Hoe Amerika die kernprogram van Iran begin het - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Hoe Amerika die kernprogram van Iran begin het
Vir 'n paar dekades probeer die VSA Iran daarvan weerhou om kernwapens te ontwikkel. Maar ironies genoeg, die rede waarom Iran die tegnologie het om hierdie wapens in die eerste plek te bou, is omdat die VSA dit tussen 1957 en 1979 aan Iran gegee het. Hierdie kernhulp was deel van 'n Koue Oorlog -strategie wat bekend staan ​​as 'Atoms for Peace'.
Die naam van die strategie kom van Dwight Eisenhower se toespraak "Atoms for Peace", wat in 1953 voor die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies gehou is. of "Atome for War."
Die toespraak kom slegs agt jaar na die uitvinding van die atoombom, op 'n tydstip toe die VSA angstig was om te keer dat hierdie nuwe en skrikwekkende wapens oor die hele wêreld versprei. Vreemd soos dit klink, beskou president Eisenhower sy strategie "Atoms for Peace" deels as 'n vorm van wapenbeheer.
"Hy het gedink dat die deel van kerntegnologie vir vreedsame doeleindes die aansporing van lande om kernbomme te maak verminder," sê Matthew Fuhrmann, professor in politieke wetenskap aan die Texas A&M University en skrywer van Atoombystand: hoe programme "Atome for Peace" kerne -onsekerheid veroorsaak. Lande kan byvoorbeeld kerntegnologie gebruik om elektrisiteit deur middel van kernkragsentrales op te wek of radio -isotope vir mediese doeleindes te vervaardig.
AUDIO: Eisenhower oor atoomenergie Op 8 Desember 1953 spreek president Dwight D. Eisenhower die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies toe oor die vreedsame gebruik van atoomenergie.
"Die alternatief was natuurlik om net 'n internasionale embargo op te stel wat die oordrag van enige kerntegnologie sou beperk na enige staat wat dit nie reeds besit het nie," sê Fuhrmann. Eisenhower was egter bevrees dat 'n embargo 'ander lande die tegnologie meer wil hê', en moontlik 'hul vasberadenheid om dit uiteindelik te kry en dit vir meer sinistere doeleindes kan gebruik' verhoog.
Daar was ook 'n ander dimensie aan 'Atome for Peace'. Kerntegnologie was iets waardevols en nuuts, en dit het 'n sekere status verleen aan lande wat dit gehad het. Die VSA beskou die verskaffing van die tegnologie aan ander lande as 'n manier om invloed op hierdie state te verkry en politieke doelwitte te bereik. Vir hierdie doel het die VSA kernhulp verleen aan lande wat hulle wou beïnvloed, soos Israel, Indië, Pakistan en Iran.
Destyds was die VSA nou verbonde aan die Iranse Shah, Mohammad Reza Pahlavi. Trouens, so naby dat die CIA 'n staatsgreep van 1953 uitgevoer het toe Iran die monargie van die Sjah omvergewerp en 'n eerste minister demokraties verkies het, 'n staatsgreep van 1953 opgestel het wat die Sjah weer aan bewind kon bring. 'N Deel van die rede waarom die VSA Iran as bondgenoot gewaardeer het, was vanweë sy strategiese ligging wat aan die Sowjetunie grens. Gedurende die vroeë deel van die Koue Oorlog het die VSA 'n basis in Iran opgerig om Sowjet -aktiwiteite te monitor.
In hierdie konteks was die kern -samewerking van die Verenigde State met Iran "deels 'n manier om die verhouding tussen die lande te versterk", sê Fuhrmann. Die samewerking het geduur tot 1979, toe die Iraanse Rewolusie die Sjah verdryf het en die VSA die land as bondgenoot verloor het.
Al die kerntegnologie wat die VSA gedurende die jare aan Iran verskaf het, was veronderstel om vir vreedsame kernontwikkeling te wees. Maar die 'Atoms for Peace' -strategie het uiteindelik onbedoelde gevolge gehad.
"Baie van die infrastruktuur kan ook gebruik word om plutonium of wapengraad, hoogs verrykte uraan te vervaardig, wat die twee kritieke materiale is wat u nodig het om kernbomme te maak," sê Fuhrmann. In werklikheid het die VSA die grondslag gelê vir die Iraanse kernwapenprogram.
Iran het tydens die Iran-Irak-oorlog van die tagtigerjare vir die eerste keer ernstig belang gestel in die skep van kernwapens. Dit het onsuksesvol probeer om dit aan die einde van die 90's en vroeë 2000's te ontwikkel. Tog bly Iran se kernontwikkeling 'n internasionale kommer, veral noudat Trump die VSA onttrek het uit die Iranse kernooreenkoms van 2015, bekend as die gesamentlike omvattende plan van aksie.
In die weke voor Trump se besluit het die Israeliese premier, Benjamin Netanyahu, hom probeer oortuig om die ooreenkoms te verlaat deur te argumenteer dat Iran steeds kernwapens nastreef. Ander beleidskenners en wêreldleiers het hierdie bewering verwerp, en Fuhrmann sê dat hy geen bewyse gesien het dat "Iran die ooreenkoms oortree het of dat Iran sedert 2003 iets gedoen het om kernbomme te bou nie."
Noudat die VSA hulle uit die kernooreenkoms onttrek het, is Fuhrmann egter bekommerd dat "Iran aansporings sal hê om hierdie dinge te doen, terwyl die aansporings ingevolge die ooreenkoms aansienlik verminder is."
Amerikaanse betrekkinge met Iran
Amerikaanse en Britse intelligensie -agentskappe help elemente in die Iraanse weermag om Iran se demokraties verkose premier, Mohammed Mossadeq, omver te werp. Dit volg op Mossadeq se nasionalisering van die Anglo-Persiese oliemaatskappy wat in Brittanje besit word, wat Londen daartoe gelei het dat Iran 'n olie-embargo op Iran opdwing. Die staatsgreep bring die Westers-vriendelike monargie aan die bewind, onder leiding van Shah Mohammad Reza Pahlavi. Die sjah is baie ongewild onder 'n groot deel van die bevolking en maak staat op Amerikaanse steun om aan bewind te bly totdat hy in 1979 omvergewerp is.
Onder druk van die VSA en die VK onderteken die sjah die konsortiumooreenkoms van 1954, wat Amerikaanse, Britse en Franse oliemaatskappye 40 persent eienaarskap van die genasionaliseerde oliebedryf vir vyf en twintig jaar gee.
Die Verenigde State en Iran onderteken die ooreenkoms oor samewerking rakende burgerlike gebruik van atome as deel van president Dwight D. Eisenhower se "Atoms for Peace" -inisiatief, waaronder ontwikkelende lande kernopvoeding en tegnologie van die Verenigde State ontvang. Dit lê die grondslag vir die land se kernprogram, en die Verenigde State voorsien Iran later van 'n reaktor en verrykte uraanbrandstof met wapengraad. Hul samewerking duur voort tot aan die begin van Iran se rewolusie in 1979.
Iran, Irak, Koeweit, Saoedi -Arabië en Venezuela stig die Organization of the Petroleum Exporting Countries (OPEC) om die mees Westerse ondernemings wat die wêreldwye olievoorraad oorheers, mee te ding en om beheer oor hul binnelandse oliereserwes te herstel. Teen die sewentigerjare styg OPEC -winste die hoogte in en kry die groep aansienlike hefboomfinansiering bo Westerse ekonomieë. Die groter markkrag van Iran maak dit 'n selfs meer belangrike Amerikaanse bondgenoot.
President Richard Nixon reis na Iran om die sjah te vra vir hulp om die Amerikaanse veiligheidsbelange in die Midde-Ooste te beskerm, onder meer deur die opposisie van 'n Sowjet-geallieerde Irak. In ruil daarvoor belowe Nixon dat Iran enige nie -kernwapenstelsel kan koop wat hy wil. Oliepryse skiet te midde van die Arabies-Israeliese oorlog in 1973 en die daaropvolgende Arabiese olie-embargo teen die Verenigde State, sodat die shah 'n groter voorraad hoëtegnologie-wapens kan koop as wat verwag is, wat Amerikaanse amptenare ontstel.
Die sjah vlug te midde van wydverspreide burgerlike onrus en reis uiteindelik na die Verenigde State vir kankerbehandeling. Grand Ayatollah Ruhollah Khomeini, 'n Sjiïtiese geestelikes wat die sja se verwestering van Iran gekant was, keer na die land terug na veertien jaar in ballingskap. Khomeini neem in Desember die mag as die opperste leier, en verander Iran van 'n pro-West-monargie na 'n sterk anti-Wes-Islamitiese teokrasie. Khomeini sê Iran sal sy revolusie probeer "uitvoer" na sy bure. In 1985 kom die militante groep Hezbollah in Libanon na vore en belowe trou aan Khomeini.
'N Groep radikale Iraanse universiteitstudente neem twee en vyftig Amerikaners as gyselaars by die Amerikaanse ambassade in Teheran en eis dat die Verenigde State die sjah moet uitlewer. Washington onderbreek bande met Teheran, sanksioneer Iraanse olie -invoer, en vries Iraanse bates. Na 444 dae word die gyselaars vrygelaat onder die Algiers Accords [PDF], wat enkele minute na die inhuldiging van president Ronald Reagan onderteken is, wie se presidensiële veldtog in 1980 beklemtoon het dat president Jimmy Carter nie die gyselaars kon bevry nie. As deel van die ooreenkomste beloof die Verenigde State om nie in die Iraanse politiek in te gryp nie.
Irak val sy buurman en groeiende mededinger Iran binne te midde van die vrees vir 'n Sjiïtiese opstand teen die Irakse leier Saddam Hussein. Die Verenigde State ondersteun sekulêre Irak met ekonomiese hulp, opleiding en tegnologie vir dubbele gebruik totdat die oorlog in 1988 eindig, selfs nadat die CIA bewyse gevind het dat Irakse magte chemiese wapens teen Iraniërs gebruik het. Na raming sterf 'n miljoen Iraniërs en 250,000–500,000 Irakees in die konflik.
Twee vragmotors vol plofstof ry in kaserne waarin Amerikaanse en Franse dienslede van die Multinasionale Mag in Libanon gehuisves word, en ontplof dan. Die aanval maak 241 Amerikaanse militêre personeel dood-die hoogste dodetal vir eendag vir die Amerikaanse weermag sedert die Tet-offensief tydens die Viëtnam-oorlog. 'N Groep met die naam Islamitiese Jihad, wat algemeen beskou word as 'n front vir Hizbollah, aanvaar verantwoordelikheid vir die aanval. Die bombardement versnel die onttrekking van Amerikaanse mariniers uit Libanon en lei die ministerie van buitelandse sake om Iran in 1984 as 'n staatsborg van terrorisme aan te wys.
Ondanks 'n wapenembargo, begin senior amptenare van die Reagan -administrasie in die geheim wapens verkoop aan Iran om die vrylating van sewe Amerikaners wat deur Gyselaar in Libanon as gyselaar gehou word, te beveilig. Die amptenare gebruik die geld uit die onwettige ooreenkoms om die regse kontras-rebellegroepe in Nicaragua te finansier nadat die kongres verdere finansiering van die opstand verbied het. Reagan neem verantwoordelikheid vir die skandaal in 'n toespraak in 1987 op televisie, en die saak eindig in sommige amptenare se oortuigings. Hezbollah vermoor twee van die gyselaars en laat die ander oor 'n paar jaar vry.
Nadat 'n Iraanse myn byna 'n Amerikaanse fregat in die Straat van Hormuz laat sink het, begin die Amerikaanse vloot 'n vergeldingsveldtog genaamd Operation Praying Mantis. Amerikaanse magte vernietig twee Iraanse olieplatforms en laat 'n fregat sink. In Julie het die Amerikaanse vloot 'n Iraanse passasiersvliegtuig neergeskiet nadat hulle dit as 'n vegvliegtuig verwar het en alle 290 mense aan boord doodgemaak.
Die Verenigde State lei 'n koalisie van vyf-en-dertig lande om Irakse magte wat Koeweit inneem, te verdryf en die Irakezen binne 'n paar maande te verdryf. Die oorlog lei tot indringende VN -inspeksies om te keer dat Irak sy programme vir massavernietiging (WMD) herbegin. Omvattende sanksies en wydverspreide korrupsie onder die Oil-for-Food-program, wat na die oorlog ontstaan ​​het, verwoes die Irakse publiek vir byna 'n dekade lank, maar slaag nie daarin om Saddam te ontwrig nie. Iran verklaar sy neutraliteit in die konflik, maar Amerikaanse amptenare vermoed dat dit Irak wil vervang as die dominante mag in die streek.
Die Verenigde State versterk sanksies teen Iran onder die George H.W. Bush en Bill Clinton administrasies. In 1992 neem die kongres die Iran-Iraq Arms Nonproliferation Act goed, wat materiaal sanksioneer wat gebruik kan word om gevorderde wapens te ontwikkel. Die Withuis brei sanksies uit met 'n volledige olie- en handelsembargo in 1995. Die wet op Iran en Libië in 1996 stel 'n embargo op teen nie-Amerikaanse ondernemings wat meer as $ 20 miljoen per jaar in Iran se olie- en gassektore belê.
Buitelandse minister Madeleine Albright vergader met die adjunkminister van Iran tydens die ses-plus-twee-gesprekke tydens die Algemene Vergadering van die VN in 1998. Dit is die kontak tussen Amerika en Iran op die hoogste vlak sedert 1979. In April 2000 erken Albright die rol van die Verenigde State in die omverwerping van Mossadeq en noem die vorige beleid teenoor Iran 'jammerlik kortsigtig', hoewel die Verenigde State nie uitdruklik om verskoning vra vir die ingryping nie. Sommige sanksies teen Iran word opgehef.
Na die 9/11 terreuraanvalle vestig president George W. Bush se administrasie 'n agterkanaal met Iran om die nederlaag van die Taliban te koördineer, 'n gedeelde vyand wat 'n veilige toevlugsoord vir lede van al-Qaeda in Afghanistan gebring het. In die nadraai van die Amerikaanse inval in Afghanistan in 2001 werk die Verenigde State en Iran saam aan die Bonn-ooreenkoms [PDF] rakende staatsbou en die repatriasie van Afghaanse vlugtelinge.
Tydens sy toespraak oor die staatsrede van 2002 beskryf president George W. Bush Iran as deel van 'n 'as van die bose', saam met Irak en Noord -Korea. Hy sê Iran "streef [massavernietigingswapens] aggressief na en voer terreur uit, terwyl 'n paar wat nie gekies is nie, die Iranse hoop op vryheid onderdruk." In reaksie hierop stop die Iraanse regering met geheime vergaderings met Amerikaanse diplomate wat daarop gemik is om al-Qaeda-agente te vang en die Taliban te bekamp.
Amerikaanse magte val Irak binne, met die doel om die bedreiging wat Washington sê, Saddam Hussein se herleefde WMD -programme, te beëindig. Iran ondersteun plaaslike Sjiïtiese milisies in Irak, waarvan sommige deelneem aan aanvalle op Amerikaanse magte. Saddam se diktatuur word omvergewerp en hy word in Desember tereggestel. 'N Studie van die Amerikaanse weermag in 2019 oor die oorlog in Irak kom tot die gevolgtrekking dat' 'n aangemoedigde en ekspansionistiese Iran die enigste oorwinnaar is 'in die konflik.
Die Iraanse president, Mahmoud Ahmadinejad, stuur aan president George W. Bush 'n brief van agtien bladsye-die eerste brief van 'n Iraanse leier aan 'n Amerikaanse een sedert 1979. Ahmadinejad poog om die spanning tussen Amerika en Iran te verlig, maar Iran neem geen stappe om sy uraanverryking te vertraag nie program, wat volgens hom vir burgerlike energieproduksie is. Afsonderlik keur die Amerikaanse kongres die Iran Freedom Support Act in September goed om die Iraanse burgerlike samelewing te befonds en demokrasie te bevorder.
