Uncategorized | vlindersag
Hierdie skrywe is soortvan 'n opvolg van my blog oor Aanneemkinders (https://vlindersag.wordpress.com/2014/08/14/aanneemkinders/) en is geskryf met permissie van my sus.
Sy was 'n klein, effentjies-mensie met groot, ronde ogies vol matelose hartseer en ontwrigting. Sy het nêrens gehoort en aan niemand behoort nie. Hulle het haar weggevat omdat sy nie in 'n huis gehoort het waar sy net heeltyd huil en daar vermoedelik nie genoeg aandag en versorging was nie. Sy het nie in die kinderhuis gehoort nie, omdat hulle nie op daardie stadium voorsiening gemaak het vir babas nie. Sy het ons s'n geword toe ek en my broer al amper uit die huis uit was. So, alhoewel sy by ons gehoort het omdat ons 'n kringetjie om haar kon trek en haar oneindig kon liefhê, het sy tog nie heeltemal gevoel sy behoort nie, want skaars 'n paar jaar daarna het ek en my broer by die huis uitgestap en met ons eie lewens begin. En sy het agtergebly en as alleenkind grootgeword.
En al die jare het ek die idee gekry dat ons dit nooit werklik kon regkry om haar so te kon intrek in ons kring sodat sy kan wéét dat sy volkome aan ons behoort nie. En mens kan seker verstaan, want die sirkel van haar lewe het begin by waar sy vandaan kom, en sou waarskynlik slegs daar kon eindig. Sy was nooit gesoek waarvan ons weet nie. Dit was seer. En sy wou ook nie gaan soek nie. Want iewers hier binne het sy vermoed dat sy dalk net met 'n groter leemte en meer vrae agtergelaat sal word.
Dit het gevat tot na haar 30ste verjaarsdag toe sosiale media vra dat sy haar mense moet kontak. Hulle soek na haar. Eerste was dit haar ma en susters. Sy het hulle ontmoet, maar sy is toe tog agtergelaat met die gevoel dat sy maar net weer vir die twee keer verwerp word, so asof sy net nooit goed genoeg sal wees nie.
Sy was bly dat hulle haar pa se identiteit gegee het, want diep binne-in haar het sy nog altyd geglo dat 'n ontmoeting met hom anders sou wees.
En sy het met haar hart in haar keel die moed bymekaar geskraap om die oproep te maak.
Hy het onmiddellik 'n afspraak gemaak om haar te kom ontmoet. 'n Groot, sterk, standvastige sakeman, wat haar een kyk gegee het en dadelik gesê het: "daars geen twyfel dat jy my kind is nie". Wat haar styf teen hom vasgedruk het. En hulle kon teenoor mekaar sit en gesels, sonder verwyte. Net dankbaarheid dat hulle mekaar uiteintlik kon ontmoet. 'n Pa wat vandag en more daar wil wees. Wat betrokke wil wees by sy kleinseun wat in sport uitblink (soos hy) en vir hom alles wil koop wat nodig is.
En vir die eerste keer in 30 jaar kan ek die skielike selfvertroue in haar sien en weet, sy voel vir die eerste keer dat sy behoort. Ja, sy behoort aan ons. Sy het altyd en sy sal altyd. Maar ons het nooit besef hoe sterk bloed na bloed soek nie. Hoe die geringste positiewe kontak met 'n bloedverwant wat bly was om haar te sien, die sirkel vir haar kon voltooi en haar kon laat tuiskom in die gevoel dat sy wel behoort. Aan ons, aan hom, aan sy kinders wat haar aanvaar het.
Kon hulle mekaar al lankal gesoek het? Dalk. Maar soos met alles in die lewe, gebeur alles tog op die regte tyd. Tien jaar gelede sou dalk vir haar of vir hom nie die regte tyd gewees het nie. Hierdie jaar was wel. Die verlore leeftyd van 30 jaar sal altyd daar wees, en voel sy steeds dat sy 'n van buite af inkyk op die leemte van herinneringe wat nooit daar sal wees nie. Maar soos hulle versigtig 'n nuwe pad aandurf, sal sy haar plek ook stadig maar seker in daardie familiekring vind tot sy volkome daar ook behoort.
