Page Builder by SiteOrigin search seo and statistics
07-Feb-19 10:02 (Created 13-Apr-13)
responsive widgets builder page-builder widget
Rating (1-100) 96
Total Ratings 939
Braam Genis braam-genis 26-Nov-14 None View
Greg Priday gpriday 30-Oct-07 Cape Town View
Page Builder by SiteOrigin Settings die intensiteit en die krag van my hartseer in die eerste jaar nadat my pa se verbygaan verneder en my bang gemaak het. Selfs met my ondervinding as 'n psigoterapeut was ek nie voorbereid vir die golwe van gevoelens wat uit my dieptes ontstaan ​​het nie en my boul. Ek was nie voorbereid op die onberispelike gevoel van alleenheid, vir die ontnugterende gevoel van my eie sterftes nie, vir die veranderinge in my verhoudings. Sy dood het elke aspek van my lewe beïnvloed - dit het my binnekant herrangskik, ou strukture afgebreek, onopgeloste probleme opgesluit en alles in die gedrang gebring.
Hartseer, soos bevalling, het primêre kragte wat deur my in golwe geswaai het, my met angs, verlange, verligting, woede, depressie, gevoelloosheid, wanhoop, skuld en dikwels ondraaglike pyn gevul. Ek was vasgevang in 'n momentum wat ek nie kon vertraag of stop nie. Hierdie magte was nie rasioneel, redelik, voorspelbaar nie; Ek was bang om so buite beheer te voel. In die skaduwee van geboorte en van die dood was ek in kontak met magte wat groter was as ek - 'n ervaring wat my verneder en gehumaniseer het.
Ons kom so dikwels in die weg van verdriet; ons probeer om dit te onderdruk, af te kap, uit te stel of te ignoreer. Ons is bang om oorweldig te word, om nie-funksioneel te word: "As ek begin huil, sal ek nooit ophou nie:" Baie van ons weerstaan ​​rou omdat ons dink dat dit wat ons ervaar, abnormaal is. Ons is ook bang dat ons vriende ongemaklik voel en onttrek van ons. Aangesien ons in 'n kultuur leef wat vinnige regstellings verwag en pyn vermy, is daar 'n neiging om vroegtydig uit hartseer te kom. Daar kan eintlik baie druk van vriende en familie wees om "jouself saam te trek en met jou lewe voort te gaan:"
Maar hartseer is kragtiger as ons weerstand. In droefheid is dit natuurlik, maar ongemaklik, om rou, kwesbaar, alleen, oorweldig te voel. Selfs as ons daarin slaag om dit te onderdruk, bring ons ons lewe in gevaar. Ons moet afsluit. Ons kan nie bekostig om naby enigiets te wees wat dit kan veroorsaak nie. Onopgeloste hartseer verskyn in ons lewens in simptome soos chroniese fisiese probleme, depressie, verslawings en kompulsiewe gedrag. En op 'n later tyd, dikwels wanneer dit die minste verwag word, breek die hartseer uit.
Oorlewering aan hartseer sonder gevoel oorweldig
Hoe kan ons oorgawe aan die getye van verdriet? Hoe kan ons dit verdiep sonder om oorweldig te voel? Hoe kan ons ons spyt genees? Ek beveel dikwels aan dat mense wat bedroef, 'n heiligdom skep, 'n heilige plek waar jy elke dag met jou hartseer kan sit. Ek moedig u aan om hierdie tyd te gebruik om die intense gevoelens en gedagtes in die hartseer te ontdek - u kan skryf, huil, sing, mediteer, bid of net sit.
Dit is handig om 'n altaar daar te stel, foto's, spesiale voorwerpe, kerse, blomme. Hierdie heiligdom is die plek waar ons in die midde van ons besige lewens ons hartseer kan eer. Dit is die plek waar ons in ons hartseer kan verdiep en dit op ons kan laat werk. Elke keer as ons ons heiligdom gebruik, kry ons die voeding en krag om verder te gaan. Soos die tyd aangaan, moet ons dalk die heiligdom minder gereeld gebruik, maar ons kan dit nog steeds gebruik om in te gaan met onsself.
As jy wonder of jy jou hartseer vermy of onderdruk, stel ek voor dat jy vir ten minste vyftien minute per dag jou heiligdom gebruik - om daardie tyd te spandeer om te luister, vertraag, in te gaan. As jy goed voel en niks veel is nie Kom op, dit is goed, maar hou in. Op hierdie manier is jy eerlik met jouself oor jou hartseer.
