1.400-jarige geraamtes onthul die ligging van die Angelsaksiese verligting - Geskiedenis Podcasts - 2022
1.400-jarige geraamtes onthul die ligging van die Angelsaksiese verligting
110 Angelsaksiese geraamtes wat tot 1400 jaar gelede dateer, is onder duine in Bamburgh, Engeland, gevind.
Die span navorsers dateer uit ongeveer die 7de eeu of vroeë Middeleeue en sê die geraamtes behoort aan mense met '' hoë sosiale status '' binne die koninklike hof. Die skare menslike oorskot is oorspronklik tussen 1998 en 2007 ontdek op die 'Bowl Hole' -begraafplaas, wat vermoedelik die begraafplaas was vir die middeleeuse koninklike hof van die Northumbrian paleis, nou onder duine net suid van Bamburgh Castle, in Northumberland, Engeland.
Wetenskaplikes van die Durham-universiteit in Engeland het die afgelope twee dekades die oorblyfsels van 110 Angelsakse bestudeer wat naby die beroemde kasteel van Northumberland begrawe is. Volgens 'n berig in The Daily Mail terwyl die grootste deel van Brittanje die donker eeue beleef het, het reisigers van regoor Europa Bamburgh besoek en volgens die span universiteitsnavorsers het dit hul eie "plaaslike verligting" gehad.
'N Killer slag by Bamburgh
Gedetailleerde isotoopanalise van die oorblyfsels het aan die lig gebring dat "minder as 10% van die mense uit Bamburgh gekom het" en die navorsers sê die oorskot behoort aan mense van regoor die Britse Eilande en veral Wes -Skotland, maar ook van so ver as Skandinawië en die Middellandse See . Wat almal gemeen het, was dat hulle waarskynlik '' 'n hoë status in die hof '' het tydens 'n BBC -artikel die 'Golden Age of Northumbria'.
Die isotoopanalise het ook verskeie individuele mense geïdentifiseer, waaronder 'n negejarige kind gebore in Noord-Afrika wat tydens hul kinderjare in Frankryk gewoon het, en 'n man tussen 17 en 20 jaar oud met 'n magtige swaard wat aan sy linkerhand toeslaan kant wat sy linker sleutelbeen, skouerblad, ribbes, bekken en knie afgesny het.
Gedetailleerde isotoopanalise is op die Bamburgh -geraamtes gedoen. (Bamburgh -bene / Facebook)
'N Ryk kulturele en godsdienstige erfenis
Wat die navorsers bedoel as hulle verwys na die "Goue era van Northumbria", is 'n tydperk waarin Bamburgh gedy het as 'n kosmopolitiese sentrum, bevolk deur mense uit die hele Europa, wat onder die bewind van die magtige konings van Northumbria woon en werk. hul koninklike hoofstad by Bamburgh Castle. En die kenners het gesê dat die opgrawingsplek waar hierdie nuwe oorblyfsels gevind is, ooit 'n 650-700 nC begraafplaas was wat waarskynlik verband hou met die koninklike hof van koning Oswald.
Bamburgh -kasteel en die sandduine waar die geraamtes ontdek is. (jon57 / )
In 2006 is die oorskot begrawe in individuele ossuariumkaste by die grafkelder by die St. Aidan's Church in Bamburgh, wat nou vir die publiek oopgemaak is as die 'Aiden Bones Exhibition'. Tot dusver is "min gemaak van hierdie tydperk in die geskiedenis van Bamburgh", het Jessica Turner van die uitstalling gesê, en sy het gesê dat die uiteenlopende verskeidenheid antieke besoekers die streke 'ryk kulturele en godsdienstige erfenis' sou geniet.
