Stairway To Heaven deur Led Zeppelin - Kunstenaarsfeite
Stairway To Heaven deur Led Zeppelin
Die bekendste rocklied van alle tye, 'Stairway To Heaven', was nie 'n treffer nie, want dit is nooit as 'n enkelsnit vir die algemene publiek vrygestel nie. Radiostasies het promosie -enkelspel ontvang wat vinnig versamelaarsitems geword het.
Op Dinsdag 13 November 2007 is die hele agterkatalogus van Led Zeppelin beskikbaar as wettige digitale aflaaie, wat al hul snitte in aanmerking kom vir die Britse enkelsnitkaart. Gevolglik het die oorspronklike weergawe van 'Stairway To Heaven' aan die einde van daardie week vir die eerste keer in die Engelse enkelsnitlys verskyn. Voorheen het drie voorblaaie in kaart gebring: die multinasionale ateljeeband Far Corporation het in 1985 op nommer 8 gekom, daarna het die reggae -huldeblyk Dread Zeppelin in 1991 na #62 gekruip en uiteindelik het die herwerking van Rolf Harris die ander twee oortref, met 'n hoogtepunt van #7 in 1993.
Robert Plant het 'n groot deel van die sewentigerjare die vrae beantwoord oor die lirieke wat hy vir 'Stairway' geskryf het. Op die vraag waarom die liedjie so gewild is, het hy gesê dat dit die 'abstraksie' kan wees, en voeg by: 'Afhangende van watter dag dit is, interpreteer ek die liedjie nog steeds op 'n ander manier - en ek het die lirieke geskryf.'
Die lirieke neem baie wilde draaie, maar die begin van die liedjie handel oor 'n vrou wat geld versamel, net om uit te vind hoe haar lewe geen betekenis het nie en haar nie in die hemel sal bring nie. Dit is die enigste deel wat Plant regtig sou verduidelik, want hy het gesê dat dit ''n vrou is wat alles kry wat sy wil sonder om iets terug te gee'.
Led Zeppelin het vroeg in 1970 'Stairway' begin beplan toe hulle besluit het om 'n nuwe, epiese liedjie te skep om 'Dazed And Confused' as die middelpunt van hul konserte te vervang. Jimmy Page werk aan die liedjie in 'n 8-snit-ateljee wat hy in sy boothuis geïnstalleer het, en probeer verskillende afdelings op kitaar. Teen April het hy aan joernaliste gesê dat hul nuwe liedjie 15 minute lank kan wees, en beskryf dit as iets wat 'n hoogtepunt kan bereik ', terwyl John Bonham se tromme 'n geruime tyd nie binnekom nie. In Oktober 1970, na ongeveer 18 maande van byna konstante toer, het die lied gestalte gekry. Page en Plant het verduidelik dat hulle daaraan begin werk het in 'n 250-jarige Walliese kothuis met die naam Bron-yr-Aur, waar hulle die liedjies vir Led Zeppelin III . Page vertel soms 'n verhaal van die paar wat by die vuur by die kajuit sit terwyl hulle dit saamstel, 'n verhaal wat die lied 'n mistieke oorsprongverhaal gee, aangesien daar geeste in die mure kon speel.
Page het 'n ander verhaal onder eed vertel: Toe hy in 2016 na die tribune geroep is as deel van 'n plagiaatverhoor oor hierdie lied, het hy gesê dat hy die musiek op sy eie geskryf het en dit eers vir sy bandmaats gespeel het by Headley Grange in Liphook Road , Headley, Hampshire, waar hulle dit opgeneem het met behulp van 'n mobiele ateljee in besit van The Rolling Stones. Plant bevestig die verhaal in sy getuienis.
Headley Grange is miskien nie so betowerend as Bron-yr-Aur nie, maar die plek het 'n karakter: dit was 'n groot, ou, stowwerige herehuis sonder elektrisiteit, maar uitstekende akoestiek. Bande gaan daarheen om privaatheid te kry en fokus op liedjieskryf, want die grootste afleiding was die skape en ander wild.
