Johannes 20:19-25 Onthou! TuisSo dien onsNHSVOpleidingKuratoriumTeologiese Fakulteit (UP)HTKAIMto careAfrikaanse eredienste eldersVaardigheidsontwikkelingWelsynwerkGemeenskappe in noodBejaardesorgKindersorgOndersteuningsraadADVSo werk onsKerkkantoorRadeNHKA Predikante AftreefondsKerklike argiefPredikanteBeroepafwagtendGemeentesRingeSP Engelbrecht-museumKerkhistoriese GenootskapToerustingKursusseIn Christus se voetsporeGesprek oor kerkweesAmptelike dokumenteEkumeneGERWARCNGKMRCCTKRRCAKonventWie is ons?MissieGrondwetKort geskiedenisVisieSo sê onsWeb redaksioneelUittrekselsOmsendbrieweOpenbare verklaringsUit ons KerkkantoorVideosSo glo onsReformatoriese belydenisskrifteNGBHeidelbergse KategismusDordtse LeerreëlsEkumeniese belydenisseApostolicum (12 Artikels)NiceaAtanasiusSo aanbid onsPrekeLiturgieOrdesFormuliereVorige ordesKerkmusiekNuus en gebeureGemeentenuusVakaturesBeroepeSinodale posteOrrelisposteAnderKalenderKortnuusPersverklaringsPublikasiesKonteksDie Hervormere-HervormerHTSTydskrif vir Hervormde Teologie (THT) teo.co.zaBoekwinkelVerbum et EcclesiaPraat saamFacebookTwitterBybelse dagboekJanuarieFebruarieMaartAprilMeiJunieJulieAugustusSeptemberOktoberNovemberDesemberWerfkaart Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke Lyding van Christus Johannes 20:19-25 Onthou! Johannes 20:19-25 Onthou! | | Trefslae: 3819
Onthou! Broers en susters in onse Here Jesus Christus: Die kerk van Jesus Christus het met ‘n klompie bang mans iewers in ‘n bokamer in Jerusalem begin. Hoewel hierdie mans, Jesus se naaste dissipels, vir drie jaar saam met Hom geloop het, het hulle nou gesit — baie bang. Bang en sprakelose boodskappers. Hulle dapperste daad was om op te staan en die deur te sluit.
Waaraan het hulle gedink toe hulle daar gesit het? Ons kan maar net raai. Miskien was voorop in hulle gedagtes al die beloftes wat hulle aan die Here gemaak het, maar toe so maklik verbreek het. Ja, het hulle dalk besef: al hulle spoggery, al hulle bravade, al hulle verklarings van toewyding het nou stukkend en verstrooi by die hek van die Getsemane-tuin gelê. Want toe die soldate vir Jesus gevat het, het hulle gemaak dat hulle wegkom.
Ons weet nie, broers en susters, waarheen hulle gevlug het nie, maar ons weet wat hulle met hulle saamgevat het: ‘n herinnering. ‘n Ontstellende herinnering van ‘n Man wat Homself nie minder as God in die vlees genoem het nie, ‘n Man wie hulle eenvoudig net nie uit hulle gedagtes kon kry nie, maak nie saak hoe hulle probeer het nie. Want elke keer as hulle ‘n melaatse man gesien het, het hulle aan hierdie Man se barmhartigheid gedink, as hulle ‘n storm gesien het, het hulle gedink aan die keer toe Hy een stilgemaak het, as hulle ‘n kind op straat gesien het (een van die baie wat in hulle tyd uit die huis gegooi is), het hulle gedink aan die dag toe Hy een vasgehou het. Ja, elke keer as hulle die dominees van die tyd op die straathoeke sien bid het, het hulle gedink aan die Man wat nie geskroom het om skynheiligheid en oneerlikheid reg van voor af aan te vat nie.
Onder hulle is goeie mense, moenie ‘n fout maak nie. Met baie idees, en goeie voornemens. Met baie woorde en baie beloftes aan God. Maar terwyl dit bestaan, bly die deure gesluit, en is die evangelie soms nêrens sigbaar waar hulle woon en werk nie. Hulle draai nie hulle rug op Christus nie, maar draai eintlik ook nie na Hom toe nie. Hulle vloek nie sy naam nie, maar loof en prys dit eintlik ook nie met hulle lewens nie. Hulle wil iets vir die Here doen, maar is nie seker wat nie.
Hoe kort is ons geheues egter nie, geliefdes? Hoe vinnig vergeet ons soms nie? Soveel gebeur met ons deur die jare. Soveel dinge verander binne onsself. Soveel dinge verander rondom ons. En êrens langs die pad verlaat ons Hom. So subtiel, dat ons dit dikwels nie eers agterkom nie. Ja, ons draai nie weg van Hom af nie, ons neem Hom egter net nie saam met ons nie. Opdragte kom. Bevorderings kom. Begrotings word opgetrek. My werk word meer. Kinders word gebore. En Christus? Hy word vergeet.
Om egter wanhoop en genade te sien, dit is bekering. Dit is om te glo, te lewe, met oortuiging, dat alles reg is, al is alles nie reg nie. Dit is om te glo, te weet, te ervaar: ek het gister, vandag gaan ek, en môre sal ek die Here sien. En daarom sal ek nooit vergeet nie: Hy het nie verniet kom ly nie. Hy het kom ly om ons almal God se mense te kom maak. Wie dit onthou, sal altyd lewe! Amen