Die uitdagings vir die dood wat militêre logistiek in Irak uitdaag - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die uitdagings wat die militêre logistiek in Irak uitdaag
Die eerste keer het A.J. Luna het aan die dood ontkom terwyl sy in Irak gedien het, dit was te danke aan 'n Marlboro -menthol.
Dit was 'n warm dag, en sy eenheid was op pad van Bagdad na LSA Anaconda, 'n Irakse lugmagbasis ongeveer 40 kilometer noord. As deel van 'n kilometer lange konvooi bewegende voertuie het hulle miljoene dollars se voorraad op 'n paar van die gevaarlikste paaie ter wêreld vervoer.
Na ure se reis was Luna lus vir 'n rokie. Toe hulle stop, versoek hy 'n kort pouse voordat hy terugkeer na sy uitkykposisie bo -op die tenk. Hy gaan sak vir 'n sigaret en voel hoe die voertuig in rat sit. 'Ons het begin beweeg,' sê hy, 'en dan' boom '. Hy sien puin bo die voertuig vlieg, terwyl sommige selfs in die tenk se romp neerspring tot waar hy was.
'Al wat ek kan onthou, is net om die flits te sien en hoe hard die ontploffing was,' sê hy. 'Sê vir my dat dit nie die geluk van die Iere is nie.'
Luna het 11 maande en drie weke in Irak gedien as lid van die 95ste Militêre Polisiebataljon, in die tweede golf van Operasie Iraqi Freedom II. Gedurende daardie jaar in 2004 loop hy 'n strop van gevaar. Alhoewel Luna nie in 'n direkte gevegsrol ontplooi is nie - hy het konvooi -kommunikasie en logistiek bestuur - illustreer sy ervaring die aansienlike fisiese gevare en geestelike spanning wat inherent is aan sulke ondersteuningsposisies. Bomme kan afgaan, skerpskutters kan u kant toe rig, ongelukke kan plaasvind. Nabye oproepe is volop. Maar deur dit alles, sê hy, moes u aanhou beweeg en bly waaksaam oor skofte van 18 uur wat byna geheel en al deur Red Bull aangevuur word. En, sê hy, u moes u span beskerm asof dit u gesin was, hoe anders dit ook al sou lyk.
Klik hier vir die werklike Irak -oorlogsverhaal agter American Sniper.
Die toevalligheid van die dood
Die tweede keer dat Luna aan die dood ontkom het, was dit die gevolg van 'n ewekansige oorskakeling. Normaalweg, het hy gesê, het hy as 'n loodgeweerwa gereis, maar daardie aand het sy kollega Morciglio aangebied om te ruil en gesê: 'Julle vat die middel, my trok sal die leiding neem.'
Dit moes 'n heeltemal onbeduidende ruil gewees het, maar die voorste voertuig is deur 'n geïmproviseerde ploftoestel getref. Luna onthou hoe sy die lig van verder agter in die konvooi sien flits het. 'Ek was die middelste vragmotor, en ek is gewoonlik die voorste vragmotor.' Hy voel nou nog skuldig daaroor: "Jy kan alles doen wat jy kan, maar dinge gebeur. En dit is wat jy probeer om jou kop om te draai, maar jy verstaan ​​nie hoekom nie. "
Daar was 'n slagoffer enkele dae voor sy eenheid se aankoms by Camp Scania, 'n tentstad 'n paar dosyn myl suid van Bagdad. Ure voordat die vertrekkende eenheid sou vertrek, het 'n soldaat in die tou by die Posbeurs by die basis gewag toe hy deur 'n mortierronde getref en vermoor is. 'As dit u nie vertel hoe broos hierdie ding is nie, kan niks u vertel nie,' sê Luna.
Gedurende Luna se tyd in Irak het die man se dood swaar in sy verbeelding gehang. In Korea, waar hy 'n paar jaar tevore as 'n kabelstelsel-installeerder gedien het as deel van 'n veldartillerie-eenheid, het hy die dae afgetel totdat hy by die huis gekom het. Hier het hy dit dag vir dag geneem, nooit seker of sy geluk beter sou wees as dié van die man wat voor hom gekom het nie. 'Totdat ek by die McGuire -lugmagbasis is, totdat ons die grond raak en ons dit ruik, is dit nie verby nie.'
Na byna 'n jaar op die koord in Irak, het Luna die besluit geneem om weg te gaan van die weermag. In ses jaar het dit hom 'n opvoeding, 'n gevoel van self en 'n doel gegee. Maar toe 'n goeie vriend sterf onder omstandighede wat Luna as onnodig beskou het, het hy geweet dat dit tyd was om aan te gaan. 'Op daardie stadium,' sê hy, 'het ek vir myself gesê:' Weet u wat, ek het alles gegee wat ek kon gee, alles wat ek wil gee. '
Vandag woon Luna in Bergen County, New Jersey, waar hy as direkteur van veteraandienste in die land werk. Dit is 'n werk wat hy baie lonend vind - 'n geleentheid om terug te gee aan sy gemeenskap en meer as 30 000 veterane te verbind met dienste wat hulle dalk nie weet bestaan ​​nie.
Oproep na Irak
In Desember 2003, toe Luna die oproep gekry het om na Irak te gaan, was hy 'n 24-jarige universiteitstudent aan Brooklyn College in New York. Nadat hy op 18 aangesluit het en tyd in Duitsland en Suid -Korea deurgebring het, het hy na die VSA teruggekeer om sy opleiding te bevorder terwyl hy as lid van die National Guard gedien het. Hy het pas sy laaste universiteitsfinaal vir die semester klaargemaak toe sy sersant bel en vir hom sê om sy goedjies bymekaar te maak. Hulle was oorsee, het hy aan Luna gesê. 'Op my tipiese manier in New York,' onthou hy, 'het ek gesê:' Kan u 'n bietjie meer spesifiek wees? Oorsee is 'n redelike groot plek. 'Hy het gesê:' Ons gaan waarskynlik die operasie Iraqi Freedom ondersteun '.
Luna het Kersfees tuis saam met sy gesin deurgebring. Hy het hulle aangesê om hom in hulle gebede te hou - sy ma is 'n metodiste -predikant - maar om hom so min as moontlik oor hom te bekommer. 'Ek het gesê:' Moenie toelaat dat dit u gedagtes oorneem nie. '
Daar is 'n grap in die weermag dat LP, soos militêre polisie bekend staan, vir veeldoelige dinge staan. Volgens Luna het hulle eintlik "alles gedoen wat die weermag nodig gehad het". Irak was 'n woestynoorlog, waar gevegte gevoer is op paaie wat omring is met handpalms en wat deur ontploffings gemerk is. Luna se span was nodig op die paaie - om eenhede te beskerm, vragmotors te bestuur en voorraad te lei na waar hulle moes wees. 'Dit maak nie saak wat u rol was toe u daar was nie,' sê Luna. 'As u in die land was, was u aan gevaar blootgestel.'
Vir elke gevegsoldaat, sê Luna, is daar moontlik 15 mense in ondersteuningsrolle soos hierdie, wat werk oor die verskaffingskettingbestuur, instandhouding, vervoer, gesondheidsdienste en enigiets anders wat lugvaart- of grondgevegsmagte nodig het om hul werk te verrig . Ondanks die naam was hulle goed binne die vuurlyn: Jessica Lynch, die eerste vroulike Amerikaanse krygsgevangene, was deel van die Quartermaster Corps, wat help om brandstof, voedsel en ander dienste te verskaf.
Militêre polisie is een van die gevaarlikste van hierdie posisies.
Die uitdagings om 'n eenheid te word
Baie lede van die New Guard in New York, wat by Luna moes aangesluit het, kon nie na Irak kom nie, het hy gesê, met verwysing na persoonlike noodgevalle of gesondheidsprobleme. Dus, toe hulle nie daarin geslaag het om twee kompanies te vul met mense uit die metropolitaanse gebied nie, het die weermag soldate van regoor die staat bymekaargemaak, uit baie verskillende agtergronde en omstandighede.
Luna het grootgeword in Oos -New York, 'n gebied in Brooklyn met 'n paar van die hoogste misdaadsyfers in die stad, na 'n ma uit die Dominikaanse Republiek en 'n pa uit Argentinië. Sy woonbuurt was uiteenlopend en werkersklas - 'n plek waar jy waaksaam, liberaal en straatsmart grootword. In Irak het hy egter saam met lede van die NYPD gedien, mans uit die platteland van New York, "afwykings" van Buffalo en mense met 'n radikaal ander politieke uitkyk as sy eie. Aanvanklik was daar baie kulturele botsings. 'Ons moes daarmee inskakel,' onthou hy, 'en dit het 'n rukkie geneem.'
Wat egter gehelp het, was 'n geleidelike besef dat hulle meer gemeen het as wat hulle dit verdeel het. "Almal het 'n gesin, almal wil goed doen vir hul gesin, almal wil 'n geleentheid hê," sê Luna. 'Dit is universele beginsels - wie gee om uit watter streek u kom?' Onder hul eerste sersant, 'n "infanterie -ou" met baie vaste idees oor wat hulle moes doen, werk hulle deur die probleme en raak uiteindelik nader as wat hulle kon gewees het as hulle altyd oor die weg gekom het.
"Dit was een van die redes wat ons gehelp het om baie dinge te oorleef wat ons oorleef het," onthou Luna. Terwyl die eenheid voor hulle sewe of agt slagoffers gehad het, en die een wat hulle vervang het, in die eerste drie weke 'n ongeval gehad het, het slegs een lid van Luna se span dit nie reggekry nie. Van die begin af, sê hy, het hul sersant hulle geboor met een boodskap: Niemand in die span moet onnodig sterf nie. Sommige dinge was groter as politiek. 'Dit gaan nie gebeur nie, want ons was sorgeloos,' het Luna gesê. 'Dit was die soort houding wat ons moes hê.'
Die angel van 'n toevallige dood
Uiteindelik was dit egter 'n daad van sorgeloosheid wat Luna laat besluit het dat hy sy rol in die weermag se masjien gespeel het - en nou was dit tyd om uit te klim, voordat sy geluk opraak.
Toe hulle die moeilike oorgang van dag na nag missies maak, het baie van die ouer manne in hul span die kans nodig gehad om by 'n nuwe skedule aan te pas en te herstel. Selfs vir Luna, toe 25, was dit 'n uitdagende skakelaar. Maar die bevel wou hê dat 'n span van drie mans, elk 40 jaar oud, die aand moet vertrek sonder 'n pouse of geleentheid om weer te kalibreer. Een van hulle was 'n goeie vriend. Luna onthou dat hy die aand met hom gepraat het, voordat hy uitgegaan het. Hulle terugkeer huis toe na Brooklyn was op hande, en hulle bespreek al die dinge wat hulle wou doen toe hulle terugkom.
Daardie aand was daar 'n omvalongeluk. Dit lyk asof die bestuurder in 'n oomblik van uitputting op sy skof van 18 uur flou geword het. Toe hulle 'n versperring tref, het die voertuig gerol. Luna se vriend, die skieter, is op slag dood. Luna was buite homself van hartseer - dat hulle so ver in die toer was en dat sy vriend om so 'n dom rede gesterf het. 'Ek is bitter daaroor,' sê hy. 'Ek dink dat hy onnodig gesterf het - hy hoef nie te sterf nie.' Sy vriend se seun was op die eerste toer en het dit oorleef; nou, sy pa sou nie huis toe kom nie.
Toe hulle by die huis kom, sê Luna, was sy hart nie meer daarin soos dit eens was nie. Hy kon nie dieselfde kans waag nie. By die huis in Brooklyn het sy gesin angstig op sy aankoms gewag; tydens sy ontplooiing het sy broer gereeld die lys van die slagoffers aanlyn opgesoek en na Luna se naam gesoek. Nou, dit was tyd om terug te gaan na hulle.
Aanpas by die tuisfront
Die volgende paar jaar het Luna hom gedwing om die universiteitsgraad te voltooi wat hy onderbreek het toe sy sersant bel. Terwyl hy by sy terugkeer by die Brooklyn College-CUNY klasgegee het, het hy probeer om die omvang van die dinge wat hy gesien en beleef het, te verwerk met hulp van 'n terapeut op die kampus. Sommige dinge was maklik - soos om te kniel en soveel papiere te doen as wat hy kon. Ander, soos om met die metro te ry, het pynlike herinneringe teruggebring. In die jare daarna verhuis hy uit die stad, na die rustiger voorstede van Bergen County, N.J.