Oorblyfsels van die Saksiese kerk wat op Lindisfarne -eiland op Viking ontdek is
Swaard van die begrafnis uit die laat Vikingtydperk onthul Uitstallingsverbande tussen Noorweë en Engeland
Die oorskot is begrawe in die St. Aidan's Church in Bamburgh. (JohnArmagh / CC BY-SA 4.0 )
Breekbare grense van Angelsaksiese Engeland
Verder het Turner oor die gebied gesê dat dit ''n helder en skitterende tydperk met die smeltkroes van kulture' is wat weerspieël word in heilige boeke soos die Lindisfarne-evangelies met sy vurige kleure wat Kelties, Angelsaksies, Mediterreense en Arabiese beeldmateriaal en kalligrafie kombineer .
En volgens ds Louise Taylor-Kenyon, predikant van St. Aidan's, is hierdie ontdekking 'n herinnering aan hoe die landsgrense van die Verenigde Koninkryk nog altyd 'broos' was, en sy voeg by: die geskiedenis van die land (VK) was voortdurend een van mense wat "besoek, vestig, vermeng en verhoudings skep en 'n meer diverse samelewing as gevolg daarvan".
Childy Wynd en die verskriklike wurm
Met al hierdie taamlik intense praatjies oor geraamtes en isotoopanalise, laat ons nou 'n alternatiewe blik op die mitologiese geskiedenis van Bamburgh en spesifiek op "The Laidley Worm of Spindlestone Heugh" neem. Mees onlangs in Jennifer Westwood se boek uit 1987 gedruk Albion - 'n gids vir legendariese Brittanje hierdie geheimsinnige ou lied verskyn die eerste keer in Hutchinson se 1778 Uitsig oor Northumberland en word gesê dat dit ''n lied van 500 jaar oud is, gemaak deur die ou bergbaard, Duncan Frasier, wat in 1270 nC op die Cheviot woon'.
Die verhaal vertel van 'n koning wat 'n nuwe vrou na Bamburgh huis toe bring, sy word jaloers op haar stiefdogter, Margaret, en verander haar in 'n "Laidley Worm", 'n afstootlike slang of draak. Die vervloekte prinses word bedien deur die melk van sewe koeie daagliks in 'n voedselbak by haar lêplek aan die voet van Spindlestone Heugh, waaruit haar asem die omliggende platteland vergiftig.
Die held van hierdie antieke verhaal, wat feitlik vol klassieke argetipes mitologie is, is "Childy Wynd", die erfgenaam van die Bamburgh -kasteel. Toe hy van die ellendige dier hoor, vaar hy en sy manne na Northumbria en terwyl die goddelose koningin natuurlik probeer om hul landing te stop, kom hulle aan wal by "Budle-sands" en vorder op die verskriklike wurm. Die wesens smeek uiteindelik vir Childy Wynd om haar drie keer te soen, waarna dit in sy suster ingaan en saam konfronteer en verslaan hulle die goddelose stiefkoningin deur haar in 'n afskuwelike padda te verander.
Die Laidley Worm van Spindlestone Heugh, is deel van die legende van Bamburgh. (Sofi / CC BY-SA 2.0 )
Die isotoopanalise het geen bewyse van hierdie wurm getoon nie, maar dit gebeur regtig by Bamburgh -mense, en as u in Engeland woon of van plan is om te besoek, doen soos ou reisigers en besoek Bamburgh, want daar is regtig geen beter manier nie om 'n naweek deur te bring as om die magiese en gemengde geskiedenis van hierdie wonderlikste Engelse toeristebestemming te ondersoek.
Angelsaksiese nedersetting van Brittanje
Die Angelsaksiese nedersetting van Brittanje is die proses wat die taal en kultuur van die meeste van wat Engeland geword het van Romano-Brits na Germaans verander het. Die Germaanssprekendes in Brittanje, self van uiteenlopende oorsprong, het uiteindelik 'n gemeenskaplike kulturele identiteit as Angelsakse ontwikkel. Hierdie proses het hoofsaaklik plaasgevind vanaf die middel van die vyfde tot die vroeë sewende eeu, na die einde van die Romeinse bewind in Brittanje rondom die jaar 410. Die skikking is gevolg deur die vestiging van die Heptarchy, Angelsaksiese koninkryke in die suide en ooste van Brittanje, later gevolg deur die res van die moderne Engeland, en die suidooste van die moderne Skotland. 