Ek sien die heiligdom as 'n sentrale strategie om ten volle te bedroef sonder om oorweldig te voel. Dit is belangrik om tyd alleen met jouself te spandeer. Om 'n mens se hartseer met ander te deel, is ook belangrik. Baie mense voel geïsoleer en selfs in hul hartseer uitgedruk, en dit is 'n groot verligting en troos om met ander te wees wat dieselfde soort ervarings het.
Ons verhouding is soeter en nader as wat ek kon dink
Op die twaalfde herdenking van my pa se dood het ek 'n alledaagse "After Loss" werkswinkel gelei. In die oggend het elke deelnemer sy / haar storie kortliks gedeel, woorde wat met trane gemeng is en soms tydelik gespring. Die vrou aan my regterkant het haar sesjarige dogter twee jaar gelede verloor.
Die vrou aan my linkerkant het haar broer aan die militêre doodspan in Honduras verloor; sy lyk is nog nooit gevind nie. Die volwasse seuns van twee van die vroue het selfmoord gepleeg. Nog 'n ma het die dood van haar volwasse dogter tot 'n skielike siekte bedroef. Baie van die deelnemers het ouers verloor; ander, mans. Binne daardie kamer was daar soveel hartseer dat ons soms gevoel het dat ons kollektiewe hart sou breek. Elke verlies was ons verlies; elke hartseer omhels en gedeel.
Die meeste van hierdie mense het nie so vrylik met ander oor hul hartseer gepraat nie. Toe dit 'n jong vrou se beurt was om te praat, het sy vir ons gesê dat haar vriende daarop aandring dat sy te lank bedroef het. "Hulle weet nie waaroor ek heeltemal gaan nie. Ek wil net weet dat ek goed is, ek is nie mal om so te bedroef nie:" Sy het gevra vir die ondersteuning en aanmoediging wat ons almal nodig het. .
Ingesluit in ons kring was die foto's van ons oorledene geliefdes, hul gesigte vol met die lewe wat hulle nou verlaat het. My pa se foto was daar. Hy leun teen die reling van my ouer se dek, dra 'n geel trui, sy dik grys hare is netjies gekam. Hy kyk op na die lug, 'n sagte lig wat oor sy gesig val. Het hy geweet dat hy binnekort in 'n veel groter geheim sou reis? Terwyl ek na daardie foto kyk, onthou ek my pa soos hy was. Maar as ek my oë toemaak, is ek nou by hom - en ons verhouding is soeter en nader as wat ek kon dink.
'N Inner verhouding
Die ontplooiing van 'n innerlike verhouding met my pa was die grootste verrassing en gawe van my hartseer. Ek was verplig om hierdie verhouding te ontwikkel tydens my pa se siekte in reaksie op my verwagte hartseer. Na die kankerdiagnose het ek begin wanhopig voel oor die afstand tussen ons; Die tyd het hardloop. My pa het voortgegaan met sy lewe soos gewoonlik, en geweier om oor hierdie lewensbedreigende siekte te praat.
Terwyl ek oor sy kanker en die stiltes in ons verhouding agoniseer het, het ek instinktief 'n heiligdom in my slaapkamer geskep, op die rak langs my bed geplaas, foto's van my pa, blomme en spesiale geskenke wat hy my gegee het. Tydens sy siekte het ek elke dag voor hierdie altaar gesit en oopgemaak vir my hartseer. Elke keer as ek in die heiligdom gesit het, het ek my oë toegemaak en oopgemaak vir alles wat na vore kom. Beelde van my pa het spontaan begin om die leë ruimte van my meditasies te vul. Gelukkig het ek met verbeelding gewerk en ek het sy wysheid vertrou. Ek het nie my ervarings ontslaan deur myself te sê, "Dis net my verbeelding nie". Ek was vertroos en geïnspireer deur my pa se teenwoordigheid binne my, alhoewel ek toe nie geweet het waar dit my sou lei nie.
Soos die weke verby was, het ek besef dat 'n innerlike verhouding ontwikkel het toe my pa se lewe weg was; binne my was ons in staat om oor ons verlede seer en teleurstellings en waardering te praat. Ons het gepraat oor sy dood. Ek het hom gehou soos hy met pyn geknou het, en hy het my aangehou as ek met trane van hartseer geskud het. Hy was oop en kwesbaar op 'n manier wat ondenkbaar was in ons buitenste verhouding. Namate hierdie innerlike verhouding sterker geword het, het ek meer aanvaarding van die beperkings van die uiterlike gevoel. Gedurende sy laaste weke van die lewe kon ek saam met hom in die hospitaal sit, my hart oop en liefdevol. Nie meer wag en hoop vir die regte oomblik om oor ons verhouding te praat nie, ek het in vrede met hom gevoel. Toe hy in 'n koma kom, kon ek nog steeds met hom binne-in kontak.