Robert Plant onthou dat hy die lirieke in 'n flits van inspirasie geskryf het. Plant sê: 'Ek het 'n potlood en papier vasgehou, en ek was in 'n baie slegte bui. Toe het my hand skielik die woorde geskryf: 'Daar is 'n dame wat seker is dat alles wat blink is goud/en sy koop 'n trap na die hemel.' Ek het net daar gesit en na die woorde gekyk en toe spring ek amper uit my sitplek. '
Plant se implikasie dat iets anders sy potlood vir hom laat beweeg het, het tot bespiegeling gelei dat dit Satan was wat die woorde dikteer, en saam met die agteruitgaande boodskappe en Page se Aleister Crowley -verbinding, was daar vir baie luisteraars genoeg bewyse dat die duiwel 'n rol speel die skep van hierdie liedjie.
Daar word gerugte dat dit agterlike sataniese boodskappe bevat, asof Led Zeppelin hul siele aan die duiwel verkoop in ruil vir 'Stairway To Heaven'. Hierdie teorie ondersteun die feit dat Jimmy Page die huis van Aleister Crowley in Skotland, bekend as Boleskine House, gekoop het. In sy boeke pleit Crowley dat sy volgelinge agteruit leer lees en agteruit praat.
Robert Plant het die kwessie in 'n onderhoud met Musikant tydskrif: '' Stairway To Heaven 'is met die beste voorneme geskryf, en wat die omdraai van bande en die aanbring van boodskappe betref, is dit nie my idee om musiek te maak nie. Dit is regtig hartseer. Die eerste keer dat ek dit gehoor het, was vroegoggend toe ek tuis was, en ek het dit in 'n nuusprogram gehoor. Ek was die hele dag absoluut uitgeput. Ek het rondgeloop, en ek kon eintlik nie glo nie, ek kon mense nie ernstig opneem wat met sulke sketse vorendag kon kom nie. Daar is baie mense wat daar geld verdien, en as dit die manier is waarop hulle dit moet doen, doen dit dan sonder my lirieke. Ek koester hulle heeltemal te veel. '
Rob - Easton, PA en Tolga - Napels, FL
Dit loop 8:03, maar het steeds een van die mees gespeelde liedjies op Amerikaanse radio geword, wat bewys dat mense nie sou stem nie, net omdat 'n liedjie lank was. Dit pas perfek by FM -radio, wat 'n nuwer formaat was wat die gevestigde AM uitdaag met 'n beter klankgehalte en meer verskeidenheid. 'Stairway' pas goed in die sogenaamde 'Album Oriented Rock' (AOR) -formaat, en word later 'n stapelvoedsel van Classic Rock. Volgens die meeste maatreëls is dit die mees gespeelde liedjie in die geskiedenis van Amerikaanse FM-radio. Dit het ook meer bladmusiek verkoop as enige ander rockliedjie - ongeveer 10 000 tot 15 000 eksemplare per jaar, en meer as een miljoen in totaal.
Jimmy Page het 'n sterk affiniteit met hierdie liedjie en het gevoel dat die lirieke van Robert Plant sy beste nog was. Hy het hom van toe af aan al die lirieke van Zeppelin laat skryf.
In 'n onderhoud met Rollende klip tydskrif (13 Maart 1975) Cameron Crowe het vir Jimmy Page gevra hoe belangrik 'Stairway To Heaven' vir hom was. Page antwoord: 'Vir my het ek gedink' Stairway 'kristalliseer die essensie van die orkes. Dit het alles daar en het die band op sy beste gewys ... as 'n band, as 'n eenheid. As ek nie oor solo's of iets praat nie, het dit alles daar gehad. Ons was versigtig om dit nooit as 'n enkelsnit vry te stel nie. Dit was 'n mylpaal vir ons. Elke musikant wil iets van blywende kwaliteit doen, iets wat nog lank sal hou en ek dink ons ​​het dit met 'Stairway' gedoen. Townshend het waarskynlik gedink dat hy dit reggekry het Tommy . Ek weet nie of ek meer kan dink nie. Ek moet baie harde werk doen voordat ek naby die stadiums van konsekwente, totale glans kan kom. '
Dit was die enigste liedjie waarvan die lirieke op die album se binnemou gedruk is.
