In die hart van die see: die verskriklike ware verhaal agter Moby-Dick
Angela Cockayne, Bath Spa Universiteit
'N Man wind sy pad deur die muk en mier van 'n 19-eeuse Amerikaanse hawe - Nantucket, die middelpunt van die wêreld se walvisbedryf. Hy klop op 'n deur, gaan in en vra 'n uitgeputte man om hom sy storie te vertel in ruil vir sy lewensreddings. Hy het gerugte gehoor, sê hy, gerugte oor die 1820-sink van die Essex, 'n walvisvaart skip. Die man - gespeel deur Ben Whishaw - blyk Herman Melville te wees. Hy soek die ware verhaal wat hom sal laat skryf Moby-Dick.
Sedert sy publikasie in 1851 het Moby-Dick die verbeelding met sy profetiese, digressiewe en gevaarlike temas aangewakker. Soveel so, dit verduister die ware verhaal waarop die roman gebaseer is. Maar die ware lewensverhaal - dié van 'n vurige walvis wat 'n walvisvangsskip uitneem, is nou aangepas in 'n ware swashbuckling-styl deur Ron Howard. Die film, In die Hart van die see (vrygestel op Boxing Day), is gebaseer op Nathaniel Philbrick se maritieme geskiedenis boek met dieselfde naam.
Die storie gaan soos volg. In 1819, die walvis-skip Essex stel van Nantucket af. 'N Jaar in die reis, 2,000-seemyl (3,700 km) wes van Suid-Amerika, is 'n walvisse gesien deur die uitkyk. Die harpoeniste het in hul klein walvisbote hul bounty geoes.
Maar een van daardie klein bote - dié van eerste maat Owen Chase - is deur 'n walvis se stert stukkend gebreek. Die bemanning het teruggekeer na die Essex, waarna hulle volgens Chase "'n groot spermacetti-walvis oor 85ft lank lank op pad vir hulle sien asof hulle wraak geneem het."
Die walvis het die Essex getref. En toe dit die skip 'n tweede keer beslag gelê het, was dit duidelik dat dit sou sink. Die oorblywende bemanning van 20-mans, duisende myl van die land, het die voorraad wat hulle kon kry en in drie klein sederbote gestort.
So begin 'n ongelooflike verhaal van maritieme oorlewing. Die mans het sowat drie maande op see gebring en moes kannibalisme toevlug om te oorleef. Kaptein Pollard en Charles Ramsdell is in een boot op die bene van hul skeidsregters ontdek. Owen Chase, Lawrence en Nickerson het ook oorleef om die verhaal te vertel. In totaal is sewe matrose verteer.
Vir 'n paar jaar is die walvis - en veral die wit walvis, die dubbelsinnige, mitiese Moby-Dick - 'n herhalende anker vir my eie kunswerk.
Die verhouding tussen die mens en walvisagtiges is lank reeds iets van 'n paradoks. Ons is gevestig op hul geheim en intelligensie, in verwondering van hul grootte en genade, maar ons gejag baie walvisse te naby uitwissing, en vandag nog gebruik dolfyne en Orca vir militêre maneuvers en Vermaak. Die mees waarskynlike rede dat die historiese walvis het op die Essex was nie wraak nie, maar selfverdediging. Dalk was dit die beskerming van die kalwers wat gereeld geslag om hul olie ryk moeders te lok om hul ontydige ondergang.
Owen Chase se eerste handrekening van die walvis beskryf dit as mannetjie, en dit het bepaal hoe die meeste rekeninge van die voorval praat. Maar natuurlik is daar minstens 'n 50% persent kans dat die walvis wat die boot aangeval het, vroulik was. Spermwalvisse is matriargale, hulle vorm sterk sosiale groepe, babysit en suig mekaar se kalwers en tree gesamentlik op om hul jonges te beskerm. As dit bedreig word, sal verskeie wyfies vorm wat bekend staan ​​as 'n margerietpatroon (madeliefie) om 'n jong walvis wat beskerming benodig om die aanval te voorkom. Stiervisse, intussen, is eensaam en verlaat die peul op volwassenheid, en kom net terug.
Die walvis van beide In die Hart van die See en Moby-Dick is 'n charismatiese dier; Dit lyk asof dit baie hedendaagse temas beteken - kapitalisme, godsdiens, kolonialisme, moraliteit, ekologie, rassisme. Die walvis, soos die kanarie in die myn, is ook 'n ekologiese barometer. In ons strewe en heerskappy oor die natuur stel ons ons eie foute en kwesbaarheid bloot.
In die nastrewing van walvisolie het hierdie ongelukkige mariniers die onuitspreklike taboe van kannibalisme gekruis. (Ironies genoeg het hulle een keer in die wiele gery om teen die naaste eilande, die Marquesas, te veg na die weste van die kannibalistiese inwoners). En terwyl die goeie Quaker-volk van Nantucket geveg het vir die afskaffing van slawerny, het hulle ook voortgegaan om die edele huishouding van die wildernisse wat op walvisvaartse ondervind is, voort te sit. Om sendelinge onder kannibale te plaas, het hulle gevra om die vlees te "eet" en die "bloed" van 'n nuwe god te drink.
Die walvisse wat die manne van Nantucket op see was, was brutaal oes. Dit was een van die eerste wêreldwye kommoditeite. Hul olie het die Industriële Revolusie verlig en gesmeer, wat groot fortuin genereer. Die jag van hierdie wesens vir brandstof kan vandag argaïsme lyk, maar dit was die historiese weergawe van steenkool of gas wat van kritieke belang is vir die wêreldekonomie. Teen die einde van die film sê die ou Thomas Nickerson: "Ek hoor iemand se olie gevind deur in die grond te boor. Wie sou gedink het! "
Ons strewe na die hoogs intelligente walvis, 'n skepsel wat die oseaan verwoes het 60 miljoen jaar en wat ons amper tot uitsterwing vervolg het, sê baie oor ons eie spesie. Ons moet dit onthou as ons ons voortgesette benutting vir fossielbrandstowwe oorweeg.
Dit 19th eeu walvisolie het ons eie reis gesmeer deur 'n denkbeeldige en onbekende ruimte wat land en see, oseaan vloer deurkruis om die buitenste ruim. So wanneer jy sien in die hart van die see, sien jy hoe dit weerspieël op ons eie gedrag in ons voortgesette strewe na heers oor die natuur en hulpbron.
Angela Cockayne, Leser in Kuns en Ontwerp, Bath Spa Universiteit. Haar boeke sluit in Provenance 2010 en Dominion 2011, albei mede-outeurs van Philip Hoare. Gepubliseer deur Wunderkammer Press. Sy is ook mede-kurator van die www.mobydickbigread.com