Danville en sy menseJaarlikse uitreikaksie wat by Danville se Liggiehuis voor Kersfees plaasvind. Foto: Facebook Deur Merlyn van der Rheede Armoede en wanhoop ken geen kleur, dit het ek besef ná ŉ onlangse besoek aan Danville, in die Weste van Pretoria. Wat ek ook opnuut besef het, is dat daar geen verskil is tussen Mitchells Plain of Hanoverpark op die Kaapse vlakte en Danville nie. Hulle almal ervaar dieselfde sosio-ekonomiese probleme en uitdagings. Die Afrikaanse Taalraad in Junie verskeie voormalige wit Afrikaanse laerskole in Danville besoek. Dit was my eerste besoek daar. Met ons aankoms het die volgende gedagte my soos koue water getref: Hier is ŉ vergete gemeenskap, gemarginaliseer deur die samelewing en die regering. Met die eerste oogopslag was dit duidelik dat werkloosheid hier hoogty vier. Talle inwoners sit verveeld rond. Die vervalle toestand van sommige huise en geboue tref mens. Die woongebied wat voorheen slegs vir wit inwoners was, het ŉ gedaanteverwisseling ondergaan met tot vier gesinne per huis. Welaf wit inwoners het reeds na groener weivelde getrek waar hul kinders in Afrikaans onderrig kan ontvang. In ons gesprekke met leerkragte en skoolhoofde het dit duidelik geblyk dat die voormalige wit Afrikaanse skole, nou slegs een of twee Afrikaanse klasse per graad het. Ook het die Afrikaanse klasse nou ’n gemiddeld van 25 leerders per klas teenoor die Engelse klasse met tot 40 leerders per klas. Dit is nie volhoubaar nie. Sommige onderwysers voel moedeloos omdat hulle met die Engels sukkel en omdat nóg die leerkragte nóg die leerders se moedertaal Engels is. Ons kan net dink watter frustrasies dit veroorsaak. Merlyn van der Rheede. Foto: Verskaf. Wat gaan uiteindelik van hierdie Afrikaanssprekendes word wat nou in die minderheid is? Ook in die verlede het hulle dit nie breed gehad nie en trek nou nog swaarder. Watse toekoms het hulle? Dit is die vrae waarmee die ouers worstel, ŉ wanhopigheid wat hulle dan ook aan hul kinders oorgedra. Kan ons hulle verkwalik as hulle geen hoop op ’n beter toekoms het nie? Wanneer gaan die owerheid besef dat daar na almal, ongeag hul velkleur en etnisiteit, se behoeftes omgesien moet word? Die marginalisering van enige gemeenskap is ŉ teelaarde vir rassepolarisering en -haat. Ons streef almal na ŉ nierassige, nieseksistiese, demokratiese en regverdige samelewing waarin almal dieselfde behandel word en die grondwetlike regte van almal deur die breë samelewing en regering eerbiedig moet word. Daarom kan ons nie van Danville en sy mense vergeet en hulle agterweë laat nie. Hul reg en aanspraak op ŉ menswaardige bestaan is almal se verantwoordelikheid, onder meer, die regering van die dag.