Uiteindelik werk Luna saam met veteraandienste - eers aan CUNY en later aan die Fairleigh Dickinson College, waar hy sy meestersgraad voltooi het. Hy onthou hoe hy mense ontmoet het wat lewens gered het, maar baie bang was vir universiteitskursusse; of mense wat 'n ongestruktureerde universiteitstelsel gevind het nadat hulle in die weermagomgewing was wat baie regimenteer was. In beide gevalle het Luna hulle gewys waarheen hulle moet gaan.
Nou woon hy saam met sy vrou en hul twee jong dogters in New Jersey. In drie en 'n half jaar in die rol, het hy Bergen gehelp om die eerste graafskap in New Jersey te word om veterane haweloosheid uit te skakel. Luna se kantoor is bederf met sertifikate, waarderingsnotas en foto's van sy gesin.
Buite sy deur staan ​​'n afgedrukte bordjie "Ek wens dit was so maklik om gewig te verloor as om my verstand te verloor!" Dit was sy mees onlangse persoonlike uitdaging, sê hy-terwyl hy praat, drink hy uit 'n plastiekbottel kersierooi Crystal Light. In 'n professionele konteks waar hy nie meer daagliks die dood omseil nie, sê hy, is dit die minste wat hy kan doen. 'Ek het twee kleintjies waarvoor ek moet wees, so ek doen dit vir hulle.'
Algemene veiligheids- en verdedigingsbeleid
Die Algemene veiligheids- en verdedigingsbeleid (CSDP) is die optrede van die Europese Unie (EU) op die gebied van verdediging en krisisbestuur, en 'n hoofkomponent van die EU se gemeenskaplike buitelandse en veiligheidsbeleid (GBVB).
Die GOSDB behels die implementering van militêre of burgerlike missies om vrede te bewaar, konflik te voorkom en internasionale veiligheid te versterk in ooreenstemming met die beginsels van die Verenigde Nasies se Handves. Militêre missies word uitgevoer deur EU -magte wat gevestig is met afdelings van die lidstate se gewapende magte. Die GOSDP behels ook kollektiewe selfverdediging tussen lidlande [a] sowel as 'n permanente gestruktureerde samewerking (PESCO) waarin 25 van die 27 nasionale weermagte strukturele integrasie nastreef. Die SSBO -struktuur - onder leiding van die Unie se hoë verteenwoordiger (HR/VP), Josep Borrell, en soms na verwys as die Europese Verdedigingsunie (EDU) met betrekking tot sy voornemende ontwikkeling as die EU se verdedigingsarm    [b] - bestaan ​​uit:
die direktoraat-generaal van die verdedigingsbedryf van die Europese Kommissie
die Direktoraat Krisisbestuur en Beplanning (CMPD) van die External Action Service (EDEO) en permanente operasionele hoofkwartier (OHQ's) vir bevel en beheer (C2) op militêre/burgerlike strategiese vlak, dit wil sê die MPCC en CPCC.
'n aantal voorbereidende liggame van die Raad vir Buitelandse Sake (FAC) - soos die Militêre Komitee (EUMC)
vier agentskappe, waaronder die Defense Agency (EDA)
Die bevel- en beheerstrukture van die EU is baie kleiner as die opdragstruktuur van die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO), wat vir territoriale verdediging ingestel is. Daar is ooreengekom dat die Navo se geallieerde beveloperasies (ACO) gebruik mag word vir die uitvoering van die EU -missies. Die MPCC, wat in 2017 gestig is en in 2020 versterk moet word, is die eerste permanente militêre OHQ van die EU. Terselfdertyd is die nuutgestigte Europese Verdedigingsfonds (EDF) die eerste keer dat die EU -begroting gebruik word om multinasionale verdedigingsprojekte te finansier.
Besluite rakende die GOSDB word voorgestel deur die HR/VP, deur die FAC aangeneem, wat in die algemeen eenparigheid vereis, en dan deur die HR/VP geïmplementeer.
Deur ons u e -posadres te gee, meld u aan by die Early Bird Brief.
Tidd het 'n verskil opgemerk met hoe China probeer het om invloed in die streek te verkry. Baie van sy optrede het, net soos in ander dele van die wêreld, veral Afrika, gekom deur ekonomiese transaksies wat met behulp van finansiële steun groot hoeveelhede natuurlike hulpbronne probeer onttrek, dikwels teen 'n lang termyn.
'Daar is geen langtermynvoordele uit China-transaksies nie,' het Tidd aan die gehoor gesê. "China gebruik ekonomiese staatskaping en meer gewetenlose middele soos omkoopgeld om Latyns -Amerika in sy wentelbaan te trek."
2. Terroriste groepe samel geld in ons agterplaas in.
Hezbollah werk al dekades lank in Latyns -Amerika en benut korrupsie om geld in te samel vir terreuroperasies in die Midde -Ooste.
'Hezbollah was al lank daar,' het Tidd gesê. Hy het terreuraanvalle in die 1990's in Argentinië opgemerk. Alhoewel ISIS en al-Qaida opskrifte kry vir hul optrede elders, het Tidd gesê dat Hezbollah die 'A' span vir terroristebewegings is. Hulle het "grootskaalse kriminele aktiwiteite gebruik om terrorisme in ander dele van die wêreld te finansier".
Maar net omdat hierdie aktiwiteite nou gefokus is op fondsinsameling, beteken dit nie dat die groepe nie kan oorgaan na meer direkte, dodelike optrede nie. 'As Iran verkies om voordeel te trek uit gevolmagtigdes om uit te skakel. ons kan nie die fout maak om te dink dat dit slegs in die Midde -Ooste sal gebeur nie. Net soos ons nie kan dink dat Rusland slegs in Europa en China in die Suid -Chinese See sal deelneem nie. "
/> VS. Kurt W. Tidd, hoof van die vloot, is die hoof van die Amerikaanse suidelike kommando, wat toesig hou oor byna die hele Latyns-Amerika en werk van teenmedisyne tot humanitêre sorg tot by die Panamakanaal. (Vloot)
3. Terroriste werwing en aanvalle vind plaas in die Karibiese Eilande.
Vroeër vanjaar het Amerikaanse militêre personeel van Tidd se bevel deelgeneem aan aanvalle teen terreur in die klein eilandnasie Trinidad en Tobago, maar nie in direkte geveg nie. In 'n verslag wat verlede jaar deur die Soufan -groep opgestel is, word geraam dat 130 mense uit Trinidad na Irak of Sirië gereis het om by die geveg aan te sluit. Een daarvan was die boksende hoopvolle Tariq Abdul Haqq, 'n medaljewenner van die Statebondspele en 'n Olimpiese hoop, so onlangs as 2013, voordat hy by die terreurgroep aangesluit het en in die geveg gedood is.
Tidd het die land se regering uitgestel om die grootte van die terreurselle in die land te kwantifiseer. Maar hy het wel gewys op die erkenning van Trinidad en Tobago van 'n groeiende probleem en die gebruik van Amerikaanse bates om sulke bedreigings beter te identifiseer en op te lei.
4. SOUTHCOM het die verantwoordelikheid vir een van die belangrikste vervoerpunte ter wêreld, die Panamakanaal.
Terwyl 'n groot deel van die Amerikaanse militêre teenwoordigheid in Latyns-Amerika fokus op humanitêre hulp, soos reaksies op orkane en ander natuurrampe, bly veiligheidsbedreigings van hoër orde. Die Panamakanaal is 'n groot bekommernis oor die veiligheid, soveel so dat die grootste militêre oefening wat in SUIDCOM gehou word, gefokus is op die beskerming van die lewensbelangrike vaartuig.
Verlede jaar se PANAMAX -oefening het 16 vennootlande laat oefen om die kanaal teen aanvalle te verdedig.
Tidd het opgemerk dat hierdie jaar se oefening die derde agtereenvolgende jaar sal wees.
5. Die Siriese vlugtelingkrisis is nie die enigste sodanige krisis wat streekseffekte het nie. Kyk net na Venezuela.
Aan die voorkant van die admiraal en gereeld op die top van sy Twitter -plasings is die vlugtelingkrisis waarmee baie lande te kampe het as gevolg van die voortdurende uittog van Venezolane weens hiperinflasie, ekonomiese ineenstorting, die hoogtes van misdaad en skynheilige verkiesings.
'Dit is 'n humanitêre ramp van byna monumentale omvang,' het Tidd gesê. Na raming het 4 miljoen Venezolane na Colombia, Brasilië, Argentinië, Chili en ander lande gevlug. Die krisis is besig om die geraamde 5,5 miljoen vlugtelinge wat uit oorloggeteisterde Sirië gevlug het, te oorskry.
Nog 'n tweede-orde-effek wat die vlugtelingkrisis het, is die pogings van Colombia om FARC-lede te herintegreer na 'n suksesvolle vredesverdrag met die linkse guerrilla, wat dekades lank die Colombiaanse regering geteister het.
Die instroming van na raming 1 miljoen Venezolane in Colombia is besig om die land se hulpbronne op te eet en sy leiers te dwing om te kies tussen die hulp van die vlugtelinge of om aan die vereistes van die FARC -ooreenkoms te voldoen.
Die krisis het 'n 'geweldige impak' op die vermoë van Colombia om FARC te herintegreer, het Tidd gesê.
Oor Todd South
Todd South het sedert 2004 vir verskeie publikasies oor misdaad, howe, die regering en die weermag geskryf en is aangewys as 'n 2014 Pulitzer-finalis vir 'n mede-geskrewe projek oor getuie-intimidasie. Todd is 'n mariene veteraan van die Irak -oorlog.
Mis van die oorlog
Een van die moeilikste uitdagings wat verband hou met die gebruik van PMC's, is die kwessie van toesig en deursigtigheid.Kwessies van wanbestuur kan wissel van finansiële verkwisting tot ernstige ongevalle. Terwyl militêre beamptes die optrede van militêre personeel en regeringsburgers beheer, is hul beheer oor individuele kontrakteurspersoneel minder duidelik. Militêre personeel is strafbaar as hulle 'n bevel nie gehoorsaam nie, terwyl die verantwoordelikhede van kontrakteurs in 'n vaste skriftelike kontrak bepaal word.
Die gebrek aan deursigtigheid wat verband hou met die gebruik van PMC's, raak die probleem van toesig. PMC -kontrakte is nie onderhewig aan die versoek van die Freedom of Information Act om die vertroulikheid van die bedrywighede te handhaaf nie, maar hierdie praktyk verbied in wese die toegang van die publiek tot belangrike data, soos die aantal ongevalle. Sonder 'n duidelike opdragketting in plek of publiek, en met weinig aanspreeklikheid teenoor die publiek, ontwrig die huidige vlak van regulasies wat PMC's plaas, die doeltreffendheid van Amerikaanse operasies en daag die huidige standaard van openbare vertroue in die Amerikaanse weermag uit.
Spesiale bedryfsvooruitsigte 2019 se digitale uitgawe is hier!
Militêre vragmotors word van die neushelling van 'n C-5A Galaxy-vervoervliegtuig van die Amerikaanse lugmagreservaat, Military Airlift Command, afgelaai ter ondersteuning van Operation Desert Shield. DoD foto.
Toe die eerste valskermsoldate van die 82ste lugafdeling die grond in Saoedi-Arabië tref, was die eerste ding wat hulle opgemerk het die hitte, die onverbiddelike hitte van 120 grade. Daar was min of geen skuiling teen die skroeiende son nie, en die humiditeit het in die skaduwee nie veel beter gevoel nie - dit wil sê vir diegene wat 'n boom, tent of dak gevind het om onder weg te kruip.
Dan was daar die sand, die fyn, korrelrige sand wat in 'n ligte wind in hul oë, ore en mond sou waai en, as dit mettertyd onbewaak gelaat word, byna elke voertuig, wapen of masjinerie wat hulle vertrou, sou verstop. op. Daar was min of geen lopende water, baie minder genoeg drinkwater, en voedsel was basies beperk tot vaal etes, gereed om te eet (MRE's). Tente en beddens was op die minimum.
Slaap was nie maklik nie, want ten minste 360 ​​000 swaar gewapende Irakse soldate was besig om na die noorde te kom en dreig om op enige oomblik aan te val. Agt dae voor die Irakse indringers Kuwait binnegestorm het, het hulle vinnig die olie-ryk emiraat oorval en paniekgolwe deur die hele Saoedi-Arabië gestuur, wat so kwesbaar was, en Saoedi-koning Fahd het gou aanvaar dat president George Bush 's die Amerikaanse troepe stuur om die Islamitiese heiligdom te beskerm land.
