Geskryf deur Octavia Bryant en Benjamin Moffitt
Danksy huidige regse populiste word mense regse ideologieë aangewakker, soos om 'n anti-immigrant met populisme te wees. Felicity Burke / The Conversation, CC BY-ND
Geen twyfel danksy Donald Trump, Brexit, en 'n reeks anti-vestiging leiers en partye in Europa, Latyns-Amerika en Asië, blyk dit dat almal oor populisme praat.
Maar populisme is niks nuuts nie. Dit is 'n lang gepaardgaande demokratiese politiek, en sy aktiwiteit en sukses het pieke en trog ervaar. Op die oomblik is ons in 'n bietjie van 'n bloeityd vir populisme, en dit beïnvloed die aard van die politiek in die algemeen. Dit is dus belangrik dat ons weet wat dit beteken en hoe om dit te herken.
Selfs onder akademici is populisme moeilik om te definieer. Dit is deels omdat dit gedurende verskillende tye op verskillende maniere geopenbaar het. Terwyl sy bekendste gevalle tans regse partye, leiers en bewegings is, kan dit ook links wees.
Daar is 'n akademiese debat oor hoe om die konsep te kategoriseer: is dit ideologie, styl, diskoers of strategie? Maar oor hierdie debatte, navorsers is geneig om te stem populisme het twee kern beginsels:
Dit moet eis om namens gewone mense te praat
Hierdie gewone mense moet in opposisie staan ​​teen 'n elite-onderneming wat hulle keer om hul politieke voorkeure te vervul.
Hierdie twee kernbeginsels word op verskillende maniere gekombineer met verskillende populistiese partye, leiers en bewegings. Byvoorbeeld, die linkse populiste se konsepte van die "mense" en "die elite" samel in die algemeen rondom sosio-ekonomiese griewe, terwyl regse populiste se konsepte van daardie groepe oor die algemeen geneig is om te fokus op sosio-kulturele kwessies soos immigrasie.
Die dubbelsinnigheid van die terme "die mense" en "die elite" beteken die kernbeginsels van mense-sentrisme en anti-elitisme kan vir baie verskillende doelwitte gebruik word.
Hoe kan 'n slegte ding vir gewone mense wees?
Populisme kry 'n slegte naam vir 'n paar redes.
Eerstens, omdat baie van die mees prominente gevalle van populisme onlangs op die radikale reg verskyn het, is dit dikwels gekonfronteer met outoritêre en anti-immigrasie idees. Maar hierdie kenmerke het meer te doen met die ideologie van die radikale reg as wat dit met populisme self te doen het.
Tweedens, populiste is ontwrigtend. Hulle posisioneer hulself as buitestaanders wat radikaal anders is en van die bestaande orde verskil. Daarom pleit hulle gereeld vir 'n verandering in die status quo en kan hulle die behoefte aan dringende strukturele veranderinge, of dit nou ekonomies of kultureel is. Hulle doen dit dikwels deur 'n gevoel van krisis te bevorder (hetsy waar of nie), en hulself as die oplossing vir die krisis voor te stel.
'N Huidige voorbeeld van hierdie proses is Trump se suidelike grensmuur, waar hy die kwessie van onwettige kruisings aan die suidelike grens as 'n nasionale noodgeval gekenmerk het, ondanks byvoorbeeld meer terroriste-verwante grensoorgange wat op die noordelike, Kanadese grens en per lug.
Die feit populiste wil dikwels die status quo transformeer, oënskynlik in die naam van die mense, beteken dat hulle bedreig kan word vir die demokratiese norme en samelewings gebruike wat baie mense waardeer.
En die baie konstruksie van die mense speel 'n groot rol in populiste wat as sleg beskou word, omdat dit gedeeltes van die samelewing wat nie by hierdie groep pas nie, uitstraal.
Wat is 'n paar voorbeelde van populistiese leiers en beleid?
Die bekendste hedendaagse voorbeeld van 'n populistiese leier is die president van die Verenigde State, Donald Trump, en die hernieude belangstelling in populisme is deels te wyte aan sy 2016-verkiesingsukses. Een manier navorsers meet populisme, en bepaal dus of 'n leier of party populisties is, deur taal te meet.
navorsing het gevind dat Trump se retoriek tydens die veldtog hoogs populistiese was. Hy het politieke elites geteiken, gegrond op die kern populistiese kenmerk van anti-elitisme en dikwels gebruik-sentriese taal, met 'n sterk gebruik van kollektiewe voornaamwoorde van "ons" en "ons".
Hy het hierdie populistiese taal gekombineer met sy radikale regte ideologie. Hy het beleid soos Amerika se eerste buitelandse beleid, sy voorgestelde muur tussen die VSA en Mexiko, en die proteksionistiese en anti-globaliserende ekonomiese beleid geplaas.
Die kombinasie van populisme en sulke beleide het hom toegelaat om 'n onderskeid te tref tussen die "mense" en diegene buite daardie groep (Moslems, Meksikane), wat die superioriteit van die voormalige beklemtoon.
Hierdie beleide laat ook die kritiek op die elite-onderneming se voorkeur vir globalisering, vryhandel en meer liberale immigrasiebeleid. Sy gebruik van die "dreun die moeras" slagspreuk - waar hy beweer hy sal Washington ontslaan van elite wat nie met gewone Amerikaners raak nie - weerspieël dit ook.
Tesame met Trump het Brexit ook die hedendaagse populisme uitgedruk as gevolg van sy EU-gesentreerde anti-elitisme en die aard van die referendum as 'n uitdrukking van die wil van die volk.
In Suid-Amerika is populisme die meeste geassosieer met die linkerkant. Laasgenoemde Hugo Chavez, voormalige president van Venezuela, was ook hoogs populistiese in sy retoriek, en is dalk die bekendste voorbeeld van 'n linkse populistiese leier.
Chavez se populisme was gegrond op sosio-ekonomiese kwessies. Selfs terwyl hy beheer het, het hy homself as 'n anti-vestigingspoliticus geposisioneer, wat die land se olie-inkomste in sosiale programme kanaliseer met die doel om rykdom onder die Venezolaanse volk te verdeel, armoede te verlig en voedselveiligheid te bevorder.
Die huidige Mexikaanse president, Andrés Manuel López Obrador, en die Boliviaanse president, Evo Morales word ook beskou as linkse populistiese leiers.
Maar linkse populisme is nie net beperk tot Suid-Amerika nie. In Europa bestaan ​​hedendaagse voorbeelde van linkse populistiese partye die Spaans Ons kan en die Grieks Syriza. Hierdie partye het sukses behaal in die nasleep van die Groot Resessie. Hulle bevraagteken die legitimiteit van ongereguleerde kapitalisme en bepleit strukturele ekonomiese veranderinge om die gevolge van die resessie op hul mense te verlig.
Dit lyk nie of populisme oral gaan nie. Dit is dus belangrik om te weet hoe om dit te erken en om te verstaan ​​hoe sy teenwoordigheid ons demokrasieë kan vorm, vir beter of slegter.
Octavia Bryant, Doktorale Kandidaat, Nasionale Skool vir Kuns, Australiese Katolieke Universiteit en Benjamin Moffitt, Senior Lektor & LNR-DECRA-genoot, Australiese Katolieke Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Wat eintlik is hierdie ding genoem Populisme?