Tydens 'n toespraak tydens die openingsessie van die Algemene Vergadering van die VN, noem Ahmadinejad die geskil oor Iran se kernprogram "gesluit" en sê sy regering sal die resolusies van die Veiligheidsraad verontagsaam waarin 'n beroep op die land gedoen word om uraanverryking te stop. Tydens 'n perskonferensie noem hy die Israeliese regering 'n 'onwettige Sionistiese regime'. 'N Amerikaanse nasionale intelligensie -skatting [PDF] wat in November vrygestel is, bevind dat Iran sy kernwapenprogram in 2003 beëindig het, maar steeds uraan verryk.
President Barack Obama bel die nuutverkose Iraanse president Hassan Rouhani in September om Iran se kernprogram te bespreek, die mees direkte kontak sedert 1979. Twee maande later teken Iran en die P5+1 - die vyf permanente lede van die VN -Veiligheidsraad plus Duitsland - 'n aanvanklike kernooreenkoms [PDF], wat Iran 'n paar verligting van sanksies bied. Obama prys die ooreenkoms omdat hy Iran se "waarskynlikste paaie na 'n bom" afgesny het, terwyl Rouhani dit as 'n 'politieke oorwinning' vir Iran beskou.
Iran, die P5+1 en die Europese Unie bereik 'n ooreenkoms oor Iran se kernprogram wat die Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) genoem word. In ruil vir die verligting van sanksies, stem Iran in om 'n reeks stappe te onderneem, insluitend die aftakeling en herontwerp van sy kernreaktor in Arak, wat meer indringende verifikasiemeganismes moontlik maak en uraanverryking vir ten minste vyftien jaar beperk. Die ooreenkoms is bedoel om die Iran se "uitbreektyd" vir die ontwikkeling van genoeg splisbare materiaal vir 'n kernwapen van 'n paar weke tot minstens een jaar te verhoog. Baie Republikeinse en sommige demokratiese wetgewers is teen die ooreenkoms en beweer dat die opheffing van sanksies die Iraanse regering sal versterk en die streek kan destabiliseer.
President Donald Trump kondig aan dat die Verenigde State aan die JCPOA sal onttrek en 'n sanksieveldtog sal volg om 'maksimum druk' op Iran te plaas. Baie kenners van wapenbeheer en Europese bondgenote veroordeel die stap, terwyl baie Republikeinse wetgewers, Israel en Saoedi -Arabië dit toegejuig. Iran reageer deur uraanverryking te bevorder, in stryd met die bepalings van die ooreenkoms. Die onttrekking is die begin van retoriese en militêre eskalasie met Iran onder die Trump -administrasie.
Trump wys die Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) - 'n tak van die Iraanse weermag - 'n buitelandse terroriste -organisasie (FTO) aan. Dit is die eerste keer dat die Verenigde State 'n deel van die regering van 'n ander land as 'n FTO aanwys. 'N Week tevore twiet die Israeliese premier, Benjamin Netanyahu, dat hy die skuif persoonlik versoek het. Rouhani sê die optrede sal die IRGC se gewildheid in die buiteland en in die buiteland net verhoog.
Geskiedenis van sluipmoorde op Iran se beste kernwetenskaplikes
WASHINGTON - Die moord op Iran se kernwetenskaplike Mohsen Fakhrizadeh verlede week deur onbekende aanvallers is die jongste in 'n reeks doelgerigte moorde op figure agter Teheran se atoomprogram.
Sedert 2007 is ses van die land se voorste kernwetenskaplikes en navorsers dood en een is onder geheimsinnige omstandighede gewond. In byna alle gevalle het die Iraanse regering Israel en/of die Verenigde State die skuld gegee. Israeliese amptenare het die bewerings nie bevestig of ontken nie. Amerikaanse amptenare ontken dat hulle enige rol gespeel het in die moorde.
Hier is die beste Iraanse kernwetenskaplikes wat Iran in die openbaar erken het dat hulle die afgelope jaar dood is, gesterf het of gewond is.
Ardeshir Hosseinpour, 45 jaar oud
Oorlede op 15 Januarie 2007
Hosseinpour was 'n wetenskaplike in kernfisika en dosent aan die Universiteit van Shiraz en die Malek Ashtar Universiteit van Tegnologie in Isfahan. Hy was 'n kenner op die gebied van elektromagnetisme en was een van die stigters van die 'Nuclear Technology Center of Isfahan', die ontstaan ​​van die Natanz -kernfasiliteit, waar hy sy navorsing voortgesit het tot sy geheimsinnige dood op 15 Januarie 2007.
Iraanse staatsbeheerde Central News Unit berig dat Hosseinpour en verskeie van sy kollegas hul lewens verloor het tydens gasvergiftiging tydens hul kernwerk in Isfahan. Die Amerikaanse private intelligensiemaatskappy en navorsingsgroep Stratfor het egter in 'n verslag van Februarie 2007 beweer dat hy deur die Israeliese intelligensie -agentskap, Mossad, vermoor is.
Masoud Ali Mohammadi (50)
12 Januarie 2010 vermoor
Mohammadi was 'n kernwetenskaplike en 'n doktorsgraad in fisika aan die Sharif -universiteit in Teheran. Hy het meer as 50 gepubliseerde artikels en artikels in akademiese tydskrifte gehad en is na bewering aangewys as een van die belangrikste wetenskaplikes in die vordering met betrekking tot deeltjieversnellermasjiene en atoomvernietigers.
Op 12 Januarie 2010 sterf Mohammadi voor sy huis in Teheran toe 'n motorfiets wat langs sy motor geparkeer was, ontplof het.
Die Iraanse regering het Israel en die VSA aanvanklik beskuldig van sy moord. Die destydse woordvoerder van die ministerie van buitelandse sake, Ramin Mehmanparast, noem dit 'n 'kohortoperasie deur die Sionistiese regime van Israel, die VSA en hul bondgenote in Iran'.
Die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake het die Amerikaanse betrokkenheid egter verwerp. Israel bly stil.
Gedood op 29 November 2010
Shahriari was 'n Iraanse hooggeplaaste fisika-wetenskaplike en 'n kerningenieur met kundigheid in kernkettingreaksies. Hy studeer aan die beste Amir Kabir (Polytechnics) Universiteit van Teheran en was professor aan die Shahid Beheshti Teheran Universiteit.Na verneem word, word Shahriari aangewys as 'n sleutelfiguur in die vooruitgang van tegnologieë wat verband hou met die verryking van kern in die Atoomenergie -organisasie van Iran.
Hy is op 29 November 2010 vermoor deur 'n magnetiese bom wat deur 'n span sluipmoordenaars op 'n motorfiets aan sy motor geheg is terwyl hy op die Artesh -snelweg in Teheran gery het.
Sommige Iraanse owerhede beskuldig Israel van sy moord. Die destydse minister van binnelandse sake, Mostafa Mohammad Najjar, beweer samewerking tussen die CIA en die Mossad tydens die moord.
Israel het nie hieroor kommentaar gelewer nie. Philip J. Crowley, destydse V.S. Woordvoerder van die departement van buitelandse sake, het nie die Iraanse beskuldigings in detail behandel nie. 'Al wat ek kan sê, is dat ons terreurdade uitskakel waar hulle ook al voorkom, en verder het ons geen inligting oor wat gebeur het nie,' het hy gesê.
Gewond op 29 November 2010
Abbasi is tans 'n lid van die Iranse parlement of Majlis. Hy is 'n hooggeplaaste natuurkundige met kundigheid in lasertegnologieë en metodes vir skeiding van isotoop en word gereeld gekoppel aan Iran se beweerde wapenprogram.
Met 'n PhD in kernfisika aan die Shahid Beheshti -universiteit, het Abbadi jare lank by dieselfde instelling as professor in kernfisika skoolgehou. Hy was ook voorsitter van die fisika-afdeling aan die Imam Hossein Universiteit van Teheran, 'n IRGC-aangeslote militêre skool. Na verneem word, is hy sedert die Islamitiese Revolusie in 1979 lid van die IRGC en is hy aangestel as hoof van die Atomic Energy Organization of Iran (AEOI) van 2010 tot 2013.
Die VN se Veiligheidsraad het in Maart 2007 Resolusie 1747 aanvaar en Abbasi op die swartlys geplaas as "'n persoon wat betrokke is by Iran se kern- of ballistiese missielaktiwiteite."
Op 29 November 2010 het 'n man op 'n motorfiets in Teheran na bewering 'n magnetiese ploftoestel aan Abbasi se motor geheg terwyl hy werk toe ry. Hy is ernstig gewond en het die sluipmoord nouliks oorleef deur uit die voertuig te spring net voor die bom ontplof het.
Iraanse owerhede, waaronder die destydse kernonderhandelaar van die kern, Saeid Jalili, beskuldig Israel en Westerse lande van die mislukte poging.
23 Julie 2011 vermoor
Rezaei Nejad was 'n PhD-kandidaat in elektriese ingenieurswese aan die Khajeh Nasir Universiteit van Tegnologie in Teheran en 'n kenner van hoogspanningskakelaars met die fokus op die aanstoot van kernkragkoppe.
Na verneem word, werk hy by die nasionale navorsingsfasiliteit van Malek Ashtar met bande met die Iraanse ministerie van verdediging en die IRGC.
Op 23 Julie 2011 is hy vyf keer geskiet en naby sy huis in die Bani Hashemstraat in Teheran doodgeskiet deur 'n span motorfietsryers nadat hy sy dogter uit die kleuterskool opgetel het. Beide sy vrou en dogter is in die aanval gewond.
Baie hooggeplaaste Iraanse amptenare, waaronder die parlementêre speaker Ali Larijani, het die VSA en Israel van die aanval beskuldig. "Die Amerikaans-Sionistiese terreurdade teen een van die land se wetenskaplikes is nog 'n teken van die vyandigheid van die Amerikaners," het Larijani op 24 Julie 2011 gesê.
Die Duitse Der Spiegel in Augustus 2011 het gesê die Mossad staan ​​agter die operasie.
Israeliese amptenare het nie op die beskuldigings gereageer nie. Toe-VSA. Victoria Nuland, woordvoerder van die ministerie van buitelandse sake, ontken enige betrokkenheid by die VSA.
Mostafa Ahmadi Roshan (32)
11 Januarie 2012 vermoor
Ahmadi Roshan was 'n gegradueerde aan polimeeringenieurswese aan die Sharif Universiteit van Tegnologie in Teheran. Dokumente wat deur Iraanse amptenare bekend gemaak is, toon dat hy 'n sleutelfiguur by die Natanz -kernfasiliteit was, wat verantwoordelik was vir die uitkontraktering van projekte en die bestelling van materiaal en voorrade.
Hy is op 11 Januarie 2012 dood deur 'n span aanvallers wat op 'n motorfiets gery het, wat 'n bom op sy motor in Ketabistraat in Teheran geplant het. Die ontploffing het ook sy bestuurder, Reza Qashqaei, gewond, wat later aan ernstige beserings beswyk het.
Op 17 Junie 2012 het die destydse Iraanse minister van intelligensie, Heydar Moslehi, die 'arrestasie' van 'n span van 20 mense aangekondig in verband met die moord op Ahmadi Roshan. Hy blameer die aanval op die CIA, die Mossad en die Britse intelligensie -agentskap, MI6.
Wie is die deelnemers?
Die JCPOA, wat in Januarie 2016 in werking getree het, lê beperkings op Iran se burgerlike kernverrykingprogram. Die kern van die onderhandelinge met Iran was die vyf permanente lede van die VN se Veiligheidsraad (China, Frankryk, Rusland, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State) en Duitsland - gesamentlik bekend as die P5+1. Die Europese Unie het ook deelgeneem.
Sommige moondhede in die Midde-Ooste, soos Saoedi-Arabië, het gesê hulle moes geraadpleeg of by die gesprekke ingesluit gewees het omdat hulle die meeste geraak sou word deur 'n kernwapen Iran. Israel het die ooreenkoms uitdruklik teengestaan ​​en dit te saggeaard genoem.
Die Amerikaanse sanksies teen Iran is in November 1979 ingestel nadat radikale studente die Amerikaanse ambassade in Teheran in beslag geneem en gyselaars geneem het. Die sanksies is opgelê deur die Uitvoerende Bevel 12170, wat insluit die vries van ongeveer $ 8,1 miljard aan Iraanse bates, insluitend bankdeposito's, goud en ander eiendomme, en 'n handelsembargo. Die sanksies is in Januarie 1981 opgehef as deel van die Algiers -ooreenkoms, wat 'n onderhandelde oplossing was vir die vrylating van die gyselaars. 
Terwyl die oorlog tussen Iran en Irak, wat in September 1980 begin het, aan die gang was, verbied die Amerikaanse sanksies in 1984 wapenverkope en alle Amerikaanse hulp aan Iran.
In 1995, in reaksie op die Iraanse kernprogram en die Iraanse ondersteuning van terroriste -organisasies, Hizbollah, Hamas en Palestynse Islamitiese Jihad, het president Bill Clinton verskeie uitvoerende bevele ten opsigte van Iran uitgereik. Uitvoerende bevel 12957 van 15 Maart 1995, verbied Amerikaanse belegging in Iran se energiesektor, en Uitvoerende bevel 12959 van 6 Mei 1995, verbied Amerikaanse handel met en belegging in Iran.
Die Iran and Libya Sanctions Act (ILSA) is op 5 Augustus 1996 onderteken (H.R. 3107, P.L. 104–172).  (ILSA is in 2006 herdoop tot die Iran Sanctions Act (ISA) toe die sanksies teen Libië beëindig is. ) Op 31 Julie 2013 het lede van die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers 400 tot 20 gestem ten gunste van verskerpte sanksies. . 
Op 8 Mei 2018 het die Amerikaanse president, Donald Trump, aangekondig dat die Verenigde State van die kernooreenkoms met Iran sou onttrek.   Na die Amerikaanse onttrekking het die EU op 7 Augustus 2018 'n opgedateerde blokkeringswet aangeneem om Amerikaanse sanksies teen lande wat met Iran handel dryf, te vernietig. 
Die vierde stel sanksies deur die Verenigde State het in November 2018 in werking getree, het die Withuis gesê dat die doel van die sanksies nie regimeverandering was nie, maar om Iran te laat verander om sy streeksbeleid te verander, sy steun aan plaaslike militante groepe te stop en program vir ballistiese missiele.  In September 2019 het 'n Amerikaanse amptenaar verklaar dat die Verenigde State 'n sanksie sal gee wat ook al met Iran handel of sy olie koop.  Ook in September 2019, in reaksie op 'n vermeende Iranse aanval op belangrike Saoedi -Arabiese oliegeriewe, het Trump gesê dat hy die ministerie van tesourie opdrag gegee het om die sanksies teen Iran 'aansienlik te verhoog'. Die nuwe sanksies was gerig op die Iraanse nasionale bank. [ aanhaling nodig ] 'N Senior amptenaar van die Trump -administrasie het gesê dat die nuwe sanksies gerig is op die finansiële bates van die binnekring van die opperste leier.  Volgens die New York Times het Teheran egter geweier om 'n rol te speel in die aanvalle wat die Saoedi -oliefasiliteite geraak het. 