En intussen is ons steeds daar – ons wat haar vir 30 jaar lank liefhet – vir wie sy nog nooit iemand anders as ons eie was nie. Daar is ook haar seunskind wat aan haar behoort en teenoor wie sy die beste mamma ooit is – 'n mamma wat tot die dood toe vir hom sal veg en die woord verwerping nooit in sy woordeskat sal bestaan nie. En die wonderlike hoop van 'n nuwe familie wat haar vir die volgende 30 jaar (en meer) ook gaan leer liefkry soos hulle eie.
Is dit nie wonderlik hoe dinge tog 'n manier het om uit te werk nie? Al neem dit soms 30 jaar of langer …. Die hoop beskaam nooit!
"If you think that you have blown God's plan for your life, rest in this …. You my beautiful friend, are not that powerful" – Lisa Bevere
This entry was posted on Mei 31, 2018, in Uncategorized.	8 Kommentaar
Ek voel moedeloos. Die busstakings vat aan my. Vir die vierde week nou al knoop die spanning elke dag op my maag van hoe ek more by die werk gaan kom, want ek is afhanklik van die bus en geleenthede stad toe is skaars soos hoendertande. En ek is uit my roetine uit. Geen oggend staan ek meer dieselfde tyd op nie. Die een dag werk ek van die huis af, die volgende ry ek douvoordag in die pikdonkerte saam met 'n paar studente wat so gaaf is om my by die werk af te laai. Geen sit in die bus voor werk om myself rustig voor te berei vir die dag nie. Geen sit in die bus na werk om af te skakel met sagte musiek in my ore en 'n goeie boek nie.
Hierdie moedelose tyd laat my toe sommer aan my ma dink. Sy moes tiener grootmaak ver van ons af, toe ek en my broer al ons eie gesinne gehad het. En elke keer as ek haar gevra het hoe gaan dit met die tiener in die huis, was haar antwoord: "Ag wat, sy hou ons op ons knieë en laat ons uitsien na die wederkoms."
Dit is wel nogal snaaks, maar tog voel dit vir my na die beste lewensfilosofie wat enigeen nog met my gedeel het. As dinge buite ons beheer is, is dit werklik al wat ons kan doen. Bly op jou knieë en sien uit na die wederkoms – dis tog ons almal se toekomsverwagting.
Dit laat my toe dink aan die dag toe Liewe Jesus op die wolke gekom het. Ek was nog klein.
Ek onthou dat ek as kind baie wanaangepas gevoel het, ten spyte daarvan dat ek in 'n wonderlike, stabiele huis grootgeword het. Dit was net asof die wêreld vir my 'n vreesaanjaende plek was en ek nooit kon rustig raak in die liefde en koestering van almal wat so lief was vir my nie. Ek was teruggetrokke en menssku en my enigste anker in die lewe was my ma. As gevolg daarvan, het ek 'n irrasionele angs gehad dat iets sou gebeur wat my van my ma af sou wegvat.
Die Sondagskool het nie gehelp nie. Hulle het vertel dat as Jesus op die wolke kom, gaan daar trompette wees wat speel, die wolke gaan soos lig skyn en Liewe Jesus gaan ons almal kom haal hemel toe. En dit kan enige tyd gebeur. Wanneer ons slaap, wanneer ons by die skool is …….. met ander woorde wanneer my ma nie naby is nie, en ek nie gaan weet waar om haar te gaan soek in die hemel nie …
Nodeloos om te sê, wou ek tog nooit daardie dag beleef wanneer Liewe Jesus op die wolke kom nie.
En toe breek daardie dag aan …
Dit is net voor Kersfees. Kerk is verby en die kospotte prut sag op die stoof. My pa lees koerant, my broer besig met sy eie dinge. Ek speel op die stoep met my poppe, vir 'n verandering rustig in die Sondagstilte wat sluimerend oor ons dorpie hang. En skielik, sonder waarskuwing, klink daar 'n trompetgeskel op wat vibreer deur die stilte van die slapende dorpie! En hulle speel Kersliedere! My eerste reaksie was om boontoe te kyk – net om te sien hoe die wolke verlig word deur die son wat agter hulle wegkruip!
