger Ludlow was 'n Oxford-opgeleide prokureur en voormalige adjunk-goewerneur van die Massachusetts Bay Colony. Hy het 'n versoekskrif aan die Geregshof gerig om die gebied te vestig, en hy het die Kommissie van Maart gelei om geskille oor grondregte te besleg. Hy word gekrediteer as die opstel van die Fundamental Orders of Connecticut (1650) in samewerking met Hooker, Winthrop en ander. Hy was ook die eerste adjunk -goewerneur van Connecticut.
William Leete van Guilford dien as goewerneur van New Haven Colony voor die samesmelting daarvan in Connecticut, en hy dien ook as goewerneur van Connecticut na Winthrop se dood in 1675. Hy is die enigste man wat as goewerneur van New Haven en Connecticut gedien het. Robert Treat van Milford het gedien as goewerneur van die kolonie, voor en na die opname daarvan in die Dominion of New England onder Sir Edmund Andros. Sy vader Richard Treat was een van die oorspronklike patentees van die kolonie. Roger Wolcott was 'n wewer, staatsman en politikus van Windsor, en hy het as goewerneur gedien van 1751 tot 1754. Oliver Wolcott was 'n ondertekenaar van die Onafhanklikheidsverklaring en ook van die Statute, as 'n verteenwoordiger van Connecticut en die negentiende goewerneur . Hy was 'n generaal -majoor vir die Connecticut Militia in die Revolusionêre Oorlog wat onder George Washington gedien het.
Die oorspronklike kolonies langs die Connecticutrivier en in New Haven is gestig deur separatistiese Puriteine ​​wat met die kolonies Massachusetts en Plymouth verbind was. Hulle het Calvinistiese godsdiensoortuigings gehad soortgelyk aan die Engelse Puriteine, maar hulle het volgehou dat hul gemeentes van die Engelse staatskerk geskei moes word. Hulle het tydens die Groot Migrasie na New England geëmigreer. In die middel van die 17de eeu het die regering stemreg beperk met 'n eiendomskwalifikasie en 'n kerklike lidmaatskapvereiste.  Congregationalism was die gevestigde kerk in die kolonie teen die tyd van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog. 
Die ekonomie het in die 17de eeu begin met bestaansboerdery en ontwikkel met groter diversiteit en 'n groter fokus op produksie vir verre markte, veral die Britse kolonies in die Karibiese Eilande. Die Amerikaanse rewolusie het invoer uit Brittanje afgesny en 'n vervaardigingsektor gestimuleer wat die ondernemings- en meganiese vaardighede van die mense baie gebruik het. In die tweede helfte van die 18de eeu het probleme ontstaan ​​as gevolg van die tekort aan goeie landbougrond, periodieke geldprobleme en afwaartse prysdruk op die uitvoermark. In die landbou was daar 'n verskuiwing van graan na diereprodukte.  Die koloniale regering het probeer om van tyd tot tyd verskillende goedere as uitvoeritems te bevorder, soos hennep, kalium en hout, om sy ekonomie te versterk en sy handelsbalans met Groot -Brittanje te verbeter. 
Die huishoudelike argitektuur van Connecticut het 'n wye verskeidenheid huisvorme ingesluit. Hulle weerspieël oor die algemeen die dominante Engelse erfenis en argitektoniese tradisie. 
Die naam Connecticut is afgelei van die Mohegan-Pequot-woord wat vertaal is as "long tidal river" en "upon the long river",  met verwysing na die Connecticut River. Bewyse van menslike teenwoordigheid in die Connecticut -streek strek tot 10 000 jaar gelede. Klipgereedskap is gebruik vir jag, visvang en houtwerk. Hierdie mense was semi-nomadies en het seisoenaal beweeg om voordeel te trek uit verskillende hulpbronne in die omgewing. Hulle het tale gedeel op grond van Algonquian.  Die Connecticut -streek is bewoon deur verskeie Indiese stamme wat in die Nipmuc, die Sequin of "River Indians" (wat die Tunxis, Schaghticoke, Podunk, Wangunk, Hammonassett en Quinnipiac insluit), die Mattabesec of "Wappinger" ingesluit het Confederacy "en die Pequot-Mohegan.  Sommige van hierdie groepe bly in Connecticut, waaronder die Mohegans, die Pequots en die Paugusetts. 
Verskeie Algonkwiese stamme het die gebied lank voor die Europese vestiging bewoon. Die Nederlanders was die eerste Europeërs in Connecticut. In 1614 verken Adriaen Block die kus van Long Island Sound en vaar die Connecticut -rivier op ten minste tot by die samevloeiing van die Parkrivier, die plek van die moderne Hartford. Teen 1623 het die nuwe Nederlandse Wes -Indiese Kompanjie gereeld daar pels verhandel en tien jaar later versterk hulle dit vir beskerming teen die Pequot -Indiane, sowel as teen die groeiende Engelse kolonies. Die webwerf het die naam "House of Hope" (ook geïdentifiseer as "Fort Hoop", "Good Hope" en "Hope"), maar deur die inbreuk te maak op Engelse koloniste het hulle ingestem om terug te trek in die 1650 -verdrag van Hartford. Teen 1654 was hulle weg, voordat die Engelse Nieu -Nederland in 1664 oorgeneem het.
Die eerste Engelse koloniste kom uit die Bay Colony en Plymouth Colony in Massachusetts. Oorspronklike nedersettings in Connecticut Colony was in 1633 in Windsor in Wethersfield in 1634 en in 1636, in Hartford en Springfield, (laasgenoemde is deur Connecticut geadministreer totdat dit in 1640 oorgeloop het.)  Die Hartford -nedersetting is gelei deur dominee Thomas Hooker.
In 1631 verleen die graaf van Warwick 'n patent aan 'n maatskappy van beleggers onder leiding van William Fiennes, 1st Burggraaf Saye en Sele, en Robert Greville, 2de Baron Brooke. Hulle het die stigting van die Saybrook -kolonie (genoem na die twee here) befonds aan die monding van die rivier die Connecticut, waar Fort Saybrook in 1636 opgerig is. 'N Ander Puriteinse groep het Massachusetts verlaat en die New Haven -kolonie verder wes op die noordelike oewer van Long Island Sound in 1637. Die kolonies van Massachusetts het nie probeer om hul nageslag in Connecticut en Rhode Island te beheer nie. Kommunikasie en reis was te moeilik, en dit was ook gerieflik om nie -konformiste 'n plek te hê.
Die Engelse nedersetting en handelspos in Windsor bedreig veral die Nederlandse handel, want dit was opwaarts en toegankliker vir inheemse mense uit die binneland. Die herfs en winter het die Nederlanders 'n partytjie tot in die moderne Springfield, Massachusetts, gestuur om geskenke te versprei om die inheemse inwoners in die omgewing te oortuig om hul handel na die Nederlandse pos in Hartford te bring. Ongelukkig het hulle ook pokke versprei, en teen die einde van die winter van 1633–34 het die inheemse bevolking van die hele vallei van meer as 8 000 tot minder as 2 000 verminder. Europeërs het voordeel getrek uit hierdie verwoesting deur die vrugbare vallei verder te vestig.
Die Pequot -oorlog wysig
Die Pequot -oorlog was die eerste ernstige gewapende konflik tussen die inheemse mense en die Europese setlaars in New England. Die verwoesting van siektes, tesame met handelsdruk, het die Pequots genooi om hul greep op die rivierstamme te verskerp. Bykomende voorvalle het die koloniste in 1635 in die gebied begin betrek, en die volgende lente het hul aanval op Wethersfield die drie dorpe laat ontmoet. Na die aanval op Wethersfield het die oorlog 'n hoogtepunt bereik toe 300 Pequot -mans, -vroue en -kinders uit Mystic uit hul dorp verbrand is. 
Op 1 Mei 1637 stuur leiers van die rivierdorpe van Connecticut Colony elk afgevaardigdes na die eerste Algemene Hof wat by die vergaderinghuis in Hartford gehou is. Dit was die begin van selfregering in Connecticut. Hulle het hul burgermag saamgevoeg onder die bevel van John Mason van Windsor, en oorlog verklaar teen die Pequots. Toe die oorlog verby was, is die Pequots as 'n stam vernietig. In die Verdrag van Hartford in 1638 verdeel die verskillende kolonies van New England en hul inheemse bondgenote die lande van die Pequots, tesame met die oorlewende Pequots, wat deur die verskillende stamme gevange geneem is, onder mekaar.
New Haven Colony, 1638-1664 Wysig
In 1637 verhuis 'n groep handelaars in Londen en hul gesinne, wat walg is van die hoë kerk -anglikanisme om hulle, na Boston met die doel om 'n nuwe nedersetting te stig.  Die leiers was John Davenport, 'n Puriteinse predikant, en Theophilus Eaton, 'n welgestelde handelaar wat £ 3000 aan die onderneming gebring het. Hulle het teologie, besigheid en handel verstaan, maar het geen boerdery -ervaring gehad nie. Die goeie hawelokasies in Massachusetts is ingeneem, maar met die verwydering van die Pequot -Indiane was daar goeie hawens op Long Island Sound. Eaton het 'n goeie plek gevind in die lente van 1638, wat hy New Haven genoem het. Die webwerf lyk ideaal vir handel, met 'n goeie hawe tussen Boston en die Nederlandse stad New Amsterdam (New York), en goeie toegang tot die pelse van die nedersettings Hartford en Springfield in die Connecticut -riviervallei. Die setlaars het geen amptelike handves of toestemmings gehad nie en het geen grondregte van die plaaslike Indiane gekoop nie. Wetlik was hulle plakkers.  Minister Davenport was 'n Oxford-opgeleide intellektueel, en hy het 'n grammatikaskool op die been gebring en wou 'n kollege stig, maar het dit nie gedoen nie. Die leiers het verskeie handelsondernemings probeer, maar hulle het almal misluk. Baie van hul geld gaan in 'n groot skip wat in 1646 na Londen gestuur is, met £ 5000 in vrag graan en beervel. Dit het nooit gekom nie. 
Die geskiedenis van die New Haven -kolonie was 'n reeks teleurstellings en mislukkings. Die ernstigste probleem was dat dit nooit 'n wettige titel gehad het nie, dit is 'n handves, maar dieselfde kan gesê word vir Connecticut vir die grootste deel van hierdie tydperk. Die groter, sterker kolonie Connecticut in die noorde het wel 'n Royal Charter in 1662 verkry, en dit was aggressief om sy militêre superioriteit te gebruik om 'n oorname te dwing. New Haven het ook ander swakhede gehad. Die leiers was sakemanne en handelaars, maar hulle kon nooit 'n groot of winsgewende handel opbou nie, omdat hul landboubasis swak was en die ligging geïsoleerd was. Boerdery op die arm grond van die kolonie was 'n formule vir armoede en moedeloosheid. Die politieke stelsel van New Haven was slegs beperk tot kerklede, en die weiering om dit te verbreed, het baie mense vervreem. Meer en meer is besef dat die kolonie New Haven 'n hopelose poging was.Oliver Cromwell het aanbeveel dat hulle almal na Ierland trek, of na die Spaanse gebiede wat hy beplan het om te verower. Nadat Cromwell gesterf het, het drie regisides wat (saam met Cromwell) gestem het om koning Charles I uit te voer, ontsnap uit Engeland en weggekruip in New Haven. Die kolonie het 'n baie negatiewe posisie in Londen gehad, en daar was planne om dit met New York saam te smelt. Maar die Puriteine ​​van New Haven was te konserwatief en te getroud met hul nuwe land om die Anglikane in New York te verlaat of by hulle aan te sluit. Een vir een in 1662-64 het die dorpe by Connecticut aangesluit totdat slegs drie oor was en ook hulle in 1664 aan die Connecticut-kolonie onderwerp het. Hulle het hul teokrasie prysgegee, maar het goed geïntegreer geraak met talle belangrike leiers en (nadat Yale in 1701 geopen het), invloedryke akademici. 