Dit was die omstandighede op 10 Augustus 1990, toe generaal -majoor William "Gus" Pagonis van die weermag by die King Abdul Aziz -vliegbasis in Dhahran, Saoedi -Arabië, beland het. Met vier handgekose logistici (nog 18 kom 15 Augustus aan), wou Pagonis 'n mate van orde skep tussen die 4 000 soldate en tonne toerusting wat uit C-5 en C-141 vragstrale begin stort het en op die stoof kom. soos teerpad elke dag.
'Daar was oral skares mense wat op soek was na iemand om die leiding te neem ... en ek het die leiding geneem,' het Pagonis gesê oor die eerste chaotiese dae in die teater. 'As die Irakezen ons aanval, sou ons na Bahrein gaan en die weg blaas.'
Die improvisasie wat die handelsmerk van die Golfoorlog -logistiek geword het, het onmiddellik begin om te oorleef. Omdat hy die eerste paar weke aan die agterkant van 'n Chevrolet Blazer geslaap en gewerk het weens 'n gebrek aan bouruimte, het Pagonis 'n privaat opdrag gegee om die pligte van 'n bevelvoerder te verrig om te verseker dat almal genoeg water en woestynuniforms het, plus gasmaskers en chemikalieë beskermingspakke. Hy het die goue eikehoutblare van 'n majoor op 'n lasbriefoffisier vasgesteek, sodat die soldaat beter reaksies kon kry om fasiliteite, goedere en mannekrag te beveilig deur statusgerigte Saoedi's. En hy het begin jaag en met plaaslike kontrakteurs omgegaan om vars voedsel, behuising, brandstof, voertuie, vurkhysers stadig maar seker te bekom - alles wat die vinnige ontplooiing van die 82ste, die 101ste lugafdeling (Air Assault), die First Marine sou vergemaklik of bespoedig. Ekspedisiemag en ander vroeë aankomste.
Pagonis is inderhaas na Saoedi gestuur om die hoof van 'n ad-hoc-bevel te wees, 'n uitrusting wat teen Desember as die 22ste ondersteuningsopdrag aangewys is. Die 22ste het nie net die massiewe Amerikaanse opbou gevorm nie, dit het uiteindelik gehelp om die "linkerhaak" te orkestreer wat uiteindelik die Irakse magte uit Koeweit verdryf het. Tydens Operations Desert Shield en Desert Storm (insluitend die onttrekking), sou die 22ste SUPCOM en sy voorgangers toesig hou oor bewegings van reusagtige hoeveelhede troepe en materiaal, wat ten minste 350 000 soldate en 7 miljoen ton voorraad verwerk.
Behalwe vir die mariniers, lugmag en vloot, wat die meeste van hul eie logistiek versorg het, het byna alles wat die teater binnekom (en vertrek) deur Pagonis en sy logistieke personeel gegaan. Hulle het 170 000 voertuie, waaronder 12 000 gepantserde, en 12,575 vliegtuie, insluitend 2 000 helikopters, hanteer, met baie van die tenks en gepantserde voertuie wat woestynbruin geverf moes word en met beter toerusting toegerus was. Minstens 52 miljoen maaltye is bedien, insluitend tot twee warm maaltye per dag vir die meer gelukkig soldate, mariniers en vlieëniers. En minstens 32 000 ton pos is afgelewer, met 31 000 ton meer huis toe gestuur. Omdat vervoer noodsaaklik was in die uitgestrekte gebied van Saoedi -Arabië, wat ongeveer die grootte van die Verenigde State oos van die Mississippirivier is, het Pagonis en sy bevel gesorg dat 52 miljoen myl gery en 1,3 miljard liter brandstof gepomp moes word. Die logistieke prestasies was, volgens die woorde van genl H. Norman Schwarzkopf, bevelvoerder van koalisiemagte, "'n absoluut reuse -prestasie."
'N Hyskraan lig 'n M1A1 Abrams -hoofgeestenk uit die Ready Reserve Force -vragskip Cape Mendocino by 'n pier in die Persiese Golf tydens Operation Desert Shield. DoD -foto deur Spec. Samuel Henry.
Logistiek het die historiese opbou en die weswaartse flankbeweging moontlik gemaak, en omdat doktrine toe 'n Koue Oorlog -taktiek van 'n Europese oorlog teen Sowjet -magte vereis het, is baie ruimte gebied om nuwe taktieke te ontwerp wat pas by die toestande van die Persiese Golf. Om mee te begin, het Schwarzkopf Pagonis aangewys as die enigste kontakpunt vir logistiek, sodat die dienste nie sou meeding om skaars hulpbronne of voorraad nie. Tweedens, en miskien die belangrikste, het Pagonis 'n reeks houtbase of voorraaddepots bedink wat strategies langs die voorkant geplaas sou word, in plaas van ver agter die gevegsmagte te plaas, soos tradisioneel gedoen.
'Die grootste probleem was om beperkte hulpbronne op gelyke basis aan almal te kry,' het Pagonis gesê. 'Leer sal nie [alleen] werk nie. Om logistiek as 'n konsep aan te pas, is regtig die regte pad. "
Na die eerste paar chaotiese weke, waarin bevelvoerders moes fokus op die basiese beginsels soos veiligheid, kos, water, skuiling, storte en latrines, kon Pagonis en sy immergroeiende personeel uiteindelik begin om die planne wat hulle opgestel het, op te stel terwyl hulle op die C ry. -141 Starlifter van die Verenigde State. Die implementering, het hulle tot die gevolgtrekking gekom, sou in vyf logistieke fases verdeel word:
• Fase Alpha, wat gefokus was op voorbereiding en voorsetsel, basies die verskaffing en verdediging van vroeë aankomste, en om te verseker dat hulle in die aanvallende modus kan oorgaan indien nodig.
• Fase Bravo, wat konsentreer op die beweging van die twee Amerikaanse weermagkorps en hulle help om 'n verdedigende houding aan te neem.
• Fase Charlie, wat daarop gemik was om 'n massiewe grondaanval te onderhou, 'n scenario wat waarskynlik onvoorspelbare verskuiwings in die lyne sou meebring en vereis uiterste buigsaamheid in logistiek.
• Fase Delta, wat alle logistieke behoeftes vir die verdediging van oorloggeteisterde Koeweit geëis het nadat Irakse magte verdryf is.
• Phase Echo, wat 'n beroep op die herontplooiing van alle Amerikaanse troepe, toerusting en voorrade betyds gedoen het, 'n skrikwekkende taak om te verseker dat geen ammunisie of ander materiaal agterbly nie.
'N Belangrike deel van alle fases van die algehele logistieke plan was om maksimum buigsaamheid moontlik te maak. Prosedures en beleide is in sommige gevalle, veral in die vroeë dae van die ontplooiing, ter plaatse opgemaak. Pagonis en sy personeel organiseer die vloei van toerusting van 65 hawens wêreldwyd na twee Saoedi -hawens, en vervoer die VII Corps tot 330 myl en die XVIII Airborne Corps tot 550 myl na die voorkant. Hulle het dit betyds gemaak, sodat skepe hul vragte afgelewer het en vertrek het sonder om kwesbaar in die hawens te vertoef. As daar rugsteun is, sal personeel van Pagonis ' beveel dat skepe op see moet vertraag. Teen November, toe die VII-korps in Saoedi begin aankom, het aflaai 'n vinnige proses geword: 'Ons het ammunisie-skepe binne twee dae afgelaai', het Pagonis in 1992 gesê en bygevoeg dat ander skepe binne 24 uur leeggemaak is.
Airlift, hoewel dit te veel belas is, het relatief glad verloop, hoofsaaklik as gevolg van die groot kapasiteit van die lugmag. Einde Augustus ondersteun 94 persent van die C-5's (118 van 126) en 73 % van die C-141's (195 van 265) die ontplooiing, met 81 persent van die KC-10's, 44 persent van die diens KC-135's en kommersiële vliegtuie speel ook 'n belangrike rol in die lewering van troepe en voorrade. Teen die begin van die lugoorlog op 17 Januarie 1991 het kommersiële en militêre vliegtuie meer as 10,500 vlugte uitgevoer om meer as 355,000 kort ton voorraad van regoor die wêreld te lewer.
KC-10 en KC-135 tenkskip het ook 'n belangrike rol gespeel in die brandstofaanval, verkenning, vrag en ander vliegtuie. Gedurende die ses maande van Operation Desert Shield het die lugmag meer as 17 000 keer 262 KC-10's en 46 KC-135's gevlieg, waarvan 11 500 soorte wat besig was om brandstowwe te vul wat meer as 33,000 vliegtuie gevul het, insluitend 5500 vloot- en mariene stralers. Gedurende die ses weke van Operation Desert Storm het die tenkwaens 17 000 sorteervlugte gevlieg, waarvan meer as 15 000 missies gevul het, en ten minste 52 000 koalisievliegtuie voorsien van meer as 125 miljoen liter brandstof (meestal JP-8, hoewel JP-5 ook gebruik is) , veral vir vlootvliegtuie). Lugmag C-12's en C-130's en mariene en weermagvlieghelikopters soos die UH-1, UH-60's, CH-46's, CH-47s en CH-53's is ook sterk aangewese om troepe en toerusting na die teater te vervoer , veral om die weswaartse flankbeweging te bevorder.
Brandstof was die lewensaar van die oorlog, en tenkwaens soos die Lugmag se KC-135's is hard gewerk. DoD foto.
Vir seevaart is tientalle verskillende soorte skepe gebruik om hardeware aan Saoedi te lewer, waaronder baie wat nog nooit militêre voorrade gehad het nie. Die ses voorafgaande posisioneringskepe van Diego Garcia en agt vinnige seëlskepe (FSS) uit die state is tot hul maksimum gestoot, wat veroorsaak dat een FSS breek en na Rota, Spanje, trek om herstelwerk te doen. Die seëling het uiteindelik voldoende geblyk, hoewel dit swakhede blootgelê het wat die Pentagon steeds probeer aanspreek.
Op die grond was die 7de vervoergroep op 9 Augustus die eerste logistieke uitrusting wat na Saoedi gestuur is, en die eerste 300 soldate was spesifiek daarop gemik om die oostelike hawens van Ad-Dammam en Al-Jubayl te bestuur. Hulle het begin om die vooraf-posisioneringskepe wat tenks en toerusting bevat, af te laai vir die 24ste Infanteriedivisie (gemeganiseer), wie se swaar eenhede broodnodig sou wees as die Irakezen sou aanval. Die probleem was dat die 7de net vier vurkhysers gehad het om mee te begin. Die prepo -skip met vurkhysers en ander hawe -toerusting is nie eers afgelaai nie, en selfs dan het dit slegs 'n minimum gebied.
Die Saoedi's het die las van logistieke snafus verlig en gehelp om die vurkhysers, liere, hyskrane en ander toerusting vir Amerikaners te voorsien, plus arbeiders wat dringend nodig was. Daar is ook 'n groot beroep op die gashere gedoen om vervoer - vragmotors, busse en motors - via kommersiële kontrakteurs te voorsien. Uiteindelik het Duitsland en Japan tot 3000 vierwielmotors geskenk. Volgens die weermaghistorikus John McGrath, het die bemanning van Pagonis teen 8 September $ 1,83 miljard bestee om 'n wye verskeidenheid ondersteuning van die Saoedi's te bekom: 51 sake- en behuisingskomplekse, die gebruik van 1900 vragmotors, 8416 tente en 738 arbeiders per dag. Die Saoedi's het ook twee maaltye per dag vir 116 000 troepe voorsien en al die basiese dinge verskaf - water en ys, brandstof, verkoeling, elektrisiteit, riool, telefone, ens. - wat die Amerikaanse magte benodig.
By die hawens is baie probleme ondervind om vas te stel watter skeepshouers waarheen gaan. Die nuwe strepieskodeerstelsel wat gebruik is-skandeerders soortgelyk aan dié in kruidenierswinkels-het nie heeltyd gewerk nie, daarom moes houers van 40 en 20 voet gewoonlik oopgemaak word om te bepaal wat daarin was. Dit het tydrowende vertragings veroorsaak.