Baie beginner kitaarspelers probeer om hierdie liedjie te leer, en die meeste mors dit uiteindelik. In die fliek Wayne's World , word dit verbied in die kitaarwinkel waar Wayne (Mike Myers) dit begin speel. As u die fliek in die teaters gesien het, het u gehoor hoe Wayne die eerste paar note van die liedjie speel, voordat hy uitgeskel word en na 'n bordjie wys wat 'NO Stairway To Heaven' sê (Wayne: 'No Stairway. Denied.'). As gevolg van regskwessies - blykbaar moet selfs 'n paar aantekeninge van 'Stairway To Heaven' skoongemaak word, en sterkte daarmee - die video- en TV -weergawes van die fliek is verander sodat Wayne iets onverstaanbaar speel. Hierdie beginner kitaar Stairway cliché verskyn later op 'n episode van Suidpark wanneer die karakter Towelie die liedjie in 'n talentprogram probeer speel en dit opdroog.
Die Zeppelin -baskitaarspeler John Paul Jones het besluit om nie 'n bas hierop te gebruik nie, want dit klink soos 'n volkslied. In plaas daarvan het hy 'n snaarafdeling, klawerborde en fluite bygevoeg. Hy het ook houtblokkers gespeel wat op die inleiding gebruik is. Bonham se tromme kom eers 4:18 in.
Robert Plant is 'n groot bewonderaar van alles wat mistiek is, die ou Engelse legendes en verhaal en die geskrifte van die Kelte. Hy was in die boeke gedompel Magic Arts in Keltiese Brittanje deur Lewis Spence en Die Here van die ringe deur J.R.R. Tolkien. Die Tolkien -inspirasie kan gehoor word in die frase 'In my gedagtes het ek ringe deur die bome gesien', wat 'n verwysing kan wees na die rookringe wat deur die towenaar Gandalf geblaas is. Daar is ook 'n verband tussen die dame in die liedjie en die karakter uit die boek, Lady Galadriel, die koningin van elwe wat in die goue woud van Lothlorien woon. In die boek was alles wat rondom haar skitter eintlik goud, aangesien die blare van die bome in die bos van Lothlorien goudbruin was.
Dolly Parton het dit op haar album van 2002 behandel Halos en horings - Robert Plant het gesê hy hou van haar weergawe. Ander kunstenaars wat dit dek, sluit in U2, Jimmy Castor, Frank Zappa, The Foo Fighters, Dave Matthews Band, Sisters of Mercy, Ann en Nancy Wilson of Heart, Zakk Wylde, Elkie Brooks, Pardon Me Boys, White Flag, Jana, Great White , Stanley Jordan, Far Corporation, Dixie Power Trio, Justin Hayward, Leningrad Cowboys, Dread Zeppelin, Tiny Tim, klaviervirtuoos Richard Abel en Monte Montgomery. Neil Sedaka het in 1960 'n onverwante Top 10 -treffer met dieselfde titel gehad.
Baie kritici het hierdie liedjie weggegooi toe dit uitkom: Lester Bangs beskryf dit as 'n stukkie ongebore pap, en die Britse musiektydskrif Klink het gesê dat dit 'eers verveling en dan katatonie' veroorsaak het.
Hoewel baie aanhangers dit as een van die grootste rockliedjies beskou wat ooit gemaak is, het 'Stairway To Heaven' en Zeppelin in sy geheel ook hewige kritiek gekry. Hulle word beskou as vlak, pretensieus en verteenwoordigend van die soort oordaad wat die anti-materialistiese bewussyn wat soveel van die era se musiek- en musiekpers teenstaan ​​(skynbaar ten minste) aanstoot gee. In 1988 het die voorloper van Zeppelin, Robert Plant, gesê V dat hy die kritiek verstaan ​​het: 'As u' Stairway to Heaven 'absoluut gehaat het,' kan niemand u daarvoor blameer nie, want dit was so pompeus. '
Led Zeppelin speel dit op 5 Maart 1971 vir die eerste keer in Belfast - Noord -Ierland was destyds 'n oorlogsgebied en daar was oproer in die nabygeleë strate. John Paul Jones het in 'n klankdokumentêr gesê dat die gehoor nie so beïndruk was toe hulle dit speel nie. Hulle wou iets hoor wat hulle ken - soos 'Whole Lotta Love'.