Onder die fundamentele bevele wysig
Die drie rivierdorpe, Wethersfield, Windsor en Hartford, het 'n algemene regering geskep toe hulle te kampe gehad het met die eise van 'n oorlog. Op 14 Januarie 1639 bekragtig vrymanne uit hierdie drie nedersettings die "Fundamental Orders of Connecticut" in wat John Fiske noem "die eerste geskrewe grondwet wat in die geskiedenis bekend was wat 'n regering geskep het. Dit was die begin van die Amerikaanse demokrasie, wat Thomas Hooker verdien" meer as enige ander man wat die vader genoem word.  Vinnige groei en uitbreiding het gegroei onder hierdie nuwe regime. 
Op 22 April 1662 het die Connecticut-kolonie daarin geslaag om 'n Royal Charter te verkry wat die selfregering wat hulle met die Fundamental Orders geskep het, beliggaam en bevestig. Die enigste belangrike verandering was dat dit 'n enkele regering van Connecticut met 'n suidelike grens by die Long Island Sound, wat vandag Suffolk County op Long Island insluit, en 'n westelike grens van die Stille Oseaan vereis, wat beteken dat hierdie handves steeds in stryd was met die kolonie van Nieu -Nederland.
Indiese druk is 'n geruime tyd verlig deur sukses in die woeste Pequot -oorlog. Terwyl die Pequots self weer langs die Teemsrivier versamel het, het ander stamme, veral die Mohegans, sterker geword, alhoewel hulle 'n wedywering met die Narragansetts in Wes -Rhode Island en Oos -Connecticut gehad het, en hierdie wedywering het in 'n groot mate diplomatieke aangeleenthede gevorm tussen beide Indiese stamme en koloniale aangeleenthede. King Philip's War (1675–1676) het uit Plymouth Colony, Connecticut, oorgebly en manne en voorraad voorsien. Connecticut se bydrae tot die oorlog het ook die groot aantal Indiese bondgenote wat hulle in die oorlog gebring het, ingesluit, insluitend die Mohegans, onder leiding van Uncas en die Pequots, waarvan 'n klein bevolking hervorm het van weghol -slawe wat aan die einde van die Pequot -oorlog geneem is. Die deelname van inheemse bondgenote is grootliks verantwoordelik vir die koloniale oorwinning, en hierdie deelname was grootliks te danke aan die betrokkenheid van Connecticut, aangesien hulle oor die algemeen die beste verhoudings met hul plaaslike inheemse stamme gehad het, veral die Mohegans.  Die koloniste het sommige Indiërs as 'n moontlike dodelike bedreiging beskou, en het gemobiliseer tydens die Pequot -oorlog en King Philip's War om hulle uit te skakel. Meer as driekwart van alle volwasse mans het een of ander vorm van militêre diens gelewer.  Gegewe die aantal inheemse troepe wat met die koloniste veg, tesame met die ramings van die inheemse bevolkings, is dit waarskynlik dat 'n nog groter deel van die inheemse troepe by Connecticut gedien het.
In 1686 word sir Edmund Andros aangestel as die koninklike goewerneur van die Dominion of New England. Andros beweer dat sy kommissie die handves van Connecticut in 1662 vervang het. Aanvanklik het Connecticut hierdie situasie geïgnoreer. Maar einde Oktober 1687 kom Andros aan met troepe en vlootondersteuning. Goewerneur Robert Treat het geen ander keuse gehad as om die vergadering te belê nie. Andros het die aand van 31 Oktober 1687 met die goewerneur en die Algemene Hof vergader.
Goewerneur Andros het hul bedryf en regering geprys, maar nadat hy sy kommissie voorgelees het, het hy hul handves geëis. Toe hulle dit op die tafel neersit, blaas mense al die kerse uit. Toe die lig herstel word, het die handves ontbreek. Volgens die legende was dit in die Charter Oak versteek. Sir Edmund noem vier lede in sy Raad vir die regering van New England en gaan na sy hoofstad in Boston.
Aangesien Andros New York en Massachusetts as die belangrike dele van sy heerskappy beskou het, het hy Connecticut meestal geïgnoreer. Afgesien van die belasting wat na Boston gevra en gestuur is, het Connecticut ook meestal die nuwe regering geïgnoreer. Toe die nuus kom dat die Glorious Revolution William en Mary op die troon geplaas het, het die inwoners van Boston Andros gearresteer en hom in kettings na Engeland teruggestuur. Die hof in Connecticut het vergader en op 9 Mei 1689 gestem om die ou handves te herstel. Hulle het ook Robert Treat tot 1698 elke jaar tot goewerneur herkies.
Volgens die Hartford -verdrag van 1650 met die Nederlanders het die westelike grens van Connecticut noordwaarts van die westekant van Greenwichbaai geloop "op voorwaarde dat die lyn nie binne 16 km van Hudsonrivier kom nie." Aan die ander kant het Connecticut se oorspronklike handves in 1662 die hele grond aan die "Suidsee" (dit wil sê die Stille Oseaan) verleen.
AL die deel van ons heerskappy in Newe Engeland in Amerika begrens in die ooste deur Norrogancettrivier, algemeen Norrogancettbaai genoem, waar die genoemde rivier in die see val, en in die noorde deur die lyne van die Massachusetts Plantacon, en in die suide deur die see, en in lengte as die lyne van die Massachusetts -kolonie, wat van oos na wes loop (dit wil sê) van die Said Norrogancettbaai in die ooste tot by die Suidsee op die westelike deel, met die eilande tot adioyneinge, saam met alle vaste lande. OM TE HÊ EN TE HOU . vir ewig.
Geskil met New York Edit
Nodeloos om te sê, dit het dit in territoriale konflik gebring met die state wat toe tussen Connecticut en die Stille Oseaan gelê het. 'N Patent wat op 12 Maart 1664 uitgereik is, verleen aan die hertog van York (later James II en VII) "al die grond van die westekant van Connecticutrivier tot aan die oostekant van Delawarebaai." In Oktober 1664 het Connecticut en New York ooreengekom om Long Island aan New York toe te staan ​​en die grens tussen Connecticut en New York vas te stel as 'n lyn van die Mamaroneckrivier "noord-noordwes na die lyn van Massachusetts", wat die Hudsonrivier naby steek. Peekskill en die grens van Massachusetts naby die noordwestelike hoek van die huidige Ulster County, New York. Hierdie ooreenkoms is egter nooit werklik aanvaar nie, en grensgeskille het voortgegaan. Die goewerneur van New York het arrestasiebevel uitgereik vir inwoners van Greenwich, Rye en Stamford en 'n nedersetting noord van Tarrytown gestig in wat Connecticut as deel van sy gebied beskou het in Mei 1682. In 1675, terwyl King Philip's War groot druk op Connecticut uitgeoefen het, New York het probeer om 'n mag by Saybrook te laat land, in 'n poging om die Connecticut -rivier in beslag te neem en hul aanspraak te maak op alle lande wes van die Connecticut -rivier self, alhoewel hierdie magte deur die koloniale magte van Connecticut afgeweer is sonder 'n geveg. Uiteindelik, op 28 November 1683, het die state 'n nuwe ooreenkoms beding wat die grens tot 32 myl oos van die Hudsonrivier, noord na Massachusetts, tot stand bring. Ter erkenning van die wense van die inwoners, is die 61,660 hektaar (249,5 km2) oos van die Byramrivier wat die Connecticut Panhandle uitmaak, aan Connecticut toegestaan. In ruil daarvoor is Rye toegestaan ​​aan New York, tesame met 'n strook land wat 2,91 km breed was, noordwaarts van Ridgefield na Massachusetts langs Dutchess, Putnam en Westchester Counties, New York, bekend as die 'Oblong'.
Geskil met Pennsylvania Edit
In die 1750's het die westelike grens aan die ander kant van New York gebly. In 1754 verkry die Susquehannah Company van Windham, Connecticut, van 'n groep inheemse Amerikaners 'n akte op 'n stuk grond langs die Susquehanna-rivier wat ongeveer 'n derde van die huidige Pennsylvania beslaan. Hierdie onderneming het die afkeuring beleef van nie net Pennsylvania nie, maar ook van baie in Connecticut, waaronder die adjunk -goewerneur, wat die goewerneur Jonathan Trumbull se steun aan die maatskappy gekant het, uit vrees dat die druk op hierdie eise die handves van die kolonie in gevaar sou stel. In 1769 is Wilkes-Barre gestig deur John Durkee en 'n groep van 240 setlaars in Connecticut. Die Britse regering het uiteindelik beslis "dat daar geen nedersettings in Connecticut gemaak kon word totdat die koninklike plesier bekend was nie". In 1773 is die kwessie besleg ten gunste van Connecticut en Westmoreland, Connecticut is gestig as 'n stad en later 'n graafskap.
Pennsilvanië het egter nie tot die uitspraak toegetree nie en openlike oorlogvoering het tussen hulle en Connecticut uitgebreek en geëindig met 'n aanval in Julie 1778, wat ongeveer 150 van die setlaars doodgemaak het en duisende gedwing het om te vlug. Terwyl hulle periodiek probeer het om hul grond terug te kry, is hulle voortdurend afgeweer totdat 'n kommissie in Desember 1783 ten gunste van Pennsylvania beslis het. Na ingewikkelde regsgedinge, in 1786, laat Connecticut sy vorderings met 'n skikkingsakte aan die kongres, in ruil vir vryheid vir oorlogskuld en bevestiging van die regte om verder wes te land in die huidige Ohio, wat bekend gestaan ​​het as die Western Reserve. Pennsilvanië het aan die individuele setlaars uit Connecticut die gronde toegeken. Alhoewel die streek Westmoreland County, Connecticut, genoem is, het dit geen verhouding met die huidige Westmoreland County, Pennsylvania nie.
Die Western Reserve, wat Connecticut in vergoeding ontvang het omdat hy in 1786 alle aansprake op enige Pennsylvania -grond prysgegee het, vorm 'n stuk grond in die huidige noordooste van Ohio, 190 myl (190 myl) breed van oos na wes wat grens aan die Erie -meer en Pennsylvania. Connecticut het hierdie gebied besit totdat hy dit in 1795 aan die Connecticut Land Company verkoop het vir $ 1,200,000, wat stukke grond aan setlaars herverkoop het. In 1796 het die eerste setlaars onder leiding van Moses Cleaveland 'n gemeenskap begin wat binne 'n kort tydjie Cleveland, Ohio sou word, en die gebied het bekend gestaan ​​as 'New Connecticut'.
'N Gebied van 40 myl breed aan die westelike punt van die Westelike Reserwe, wat in 1792 deur Connecticut opsy gesit is om diegene uit Danbury, New Haven, Fairfield, Norwalk en New London te vergoed wat swaar verliese gely het toe hulle uitgebrand het deur brande wat deur Britse aanvalle tydens die onafhanklikheidsoorlog gestig is, bekend geword het as die Firelands. Teen hierdie tyd was die meeste van diegene wat die staat verligting verleen het, óf dood óf te oud om daarheen te verhuis. Die Firelands vorm nou die provinsies Erie en Huron, sowel as 'n deel van Ashland County, Ohio.