Met adrenalien wat my vlerke gee, vlieg ek om en hardloop die huis in – geheel en al huilend-histeries. "Mamma! Mamma! Liewe Jesus kom op die wolke! Hy kom op die wolke! Help my!"
My gesin, wat net gewoond is aan 'n baie stil kind wat amper nooit praat nie, skrik hulleself amper in 'n ander geloof in en storm uit om te sien wat aangaan, wit om die kiewe….
Nou ja, dit was toe 'n groepie mense wat besluit het om ons dorpie te verras met 'n pragtige "brass-orkes" wat kersliedere speel, en hulle het dit goedgedink om op die hoek waar ons bly met hulle spel te begin.
My pa en broer het maar net stil-stil die huis in verdwyn en my ma gelos om haar histeriese kind te kalmeer en my te vat om hulle te ontmoet en 'n geldjie in hulle bakkie te sit.
Die ondervinding het wel gesorg vir matelose vermaak as dit oorvertel word, maar ek kan een ding sê, ek sal daardie ontsagwekkende gevoel nooit vergeet nie.
Dan wonder ek hoe dit sal wees as die oordeelsdag wel in ons leeftyd sou aanbreek, hier midde-in die gebroke wêreld waarin ons leef. So terwyl ons hier sit met ons hartseer, ons opstand, moedeloosheid, stakings, moorde, ontvoerings.
Ek leen hierdie woorde, want dit laat my sommer beter voel. Dit is beslis 'n verwagting in 'n moedelose wêreld en iets wat ek beslis beter sal hanteer as dit weer sou gebeur! I can only imagine!
Forever worship You, I can only imagine
This entry was posted on Mei 9, 2018, in Uncategorized.	8 Kommentaar
Nou die dag, sommer so in skooltyd terwyl almal hulle gang gaan, stop 'n vragmotor volgepak met 30 000 liter water voor ons Laerskool. Die trok is gestuur deur Laerskool Impala in Kempton Park, wat vir Table View Laerskool genomineer het vir hulle water projek. Is dit nie die wonderlikste gebaar ooit nie? Ons kry sommer trane in ons oë van dankbaarheid oor hierdie wonderlike skool se inisitatief!
Dit laat my toe wonder: Kan ons met eerlikheid sê dat droogte en vloede en brande en aardbewings 'n straf is wat aan sondige mense uitgedeel word, terwyl daar in sulke tye soveel goeie dinge daaruit gebore word? Soveel mense wat juis in hierdie omstandighede aan die roepstem in hulle hart gehoor gee en begin kreatief raak oor maniere om die mense wat hierdeur gaan, te koester in 'n kombers van omgee en liefde?
Ek meen, ons leef op 'n aarde wat reeds 'n wonderwerk op haar eie is. Vir biljoene jare, onderhou die natuur haarself deur skepping en herskepping. Alles in die natuur gaan op 'n stadium dood, om plek te maak vir nuwe lewe wat weer daaruit voortspruit. Droogte en vloede en brande en tsunami's en aardbewings is deel van die lewe op die aarde. Dit is nooit vir altyd droog nie. Dit reën nie vir altyd nie. Die aarde bewe en skud nie vir altyd nie. Alles op die aarde is soos die gety, dit eb en vloei en verander en skep. Elke oomblik, elke dag.
Ek verstaan nie heeltemal hoekom daar mense is wat dit hulle taak maak om hierdie dinge wat wat natuurlik is aan ons lewe op aarde, heeltyd te wil afmaak as oordeel oor die mensdom, en dan aspris wegkyk van die wonderwerke wat gebeur spesifiek in hierdie omstandighede nie.
Soos byvoorbeeld die Impies en die omliggende skole wat bygedra het, wat vir hulle kinders leer van omgee en verantwoordelikheid teenoor die gemeenskap, en om hulpbronne bymekaar te voeg en saam te werk om mekaar te help. Wat op hulle beurt weer in ons skool se leerders die behoefte skep om te help wanneer ander skole deur moeilike tye getref word. 'n Gebaar soos hierdie stel 'n voorbeeld vir ander en oorheers alles wat verkeerd is. Dit bring lig en hoop vir soveel mense wat gebukkend gaan daardeur. En daar is so baie van hierdie inisiatiewe. Die hele land staan saam in sulke tye.