Op 25 Augustus het die Verenigde Nasies die poging van die VSA geblokkeer om Iran weer snap-sanksies op te lê, en die Veiligheidsraad het gesê dat dit nie met die stap kan voortgaan nie. Die president van die VN se Veiligheidsraad, Indonesië se ambassadeur Dian Triansyah Djani, het gesê dat hy "nie in staat is om verdere stappe te neem nie" op versoek van die VSA, en noem 'n gebrek aan konsensus in die Veiligheidsraad oor die Amerikaanse strategie as die hoofrede. 
Op 20 September 2020 beweer die VSA dat die VN -sanksies teen Iran terug is, 'n eis wat deur Iran en die ander oorblywende partye by die JCPOA verwerp is.   Die volgende dag het die Verenigde State sanksies opgelê op Iraanse verdedigingsamptenare, kernwetenskaplikes, die Atomic Energy Agency of Iran en almal wat met konvensionele wapentransaksies met Iran betrokke was.  Op 8 Oktober 2020 het die VSA verdere sanksies ingestel op die finansiële sektor van Iran, met die oog op 18 Iraanse banke. 
Die VN-Veiligheidsraad het 'n aantal resolusies aangeneem waarin sanksies teen Iran opgelê is, na aanleiding van die verslag van die Raad van Goewerneurs van die International Atomic Energy Agency oor Iran se nie-nakoming van sy beskermingsooreenkoms en die raad se bevinding dat Iran se kernaktiwiteite vrae laat ontstaan ​​binne die bevoegdheid van die Veiligheidsraad. Sanksies is eers opgelê toe Iran die Veiligheidsraad se eis dat Iran alle verrykingsverwante en herverwerkingsaktiwiteite opskort, van die hand gewys het. Die sanksies word opgehef wanneer Iran aan die vereistes voldoen en aan die vereistes van die IAEA Raad van Goewerneurs voldoen. Die meeste VN -sanksies is op 16 Januarie 2016 opgehef na aanleiding van die Gesamentlike Omvattende Plan van Aksie.
-op 31 Julie 2006 aangeneem. Het geëis dat Iran alle verrykingsverwante en herverwerkingsaktiwiteite en dreigende sanksies opskort.  - op 23 Desember 2006 aangeneem in reaksie op die verspreidingsrisiko's van die Iraanse kernprogram en, in hierdie konteks, deur Iran se voortdurende versuim om aan die vereistes van die Raad van Goewerneurs van die Internasionale Atoomenergie -agentskap te voldoen en aan die bepalings te voldoen van resolusie 1696 van die Veiligheidsraad (2006).  Verplig vir Iran om verrykingsverwante en herverwerkingsaktiwiteite op te skort en saam te werk met die IAEA, sanksies opgelê wat die verskaffing van kernverwante materiaal en tegnologie verbied, en die bates van sleutelpersone en maatskappye wat met die program verband hou, bevries. - op 24 Maart 2007 aangeneem. 'N Wapenembargo ingestel en die vriespunt op Iraanse bates uitgebrei. - op 3 Maart 2008 aangeneem. Die bates word gestaak en state aangemoedig om die aktiwiteite van Iraanse banke te monitor, Iraanse skepe en vliegtuie te inspekteer en om die beweging van individue wat by die program betrokke is, deur hul gebied te monitor. - Geslaag in 2008. - aangeneem op 9 Junie 2010. Iran verbied om deel te neem aan aktiwiteite wat verband hou met ballistiese missiele, die wapenembargo verskerp, reisverbod op individue wat by die program betrokke is, die geld en bates van die Iranse Revolusionêre Garde en Islamitiese Republic of Iran Shipping Lines, en het aanbeveel dat state Iraanse vrag inspekteer, die diens van Iraanse vaartuie wat by verbode aktiwiteite betrokke is, verbied, die verskaffing van finansiële dienste wat vir sensitiewe kernbedrywighede gebruik word, verhoed dat Iranse individue en entiteite noukeurig dopgehou word wanneer hulle daarmee omgaan, opening van Iraanse banke op hul grondgebied en verhoed dat Iraanse banke 'n verhouding met hul banke aangaan as dit kan bydra tot die kernprogram, en verhoed dat finansiële instellings wat op hul gebied werk, kantore en rekeninge in Iran open. - aangeneem op 9 Junie 2011. Hierdie resolusie het die mandaat van die paneel deskundiges wat die Iranse sanksiekomitee ondersteun, vir 'n jaar verleng. - op 7 Junie 2012 aangeneem. Het die mandaat van die paneel van deskundiges van die Iranse sanksiekomitee vir 13 maande hernu. -aangeneem op 20 Julie 2015. Stel 'n skedule op vir die opskorting en uiteindelik opheffing van die VN-sanksies, met bepalings om die VN-sanksies weer in te stel in geval van nalating deur Iran, in ooreenstemming met die Gesamentlike Omvattende Plan van Aksie.
Die VN -sanksies teen Iran sluit nie olie -uitvoer uit Iran in nie.  Vanaf 2019 gaan ongeveer 'n derde van alle olie wat op see verhandel word, deur die Straat van Hormuz. In Augustus 2018 daag die hoë verteenwoordiger van die EU, Mogherini, tydens 'n inligtingsessie met die Nieu -Seelandse minister van buitelandse sake, Winston Peters, Amerikaanse sanksies teen Iran uit en verklaar dat die EU veral klein en medium ondernemings aanmoedig om sake met en in Iran te verhoog as deel van iets wat vir die EU 'n 'veiligheidsprioriteit' is.  
In September 2019 het die Amerikaanse regering eensydig aangekondig dat dit sekere Chinese entiteite wat olie uit Iran ingevoer het, sal begin sanksioneer. 
Op 14 Augustus 2020 verwerp die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies 'n resolusie wat deur die Verenigde State voorgestel is om die wêreldwye wapenembargo op Iran te verleng, wat op 18 Oktober 2020 sou verstryk. Die Dominikaanse Republiek het by die Verenigde State aangesluit om vir die resolusie te stem, minder as die nege ja -stemme wat nodig is vir aanneming. Elf lede van die Veiligheidsraad, waaronder Frankryk, Duitsland en die Verenigde Koninkryk, het hulle onthoudend gehou terwyl Rusland en China teen die resolusie gestem het. 
Oor die Amerikaanse begeerte om die VN -sanksies teen Iran te herstel en 'n embargo vir wapenverkope aan die land in 2020 uit te brei, het die Amerikaanse ambassadeur by die Verenigde Nasies, Kelly Craft, gesê: 'Die geskiedenis is vol tragedies van die versoening van regimes soos hierdie, wat vir dekades lank sy eie mense onder die duim gehou het. Die Trump -administrasie is nie bang om in 'n beperkte maatskappy oor hierdie saak te staan ​​nie, in die lig van die onmiskenbare waarheid wat ons optrede lei. Ek is net jammer dat ander lede van hierdie [Veiligheidsraad] en staan ​​nou in die geselskap van terroriste. "  Sy het ook 'n brief van 20 September 2021 aan die president van die VN se Veiligheidsraad geskryf en haar punt oor sanksies aangedring.    Sy het in September 2020 in die Amerikaanse staatsdepartement gesê: "Soos ons in die verlede was, sal ons alleen staan ​​om vrede en veiligheid te beskerm. Ons het nie 'n gejuig nodig nie afdeling om ons morele kompas te bekragtig. " 
Volgens die bepalings wat in die raamwerk vir kernkragooreenkomste met Iran ooreengekom is, het die VN se wapenembargo op 18 Oktober 2020 verstryk, waarna Iran toegelaat is om buitelandse wapens en militêre toerusting aan te skaf.  'n Amerikaanse poging om die VN -sanksies teen Iran uit te brei kragtens 'n JCPoA "snapback" -bepaling, is teenstaan ​​deur 13 lede van die Veiligheidsraad, wat aangevoer het dat die VSA die ooreenkoms met Iran in 2018 verlaat het. 
Die Europese Unie het beperkings opgelê op samewerking met Iran in buitelandse handel, finansiële dienste, energiesektore en tegnologieë, en die versekering en herversekering deur versekeraars in lidlande verbied aan Iran en maatskappye in Iran.  Op 23 Januarie 2012 het die EU ingestem tot 'n olie -embargo op Iran, ingang van Julie, en om die bates van Iran se sentrale bank te vries.  Die volgende maand het Iran die embargo simbolies voorgekeer deur die verkope aan Brittanje en Frankryk te staak (albei lande het hul vertroue op Iraanse olie reeds byna uitgeskakel, en Europa as geheel het sy Iraanse invoer byna gehalveer), hoewel sommige Iraanse politici dring daarop aan dat alle EU -state onmiddellik gestaak word om lande soos Griekeland, Spanje en Italië wat nog alternatiewe bronne sou vind, seer te maak.  
Op 17 Maart 2012 is alle Iraanse banke wat geïdentifiseer is as instellings wat die EU -sanksies oortree, ontkoppel van die SWIFT, die wêreld se spilpunt van elektroniese finansiële transaksies.  Op 10 November 2018 het Gottfried Leibbrandt, uitvoerende hoof van SWIFT, in België gesê dat sommige banke in Iran van hierdie finansiële boodskapdiens ontkoppel sal word. 
Een newe -effek van die sanksies is dat die wêreldwye skeepsversekeraars in Londen nie dekking kan verskaf vir items so ver as Japannese versendings van Iraanse vloeibare petroleumgas na Suid -Korea nie. 
Beijing het probeer om die Amerikaanse kommer oor Iran te beantwoord. Dit het nie handels- en beleggingsposisies daar so vinnig ontwikkel as wat dit moontlik was nie, en het 'n paar Iran-verwante transaksiestrome na Renminbi verskuif om die Obama-administrasie te help om Chinese banke te straf (insgelyks betaal Indië nou vir 'n paar Iraanse olie-invoer in roepies) .  
Australië het finansiële sanksies en reisverbod ingestel op individue en entiteite wat by Iran se kern- en missielprogramme betrokke is, of Iran bygestaan ​​met die oortreding van sanksies, en 'n wapenembargo. 
Kanada het 'n verbod opgelê op die handel in die eiendom van aangewese Iraanse onderdane, 'n volledige wapenembargo, toerusting vir olie-raffinering, items wat kan bydra tot die Iraanse kernprogram, die oprigting van 'n Iraanse finansiële instelling, tak, filiaal of kantoor in Kanada of 'n Kanadese in Iran, belegging in die Iraanse olie- en gassektor, verhoudings met Iraanse banke, aankoop van skuld van die Iraanse regering, of die verskaffing van 'n skip of dienste aan die Islamitiese Republiek van Iran Shipping Lines, maar laat die minister van buitelandse sake 'n toestemming om 'n gespesifiseerde verbode aktiwiteit of transaksie uit te voer. 
Indië het 'n verbod op die uitvoer van alle items, materiaal, toerusting, goedere en tegnologie ingestel wat tot die kernprogram van Iran kan bydra.  In 2012 het die land gesê dat dit teen die uitbreiding van sy sanksies is.  Indië voer 12 persent van sy olie uit Iran in en kan nie daarsonder nie,  en die land was van plan om middel Maart 2012 'n 'groot afvaardiging' na Iran te stuur om verdere bilaterale ekonomiese bande te bekom.   In Julie 2012 het Indië nie die nodige versekering goedgekeur vir Iraanse skepe wat deur Amerikaanse sanksies getref is nie, wat hulle in werklikheid belet om Indiese waters te betree.  besigheid met of ongemagtigde reise na Iran verbied ingevolge 'n wet wat bande met vyandelike state verbied.  Israel het ook wetgewing uitgevaardig wat alle maatskappye wat internasionale sanksies oortree, straf.  Na berigte oor geheime handel tussen Israel en Iran en nadat die VSA 'n Israeliese onderneming gesanksioneer het vir bande met Iran, het Israel 'n reeks administratiewe en regulatoriese maatreëls ingestel om te keer dat Israeliese ondernemings met Iran handel dryf, en kondig die oprigting van 'n nasionale direktoraat aan om die sanksies in werking te stel. 
Japan het 'n verbod opgelê op transaksies met 'n paar Iraanse banke, beleggings met die Iraanse energiesektor, en bates vries teen individue en entiteite wat betrokke is by Iran se kernprogram.  In Januarie 2012 het die tweede grootste kliënt van Iraanse olie aangekondig dat hy 'konkrete stappe' sou neem om die afhanklikheid van olie van Iran met 10% te verminder. 
Suid -Korea het 126 Iraanse individue en maatskappye sanksies opgelê.  Japan en Suid -Korea is saam verantwoordelik vir 26% van die olie -uitvoer van Iran.  verbied die verkoop van wapens en items vir twee doeleindes aan Iran en produkte wat in die Iraanse olie- en gassektor gebruik kan word, die finansiering van hierdie sektor en beperkings op finansiële dienste. 
Die Verenigde State het 'n wapenverbod en 'n byna totale ekonomiese embargo op Iran ingestel, wat sanksies insluit teen ondernemings wat met Iran sake doen, 'n verbod op alle invoer uit Iran, sanksies teen Iraanse finansiële instellings en 'n byna totale verbod op die verkoop van vliegtuie. of herstel dele aan Iraanse lugvaartondernemings. 'N Lisensie van die tesourie -afdeling is nodig om met Iran sake te doen.In Junie 2011 het die Verenigde State sanksies ingestel teen Iran Air en Tidewater Middle East Co. (wat sewe Iraanse hawens bestuur), waarin verklaar word dat Iran Air materiële steun verleen het aan die Islamitiese Revolusionêre Gardekorps (IRGC), wat reeds onderhewig is aan die VN sanksies, dat Tidewater Middle East in besit is van die IRGC, en dat albei betrokke was by aktiwiteite, waaronder onwettige wapentransport.  Die VSA het ook begin om 'n aantal senior Iraanse amptenare aan te wys ingevolge die Iraanse regulasies vir sanksies op die skending van menseregte. Op 14 Desember 2011 het die Amerikaanse ministerie van finansies Hassan Firouzabadi en Abdollah Araqi aangewys ingevolge hierdie sanksieprogram.  In Februarie 2012 het die VSA alle eiendom van die Sentrale Bank van Iran en ander Iraanse finansiële instellings, sowel as die van die Iraanse regering, in die Verenigde State bevries.  Die Amerikaanse siening is dat sanksies Iran se energiesektor wat ongeveer 80% van die inkomste van die regering lewer, moet rig op Iran se energiesektor, en probeer om Iran te isoleer van die internasionale finansiële stelsel.  Op 6 Februarie 2013 het die Amerikaanse regering 'n swartlys op die groot Iraanse elektroniese vervaardigers, internetpolisiëringsagentskappe en die staatsuitsaaidienste geplaas in 'n poging om die toegang tot inligting vir die algemene publiek te verminder. Die sanksies is ingestel op die Islamitiese Republiek Iran Broadcasting, wat verantwoordelik is vir die uitsaaibeleid in Iran en toesig hou oor die produksie van Iraanse televisie- en radiokanale. Die "Iraanse kuberpolisie" en die "kommunikasie -regulerende owerheid" wat die departement van tesourie beskryf, is ook geteiken deur die owerhede wat drie jaar gelede geskep is om webwerwe te filter en internetgedrag te monitor terwyl hulle webwerwe blokkeer wat deur die Iraanse regering as aanstootlik beskou word. Tans word ingevolge Amerikaanse sanksiewette enige eiendom in die Verenigde State wat deur swartlysondernemings en individue gehou word, in beslag geneem en word sulke ondernemings verbied om transaksies met Amerikaanse burgers aan te gaan.  In Januarie 2015 het die Amerikaanse senaat se bankkomitee ''n wetsontwerp voorgestel wat sanksies teen Iran sal verskerp as internasionale onderhandelaars nie einde Junie 'n ooreenkoms kan bereik oor Teheran se kernprogram nie.'  Op 5 November 2018 het die Amerikaanse regering alle sanksies teen Iran heringestel. Hierdie sanksies is voorheen opgehef ooreenkomstig die Gesamentlike Omvattende Plan van Aksie.  Op 24 Junie 2019 het die Trump -administrasie verdere sanksies teen Iran aangekondig in reaksie op 'n neerslag van 'n Amerikaanse hommeltuig. 