Connecticut was die land van vaste gewoontes, met 'n konserwatiewe elite wat koloniale sake oorheers het.  Die kragte van liberalisme en demokrasie het stadig na vore gekom, aangemoedig deur die entrepreneurskap van die sakegemeenskap, en die nuwe godsdiensvryheid wat gestimuleer is deur die Eerste Groot Ontwaking. 
Yale College is in 1701 gestig om predikante en burgerlike leiers op te voed. Nadat hy beweeg het, het hy hom in New Haven gevestig. Net soos Yale College die intellektuele lewe van Connecticut oorheers het, domineer die gemeentelike kerk godsdiens in die kolonie. Dit is amptelik tot 1818 gestig, en die inwoners van elke stad moes almal Sondagdienste bywoon en belasting betaal om dit te ondersteun (of bewys dat hulle 'n Baptis of 'n ander Protestantse kerk ondersteun). 
Sentraliserende magte het die gemeentelike kerk nog kragtiger en meer konserwatief gemaak. Die Saybrook-platform was 'n nuwe grondwet vir die gemeentelike kerk in 1708. Godsdienstige en burgerlike leiers in Connecticut omstreeks 1700 was ontsteld oor die agteruitgang van persoonlike godsdiensvroomheid en kerklike dissipline in die hele kolonie. Die koloniale wetgewer het 'n vergadering in Saybrook geborg met agt trustees van Yale en ander koloniale waardes. Dit het artikels opgestel wat uiterste lokalisme of kongregasionalisme wat uit Engeland geërf is, verwerp, en dit vervang met 'n stelsel soortgelyk aan wat die Presbiteriane gehad het. Die Congregational Church sou nou gelei word deur plaaslike ministeriële verenigings en verenigings wat predikante en leke -leiers uit 'n spesifieke geografiese gebied bevat. In plaas daarvan dat die gemeente uit elke plaaslike kerk sy predikant sou kies, het die verenigings nou die verantwoordelikheid gehad om kandidate vir die bediening te ondersoek en toesig te hou oor die gedrag van die predikante. Die verenigings (waar leke magteloos was) kon dissipline op spesifieke kerke afdwing en geskille wat ontstaan ​​het, beoordeel. Die gevolg was 'n sentralisering van mag wat baie plaaslike kerkaktiviste gepla het. Die amptelike verenigings het egter gereageer deur kerke wat nie wil voldoen nie, uit te stuur. Die stelsel het tot in die middel van die negentiende eeu bestaan, baie lank nadat die kongregasionalisme amptelik in die staat Connecticut gestaak is.  
Die platform was 'n konserwatiewe teenrevolusie teen 'n nie-konformistiese gety wat met die Halfway Covenant begin het en later sou uitloop op die Groot Ontwaking in die 1740's. Die Groot Ontwaking het die Congregationaliste bitterlik verdeel tussen die "Nuwe Ligte" wat die herlewings verwelkom het, en die "Ou Ligte" wat regeringsgesag gebruik het om herlewings te onderdruk.
Die wetgewer, wat deur die Ou Ligte beheer word, het in 1742 'n "Wet vir die regulering van misbruik en die regstelling van wanorde in kerklike aangeleenthede" aangeneem wat predikante skerp beperk het tot leidende herlewings. 'N Ander wet is aangeneem om die opening van 'n New Light -kweekskool te voorkom. Talle New Light -evangeliste is opgesluit of beboet. Die New Lights het deur hul eie politieke organisasie gereageer en dit stad vir stad beveg. Alhoewel die godsdienstige kwessies na 1748 ietwat afneem, het die fraksie New Light versus Old Light na ander aangeleenthede, soos geskille oor valuta en keiserlike kwessies, gespoel. Die betrokke verdeeldheid het egter nie 'n rol gespeel in die koms van die Amerikaanse rewolusie nie, wat beide kante ondersteun het. 
Die loopbaan van 'n soldaat was nie hoog aangeslaan in Connecticut nie. Londen het egter hulp gevra in sy talle oorloë teen Frankryk, en daarom het die kolonie soldate na Kanada gestuur, 1709–1711, tydens Queen Anne's War. Silesky voer aan dat Connecticut vir die res van die eeu dieselfde prosedure gevolg het. Elites in beheer van die regering het geldgeld gebruik om arm mans aan te moedig om vrywillig te dien om tydelik te dien. 
Goewerneur Jonathan Trumbull is elke jaar verkies van 1769 tot 1784. Die politieke stelsel van Connecticut was feitlik onaangeraak deur die rewolusie.
Die konserwatiewe elite het die Amerikaanse revolusie sterk ondersteun, en die magte van lojalisme was swak. Connecticut het vier afgevaardigdes na die Tweede Kontinentale Kongres aangewys wat die Onafhanklikheidsverklaring sou onderteken: Samuel Huntington, Roger Sherman, William Williams en Oliver Wolcott. 
In 1775, in die nasleep van die botsings tussen Britse stamgemeente en die Massachusetts -burgermag by Lexington en Concord, het die wetgewer van Connecticut die uitrusting van ses nuwe regimente goedgekeur, met ongeveer 1.200 Connecticut -troepe byderhand by die Slag van Bunker Hill in Junie 1775. 
Toe die Britte in 1777 kennis neem van die kontinentale weermagvoorraad in Danbury, het 'n ekspedisie -mag van ongeveer 2 000 troepe in Westport geland, wat na Danbury opgeruk het en 'n groot deel van die depot saam met huise in Danbury vernietig het. Tydens die terugtog het troepe en milisies van die kontinentale weermag onder leiding van generaal David Wooster en generaal Benedict Arnold die Britte in 1777 by Ridgefield verloof, wat toekomstige strategiese landingspogings deur die Britte vir die res van die oorlog sou afskrik.
Vir die winter van 1778–79 het generaal George Washington besluit om die kontinentale weermag in drie afdelings om New York te verdeel, waar die Britse generaal sir Henry Clinton winterkwartiere ingeneem het.  Generaal -majoor Israel Putnam het Redding gekies as die winterkampkwartier vir ongeveer 3000 stamgemeentes en milities onder sy bevel. Die kamp van Redding het Putnam se soldate in staat gestel om die aangevulde voorraaddepot in Danbury te bewaak en enige operasies langs Long Island Sound en die Hudson River Valley te ondersteun.  Sommige van die mans was die vorige winter veterane van die winterkamp in Valley Forge, Pennsylvania. Soldate in die kamp Redding het 'n tekort aan voorraad, koue temperature en beduidende sneeu verduur, terwyl sommige historici die kamp 'Connecticut's Valley Forge' gedoop het. 
Die staat was ook die beginplek vir 'n aantal aanvalle op Long Island georkestreer deur Samuel Holden Parsons en Benjamin Tallmadge, en het manne en materiaal verskaf vir die oorlogspoging, veral aan die Washington -leër buite New York. Generaal William Tryon het in Julie 1779 toegeslaan op die kus van Connecticut, met die fokus op New Haven, Norwalk en Fairfield. Die Franse generaal Comte de Rochambeau het die eerste Katolieke mis in Connecticut in Libanon in die somer van 1781 gevier terwyl hy deur die staat van Rhode Island marsjeer om 'n afspraak met generaal George Washington te Dobbs Ferry, New York. Rochambeau en Washington beplan ook in Wethersfield die Slag van Yorktown en die Britse oorgawe. New London en Groton Heights is in September 1781 deur die inwoner van Connecticut en Benedict Arnold aangeval.
New England was die vesting van die Federalistiese party. Een historikus verduidelik hoe goed georganiseerd dit in Connecticut was:
Dit was slegs nodig om die werksmetodes van die georganiseerde liggaam van ampsdraers wat die kern van die party was, te vervolmaak. Daar was die staatsamptenare, die assistente en 'n groot meerderheid van die vergadering. In elke graafskap was daar 'n balju met sy afgevaardigdes. Die hele regter van die staat, land en stad was potensiële en algemeen aktiewe werkers. Elke stad het verskeie vrederegters gehad, skooldirekteure en, in federalistiese dorpe, al die stadsamptenare wat gereed was om die party se werk voort te sit. Elke gemeente het 'n 'staande agent', waarvan die anathemas ten minste tien stemmende diakens sou oortuig. Polisiebeamptes, prokureurs van die staat, prokureurs, professore en onderwysers was in die wa van hierdie 'dienspligtige weermag'. In totaal is ongeveer 'n duisend of elfhonderd afhanklike amptenare beskryf as die binneste ring wat altyd vir hul eie afhanklik was en genoeg meer stemme binne hul beheer om 'n verkiesing te besluit. Dit was die federalistiese masjien. 
Gegewe die mag van die federaliste, moes die Republikeine harder werk om te wen. In 1806 stuur die staatsleierskap stadsleiers instruksies vir die komende verkiesings. Elke staatsbestuurder is deur staatsleiers aangesê om ''n distriksbestuurder in elke distrik of deel van sy stad aan te stel, om by elkeen die versekering te kry dat hy sy plig getrou sal nakom'. Daarna het die stadsbestuurder die opdrag gekry om lyste op te stel en die aantal belastingbetalers, die aantal stemgeregtigdes, die aantal "besliste republikeine", "besliste federaliste" of "twyfelagtig" op te tel en uiteindelik die aantal ondersteuners te tel wat tans nie stemgeregtig was nie, maar wat moontlik sou kwalifiseer (volgens ouderdom of belasting) by die volgende verkiesing. Hierdie baie gedetailleerde opgawes moes aan die provinsiale bestuurder gestuur word.Hulle sou op hul beurt landstatistieke opstel en dit aan die staatsbestuurder stuur. Met behulp van die nuut saamgestelde lyste van moontlike kiesers, is die bestuurders aangesê om alle geskikte mense vir die gemeentevergaderings te kry en die jong manne te help om te stem. By die jaarlikse amptelike stadsvergadering is die bestuurders aangesê om: "let op watter republikeine teenwoordig is, en kyk dat elkeen bly en stem totdat die hele onderneming beëindig is. En elke distriksbestuurder moet die name van almal aan die stadsbestuurder rapporteer. Republikeine afwesig en die oorsaak van afwesigheid, indien dit aan hom bekend is. " Van die uiterste belang, moes die bestuurders kandidate vir plaaslike verkiesings aanstel, en die partytjiekaartjie druk en versprei. Die staatsbestuurder was verantwoordelik vir die verskaffing van partykoerante aan elke dorp vir verspreiding deur stads- en distriksbestuurders.  Hierdie hoogs gekoördineerde "kry-uit-die-stem" -rit is bekend vir moderne politieke kampvegters, maar was die eerste in sy soort in die wêreldgeskiedenis.
Connecticut het gedurende die era floreer, aangesien die hawens besig was en die eerste tekstielfabrieke gebou is. Die Amerikaanse Embargo en die Britse blokkade tydens die Oorlog van 1812 het die uitvoerbesigheid ernstig seergemaak en die federaliste versterk wat sterk teen die Embargo en die Oorlog van 1812 gekant was. vervang die tekstiele en masjinerie. Eli Whitney van New Haven was 'n leier van die ingenieurs en uitvinders wat die staat 'n wêreldleier gemaak het in masjiengereedskap en industriële tegnologie in die algemeen. Die staat was bekend vir sy politieke konserwatisme, gekenmerk deur sy federalistiese party en die Yale College van Timothy Dwight. Die vernaamste intellektuele was Dwight en Noah Webster, wat sy wonderlike woordeboek in New Haven saamgestel het. Godsdienstige spanning het die staat gepolariseer, aangesien die gevestigde Congregational Church in bondgenootskap met die federaliste sy greep op mag probeer behou het. Die mislukking van die Hartford -konvensie in 1814 het die federaliste gewond, wat uiteindelik in 1817 deur die Republikeine opgestoot is.