Die beskikbare bewyse bevat die skaars kontemporêre en byna kontemporêre geskrewe rekord, argeologiese en genetiese inligting. [a] Die paar literêre bronne vertel van vyandigheid tussen inkomers en inboorlinge. Hulle beskryf geweld, vernietiging, bloedbad en die vlug van die Romano-Britse bevolking. Boonop bestaan ​​daar min duidelike bewyse vir 'n beduidende invloed van Britse Keltiese of Britse Latyn op Ou -Engels. Hierdie faktore dui op 'n massale toestroming van Germaanssprekende mense. In hierdie siening, wat deur die meeste historici en argeoloë tot die middel tot laat 20ste eeu gehou is, is baie van die huidige Engeland van die vorige inwoners verwyder. As hierdie tradisionele standpunt korrek sou wees, sou die gene van die latere Engelse volk oorweldigend van Germaanse migrante geërf het.
'N Ander siening, die algemeenste onder geleerdes van die 21ste eeu, is dat die migrante minder was, moontlik gesentreer op 'n krygselite. Hierdie hipotese dui daarop dat die inkommers 'n posisie van politieke en sosiale oorheersing bereik het, wat, met hulp van ondertrouery, 'n proses van akkulturasie van die inboorlinge aan die inkomende taal en materiële kultuur begin het. Argeoloë het bevind dat nedersettingspatrone en grondgebruik geen duidelike breuk met die Romano-Britse verlede toon nie, hoewel veranderinge in materiële kultuur ingrypend was. Hierdie siening voorspel dat die afkoms van die mense van Angelsaksiese en moderne Engeland grotendeels van die Romano-Britte sou kom.
Tog, as hierdie inkommers hulself as 'n sosiale elite gevestig het wat 'n mate van endogamie beoefen, kon dit hulle meer reproduktiewe sukses moontlik gemaak het (die 'apartheidsteorie', vernoem na die 20ste-eeuse apartheidsisteem van Suid-Afrika). In hierdie geval kon die algemene gene van die latere Angelsaksiese Engeland grootliks afkomstig wees van 'n matige aantal Germaanse migrante.   Hierdie teorie, afkomstig van 'n vroeë bevolkingsgenetiese studie, het kontroversieel geblyk en is deur baie geleerdes krities ontvang. Meer onlangse genetiese studies het die gevolgtrekking voorlopig ondersteun dat die Germaanssprekende inkomers, hoewel dit aansienlik bygedra het tot die huidige Engelse genepoel, nie die bestaande Britse bevolking vervang het nie.
Die wapen -swaard (ook soms 'n ridder- of ridderswaard genoem) is die enkelhandige kruisvormige swaard van die hoë Middeleeue, wat algemeen gebruik word tussen ca. 1000 en 1350, wat in die 16de eeu selde gebruik is.
Bewapende swaarde word algemeen beskou as afstammelinge van die swaarde van die migrasietydperk en die Vikings
Die wapenswaard, wat gewoonlik met 'n skild of gesp gebruik word, was die standaard militêre swaard van die ridder (bloot 'n 'swaard' genoem, 'n dubbelsinnige titel wat aan baie soorte swaarde gegee word), totdat tegnologiese veranderinge tot die opkoms van die langwoord in laat 13de eeu. Daar is baie tekste en foto's wat effektiewe wapenslag bestry sonder die voordeel van 'n skild.
Volgens Middeleeuse tekste kan die leë (normaalweg linkerhand) in die afwesigheid van 'n skild gebruik word om teenstanders te gryp of te worstel.