Op 16 April 2019, 'n dag nadat die Verenigde State Iran se Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC) as 'n buitelandse terroriste -organisasie aangewys het, het die sosiale media -platform Instagram die rekeninge van die IRGC, die Quds Force, sy bevelvoerder Qasem Soleimani en drie ander IRGC geblokkeer bevelvoerders. 
In 2012 het die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake gesê:
In reaksie op Iran se voortgesette onwettige kernaktiwiteite, het die Verenigde State en ander lande ongekende sanksies ingestel om Iran te sensureer en te verhoed dat die vordering met verbode kernaktiwiteite verder gaan, asook om Teheran te oorreed om die kommer van die internasionale gemeenskap oor sy kernprogram aan te spreek. Die Verenigde State, die lidlande van die Europese Unie, Japan, die Republiek van Korea, Kanada, Australië, Noorweë, Switserland en ander het beide deur die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad en streeks- of nasionale owerhede opgetree. inter-sluit-matriks van sanksiemaatreëls rakende Iran se kern-, missiel-, energie-, skeepvaart-, vervoer- en finansiële sektore. Hierdie maatreëls is bedoel: (1) om die oordrag van wapens, komponente, tegnologie en items vir dubbele gebruik na Iran se verbode kern- en missielprogramme te blokkeer (2) om geselekteerde sektore van die Iraanse ekonomie wat gerig is op sy verspreidingsaktiwiteite te rig en (3) ) om Iran aan te spoor om konstruktief betrokke te raak deur middel van gesprekke met die Verenigde State, China, Frankryk, Duitsland, die Verenigde Koninkryk en Rusland in die 'E3+3 -proses' om sy nie -verspreidingsverpligtinge na te kom. Hierdie nasies het duidelik gemaak dat Iran se volledige nakoming van sy internasionale kernverpligtinge die deur sou oopmaak vir behandeling as 'n normale nie-kernwapenstaat ingevolge die nie-verspreidingsverdrag en dat sanksies opgehef word. 
Die webwerf van die Britse regering lui:
Op 16 Oktober 2012 het die EU 'n verdere stel beperkende maatreëls teen Iran aangeneem soos aangekondig in die besluit van die Raad 2012/635/GBVB. Hierdie maatreëls is gemik op Iran se kern- en ballistiese programme en die inkomste uit die programme deur die Iraanse regering.
In reaksie op die verslegtende menseregtesituasie in Iran, het die EU ook die verordening (EU) nr. 359/2011 van die Raad van 12 April 2011 aangeneem. Hierdie regulasie is gewysig deur die verordening (EU) nr. 264/2012 van die Raad, wat die III lys van toerusting wat gebruik kan word vir interne onderdrukking en verwante dienste (bv. Finansiële, tegniese, makelaars) en internetmonitering en telekommunikasietoerusting en verwante dienste. 
Die BBC het geantwoord "Waarom is daar sanksies?" het in 2015 geskryf:
Sedert Iran se kernprogram in 2002 openbaar geword het, kon die Internasionale Atoomenergie -agentskap (IAEA) nie die bewerings van Teheran bevestig dat sy kernaktiwiteite uitsluitlik vir vreedsame doeleindes is nie en dat hulle nie probeer het om kernwapens te ontwikkel nie. Die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies het sedert 2006 ses resolusies aangeneem waarin Iran moet ophou om uraan te verryk - wat vir burgerlike doeleindes gebruik kan word, maar ook om kernbomme te bou - en saam te werk met die IAEA. Vier resolusies het geleidelik uitgebreide sanksies ingesluit om Teheran te oorreed om daaraan te voldoen. Die VSA en die EU het sedert 2012 bykomende sanksies opgelê op Iraanse olie -uitvoer en banke. 
In November 2011 meld die IAEA 'ernstige kommer oor moontlike militêre dimensies oor die kernprogram van Iran' en aanduidings dat 'sommige aktiwiteite nog aan die gang kan wees'. 
Volgens die opperste leier van Iran is die werklike doel van sanksies 'om te verhoed dat Iran 'n prominente beskawingsstatus bereik' (soos in die geskiedenis).  Die Verenigde State het gesê dat die sanksies nie geneem is om die Iraanse regering omver te werp nie, maar hulle oortuig om verskeie van sy beleid te verander. 
Die Algemene Hof van die Europese Unie het die EU -sanksies teen twee van Iran se grootste banke (Bank Saderat en Bank Mellat), wat die twee banke aanhangig gemaak het, omgedraai om die sanksies aan te teken. 
Die sanksies bring probleme met die olie-oorheersde ekonomie van $ 483 miljard van Iran, moeilik.  Data wat deur die Iraanse Sentrale Bank gepubliseer is, toon 'n dalende neiging in die deel van die Iraanse uitvoer uit olieprodukte (2006/2007: 84,9%, 2007/2008: 86,5%, 2008/2009: 85,5%, 2009/2010: 79,8%, 2010/2011 (eerste drie kwartale): 78,9%).  Die sanksies het 'n aansienlike nadelige uitwerking op die Iraanse kernprogram gehad deurdat dit moeiliker was om gespesialiseerde materiaal en toerusting wat vir die program benodig is, aan te skaf. Die sosiale en ekonomiese gevolge van sanksies was ook ernstig,  , selfs met diegene wat twyfel oor die doeltreffendheid daarvan, soos John Bolton, wat veral die EU -sanksies as 'taai, selfs brutaal' beskryf.  Die Iraanse minister van buitelandse sake, Ali Akhbar Salehi, het toegegee dat die sanksies 'n impak het.  China het Iran se grootste oorblywende handelsvennoot geword. 
Sanksies het Iran se toegang tot produkte wat nodig is vir die olie- en energiesektore verminder, baie olie -ondernemings aangemoedig om hulle uit Iran te onttrek, en het ook 'n afname in olieproduksie veroorsaak as gevolg van verminderde toegang tot tegnologieë wat nodig is om hul doeltreffendheid te verbeter. [ aanhaling nodig ] Volgens die minister van buitelandse sake, William Burns, kan Iran jaarliks ​​soveel as $ 60 miljard aan energie -belegging verloor.  Baie internasionale maatskappye was ook huiwerig om met Iran sake te doen uit vrees dat hulle toegang tot groter Westerse markte sou verloor. [Naseem, M (2017) International Energy Law] .Newens die beperking van uitvoermarkte, het die sanksies Iran se olie -inkomste verlaag deur die koste van die terugkeer van inkomste op ingewikkelde maniere te verhoog wat die sanksies omseil. Iraanse ontleders skat die begrotingstekort vir die 2011/ Die boekjaar 2012, wat in Iran einde Maart eindig, tussen $ 30 miljard en $ 50 miljard.  Die gevolge van Amerikaanse sanksies sluit in duur basiese goedere vir Iraanse burgers en 'n verouderde en toenemend onveilige burgerlike vliegtuigvloot. Volgens die Arms Control Association verminder die internasionale wapenembargo teen Iran die militêre vermoëns van Iran stadig, hoofsaaklik as gevolg van die afhanklikheid van Russiese en Chinese militêre hulp. Die enigste plaasvervanger is om kompenserende maatreëls te vind wat meer tyd en geld verg en minder effektief is.   Volgens ten minste een ontleder (Fareed Zakaria) word die mark vir invoer in Iran oorheers deur staatsondernemings en staatsvriendelike ondernemings, want smokkel is die manier om die sanksies te vermy, en smokkel vereis sterk verbindings met die regering. Dit het die Iraanse burgerlike samelewing verswak en die staat versterk. [ aanhaling nodig ]
Die waarde van die Iraanse rial het sedert die herfs van 2011 gedaal, na berig word dat dit tot 80% gedevalueer het, wat onmiddellik 10% gedaal het na die instelling van die EU -olieembargo  sedert begin Oktober 2012,  wydverspreide paniek veroorsaak het die Iraanse publiek.  In Januarie 2012 het die land die rentekoers op bankdeposito's met tot 6 persentasiepunte verhoog om die waardevermindering van die rial te beperk. Die koersverhoging was 'n terugslag vir Ahmadinejad, wat laer inflasiekoerse gebruik het om goedkoop lenings aan armes te bied, hoewel die Iraanse bankiers natuurlik verheug was oor die styging.  Nie lank daarna nie, en slegs 'n paar dae nadat die minister van ekonomiese sake van Iran verklaar het dat 'daar geen ekonomiese regverdiging' is om die geldeenheid te devalueer nie, want Iran se valutareserwes is 'nie net goed nie, maar die ekstra olie -inkomste is ongekend', [ 91] het die land sy voorneme aangekondig om met ongeveer 8,5 persent te devalueer teenoor die Amerikaanse dollar, 'n nuwe wisselkoers vas te stel en beloof om die invloed van die swart mark te verminder (vermoedelik 'n oplewing as gevolg van die gebrek aan vertroue in die rial).  Die Iraanse Sentrale Bank het desperaat probeer om die waarde van die rial in die middel van die einde van 2012 te hou deur petrodollars in die stelsel te pomp om die rial in staat te stel om teen die Amerikaanse dollar mee te ding.  Pogings om inflasiekoerse te beheer, is deur die regering uiteengesit deur middel van 'n drieledige veelvoudige wisselkoers , maar hierdie effek kon nie die styging in die koste van basiese goedere voorkom nie, wat terselfdertyd bydra tot die vertroue van die publiek op die Iraanse swartmark-wisselkoersnetwerk.  Regeringsamptenare het probeer om die swart mark te versmoor deur rentekoerse 2% onder die beweerde swartmarkkoerse aan te bied, maar dit lyk asof die vraag swaarder weeg as hul pogings.  
Die sanksies het verder verskerp toe groot supertankerondernemings gesê het dat hulle sal ophou om Iraanse vrag te laai. Vorige pogings om die olie -inkomste van Iran te verminder, het misluk omdat baie vaartuie dikwels deur maatskappye buite die Verenigde State en die EU bestuur word, maar die EU -optrede in Januarie het die verbod uitgebrei tot versekering. Hierdie versekeringsverbod sal 95 persent van die tenkvloot raak, omdat hul versekering onder reëls van die Europese wet val. 'Dit is die versekering wat die verbod op handel met Iran voltooi het,' het 'n veteraan -skeepsmakelaar gesê.  Hierdie voltooiing van die handelsverbod het Iran gesukkel om 'n koper te vind vir byna 'n kwart van sy jaarlikse olie -uitvoer. 
Nog 'n effek van die sanksies, in die vorm van Iran se weerwraak dreigement om die Straat van Hormuz te sluit, het gelei tot Irakse planne om uitvoerroetes vir sy ru -olie via Sirië oop te maak, hoewel Irak se adjunk -premier vir energiesake getwyfel het dat Iran ooit 'n sluiting sou probeer . 
Nadat die Iraanse banke op die swartlys deur die EU van die SWIFT -banknetwerk ontkoppel is, het Yuval Steinitz, minister van finansies, gesê dat Iran dit nou moeiliker sal vind om olie uit te voer en produkte in te voer. Volgens Steinitz sou Iran gedwing word om slegs kontant of goud te aanvaar, wat onmoontlik is om miljarde dollars te hanteer. Steinitz het aan die Israelse kabinet gesê dat Iran se ekonomie as gevolg hiervan in duie kan stort.  
Die gevolge van die sanksies word gewoonlik in die Iraanse pers ontken.   Iran het ook maatreëls getref om sanksies te omseil, veral deur frontlande of maatskappye te gebruik en ruilhandel te gebruik.  Ander tye het die Iraanse regering 'n "weerstandsekonomie" bepleit in reaksie op sanksies, soos die gebruik van meer olie intern as uitvoermarkte opdroog en die vervanging van industrialisering van Iran.  
In Oktober 2012 het Iran begin sukkel om 'n afname in olie -uitvoer wat deur Westerse sanksies verder kan daal, te stuit, en die Internasionale Energie -agentskap het beraam dat die Iraanse uitvoer in September 2012 tot 'n rekord van 860,000 bpd gedaal het van 2,2 miljoen bpd aan die einde van 2011. Die resultate van hierdie val het gelei tot 'n daling in inkomste en botsings op die strate van Teheran toe die plaaslike geldeenheid, die rial, in duie gestort het. Die uitset in September 2012 was die laagste Iran sedert 1988. 
Ramin Mehmanparast, woordvoerder van die Iraanse ministerie van buitelandse sake, het gesê dat die sanksies nie net op Iran se kernprogram gerig was nie en sou voortduur, selfs al sou die kerngeskil opgelos word. 
In 2018, as 'n reaksie op Amerikaanse visumbeperkings vir diegene wat Iran na 2011 besoek het, het Iran opgehou om visums in paspoorte aan te bring en paspoorte te stamp by die binnekoms van buitelanders uit die meeste lande.   
In die lig van die toenemende ekonomiese druk van die Verenigde State en Europa en 'n merkbare afname in die uitvoer van olie, het Iran probeer om die impak van internasionale sanksies te beheer en kapitaaluitvloei te beperk deur 'n "weerstandsekonomie" te bou   ] invoer met huishoudelike goedere vervang en luukse invoer soos rekenaars en selfone verbied.  Dit word voorspel dat dit sal lei tot 'n toename in smokkel, aangesien "mense 'n manier sal vind om in te smokkel wat die Iraanse verbruiker wil hê."  Om olie -invoer te handhaaf, het Iran ook binnelandse versekering verskaf vir tenkwaens wat Iraanse olie vervoer. ] . 
Op 20 Oktober 2018 verklaar die Vereniging van Duitse Banke dat die uitvoer van Duitsland na Iran met 4% gedaal het tot 1,8 miljard euro sedert Januarie. 
94 Iraanse parlementariërs het 'n formele versoek onderteken om Ahmadinejad voor die Majles (parlement) te laat verskyn om vrae oor die valutakrisis te beantwoord. Die opperhoof het die parlement se versoek beëindig om die regering te verenig ten spyte van internasionale druk.  Nietemin is Ahmadinejad verskeie kere tot ondervraging deur die parlement geroep om sy standpunt oor kwessies rakende binnelandse politiek te regverdig. Sy ideologieë het blykbaar 'n groot deel van die parlement vervreem en staan ​​in teenstelling met die standpunt van die opperhoof. [ twyfelagtig - bespreek ]  
'N Verslag deur dr Kenneth Katzman, vir die Congressional Research Service, noem die volgende faktore as belangrike voorbeelde van ekonomiese wanbestuur van die Iraanse regering:
Die olie -embargo van die EU en die beperkings op transaksies met die Sentrale Bank van Iran het die olieverkope van Iran dramaties verminder - 'n feit wat Rostam Qasemi, minister van olie, op 7 Januarie 2013 aan die Majles erken het. Hy het aangedui dat verkope met 40% gedaal het van die gemiddelde van 2,5 miljoen vate per dag (mbd) in 2011 (sien grafiek hierbo oor oliekopers van Iran). Dit is naby aan die ramings van energie -ontleders, wat Iran se verkope aan die einde van 2012 in 'n reeks van 1 mbd tot 1,5 mbd gestel het. Die vermindering van Iran se verkope kan afhang van die vraag of Amerikaanse amptenare veral China kan oorreed om die aankope by Iran verder te besnoei - en om die besnoeiing te behou.