Nog 'n probleem vroeg was kos. MRE's en T-Rantsoene, halfbederfbare kospakkies wat slegs kookwater nodig gehad het om 36 soldate te voed, was goed beskikbaar (een prepo-skip was met 1,5 miljoen MRE's gestoor), maar het 'n demoraliserende invloed op troepe gehad toe hulle almal daar was verteer moet word. Die kosdirekteur van die 7de het besluit om Hardee -hamburgers te koop vir troepe om te eet, maar dit was moeilik om dit warm te lewer, nog minder warm. Pagonis het kontak gemaak met Zahir Masri, 'n welgestelde Saoedi -sakeman, wat saam met ao 4 Wesley Wolfe, Pagonis ' -voedsel -tsaar gereël het om troepe warm etes (lasagne, worsbroodjies, pizza, ens.) En vars pitabrood te voorsien, vrugte en groente, selfs vir soldate in die voorste linies, 'n merkwaardige moraalverhoger. Teen Desember het tot 300 000 Amerikaanse troepe elke dag hierdie sogenaamde 'A-rantsoene' geëet, plus 'Wolfburgers'-warm hamburgers wat deur verskeie mobiele bakkies verskaf is wat Wolfe na woestynposte gestuur het.
'N Ander groot taak waarmee die 22ste SUPCOM te kampe het, was die behoefte om tenks en ander toerusting wat na Saoedi stroom, te vervang of te moderniseer. Die 24ste, 1ste Kavalleriedivisie en 3de Pantser Kavallerieregiment het al sy M-1 tenks opgegradeer na M1A1s. Die Amerikaanse weermag Europa het byna 800 M1A1's bygedra met die veel kragtiger 120mm geweer, en Army Materiel Command het hierdie M1A1's opgegradeer met verskeie aanpassings en dit aan eenhede in die teater uitgereik. Teen die begin van die grondoorlog is 948 tenks gemoderniseer, insluitend almal met die XVIII Airborne Corps en almal behalwe twee bataljons van die VII Corps 1st Infantry Division (Mechanized), volgens McGrath. Tot 836 van die nuutste weergawes van die M2A2 Bradley Fighting Vehicles het aangekom, en die VII Corps ' 2nd Armoured Cavalry Regiment het dit gebruik om die ouer Bradleys te vervang.
Omdat VII Corps ' rupsvoertuie uit Duitsland bosgroen geverf was, moes die meeste van hulle woestynbruin geverf word, 'n taak wat die 593ste Area Support Group verrig het, eers by die hawens van Damman en Jubayl en later by twee ander woestynposte. In totaal is meer as 10 000 voertuie geverf, waaronder ongeveer 8 600 van die VII Corps, met meer as 30 000 liter verf, wat kommersieel gekoop moes word.
XVIII Airborne Corps se troepe wag om aan boord van 'n vliegtuig te gaan. DoD foto.
Grondvervoer was die grootste logistieke hoofpyn. Groot vragmotors sou nodig wees om tenks en ander swaar pantsers na die slagveld te vervoer, want sommige sou 'n paar honderd kilometer moes ry om in posisie te kom. Die enigste antwoord was vervoerders vir swaar toerusting (HETs), wat groot vragmotors is wat plat vragmotors kan hanteer, soos die 70-ton M1A1 Abrams-tenks. Maar weereens, omdat die leerstelling van die Koue Oorlog bepaal het dat treine tenks na die voorkant van 'n Europese oorlog sou vervoer, het die weermag 'n tekort aan vragmotors gehad - slegs 112 HET's was in die teater. Die 22ste het daarin geslaag om nog 2 200 bakkies en 450 laerseuns te gebruik, wat almal swaar vragte kon sleep.
Boonop het die Saoedi's en ander koalisievennote, veral Egipte, Duitsland en Tsjeggo-Slowakye, nog 1,300 HET's verskaf, meestal trekkerwaens met ervare derdewereldbestuurders. Egipte alleen het 'n HET -bataljon aangebied met bestuurders, werktuigkundiges en onderdele.
'Dit het duidelik geword dat u tenks nie na die slagveld ry nie. U moet wielvoertuie gebruik om dit daar te kry, "sê Pagonis, wat in Februarie 1991 tot luitenant -generaal bevorder is." Die Egiptiese HET's het ons huide gered. " Ooit die vernuwer, het Pagonis geskep wat hy grappenderwys die 'Pakistaanse vragmotorbataljon' noem, 'n tydelike bemanning van duisende bestuurders uit lande soos Pakistan, Indië en Bangladesh. Baie van die bestuurders was 18 uur per dag, ses dae per week, op pad na gasmaskers, bandjies van Amerikaanse musiek en Amerikaanse T-hemde. Die bestuurders, meestal Moslems, is toegelaat om vyf pouses per dag te neem om te bid. Afwesigheidsyfers het 'n ernstige probleem geword toe die lugoorlog begin het, maar sodra dit duidelik geword het dat die bestuurders min skade gehad het, het dit aansienlik gedaal. Tog het die 22ste SUPCOM gereël dat 1,786 Amerikaanse soldate gebruik word as bestuurders om die huurbestuurders aan te vul en in sommige gevalle te vervang.
Die beweging van die twee weermagkorps en kleiner Britse en Franse eenhede na aanvalposisies kon eers begin nadat die lugveldtog op 17 Januarie 1991 begin het, sodat die Irakezen nie aan die bondgenote in die weswaartse flankbeweging toegeslaan sou word nie. Pagonis wou vroeër begin met die oprigting van die voorste boomstamme, waaronder Log Base Charlie, geleë in die noordweste van Saoedi naby Rafha, maar Schwarzkopf sou hom nie toelaat totdat koalisievliegtuie beheer van die lug gevestig het nie. Pagonis meen die massiewe opbou in King Khalid Military City (KKMC), net suid van Hafr Al-Batin, naby waar die grense tussen Saoedi, Irak en Koeweit saamloop, het gehelp om enige spioene wat die Irakezen op die grond gehad het, af te gooi. "In die mis van die oorlog was die opbou by KKMC 'n uitstekende dekking vir die flankmaneuver van die linkerhaak en#8217," merk Pagonis op. 'Die bombardement was so massief dat dit werklik hierdie misleiding moontlik gemaak het.
Tog was dit gevaarlik om die troepe in aanvalposisies op die Spartaanse pad in Saoedi te plaas. Minstens 46 soldate is dood en 41 beseer in motorongelukke, met 23 van die sterftes op Taplineweg, of Main Supply Route (MSR) Dodge, 'n swak geboude tweespoorpad wat oos-wes loop in Saoedi langs die Irakse en Koeweitse grense. Op baie gebiede het MSR Dodge - wat sy twyfelagtige naam gekry het vanweë die motors en vragmotors wat sou verdwyn en in en uit die verkeer sou waai terwyl hy groot konvooie wou verbysteek - geen skouers gehad nie. In plaas daarvan het dit gevaarlike afleggings van twee voet gehad.
Van 20 Januarie tot middel Februarie, toe eenhede in aanvalposisies verskuif is, was die hoeveelheid verkeer op paaie soos MSR Dodge en MSR Texas, die noord-suid-pad tussen Riyad en KKMC, ongelooflik. Alleen op MSR Dodge dreun elke dag 4500 vragmotors op en af ​​met die smal pad, met 18 vragmotors wat op 'n gegewe minuut 'n enkele plek verbygaan.
Vervoerbestuur was moeilik, maar die meeste van die XVIII Airborne Corps se grondkonvooie het 'n suidelike benadering tot die westelike gebiede geneem, wat die verkeer vir die VII Corps verminder het, wat hom op die oostelike gebiede van MSR Dodge geplaas het. Die 318ste Bewegingsbeheeragentskap het probeer om die vloei te beheer deur bepaalde eenhede 'n paar keer tyd te gee om die verskillende MSR's te reis.Die 89ste Militêre Polisie Brigade het die moeilike taak aangepak om die verkeer so veilig as moontlik te laat beweeg - 'n taak wat die burgerlike verkeer des te meer afskrik en bestuurders van die Derde Wêreld nie gewoond was aan die streng reëls van die konvooi nie. Die parlementslede het kontrolepunte gevestig en die verkeer na oorvol kruispunte gerig, soos die een waar MSR Dodge MSR Texas ontmoet het, die 'moeder van alle kruisings' genoem, en ingenieurs omseilings gebou het, hoewel dit feitlik onbruikbaar geraak het nadat winterreën hulle in modder verander het. Pagonis en sy personeel het ook sewe "rusplekke" langs die verskillende roetes geskep, wat bestuurders in staat gestel het om brandstof te maak, te stort en 'n warm maaltyd te eet voordat hulle weer die pad aandurf.
Teen 24 Februarie, die dag toe die grondaanval begin het, was al vyf die voorste houthakkies gereed, gereed om vinnig op te brand en te voorsien. "Die troepe het die houthutte in drie weke opgerig, dit moes drie maande geneem het," het Pagonis gesê oor die groot depots, wat wissel van drie myl by vyf myl tot 30 myl by 30 myl. 'Sommige was binne 'n week aan die gang.'
Die skoonmaak, voorbereiding en aflewering van toerusting na die konflik was 'n groot prestasie. DoD -foto deur lt. Gary W. Butterworth.
Niemand het verwag dat die "linkerhaak" so goed sou werk nie - of so vinnig sou beweeg. Die 24ste het die Eufraatrivier, 200 kilometer noord van KKMC, bereik en sy toevoerlyne begin oorskry. Teen 28 Februarie, die dag waarop president Bush 'n skietstilstand verklaar het, was die 24ste 30 myl van Basra af, gereed om op die Irakse Republikeinse Garde te slaan.
Brandstofverbruik was die enigste logistieke bron van kommer oor die vinnige opmars, want teen 25 Februarie was Amerikaanse eenhede gemiddeld 25 dae rantsoene en 66 dae ammunisie in voorraadbrandstofreserwes, maar het tot 5,6 dae gedaal. Elemente van die 3de Pantserdivisie het brandstoftekorte teëgekom, maar 'n vloot van 300 tenkwaens is noordwaarts gehaas om hul voorraad aan te vul. Pagonis en sy beplanners het sulke brandstoftekorte verwag, want die voertuie van beide die bande en wiele gebruik gas teen kommerwekkende snelhede. Hy merk op dat voor die begin van die grondoorlog, die meeste eenhede slegs 45 dae ammunisie en 5,2 dae brandstof in voorraad gehad het, sodat logistieke pogings eintlik die voorraad verhoog het sodra die aanval begin het. Die toename in ammunisievoorrade was die gevolg van die gebrek aan swaar gevegsbevelvoerders wat verwag is, aangesien elke eenheid bykomende ammunisie gekry het nadat die vierdaagse grondinval begin het.
Kort nadat Koeweit bevry is, is die VSA vrygespreek van die aanvaarding van al sy logistieke steun vir die oorloggeteisterde land, wat die grootste deel van die taak aan die Koeweit, Saoedi's en ander Arabiese nasies oorgedra het, en Fase Delta van die oorspronklike logistieke planne effektief uitgeskakel het. Maar Phase Echo sou binnekort begin, en dit sou 'n groot opruiming wees, 'n logistieke nagmerrie, sou sommige meen. President Bush het beveel dat alle gevegstroepe so gou as moontlik terugkeer huis toe, en die kongres was huiwerig om reserviste, wat byna 70 persent van die 22ste SUPCOM uitmaak, agter te laat vir die herontplooiing. Tog is 6 000 reserviste - die ruggraat van die 22ste vanaf Desember 1990 - in 69 eenhede georganiseer en die taak om troepe uit die teater te verwerk en hul toerusting skoon te maak, te pak en huis toe te stuur.
Volgens Pagonis was dit die vinnigste herontplooiing wat die indrukwekkendste logistieke prestasie van sy Persiese Golfperiode was. Hy was in beheer nadat Schwarzkopf en die ander voorste leiers na die state teruggekeer het vir 'n welkom by die helde, en organiseer die skoonmaak en versending van alle Amerikaanse voorrade en toerusting, plus meer as 1200 tenks en voertuie op wiele. Van Maart tot Junie 1991 was die belangrikste taak om die soldate by die huis te kry, en gedurende die tyd het die 22ste gedurende die tyd 5.000 soldate per dag na huiswaartse vliegtuie gestuur. 'Dit was die moeilikste tyd, het Pagonis in 1992 gesê.' Almal het huis toe gegaan en ons het daar gebly en skoongemaak. Ons het 100 myl per uur gery. "
Die grootste uitdaging vir die oorblywende troepe was om die fyn sand uit voertuie en helikopters te onttrek en tot 4000 per dag te skrop. Die soldate van die 22ste ''s het groot draagbare watertenks gebruik om water vir die skoonmaak te voorsien, wat die water gefiltreer het sodat dit weer gebruik kon word, het hy gesê. 'Ons het motorwassers gebou wat groter is as sommige stede,' verklaar hy by sy terugkeer in Januarie 1992.