Sy dood in 1988 het ons buitenste verhouding afgesny. Maar my pa het binne-in my gewoon, alhoewel die dood ons verhouding getransformeer het. Hy was sagter en kwesbaarder by my in my drome en innerlike reise as wat hy in die lewe kon. Hy was wyser. Toe ek hom raad gevra het oor probleme waarna ek gesukkel het, het hy geblyk onsigbare konneksies tussen dinge te sien en 'n veel groter perspektief gehad. Hy was los van ons gesinsdinamika en met goeie humor kan ek my raad gee oor my verhouding met my ma. Sy ou seer het nie meer vir hom saak gemaak nie. Hy is ook bevry van die belange wat hom in die lewe verteer het. In die laaste drie dekades van sy lewe het hy gevoel om suksesvol te wees in die korporatiewe wêreld, om op 5 AM te styg om na die werk te gaan en tuis terug te keer - selfs nadat die kanker in sy bene geëet het. Binne my na sy dood het hy in vrede met homself gelyk.
Die meeste van ons sien die dood as 'n einde, 'n finale verlies. Ons aanvaar dat enige moontlikheid vir versoening weg is. Maar dit is net nog 'n konsep wat ons in ons rou beperk. Vir baie ander kulture is daar geen ondeurdringbare muur om die lewendes uit die dode te verdeel nie. Die New York Times 1996-voorbladartikel, getiteld "Vir Landelike Japannese, Dood breek nie familiebande nie" gee die voorbeeld van 'n weduwee in 'n landelike Japannese dorp wat elke oggend haar oorlede man rys aanbied en gesprekke met hom hou, sy antwoorde in haar kop. Sy is daarvan oortuig dat haar man verander het ná die aanmeldingsongeluk wat hom nege jaar gelede vermoor het en dat haar verhouding sedert sy dood verdiep het. Terwyl hy een keer hard en diktatoriaal was, vind sy hom nou kinderloos. "Mnr. Tsujimoto mag dood wees, maar hy is beslis nie weg nie," lui die artikel. "Soos in Japan blyk, bly hy 'n gerespekteerde teenwoordigheid in die huis, wat gereeld deur familielede oor belangrike sake geraadpleeg word."
Sukie Miller in haar boek Na die dood vind ook 'n soortgelyke tema in baie ander kulture: "My navorsing het my gewoond aan die idee dat 'n groter deel van die wêreld se mense toegang tot ander wêreld kan hê. Vir baie mense is die wêreld van die dood so onbetwisbaar daar soos San Francisco vir die New Yorkers is , soos Afrika aan Brasiliane is. Dit is 'n geval van lewe binne die hele werklikheid, nie net die dele wat mens kan sien nie. Deur die lewensbelangrike verbeelding van die mense van die wêreld kan ons almal toegang kry tot die wêreld buite die grense. "Miller, p. 46).
Dit is nooit te laat
Die dood hoef ons nie af te sny van diegene wat ons liefhet nie. Deur middel van drome en tegnieke wat die verbeelding gebruik, kan ons toegang tot 'n innerlike verhouding met 'n oorlede geliefde, 'n verhouding wat kragtige en meestal onbenutte geleenthede bied vir genesing, resolusie en selfs leiding. Dit was my groot vreugde om die gereedskap vir mense te bied om die verhouding met 'n oorlede geliefde te ontdek en verken. Ek het diep genesings en deurbrake sowel as subtiele verskuiwings beleef - selfs na jare van bitterheid en spyt.
Baie min van ons stel ons liefde vir die ander uit. Bang om te seer, vind ons onwillig om so kwesbaar en oop te wees soos wat toelating vereis. Ten spyte van ons pogings om seer en wrok te vermy, bou hulle onvermydelik op in ons verhoudings met familie en vriende. Unaired, so seer sluit ons harte en skep afstand tussen onsself en ons geliefdes, en verhoog die moeilikheid om ons liefde en waardering selfs meer uit te druk. So wanneer 'n geliefde sterf, kan ons onsself vervul wees van spyt vir alles wat onuitgesproke gebly het. Die besef dat alle geleenthede vir die laaste gesprek geslaag is, of selfs net totsiens, kan kwaad wees.