Iran stoor 'n paar onverkoopte olie op tenkwaens in die Persiese Golf, en bou nuwe opgaartenks aan wal. Iran het oortollige olie (21 miljoen vate, volgens Citigroup Global Markets) gestoor om die produksievlakke te probeer behou-om putte te stop, kan dit skade berokken en dit is duur en tydrowend om die produksie te hervat by 'n put wat gesluit is. Sedert Julie 2012 is Iran egter glo gedwing om sommige putte te sluit, en die algehele olieproduksie het tot ongeveer 2,6 miljoen vate per dag gedaal vanaf die vlak van byna 4,0 mbd einde 2011.
Die olieverkoopverliese wat Iran ondervind, sal waarskynlik in 'n tydperk van een jaar meer as $ 50 miljard se verlies aan inkomste uit vaste valuta oplewer teen die huidige oliepryse. Die IMF beraam Iran se harde valutareserwes teen die einde van 2011 op $ 106 miljard, en sommige ekonome meen dat die syfer moontlik tot ongeveer $ 80 miljard gedaal het vanaf November 2012. Ontleders by 'n eksterne groep, die Foundation for the Defense of Democracies, glo dat Iran se harde valutareserwes teen Julie 2014 heeltemal uitgeput kan wees teen die huidige uitputtingsyfers. Die verlies aan olieverkope volgens volume is dat baie van sy olietransaksies na berig word nou op ruilbasis gedoen word - of in ruil vir goud, wat 'n harde geldeenheid is, maar moeiliker om te gebruik as kontant. Boonop kan die uitputtingskoers op 6 Februarie 2013 die sanksies op Iran se vermoë om harde geldeenhede terug te stuur, opneem.
Op 15 Oktober 2012 het Iran gesê dat dit nie 'n harde geldeenheid sal verskaf vir die aankoop van luukse goedere soos motors of selfone nie (die laaste 2 van die regering se 10 kategorieë invoer, volgens hul belangrikheid). . Die regering verskaf steeds harde geldeenhede vir noodsaaklike en ander belangrike invoere. Invoerders vir noodsaaklike goedere kan dollars teen die amptelike koers van 12 260 dollar kry, en invoerders van ander belangrike kategorieë goedere kan dollar teen 'n nuwe koers van 28 500 dollar kry. Die regering het ook gedreig om die nie -amptelike valuta -handelaars wat dollars verkoop teen 'n koers van ongeveer 28,500 aan die dollar, in hegtenis te neem. Daar word gesê dat die paar nie -amptelike handelaars wat aktief bly, teen ongeveer die koers handel dryf om nie in hegtenis te neem nie.
Sommige Iraniërs en ekonome van buite is bang dat hiperinflasie kan ontstaan.Die Iraanse Sentrale Bank beraam op 9 Januarie 2013 dat die inflasiekoers ongeveer 27%is - die hoogste koers wat die Bank ooit erken het - maar baie ekonome meen dat die werklike koers tussen 50%en 70%is. [aanhaling nodig] Dit het daartoe gelei dat Iraanse handelaars goedere weerhou het of heeltemal gesluit het omdat hulle nie akkurate pryse kon vasstel nie. Byna alle Iraanse fabrieke is afhanklik van invoer en die val ineenstorting het dit moeilik gemaak vir die Iraanse vervaardiging.
Behalwe die kwessie van die koste van ingevoerde goedere, behoort die aanwysings van die tesourie -afdeling van filiale en skepe tot die Islamitiese Republiek van Iran Shipping Lines (IRISL), wat Iran se vermoë om goedere te stuur benadeel, en die pryse van goedere verder aan Iran verhoog het invoer-uitvoer handelaars. Sommige skepe is deur verskillende lande in beslag geneem omdat hulle nie die skuld betaal het nie.
Volgens die berig word die regering se bedryfsbegroting al gesukkel, en sommige berigte sê dat die regering agterstallig geraak het in sy betalings aan militêre personeel en ander staatswerkers. Ander sê die regering het begin met 'toets' om die betalings van sosiale uitgawes aan sommige van die minder behoeftige gesinne te verminder. Aan die einde van 2012 het dit ook fase twee uitgestel van 'n poging om die bevolking van subsidies te speen, in ruil vir kontantbetalings van ongeveer $ 40 per maand aan 60 miljoen Iraniërs. Fase een van die program het in Desember 2010 begin ná etlike jare se debat en vertraging, en is geprys vir die rasionalisering van petrolpryse. [verduideliking nodig] Die petrolpryse loop nou op 'n vlak stelsel waarin 'n klein verhoging beskikbaar is teen die gesubsidieerde prys van ongeveer $ 1,60 per liter, maar bedrae bo die drempel is slegs beskikbaar teen 'n prys van ongeveer $ 2,60 per liter, naby die wêreldprys. Voor die uitfasering van die subsidie, is petrol vir ongeveer 40 sent per liter verkoop.
Persberigte dui daarop dat sanksies daartoe gelei het dat Iran se motorvervaardiging met ongeveer 40% gedaal het teenoor 2011. Iran vervaardig motors vir die binnelandse mark, soos die Khodro, gebaseer op lisensies van Europese motorvervaardigers soos Renault en Peugeot. Die val ineenstorting het die bevindings van 'n IMF -voorspelling, wat in Oktober 2012 vrygestel is, grootliks verbygesteek, nadat Iran in 2013 na ekonomiese groei sou terugkeer, na 'n klein afname in 2012. 'n Evaluering van die Economist Intelligence Unit wat einde 2012 gepubliseer is, dui op Iran se bruto binnelandse produk ( BBP) het waarskynlik in 2012 met ongeveer 3% gekrimp en in 2013 'n bykomende 1,2% ("Oliesanksies teen Iran: krake onder druk").
'N Paar van die gevolge is dat sommige private fondse na die Teheran -aandelebeurs gaan en harde bates, soos eiendom. Hierdie neiging bevoordeel egter in die algemeen die stedelike elite. 
Uitwerking op olieprys Wysig
Volgens die VSA kan Iran die wêreldprys van ru -petroleum met 10%verlaag, wat die Verenigde State jaarliks ​​$ 76 miljard bespaar (teen die nabye wêreldprys van $ 100 per miljard in 2008). Die opening van Iran se mark vir buitelandse beleggings kan ook 'n voorsprong wees vir mededingende Amerikaanse multinasionale ondernemings wat in 'n verskeidenheid vervaardigings- en dienstesektore werk. 
In 2012 het die Amerikaanse departement van energie gewaarsku dat die invoer van olie -embargo's op Iran die wêreld se oliepryse sal verhoog deur die gaping tussen vraag en aanbod te vergroot. 
Aan die ander kant, volgens 'n studie van 2012 deur voormalige Amerikaanse amptenare wat vir die Bipartisan Policy Center geskryf het, kan oliepryse 'verdubbel' as Iran toegelaat word om 'n kernwapen te bekom.  Amerikaanse bruto binnelandse produk kan in die eerste jaar met ongeveer 0,6% daal - wat die ekonomie ongeveer $ 90 miljard kos - en met tot 2,5% (of $ 360 miljard) teen die derde jaar. Dit is genoeg, teen die groeikoerse van 2012, om die VSA in 'n resessie te stuur. 
In September 2018 het die Iraanse minister van olie, Bijan Zanganeh, die Amerikaanse president, Donald Trump, gewaarsku om nie in te meng in die Midde -Ooste as hy wil hê dat die oliepryse moet styg nie. Zanganeh het gesê: 'As hy (Trump) wil hê dat die olieprys nie moet styg nie en die mark nie gedestabiliseer word nie, moet hy ongeregverdigde en ontwrigtende inmenging in die Midde -Ooste stop en nie 'n hindernis vir die produksie en uitvoer van Iran se olie wees nie . " 
Impak op streeksekonomieë Redigeer
Iran maak staat op plaaslike ekonomieë om private sowel as staatsondersteunde sake te doen. In 2018, nadat die VSA sekondêre sanksies her ingestel het, het die handelsbetrekkinge met buurlande, soos Afghanistan en Irak, wat aansienlik toegeneem het voor 2016, 'n aansienlike knou gekry.  In November 2019, toe die finansiële sanksies verder verskerp is deur die Trump -administrasie en die Rial -devaluasie voortduur, het 'n daaropvolgende styging in energiepryse wydverspreide protesoptredes en gewelddadige konfrontasies in Teheran en ander groot stede veroorsaak. Die ekonomieë van grensstreke met stedelike gebiede, soos Zahedan, het die mees drastiese impak gehad, aangesien handelaars meer moes betaal vir invoer, bv. elektroniese toestelle, terwyl die uitvoerwaarde vir vervaardigde goedere, soos Persiese matte, terselfdertyd afgeneem het.  Die ekonomie van Irak is ook ernstig geraak deur die voortgesette finansiële sanksies, aangesien Iran 'n groot uitvoerder van koring na Irak is, en voedselpryse in Irak na 2016 gestyg het. 
Vroeg in Mei 2020, met die parlementêre verkiesing van 'n nuwe Irakse premier, het die VSA Irak se sanksiefrekking vir die invoer van verfynde Iraanse brandstof en elektrisiteit van 30 dae tot 4 maande verleng om die politieke en ekonomiese stabiliteit in die streek te verhoog. 
Humanitêre impak Redigeer
Geneesmiddels en mediese toerusting val nie onder internasionale sanksies nie, maar Iran staar 'n tekort aan medisyne vir die behandeling van 30 siektes - insluitend kanker, hart- en asemhalingsprobleme, thalassemie en veelvuldige sklerose (MS) - omdat dit nie toegelaat word om internasionale betaling te gebruik nie stelsels.  'n Tienerseun sterf aan hemofilie weens 'n tekort aan medisyne wat deur die sanksies veroorsaak word.  Aflewering van sommige landbouprodukte aan Iran is ook om dieselfde redes geraak. 
Volgens 'n verslag deur die Woodrow Wilson International Center for Scholars in 2012 het die invoer van dwelms na Iran uit die VSA en Europa met ongeveer 30 persent afgeneem.  In 2013 het Die voog het berig dat ongeveer 85 000 kankerpasiënte vorme van chemoterapie en radioterapie benodig wat skaars geword het. Westerse regerings het kwytskelding in die sanksie-stelsel ingebou om te verseker dat noodsaaklike medisyne deurkom, maar hierdie kwytskeldings het in stryd gebly met algemene beperkings op die bankwese, sowel as die verbod op chemikalieë met 'dubbele gebruik' wat 'n militêre sowel as 'n mediese toepassing kan hê . Na raming kon 40 000 hemofilieë nie bloedstollende medisyne kry nie, en die operasies met hemofilieë is feitlik opgeskort weens die risiko's wat die tekort veroorsaak. Na raming het 23 000 Iraniërs met MIV/vigs die toegang tot die medisyne wat hulle nodig het, ernstig beperk. Die vereniging verteenwoordig die 8 000 Iraniërs wat ly aan thalassemie, 'n oorerflike bloedstoornis, en sê dat sy lede begin sterf weens 'n gebrek aan 'n noodsaaklike middel, deferoksamien, wat gebruik word om die ysterinhoud in die bloed te beheer. Verder kon Iran nie meer mediese toerusting soos outoklawe koop nie, wat noodsaaklik is vir die vervaardiging van baie medisyne, omdat sommige van die grootste Westerse farmaseutiese ondernemings geweier het om met die land sake te doen. 
Joernaliste het berig oor die ontwikkeling van 'n swart mark vir medisyne.  Alhoewel noodsaaklike middels nie direk deur die sanksies geraak is nie, was die hoeveelheid harde geldeenhede wat die ministerie van gesondheid beskikbaar het, ernstig beperk. Marzieh Vahid-Dastjerdi, Iran se eerste vroulike minister van regering sedert die Iraanse revolusie, is in Desember 2012 ontslaan omdat sy uitgespreek het teen die gebrek aan steun van die regering in tye van ekonomiese ontbering.  Verder loop die risiko van verergerde newe-effekte en verminderde doeltreffendheid Iraanse pasiënte omdat Iran genoodsaak was om medisyne en chemiese boustene vir ander medisyne uit Indië en China in te voer, in teenstelling met die verkryging van produkte van hoër gehalte van Westerse vervaardigers. As gevolg van patentbeskerming was die vervanging van gevorderde medisyne dikwels onbereikbaar, veral wat siektes soos kanker en veelvuldige sklerose betref. 
China, die Verenigde Koninkryk, die groep van 77 en kundiges doen 'n beroep op die VSA om sanksies teen Iran te verlig om die groeiende koronavirus -uitbraak te bestry.   "Daar is geen twyfel dat Iran se vermoë om op die nuwe koronavirus te reageer belemmer is deur die ekonomiese sanksies van die Trump -administrasie nie, en die dodetal is waarskynlik baie hoër as wat dit sou wees," het Center for Mark Weisbrot, mede-direkteur van ekonomiese en beleidsnavorsing (CEPR), het gesê. 'Daar kan ook geen twyfel bestaan ​​dat die sanksies die vermoë van Iran om die uitbraak te bekamp beïnvloed het nie, wat op sy beurt tot meer infeksies gelei het en moontlik tot die verspreiding van die virus buite die grense van Iran.' 
Op 6 April 2020 het Human Rights Watch 'n verslag gepubliseer waarin die Verenigde State aangemoedig word om sanksies teen Iran te verlig "om Iran toegang tot noodsaaklike humanitêre hulpbronne te verseker tydens die [coronavirus] pandemie."  Die impak van sanksies op Iran het die bestuur van COVID-19 'n moeilike saak in Iran gemaak. 
In Oktober 2020 berig Bloomberg dat Amerikaanse sanksies 'n griep -entstof van 2 miljoen dosisse gestop het. Iran se Red Crescent Society het aangedui hoe die drastiese finansiële sanksies die gemeenskap van Shahr Bank insolvent gemaak het, wat die belangrike versending gestuit het. 
Burgerlike beweging teen sanksies Redigeer
Die 'burgerlike beweging' is begin deur twee vooraanstaande Iraanse ekonome - dr. Mousa Ghaninejad, van Teheran se Petroleum Universiteit vir Tegnologie, en dr Mohammad Mehdi Behkish, van Teheran se Allameh Tabatabaei Universiteit - op 14 Julie 2013. Hulle beskryf die sanksies as 'n "onregverdige" en "onlogiese" instrument, met die argument dat 'n vryer ekonomie sal lei tot minder politieke vyandskap en vriendelike verhoudings tussen lande aan te moedig. Hulle het ook opgemerk dat sanksies teen een land nie net die mense van die land straf nie, maar ook die mense van sy handelsvennote. 
Die beweging is ondersteun deur 'n groot groep intellektuele, akademici, burgerlike aktiviste, menseregte -aktiviste en kunstenaars.    In September 2013 het die Internasionale Kamer van Koophandel-Iran 'n ope brief geplaas deur 157 Iraanse ekonome, prokureurs en joernaliste wat die humanitêre gevolge van sanksies kritiseer en 'n beroep op hul kollegas oor die hele wêreld doen om druk op hul regerings te plaas om stappe te doen om die onderliggende konflik op te los. 
Bevrore bates Wysig
Na die Iraanse rewolusie in 1979 het die Verenigde State sy ekonomiese en diplomatieke bande met Iran beëindig, Iraanse olie-invoer verbied en ongeveer 11 miljard 1980 dollar van sy bates bevries. 
In die jare 2008 tot 2013 is beslag gelê op miljarde dollars aan Iraanse bates in die buiteland, insluitend 'n gebou in New York,  en bankrekeninge in Groot -Brittanje, Luxemburg,  Japan  en Kanada.  
In 2012 het Iran berig dat die bates van Guard-gekoppelde ondernemings in verskeie lande gevries is, maar in sommige gevalle is die bates teruggegee. 