Ons sal en kan die droogte oorwin. Ons mag die hulp waardeer wat uit soveel oorde gebied word en is verantwoordelik om weer die helpende hand wees wanneer dit weer met ons goed gaan. Dis so eenvoudig soos dit. Ons hoef nie deur al die drama te gaan om eers die boosheid te soek in dit wat eintlik die beste in ons uitbring nie. Ons hoef net te vertrou in ons Vader (wat by the way, steeds voorsien in ons daaglikste behoeftes), en bid dat ons damme wel weer gaan volloop. As dit nie hierdie jaar is nie, sekerlik volgende jaar. Of die jaar daarna …
Ons werk is om in te skakel daar waar die Here reeds aan die werk is. Om daardie saadjie wat in die donker is, lig en lewe gee om te groei tot volwassewording.
Dan sal strome van seën neerdaal. Op welke manier ookal.
Dankie Laerskool Impala. Julle het werklik 'n groot indruk gemaak. Mag julle geseënd wees!
This entry was posted on Maart 27, 2018, in Uncategorized.	7 Kommentaar
Is dit nie ongelooflik hoe mens altyd dink jy is reg nie? En dan word jou kinders groot en skielik begin jy die wêreld deur hulle oë sien en wonder of jy ooit regtig reg was?
Ons het 'n dogter vir wie die wêreld nie 'n konserwatiewe plek is met almal wat mooi netjies in boksies pas en waar ons die enigste mense is wat reg is nie. Dit is nou ons leefwyse, ons voorregte, ons geloof. Vir haar is almal eenders, almal het 'n storie om te vertel en almal se seer is geregverdig in die fondasie van hulle verlede of die uitdagings van hulle hede. Menigte witwarm debatte is al in ons huis gevoer, veral tussen pa en dogter wat ewe hardkoppig aan hulle standpunt vasklou. Maar, aan die einde van die dag, sien ons almal een prentjie: ons kan werklik nie oordeel as ons nie in 'n ander se skoene gestap het nie.
Ek het besef dat ons heeltyd vir ons kinders leer dat jy moet jouself aanvaar vir wie jy is. Moenie jouself sien in die spieël wat deur 'n ander vasgehou word nie. Maar hoeveel keer hou ons die spieël vas en dwing daardie persoon om homself/haarself deur ons oë te sien?
Nou, tydens haar studies en ervaringe by die Universiteit Kaapstad, besef ons dat ons lewe in 'n baie klein kokon gespin is en ons baie min verstaan van die bagasie wat soveel jongmense dra. Ja, daar was frustrasies met studente wat klasse ontwrig het en daar sal seker nog wees, maar dit maak nie die instansie minderwaardig nie. Hierdie mense se kwaad en frustrasie is nie niks net omdat ons dit verminder vanuit ons eie oortuigings nie. Hulle geskiedenis is nie in sy geheel aan ons bekend nie, omdat die helfte nooit vir ons vertel word nie. Ons dogter maak soveel vriende met mense wat uit verskillende wêrelde kom, letterlik en figuurlik, en ons leer elke dag deur haar hoe wonderlik en uniek elke mens is, ongeag of ons met hulle saamstem of nie.
En ek is bly dat ek die voorreg het om vir die eerste keer te kan erken dat ek my wêreldsiening verander het deur my kind en nie andersom nie. Sy leer ons dat, net omdat ons nie die seer en die frustrasie van die verlede ervaar nie, beteken dit nie dat ons nie ten minste die gesprek kan voer om te probeer verstaan nie. Dit is nie iets wat gaan weggaan nie, maar die voorreg van positiewe verandering lê op die ou end in haar wat net sonder oordeel lekker gesels as hulle om dieselfde tafel beland. Dit lê in my wat my vooropgestelde idees eenkant toe gooi en met nuwe oë na die wêreld om my kyk en betrokke te raak. Dit lê in elke mens se hart om die besluit te neem: Ek gaan deel word van hierdie werklikheid van ons lewe met die doel om verandering teweeg te bring.