Tot op hierdie tydstip het Connecticut die Handves van 1662 nagekom, en met die onafhanklikheid van die Amerikaanse kolonies meer as veertig jaar tevore, was baie van dit waarvoor die Handves gestaan ​​het, nie meer relevant nie. In 1818 is 'n nuwe grondwet aangeneem wat die eerste geskrewe wetgewing was wat die kerk en staat in Connecticut geskei het en alle godsdienste gelykheid gee. Regeringsbevoegdhede is ook uitgebrei, sowel as verhoogde onafhanklikheid vir howe deur hul regters toe te laat om lewenslange termyne uit te dien.
Connecticut het begin met die grondstowwe van volop lopende water en vaarbare waterweë, en die gebruik van die Yankee -werksetiek het vinnig 'n industriële leier geword. Tussen die geboorte van die Amerikaanse patentstelsel in 1790 en 1930 het Connecticut meer patente per capita uitgereik as enige ander staat in die 1800's, toe die VSA as geheel een patent per drieduisend bevolking uitgereik het, het Connecticut -uitvinders een patent uitgereik vir elke 700–1000 inwoners. Connecticut se eerste aangetekende uitvinding was 'n lapidêre masjien, deur Abel Buell van Killingworth, in 1765.
Begin in die 1830's en versnel toe Connecticut slawerny heeltemal in 1848 afskaf, het Afro-Amerikaners van binne en buite die staat begin verhuis na stedelike sentrums vir werk en geleenthede, wat nuwe buurte vorm, soos Bridgeport's Little Liberia. 
In 1832 het die Quaker-onderwyser Prudence Crandall die eerste geïntegreerde skoolhuis in die Verenigde State geskep deur Sarah Harris, die dogter van 'n gratis Afro-Amerikaanse boer in die plaaslike gemeenskap, by haar Canterbury Female Boarding School in Canterbury toe te laat. Baie prominente stedelinge het beswaar aangeteken en 'n druk daarop geplaas om Harris uit die skool te ontslaan, maar Crandall het geweier. Gesinne van die huidige studente het hul dogters verwyder. Gevolglik het Crandall heeltemal opgehou om wit meisies te onderrig en haar skool streng vir Afro -Amerikaanse meisies oopgemaak.  In 1995 het die Algemene Vergadering van Connecticut Prudence Crandall as die amptelike heldin van die staat aangewys. 
Vervaardigers van Connecticut het 'n leidende rol gespeel in die verskaffing van gewere, kanonne, ammunisie en militêre materiaal aan die Unie -magte tydens die Burgeroorlog. Die staat het 55 000 man voorsien. Hulle is gevorm in dertig volle regimente infanterie, waaronder twee in die Amerikaanse gekleurde troepe wat bestaan ​​uit swart mans en wit offisiere. Twee regimente swaar artillerie het teen die einde van die oorlog as infanterie gedien. Connecticut het ook drie batterye ligte artillerie en een regiment kavallerie verskaf. Die vloot het 250 offisiere en 2100 man gelok. 'N Aantal manne in Connecticut het die generaal van die Unie geword. Gideon Welles was 'n gematigde wat Lincoln minister van die vloot gemaak het. Die ongevalle was groot: 2088 sterf in 'n geveg, 2801 sterf aan siektes en 689 sterf in die konfederale gevangeniskampe.   
Die politiek het tydens die oorlog rooiwarm geword. 'N Toename van nasionale eenheid in 1861 het duisende uit elke stad en stad na die kleure gestroom. Namate die oorlog 'n kruistog geword het om slawerny te beëindig, het baie Demokrate (veral Ierse Katolieke) egter teruggetrek. Die Demokrate het 'n vredesposisie ingeneem en het baie Copperheads ingesluit wat bereid was om die Suide te laat afskei. Die intens gevegte van 1863 vir goewerneur is nou deur die Republikeine gewen.  
Die uitgebreide nywerheid van Connecticut, die digte bevolking, die plat terrein, die nabyheid aan metropolitaanse sentrums en die rykdom van die inwoners het dit vanaf 1839 'n goeie grond gemaak vir spoorwegbou. Teen 1840 was 102 myl se lyn in gebruik, wat tot 402 gegroei het. in 1850 en 601 in 1860. Die belangrikste ontwikkeling na die Burgeroorlog was die konsolidasie van baie klein plaaslike lyne in die New York, New Haven en Hartford Railroad - in die volksmond "die Consolidated" genoem. Dit het gesoek na 'n monopolie op alle vervoer, insluitend stedelike tramlyne, inter-stedelike trollies en vragmotors en passasiersstoomers op Long Island Sound. Dit was 'n baie winsgewende onderneming totdat dit in 1903 gekoop is en ernstige wanbestuur ondergaan het.  
Die New York, New Haven en Hartford Railroad, wat algemeen die New Haven, het die reis na Connecticut oorheers na 1872. Die voorste bankier in New York, J. P. Morgan, het in Hartford grootgeword en het 'n sterk belangstelling in die ekonomie van New England. Vanaf die 1890's het Morgan begin om die groot spoorweë in New England te finansier en grondgebied te verdeel sodat hulle nie sou meeding nie. In 1903 het hy Charles Mellen as president ingebring (1903-1913). Die doel, ryklik ondersteun deur Morgan se finansiering, was om die belangrikste spoorlyne van New England aan te koop en te konsolideer, hul bedrywighede saam te smelt, hul koste te verlaag, die roetes wat baie gebruik word te elektrifiseer en die stelsel te moderniseer. Met minder mededinging en laer koste, sou daar vermoedelik hoër winste wees. Die New Haven het 50 kleiner ondernemings gekoop, waaronder stoomskiplyne, en het 'n netwerk van ligte spoorlyne (geëlektrifiseerde trollies) gebou wat inter-stedelike vervoer vir die hele suide van New England bied. Teen 1912 het die New Haven meer as 2000 kilometer se baan en 120 000 werknemers bestuur. Dit het die verkeer feitlik gemonopoliseer in 'n breë streep van Boston na New York.
Morgan se soeke na monopolie het hervormers woedend gemaak tydens die Progressive Era, veral die advokaat van Boston, Louis Brandeis, wat jare lank teen die New Haven geveg het. Mellen se skuurmetodes het die openbare mening vervreem, gelei tot hoë pryse vir verkrygings en duur konstruksie. Die ongeluksyfer het gestyg toe pogings aangewend is om onderhoudskoste te bespaar. Skuld het gestyg van $ 14 miljoen in 1903 tot $ 242 miljoen in 1913. Ook in 1913 is dit getref deur 'n regsgeding deur die federale regering en moes hy sy trollie-stelsels prysgee.  Die koms van motors, vragmotors en busse na 1910 het die wins van die New Haven verminder. Die lyn het in 1935 bankrot geraak, is geherorganiseer en in omvang verminder, in 1961 weer bankrot geraak en in 1969 saamgevoeg in die Penn Central -stelsel, wat self bankrot was. Die oorblyfsels van die stelsel is nou deel van Conrail. 
Die motorrevolusie het baie vinniger gekom as wat enigiemand verwag het, veral die spoorweë. In 1915 het Connecticut 40 000 motors vyf jaar later 120 000 motors gehad. Daar was selfs vinniger groei in vragmotors van 7 000 tot 24 000. Die plaaslike regering het begin om die paaie op te gradeer, terwyl entrepreneurs handelaars, vulstasies, herstelwinkels en motelle oopgemaak het. 
Die Republikeine het na 1896 die staatspolitiek oorheers en 'n slot gehad vir die wetgewer, waar die enkele stad, een verteenwoordigende reël, gewaarborg het dat klein plattelandse dorpe die groeiende stede maklik kon uitoorlê. Terwyl die Republikeine faksies oor persoonlikhede ontwikkel het, het hulle saamgestem vir verkiesings. Die Demokrate het meer interne meningsverskil oor kwessies, veral die liberalisme van William Jennings Bryan, en hulle is verswak tydens algemene verkiesings. Die plattelandse Yankee -demokrate het die stedelike Iere beveg om beheer oor die staatsparty.  Die meeste fabriekswerkers het Republikein gestem (behalwe die Ierse Katolieke, wat oor die algemeen Demokrate was), so die meeste industriële stede het Republikein gestem.
In 1910 verkies die Demokrate hul gubernatoriale kandidaat Simeon Baldwin, 'n prominente professor aan die Yale Law School. Terwyl die Republikeinse stemming tussen president William Taft en oudpresident Theodore Roosevelt verdeel is, floreer die Demokrate in 1912, dra die staat as president, herkies Baldwin, vee al vyf kongresdistrikte met etniese Ierse kandidate en neem die staats senaat in. Slegs die huis wat verkeerd toegedeel is, het in Republikeinse hande gebly en is oorheers deur landelike gebiede. Die staat het nie veel aan die 'progressiewe era' deelgeneem nie, en die Demokrate het slegs 'n stuk liberale wetgewing goedgekeur, wat 'n stelsel van werkvergoeding opgestel het. In 1914 het die Republikeine weer gekonsolideer en hul beheer oor die staatspolitiek herstel.  J. Henry Roraback was die Republikeinse staatsleier van 1912 tot sy dood in 1937. Sy masjien, sê Lockard, was "doeltreffend, konserwatief, bekommerd en in absolute beheer."  Totdat die New Deal -koalisie van die dertigerjare etniese kiesers stewig by die Demokratiese Party ingetrek het, was Roraback onverbeterlik met sy sterk landelike organisasie, finansiering uit die sakegemeenskap, konserwatiewe beleid en 'n hiërargiese partyorganisasie.  Connecticut was die laaste staat (in 1955) wat die party se primêre stelsel aangeneem het, en dit is slegs gebruik as 'n verloorder die keuse van die staatsbyeenkoms wou uitdaag.
Toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 uitbreek, het Connecticut se groot masjienbedryf groot kontrakte gekry van Britse, Kanadese en Franse belange, sowel as die Amerikaanse magte. Die grootste ammunisie -ondernemings was Remington in Bridgeport, Winchester in New Haven en Colt in Hartford, asook die groot federale arsenaal in Bridgeport. 
Die staat ondersteun die Amerikaanse oorlogspoging in 1917–1918 entoesiasties, met groot aankope van oorlogsobligasies en 'n verdere uitbreiding van die oorlogsbedryf, en klem op die verhoging van voedselproduksie op die plase. Duisende staats-, plaaslike en vrywilligersgroepe het gemobiliseer vir die oorlogspoging en is gekoördineer deur die Connecticut State Council of Defense.  Jong mans was gretig om te dien, hetsy as vrywilligers of as tekenaars. 
Namate die oorlog geëindig het, het die wêreldwye epidemie van 'Spaanse griep' die staat getref. Die sterftes was groot omdat die staat 'n reisnag was, baie verstedelik was, sodat kieme vinniger versprei het en baie onlangse immigrante in digbevolkte gebiede gehad het. Na raming is 8500-9000 mense dood, ongeveer een persent van die bevolking, en ongeveer 'n kwart het die siekte opgedoen. 
Vroeë 20ste-eeuse immigrante en etnisiteit Redigeer
Connecticut -fabrieke in Bridgeport, New Haven, Waterbury en Hartford was magnete vir Europese immigrante. Die grootste groepe was Italiaans, en Pools en ander Oos -Europeërs. Hulle het Katolieke ongeskoolde arbeid na 'n histories protestantse staat gebring. 'N Beduidende aantal Joodse immigrante het ook in die laat negentiende en vroeë twintigste eeu aangekom.  Die bevolking van Connecticut was teen 1910 byna 30% gebore in die buiteland.