Pagonis en sy leër reserviste het teen 'n heftige tempo gewerk en teen Januarie 1992 die onttrekking voltooi, ses maande voor skedule. Tienduisende ton ammunisie - oorspronklik ingebring in geval van 'n langdurige oorlog - moes gelaai en verskeep word. Pagonis het gesê dat hy fokus op aanspreeklikheid, en hy het gereël om Bedoeïene, of woestyn nomades, te betaal om die woestyn te soek vir verlore toerusting. 'Ons het niks daar gelaat nie,' het hy beweer, hoewel hy nooit seker kan wees nie.
Die ongelooflike kort 100-uur grondoorlog het die Amerikaanse weermag nie gedwing om sy ware logistieke vermoëns te toets nie, het Pagonis 10 jaar later afgesluit. Die strepieskodering vir houers het nooit gewerk soos geadverteer nie, en eenheidsbevelvoerders het "nooit naby gekom" om aan sy eis te voldoen dat 60 persent van elke vraghouer vir een eenheid aangewys moes word nie. Pagonis wou hê dat eenhede al hul toerusting in houers van 20 voet moet plaas in plaas daarvan om dit in houers van 40 voet te meng, maar dit het ook nooit gerealiseer nie, wat talle vertragings in die ontplooiing veroorsaak het. Die weermag en die mariniers was ook nooit gedwing om die vloei van herstelonderdele te toets nie, wat deurslaggewend sou wees tydens 'n uitgerekte oorlog, merk hy op.
Benewens die ernstige tekort aan HETS en vervoerders vir hoë mobiliteitstoerusting, wat moeilik terrein met swaar vragte kan deurkruis, het logistici ook 'n groot aantal hindernisse oorkom. Daar was 'n tekort aan vurkhysers en toerusting vir rowwe terreine en 'n uiters behoefte aan bakkies en basiese arbeiders soos kokke en bestuurders, waarvan die meeste deur die Saoedi's voorsien is. Behalwe dat hulle baie baat gevind het by die groot verskeidenheid Saoedi -en koalisiehulp, was die Amerikaanse troepe gelukkig Saddam Hussein het hulle nie aangeval terwyl hulle so kwesbaar was in die vroeë stadiums van die ontplooiing nie. 'Ek dink nie ons kan in die toekoms daarop reken dat ons so gelukkig is nie,' het Pagonis opgemerk. 'Die meeste aanvallers is meer vasberade.'
Hierdie artikel is die eerste keer gepubliseer Desert Shield/Desert Storm: Die 10de herdenking van die Golfoorlog.
Wat is die geskiedenis van omgekeerde logistiek?
Omgekeerde logistiek bestaan ​​al 'n lang tyd om ons. Die geskiedenis van omgekeerde logistiek vind sy oorsprong in die Amerikaanse burgeroorlog. Natuurlik sou daar ander literatuur wees wat die geskiedenis van omgekeerde logistieke aktiwiteite selfs vroeër as die Amerikaanse burgeroorlog opneem, maar hierdie aktiwiteite is nie stelselmatig opgeteken of algemeen erken nie. Om die omgekeerde logistiek beter te verstaan, laat ons eers vinnig kyk na die belangrike gebeurtenisse in die geskiedenis van omgekeerde logistiek.
U kan baie besonderhede van die geskiedenis van omgekeerde logistiek in die boek van Rogers en Tibben-Lembke sien, Om agteruit te gaan, omgekeerde logistieke tendense en praktyke.
1861-1865: Die geskiedenis van omgekeerde logistiek het sy wortels in die weermag
Aan die einde van die Amerikaanse burgeroorlog het generaal William T. Sherman besef dat die aard van sy leërs 'n kwessie van aanbod en mobiliteit sou wees en dat sy operasies deur vyandige gebied moeilik sou wees. Hy staan ​​voor die ingewikkelde taak om sy soldate tydens die optog te voorsien.
1872: Kleinhandel dryf voort met die geskiedenis van omgekeerde logistiek
Vandag se kwessies vir kleinhandelopbrengste vind hul wortels in die kliëntediensbeleid van Montgomery Ward. Montgomery Ward is 'n Amerikaanse meubelwinkel wat in 1872 gestig is. Hulle beleid was dat as die kliënt nie 100% tevrede is nie, hulle dit kan terugbring vir 'n volledige terugbetaling.
1942: Oorlog skep altyd wonderlike logistieke oplossings, die geskiedenis van die agtermark in die motor van die omgekeerde logistiek het die wortels van die Tweede Wêreldoorlog
Materiaaltekorte tydens die Tweede Wêreldoorlog het 'n behoefte geskep om motoronderdele te herbou en 'n neiging begin wat tot vandag toe voortduur. Dit het eintlik 'n besigheid van $ 36 miljard geword en "90 tot 95 persent van alle starters en alternators wat vir vervanging verkoop word, word hervervaardig".
1984: Suksesvolle produkherinnerings begin die gebruik en gebruik van omgekeerde logistiek toeneem
Die volgende belangrike datum van belang in die geskiedenis van omgekeerde logistiek is die 1984 Tylenol -skrik. Johnson en Johnson saam met McNeil Laboratories het vinnig gereageer terwyl Amerika die aandnuus oor die 'besmette lot' van Tylenol kyk. Die vinnige reaksie deur McNeil Laboratories om die besmette produkte uit die rakke te kry en vinnig deur nuwe lotte met peutervaste bottels vervang, het groot vertroue in die Amerikaanse publiek ingeboesem en die nuwe standaard vir omgekeerde logistiek gestel.
1991-1996: Meer toesig oor die positiewe omgewingsimpak van omgekeerde logistiek kom in 1991
In 1991 het die Bondsrepubliek Duitsland herwinningsvoorskrifte in die omgekeerde omstroming van die omgewing goedgekeur en verpligte herwinningsprogramme ingestel. In hierdie verordeninge was bepalings vir boetes en vervolging vir oortreders van die verordeninge, en strenger riglyne vir die hantering en vervoer van gevaarlike materiaal en verantwoordelikhede vir die herwinning van gevaarlike afval.
Die Duitse verordeninge het gelei tot 'n wetgewing in die Verenigde Koninkryk van 1996 wat vereis dat versenders en vervaardigers verantwoordelik is vir die terugstuur en herwinning van verpakkingsmateriaal. Die Europese Unie het hierdie stap in 2001 verder geneem deur 'n doel van 50-65% herwinning of herwinning van verpakkingsafval te stel. Die implikasie vir die res van die wêreld is dat hulle gehoorsaam moet wees as hulle met die EU sake wil doen.
1998 tot 2000's: Geskiedenis van omgekeerde logistiek groei tot gesofistikeerdheid en is 'n meer strategiese toepassing in die sakewêreld
Omgekeerde logistiek het die afgelope dekade nie veel aandag van die sakewêreld getrek nie. In die vroeë 90's het die Council of Logistics Management (nou die Council of Supply Chain Management Professionals) twee studies oor omgekeerde logistiek gepubliseer. Die eerste is geskryf deur J. R. Stock wat stelselmatig gerapporteer het oor hoe om op te stel en hoe om omgekeerde logistieke programme te bedryf. Stock se boek het ook probeer om die potensiaal van omgekeerde logistiek te ontdek. Rogers & amp; Tibben-Lembke het egter 'n uitgebreide versameling uiteengesit van verskillende omgekeerde logistieke besigheidsstatistiekdata, ingedeel volgens tipes industrie. Die tydskrifuitgewersbedryf het byvoorbeeld die hoogste opbrengs (50%). Tydskrifte het 'n kort rakleeftyd as dit nie naby die publikasie-/voorbladdatum uitverkoop kan word nie, dit moet teruggegee of weggegooi word. Rogers & amp; Tibben-Lembke het ook berig dat ander bedrywe met 'n hoë gemiddelde opbrengs boekuitgewers, katalogushandelaars en wenskaartondernemings insluit. Behalwe hierdie bogenoemde studies, fokus sommige ander artikels op die optimalisering en bestuur van omgekeerde logistiek rondom die jaar 2000 op die kenmerke van omgekeerde logistiek vir hervervaardigingsisteme.
Alhoewel die Raad van Logistieke Bestuur reeds 'n definisie gegee het vir omgekeerde logistiek, het omgekeerde logistiek ontwikkel sedert die datum waarop dit erken is, maar die werklike definisie daarvan verskil grootliks van die onderneming of bedryfsegment wat dit wou verduidelik. Shad Dowlatshahi in sy koerant getiteld, Die ontwikkeling van 'n teorie van omgekeerde logistiek beskryf 'n holistiese siening van omgekeerde logistiek met 11 faktore. Dowlatshahi het hierdie faktore verder in twee hoofkategorieë verdeel: strategiese faktore en operasionele faktore. Strategiese faktore bestaan ​​uit strategiese koste, algehele kwaliteit, kliëntediens, omgewingsbesorgdheid en wetgewende kommer. Die operasionele faktore bestaan ​​uit koste-bate-analise, vervoer, pakhuise, voorraadbestuur, vervaardiging en herwinning en verpakking.
Die opkoms van e -handel en die na -mark verhoog die formele gebruik van omgekeerde logistiek deur afleiers
Die styging in e -handel gaan hand aan hand met die opkoms van omgekeerde logistiek in die geskiedenis van omgekeerde logistiek. Aangesien die gebruik van die internet meer algemeen in Amerikaanse huishoudings was en die opkoms van meerkanaals-kleinhandel sedert die laaste 2000's en in die huidige dekade toegeneem het, is omgekeerde logistiek nou 'n vereiste vir e-handel. In die middel van die negentigerjare tot 2000's het die kommersiële gebruik van die internet groot vooruitgang gemaak. Die grootste aanlyn -kleinhandelaar ter wêreld, Amazon, wat in 1995 as 'n aanlyn boekwinkel bekendgestel is. Bakstene-en-mortier-boekwinkels was beperk tot ongeveer 200 000 titels, en Amazon was 'n aanlynwinkel sonder fisiese beperkings en kon eksponensieel meer produkte aan die koper bied. Tans bied Amazon nie net boeke nie, maar DVD's, CD's, MP3 -aflaai, rekenaarprogrammatuur, videospeletjies, elektronika, klere, meubels, kos en speelgoed. 'N Unieke kenmerk van Amazon se webwerf is die gebruikersbeoordelingsfunksie wat 'n beoordelingsskaal bevat om 'n produk te beoordeel. Klantebeoordelings word nou beskou as die doeltreffendste taktiek op sosiale media om verkope te bevorder. Die onderneming lok maandeliks ongeveer 65 miljoen kliënte na sy Amerikaanse webwerf en verdien in 2010 34,344 miljard in 2010. In 2001 het Amazon.com sy eerste mobiele handelswebwerf geloods.
'N Ander groot suksesverhaal van die dot com -borrel was Ebay, 'n aanlynveilingwebwerf wat in 1995 gedebuteer het. Ander kleinhandelaars soos Zappos en Victoria Secret het die voorbeeld gevolg, terwyl Zappos 'n aanlyn winkel was.
As u aan e -handel dink, fokus u gereeld op die siklus wat uitloop op die aflewering van goedere aan 'n kliënt. Maar daar is 'n hele deel van die e -handelsvoorsieningsketting wat in werking tree nadat goedere afgelewer is. Betree die wêreld van omgekeerde logistiek. " Daar is verskeie redes wat omgekeerde logistiek onvermydelik maak. Hier is 'n paar van die algemeenste:
Goedere wat nie afgelewer is of nie afgelewer is nie
Toepassing van omgekeerde logistiek in die groeiende na -markbedryf
Die Amerikaanse motornavorsingsbedryf behoort jaarliks ​​tot 2016 met 3,4 persent te groei tot $ 263,8 miljard, wat $ 32,6 miljard tot die ekonomie bydra, volgens 'n verslag wat gesamentlik deur die Automotive Aftermarket Industry Association en die Automotive Aftermarket Suppliers Association gelewer is.
Soos in die pos van gister gesê, fokus die gewone logistieke vloei op alles wat gebeur voor die verkoop en dan tussen die verkoop en die punt waarop die klant die produk in die hand het. U produk, wat dit ook al is, moet vervaardig word en dan gestoor word in voorbereiding vir die finale versending, of moet dit versprei word oor 'n verskeidenheid kleinhandelkanale of ander besighede vir posisionering voor die verbruiker.