Die wapenswaard was oor die algemeen 'n ligte, veelsydige wapen wat in staat was om beide te sny en te stoot, en het gewoonlik 'n uitstekende balans. Alhoewel 'n verskeidenheid ontwerpe onder die opskrif 'wapenswaard' val, word dit meestal erken as tweesnydende eenkantige swaarde wat meer ontwerp was om te sny as om te stoot. Die meeste lemme van die 12de tot 14de eeu wissel tussen 30 en 32 duim lemme. As 'n reël het wapenswaardes vanaf die laat 12de eeu begin polariseer in ontwerpvorme, wat óf toenemend gehurk en swaar puntig word, óf langer en swaarder in ontwerp. Dit weerspieël twee afsonderlike metodes om die wapenswaard aan te pas om al hoe moeiliker wapens te bestry, óf om die lem voldoende swaar te maak om stomp trauma deur die wapenrusting te veroorsaak, of nou genoeg om dit deur te steek. Hierdie twee vorme van lemme ontwikkel waarskynlik in die langwoord en die cinquedea.
Dit is 'n algemene wapen in kunswerke uit die tydperk, en daar is baie voorbeelde in museums. Die wapen -swaard is deur 'n ridder gedra, selfs as hy nie in pantser was nie, en as hy daarsonder sou wees, sou hy as 'uitgetrek' beskou word. Die eerste langwoorde was eintlik weinig meer as tweehandige wapenswaardes, maar die lengteverskil het aansienlik toegeneem namate die tyd verbygegaan het. Lank nadat hierdie groter wapens in gebruik geneem is, het die wapen -swaard behoue ​​gebly as 'n algemene sywapen, wat uiteindelik in die Renaissance se sny- en stoot swaarde ontwikkel het.
Wapen swaarde word soms verkeerdelik as langwoorde of breëwoorde genoem (eersgenoemde verwys eintlik na 'n tweesydige swaard met 'n lang lem en laasgenoemde na 'n soort swaard met 'n breë lem wat in die 17de en 18de eeu gewild was).
Phantasmagoria: die skep van die 'spoke' van die Verligting
Phantasmagoria, die gewildste vorm van visuele vermaak voor die film, spesialiseer in opwindende gehore met makabere illusies wat deur bedrog en wetenskap veroorsaak word. Skryf vir Ekstra geskiedenis, Ondersoek Fabio Camilletti die verskynsel wat gehore in die 18de en 19de eeu verander het en 'n groot invloed op die Gotiese fiksie van die tyd en hellip
Gepubliseer: 17 April 2017 om 05:00
3D-teater en virtuele realiteit-speletjies word vinnig besig om tipiese vermaaklikhede van ons tyd te word, aangesien ons neig na multi-sensoriese ervarings wat die versperring tussen gehore en die vertoning breek. Ons sal dus verbaas wees om te weet dat fantasmagoria - die gewildste vorm van visuele vermaak voor die bioskoop - dieselfde doel was, en dat toeskouers fisies en emosioneel baie sterker reageer as die listige gehoor van vandag. Phantasmagorias ('n moderne muntstuk wat uit twee Griekse woorde bestaan, wat rofweg 'oproeping van spoke' of 'beeldspeel' beteken) was shows wat daarop gemik was om die aandag van hul gehore, geestelik sowel as liggaamlik, heeltemal te absorbeer. Showmen in die hele Europa het onophoudelik gewerk aan die implementering van effekte en bemarkingstrategieë om altyd iets nuuts aan die publiek te bied - of, ten minste, ou truuks in nuwe vermommings te verkoop.
Truuks en tegnologieë
In die middel van die 1770's in Duitsland het Johann Georg Schröpfer-'n voormalige soldaat wat uiteenlopend beweer dat hy die meester van 'n vrymesselaarslodge, 'n Katolieke priester en die buite-egtelike seun van 'n prins was-spookoproepe gehou in die koffiehuis wat hy het met sy vrou se geld in Leipzig gekoop en sodoende die bynaam gekry van Gespenstermacher (wat 'spookmaker' beteken). In 'n kamer vol allerhande eksoteriese toebehore, het Schröpfer swaar geklee, die geeste van historiese figure sowel as van gewone mense getower. Sy verskynings sweef in die lug en skree soms met 'n aaklige geluid.