Die voorsitter van die Majlis -beplannings- en begrotingskomitee sê $ 100 miljard van Iran se geld is in buitelandse banke gevries weens die sanksies wat die land opgelê is.  In 2013 was slegs $ 30 miljard tot $ 50 miljard van sy valutareserwes (dit wil sê ongeveer 50% van die totaal) toeganklik weens sanksies. 
Toe die gesamentlike omvattende plan van aksie tussen Iran en die P5+1 vroeg in 2016 geïmplementeer is, het die verligting van sanksies die ekonomie van Iran op vier hoof maniere beïnvloed: 
Die vrylating van Iran se bevrore fondse in die buiteland, geraam op $ 29 miljard, verteenwoordig ongeveer 'n derde van Iran se buitelandse reserwes. 
Die opheffing van sanksies teen die uitvoer van Iraanse olie. .
Laat Iran toe om met die res van die wêreld handel te dryf en die wêreldwye bankstelsel soos SWIFT te gebruik.
Volgens die Sentrale Bank van Iran, sal Iran fondse gebruik wat nie deur sy kernooreenkoms gevries is nie, hoofsaaklik om binnelandse beleggings te finansier, terwyl die geld behoue ​​bly in die buiteland totdat dit nodig was. 
Volgens die Washington Institute in 2015: "Die vries van bates voor die ooreenkoms het nie so 'n groot impak op die Iraanse regering gehad as wat sommige verklarings van Washington voorgestel het nie. En die versoepeling van beperkings na die transaksie sal nie so 'n groot invloed hê nie. impak soos sommige kritici van die ooreenkoms voorstel. " 
Op 16 Januarie 2016 het die Internasionale Atoomenergie -agentskap gesê dat Iran sy kernprogram voldoende beperk het, wat daartoe gelei het dat die Verenigde Nasies sommige van die sanksies opgehef het.   
In Februarie 2019 het Frankryk, Duitsland en die Verenigde Koninkryk aangekondig dat hulle 'n betalingskanaal met die naam INSTEX geskep het om die nuut ingestelde sanksies deur die Verenigde State te omseil, na die eensydige onttrekking van die JCPOA deur die Trump -administrasie.  Die Trump -administrasie het gewaarsku dat lande wat finansiële transaksies met Iran aangaan, sekondêre Amerikaanse sanksies in die gesig staar. 
Eind Januarie 2020 is die Switserse humanitêre handelsreëling (SHTA) met Iran geïmplementeer, wat uitvoerwaarborge deur Switserse finansiële instellings verseker vir die versending van voedsel en mediese produkte na die Islamitiese republiek. Die bank BCP in Genève en 'n groot Switserse dwelmvervaardiger neem deel aan die aanvanklike loodsversending van noodsaaklike medisyne ter waarde van 2,3 miljoen euro ($ 2,55 miljoen). 
Iran se kernprogram: hoe naby is Teheran om kernwapens te ontwikkel?
Na maande se dooie punt het Iran, die VSA en die oorblywende vyf partye by die kernkragooreenkoms van 2015 in April ooreengekom om die onderhandelinge in Wene te hervat om die ooreenkoms te herstel. Hoewel Amerikaanse en Iraanse amptenare vir eers nie direkte gesprekke sal voer nie, is die eerste stap in die rigting van die redding van die ooreenkoms vir twee byeenkomste tot dusver in die Oostenrykse hoofstad dieselfde.
Iran se hoofdoelwit tydens die gesprekke sal wees om verligting te kry van sanksies wat die Trump -administrasie opgelê het nadat dit hom uit die ooreenkoms onttrek het in 2018. Amerikaanse amptenare sal daarop fokus om Iran weer na sy verpligtinge in die ooreenkoms te bring.
Iran het die afgelope maande opgehou om by verskeie sleutelbepalings in die 2015 -ooreenkoms te hou, wat die tyd wat dit nodig het om 'n kernwapen te vervaardig, verminder het. Hierdie stappe weg van die ooreenkoms, 'n reaksie op Amerikaanse sanksies, het die voortbestaan ​​van 'n ooreenkoms in gevaar gestel wat gehelp het om sanksies op Iran te verwyder en oop te maak vir sake met die Weste.
Iran het op 16 April sy ernstigste stap van die ooreenkoms geneem en gesê dat dit uraan vir die eerste keer met 60% suiwerheid begin verryk het. Die stap was 'n reaksie op 'n aanval dae tevore op die belangrikste kernfasiliteit in Natanz. Iran beskuldig Israel daarvan dat hy agter die aanval was, wat 'n kragonderbreking veroorsaak het wat 'n aantal sentrifuges wat vir uraanverryking gebruik is, vernietig het. Soos sy beleid is, het Israel nie direk kommentaar gelewer op die bewerings nie.
Die Iraanse kernbedreiging: waarom dit saak maak
Op 1 Julie 2019 het die International Atomic Energy Agency (IAEA) aangekondig dat Iran sy ooreengekome beperking op die volume van sy voorraad verrykte uraan oorskry het, wat groter kommer oor 'n Iraanse kernwapenprogram weer in die nuus geplaas het. Dae later het Iran aangekondig dat dit uraan tot ongeveer 4,5% suiwerheid verryk het, wat weer in stryd was met die ooreengekome vlakke. Sedertdien het Iran talle ander versnellings van sy kernprogram aangekondig wat spesifiek die bepalings van die kernkragooreenkoms van Iran oorskry en die tyd wat dit sou neem om 'n kernwapen te bou, verkort.
WAAROM IS IRAN SE KERNWAPENPROGRAM 'N DREIGING AAN AMERIKA EN AMERIKAANSE BELANGSTELLINGS?
Vir dekades lank het die Verenigde State en die internasionale gemeenskap gemobiliseer om 'n kernwapen-Iran te voorkom, en geglo dat kernwapens in die hande van die Iraanse regime Israel direk sou bedreig, die streek destabiliseer en 'n veiligheidsrisiko vir die VSA, Europa inhou. en ander bondgenote.
'N Kernwapen Iran hou 'n direkte bedreiging in vir die naaste bondgenote van Amerika in die Midde-Ooste. Israel loop die grootste gevaar, aangesien die leiers van Iran herhaaldelik verklaar het dat Israel 'van die kaart afgevee moet word'. Amerika se Arabiese bondgenote, soos Saoedi-Arabië, die VAE, Bahrein en ander, is diep ontsteld oor die aggressiewe streekbeleid van Iran en sal toenemend bedreig voel deur 'n kernwapen Iran. Die militêre houding van Iran het inderdaad gelei tot toename in wapenaankope deur sy bure, en 'n kernwapen Iran sal waarskynlik 'n kernwapenwedloop in die Midde-Ooste veroorsaak wat hierdie onbestendige en lewensbelangrike streek verder sal destabiliseer. Die VSA en die internasionale gemeenskap het 'n gevestigde belang om kalm te bly in die Midde -Ooste. Selfs al het die Verenigde State onlangs 'n netto olie -uitvoerder geword, bly die ekonomie sterk afhanklik van die stabiliteit van die internasionale oliemarkte, wat steeds die voortdurende uitvoer van olie uit die Midde -Ooste vereis.
'N Kernwapen-Iran sal waarskynlik Iran se aggressiewe buitelandse beleid verder versterk, insluitend sy diep voortgesette betrokkenheid by Sirië, sy aanvalle op Israel via gevolmagtigdes, waaronder Hizbollah, Hamas en ander terreurgroepe, en sy borgskap van rebelle-opstandelinge in Jemen. Kernwapens sou hierdie aggressie versterk en sou waarskynlik lei tot groter konfrontasies met die internasionale gemeenskap. Iran het reeds 'n konvensionele wapenvermoë om Amerikaanse en geallieerde troepe in die Midde -Ooste en dele van Europa te tref. As Teheran toegelaat word om kernwapens te ontwikkel, sal die bedreiging wat dit inhou dramaties toeneem.
Iran word algemeen beskou as die wêreld se voorste staatsborg van terrorisme, deur sy finansiële en operasionele ondersteuning vir groepe soos Hizbollah, Hamas en ander. Iran kan selfs sy kerntegnologie en kennis deel met ekstremistiese groepe wat vyandig is teenoor die Verenigde State, Israel en die Weste.
HOE WEET ONS DIE IRAN HET ASPERTEER OM KERNWAPENS TE ONTWIKKEL EN GEBRUIK?
Die kernprogram van Iran is duidelik bedoel om 'n kernwapenvermoë te ontwikkel. Dit is 18 jaar lank geheim gehou, alhoewel internasionale hulp aan 'n burgerlike program beskikbaar sou wees. In 2002 is die geheime program van Iran onthul. Sedertdien het die IAEA herhaaldelik gesê dat dit Iran se kernprogram nie as heeltemal burgerlik kan beskou nie.Op 8 November 2011 het die IAEA 'n verslag bekend gemaak waarin gesê word dat daar 'geloofwaardige' bewyse is dat 'Iran aktiwiteite uitgevoer het wat van toepassing is op die ontwikkeling van 'n kernplofstoestel'. Talle verslae sedertdien het Iran se voortdurende weiering om die getuienis van die IAEA te beklemtoon, beklemtoon wat 'sterk aanduidings van moontlike kernwapenontwikkeling' toon.
In 2009 het Westerse intelligensieagentskappe 'n ander geheime fasiliteit by Fordow ontdek, en Iran het erken dat dit ontwerp is vir ongeveer 3000 sentrifuges om uraan te verryk. President Barack Obama het opgemerk dat die "opset" van die Fordow -fasiliteit "nie in ooreenstemming is met 'n vreedsame kernprogram nie." Drie duisend sentrifuges is voldoende vir die vervaardiging van hoeveelhede hoogs verrykte uraan vir kernwapens, maar nie vir brandstof vir kernkragsentrales nie.
In Januarie 2018 het Israel se Mossad -intelligensiediens beslag gelê op meer as 50,000 bladsye dokumente en 160 kompakte skywe data uit 'n pakhuis in Teheran waarin Iran se klandestiene kernargief gehuisves is. Die New York Times het bepaal dat die dokumente "bevestig het wat inspekteurs van die International Atomic Energy Agency, in verslag na verslag, vermoed het: Ten spyte van die Iraanse aandrang dat sy program vir vreedsame doeleindes was, het die land in die verlede gewerk om alles stelselmatig saam te stel nodig om atoomwapens te vervaardig. "
Ondanks bewerings dat die opperleier van Iran eens 'n fatwa teen die gebruik van kernwapens uitgereik het, is daar sterk redes om te glo dat hierdie fatwa apokrief of nie-bindend kan wees. Intussen het Iraanse geestelike, burgerlike en militêre leiers herhaaldelik hul voorneme uitgespreek om Israel van die kaart af te vee.
HOE HET DIE INTERNASIONALE GEMEENSKAP MET DIE IRANIESE KERNPROGRAM HANTEER?
Vir baie jare het die groot wêreldmoondhede - die Verenigde State, China, Frankryk, Duitsland, Rusland en die Verenigde Koninkryk (bekend as die 'P5+1') - 'n tweespoorbeleid gevolg: Iran aanmoedig om aan diplomatieke onderhandelinge deel te neem , terwyl al hoe meer omvattende sanksies teen Iran se energie- en finansiële sektore ingestel word. Die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies het ook sanksies teen Iran ingestel vir sy aktiwiteit met kernwapens. Beide die Verenigde State en Israel het die oplegging van sanksies sowel as die soeke na 'n diplomatieke resolusie bevorder, terwyl hulle gewaarsku het dat hierdie beleid 'n tydsbeperking sou hê, en dat "alle opsies" - insluitend militêre optrede - sal moet bly die tafel.
Op 14 Julie 2015 kondig die P5+1 die afhandeling van die Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) ooreenkoms met Iran aan oor sy kernprogram. Die ooreenkoms, wat na 20 maande se onderhandelinge tot stand gekom het, het maatreëls ingestel wat Iran se kernprogram vir 'n tydperk van 10 tot 15 jaar aansienlik sal verminder, in ruil vir die opheffing van sanksies teen Iran. Dieselfde maand het die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad (VNV) eenparig 'n resolusie goedgekeur wat die Iran -ooreenkoms onderskryf en 'n basis vir die opheffing van die VN -sanksies teen Iran geskep het. Daar was baie ondersteuners van die JCPOA wat dit as die beste opsie beskou het om Iran se kernwapenprogram te onderbreek en om te keer. Kritici beskou die ooreenkoms as gebrekkig, met 'n "sonsondergang" vir beperkings op die kernwapenprogram van Iran en geen effektiewe beperkings op Iran se ballistiese missielprogram of ander aggressiewe beleid en gedrag nie. (Sien die besonderhede oor die JCPOA en ADL se posisie hier)
Op 8 Mei 2018 het president Donald Trump aangekondig dat die VSA hulle aan die ooreenkoms sou onttrek en gesê dat "ons saam met ons bondgenote sal werk om 'n werklike, omvattende en blywende oplossing vir die Iraanse kernbedreiging te vind." Die VSA het daarna toenemend streng sanksies ingestel teen Iraanse amptenare en militante groepe wat verband hou met hul kernwapens en ballistiese missielprogramme en ander aktiwiteite.
Vanaf 1 Julie 2019 het Iran aangekondig (en die IAEA gesertifiseer) dat dit die limiet van die JCPOA oorskry het op die volume van Iran se voorraad verrykte uraan, en sodoende die ooreenkoms oortree het. Hierdie stap kan die tyd wat Iran nodig het om 'n kernwapen te bou, aansienlik verminder. Op 7 Julie verklaar Iran ook dat dit uraan verryk bo 3,67% (later aangekondig dat dit 4,5% is), nog 'n aggressiewe optrede wat die uitbreekperiode van Iran verkort en 'n skending van die JCPOA is. Sedertdien het Iran voortgegaan om verdere oortredings teen die belangrikste kernvoorsiening van die JCPOA aan te kondig, insluitend planne om meer gevorderde sentrifuges te bedryf en om verbode verrykingsaktiwiteite in sy versterkte ondergrondse fasiliteit by Fordow weer te begin.
Na die Amerikaanse sluipmoord in Januarie 2020 op die Iraanse majoor -generaal Qassem Soleimani, bevelvoerder van die Quds Force van die Islamitiese Revolusionêre Garde, het Iran aangekondig dat dit nie meer sal voldoen aan die beperkings op uraanverryking wat deur die 2015 -ooreenkoms gestel is nie, wat beteken dat hulle moontlik nuwe sentrifuges kan installeer en beweeg nader aan die verkryging van brandstof van wapens. In reaksie hierop het Brittanje, Frankryk en Duitsland 'n deel van die ooreenkoms aan die gang gesit om die geskilbeslegtingsmeganisme te veroorsaak, wat daartoe kan lei dat die VN se Veiligheidsraad 'n paar van die sanksies wat as deel van die ooreenkoms opgehef is, heropneem.
WATTER REGIE REGER IRAN?
Sedert die rewolusie 1978-79 wat die monargie omvergewerp het, word Iran bestuur deur 'n sjiitiese Islamitiese regime wat interne onenigheid gewelddadig onderdruk het. Ayatollah Ali Khamenei, die land se magtige opperhoof, is die uiteindelike gesag in die Islamitiese Republiek, en dit is hy wat die belangrikste beleidsbesluite neem.
