Aap paddas: habitat en eienskappe - diere Lees Meer
Hoof diere Aap paddas: habitat en eienskappe
Aap paddas: habitat en eienskappe
As verdediging teen dehidrasie bedek aap paddas hulself met 'n wasagtige laag wat ook giftige stowwe bevat.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Francisco Morata Carramolino 26 Februarie 2021.
Die Neotropics is een van die streke van die planeet met die grootste biodiversiteit van amuribiane. In hierdie gebied het diere baie verskillende vorme en lewenswyses aangeneem: boom paddas val op deur hul aanpassings. Binne hierdie groep is die aap paddas veral opvallend, beide vir hul biologie en vir hul verhouding met mense.
Daar is tans 16 spesies aap paddas, wat almal tot die genus Phyllomedusa behoort. Hierdie amfibieë is uiters aangepas vir die lewe in bome. As u meer wil weet oor aap paddas, lees verder.
Fisiese eienskappe van aap paddas
Alhoewel daar 'n paar verskille is tussen die 16 bestaande spesies aap paddas, het hulle almal 'n paar ooreenkomste. Die naam is afgelei van sy voorkoms en verhoudings, benewens sy boomryke gewoontes.
Hierdie amfibieë is relatief groot, tussen 7 en 12 sentimeter. Die grootste van hierdie paddas is die reuse aappadda (Phyllomedusa bicolor). Dit is oor die algemeen skraal, met groot koppe en ronde, bultende, treffende oë.
Sy ledemate is baie lank en dun en eindig in hande met 4 lang vingers op die voorpote en 5 tone op die rug. Die vingers is teenoorgestelde en is afgewerk in klewerige kussings, wat hulle help om die takke vas te maak en te klim.
Die hoofkleur is groen, wat min of meer donker is, afhangende van die spesie en die dorsale deel van die dier beslaan. Wat meer is, hierdie paddas het dikwels opvallende patrone aan die kante, wat deur die ledemate kan versprei.
Hierdie kleure bestaan ​​hoofsaaklik uit lemoene, geel en swart en is kenmerkend van elke spesie. Die ventrale deel, aan die ander kant, is gewoonlik minder gepigmenteer.
Habitat en gedrag van aap paddas
Hierdie amfibieë kom slegs in Sentraal- en Suid -Amerika voor. Hulle bewoon hoofsaaklik tropiese of subtropiese beboste gebiede en in oorstroombare gebiede met oorvloedige plantegroei, wat noodsaaklik is vir hul biologie.
Anders as ander paddas, kom hulle gewoonlik nie in water voor nie, maar spandeer die grootste deel van hul lewens hoog in die bome, op 'n hoogte van tussen 0,5 en 4 meter gevind kan word. Soos ander amfibieë, het hulle 'n baie poreuse vel, daarom loop hulle die risiko van dehidrasie deur so ver van water af te leef.
Hierdie paddas het 'n reeks aanpassings ontwikkel om uitdroging te voorkom. Hulle is hoofsaaklik nag, aangesien hulle die dag onder die blare weggesteek is, met die bene naby die liggaam. Behalwe om die voorkoms van die sonstrale te vermy en verdamping te verminder, slaag hulle daarin om hulself beter met hul omgewing te kamoefleer.
Wat meer is, sommige spesies kan 'n wasagtige stof deur die vel afskei. Met die hulp van die agterpote versprei hulle hierdie stof gereeld en gewetensvol deur die liggaam, en skep sodoende 'n laag wat hulle van die omgewing isoleer.
Dit beskerm nie net teen uitdroging nie, dit bevat ook gifstowwe wat as verdediging teen roofdiere dien.
Tydens voortplanting beweeg aap paddas van die boomtoppe af tot in plantegroei bo watermassas, wat dikwels tydelike poele is. Hulle plaas die eiers op 'n breë blaar, waaraan hulle vas bly danksy die gelatienagtige stof wat hulle omring, en vou die blaar om hulle en vorm 'n klein nes.
As hulle uitbroei, val die paddavissies in die water, waar hulle hul ontwikkeling voltooi totdat hulle die proses van metamorfose bereik. Na hul transformasie klim die jeugdiges in bome, reeds as volwasse paddas, waar hulle die res van hul lewens sal woon. Terwyl hulle in die larfstadium voed op plantmateriaal, vang hulle in hul volwasse vorm die prooi met behulp van hul langdurige tong.
Verhouding met mense
Soos hierbo genoem, bevat verskeie spesies gifstowwe in die wasagtige afskeidings op hul oppervlak. Hierdie giftige stowwe word tradisioneel gebruik in die rituele van verskillende inheemse stamme van hierdie gebiede, wat die afskeidings kambo of padda noem.
Om dit te doen, jag hulle op die paddas en plaas hulle oor 'n vuur met hul ledemate vasgemaak en uitgestrek om die dier te beklemtoon sodat dit die stof afskei en dit versamel. Daarna word die dier gewoonlik vrygelaat.
Sodra dit verkry is, word die afskeiding op wonde of brandwonde toegedien en gaan dit dus in die bloedstroom. Die gevolge is uiteenlopend en sluit braking, diarree en bewusteloosheid in. Daarna kan dit as pynstiller dien en die persepsie van pyn verminder. Vir die inboorlinge bring hierdie ritueel geluk en maak hulle onder meer voordele tot beter jagters.
Alhoewel hierdie tradisionele praktyke blykbaar nie 'n ernstige uitwerking op die Phyllomedusa -bevolkings het nie, Die gebruik van giftige afskeidings blyk gewild te word as 'n alternatiewe terapie sonder wetenskaplike strengheid, en selfs om die prestasie onwettig in perdewedrenne te verbeter. Dit kan 'n toenemende risiko inhou vir die bewaring van aap paddas.