PressReader - Kuier: 2018-11-14 - Soos blits: ­Jong­at­leet­pronk­met­goud­
Soos blits: ­Jong­at­leet­pronk­met­goud­
Op 16 het hier­die Kaap­se klong die wê­reld aan sy voe­te en ’n goue me­dal­je om sy nek. En om te dink dit het al­les met ’n S­treetwi­se 2 be­gin!
Met ’n KFC S­treetwi­se 2 as ’ n om­koop­prys om hom aan te spoor om at­le­tiek te doen toe hy net se­we jaar oud was, was die koe­ël deur die kerk vir Suid-A­fri­ka se nuut­ste at­le­tiek­sen­sa­sie, Lu­ke Da­vids. Dié klong van Bel­har op die Kaap­se Vlak­te het net daar en dan be­sluit om die res van sy mid­dae ná skool op die at­le­tiek­baan deur te bring.
Lu­ke (16) het in Ok­to­ber stof in sy teen­stan­ders se oë ge­skop en goud ver­o­wer by die Jeug O­lim­pie­se S­pe­le in Bu­e­nos Ai­res, Ar­gen­ti­nië. Dié spoed­vraat van die U­ni­ver­si­teit van Wes-Kaap­land-at­le­tiek­klub het ko­ning ge­kraai na­dat hy die 100 m in ’ n on­ge­loof­li­ke 10,15 se­kon­des af­ge­blits het. En daar word nog som­mer gróót din­ge vir sy toe­koms op die at­le­tiek­baan voor­spel.
Lu­ke, ’ n graad 10-leer­der by die Ho­ër­skool Pa­row, kom lag­gend aan­ge­stap oor die skool­ter­rein ter­wyl hy sy vin­gers in­me­kaar­stren­gel. Dis moei­lik om te glo dié tie­ner wat ef­fens skaam voor­kom, is die­self­de at­leet wat bre­ë­bors en vol self­ver­troue ak­kel­tjies uit­voer voor el­ke wed­stryd. Hy ver­tel met ’ n kin­der­li­ke op­ge­won­den­heid dat sy at­le­tiek­loop­baan be­gin het toe hy op la­er­skool was.
“Ek het rug­by ge­speel toe die at­le­tiek­af­rig­ter my raak­sien en ge­vra het hoe-
kom ek nie at­le­tiek ook pro­beer nie. Hy het ge­sien ek kan vin­nig met ’n ball be­weeg, want as ek eers die ball ge­had het, was ek weg. Ek het nooit in at­le­tiek be­lang­ge­stel nie, maar my co­ach het ge­weet hoe en met wat om my om te koop,” ver­tel die tie­ner lag­gend. Hy bly dra­ma­ties stil voor hy dan uit­bun­dig lag en sê: “Co­ach het ge­weet wat my swak­punt was oor ek al van kleins af lief was vir eet en toe ek daai hoen­der ruik en sien, kon ek my­self nie keer nie!”
Hy be­skryf hom­self as ’n rus­ti­ge, ge­dre­we en doel­ge­rig­te tie­ner. Hy voeg by hy kan die ge­voel wat hy er­vaar het toe hy be­sef hy is die kam­pi­oen in Ar­gen­ti­nië, steeds nie be­skryf nie. Hy snak ’n paar keer na sy a­sem en be­gin dan op­ge­won­de ver­dui­de­lik: “Wow, dis ’n an­der ge­voel, jul­le. As ek op die at­le­tiek­baan is, voel ek vry. As­of nie­mand en niks my kan keer nie. Dis dan net ek en die baan wat voor my uit­ge­strek lê. Dis waar ek tuis voel, dis my huis.”
Hy sê hoe­wel hy sy vry­heid op die baan ge­niet, ge­niet hy dit ook om by die huis te wees en net op die bank te lê. “By die huis is ek net ’n ou­boe­ta, my ma se seun en my ou­ma en ou­pa se klein­kind. Ek is ’n baie rus­ti­ge mens en die dae wat ek nie op die baan is nie, is ek ge­luk­kig by die huis of tus­sen my vrien­de.”
Din­ge was eg­ter nie al­tyd mak­lik vir hom nie en hy sê hy moes in 2016 die e­mo­si­o­ne­le be­sluit neem tus­sen rug­by en at­le­tiek. “Ek het al­bei sport­soor­te ver­skrik­lik ge­niet en van ’n jong ou­der­dom ge­doen. In 2016 is ek ge­kies as deel van die We­s­te­li­ke Pro­vin­sie se at­le­tiek­span en ons moes ook op ’n rug­by­kamp gaan. Ek het my hart ge­volg en be­sluit om at­le­tiek te doen. Tot van­dag toe is ek glad nie spyt oor die be­sluit wat ek ge­maak het nie, hoe­wel ek dit mis om rug­by te speel.”
Sy ge­sig ver­strak vir ’n ruk­kie voor dit weer bin­ne en­ke­le se­kon­des ver­an­der na een van pu­re ge­luk.