Het Michael Jackson dit nie so raakgevat nie?
If you wanna make the world a better place, take a look at yourself and make that change!
Ek dink dat hy die spyker op die kop geslaan het. Want slegs wanneer ek in my eie spieël kyk en my eie tekortkominge raaksien en erken, sal ek werklik verstaan wat GENADE is. En dan kan ek my kokon breek en my vlerke sprei om die verskil te wees wat ek graag in die wêreld wil sien.
This entry was posted on Maart 20, 2018, in Uncategorized.	3 Kommentaar
So besluit my neef en my oom om 'n genealogie saam te stel van ons Kilian-familie. Die familie is groot. My ma-hulle was 8 kinders (sommige van hulle het nou al agterkleinkinders). En soos ek verstaan was my oupa-hulle 12 kinders. So, dis 'n paar mense om deur te werk.
En daar kom my neef af op 'n klompie antieke foto's van my tannies, ooms, grootouers en groot-grootouers. En hy plaas dit op op ons familie se Facebookblad en vra dat almal kommentaar lewer oor datums, plekke, tye en staaltjies.
En net daar is dit asof 'n nuwe era vir ons aanbreek! Skielik is dit nie meer net foto's nie. Dit is regtige mense wat lewendig word en met ons begin gesels oor wie hulle is, wanneer die foto's geneem is, wat die omstandighede was, waar al die ander was. En ons verkyk ons aan hierdie stukkie geskiedenis wat breek deur die weefsels van tyd. Ons slurp dit op en maak dit deel van ons. Ons kinders, wat nie eers hierdie mense ken nie, lag en huil saam oor die herinneringe.
Hier besef ek toe weereens die waarde van sosiale media. Ja, dit is 'n euwel en dit maak dat ons meer anti-sosiaal raak. Maar hoe anders sou ons as familie wat ver van mekaar bly, weer kan saamsit, al kuierende rondom die mense wie se gene in ons ingeweef is? Hoe sou ons andersins in verwondering weer net kon besef, ons behoort aan mekaar?
En ek dink dit is net daar waar die lekkerte inkom. Ons kom weer in ons gejaagde lewe bymekaar en besef, ons behoort. Ons behoort aan 'n familie waar almal ingesluit is. Van die kindjie wat net 2 daggies geleef het, tot by die ekstras wat nie in dieselfde gene deel nie, maar wat behoort aan ons familie. Ons is 'n gekoesterde eenheid wat nie opgebreek kan word nie, want die kode van die lewe is in ons gene ingegraveer nog voor ons gebore is. Wat 'n wonderlike besef!
Ons het weer besef dat ons 'n ongelooflike geseënde familie is. Ons het predikante, bikers, onderwysers, kunstenaars, enterpreneurs en gewone mense wat almal geseënd is met baie of met min. Ons het getroudes, geskeides, verliefdes, maar sover ek weet nie enige iemand wat kwaad is vir mekaar nie. Ons koester herinneringe van geliefdes wat gesterf het aan kanker, siekte, aan die hand van ander, ongelukke. Daar is kinders, kleinkinders, agter-kleinkinders, katte, honde, perde en my broer se 3 ganse (die 3 Stooges). Daar is rykes, armes en die gewones wat wens hulle was ryk.
Maar een ding bind ons met onbreekbare bande – ons is mekaar s'n. Ons behoort aan mekaar en ons het 'n leeftyd se herinneringe om met mekaar te deel. Ons kan saam onthou van ons kinderjare by oom Jan en tannie Anna met Kersfees. Ons het kano op die dam gery en perde in die veld ( vir die wat kon bo bly). Ons het kersopvoerings gehad vir die familie, en selfs die donkie het al engel gespeel toe die engel besluit sy praat nou nie meer 'n woord verder nie. My oom was 'n byeboer en ons het tussen die bye ons Kersete geniet. Hulle het net vir my gesteek, so almal anders was veilig. Ons het in die perskebome gesit en ons siek geëet aan die perskes, net om dit maar weer te doen volgende keer – mens leer nooit as dit by perskes en moerbye kom nie. Ons het swart en wit filmpies gekyk en ons doodgelag vir Laurel en Hardy wat so vinnig geloop het.