Die liedjie het 'n beter ontvangs gekry toe die orkes die Amerikaanse deel van hul toer begin het. In 'n uittreksel uit Led Zeppelin; Die definitiewe biografie deur Ritchie Yorke, het Jimmy Page gesê oor die speel van die lied tydens 'n vertoning in Augustus 1971 in die Los Angeles Forum: 'Ek sê nie dat die hele gehoor ons 'n staande toejuiging gegee het nie - maar daar was 'n groot staande ovasie daar. En ek het gedink: 'Dit is ongelooflik, want niemand het nog hierdie nommer gehoor nie. Dit is die eerste keer dat ek dit hoor! ' Dit het hulle duidelik geraak, so ek het geweet dat daar iets met die een was. '
Jimmy Page beskou dit as 'n meesterstuk, maar Robert Plant deel nie sy liefde vir die lied nie. Plant noem dit 'n 'trou -liedjie' en dring daarop aan dat sy gunsteling Led Zeppelin -liedjie 'Kashmir' is. Nadat die band uitmekaar was, weier Plant om dit te sing, behalwe in seldsame gevalle, waaronder Live Aid.
Plant verduidelik sy standpunt in 'n onderhoud met Dan Rather in 2018, en sê: 'Dit behoort aan 'n spesifieke tyd. As ek by die instrumentasie betrokke was, sou ek voel dat dit 'n wonderlike stuk musiek is wat sy eie karakter en persoonlikheid het. Dit versnel selfs op 'n soortgelyke manier as sommige stukke meer hoë -musiek. Maar my bydrae was om lirieke te skryf en 'n liedjie te sing oor die noodlot en iets baie Brits, amper abstrak, maar uit die gedagtes van 'n 23-jarige man. Dit het geland in die jare van die era van die 23-jarige ouens. '
Dit was die laaste liedjie wat die oorblywende lede van Led Zeppelin opgevoer het toe hulle in 1985 vir Live Aid herenig is. Bob Geldof het die geleentheid gereël en sy bes gedoen om baie bekende bands te laat speel, selfs al sou hulle uitmekaar wees. Anders as The Who, het Geldof dit maklik gehad om Plant, Page en Jones te oortuig om die program te speel. Hulle speel die Philadelphia -verhoog met Tony Thompson en Phil Collins wat op tromme sit.
Die akoestiese, vingerplukende intro is baie soortgelyk aan die liedjie 'Taurus' van die band Spirit, wat saam met Led Zeppelin getoer het toe hulle die eerste keer in die VSA gespeel het. 'Taurus' is 'n kitaarinstrument wat deur die groep se kitaarspeler, Randy California, geskryf is en op hul debuutalbum in 1968 opgeneem is. Dit was deel van die stel en Jimmy Page het erken dat hy die album besit.
Randy California het nooit regstappe teen Led Zeppelin geneem of vergoeding van hulle gevra nie. 'N Mercuriale man wat in 1997 op 45 -jarige ouderdom verdrink het, word deur sy bandmaat Mark Andes beskryf as' 'n soort patetiese, gemartelde genie '.
Die 'Stairway' -verbinding is slegs 'n klein stukkie uit die Spirit -verhaal. Kalifornië was 'n wonderkitaar wat op 15 -jarige ouderdom by Jimi Hendrix aangesluit het in die groep Jimmy James And The Blue Flames. Drie maande later is Hendrix na Engeland. Hy wou Kalifornië saamneem, maar Randy se ouderdom het dit onmoontlik gemaak.
Randy het saam met die toekomstige stigter van Steely Dan, Walter Becker, gespeel in die Long Island -band Tangerine Puppets, waarna hy na Los Angeles verhuis het, waar hy Spirit saam met drie vriende en sy stiefpa, Ed Cassidy, gevorm het wat tromme gespeel het. Hulle het 'n paar optredes by die Whiskey a Go Go gekry, en Lou Adler het hulle by sy etiket, Ode Records, geteken. Hulle eerste album was 'n beskeie sukses wat 'n klein treffer behaal het: 'Mechanical World'. Geskryf deur die bandlede Mark Andes en Jay Ferguson, het dit op #123 VS gestop. Kalifornië wou 'n treffer vir hul tweede album skryf, Die gesin wat saam speel (1969), en kom met 'I Got A Line On You', wat nommer 25 gemaak het.