Hierdie etniese groepe het die Wêreldoorlog ondersteun (die klein getal Duitse Amerikaners het probeer om 'n lae profiel te behou en vyandigheid en agterdog teëgekom nadat die VSA die oorlog betree het.) Etniese organisasies ondersteun 'n Amerikaniseringsprogram vir die baie onlangse immigrante.  Aangesien transatlantiese burgerreise in 1914–20 byna onmoontlik was, het die stroom nuwe immigrante geëindig. Italianers, Pole en ander wat onlangs aangekom het, moes die planne om na hul tuisdorpe terug te keer, kanselleer. Hulle het opgetrek namate hoër betalende poste in die ammunisiebedryf oopgemaak is. Hulle het hul wortels in die Amerikaanse samelewing verdiep en permanente inwoners geword. In plaas daarvan om hulle met hul voormalige voorvaderlike dorpe te identifiseer, het die Italianers 'n nuwe trots ontwikkel om beide Amerikaners en Italianers te wees. Hul kinders, gebore in die VSA en tweetalig, het in die welvarende 1920's ekonomies floreer.   Die Pole het in groot getalle ingeroep en ondersteun pogings om oorlogsbande mildelik te ondersteun. Hulle is deels gemotiveer deur die regering se verbintenis tot 'n proses om 'n onafhanklike Pole te ondersteun, wat ná die einde van die oorlog bereik is. 
Nativiste in die 1920's het die nuwe immigrante gekant as 'n bedreiging vir die staat se tradisionele sosiale en politieke waardes. Die Ku Klux Klan het 'n klein anti-Katolieke en anti-immigrant in die 1920's in Connecticut gehad, wat ongeveer 15 000 lede bereik het voor dit in 1926 landwyd ineenstort na skandale waarby topleiers betrokke was.  
Depressie en oorlogsjare Redigeer
Met toenemende werkloosheid in stedelike en landelike gebiede wat ontevredenheid met Republikeinse leiers veroorsaak het, het die Demokrate in Connecticut 'n kans gesien om aan die bewind terug te keer. Die held van die beweging was die Yale -Engelse professor, goewerneur Wilbur Lucius Cross (1931–1939), wat baie van Franklin D. Roosevelt se New Deal -beleid nageboots het deur nuwe openbare dienste te skep, by te dra tot infrastruktuurprojekte en 'n minimum loon in te stel. Die Merritt Parkway is in hierdie tydperk gebou as deel van die investering in infrastruktuur.
In 1938 is die staatsdemokratiese party deur kontroversie geteister, en die Republikeine het goewerneur Raymond E. Baldwin verkies. Connecticut het 'n uiters mededingende staat met twee partye geword.
Op 21 September 1938 het die mees vernietigende storm in die geskiedenis van New England die ooste van Connecticut getref en honderde mense doodgemaak.  Die oog van die "Long Island Express" orkaan gaan net wes van New Haven verby en verwoes die kuslyn van Connecticut tussen Old Saybrook en Stonington, wat gedeeltelike beskerming teen die volle wind en golwe wat die westelike kus deur die versperring van Long Island, New York. Die orkaan het groot skade aan infrastruktuur, huise en besighede aangerig. In New London is 'n seilskip van 500 voet in 'n pakhuiskompleks gery wat 'n groot brand veroorsaak het. Swaar reënval het veroorsaak dat die rivier die Connecticut die hart van Hartford en East Hartford oorstroom het. Na raming val 50 000 bome op paaie. 
Die langdurige depressie het spoedig plek gemaak vir 'n ekonomiese opbou, aangesien die Verenigde State voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog (1941–1945) in sy verdedigingsbedryf belê het. Roosevelt se oproep dat Amerika die Arsenal van demokrasie moet wees, het gelei tot merkwaardige groei in ammunisieverwante bedrywe, soos vliegtuigmotors, radio, radar, nabyheidswiele, gewere en duisend ander produkte. Pratt en Whitney het vliegtuigmotors gemaak, Cheney het sy -valskerms naai, en Electric Boat het duikbote gebou. Dit het gepaard gegaan met tradisionele vervaardiging, waaronder gewere, skepe, uniforms, ammunisie en artillerie. Connecticut vervaardig 4,1 persent van die totale Amerikaanse militêre bewapening wat tydens die Tweede Wêreldoorlog vervaardig is, negende onder die 48 state.  Ken Burns fokus op Waterbury se ammunisieproduksie in sy 2007 -miniserie Die oorlog. Alhoewel die meeste ammunisieproduksie in 1945 beëindig is, het daar uit die oorlog nuwe nywerhede ontstaan, en die vervaardiging van hoëtegnologie -elektronika en vliegtuigonderdele het voortgegaan.
Naoorlogse welvaart Redigeer
Die voorstede van Connecticut floreer toe mense via gesubsidieerde snelweë na nuwe huise verhuis, terwyl die stede in die 1950's 'n hoogtepunt bereik en dan 'n stadige afdraande begin neem namate die bevolking na wyd verspreide streke versprei. Connecticut het die eerste kern-aangedrewe duikboot, die USS, gebou Nautilus (SSN-571) en ander noodsaaklike wapens vir The Pentagon. Aan die begin van die 1960's het die verhoogde arbeidsmark die staat die hoogste inkomste per capita in die land gegee. Die verhoogde lewenstandaard kan gesien word in die verskillende voorstedelike woonbuurte wat buite groot stede begin ontwikkel het. Die oprigting van groot snelweë, soos die Connecticut Turnpike, gesubsidieer deur federale belegging, het daartoe gelei dat voormalige klein dorpe plekke geword het vir grootskaalse woon- en kleinhandelontwikkeling, 'n neiging wat tot vandag toe voortduur, terwyl kantore ook na nuwe plekke verhuis het.
Fairfield County, Connecticut se Gold Coast, was 'n gunsteling woning vir baie bestuurders wat in New York gewerk het. Dit lok talle korporatiewe hoofkwartiere uit New York, veral in die sewentigerjare, toe Connecticut geen staatsinkomstebelasting gehad het nie. Connecticut bied baie goedkoop kantoorruimte, hoë lewensgehalte aan mense wat nie in New York wou woon nie, en uitstekende openbare skole. Die staat het geen belastingaansporings vir ondernemings aangebied om hul hoofkwartier te verskuif nie. 
Industriële werkers in Connecticut was baie goed betaal, baie van hulle in verdedigingsbedrywe wat kern-duikbote by skeepswerwe van Electric Boat, helikopters by Sikorsky en straalmotors by Pratt & Whitney gebou het. Vakbonde was ná die oorlog baie magtig en het in die vroeë sewentigerjare 'n toppunt bereik. Sedertdien het die vakbonde in die privaatsektor drasties afgeneem in omvang en invloed met die afname in die nywerheid namate fabrieke gesluit en werk uit die staat en van die buiteland verwyder is. Die vakbonde in die openbare sektor, wat onderwysers, polisie en stads- en staatsamptenare dek, het sterker geword met 'n invloed in die Demokratiese Party. 
Deindustrialisering het baie industriële sentrums met leë fabrieke en meulens en hoë werkloosheid gelaat. Namate die ryker blankes na die voorstede verhuis het, het Afro -Amerikaners en Latino's 'n groter deel van die stedelike bevolking uitgemaak, wat weerspieël hul latere aankoms in die Groot Migrasie en immigrasie, en die relatiewe onvermoë om ander werk te vind en te verhuis. Hulle het middelklasstatus verwerf deur goed betaalde industriële werk en het gestrand geraak. Afro -Amerikaners en Latino's het erge stedelike ruimtes geërf wat nie meer 'n hoë prioriteit vir die staat of die private bedryf was nie. Teen die tagtigerjare was misdaad en stedelike roes groot kwessies. Die swak toestande was 'n katalisator vir militante bewegings wat die ghetto's wou herontwerp en die stedelike skoolstelsels, wat omring was deur meerderheid-blanke voorstede, gedegradeer het. In 1987 word Hartford die eerste stad in die Verenigde State wat 'n Afro-Amerikaanse vrou as burgemeester, Carrie Saxon Perry, verkies het.
Connecticut het baie sterk staatspartye gehad, met die GOP onder leiding van leiers, soos A.Searle Pinney. John Bailey was die staatsvoorsitter van die Demokrate vanaf 1946 tot met sy dood in 1975, hy was ook die nasionale voorsitter van die party, 1961 tot 1968.  Hierdie partyleiers beheer hul wetgewende afvaardigings en voer die staatsbyeenkomste uit wat genomineerdes vir die hoogste ampte gekies het . Die ou WASP -element was nog steeds 'n faktor in die platteland van Connecticut, maar Katolieke het 44% van die staat se bevolking uitgemaak en al die industriële stede oorheers. Met die etniek wat lojaal was aan die Demokratiese Party en vakbonde op hul hoogtepunt, het die Demokratiese Party die New Deal -koalisie en sy liberalisme sterk ondersteun. Die Republikeinse Party was matig liberaal, tipeer deur senator Prescott Bush, 'n welgestelde Yankee wie se seun en kleinseun later elk as president verkies is uit hul nuwe konserwatiewe basis in Texas. Connecticut het probleme ondervind om sy identiteit te projekteer, met geen groot liga-sportspanne en sy mediamarkte wat oorheers word deur buite-televisiestasies in New York, Providence, Rhode Island en Springfield, Massachusetts. Bailey se kontak met die liberale element wat die Demokratiese Party oorheers het, was Ella Grasso. Hy bevorder haar van die wetgewer, tot minister van buitelandse sake, tot die kongres en uiteindelik tot die goewerneurskap.
Bailey se gewone sukses met die dikteer van die staatskaartjie was in 1970 ontsteld, toe die Republikeinse goewerneurskandidaat, kongreslid Thomas Meskill, 'n flou demokraat verslaan het. Meer ingewikkeld was die situasie van senator Thomas Dodd, 'n demokraat wat deur die senaat bekragtig is weens sy misbruik van veldtogfondse. Dodd het die Demokratiese voorverkiesing verloor, maar het as onafhanklike deelgeneem en die stem verdeel. Die gevolg was dat die liberale Republikein Lowell Weicker die setel van die Senaat met 42% van die stemme gewen het. Bailey het dit makliker in 1974 gekry om herverkiesing van senator Abe Ribicoff te kry. In 1950 word Ribicoff verkies as die eerste Joodse en nie-WASP goewerneur in die geskiedenis van die staat. Weicker is herhaaldelik herkies totdat hy in 1988 amper verslaan is. Hy word in 1990 as goewerneur as onafhanklike verkies.  
In 1974 verkies die Demokrate tot goewerneur Ella T. Grasso, die dogter van Italiaanse immigrante. Sy was die eerste vrou in enige staat wat uit eie reg tot goewerneur verkies is. Sy is herkies in 1978.  Sy het 'n groot krisis in 1978 beleef toe 'The Blizzard of 78' 30 sentimeter sneeu oor die staat geval het, wat snelweë lamgelê het en feitlik alle paaie onbegaanbaar gemaak het. Sy het die staat "gesluit" deur proklamasie en het alle gebruik van openbare paaie deur ondernemings en burgers verbied en alle ondernemings gesluit. In werklikheid is inwoners beperk tot hul huise. Dit het die reddings- en opruimingsowerhede onthef van die noodsaaklikheid om die toenemende aantal motors wat vasgesteek het, te help, en het opruimings- en nooddienste vir inskakeling moontlik gemaak. Die krisis het op die derde dag geëindig, en Grasso het lof uit alle staatsektore gewen vir haar leierskap en sterkte. 