Herinneringe is vir my die bloudruk van ons bestaan. Dit is soms sleg en soms goed. Dit help ons om te leer uit ons foute, maar ook om mekaar weer te kan waardeer. En soms vat dit net 'n ou swart en wit foto om ons weer te herinner aan wie ons is en hoe nodig ons mekaar het.
Maar, aan die einde van die dag, moet ons seker ook nooit vergeet dat die kode van die lewe ook in diegene ingegraveer is wat nie in ons gene deel nie. So, leef die herinneringe, maar onthou ook om nuwes te bou met die mense om jou. Ons almal hier op aarde het nodig om te voel dat ons aan iemand behoort.
Mag julle 2018 vol nuwe herinneringe wees, en mag die beste van die ou herinneringe julle versterk en koester in die jaar wat voorlê!
This entry was posted on Januarie 10, 2018, in Uncategorized.	4 Kommentaar
Vir my mooi dogter
Elke jaar sit ek 'n mooi wens vir jou op Facebook vir jou verjaarsdag. Vanoggend sien ek al die Facebook memories van al die wense wat ek nog vir jou gestuur het en skielik besef ek dat ek na 19 jaar se wense sekerlik nie meer veel kan wens wat ek nog nie gewens het nie.
So, hierdie jaar gaan ek selfsugtig wees en iets vir myself wens op jou verjaarsdag. So, hier is dit, my mooiste meisiekind.
Ek wens ek kan jou sielvolle oë skilder wanneer jy die mooi om jou bewonder, voor jy dit perfek deur 'n lens vasvang. Dan kan ek die wêreld altyd deur jou oë sien.
Ek wens ek kan die grasie van jou menswees in 'n dans opvang, sodat ek altyd lig en vry op die maat van die musiek kan dans.
Ek wens ek kan die passie in hart jou omsit in 'n simfonie, sodat die klanke daarvan altyd my siel sal streel.
Maar omdat ek nie kan skilder, dans of 'n simfonie skryf nie, wens ek maar net dat ek die mens wat jy is, in 'n flessie kan opvang sodat ek altyd na jou kan kyk en wéét die wêreld is 'n beter plek, net omdat jy daarin is!
Maar, nadat ek al hierdie wense vir myself gewens het, weet ek dat ek jou tog uiteindelik sal vrylaat, sodat jy jou ragfyn vlerke kan sprei en die wêreld oorwin.
So, dan wens ek liewer maar weer vir jou 'n wens, my mooi meisiekind:
Dat jy sal aanhou om die wêreld te sien vir sy moontlikhede deur jou sielvolle oë,
Dat jy die ritme van die lewe sal dans, al is die musiek nie altyd mooi nie,
Dat jou passie nooit sal minder raak in die dinge waarin jy so sterk glo nie.
Dat jy altyd so sterk sal glo dat jy van die wêreld 'n beter plek kan maak.
Want jy kan.
Want jy is tot alles in staat.
Jy maak ons trots.
Ons lief jou tonne!
(Foto: Tamcam photography)
This entry was posted on Oktober 15, 2017, in Uncategorized.	10 Kommentaar
Die Weskaap gaan gebukkend onder die ergste droogte wat nog ooit opgeteken is. Die damvlakke word nou elke dag saam met die weer op die radiostasies aangekondig. Almal word gewaarsku om soveel water as moontlik te spaar en te begin berg. Ons hou die reënberigte bekommerd dop en draai hartseer weg as ons sien hoe min verskil die klein bietjie reën maak.
'n Nuwe woord word die nuwe spreektaal, amper soos 'n aankondiging van die oordeelsdag:
… die dag wanneer ons waterpype amptelik gaan leegloop …
Dit voel of die wêreld begin verlep soos die seisoen draai en die reënseisoen amptelik verby is.
Maar tog, gaan die skepping sy gang. Die Weskus veld-blomme het hulle pos ingeneem, kiertsregop gestaan en met hulle gesiggies die son gevolg. Hulle kleur en vrolikheid uitgestraal vir elkeen wat dit kon waardeer. Die bome floreer terwyl hulle wortels die water diep onder die aarde intrek. Die voëls trek heen en weer tussen die twee vleilande in ons omgewing wat al hoe droër word, maar tog gaan hulle hulle gang.