Dit sou hul grootste treffer wees. Die band weier 'n uitnodiging na Woodstock en breek in 1972, met Kalifornië se reeds onbestendige geestesgesondheid wat deur dwelmgebruik geteister is. Die orkes het van tyd tot tyd herenig, maar nooit hul reg gekry nie. Teen die dood van Kalifornië het min mense 'Taurus' en die verband met 'Stairway To Heaven' onthou, maar in 1999 het Songfacts aanlyn gegaan en die bespreking is herleef.
In 2002 het 'n voormalige musiekjoernalis met die naam Michael Skidmore in beheer van Kalifornië se landgoed gekom, en in 2014 begin hy met die verrigtinge teen Led Zeppelin. In 2016 het Jimmy Page in die saak getuig en gesê dat hy die eerste keer van die twis gehoor het toe sy skoonseun hom 'n paar jaar tevore vertel het dat daar 'n debat aanlyn was. Page het volgehou dat hy nog nooit 'Taurus' gehoor het nie en dat dit 'heeltemal vreemd' vir hom was.
Die jurie het nie die argument aangeneem dat Page nooit 'Taurus' gehoor het nie, maar het steeds ten gunste van Led Zeppelin beslis en besluit dat die akkoordprogressie in 'Taurus' algemeen is vir baie ander liedjies wat al dekades lank bestaan ​​en dus in die publiek domein. In 2018 is die saak in appèl teruggestuur, maar die uitspraak is twee jaar later bekragtig. Hier is 'n tydlyn van die saak.
Pat Boone het 'n onwaarskynlike voorblad op sy album In a In 'n metaal bui . Boone wou sien hoe dit as 'n jazz -wals sou uitkom, en maak die lied oop en toe met sagte fluitspel. In 'n subtiele verwysing na sy Christelike geloof verander Boone die reël 'Alles in een is alles en alles' na 'Drie in een is alles en alles' - 'n verwysing na die Christelike Drie -eenheid (die Vader, Seun, Heilige Gees).
Voordat hy die liedjie opgeneem het, het hy dit na duiwelse verwysings gesoek. 'Ek het voortdurend gesoek na verwysings na heksery of dwelms,' het hy in 'n onderhoud met Songfacts gesê. 'En al was daar vreemde beelde, soos' in die heinings 'en al hierdie dinge, was daar geen spesifieke vermeldings van Jimmy Page se betrokkenheid by heksery of iets dergeliks nie.'
'N Ander opvallende voorblad was deur 'n Australiese kunstenaar genaamd Rolf Harris, wat 'n wobbleboard gebruik het ('n stuk floppy hout wat aan beide kante vasgehou is, effens gebuig en gewankel het sodat die boog voortdurend sou omkeer) en die reël' And it makes me wonder 'verander het. na 'Laat dit jou wonder.'
Iain - Edinburgh, Skotland
In die negentigerjare het die Australiese TV -gasheer Andrew Denton 'n program gehad waarop verskillende kunstenaars gevra is om hul weergawe van hierdie lied op te voer. Hulle weergawes is vrygestel op 'n album genaamd Die geld of die geweer: trappe na die hemel . Kunstenaars wat dit uitgevoer het, was Australian Doors Show, The Beatnix, Kate Ceberano and the Ministry of Fun, Robyne Dunn, Etcetera Theatre Company, The Fargone Beauties, Sandra Hahn en Michael Turkic, Rolf Harris, Pardon Me Boys, Neil Pepper, The Rock Lobsters, Leonard Teale, Toys Wers Berserk, Vegimite Reggae, The Whipper Snappers en John Paul Young. In antwoord op die weergawe van Rolf Harris het Page en Plant sy liedjie 'Sun Arise' uitgevoer aan die einde van 'n ander Denton -TV -program.