Die laat 20ste eeu Edit
Connecticut se afhanklikheid van die verdedigingsbedryf het aan die einde van die Koue Oorlog 'n ekonomiese uitdaging ingehou. Die gevolglike begrotingskrisis het gehelp om Lowell Weicker as goewerneur op 'n derdepartykaartjie in 1990 te kies. Ondanks die stryd teen 'n staatsinkomstebelasting, was Weicker se oplossing vir die begrotingskrisis, 'n staatsinkomstebelasting, effektief in die balansering van die begroting, maar was dit polities ongewild. Weicker het na 'n enkele termyn afgetree.
Tot die laat negentiende eeu het die landbou in Connecticut tabakplase ingesluit. Dit het immigrante uit die Wes -Indiese Eilande, Puerto Rico en die swart Suide ingebring. In die laagseisoen het hulle na die stede gegaan vir tydelike woonstelle, skoolopleiding en dienste, maar met die afname in tabak het hulle permanent daarheen verhuis. 
Met nuut 'herowerde' grond, het die Pequots planne begin vir die bou van 'n casino-kompleks van miljoene dollars wat op reservaatgrond gebou moet word. Die Foxwoods Casino is in 1992 voltooi en die enorme inkomste wat dit ontvang het, het die Mashantucket Pequot Reservation een van die rykstes in die land gemaak. Met die nuutgevonde geld is groot opvoedkundige en kulturele inisiatiewe uitgevoer, waaronder die bou van die Mashantucket Pequot Museum en Navorsingsentrum. Die Mohegan -reservaat het kort daarna politieke erkenning gekry en in 1994 het 'n ander suksesvolle casino (Mohegan Sun) naby die stad Uncasville geopen. Die ekonomiese resessie wat in 2007 begin het, het baie kwitansies geëis, en teen 2012 was beide die Mohegan Sun en Foxwoods baie skuldig. 
Casino's bied 'n voorbeeld van die verskuiwing in die ekonomie van vervaardiging na vermaak, soos ESPN, finansiële dienste, insluitend verskansingsfondse en farmaseutiese ondernemings soos Pfizer.
In die terreuraanvalle van 11 September 2001 is 65 staatsinwoners dood. Die oorgrote meerderheid was inwoners van Fairfield County wat in die World Trade Center gewerk het. Greenwich het 12 inwoners verloor, Stamford en Norwalk het elk nege verloor en Darien ses.  'n Staatsgedenkteken is later in die Sherwood Island State Park in Westport opgerig. Die skyline van New York is van die park af te sien.
'N Aantal politieke skandale het Connecticut in die vroeë 21ste eeu ontstel. Dit sluit in die ontslag uit 2003 van die burgemeesters van Bridgeport, Joseph P. Ganim op 16 aanklagte van korrupsie,  asook die burgemeester van Waterbury, Philip A. Giordano, wat aangekla is van 18 aanklagte van seksuele mishandeling van twee meisies. 
In 2004 het goewerneur John G. Rowland bedank tydens 'n korrupsie -ondersoek. Rowland pleit later skuldig op federale aanklagte, en sy opvolger M. Jodi Rell het haar administrasie op hervormings toegespits in die nasleep van die Rowland -skandaal.
In April 2005 het Connecticut 'n wet aanvaar wat alle huweliksregte aan paartjies van dieselfde geslag verleen. Die wet vereis egter dat sulke vakbonde 'burgerlike vakbonde' genoem word en dat die titel van die huwelik beperk moet word tot vakbonde wie se partye van die teenoorgestelde geslag is. Die staat was die eerste wat 'n wet aanvaar het waarin burgerlike vakbonde toegelaat is sonder 'n voorafgaande hofverrigtinge. In Oktober 2008 het die Hooggeregshof van Connecticut gelas dat dieselfde geslag huwelike gewettig word.
In Julie 2009 het die wetgewer van Connecticut 'n veto van goewerneur M. Jodi Rell omseil om SustiNet, die eerste belangrike openbare hervormingswetgewing vir gesondheidsorg in die land, te aanvaar. 
Die staat se strafregstelsel het ook te doen gehad met die eerste teregstelling in die staat sedert 1960, die teregstelling van die reeksmoordenaar Michael Ross in 2005, en is geruk deur die moorde op huisinvalle in Julie 2007 in Cheshire. Aangesien die beskuldigdes van die Petit -moorde op parool was, het goewerneur M. Jodi Rell 'n volledige ondersoek na die staat se strafregtelike beleid belowe. 
Op 11 April 2012 het die staatshuis gestem om die selde afgedwonge doodstraf van die staat te beëindig, waarna die staatsenaat die maatreël op 5 April voorgekom het, het goewerneur Dannel Malloy aangekondig dat "as dit by my lessenaar kom, ek dit sal onderteken". Elf gevangenes was op daardie stadium in die doodstraf, waaronder die twee mans wat skuldig bevind is aan die moord op huisinvalle in Cheshire, Connecticut, in Julie 2007. Omstredenheid bestaan, beide deurdat die wetgewing nie terugwerkend is nie en nie hul vonnisse versag nie  en dat die herroeping in stryd is met die meerderheidsopvatting van die burgers van die staat, aangesien 62% vir die behoud daarvan is. 
In 2011 en 2012 is Connecticut binne drie maande lank deur drie groot storms getref, met al drie groot skade aan eiendom en elektriese onderbrekings. Orkaan Irene het Connecticut op 28 Augustus getref met die storm wat die dood van drie inwoners beskuldig het. Die skade beloop $ 235 miljoen, insluitend 20 huise wat in East Haven vernietig is.  Twee maande later, einde Oktober, het die sogenaamde "Halloween nor'easter" groot sneeu neergelê op bome in die noorde van Connecticut wat nog blare gehad het, wat gelei het tot 'n aansienlike aantal gekapte takke en stamme wat eiendom en kragdrade beskadig het, in sommige gebiede word elektrisiteit vir 11 dae nie herstel nie.  Orkaan Sandy het tropiese stormsterk winde gehad toe dit Connecticut op 29 Oktober 2012 bereik het, met vier sterftes wat die storm die skuld gegee het.  Sandy se winde het stormstorms in kusstrate ingedryf, bome en kraglyne omvergewerp en die krag tot 98 persent van die huise en besighede onderbreek om meer as $ 360 miljoen se skade te berokken. Sommige gedeeltes langs die suidoostelike kus van Connecticut het langer as 16 dae geen krag gehad nie. 
Op 14 Desember 2012 het Adam Lanza 26 mense, waaronder 20 kinders en 6 personeel, by die Sandy Hook Elementary School in die Sandy Hook -dorpie Newtown, Connecticut, doodgeskiet en daarna homself om die lewe gebring. 
Portugal: Bartolomeu Dias, Vasco de Gama en Pedro Álvares Cabral
Portugal het die ander in verkenning gelei. Aangemoedig deur prins Henry die Navigator, seil Portugese seemanne suidwaarts langs die Afrika -kus en soek 'n waterroete na die Ooste. Hulle was ook op soek na 'n legendariese koning met die naam Prester John wat vermoedelik 'n Christelike vesting iewers in die noordweste van Afrika gebou het. Henry het gehoop om 'n alliansie met Prester John te sluit om die Moslems te beveg. Gedurende Henry se leeftyd het die Portugese baie geleer oor die Afrikaanse kusgebied. Sy skool het die kwadrant, die dwarspersoneel en die kompas ontwikkel, vordering gemaak in kartografie en ontwerp en gebou baie skepe wat bekend staan ​​as karavels.
Na die dood van Henry, het die Portugese belangstelling in handel en uitbreiding oor die lang afstand afgeneem totdat koning John II Bartolomeu Dias die opdrag gegee het om 'n waterroete na Indië te vind in 1487. Dias seil om die punt van Afrika en die Indiese Oseaan in voordat sy skrikwekkende bemanning hom om die soeke te laat vaar. 'N Jaar later het Vasco da Gama daarin geslaag om Indië te bereik en teruggekeer na Portugal belaai met juwele en speserye. In 1500 het Pedro Álvares Cabral Brasilië ontdek en geëis, en ander Portugese kapteins het handelsposte in die Suid -Chinese See, die Baai van Bengale en die Arabiese See gevestig. Hierdie waterroetes na die Ooste onderdruk die krag van die Italiaanse stadstate, en Lissabon het die nuwe handelshoofstad van Europa geword.
Connecticutrivier (The Fresh River)
'N Navigeerbare waterweg, vreedsame inboorlinge en baie pelsdiere. Vir 'n Nederlandse ontdekkingsreisiger aan die Noord -Amerikaanse kus in die vroeë sewentiende eeu het hierdie kombinasie geld gespel. Henry Hudson se reis van 1609, waarin hy die Amerikaanse gebied uiteengesit het wat die Nederlanders sou eis, was slegs 'n eerste stap. Gedurende die volgende vyf jaar het verskeie klein verkennings plaasgevind om te ontdek of daar geld in die gebied is en waar. Die mees vasberade van hierdie ontdekkingsreisigers was Adriaen Block, wat vier reise namens 'n groep Amsterdamse handelaars onderneem het, en wat ook 'n merkwaardige akkurate kaart van die hele gebied gemaak het (regs).
In 1611 word Block die eerste Europeër wat die Connecticutrivier, wat hy die Versche, of Fresh, genoem het, verken het. Benewens die bestudering van die land en water (hy het die rivier plek -plek gevaarlik vlak gevind), het Block kontak met die Indiërs van die streek begin. Hy het miskien per ongeluk ontdek dat die gepoleerde skulpstukke wat die Pequots gemaak het van plaaslike skulpe wat sewan of wampum genoem word, hoog op prys gestel is deur die Mohawks ver in die noorde en weste. Die Mohawks het op hul beurt baie bevers gehad om te ruil. Dus, nog lank voordat die Engelse selfs van wampum gehoor het, het die Nederlanders hulself as middelmanne in 'n drie-rigting-handel opgerig. Die Pequots het Europese vervaardigde goedere soos lap en kookgerei gekry, die Mohawks het die wampum gekry wat hulle waardeer het, en die Nederlanders het die pelse gekry waarvoor die Europeërs gewag het.
Die lewendige, onbelemmerde handel duur egter nie lank nie. Engelse setlaars uit New England wat ontevrede was met die Puriteinse administrasies van die Massachusettsbaai en Plymouth-kolonies, begin omstreeks 1630 die gebied binnefiltreer. In 1633 skryf goewerneur van Massachusetts, John Winthrop, 'n kort brief aan Wouter Van Twiller, direkteur-generaal van Nieu-Nederland , wat hom meegedeel het dat koning Charles die rivier vir Engeland opgeëis het, gebaseer op die seereis van John Cabot in 1497 na die Nuwe Wêreld. Van Twiller het hoopvol geantwoord dat "soos goeie bure in hierdie heidense lande kan woon ...
Maar daar was reeds twis oor hulle. Die Nederlanders het baie minder mense in hul kolonie gehad, en dit was al wat hulle kon regkry om hul groot nedersettings aan die Noordrivier (die toekomstige New York City, Kingston en Albany) beman te hou. Hulle het hulpeloos toegekyk hoe die Fresh River die Connecticut-rivier word, en voornemende Nederlandse nedersettings Engelse stede word.
Dit gesê, onlangse argeologiese en argiefwerk dui daarop dat die omvang van die Nederlandse teenwoordigheid in die Connecticut-gebied baie groter was as wat voorheen bekend was-wat kan help om te verduidelik waarom 'n Nederlandse nalatenskap in Connecticut bly: in plekname, op plekke wat deur die Nederlands as geskik vir vestiging, en in die ingewikkelde warboel van kulture wat die begin van die streek gedefinieer het, aangesien Nederlandse, Engelse en Indiese groepe met mekaar in stryd was.