Omgekeerd fokus omgekeerde logistiek op die terugkeer van motor -na -produkprodukte om verskillende redes (gewoonlik dieselfde as hierbo gelys vir e -handel). Reverse Logistics is regtig 'n fokus op baie kern -motoriste -logistieke aktiwiteite. As 'n onderdeel nie pas nie, moet dit teruggegee word. As die onderdeel beskadig is, moet dit teruggestuur word. Onthou, die na -industrie word gedefinieer as die mark vir onderdele, bykomstighede en komponente, veral vir motorvoertuie. Dink net daaraan as u 'n herstelprojek op u eie motor het en hoe gereeld u na die motoronderdele -winkel moes terugkeer. Dit is dieselfde idee met motor -na -mark -omgekeerde logistiek!
Waarom sien motorlogistiek dan 'n oplewing in omgekeerde logistiek? Wel, veral omdat die bedryf groei, maar dit is ook baie duidelik uit hierdie aanhaling van die uitvoerende hoof van AAIA, president, Kathleen Schmatz: 'Die voorspellingsmodel toon aan dat ondanks sterk verkoop van nuwe voertuie, historiese hoë gaspryse en 'n afplatting van myl gery, is ons bedryf gereed vir bestendige groei. Hoekom? Die gemiddelde ouderdom van voertuie is 11,3 jaar, die oudste ooit, en die ouderdomsmengsel van voertuie bevoordeel steeds ouer voertuie, wat 'n goeie plek is vir diens en herstel.
Hierdie uitgebreide en verskillende toepassings deur die geskiedenis van omgekeerde logistiek, skep baie verskillende sinonieme
Ander terme wat sinoniem is met Reverse Logistics is Aftermarket Logistics, Retrogistics of Aftermarket Supply Chain. Die omgekeerde verskaffingsketting is ook 'n term wat in die bedryf gebruik word. RL moet nie verwar word met vooruitlogistiek of om die produk op die mark te bring nie, algemeen bekend as die voorwaartse verskaffingsketting. Tipes aktiwiteite wat algemeen voorkom met omgekeerde logistiek, sluit in: logistiek, pakhuise, herstelwerk, opknapping, herwinning, e-afval, ondersteuning na die oproepsentrum, omgekeerde uitvoering, velddiens en vele ander.
Wat ontbreek ons ​​in hierdie geskiedenis van Reverse Logistics? Wat sou jy byvoeg?
Die vier logistieke dilemmas wat op die weermag wag op die moderne slagveld
"Die geveg, die rigting, selfs die beplanning van die gevegte duur in die hele sekondes slegs tot die ure se arbeid wat betrokke was by die voorbereiding en uitvoering van optogte."
- Montgomery C. Meigs, kwartiermeester -generaal van die Amerikaanse weermag, 1861–1882
Voordat die bevel oorgeneem het oor die voorste ondersteuningsmaatskappy van 'n infanteriebataljon, het die tweede-in-bevel van die kompanjie onthul dat sy soldate meer as 'n jaar nie op hul wapensisteme gekwalifiseer het nie. Binne 'n paar dae sou ons brigade die nasionale reaksiemag van die land word, en my ondersteunde bataljon sou die eerste eenheid van die brigade wees wat reageer op onbekende krisisse regoor die wêreld. Ek was bewus van die agterstand van die bataljon in die agterstand, die nuutgemaakte (maar onaangeraakte) vermoëns en sendingopdragstelsels, en die vorige stryd van die maatskappy om die eenvoudigste instandhoudingstake uit te voer, maar die te vereenvoudigde kritiek van vorige leiers en bestuur was nie voldoende om die volle omvang van die probleme. Hierdie probleme spruit uit vier algemene dilemmas wat jong logistici wat taktiese formasies ondersteun daagliks moet trotseer.
In 'n boodskap aan kadette wat hulle voorberei om as offisiere in al die loopbane van die weermag in diens te neem, het luitenant -kolonel Charles Faint kadette uitgedaag om hul onderskeie takke te "besit". In die komende maande sal meer as 660 Amerikaanse militêre akademie en opleidingskorps van die reserwebeamptes toegang tot die kwartiermeester, die munisipaliteit en die vervoerkorps aan hul onderskeie eenhede rapporteer. Vir hierdie toekomstige logistici kan hul vermoë om vier dinge te doen die weermag se sukses op toekomstige slagvelde bepaal: vind balans tussen opleiding en ondersteuning, adviseer hul maneuver -eweknieë oor logistieke aangeleenthede, dink kreatief oor die bestaande vermoëns in hul formasies en integreer komplekse tegnologie effektief .
Die Tuine van klip Dilemma
Hierdie dilemma spreek van die logistieke behoefte van die logistikus om op te lei vir selfvoorsiening in die oorlog, terwyl dit terselfdertyd ander se voorbereiding op oorlog ondersteun. Die naam van die dilemma word gekenmerk deur 'n wanbalans in opleiding en ondersteuning, en is afgelei van die film van Francis Ford Coppola uit 1987, Tuine van klip. Die film toon gevegservare, senior onderoffisiere wat sukkel om lede van die 3de Amerikaanse Infanterieregiment (The Old Guard) voor te berei op die smeltkroes van die Viëtnam-oorlog, terwyl hulle tegelykertyd militêre eerbewyse en begrafnisse op die Arlington National Cemetery uitvoer.
Weermaglogistici het 'n baie soortgelyke probleem. Hulle ontbreek gereeld die opleiding vir hul gevegsrolle. Die missie -eenheid se missies en onophoudelike tempo van toetsing, veldwerk en integrasie van nuwe tegnologie en vermoëns lê 'n geweldige verbintenis in tyd en opleiding op. Die logistikus erken en waardeer die buitengewone onderneming van die gevegseenheid en bestee enorme energie om die gereedheid van die maneuvereenheid te verseker - gewoonlik ten koste van die instandhoudingseenheid se eie gereedheid.
Onderhoudseenhede se oorlogsvoorbereidheid is niks nuuts nie. Logistici was swak voorbereid op die Koreaanse oorlog, die inval in Grenada en die ingryping in Somalië. Slegs dae voor sy eenheid die Grenada -inval in 1983 ondersteun, het een ondersteuningsbevelvoerder opgemerk dat sy eenheid 'verroes in die veld' was en dat hy nie 'die taktiese opleiding benodig om hul posisies te verdedig' nie. In Somalië in 1992–1993 was onderhoude -eenhede "nie voorbereid of voldoende opgelei om die ROE [verbintenisreëls] toe te pas" tydens konvooi -operasies nie. En eers na die hoogs gepubliseerde hinderlaag van die 507ste Onderhoudsmaatskappy in 2003 (waarin elf logistici in aksie in 'n konvooi buite Nasiriya, Irak, dood is), het die weermag maatreëls getref om die taktiese tekortkominge van instandhoudingseenhede aan te spreek.
Die Oranje is die nuwe swart Dilemma
Hierdie dilemma kan herhaal word as die "as ons amber is op voorraad, dan is ons swart". 'Amber' in militêre omgangstaal is die oranje-tint, deel van die groen-amber-rooi-swart skaal wat gebruik word as 'n maatstaf vir gereedheid, en is die onredelik laagste logistieke risiko wat baie bevelvoerders bereid is om te aanvaar. In wese, as die beperkings op die aanbod 'n eenheid tot amberstatus op ammunisie, brandstof, rantsoene, ens. Veroorsaak, sal baie ondersteunde eenhede dit as 'n behoefte aan onmiddellike heraanbod beskou.
Die kommer oor logistieke status bedreig die toekomstige sukses van die weermag, en toekomstige logistici moet hierdie wanpraktyk belemmer - soms met risiko's van hul loopbane. Eenhede het dekades lank staatgemaak op installasieondersteuning by die tuisstasie en die vaste beskikbaarheid van voorrade op voorwaartse bedryfsbase (in Viëtnam, Irak en Afghanistan) om die stryd te handhaaf. Die afwesigheid van hoogs effektiewe, vyandige interdiksiebedrywighede het beteken dat eenhede relatief ongehinderd kon werk deur logistieke aangeleenthede. Die Viëtnam -oorlog was goed voorsien en dele van die konflik in Grenada en Panama in die tagtigerjare en Irak in 1991 het nie meer as 'n paar dae geveg nie - skaars genoeg tyd om 'n oudisie van die weermag se gevorderde logistieke apparaat te doen (teen baie minder vyande). .
Gevolglik verafsku (of vrees) grondbevelvoerders "amber" logistieke status en doen 'n beroep op onderhoude -eenhede om, sonder twyfel, op elke behoefte te reageer sonder om veel advies van logistici te gee. Hierdie buitensporige opdragte plaas jong logistici in dilemmatiese situasies met manoeuvre -bevelvoerders (wat soms hul beoordelaars of senior beoordelaars is) waar hulle gedwing word om te worstel met die vraag of hulle ondersteun deur op elke behoefte te reageer, of moet voorstel dat heraanbod kan wag op grond van die inligting wat deur die ondersteunde eenheid verskaf word.
Die "War Rig" -dilemma
Die dilemma "War Rig" kom voor op die oorvleuelende gebiede van oorlog en geld wanneer logistici die behoefte aan bygewerkte toerusting onderneem, terwyl hulle terselfdertyd erken dat sulke innovasie die oorlogsvegter se vermoëns negatief sou beïnvloed. In die begin van die smeltkroes, logistici vinnig aanpas hul verouderde vermoëns tot die oorlogstydse realiteite op maniere soortgelyk aan voertuigveranderings wat in die film van 2015 uitgebeeld word Mad Max: Fury Road.
Die film se mees opvallende masjien, met die gepaste naam "The War Rig", was 'n swaar gewysigde agtienwieler met gepantserde naafdoppe, 'n koeivanger, aangepaste torings en meer. Die bemanning van die War Rig het die voertuig herontwerp om die behoeftes of bedreigings aan te spreek in die chaotiese, post-apokaliptiese wêreld van die onbekende. Sulke improvisasie het sterk weerklank in die modifikasies op veldvlak, soos die hegskerms in Normandië in die Tweede Wêreldoorlog en gepantserde gepantserde geweerwaens in Viëtnam en in Irak in 2003-2004.
Baie min modernisering vind plaas tydens volmaakte formasies gedurende periodes van vrede. Soos een Small Wars Journal bydraer verklaar:
Ons Amerikaanse weermag is deurdrenk en het 'n liefde-haat-verhouding met innovasie en verandering. En terwyl militêre leiers taktiese innovasie in die voorste linie met entoesiasme sal omhels. . . in vredestyd is leierskap huiwerig om taktiese of strategiese innovasie te ondersteun, veral in organisasies wat meer van die stryd af is.
Uiteindelik skik die logistikus oor wat voorsien word. Jong logistici moet erken dat hulle die leiding neem oor formasies wat op sy beste tydens die laaste oorlog geskik is. Lesse wat uit vorige konflikte geleer is, word selde vertaal in materiële verbeterings onder volhoubaarheidsformasies gedurende periodes van vrede. Byvoorbeeld, die behoefte aan interne veiligheid (dws geweerwaens) in instandhoudingseenhede is reeds in Viëtnam geïdentifiseer en in Somalië. Maar teen die laat negentigerjare het die weermag sy opgegradeerde geweerwa-inventaris aan militêre polisie en kavalerie-eenhede uitgereik-presies die tipe eenhede wat vir hul belangrikste missies toegewy is en nie veel hulp aan onderhoudseenhede kon verleen nie. Gevolglik het instandhoudingseenhede gedurende die vroeë maande van Operation Iraqi Freedom War Rig -agtige aanpassings aangebring om te vergoed vir die gebrek aan beskerming en sekuriteit van hul voertuie. Onder die huidige toestemmagtigings en die strategie vir taktiese voertuie vir 2010, is instandhoudingseenhede net so gedemilitariseer as voorheen, maar met 'n blywende verwagting om hulself te beveilig deur hul maneuver-eweknieë.