Die nag word dag. Elke dag wys nuwe hoop en belofte. Die skepping gaan eenvoudig sy gang.
En ek wonder elke dag. Weet die skepping dan nie dat daar nie water is nie? Weet die skepping nie dat daar 'n groot krisis in ons land en in die Weskaap is nie!?
Wat is dit wat ons nie verstaan nie?
Maar, dan besef ek dit is eintlik alles in een woord opgeteken. 'n Moeilike woord wat moeilik is om te gebruik en te verstaan.
Die woord: Nogtans
Habbakuk het die spyker op die kop geslaan met hierdie woord.
Al sou die vyeboom nie bot nie. En daar geen druiwe aan die wingerde wees nie.
Al sou die olyfoes misluk en die lande geen oes lewer nie.
Al sou daar geen reën hierdie seisoen gewees het nie en die damme leegloop sodat mense oor die dorre aarde sal moet struikel om water te gaan haal uit tenkwaens wat aangery is.
Al sou daar geen kleinvee, in die kampe meer wees nie omdat voëlgriep die bestaan van hoenders en eiers bedreig en kospryse maar net weereens verder die hoogte gaan inskiet. En die armes weereens net armer gaan word.
En die beeskrale sonder beeste wees omdat hulle doodgemaak moet word, omdat daar geen water en goeie voer in hulle krippe meer is nie.
Nogtans, sal ons saam met die skepping juig. Sal ons jubel in ons God, die Here!!
Vir my maak dit nie sin om te jubel as dinge so sleg gaan nie.
Maar, as ek mooi daaroor dink kan ons miskien wel jubel ….
Miskien … omdat ook hierdie sal verbygaan.
Miskien …. sodat ons as mensdom vir 'n slag kan leer om dankbaar te wees vir seëninge uit God se hand wat ons as vanselfsprekend aanvaar en elke dag so vermors. Vir ons as gesin was dit nie eers moeite om ons watergebruik te halveer toe hulle waterbeperkings ingestel het nie. Dit was letterlik 'n kwessie van dink voor jy 'n kraan oopmaak. Van kreatief wees. Van nuwe dinge uitdink om water te spaar. Dit maak vir ons weer 'n nuwe denkwyse oop sodat ons in die toekoms slimmer gaan wees om hierdie situasie te voorkom of ten beste te beheer. Is dit noodwendig 'n slegte ding? Ek dink nie so nie. Hoe anders gaan ons leer?
Miskien … omdat, in die span van ons lewe, is hierdie een slegte seisoen in ons lewe, en is die belofte steeds daar van voorspoed. Want ons gaan die volgende seisoen in met die wete dat ons nooit weer dit wat op die aarde vir ons gegee is om te gebruik, as vanselfsprekend sal aanvaar nie.
Miskien omdat die Here steeds vir ons krag en seëninge skenk. Elke dag. Ja, soms moet ons dit soek of net weer mooi kyk om dit raak te sien. Maar dit is daar. In ons werk, in ons dak oor ons kop, in ons kinders, in ons vriende, in ons kerk, in ons gemeenskap, in die feit dat ons lewe. In onsself (ek dink dit is die moeilikste een, want is die EK nie maar die moeilikste mens om tevrede te stel nie? …)
Hy maak steeds ons voete soos 'n ribbok. Hy gee vir ons vlerke. Hy laat ons veilig loop op hoë plekke.
En per slot van rekening is Hy net so ver van ons af as wat ons knieë van die grond af is.
Dalk moet ons 'n slag die woord nogtans meer gebruik. Dalk moet ons meer dankbaar wees vir wat ons het en die lesse leer as dit weggeneem word. En ophou om dinge vir onsself toe te eien en alles as vanselfprekend aanvaar. En uit ons hoekie van selfbejammering klim en ander help in die stryd.
En leer by die skepping van nogtans.
En nogtans vir die Here dankie sê dat Hy dit nog met ons uithou! Want die vet weet, aan Sy liefde (en geduld met ons) sal daar werklik geen einde wees nie 😉