Oor die New Netherland Institute
Vir meer as drie dekades het NNI gehelp om lig te werp op die Nederlandse wortels van Amerika. In 2010 werk dit saam met die New York State Office of Cultural Education om die New Netherland Research Center te stig, met bypassende fondse uit die staat Nederland. NNI is geregistreer as 'n 501 (c) (3) nie-winsgewende organisasie. Bydraes is aftrekbaar in die mate wat die wet dit toelaat. Meer
Die New Netherland Research Center
Die NNRC, wat in die staatsbiblioteek van New York geleë is, bied 'n uitgebreide versameling vroeë dokumente en naslaanwerke oor Amerika se Nederlandse era aan studente, opvoeders, geleerdes en navorsers. Meer
Besoek die NNI -winkel vir boeke, kaarte, notaboeke en nog baie meer.
Teken in op NNI se e-Marcurius en DAGNN-L om inligting te ontvang oor gebeure, aktiwiteite, konferensies en navorsing wat verband hou met Nieu-Nederland.
Deur NNI te ondersteun, help u om die bewustheid van die Nederlandse kolonie Nieu -Nederland uit die 17de eeu en die erfenis daarvan in Amerika te verhoog.
Alhoewel Block 'n groot deel van sy tyd op see deurgebring het, het Block Amsterdam sy tuiste genoem. Daar, op 26 Oktober 1603, trou hy met Neeltje Hendricks van Gelder, met wie hy tussen 1607 en 1615 vyf kinders sou hê. In 1606 het hulle in 'n huis ingetrek De Twee Bontecraijen ("The Two Hooded Crows") in Oude Waalstraat in Amsterdam, waar hulle die res van hul lewe sou woon. 
In die 1590's was Block reeds aktief in die skeepsvaart en vervoer hout uit Noord -Europa na die ontboste Spanje. Hy word byvoorbeeld genoem dat hy Noorse hout in April 1596 in Bilbao gelewer het. Van daar af het hy na Ribadeo gegaan om goedere vir Cádiz te koop. In April 1601 was hy deel van 'n konvooi skepe wat Amsterdam na Nederlands -Indië verlaat het, op daardie tydstip waarskynlik tot by die Molukken, in 1603 terugkeer huis toe. 
In die lente van 1604, na die aflewering van goedere in Ligurië, vaar Block na Ciprus en koop vrag (rys, katoen, neute, ens.) Wat hy in Venesië wou verkoop. Hierdie handel het verval, en hy het huis toe gegaan na Amsterdam. Verby Lissabon kom hy op 'n Lübeck-skip terug van 'n reis na Brasilië. Hy het skriftelike toestemming van die Nederlandse owerheid gehad om vyandelike skepe, wat hy as 'n privaat persoon gebruik het, op te vang en die skip en sy vrag na Amsterdam te neem. Alhoewel die skip en sommige van die goedere aan die eienaars terugbesorg is, het Block baie geld verdien waarmee hy waarskynlik die huis aan die Oude Waal gekoop het. 
Vroeë reise (1611–1612) Redigeer
Na aanleiding van Hudson se kontak met die inheemse Amerikaners in die Hudsonvallei in 1609, het die Nederlandse handelaars in Amsterdam die gebied as die moeite werd beskou as 'n moontlike handelsbron vir beervelle,  wat destyds 'n winsgewende mark in Europa was.
Cornelis Rijser suksesvol teruggekeer in die Sint Pieter in 1611, en Block en sy mede -kaptein Hendrick Christiaensen keer die volgende jaar in 1612 terug, met pelse en twee seuns van 'n inheemse sachem terug in die Fortuyn en nog 'n skip wat toegerus is deur 'n groep Lutherse handelaars. Dit het ongeveer tien weke geneem om na Nieu -Nederland te vaar, soms langer. Die vooruitsig op suksesvolle bonthandel het die State -generaal, die beheerliggaam van die Nederlandse Republiek, op 27 Maart 1614 genoodsaak om te bepaal dat die ontdekkers van nuwe lande, hawens en gange 'n eksklusiewe patentgeld vir vier kry. reise wat binne drie jaar na die gebiede onderneem is, het ontdek of die aansoeker binne 14 dae na sy terugkeer 'n gedetailleerde verslag moet indien.
Die ekspedisie van 1614 Edit
In 1613 het Block 'n vierde reis na die laer Hudson in die Tyger vergesel van verskeie ander skepe wat veral toegerus is vir handel. Terwyl dit langs die suide van Manhattan vasgemeer is, het die Tyger is per ongeluk deur 'n brand vernietig.  Gedurende die winter bou hy en sy manne, met hulp van die Lenape (La-Na-Pae), die skip van 13,5 m (16,5 m) Onrust (Nederlands vir "Rusteloos"). 
In hierdie latere skip het hy die Oosrivier verken en was hy die eerste bekende Europeër wat op pad was na die Hellegat (nou Hell Gate genoem) en om Long Island Sound binne te gaan. Op reis langs die Sound het hy die Housatonic River (wat hy "River of Red Hills" genoem het) en die Connecticut River binnegegaan, wat hy ten minste verken het tot by die huidige Hartford, die huidige hoofstad van die staat Connecticut. sestig myl langs die rivier op.  Toe hy Long Island Sound verlaat, het hy Block Island, wat na hom en Narragansettbaai vernoem is, in kaart gebring, waar hy moontlik 'Roode Eylandt' genoem het na die rooi (Nederlands rooi) die kleur van die grond.  Op Cape Cod ontmoet hy met een van die ander skepe van die ekspedisie en verlaat die Onrust agter voordat hy na Europa terugkeer.
Lewe in die kolonie Redigeer
Block se verkenning sou lei tot die uiteindelike kolonisering van Connecticut. Die lewe was moeilik, aangesien dit in die winter afgehandel is as gevolg van die rivier die Connecticut wat tot ys verander het. Block seil stroomop en vestig die Nederlandse basis wat later Hartford geword het.
Hy word toegeskryf aan die vernoeming van Fishers Island (Vischer's Island) na 'n skeepsmaat. Alhoewel dit fisies nader aan Connecticut lê as New York, is die eiland deel van Long Island se Suffolk County.
Nieu -Nederlandse onderneming Edit
By sy terugkeer het Block 'n kaart van sy reis saam met bekende inligting uit die tyd opgestel. Die Block -kaart was die eerste om die naam "New Netherland" toe te pas op die gebied tussen Engels Virginia en Frans Kanada, asook die eerste wat Long Island as 'n eiland vertoon het.
Op 11 Oktober 1614 het Block, Christiaensen en 'n groep van twaalf ander handelaars 'n versoekskrif aan die generaal van die State voorgelê om eksklusiewe handelsvoorregte vir die gebied te ontvang. Hul onderneming, die nuutgestigte New Netherland Company, het vir drie jaar eksklusiewe regte gekry om handel te dryf tussen die 40ste parallel noord en die 45ste parallel noord. 
Na sy terugkeer na Amsterdam in Julie 1614, sou hy nie weer na die Nuwe Wêreld terugkeer nie. In 1615 was Block kommissaris-generaal van drie krygsmanne en elf walvisskepe wat deur die Noordsche Compagnie na Spitsbergen gestuur is.Hy het bly seil tot sy dood in 1627. Hy is begrawe in die Oude Kerk van Amsterdam in 'n graf langs sy vrou.
'N Herontwikkeling van 'n miljoene dollar aan die Connecticut-rivier in Hartford, Connecticut, is vernoem na' Adriaen's Landing 'na Block. Adriaen Block het 'n middelbare skool in Flushing, Queens (NYC) wat na hom vernoem is.
3f. Bereik na Connecticut
Toe hy die troon inneem, eis koning James II dat Connecticut die handves wat Charles II in 1662 verleen het, prysgee. Maar die burgers weier en verberg die dokument in hierdie hol boom om dit veilig te bewaar.
Ondanks 'n paar interne probleme, floreer Massachusetts Bay Colony teen die middel van die 1630's. Dit sou net 'n kwessie van tyd wees voordat individue in die kolonie sou uitbrei.
Daar was struikelblokke om in ag te neem. Dit was nooit maklik om 'n nuwe kolonie te stig nie. Indiese nedersettings Pequot wes van die rivier die Connecticut was 'n belangrike oorweging. Tog het die Puriteinse eksperiment vorentoe gestoot en nuwe kolonies geskep in die lig van Massachusettsbaai.
Thomas Hooker was 'n toegewyde Puriteinse predikant. Hy het geen twis gehad met die godsdienstige leerstellings van die kerk nie. Hy het egter beswaar daarteen gekoppel om stemreg te koppel aan lidmaatskap van die kerk, wat die gewoonte in Massachusettsbaai was.
'N Standbeeld van Thomas Hooker, een van die stigters van Connecticut, staan ​​in die hartjie van Hartford.
In 1636 het sy gesin 'n groep volgelinge na die weste gelei en 'n stad gebou wat bekend staan ​​as Hartford. Dit sou die middelpunt van die kolonie van Connecticut word. In godsdienstige praktyke weerspieël Connecticut die Massachusettsbaai. Polities het dit meer toegang tot nie-kerklike lede moontlik gemaak.
In 1639 het die burgers van Connecticut die eerste geskrewe grondwet in die westelike halfrond uitgevaardig. Die Fundamental Orders van Connecticut het 'n verkose goewerneur en 'n twee-huis wetgewer gevra. Dit dien as voorbeeld vir ander koloniale handveste en selfs toekomstige staatsgrondwette nadat onafhanklikheid verkry is.
In 1637, onder leiding van John Davenport, word 'n tweede kolonie gevorm in die Connecticut River Valley, wat om die hawe New Haven draai. Anders as die burgers in Hartford, was die burgers baie streng oor lidmaatskap van die kerk en die politieke proses. Hulle het selfs juries afgeskaf omdat daar nie in die Bybel daarvan melding gemaak is nie. Die meeste burgers wat van 'n misdaad beskuldig word, het eenvoudig die landdros aangemeld vir hul straf, sonder om eers 'n verweer te lewer.
Hierdie kaart toon die gebied bekend as die Massachusetts Bay Colony gedurende die 17de eeu. Setlaars vertrek gou en vestig die gebiede wat bekend sou staan ​​as Connecticut en Rhode Island.
New Haven is in 1662 deur koning Charles II saamgesmelt tot sy meer demokratiese buurman.
Connecticut bied 'n uitstekende voorbeeld van die strengheid van die koloniale samelewing. Wette gebaseer op die Skrif, genaamd Blue Laws, is toegepas op inwoners van Connecticut. Voorbeelde hiervan is die doodstraf vir misdade wat volgens moderne standaarde gering lyk. Blou wette veroordeel elke burger wat skuldig bevind is aan die lastering van die naam van God of die vervloeking van hul natuurlike vader of moeder. Hierdie wette was ten minste so laat as 1672 in koloniale Connecticut van krag.
In 1614 vaar die Nederlandse ontdekkingsreisiger Adriaen Block deur Long Island Sound en verken die Connecticutrivier. Die Nederlanders het in 1633 'n klein fort gebou op die terrein van die huidige Hartford, maar hulle het dit in 1654 laat vaar toe Engelse setlaars in toenemende getalle die gebied binnekom.