Daar was tye dat die Iraanse leierskap blykbaar gekies het vir 'n mate van matigheid en hervorming. Dit het plaasgevind met die verkiesing van Mohamed Khatami, wat in 1997 as die 'hervormingskandidaat' vir die presidensie beskou word. beheer die grootste deel van die staatsapparaat. Inderdaad het Iran se kernwapenprogram ook gedurende hierdie tydperk verskerp. In Junie 2013 is Hassan Rouhani, 'n geestelikes met menings wat deur sommige as gematiger beskou word as dié van sy voorganger, Mahmoud Ahmadinejad, verkies om as die volgende president van die land te dien. In die verkiesingsveldtog het Rouhani belowe om die ekonomie van Iran te verbeter en 'n verbeterde verhouding met die internasionale gemeenskap na te streef. Mahmoud Ahmadinejad, wat president was van 2005-2013, was berug vir sy ekstremistiese taal, insluitend 'n beroep op Israel om "van die aarde afgevee" te word, en sy bevordering van Holocaust-ontkenning. Iran se ernstige menseregteskendings, borgskap van terrorisme en plaaslike aggressie het almal op hoë vlakke onder Rouhani se administrasie voortgeduur.
Terrorisme en ekstremisme
Die regime van Iran is 'n bron van ekstremisme en destabilisering in die streek en oor die hele wêreld. Soos hierbo genoem, word Iran algemeen beskou as die toonaangewende staatsborg van terrorisme, wat finansiële ondersteuning en opleiding bied aan organisasies soos Hamas, Hizbollah, Islamitiese Jihad en baie Sjiïtiese opstandelinge in Irak. Iran is verantwoordelik vir die bomaanvalle op die Israeliese ambassade (1992) en die Joodse gemeenskapsentrum (1994) in Buenos Aires, Argentinië, wat saam meer as 100 mense doodgemaak het en nog honderde gewond is.
Iran se leiers het herhaaldelik 'n beroep op Israel se ondergang gedoen en propaganda van onheilspellende antisemitiese trope, waaronder ontkenning van die Holocaust.
Die Iraanse regering is ook besig met aggressiewe buitelandse beleid, wat die Siriese president Bashar al-Assad ondersteun in die brutale veldtog van sy regering teen rebellemagte en Siriese burgers. Iran het die Assad -regime finansiële en militêre steun verleen, en sy volmag Hezbollah en ander gepaardgaande milisies was 'n kernkomponent in die Siriese vegmag. Iran borg ook rebelse opstandelinge in Jemen.
Die Iraanse regime ontken basiese vryhede van die burgers van Iran, insluitend vryheid van spraak, vryheid van vergadering, godsdiensvryheid en persvryheid. Die regte van vroue, werkers, LGBTQ -mense, jeugdiges, godsdienstige en etniese minderhede en politieke opposisie word wreed onderdruk.
Biden se Iran -ooreenkoms sal die Amerikaanse nasionale veiligheid verswak
Die herlewing van 'n noodlottige, verouderde ooreenkoms wat die wêreld se grootste terroriste -regime versterk, behoort nie die doel van president Biden te wees nie. Dit is nodig om die nasionale veiligheid van die VSA te versterk en om by ons bondgenote te staan.
Die Biden -administrasie en die Iraanse regime word al weke lank gesekwestreer in 'n deftige hotel in Wene en onderhandel oor die voorwaardes van hul onderlinge terugkeer na die nakoming van die kernkragooreenkoms van 2015 (die Joint Comprehensive Plan of Action of JCPOA). Na vier onderhandelingsrondes is die president van die Islamitiese Republiek van Iran, Hassan Rouhani, aangehaal waarin hy verklaar dat "byna al die belangrikste sanksies verwyder is." As dit waar is, sou dit epiese onderhandelinge wees oor wanpraktyke en, erger nog, 'n onverdedigbare oorgawe van die Amerikaanse nasionale veiligheid deur president Joe Biden se hoofonderhandelaar Rob Malley aan die wêreld se voorste staatsborg van terrorisme. Hier is hoekom.
Maksimum druk veroorsaak historiese hefboomfinansiering
Die Trump -administrasie se veldtog "maksimum druk" het die regime in Teheran tot die swakste punt gebring sedert die Islamitiese Revolusie in 1979. Meer as twintig lande wat vroeër gereelde oliekliënte van Iran was, het hul invoer uitgestel. Meer as honderd ondernemings het die Iraanse mark verlaat en miljarde dollars aan belegging saamgeneem.
Die regime het 'n internasionale paria geword. Die Europese Unie het Iran se ministerie van intelligensie en veiligheid goedgekeur. Die Verenigde Koninkryk, Duitsland, Frankryk, Denemarke, België, Nederland, Albanië en Serwië het óf ambassadeurs teruggeroep, Iranse "diplomate" skuldig bevind of verdryf, die landingsregte aan Mahan Air ontken, óf visumvrye reise uitgeskakel.
Rouhani van Iran beraam dat Amerikaanse sanksies die Islamitiese Republiek $ 200 miljard gekos het. Dit is $ 200 miljard minder om terrorisme in die buiteland en gruweldade tuis te finansier. Soos die Robert Greenway van die Hudson Institute verklaar het, deur die oplegging van meer as 1 600 aanwysings, sanksies van Trump
Dit het nie net die surrogate en gevolmagtigdes van Iran ontwrig nie, maar ook 'n ongekende ekonomiese hefboomfinansiering, wat gelei het tot 'n algehele daling van 23 % in die BBP van Iran, drie agtereenvolgende jare van negatiewe BBP -groei (die grootste daling sedert 1983), 'n daling van 84 % in olie -uitvoer in twee jaar (tot die laagste vlakke in die geskiedenis van Iran), 'n daling van 58 persent in die olieproduksie in twee jaar (die laagste vlakke in sy geskiedenis), 'n rekordwisselkoers vir die rial (wat in twee jaar van 4,000 toman tot 25,000 toman gestyg het), 'n lopende rekeningbalans op -40 persent (die laagste in sy geskiedenis), en minder as $ 4 miljard se toeganklike valutareserwes -'n daling van meer as $ 112 miljard in 2017 (die laagste in die geskiedenis). Die algehele resultaat is 'n verlies van $ 250 miljard aan die algehele ekonomiese impak.
Die leier van Iran, Ayatollah Khamenei, het 'n swak hand. Die Biden -span moet dit nie versterk deur sy enorme onderhandelingsvoordeel oor te gee nie.
Waarom 2021 nie 2015 is nie
Eerstens het die Midde -Ooste verander. Die onttrekking van die Trump -administrasie aan die JCPOA was 'n groot hupstoot vir hernieude streeksbande. Die vertroue wat tussen die Verenigde State en sy streekvriende herbou is, wat voortspruit uit hul gedeelde erkenning van Iran as die belangrikste destabiliserende mag in die streek, het gelei tot die historiese Abraham -ooreenkomste tussen die Joodse staat Israel en sy Moslem -bure - die Verenigde Arabiese Emirate, Bahrein, Soedan en Marokko. Deur weer 'n ooreenkoms aan te gaan wat vriende van die Verenigde State hul belange beskadig het, sou daardie vertroue weggegooi word en in Iran se hande speel.
Tweedens het die regime die oorspronklike ooreenkoms bedrieg. Israel se gewaagde bevryding van Iran se atoomargief in 2018, Iran se kernhoof Ali Akbar Salehi se dubbelsinnigheid oor 'n tweede stel Arak -pype, en die onthulling van 'n geheime kernwapenprogram onder leiding van Mohsen Fakhrizadeh, voordat hy van sy posisie onthef is, lewer voldoende bewyse . Daar is geen rede om aan te neem dat die terroriste hul strepe verander het nie.
Derdens, net soos Mohsen Fakhrizadeh, is die hoofterroris van die Islamitiese Republiek, Qassem Soleimani, van die slagveld verwyder. Dit maak Iran se magprojeksie in die Midde -Ooste baie minder sterk omdat Soleimani, wat sy invloed betref, nie vervang kan word nie.
Ten vierde het die Obama-span se hoop dat die kernkragooreenkoms van 2015 die regime sou modereer en sou lei tot bykomende transaksies wat die volle omvang van sy kwaadwillige gedrag aanspreek, insluitend terrorisme, missielontwikkeling, gyselaarsbepaling en skending van menseregte, nooit gebeur nie. Trouens, die kwaadwillige aktiwiteite van Iran het onverpoos voortgegaan tydens die JCPOA -onderhandelinge en nadat die ooreenkoms in werking getree het. Dit sou dwaas wees om vir dieselfde sprokie te val in die strewe na 'n 'langer en sterker ooreenkoms', soos president Biden gesê het.
Vyfdens, in 2015, het die Iraanse volk gehoop om voordeel te trek uit die palette kontant wat deur die Obama -administrasie na Iran gestuur is. Hulle het dit nooit gedoen nie. In plaas daarvan het hulle miljarde reguit na die Islamitiese Revolusionêre Wagkorps (IRGC), die mullahs en die regime se terroriste -gevolmagtigdes gesien. Iraniërs sal hulle nie in 2021 mislei nie.
Sesdens het die regime enige skyn van huishoudelike legitimiteit verloor. Die Iraanse volk het geleidelik moed aangepak in die verwerping van die twee-en-veertig jaar lange Islamitiese revolusionêre eksperiment. Hulle landwye protesoptogte in November 2019, en die gevolglike slagting van minstens 1,500 mense op bevel van Ayatollah Khamenei, het 'n onherstelbare skeuring tussen die regering en die regering veroorsaak. Die huidige veldtog "Nee vir die Islamitiese Republiek" op sosiale media is 'n verdere aanduiding van die toenemende ontevredenheid onder die mense.
Die opheffing van nie-kernsanksies sou Obama se belofte verbreek
Terwyl die oorspronklike 2015-weergawe van die kernooreenkoms verkoop is, het die Obama-administrasie hom daartoe verbind om "ander eensydige sanksies wat betrekking het op nie-kernkwessies, soos ondersteuning vir terrorisme en skending van menseregte", asook sanksies teen missiele in plek te hou. tegnologie en konvensionele wapens.
'N Grafiek uit die Obama White House -argief
Die weergawe van 2021 waaroor Malley onderhandel het, bevat na bewering die opheffing van nie net die kernsanksies van die Trump-era nie, maar selfs dié wat die Iraanse regime opgelê is weens sy terrorisme en langafstand missielontwikkeling. Terreur sanksies teen die Sentrale Bank van Iran, die National Iranian Oil Company en die National Iranian Tanker Company - wat miljarde dollars aan die Islamitiese Revolusionêre Wagkorps, sy Quds -mag en Hezbollah, die volmag van die regime gestuur het, word ook berig op die tafel. Die voorsiening van miljarde sanksies aan terroriste wat verantwoordelik is vir die moord op honderde Amerikaners, plus duisende Amerikaanse bondgenote en Iraniërs, breek die belofte van president Barack Obama en verswak die Amerikaanse nasionale veiligheid.
Sanksiehulp sal Israel en Amerika se bondgenote in gevaar stel
Israel is Amerika se naaste bondgenoot in die Midde -Ooste. Dit word aangeval deur Hamas, Palestina Islamic Jihad (PIJ), en verskeie ander Palestynse terreurgroepe - wat almal deur hul meesters in Teheran voorsien word van toenemend gesofistikeerde vuurpyle en hommeltuie. Hamas se leier en die Amerikaanse aangewese terroris Ismail Haniya het gesê: "Iran het nog nooit gehuiwer om die verset te ondersteun en dit finansieel, militêr en tegnologies by te staan ​​nie." Die amptenaar van PIJ, Ramez Al-Halabi, herhaal Haniya in 'n onderhoud op 7 Mei: "The mujahideen in Gaza en Libanon gebruik Iraanse wapens om die Sioniste te tref. "
Volgens onlangse verslae voorsien die Iraanse regime $ 30 miljoen per maand aan Hamas en het dit histories tot $ 100 miljoen per jaar aan Palestynse terreurgroepe voorsien. Die uitgebreide verslag van die staatsdepartement oor Iran se strydlustigheid beraam dat "sedert 2012 meer as $ 16 miljard bestee het om die Assad -regime te ondersteun en sy ander vennote en gevolmagtigdes in Sirië, Irak en Jemen te ondersteun."
Gegewe miljarde verligting van sanksies, wat voortspruit uit die vrygewige toegewings van die Biden -administrasie in Wene, is dit veilig om te aanvaar dat baie van die oorvloed uiteindelik Iran se gevolmagtigdes sal bewapen en Amerikaanse bondgenote in die Midde -Ooste in gevaar kan stel. Biden en sy span beklemtoon dikwels die belangrikheid van sterk alliansies. Verswakking van Amerika se bondgenote verswak sy alliansies, en dit verswak die Amerikaanse nasionale veiligheid.
Kaart met vergunning van die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake
Verligting van sanksies sal lei tot meer Amerikaanse gyselaars
Die Islamitiese Republiek van Iran is gebore uit die oorspronklike sonde om twee-en-vyftig Amerikaners in 1979 as gyselaar te neem. Gedurende elke dekade sedert sy stigting het die regime van Iran voortgegaan om die Internasionale Konvensie teen Gyselaars te oortree. Dit was winsgewend om Amerikaners en ander dubbele onderdane as pionne te gebruik om die politieke doelwitte van Teheran te bereik. Hassan Abbasi, 'n senior IRGC -strateeg, het in Januarie 2020 soveel erken: 'Kyk hoe die IRGC 'n inkomste vir sy begroting genereer. Ons gryp 'n spioen, [Washington Post verslaggewer] Jason Rezaian. Amerika smeek om hom terug te kry, maar ons sê nee, u moet daarvoor betaal. Dan ontvang die regering $ 1,7 miljard in ruil vir die spioen. Deur 'n enkele spioen te vang, verdien die IRGC die geld wat die regering daarvoor moet toewys. "
Volgens berigte het Wene verwys na 'n moontlike uitruil van Amerikaanse gyselaars (daar is tans ten minste vier wat deur die regime in Iran gehou word) vir Iraanse gevangenes en die vrylating van $ 7 miljard aan bevrore fondse. 'N Ander moontlikheid is dat die Britse regering 'n losprys van £ 400 miljoen betaal vir Britse-Iraanse burgers. Soos die voormalige Amerikaanse gyselaar in Iran, Xiyue Wang geskryf het, "Vir die veiligheid en welsyn van Amerikaanse burgers en vir die veiligheid en stabiliteit van die Midde-Ooste, mag die Biden-administrasie nie toestemming gee om bevrore Iraanse bates aan die Islamitiese Republiek vry te laat nie. . "
Die seine uit Wene is nie bemoedigend nie. Die Amerikaanse spesiale gesant vir Iran, Rob Malley, het hard gewerk om die historiese hefboom van die Trump -administrasie af te breek "sodat Iran die voordele kan geniet wat hy ingevolge die ooreenkoms sou geniet." Nee. So 'n transaksie is 'n slegte transaksie.
Soos die onlangse brief aan die minister van buitelandse sake, Antony Blinken, onderteken deur sewentig Republikeine en sewentig demokrate oor die politieke spektrum, uiteengesit het: 'Ons moet 'n ooreenkoms of stel ooreenkomste met Iran vind wat omvattend van aard is om die hele reeks bedreigings aan te spreek wat Iran vir die streek stel, "insluitend die kernprogram van die regime, ballistiese missielprogram en finansiering van terrorisme. Iran moet ook alle gyselaars en politieke gevangenes vrylaat voor enige sanksies word opgehef.
Hoekom praat die verlede met Iran
Die redaksie is 'n groep meningsjoernaliste wie se standpunte ingelig word deur kundigheid, navorsing, debat en sekere jare lange waardes. Dit is apart van die nuuskamer.
Daar word gesê dat kernkraggesprekke in Wene die Verenigde State en Iran weer in ooreenstemming met die kernkragooreenkoms met Iran bring, wat vorder, wat goeie nuus is. Maar daar was voorspelbare padblokkades. Dit blyk dat Israel, wat nie 'n party by die gesprekke is nie, Iran se sentrifuges saboteer net toe gesprekke stoom opdoen. Republikeine in die kongres dring aan op 'n wetsontwerp genaamd die maksimum drukwet wat president Biden se vermoë om sanksies teen Iran op te hef sonder 'n stemming van die kongres, sou ontneem, wat dit vir die Verenigde State onmoontlik sou maak om 'n winskopie te bereik.