Terwyl Schröpfer beweer dat sy eksperimente waar is, kan al die gevolge wat hy geproduseer het, in gedetailleerde beskrywing gevind word in verhandelinge oor illusionisme van daardie tyd. Die tegnologie wat dit moontlik gemaak het, was die van die 'magiese lantaarn', 'n rudimentele projektor wat sedert die 16de eeu aan wetenskaplikes bekend was. Schröpfer het moontlik ook spieëls gebruik om 'n effek te skep wat later bekend staan ​​as 'Pepper's Ghost', waardeur 'n skaduryke figuur in 'n kamer kan 'materialiseer' (aanhangers van die BBC's Sherlock reeks onthou dit moontlik uit die episode 'The Abominable Bride'). Daar moet ook bygevoeg word dat die vertoning werklik 'n uitdaging vir die gehoor was: mense moes 'n hele dag in die kamer bly, en moontlik deur middel van etes en drankies genark word. Séances het in die middel van die nag plaasgevind, toe moegheid en dwelms tot die effek kon bydra.
Die eerste fantasmagorias
Die eerste vertonings wat as 'fantasmagoria' geadverteer is, is 'n paar jaar later tydens die rewolusie in Frankryk opgevoer: die eerste advertensies dateer uit 1792 en die kunstenaar was 'n sekere 'Philidor', maar die eerste kunstenaar wat die potensiaal van hierdie shows ten volle benut het Étienne-Gaspard Robert, 'n Belgiese entertainer wat die verhoognaam 'Robertson' gebruik het. 'N Engelse naam was 'n proewe-en beslis nie die minste nie-van Robertson se talent as show-sakeman, omdat hy die bloei van Britse Gotiese romans beleef het.
Dit was die jare van die rewolusie en van staats ateïsme. Die Katolieke godsdiens is in Frankryk verbied, vervang deur die aanbidding van 'die godin Rede'. Jacobynse aktiviste het op begraafplaasmure geskryf dat daar geen hiernamaals was nie en dat die dood niks anders as 'n eindelose slaap was nie, en Robertson, anders as Schröpfer, was versigtig om te verduidelik dat sy eksperimente net truuks was, dat daar geen spook was nie, en dat sy vertonings selfs 'n revolusionêre doel: truuks soos dié wat hy uitgevoer het, het advertensies voorgestel, kon deur die vorige eeue deur priesters gebruik gewees het om die mense te bedrieg en die verskynings van engele, heiliges of gode te simuleer.
Op die werklike oomblik van vertoning is alle pedagogiese bedoeling egter vergete. Robertson het die verwoeste gewelwe van 'n middeleeuse klooster in die hartjie van Parys gehuur. Die gehoor is verwelkom in 'n omgewing vol skedels, bene en magiese simbole, 'n bietjie bedwelmde porsie en in die donker gelaat, voordat die towerlantaarn skyfies begin uitsteek. Agter die gordyne het iemand op 'n glasharmonika gespeel - wie se klank soet kan wees, maar soms ontsettend - en daar is geen twyfel dat hierdie laaste funksie die meeste tydens Robertson se vertonings gebruik is nie. Robertson het ook verskeie tegnologiese verbeterings aan projeksietegnieke aangebring: hy kon beelde laat beweeg, of dit op rook projekteer, sodat dit lug en meer spookagtig lyk. Beelde bevat mitologiese monsters, maar ook tonele uit Gotiese romans - die mees tipiese was die 'Bleeding Nun', uit M.G. Lewis se Die Monnik -of verwysings na hedendaagse politiek: Jean-Paul Marat ['n Franse politikus wat in 1793 in sy bad vermoor is], of die hoof by die Franse revolusionêre leier Georges Jacques Danton. Op 'n stadium is die vertoning met geweld deur die polisie gesluit, toe gerugte versprei is dat Robertson die koning Louis Capet [Louis XVI] weer kan laat lewe.