Graham - Australië
In Januarie 1990 is hierdie liedjie in 'n solo -harpweergawe by die Muzak -snitlys gevoeg. Anders as die oorspronklike, het die Muzak-weergawe, gerangskik en opgeneem om 'n 'opheffende, produktiewe atmosfeer' te bied en 'die kromme van werkersvermoeidheid in die kantooromgewing teen te werk', nie so goed nie, want selfs hierdie ontsmette weergawe het baie aandag getrek na die liedjie, en sodoende die bedoeling van die Muzak -programmering ondermyn.
Die orkes het dit opgevoer tydens die konsert van die Atlantic Records se 40ste bestaansjaar in 1988 met Jason Bonham wat op sy tromme op sy oorlede pa sit. Plant wou dit nie speel nie, maar was op die laaste oomblik oortuig. Dit was slordig en Plant het van die woorde vergeet. Dit was nie die geval toe Jason weer in 2007 by hulle aangesluit het vir 'n voordelevertoning om geld in te samel vir die Ahmet Ertegun -opvoedingsfonds. Hulle het hierdie liedjie en nog 15 ander uitgevoer, en het goeie resensies gekry van aanhangers en kritici.
Zeppelin se langste uitvoering van hierdie liedjie was hul laaste optrede in Berlyn in 1980. Dit was ongeveer 15 minute lank.
Marshall - Gallatin, TN
Gordon Roy van Wishaw, Skotland, het al die lirieke van hierdie liedjie op sy rug laat tatoeëer. Hy het dit gedoen as 'n huldeblyk aan 'n vriend wat in 'n motorongeluk dood is.
Aan die einde van die 90's het die radio -tydskrif verskyn Maandagoggend herhaling berig dat 'Stairway' steeds 4,203 keer per jaar gespeel word deur die 67 grootste AOR (album-georiënteerde rock) radiostasies in die VSA. ASCAP, die American Society of Composers, Authors and Publishers, weier om presiese syfers bekend te maak oor hoeveel keer dit sedert die vrystelling daarvan gespeel is, maar dit is op elke AOR -stasie in Amerika, dat die liedjie vyf keer per dag tydens die eerste keer gespeel is drie maande bestaan; twee keer per dag vir die volgende nege maande; een keer per dag vir die volgende vier jaar; en twee tot drie keer per week vir die volgende 15 jaar. Daar is ongeveer 600 AOR- en Classic Rock -stasies in die VSA, wat beteken dat 'Stairway' minstens 2,874 keer uitgesaai is. Teen 8 minute per draai is ongeveer 23 miljoen minute - byna 44 jaar - aan die liedjie gewy. Sover.
Op 23 Januarie 1991, onder leiding van die eienaar en hoofbestuurder John Sebastian, die radiostasie KLSK (104.1 FM) in Albuquerque, New Mexico, speel hierdie liedjie 24 uur oor en oor, wat luisteraars verwar wat nie gewoond was om Led te hoor nie Zeppelin op die stasie. Die liedjie is meer as 200 keer gespeel, met baie luisteraars wat ingeskakel het om uit te vind wanneer dit sou eindig. Dit blyk 'n publisiteitsstunt te wees, aangesien die stasie oorskakel na 'n Classic Rock -formaat.
Jimmy Page het sy kitaaropstelling vir die solo verduidelik Kitaarspeler tydskrif in 1977: 'Ek gebruik die Supro -versterker vir die eerste album, en ek gebruik dit steeds. Die solo van 'Stairway to Heaven' is gedoen toe ek die Telecaster, wat ek lanklaas gebruik het, uittrek, by die Supro aansluit en weer weggaan. Dit is heeltemal 'n ander klank as die res van die eerste album. Dit was 'n goeie, veelsydige opset. '
Die Foo Fighters het 'n bespotlike cover van hierdie liedjie gemaak, en hulle weergawe was om te sê dat niemand die song moet probeer cover nie, want hulle sal dit opdoen. Dave Grohl het die intro doelbewus te lank gevoer, het sy tromspeler en gehoor gevra vir lirieke, en toe dit tyd was vir die kitaarsolo, sing hy die rol van Jimmy Page. Dit is bloot as 'n grap gedoen, en om mense te vertel om nie die liedjie te dek nie, aangesien Grohl 'n groot Zeppelin -aanhanger is, en noem John Bonham van Zeppelin 'n belangrike invloed.