“Maar wat vir my een van die bes­te her­in­ne­rin­ge was, was toe ek twee we­ke ge­le­de op die Kaap­stad­se lug­ha­we kom en sien hoe­veel men­se daar is wat my on­der­steun. Ek kon my oë nie glo. Ek het al­tyd ge­weet ek het lo­ja­le on­der­steu­ners en men­se wat in my glo, maar nooit sou ek kon dink dat so baie men­se in my glo, on­der­steun en trots is op my nie. My ou- pa was so ge­luk­kig en het splits ge­doen voor die men­se. Hy hou daar­van om my ver­leë te laat voel, maar dis iets goed.”
Op die vraag oor wie sy rol­mo­del in die at­le­tiek­be­dryf is, ant­woord Lu­ke eer­lik: “Ek het nie een nie. Baie men­se maak ver­ge­ly­kings tus­sen my en U­sain Bolt, maar hy is nie my rol­mo­del nie. Ek hou baie van die self­ver­troue wat hy het voor en ná ra­ces en dis wie en wat ek streef om te wees. Way­de van Nie­kerk in­spi­reer my ook, maar hy is ook nie my rol­mo­del nie. Hy het my die an­der dag ’n bood­skap ge­stuur om te sê hy is trots op my en dat ek moet aan­hou om ons land te ver­teen­woor­dig en trots te maak. Ek het baie goed ge­voel ná die bood­skap.”
Ons vra of hy sy vrien­de wil roep om saam met hom ’n fo­to te kom neem. “As­se­blief. Hul­le sal so op­ge­won­de wees.”
Hy gaan haal hul­le en hul­le kom lag­gend te­rug­ge­stap. Lu­ke is pu­re kind. “Dis my vrien­de – net hul­le. Ons is el­ke dag saam.” Hul­le be­gin op­ge­won­de om Lu­ke saam­drom en kort voor lank be­gin die vrien­de luid­rug­tig ge­sels en grap­pies maak.
FA­MI­LIE SE TROTS
O­ral in hul huis pronk daar ’ n fo­to of ser­ti­fi­kaat van Lu­ke teen die muur. Hy wys trots sy tro­feë en me­dal­jes. “Dis al die goed wat ek al ge­wen het. Ek oe­fen vier dae ’n week, maar al is ek trots op my­self is my hoof­doel om al­tyd ne­de­rig te bly. Ek wil ’ n rol­mo­del wees vir die kin­ders in my ge­meen­skap en ek wil vir hul­le wys mens kan na baie meer streef.”
Ce­les­te Da­vids (38), Lu­ke se ma en ook ’n po­li­sie­vrou by die Bel­har-po­li­sie­sta­sie,
ver­tel trots dat Lu­ke van kleins af vol e­ner­gie was en dat hy wei­nig ge­loop het.
“Lu­ke was nog al­tyd ’ n e­ner­gie­ke seun. Ek kan reg­tig nie ont­hou of hy ooit ge­loop het nie oor hy al­tyd ge­hard­loop het. Selfs nou as hy by die huis is, is hy al­tyd op ’n draf­stap­pie, al­tyd haas­tig. Van­dat ek kan ont­hou, is hy ie­mand wat baie re­spek ge­had het vir an­der en hy is baie oor sy fa­mi­lie.”
Dié en­kel­ma raak e­mo­si­o­neel as sy praat oor hoe sy voel as haar seun ko­ning kraai op die baan. “Wan­neer Lu­ke die eind­streep oor­steek, word ek baie e­mo­si­o­neel, nie om­dat hy voort­du­rend uit­mun­tend pres­teer nie, maar eer­der oor die feit dat hy ten spy­te van al die strui­kel­blok­ke wat hy tot dus­ver in sy le­we moes deur­maak, se­ë­vier hy deur die ge­na­de van God op die baan.”
Oor on­der­steu­ning en mo­ti­ve­ring sê Lu­ke: “My ma is een van my groot­ste on­der­steu­ners en tus­sen haar en my co­ach, Nat­han van Wyk, is daar al­tyd vreug­de en mo­ti­ve­ring. Hier in Bel­har kyk die men­se uit vir my en hul­le sal my al­tyd waar­sku om nie met on­gu­re ka­rak­ters en din­ge be­trok­ke te raak nie. Ek weet ek gaan hul­le som­mer nog baie trots maak!”
Wat is vol­gen­de op die lys vir ons jong blits? “Ek gaan vol­gen­de jaar ’ n chil­led sei­soen hê en in 2020 gaan ek aan die IAAF Wor­ld U20 C­ham­pi­ons­hips deel­neem. En wan­neer ek my ma­triek klaar­maak, gaan ek s­port s­cien­ce aan die U­ni­ver­si­teit van Wes-Kaap­land stu­deer. Al­les is reeds uit­ge­sit, ek moet net slaag.”
Ons kan nie wag om te sien wat­ter eind­streep dié spoed­vraat vol­gen­de gaan oor­steek nie!
HOOFFOTO:­Luk e­D a­vids­op­pad­na­die­w en­streep­en­die­goue­me­dal­je­in­die­100­m­ ­ by­v an­jaar­se­Jeug­O­lim­ pie­seS­pe­le­in­Bu­e­nos­Ai­res ,­Ar­gen­ti­nië.­INL AS:­Luk e­staan­trots­met­die­S uid-A­fri­kaan­se­vlag­ná­sy­oor win­ning.
Lu­ke­is­in­graad10­b y­die­Ho­ër­ - skool­P a­row. LINKS:­Luk esaam­met­sy­vrien­de.­