Edward Winslow van Plymouth Colony was blykbaar die eerste Engelse kolonis wat Connecticut besoek het (1632), en in 1633 stig lede van die Plymouth Colony 'n handelspos op die plek van Windsor. Hierdie klein pelgrimsonderneming is spoedig opgeneem deur Puriteinse setlaars van die Massachusetts Bay Company. Hierdie setlaars is aangetrokke tot die gebied deur die uitstekende verslae wat in 1633 deur een van hul lede, John Oldham, teruggebring is. Oldham keer in 1634 terug na die Connecticut -gebied en vestig nog 'n handelspos wat Wethersfield geword het. Die volgende jaar het Puriteine ​​in groot getalle na die Connecticut River Valley gestroom.
In 1636 verlaat Thomas Hooker en sy gemeente Newtown en vestig hulle naby die Nederlandse handelspos wat op die terrein van Hartford gevestig is. Die Pequot -mense was verset teen wit nedersetting, maar hulle is deur die Engelse verslaan in die kort Pequot -oorlog van 1637. Verhoudings het relatief vreedsaam gebly tot King Philip's War in 1675–76. In 1638–1939 het verteenwoordigers van die drie Connecticut River -dorpe - Hartford, Windsor en Wethersfield - mekaar by Hartford ontmoet en die kolonie Connecticut gevorm. Hulle het ook die Fundamental Orders aangeneem, wat 'n regering vir die kolonie gestig het.
'N Tweede kolonie, Saybrook, is in 1635 deur die Engelse groep by die monding van die rivier die Connecticut gestig. Die stigters van die kolonie (wat Viscount Saye en Sile en Baron Brooke insluit, vir wie die kolonie vernoem is) verkoop die nedersetting Saybrook aan die kolonie Connecticut in 1644. Die bevolking van Connecticut het geleidelik uitgebrei, en teen 1662 het die kolonie meer as 'n dosyn dorpe ingesluit, waaronder Saybrook, New London, Fairfield en Norwalk, asook East Hampton en Southampton op Long Island. 'N Ander Puriteinse nedersetting, New Haven, is in 1638 gestig. Dit was nie verbind met die kolonie van Connecticut nie.
In 1643 sluit New Haven en Connecticut kolonies saam met Massachusetts Bay kolonie en Plymouth kolonie om die New England Confederation te vorm, 'n los vakbond vir wedersydse verdediging. In 1662 stuur Connecticut sy goewerneur, John Winthrop (1606–76), na Londen om 'n koninklike handves vir die kolonie te bekom. Hy het die handves verkry, waardeur Connecticut sy reg op bestaansreg as 'n korporatiewe kolonie gewen het en ook New Haven verkry het.
Die jare van 1750 tot 1776 het baie bitter meningsverskil tussen radikale en konserwatiewes in die kolonie gehad. In 1776 is die patriot -goewerneur, Jonathan Trumbull, byna eenparig herkies (Connecticut en Rhode Island was die enigste kolonies wat bevoorreg was om hul hoofbestuurders te kies), en hy was die enigste goewerneur van enige kolonie wat ná die uitbreek van die Amerikaanse Revolusie. Daar was min gevegte in Connecticut tydens die rewolusie - skermutselings by Stonington (1775), Danbury (1777), New Haven (1779) en New London (1781) - al was die staat die belangrikste voorsieningsgebied vir die kontinentale leër.
Na die oorlog het die staat (1786) aan die Verenigde State afstand gedoen van sy aansprake op westelike grond, behalwe die Western Reserve ('n gebied in Ohio). Hierdie eis is behou totdat 'n deel van die grond in 1792 aan die burgers van Connecticut gegee is en die res in 1795 verkoop is. In 1799 is die lang geskil van Connecticut met Pennsylvania oor die Wyoming -vallei uiteindelik afgehandel. Connecticut was een van die eerste state wat die Amerikaanse grondwet goedgekeur het (sien grondwetlike konvensie).
Die Embargo Act van 1807, wat tydens die administrasie van Thomas Jefferson aangeneem is, het die hawens op Long Island Sound en aan die rivier die Connecticut 'n lewendige handelsverkeer in New England ten sterkste veroordeel waarmee die embargo ingemeng het. Die Oorlog van 1812 was ook so ongewild dat New England -federaliste, wat einde 1814 by die Hartford -konvensie vergader het, afskeiding oorweeg het. In 1818 het die Jeffersonians aan die bewind gekom in die staat, en 'n nuwe grondwet, wat die ou handves van 1662 vervang het, is aangeneem. Dit het die Congregational Church gestaak en die franchise aansienlik uitgebrei, hoewel algemene stemreg eers in 1845 bekendgemaak is.
Intussen, nadat die skeepsbedryf in Connecticut deur die embargo en die oorlog verwoes is, het die staat hom tot produksie gewend. Amptenare en vakmanne het in die laat koloniale dae al hoe meer geword, en uit inheemse ystererts het Connecticut -smede gewere vir die Patriot -soldate vervaardig. Moderne massaproduksie het in die staat begin toe Eli Whitney, waarskynlik die bekendste van Connecticut se uitvinders, (1798) in New Haven 'n vuurwapenfabriek begin het wat gewere met gestandaardiseerde, verwisselbare onderdele begin vervaardig het. Vroeër, in 1793, het hy die watte -jenewer in New Haven uitgevind en vervaardig. Die vervaardiging van begrippe (knope, penne, naalde, metaalware en horlosies) het aanleiding gegee tot die ondernemende Yankee -smous, wat met perde en karre na die land gereis het om sy ware te bestel. Connecticut se versekeringsbedryf het ook gedurende hierdie tydperk ontwikkel, en in 1810 is die Hartford Fire Insurance Company gestig.
Connecticut, wat in 1784 beperkings op slawerny geplaas het en dit in 1848 afgeskaf het, ondersteun die Unie tydens die Burgeroorlog met byna 60 000 troepe. Tydens en na die oorlog het die nywerheid baie uitgebrei. Immigrasie het 'n goedkoop arbeid verskaf, aangesien Engelse, Skotse en baie Ierse immigrante, wat selfs voor die oorlog in groot getalle aangekom het, gevolg is deur Franse Kanadese en, in die laat 19de en vroeë 20ste eeu, deur Italianers, Pole en ander.
Tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorloë het Connecticut floreer en munisipaliteit en ander voorrade verskaf vir die oorlogspoging. Tussen die twee oorloë het die Groot Depressie egter baie werkloses gelaat. Die nywerhede van Connecticut het in die jare na die Tweede Wêreldoorlog steeds gegroei en ontwikkel. In 1954 is die wêreld se eerste kern-aangedrewe duikboot by Groton gelanseer, en gewere, helikopters en straalmotors was een van die belangrikste vervaardigers van die koue oorlog.
Gedurende die sewentigerjare, toe die vervaardiging begin afneem, het die groot stede wat afhanklik was van die swaar nywerheid in Connecticut, verval. Die groei in die finansiële, versekerings-, vaste eiendom- en diensbedryf het Connecticut egter een van die rykste state in die land gemaak, en baie van hierdie ondernemings het van New York na die staat verhuis. Hierdie rykdom word hoofsaaklik deur die welvarende voorstede van die staat geniet, terwyl die sentrale stede verder verkrummel het, soos blyk uit die bankrotskap van Bridgeport in 1991. Die ontwikkeling van inheemse Amerikaanse casino's in SE Connecticut gedurende die negentigerjare het verdedigingsbedrywe as die belangrikste verdring ekonomiese enjin in daardie streek. In 2012 het baie van die kusgemeenskappe van die staat aansienlike oorstromings gehad tydens die orkaan Sandy.
2b. Gesamentlike aandelemaatskappye
Terwyl die stad Londen in 1600 vol geword het, het Richard Hakluyt aan koningin Elizabeth voorgestel dat nedersettings in die Nuwe Wêreld die stad van sommige van die armer mense kan verlig.
In vergelyking met ander Europese lande in 1600 was Engeland relatief arm.
Namate nuwe landboutegnieke minder boere nodig gemaak het, het die armes vermeerder in die strate van stede soos Londen en Bristol. Tot groot ontsteltenis van die ryker klasse was die armes 'n toenemend lastige teenwoordigheid en probleem.
'N Pyn vir Spanje
REDES OF MOTIEWE vir die verhoging van 'n openbare voorraad wat gebruik kan word vir mense en om lande te ontdek wat die beste geskik is vir die verskaffing van die gebreke wat hierdie koninkryk van Engeland die nodigste het [die volgende]:
8. Waar kolonies vir 'n openbare persoon gestig is, kan hulle in beter gehoorsaamheid voortgaan en yweriger word as waar privaat mans absolute ondersteuners van 'n reis is. Mans met 'n beter gedrag en kwaliteit sal hulself in 'n staatsdiens, wat meer reputasie meebring, as 'n privaat dien, wat op die ou end meestal onheilspellend is, omdat dit vermoedelik 'n wins is en onderhewig is aan wedywering. , bedrog en afguns, en as dit op die grootste hoogtepunt van geluk is, kan dit moeilik geduld word as gevolg van die jaloesie van die staat.
& ndash Richard Hakluyt, "Redes om 'n fonds in te samel om Amerika oor die waarde van kolonies na Engeland te vestig" (5 Januarie 1607)
Die aandelemark was die voorloper van die moderne korporasie. In 'n gesamentlike onderneming is aandele verkoop aan beleggers met 'n netto waarde wat kapitaal verskaf het en 'n beperkte risiko gehad het. Hierdie maatskappye was in die verlede winsgewend met handelsondernemings. Die risiko was klein en die opbrengs was redelik vinnig.
Die Virginia Company, wat in 1606 'n handves van King James I was, was 'n aandelemaatskappy wat gevestig is om nedersettings in die Nuwe Wêreld te vestig. Dit is 'n seël van die Virginia Company, wat die eerste Engelse nedersetting in Jamestown, Virginia, in 1607 gestig het.
Maar om in 'n kolonie te belê, was 'n heel ander onderneming.
Die risiko was groter, aangesien die kolonie sou misluk. Die aanvangskoste was enorm en die opbrengs kan jare neem. Beleggers in sulke pogings het meer nodig as 'n klein avontuurlike gevoel.
Beleggers, leiers en arbeiders in ekspedisie
Wie het hierdie Engelse koloniale ekspedisies gelei? Dikwels was hierdie leiers tweede seuns uit adellike gesinne. Onder Engelse wetgewing kon slegs die eersgeborene man eiendom erf. As sodanig was sir Francis Drake, sir Walter Raleigh en sir Humphrey Gilbert almal tweede seuns met 'n dors om hul eie rykdom te vind.
Handelaars wat van die Church of England verskil het, was ook gewillige beleggers in die kolonies van die nuwe wêreld. Daar was baie Puriteine ​​wat die nodige kapitaal gehad het, en met die Katolieke leunende Stuart-monarge wat die troon aangeneem het, het die Puriteine ​​se beweegrede sterker geword.
Met 'n oormaat grondlose bevolking om as werkers te dien, en gemotiveerde, avontuurlustige of vroom beleggers, het die aandelemaatskappy die voertuig geword waarmee Engeland uiteindelik die Westelike Halfrond gevestig het.
Dit was in kontras met die Spaanse en Franse nedersettings. Nuwe Spanje en Nieu -Frankryk is deur hul konings ontwikkel. Die Engelse kolonies is deur hul mense ontwikkel. Baie historici voer aan dat die primêre rede waarom die relatief klein en laat Engelse koloniseringspoging uiteindelik sy voorgangers oortref het, was omdat individue 'n ware aandeel in die sukses daarvan gehad het.
Kyk die video: YOUR ULTIMATE GUIDE TO HARTFORD CONNECTICUT. TOP TOURIST SPOTS TO VISIT IN HARTFORD 2021. 4K