Nie een sal waarskynlik die korttermynvooruitsigte van 'n terugkeer na die transaksie bedwing nie. Die G.O.P. het nie genoeg stemme nie. Maar hulle herinner ons aan die langtermynwerklikheid. Die Biden -administrasie kan 'n ooreenkoms aangaan wat tyd koop en die situasie stabiliseer - en dit moet. Maar tensy Israel en lede van die Kongres meer versekering kry dat Iran se kernprogram vreedsaam sal wees, loop die ooreenkoms altyd die risiko om te ontrafel onder die druk van Israeliese aanvalle of nuwe sanksies wat deur 'n ander Amerikaanse president opgelê word.
Daarom is dit in Iran se langtermynbelange om meer skeptici aan boord te bring. Een manier waarop Iran dit kan doen, is om vrae oor sy kernkragwerk in die verlede op te klaar. Iran het nog altyd daarop aangedring dat sy kernprogram vreedsaam en burgerlik van aard is. Iran se Bushehr -reaktor, die eerste kernkragsentrale in sy soort in die Midde -Ooste, het in 2011 begin elektrisiteit produseer na jare se stryd en Russiese hulp. (Die Verenigde Arabiese Emirate het ook 'n kernkragsentrale geopen en Saoedi -Arabië sê dat hulle beplan om 16 daarvan te bou.)
Iraanse diplomate sê dat 'n jarelange Amerikaanse opposisie teen die voltooiing van Bushehr - en bykans enige tegnologiese vooruitgang of belegging in Iran die afgelope vier dekades - hul burgerlike program in die skadu gedwing het. Ingevolge die kernooreenkoms van Iran wat in 2015 aangegaan is, het Iran stappe gedoen om die wêreld te verseker dat hy nie wapens sal ontwikkel nie, insluitend om sement in die kern van 'n swaarwaterreaktor te gooi.
Maar Iran het nog nooit skoon gekom oor die wapenverwante kernwerk wat dit voor 2003 onderneem het nie, die jaar toe die C.I.A. skat dat sy kernwapenprogram grootliks gestaak is. Internasionale inspekteurs het die afgelope paar jaar spore gevind van verwerkte uraan op twee terreine wat Iran nooit as kernfasiliteite verklaar het nie, en het bygevoeg tot die lys van onbeantwoorde vrae wat die Internasionale Atoomenergie -agentskap moet beantwoord voordat hulle met vertroue kan verklaar dat Iran nie Daar is nog steeds 'n geheime wapenprogram. Die lys met onbeantwoorde vrae van die agentskap het langer geword nadat Israeliese spioene 'n klomp dokumente van Iran gesteel het wat gevorderde ontwikkeling op swart plekke onthul het. Dit lyk asof die gesteelde papiere vorige aktiwiteite dokumenteer, nie huidige werk nie. Maar die enigste manier om dit te weet, is dat Iran inspekteurs hul werk laat doen.
As Iran se huidige kernprogram werklik gemik is op burgerlike kernkrag, soos sy leiers beweer, moet Iran die vrae van die agentskap eerlik beantwoord. Die kernooreenkoms gee internasionale inspekteurs toegang tot elke sentimeter van Iran se kernbrandstofsiklus. Maar dit gee nie onbeperkte toegang tot militêre gebiede wat nie as kernterreine verklaar is nie.
Die Internasionale Atoomenergie -agentskap weet hoe dit lyk as 'n land afstand doen van kernwapens. Suid -Afrika, wat ten minste ses atoombomme gebou het ten spyte van swaar internasionale sanksies, het dit stilweg afgetakel namate internasionale dreigemente teruggekeer het en leiers probeer het om hul status as internasionale paria's te verwerp. Suid -Afrika het 'n skoon gesondheidsbrief gekry slegs nadat inspekteurs geverifieer het dat die program in werklikheid afgebreek is. Totdat Iran 'n soortgelyke proses ondergaan, sal sy burgerlike reaktor altyd onder 'n wolk van diepe agterdog werk. Sy wetenskaplikes sal met die bedreiging van moord saamleef, en die ekonomie daarvan sal deur sanksies bedreig word.
Die Verenigde State moet ook die geskiedenis erken en die maniere waarop hul eie beleid tot die huidige krisis bygedra het. Die kernprogram van Iran dateer uit die 1960's, toe die Verenigde State 'n kernnavorsingsreaktor aan Iran verskaf het. Destyds is Iran regeer deur Shah Mohammed Reza Pahlavi, 'n pro-Amerikaanse monarg wat homself as 'n groot moderniseerder beskou het. Die sjah het die Nuclear Nonproliferation -verdrag entoesiasties omhels, wat op 'n winskopie berus: Lande wat vreedsame kernkragaanlegte wil hê, sal toegang tot tegnologie kry, in ruil vir robuuste inspeksies om te verseker dat hulle nie wapens vervaardig nie. Lande wat reeds oor kernwapens beskik, het van hul kant af ingestem om ontwapening na te streef en uiteindelik hul kernwapens te verwyder, sodat hulle nie 'n onbepaalde monopolie op die kragtigste wapen ter wêreld het nie. Die verdrag het ongetwyfeld die verspreiding van kernwapens vertraag. Geen ondertekenaar het ooit daarin geslaag om 'n bom te bou onder internasionale inspeksies nie. Maar daar is min om 'n land te keer om kernwapens te bou nadat hulle 'n onttrekking uit die verdrag aangekondig het en inspekteurs uitgeskop het, soos dit blyk dat Noord -Korea gedoen het.
In 1974 het Iran 'n ambisieuse program bekendgestel om 20 burgerlike kernreaktors te bou om voor te berei op die dag waarop die land se oliereserwes opraak, 'n plan wat Amerikaanse amptenare destyds geprys het. In 1975 sluit die shah 'n ooreenkoms met die Massachusetts Institute of Technology om die eerste kader van Iraanse kernwetenskaplikes op te lei. Amerikaners was ondersteunend, maar was versigtig om Iran uraan te laat verryk, 'n proses wat gebruik kan word om brandstof vir 'n kernwapen te skep. Volgens 'n nuwe biografie, "The Last Shah: America, Iran, and the Fall of the Pahlavi Dynasty", is 'n brief aan president Gerald Ford wat smeek om verrykingstegnologie onbeantwoord.
Die sjah het die Franse regering meer as 'n miljard dollar geleen om 'n kommersiële verrykingsfasiliteit in Frankryk te bou om kernbrandstof aan kragsentrales in Iran, Frankryk, Italië, België en Spanje te verskaf. Maar daardie konsortium, bekend as Eurodif, het Iran nooit die kernbrandstof gegee nie. In 1979 het godsdienstige revolusionêre die sjah omvergewerp. Aanvanklik het die opperhoof, Ayatollah Ruhollah Khomeini, die kernkrag as 'nie-Islamities' verklaar en hom aan die projek onttrek. Later het geestelikes van plan verander en brandstof gesoek, maar Eurodif het geweier om dit te verskaf. Uiteindelik het Iran sy eie fasiliteit vir uraanverryking in die geheim gebou.
Verslae dui daarop dat Iran se kernprogram in 1984 herleef is, na 'n inval deur Saddam Hussein, die Irakse leier wat 'n eie kernwapenprogram gehad het. Die bloedige agt jaar lange oorlog met Irak het minstens 300 000 Iraniërs gedood, waaronder baie wat aaklige sterftes as gevolg van chemiese wapens gesterf het. Maar die internasionale gemeenskap skaar hom vir Saddam Hussein - 'n verontwaardiging wat Iraniërs nooit vergeet het nie. Gedurende hierdie oorlog het die jong Islamitiese Revolusionêre Garde 'n getroue aanhang gekry vir sy rol in die afweer van die inval. Iraanse wetenskaplikes soos Mohsen Fakhrizadeh - wat verlede jaar vermoor is - het hulself toegewy aan die ontwikkeling van Iran se inheemse verdediging.
Nadat die oorlog tussen Iran en Irak geëindig het, is 'n gematigde president, Ali Akbar Hashemi Rafsanjani, verkies op beloftes om die ekonomie 'n hupstoot te gee deur die betrekkinge met die Weste te herstel. In 1995 het Iran 'n ooreenkoms aangegaan met Conoco, 'n Amerikaanse oliemaatskappy, om een ​​van sy grootste olievelde te ontwikkel. Maar die Clinton -administrasie het die ooreenkoms doodgemaak deur bykans alle Amerikaanse handel en beleggings in Iran te verbied en dreig met sanksies teen buitelandse ondernemings wat daar belê het.
Iran se kernprogram het in elk geval vorentoe gegaan. In 2002 het Iran se klandestiene verrykingsfasiliteit internasionale nuus geword. Die internasionale terugslag, en die Amerikaanse inval in Irak die volgende jaar, het die Iraanse regime geruk. In 2003 het Iran ingestem om sy verrykingswerk te vries en die meeste wapensverwante ontwikkeling te stop. 'N Iraanse amptenaar het ook 'n ingrypende voorstel vir VS-Iraanse gesprekke opgestel oor 'n wye verskeidenheid kwessies, waaronder die kernprogram, Iran se houding teenoor Amerikaanse troepe in Irak en Afghanistan, en ondersteuning vir Palestynse terroriste groepe. Maar die Bush-administrasie het die idee van direkte gesprekke bespot en beduie dat Iran moontlik die volgende op sy lys van regime-veranderinge kan wees. Twee jaar later verkies die Iraniërs 'n hard-liner, Mahmoud Ahmadinejad, as president wat voortgaan met Iran se verryking van uraan. Teen die einde van Bush se tweede ampstermyn was Iran op pad om verryking te bemeester.
Ontleders stem nie saam oor die rede waarom Iran bereid was om so groot te bestee aan 'n kernprogram wat volgens hom vreedsaam is nie. Sommige beskou dit as 'n kwessie van nasionale trots. Hoe meer die Amerikaners daarop aangedring het dat Iran nie kerntegnologie-of selfs kernkennis-moet hê nie, hoe meer word die kernprogram 'n simbool van selfstandigheid en weerstand teen Westerse imperialisme. Ander beskou die program as die enigste bedingingsbrief van Iran in die poging om sanksies te verwyder, waarvan sommige al dekades lank van krag is. Nog ander meen dat die Iraanse regime 'n kernwapen nodig het - of ten minste die opsie om dit te bou - om binnelandse onrus en intense geopolitieke wedywering te oorleef. Die grimmige dood van die Libiese leier Muammar el-Qaddafi, wat met Amerikaanse hulp omvergewerp is nadat hy sy wapenprogram laat vaar het, dien as 'n jammerlike waarskuwing.
In 2015 het die Verenigde State en Iran 'n diplomatieke deurbraak behaal nadat die Obama -administrasie toegegee het dat Iran uraan op eie bodem kan verryk as hy instem tot sterk inspeksies en ander maatreëls om seker te maak dat sy aktiwiteite vreedsaam bly. Die ooreenkoms was gebrekkig, maar het tyd gekoop om die grense van diplomasie te toets. Maar in 2018 het president Donald Trump hom aan die ooreenkoms onttrek en Iran met die grootste sanksies tot dusver geklap, wat dit vir gewone Iraniërs moeilik gemaak het om medisyne en voedsel te koop. So uitgebreid soos hierdie sanksies is, het dit Iran nie gekeer om vorentoe te marsjeer oor sy kernprogram nie. Dit dui daarop dat eksterne magte Iran se program kan vertraag, maar dit nie kan stop nie. Die enigste seker manier om Iran se kernvordering te stuit, is om Iraniërs te oortuig dat hulle meer kan baat as hulle die pad van Suid -Afrika neem as die pad van Noord -Korea.
Sanksies en Sabre ratel
Die Verenigde State het Iran byna drie dekades lank eensydige ekonomiese sanksies opgelê (Wapenbeheer vandag), maar internasionale pogings om Iran se kernprogram te lamlê, het onlangs saamgesmelt. In September 2005 het die IAEA Raad van Goewerneurs '' afwesigheid van vertroue (PDF) uitgespreek dat Iran se kernprogram uitsluitlik vir vreedsame doeleindes is '. Vyf maande later het die direksie gestem om Iran na die VN se Veiligheidsraad te verwys, en in Desember 2006 het die VN se Veiligheidsraad die eerste van 'n reeks resolusies aangeneem waarin sanksies ingestel word om Iran te straf vir voortgesette verryking van uraan. Resolusie 1737 het 'n blokkering begin vir die verkoop of oordrag van sensitiewe kerntegnologie. Daaropvolgende besluite-die mees onlangse in September 2008, wat die vorige mandate herbevestig het-het finansiële en reis sanksies op Iranse individue en maatskappye bygevoeg. In Junie 2008 het die Europese Unie sy eie sanksies opgelê, wat die bates van bykans veertig individue en entiteite wat sake doen met Bank Melli, Iran se grootste bank, bevries het. Westerse amptenare het Bank Melli daarvan beskuldig dat hy Iran se kern- en missielprogramme ondersteun.
Nou ondersteun sommige kongreslede 'n wetsontwerp wat die Withuis sou magtig om buitelandse maatskappye te straf vir die verkoop van geraffineerde petroleum aan Iran. Sommige ontleders ondersteun hierdie benadering, maar die voormalige Amerikaanse ambassadeur by die VN, John R. Bolton, stel slegs die dreigement van geweld voor (WSJ) kan 'n Iran -atoombom voorkom. Micah Zenko van CFR sê Israel kan bereid wees om op te tree (LAAT) in die verband as die Verenigde State dit nie doen nie.
Ondanks die toenemende oproepe om 'n militêre oplossing, gaan internasionale diplomasie voort. Medio 2008 het die Europese Unie weer 'n 2006-aanbod van aansporings vir Iran ingedien om sy verrykingsaktiwiteite prys te gee. In Oktober 2009 het gesprekke tussen Iran, die Verenigde State en ander wêreldmoondhede op 'n mislukking uitgeloop, aangesien Iran se leierskap 'n plan verwerp het om sy uraan na die Weste te stuur (NYT)ure nadat Iraanse onderhandelaars tot die ooreenkoms ingestem het.
Iran stuur steeds gemengde seine (PDF) oor samewerking met die IAEA, alhoewel aansienlike bewyse dui op Iran se uittarting. In November 2009 het die Iraanse regering tien nuwe uraanverrykingsaanlegte goedgekeur (Waspos). In Februarie 2010 het eskalasie toegeneem toe Iran planne aangekondig het om die verrykingsvlakke te verhoog (CSMonitor) van bestaande uraanvoorrade en Ahmadinejad verklaar (Nasionale pos), tydens die een-en-dertigste herdenking van die Islamitiese Republiek, was Iran 'n 'kernstaat'. Hierdie verwikkelinge en die volgehoue ​​onversetlikheid van Iran het daartoe gelei dat die nuwe direkteur -generaal van die IAEA, Yukiya Amano, die vrees van die IAEA openbaar dat Iran besig is met kernwapens. 'N Verslag van Februarie 2010 lui: "Iran het nie die nodige samewerking verskaf om die agentskap toe te laat om te bevestig dat alle kernmateriaal in Iran vreedsame aktiwiteite het nie."
Rusland en China het tradisioneel verset teen die oproepe tot 'n vierde ronde van die VN -sanksies, maar in Maart 2010 het president Medvedev beduie dat Rusland besig is om te verhit (Reuters) vir die moontlikheid van sanksies. China bly egter steeds sterker sanksies weerstaan, en sy minister van buitelandse sake het vroeg in Maart (Reuters) aangekondig dat sanksies die kernkwessie van Iran nie sal oplos nie.