Baie van my kliënte het oor 'n ma, ouma of suster gesê: "Hoe wens ek dat ek haar vertel het, het ek haar liefgehad voordat sy gesterf het: 'Hierdie soort onvoltooide besigheid kan ons verhoed om los te gaan en met ons lewens voort te gaan. In ons hartseer kan ons ou wrok, spyt en onuitgesproke liefde op ons knip, wat wonde veroorsaak wat al ons ander verhoudings besoedel.
Om te bedroef ten volle sodat ons ten volle kan lewe
In die middag van die werkswinkel het deelnemers gewerk met 'n reeks oefeninge om 'n huidige verband met die persoon wat gesterf het, te bevorder. Ek het hulle aangemoedig om oop te wees vir die verhouding soos dit nou is, om nie te hou op vorige herinneringe wat die verhouding in die verlede bevries en dit moeilik maak as dit nie onmoontlik is om enige verskuiwings of veranderinge wat sedert die dood plaasgevind het, te ervaar nie. Ellen, wat aanvanklik geweier het om enige van die werkswinkels op 'n pa te haat wat sy gehaat het, het 'n deurbraak in haar verhouding met hom beleef, soos sy nooit kon dink nie. En Mirjam ontdek antwoorde op vrae wat haar gepla het sedert haar seun se selfmoord.
Agter die groep foto's was 'n groot venster waarby ons 'n kersieboom kon sien, met rooi en pienk blomme, wat met die lewe bewe, asof ons ons herinner dat ons aan hartseer moet leef sodat ons ten volle kan lewe. As ons heeltemal bedroef het, sal ons eendag uit die donker gang in 'n nuwe lewe kom, met nuwe oë, met die lewe met nuwe krag. Elke oomblik word kosbaar, 'n geleentheid om die wonder van die lewe te omhels.
Abraham Maslow skryf: "In die postmortem-lewe word alles waardevol, raak deurdringend belangrik. Jy word deur dinge, blomme en babas en pragtige dinge gesteek:" Toe ek na daardie bederf gekyk het, het ek deurskynend bloeisels reggekry, ek kon nie ' Ek help om deur hul skoonheid gesteek te word - kortweg soos dit was.
Toe ek my aantekeninge aan die einde van die dag ingepak het, het my pa se foto in my tas se sak gegly, en ek het hom baie dankbaar gevoel om dit vir my moontlik te maak om hierdie werk te doen. Dit is genade om by diegene wat bedroef te wees - alles word kaal gestroop en daar is plek vir menslikheid en geheim. Ek word gedurig herinner aan die krag van die menslike gees om te genees en van die nuwe begin in elke einde.
Kort daarna het ek my verbeelding met my pa besoek. Dit was jare sedert sy dood en maande sedert ons laaste besoek, en ek was verheug om hom te sien. Ek besef dikwels nie hoeveel ek hom in my alledaagse lewe mis nie, totdat ek weer in sy teenwoordigheid is. Hierdie keer het hy gepraat oor liefde - hoe liefde is binne-in ons en om ons heen, dat as dit nie vir liefde was nie, die elektrone nie in hulle wentelbane of die sterre in die hemel sou beweeg nie. Hy druk my hand - liefde het ook die evolusie van ons verhouding gelei. Ons het opgekyk. Duisende sterre het bo ons geskyn teen 'n swart agtergrond van die ruimte. Staan daar langs hom onder 'n koepel van onbeperkte sterre, ek het omring deur misterie en diep dankbaar dat hy binne-in my bly.
Vir die verbeelding is die dood nie 'n einde nie, nie 'n katastrofe nie, maar 'n transformasie. Binne jou bly jou geliefde, en met jou deelname sal jou gemeenskaplike verhouding groei en verander.
Die oneindige onderwerp: Genesing Verhoudings Verby Verlies
Alexandra se nuwe boek, "Verheerliking van hartseer: 'n ruimte skep om jouself te laat genees"
Alexandra Kennedy, MA, is 'n psigoterapeut in privaat praktyk in Santa Cruz, Kalifornië, en skrywer van 'N Ouer verloor. Sy het werkswinkels gelei en geluister oor rou by universiteite, hospices, kerke en professionele organisasies. Sy is 'n fakulteitslid aan die Universiteit van Kalifornië Santa Cruz Uitbreiding. Haar artikels verskyn in Joga Journal, Mothering magazine, en California Therapist. Om antwoorde te deel op Die Oneindige Draad: Genesing Verhoudings Verby Verlies of om inligting rakende werkswinkels en lesings te verkry, gaan na www.Alexandrakennedy.com.
Kyk na 'n video: Verering van hartseer - deur Alexandra Kennedy.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Genesing Verby Verlies: Dit is nooit te laat nie