Rollende klip tydskrif het aan Jimmy Page gevra hoeveel van die kitaarsolo gekomponeer is voordat hy dit opgeneem het. Hy antwoord: 'Dit was glad nie gestruktureerd nie [lag]. Ek het 'n begin gehad. Ek het geweet waar en hoe ek sou begin. En ek het dit net gedoen. Daar was 'n versterker [in die ateljee] wat ek probeer het. Dit klink goed, so ek dink: 'OK, haal diep asem en speel.' Ek het drie take gedoen en een daarvan gekies. Hulle was almal anders. Die solo klink gekonstrueer - en dit is, maar net op die oomblik. Vir my is 'n solo iets waarheen jy net vlieg, maar binne die konteks van die liedjie. '
Mary J. Blige het dit in 2010 opgeteken deur Travis Barker, Randy Jackson, Steve Vai en Orianthi. Blige het aan MTV gesê: 'As jy eers verdwaal het op die rock-and-roll-oomblik, hoef jy net tot bo-op jou longe te skree of so laag as wat jy nodig het om te gaan. Dit is nie 'n kop nie - dit is 'n gees. ' Sy het bygevoeg: 'Ek is 'n fan van Zeppelin. Ek het van kleins af na hul musiek geluister, en dit het my altyd aangeraak, veral 'Stairway To Heaven'. Ek maak my eie liedjies deur diep in myself te gaan en dit te vertaal na 'wat sou Mary doen.' Sterker met elke traan en beskikbaar vir aflaai. Blige het die lied opgevoer in die 21 April 2010 episode van Amerikaanse Idol .
In solo -werk of met ander groepe, sou Jimmy Page niemand anders as Robert Plant laat sing nie, maar hy het dit soms as instrumentaal gespeel.
Die einde van hierdie liedjie is kenmerkend, want dit sluit slegs Robert Plant se stem af. Volgens Jimmy Page het hy 'n kitaarparty geskryf om die liedjie te beëindig, maar besluit om dit te laat vaar, aangesien die stem aan die einde so 'n impak gehad het.
Jimmy Page word gereeld 'In The Light' genoem van Fisiese graffiti 'n opvolg van hierdie liedjie.
Oor die samestelling van die snit, het Jimmy Page gesê Rollende klip : 'Ek het dinge tuis probeer en hierdie stuk met die stuk afgerond. Ek het die idee gehad van die verse, die skakel na die solo en die laaste deel. Dit was hierdie idee van iets wat sou bly bou en bou. '
Andy Johns, klankingenieur op Led Zeppelin IV , vertel Kitaar en klawerbord tydskrif (Januarie 1994) oor die opnamesessie vir 'Stairway To Heaven': 'Hierdie liedjie is voltooi. Die reëlings was getref voordat die orkes die ateljee binnegegaan het. Ons het die hoofsnitte bo, op Island, opgeneem met Jimmy op akoestiese kitaar, John Paul op 'n Hohner elektriese regop klavier en Bonham agter sy kit. Ek het probeer om 'n linkerhandse geluid uit die Hohner-klavier te laat kom, sodat ek later iets kon opneem. Sodra ons die basgedeeltes bygevoeg het en Page die overdubs begin opneem het, kon ons reeds weet dat dit wonderlik sou wees. Ek het geweet dat dit 'n baie spesiale snit was en ek was trots daarop om daaraan deel te neem. Ek het egter nie die minste idee gehad dat dit 'n koningslied vir drie geslagte kinders sou word nie! '
Tydens 'n onderhoud met Rolling Stone in 1975 het Page aan die joernalis Cameron Crowe gesê dat die enigste kunstenaar wat die artistieke uitnemendheid van 'Stairway To Heaven' kon bereik, Joni Mitchell was. Hy het spesifiek melding gemaak van Mitchell se liedjie 'Both Sides Now'.