Die Hoverboard -dilemma
Anders as die vorige drie dilemmas wat in die moderne militêre geskiedenis bestaan ​​het, is die hoverboard -dilemma 'n ontluikende uitdaging namate die weermag al hoe meer tegnologie gebruik. Die naamgenoot van hierdie dilemma is die gier van 2015 waarin Amerikaners regoor die land haastige hoverboards gekoop het. Verbruikers was verlief op die nuwe produk, al bied dit nie dieselfde ervaring as Marty McFly nie Terug na die toekoms Deel II. Baie wat die produk gekoop het, het nie die uitdagings of gevare wat dit inhou, ten volle verstaan ​​nie. Die gewildste uitkoms van die hoverboard was waarskynlik video's op sosiale media van verbruikers wat probeer om die produk te gebruik en daarna val en hulself beseer. Afgesien van die sigbaarste veiligheidsrisiko, het baie hoverboards onverwags aan die brand geslaan. Namate die gier oplos, is baie hoverboards in die kaste gegooi nadat die nuwigheid verdwyn het en nooit weer gebruik is nie.
Net soos die hoverboard -gier, is dit onwaarskynlik dat logistici genoeg tyd het om die toepassings daarvan volledig op te lei en te verstaan ​​wanneer die weermag nuwe tegnologie en ander vermoëns gebruik. Die weermag gee ook nie addisionele personeel toestemming om aan nuwe logistieke eise te voldoen nie, omdat 'n toename in onderhoudspersoneel 'n afname in maneuverpersoneel sou meebring. Hierdie feite belemmer suksesvolle integrasie van nuwe vermoëns en bou die nodige vaardighede op om die toerusting in stand te hou sonder aansienlike ondersteuning deur velddiensverteenwoordigers. Boonop word gapings in kommunikasie en ander vermoëns groter tussen die ondersteunde en ondersteunende eenheid.
Ek het hierdie raaisel as 'n bevelvoerder van die onderneming waargeneem terwyl ek probeer het om vaardigheidsstelle, WIN-T-stelselopdaterings en nuwe mobiliteitsplatforms in my organisasie te integreer. Ondanks die opleiding van nuwe toerusting en talle oefeninge, kon my onderneming skaars tred hou met die vaardigheid van ons maneuver op die stelsels of die onderhoudsvereistes. Soortgelyk aan die Tuine van klip dilemma, het ek ten gunste van die maneuver -element gefouteer teen 'n aansienlike koste vir my eie eenheid se gevegsgereedheid. En namate die tegnologiese voordele van die weermag bo dreigemente van naby-eweknieë afneem, sal logistici ekstra spanning ondergaan om ons voordele te behou en te behou.
Die vier dilemmas van volhoubaarheidsformasies
Die logistikus se dilemmatiese verantwoordelikheid
As jy 'n man 'n vis gee, gee jy hom 'n dag kos. As jy 'n vis by hom neem, laat jy hom 'n dag lank honger. Maar as u die waterbron gryp en behou, sal hy en sy kamerade honger ly, dehidreer en die wil om te veg verloor. In die uiterste omstandighede sterf die weermag. Toevoerlynverbod bly 'n beproefde manier om 'n leër van sy vermoë te ontneem om sy wil op te lê. Suksesvolle interdikasiebedrywighede het die nasionale ekonomie verwoes, die weermag van hul bestaan ​​en moraal beroof en 'n reeks lesse gelaat vir die professionele soldaat. Die uitbeelding van hierdie historiese mislukkings om die logistieke kapasiteit op 'n kaart te beskerm, lyk soos 'n opvallend komplekse, onvoltooide 'verbind-die-kolletjies' legkaart: die Gedrosiaanse woestyn (325 v.C.). Guandu (200 vC). Carrhae (53 vC). Die horings van Hattin (1187). Tumu (1449). Die Russiese veldtog (1812). Holly Springs-Vicksburg (1862). Kalubara (1914). Singapoer (1942). Wanat (2008). En nog vele meer. Die ambisies en die lewe van die leërs en soldate wat met hierdie logistieke tekorte gepaardgaan, het in baie opsigte geëindig met uitgeteerde krygers en nageslag, bevrore aanhangsels, gebrek aan wapens, leë brandstoftenks, 'n verslete gees - of 'n goddelose kombinasie van al hierdie en meer . En solank die spies van Mars bewe, sal die rekord en liggaamstelling as gevolg van swak beplande en uitgevoerde logistiek toeneem.
Onder fiskale beperkings in vredestyd prioritiseer die weermag sy "tande" bo sy "stert", maar soos die geskiedenis illustreer, moet militêre leiers hul bestendingseenhede se gevegsgereedheid met kreatiwiteit en begrip benader tydens periodes van vrede en fiskale beperking. Gevolglik kan taktiese onderhoude -eenhede nie opgelei word vir hul oorlogstydpligte sonder 'n mate van (ongewenste) opoffering aan gevegseenhede nie. 'Ondersteuning aan die lyn' hou 'n groot risiko in vir personeel en voorrade, maar min manoeuvre -bevelvoerders sal gewilliglik hul taktiese vaardigheid en militêre kundigheid van hul eenhede prysgee oor 'vraagstukke'. Nog minder manoeuvre -bevelvoerders sou oorlogsvegters van die lyn haal om voorraad te bekom as die ondersteunende eenheid self kon regkom. Om hierdie redes moet jong logistici die volgende praktyke oorweeg:
Verminder nou die risiko verantwoordelik vir die oorlog van môre. Indien moontlik, ontwerp opleiding wat instandhoudingseenhede dwing om aan te pas en lesse met ander volhoubaarheidsformasies te deel. Besef dat instandhoudingseenhede nie toegerus is om die volgende oorlog te beveg nie. Hersien beleid oor afstandsbeheer en koördineer met toepaslike agentskappe om veilige opleiding met 'aanpassings' en onortodokse platforms moontlik te maak. Onderhoudseenhede kan onder hierdie metode belaglik en primitief lyk, maar hulle leer hoe hulle werklik sal veg.
Maak van 'administratiewe' en 'veronderstelde' onderhoude 'n wanpraktyk van die verlede. Logistici is in 'n uitstekende posisie om verandering aan te bring en gesonde leerstellings in logistieke aangeleenthede te gebruik. Maak gebruik van logistieke kundigheid, maak die korrekte koördinasie om te doen wat reg is, en wees verantwoordelik vir die gevegsgereedheid van die instandhoudingseenheid - selfs al veroorsaak dit geringe frustrasie by die ondersteunde eenheid.
Fokus op klein eenhede en taktiek. Onderhoudsleiers en literatuur lê 'n onredelike klem op volhoubaarheidsperspektiewe vanuit die operasionele en strategiese oorlogsvlakke. Brig. Genl Jesse R. Cross, die vyftigste kwartiermeester -generaal van die Amerikaanse weermag, het altyd gespog dat hy 'n agbare kaptein was voordat hy 'n generaal -offisier was. Net so moet jong logistici hul energie toespits om hul bemanning en groepe suksesvol voor te berei op oorlog voordat hulle die kompleksiteite van goed ontwerpte, hoogs komplekse voorsieningskettings probeer begryp.
Prioritiseer ondersteuning. Ondersteuningsprioriteite wat in operasionele bevele uiteengesit word, word selde gevolg of toegepas. As eenhede 'n "amber" status rapporteer en 'n onmiddellike heraanvraag versoek, leer om te wag "wag" in plaas van "roger." Dit is 'n oefening van gedissiplineerde ongehoorsaamheid. 'N Volledig bemande verspreidingspeloton wat 'n ligte infanteriebataljon ondersteun, het nie meer as sestien gemagtigde personeel om meer as 'n dosyn peloton in vier kompanie te ondersteun nie. Onmiddelik om op elke oproep te reageer, is onvolhoubaar.
Hierdie uitbeelding van die ondersteuning van die weermag moet nie geïnterpreteer word as 'n beskuldiging van die weermag, ons regering of die logistikus se gevegswapens nie. Dit is 'n bewys van die uithouvermoë, toewyding en professionaliteit van die belofte van die weermag se logistieke korps om die oorwinning op enige slagveld te behou. Vir meer as 660 jong logistici wat in 2019 die weermagberoep betree, word hul sukses gemeet aan hoe goed hulle daagliks in vrede en oorlog onderhandel oor die vier dilemmas. Hulle sal vind dat hul grootste uitdagings sal plaasvind waar hierdie dilemmas mekaar sny en geen enkele, universele oplossing toegepas kan word wanneer faktore soos eenheidsmissie en kultuur die sukses of mislukking van hul pogings om oor hierdie dilemmas te onderhandel, kan beïnvloed nie. Ondersteunde eenhede kan ook baat vind by die denke oor volhoubaarheid vanuit hierdie perspektief. Maar dit is die professionele logistikus se verantwoordelikheid om te verstaan ​​hoe hierdie dilemmas die pogings tot volhoubaarheid kan belemmer en doeltreffende en doeltreffende metodes voorstel om dit te hanteer.
Kaptein Fred Brown is 'n weermag -logistieke beampte en instrukteur by die Simon Center van die Amerikaanse Militêre Akademie vir die Professionele Militêre Etiek. Hy is tans besig om 'n boek te skryf waarin logistieke op die voorste linies uiteengesit word Ondersteuning aan die lyn: ware verhale oor moed, moed en logistiek.
Die menings wat uitgespreek word, is die van die outeur en weerspieël nie die amptelike standpunt van die Amerikaanse Militêre Akademie, die Departement van die Weermag of die Departement van Verdediging nie.
'N Aantal gepaardgaande beleidskomitees, organisasies en agentskappe is betrokke by of ondersteun logistiek. Hulle bestaan ​​uit:
die logistieke komitee (LC)
die Petroleumkomitee (PC)
Komitee van die Chiefs of Military Medical Services in NATO (COMEDS)
die burgerlike noodbeplanningskomitee (CEPC)
die Komitee vir Standaardisering
die NATO Supply and Procurement Agency (NSPA)
die Bi-SC* Bewegings- en Vervoerforum (Bi-SC M & ampT Forum)
die Bi-SC* Medical Advisory Group (Bi-SC MEDAG).
(*Bi-SC dui aan dat die betrokke formasie aan beide Strategic Commanders (SC) rapporteer.)
Die Logistieke Komitee (LC) is die NAVO se hoofkomitee wat handel oor logistiek. Sy algemene mandaat is tweeledig: om logistieke aangeleenthede aan te spreek met die oog op die verbetering van die prestasie, doeltreffendheid, volhoubaarheid en doeltreffendheid van die Alliansie-magte en om namens die Noord-Atlantiese Raad 'n oorkoepelende koördinerende gesag oor die hele spektrum van logistieke funksies binne die NAVO.
Dit verrig sy werk deur middel van vier ondergeskikte liggame waarvan die uitvoerende groep van die logistieke komitee en die groep vir beweging en vervoer die belangrikste is. Die LC rapporteer gesamentlik aan beide die Militêre Komitee en die Noord -Atlantiese Raad, of die Verdedigingsbeplanningskomitee, soos gepas, wat die afhanklikheid van logistiek van beide burgerlike en militêre faktore weerspieël.
Die Petroleumkomitee (PC) is die senior adviesliggaam in die NAVO vir logistieke ondersteuning aan Alliansiemagte oor alle aangeleenthede rakende petroleum, insluitend die NAVO -pypleidingstelsel, ander petroleuminstallasies en hanteringstoerusting. Die PC is die deskundige liggaam wat aan die LC verantwoordelik is om te verseker dat die NAVO kan voldoen aan sy petroleumvereistes in tye van vrede, krisis en konflik, insluitend ekspedisie -operasies.
Die PC is oorspronklik gestig as die NAVO -pyplynkomitee in 1956, maar is daarna twee keer herdoop: een keer in Maart 2008 toe dit die NAVO -petroleumkomitee geword het om sy groter rol en verantwoordelikhede beter te weerspieël en die tweede keer in Junie 2010 tydens 'n groot komitee hersiening, toe dit die Petroleumkomitee geword het en onder die LC geplaas is.
Komitee van die Chiefs of Military Medical Services in NATO
Die Komitee van die Hoofde van Militêre Mediese Dienste in die NAVO (COMEDS) dien as die sentrale punt vir die ontwikkeling en koördinering van militêre mediese aangeleenthede en om mediese advies aan die Militêre Komitee van die NAVO te gee.
Die Burgerlike Noodbeplanningskomitee (CEPC) is verantwoordelik vir die beleidsrigting en algemene koördinering van burgerlike noodbeplanning en paraatheid op NAVO -vlak. Dit vergemaklik integrasie van burgerlike ondersteuning en advies oor burgerlike aangeleenthede in die operasionele beplanning van die Alliansie, insluitend die moontlike gebruik van militêre logistieke hulpbronne vir burgerlike noodgevalle. Dit koördineer nou met die LC.
Komitee vir Standaardisering
Dit is die senior gesag van die Alliansie om gekoördineerde advies aan die Noord -Atlantiese Raad te verskaf oor algemene standaardiseringsaangeleenthede. Aangesien die doel van NAVO -standaardisering is om die operasionele doeltreffendheid van die Alliansie te verbeter deur interoperabiliteit tussen die NAVO -magte te bereik en ook tussen die NAVO -magte en die magte van vennote en ander lande, koördineer dit met die LC.
Navo se ondersteunings- en verkrygingsagentskap
Die NATO Support and Procurement Agency (NSPA) is die uitvoerende liggaam van die NATO Support and Procurement Organization (NSPO). Dit is in Julie 2012 gestig en bring die NAVO se logistieke en verkrygingsondersteuningsaktiwiteite byeen deur produkte en dienste aan te bied volgens sy vyf noodsaaklike bedrywighede:
Brandstofbestuur, wat die Sentraal -Europese pyplynstelsel (CEPS) -program insluit
Strategiese vervoer en berging, wat die NATO Airlift Management (NAM) -program insluit
Stelselverkryging en lewensiklusbestuur
Logistieke dienste en projekbestuur
Ondersteuning vir operasies en oefeninge.
Bi-SC Bewegings- en Vervoerforum
Bi-SC Bewegings- en Vervoerforum (Bi-SC M & ampT Forum) is in 1996 gestig en is die senior forum vir die koördinering van alliansie-wye bekommernisse oor beplanning oor bewegings- en vervoerbeleid tussen strategiese bevelvoerders, NAVO-lede en aangewese agentskappe. Bewegings- en vervoerkwessies wat van belang is vir die forum, is die gevolg van die bewegings- en vervoerverantwoordelikheid van die NAVO -bevelvoerder en van konsepte en beleid wat deur die NAVO -hoofkwartier ontwikkel is.
Bi-SC Mediese Adviesgroep
Die Bi-SC Mediese Adviesgroep (Bi-SC MEDAG) bied 'n forum vir mediese kwessies tussen die Strategiese Bevelvoerders. Mediese aangeleenthede wat vir die groep van belang is, is dié wat voortspruit uit die mediese verantwoordelikheid van die NAVO -bevelvoerder en uit konsepte en beleid wat deur die NAVO -hoofkwartier ontwikkel is.
Tydens die Amerikaanse burgeroorlog was vervoer 'n integrale deel van militêre logistiek deur die organisering van spoorweë as 'n lewensvatbare en doeltreffende manier van militêre vervoer. Die Amerikaanse weermag het die bestuur van spoor gesentraliseer in die Amerikaanse militêre spoorweg (USMRR). Die Army Quartermaster het in Februarie 1862, 'n volle maand voor die USS Monitor en CSS Virginia vaar. City Point, Virginia, in 1864, sou in 1864 die grootste hawe -operasie in die Westelike Halfrond word. Teen 1864 het vyf van die nege afdelings in die kwartiermeesterafdeling uitsluitlik handel gedryf. 'N Aansienlike aantal gevegte is gewen vanweë die veldkommandant se vermoë om troepe en voorrade vinnig en effektief te verskuif. Die meeste gewonde soldate is weggevoer in 'n piesangvormige kar wat 'n gondel genoem word. 
Spaans -Amerikaanse oorlog wysig
Tydens die Spaans -Amerikaanse oorlog het die taak om 'n grootliks vrywillige mag na Kuba en die Filippyne te mobiliseer en te ontplooi, die behoefte aan 'n aparte vervoerdiens in die kwartiermeesterafdeling groter gemaak. Weermagvervoerders het saam met die burgerlike spoorweë en die maritieme industrie saamgewerk om 'n suksesvolle intermodale operasie saam te stel. 
Eerste Wêreldoorlog Edit
Die Amerikaanse ekspedisiemag wat tydens die Eerste Wêreldoorlog na Frankryk ontplooi het, beklemtoon die behoefte aan 'n enkele vervoerbestuurder. William W. Atterbury, 'n voormalige spoorwegbestuurder, is aangestel as brigadier-generaal en word aangestel as die direkteur-generaal van vervoer en 'n aparte motorvervoerkorps van die nasionale weermag is op 15 Augustus 1918 gestig om vragmotors te bestuur. vir vragmotorbestuurders is teen 9 Julie 1918 gestig  en die vervoerkorps van die AEF is na die oorlog afgeskaf,  The MTC het daarna in 1919 en 1920 transkontinentale motorkonvooie gehou.
Op 9 Maart 1942 is die Vervoersdiens gestig as deel van die Diens van Voorsiening. In Maart 1942 is die vervoersfunksies gekonsolideer in die Vervoersafdeling van die nuutgeskepte Verskaffingsdienste. Op 31 Julie 1942 word die vervoerdiens die vervoerkorps.  Teen die einde van die oorlog het die Transportation Corps meer as 30 miljoen soldate binne die kontinentale Verenigde State en 7 miljoen soldate plus 126 miljoen ton voorraad oorsee verhuis.  Vanaf die begin in Engeland aan die einde van Mei 1942 is die Transportation Corps -bedrywighede in die ETO gelei deur generaal -majoor Frank S. Ross, wat gekies is deur genl.maj John CH Lee, kommandant -generaal, dienslewering (na die D-Day Invasion, die Communications Zone, oftewel Com-Z) genoem, die Europese Operasieteater.
Een van die grootste prestasies van die Transportation Corps, via die Militêre Spoorwegdiens, was die heropbou van Frankryk se gebroke spoorwegnetwerk na D-Day en die vervoer van 1500 lokomotiewe en 20.000 spoorwaens spesiaal gebou vir die ligter Franse spoorstelsel wat begin met D- Dag +38. Om die proses te bespoedig en vertragings te voorkom wat veroorsaak word deur Franse kanaalhavens en dokke wat deur die terugtrekkende Duitsers vernietig is, het die Transportation Corps die swaar spoorwegvoorraad oor die kanaal en oor die strande gebring in spesiaal geboude LST's. 
Terwyl die geallieerde magte in die somer van 1944 vinnig deur Frankryk gevorder het, is 'n spesiale vervoeroperasie met die bynaam Red Ball Express uitgevoer. Die Red Ball Express het daagliks konvooie van vragmotors van geallieerde hawens voorsien om troepe aan die voorkant in 'n reuse-eenrigtinglus te voorsien. Daar was ander minder bekende vragmotorroetes: die Green Diamond Express het vanuit Cherbourg, suidwaarts, gery om die magte wat op Brittanje en Brest ry, te bedien. Later werk die White Ball Highway Express uit Le Havre na dieselfde depots wat die Rooi Bal bedien. Later nog het die snelweg A B C mannetjies en voorraad van die Belgiese hawe Antwerpen na die voorkant verskuif. Die verhaal van die Red Ball Express is in die film van die 1950's vertel Red Ball Express. Daar was 'n kortstondige televisiereeks in die vroeë sewentigerjare Rol uit wat fokus op die ervarings van 'n fiktiewe Afro -Amerikaanse motorvervoereenheid wat betrokke is by die Red Ball Express.
Die Koue Oorlog tussen die Verenigde State en die Sowjetunie strek van 1945 tot 1991 en strek oor die Golfoorlog. Toe die Sowjetunie die stad Berlyn in 1948 afsluit, het die Transportation Corps 'n belangrike rol gespeel in die instandhouding van die stad. Twee jaar later, op 28 Junie 1950, stig president Harry S. Truman die Transportation Corps as 'n permanente tak van die weermag. 
Koreaanse oorlog wysig
Tydens die Koreaanse Oorlog het die Transportation Corps die VN -magte deur drie winters voorsien. Teen die tyd dat die wapenstilstand onderteken is, het die Transportation Corps meer as 3 miljoen soldate en 7 miljoen ton vrag geskuif. 
In die Viëtnam -oorlog was die mees gediversifiseerde verskeidenheid vervoereenhede wat ooit saamgestel is. Vir meer as 'n dekade lank het die Transportation Corps deurlopend steun verleen aan Amerikaanse en bondgenote deur 'n tropiese omgewing wat nie verbeter is nie, met watervaartuie, amfibieë, motorvragmotors en Transportation Corps -vliegtuie. Die vyandelike bedreiging vir konvooie het 'n unieke oplossing vereis - geweervragmotors. 
Op 31 Julie 1986 is die Transportation Corps opgeneem in die Amerikaanse weermag se regimentstelsel.
In 1990 het die Transportation Corps met die aanvang van die Golfoorlog een van sy grootste uitdagings gekonfronteer. Tydens Operation Desert Shield en Operation Desert Storm bewys die Transportation Corps uit hawens op drie kontinente sy vermoë om massiewe magte te ontplooi en in stand te hou. 
Na die koue oorlog wysig
Bedrywighede in Somalië, Rwanda, Haïti, Bosnië en Irak het ook 'n groot aantal vervoereenhede ontplooi. 
Operasie Enduring Freedom Wysig
Toe die koalisiemagte Afghanistan binnegeval het, het die Transportation Corps die luglyn van kommunikasie na die land oopgemaak en tot 2008 het 'n enkele bewegingskontrolebataljon alle logistieke in die streekkommando-Oos bestuur. Namate die aantal brigadegevegspanne in 2006 in Afghanistan toegeneem het, het die Transportation Corps met grondkonvooi -operasies begin.
Operasie Iraqi Freedom Edit
Die 143ste vervoeropdrag het die hawe oopgemaak en die stoot na Bagdad in Maart 2003 ondersteun. Nadat Bagdad in April geval het, het die maneuver -operasie tot 'n volhoubaarheidsoperasie ontwikkel met 'n spilpunt en toevoerlyn. Nadat die vyand konvooie begin aanval het, het die vragmotorbestuurders gereageer met 'n eeue oue oplossing om vragmotors met staal te verhard en masjiengewere by te voeg, en sodoende geweerwaens en konvooi -sekuriteit 'n permanente deel van die vervoerdoktrine te maak. Hoe groot die bedreiging ook al was, die Transportation Corps het die goedere afgelewer. Tydens Operasie New Dawn was die Transportation Corps verantwoordelik vir die heropgradering van al die toerusting uit Irak teen die sperdatum van Desember 2012.
Toe dit in 1942 gestig is, was dit gevestig in Fort Eustis, Virginia. Die hoofkwartier is na Fort Lee verskuif vanaf 2010.  Destyds is slegs sewe kursusse vir militêre beroepspesialiteit (MOS) by die nuwe Fort Lee Transportation School aangebied.  Byvoorbeeld, die vragspesialis (MOS 88H), watervaartuigoperateur (MOS 88K) en watervaartuigingenieur (MOS 88L) het by Fort Eustis gebly, wat die hoofhuis van die weermag se watervaartuie is. Spoorwegopleiding vir Army Reserve -soldate (MOS's 88P, 88T en 88U) en burgerlike werknemers van die weermag het ook by Fort Eustis gebly, aangesien daar slegs pakhuise en geen spoorwegstelsel beskikbaar is vir opleiding by Fort Lee nie. Motorvervoeroperateur (vragmotorbestuurder, MOS 88M) word in Fort Leonard Wood, Missouri, aangebied.
Die navorsing wat in hierdie verslag beskryf word, is geborg deur die Amerikaanse weermag en uitgevoer deur die RAND Arroyo Center.
Hierdie verslag is deel van die RAND Corporation Monograph -reeks. RAND -monografieë bied belangrike navorsingsbevindinge aan wat die uitdagings van die openbare en private sektor in die gesig staar. Alle RAND -monografieë word deur streng ewekniebeoordeling ondergaan om hoë standaarde vir navorsingskwaliteit en objektiwiteit te verseker.
Daar word toestemming gegee om hierdie elektroniese dokument slegs vir persoonlike gebruik te dupliseer, solank dit onveranderd en volledig is. Afskrifte mag nie vir kommersiële doeleindes gedupliseer word nie. Ongemagtigde plasing van RAND-PDF's op 'n nie-RAND-webwerf is verbode. RAND PDF's word beskerm onder die kopieregwetgewing. Besoek die RAND -toestemmingsbladsy vir inligting oor herdruk en toestemmings om te koppel.
Die RAND Corporation is 'n instelling sonder winsbejag wat deur navorsing en analise help om beleid en besluitneming te verbeter. RAND se publikasies weerspieël nie noodwendig die menings van sy navorsingskliënte en borge nie.