Teen daardie tyd was phantasmagoria -shows oral in Parys gewild, wat binnekort die hele Europa bereik het. Baie het probeer om die truuks van Robertson na te boots, en 'n saak wat hy onbedagsaam vir plagiaat gemaak het, het bewys dat Robertson sy truuks in die openbaar moes openbaar, wat op daardie stadium deur iemand herhaal kon word. In 1801 het phantasmagoria in Engeland geland, die Lyceum Theatre in die Strand het 'n daaglikse vertoning begin hou, maar gou het byna elke stad sy eie gehad.
'N Europese verskynsel
In 'n tydperk van oorloë was phantasmagoria 'n Europese verskynsel wat nasionale grense oorskry en baie van die kulturele eienskappe van elke land vertel. In Duitsland van die 18de eeu, waar filosowe meestal bekommerd was oor die probleem van subjektiewe persepsie, illusie en bedrog (en spookagtige verskynings onder andere bespreek is deur Immanuel Kant), het die spooke van Schröpfer die betroubaarheid van wat gesien kan word, ondervra.Sy eksperimente het nie toevallig die vooraanstaande Duitse skrywer Friedrich Schiller se roman geïnspireer nie Die spook-siener, ondersoek die probleem van manipulasie en-soos ons dit deesdae sou noem-'na-waarheid'. In Engeland, waar die mark vir Gotiese fiksie al floreer en volwasse was, was die makaber van fantasmagorias eerstens 'n kwessie van vermaak, en 'n versameling verhale wat geïnspireer is deur fantasmagoria -programme (en sprekend getiteld) Fantasmagoriana) sou die inspirasie gee aan Mary Shelley's Frankenstein. In die revolusionêre Frankryk is phantasmagoria verkoop as 'n 'verligte' vorm van vermaak, wat die laaste kennis van die wetenskap aan die publiek bekend gemaak het en na bewering die 'truuks' van die geestelikes onthul het: maar dit is opgevoer as 'n opwindende ervaring deur te speel met die emosionele emosies van die toeskouers sy, en na 'n kort verligtingstoespraak deur Robertson, eindig die vertonings met die beeld van 'n geraamte wat op 'n voetstuk staan.
Die grens tussen wetenskap en bedrog
Phantasmagoria wys 'n deur aan die verborge kant van die Verligting, toe die wetenskap 'n vermaaklike stokperdjie was byna almal se hand, en die gotiese mode sy hoogtepunt bereik het. Dit was 'n tyd toe filosowe die onsterflikheid van siele bevraagteken het en vertoners 'terugkeer uit die graf' uitgevoer het vir die plesier van die stadsmense. Al hierdie verskynsels is nie wederkerig nie. Populêre wetenskap - destyds net soos deesdae - is nonchalant met die bonatuurlike vermeng, en straatkunstenaars het dikwels demonstrasies van albei gelewer. Vir gehore was dit moeilik om te onderskei tussen werklike wetenskaplike eksperimente, byvoorbeeld in elektrisiteit of magnetisme, en praktyke wat die wetenskaplike gemeenskap heeltemal gediskrediteer het, soos mesmerisme (die oortuiging dat siektes genees kan word deur 'n 'magnetiese' vloeistof wat uit die geneser vir siekes, vanwaar die werkwoord 'om te betower'). Op dieselfde manier het fantasmagoria -vertonings met dubbelsinnigheid gespeel: verskynings was heeltemal verklaarbaar, dit was beslis nie te glo nie, maar tog was dit vreemd. Phantasmagorias was dus 'n kragtige manier om te sê wat nie gesê kan word nie. Onder die vermomming van vermaak het towerlantaarnskyfies onderdrukte inhoud uitgespreek - polities, intellektueel en soms seksueel - wat 'n weerstandsveld genereer in die veranderende wêreld van Europese revolusies. Guillotineerde konings en mitologiese wesens, spoke en wonders, afgeskafde gode en ontplofte oortuigings, alles kon weer lewendig gemaak word, al was dit kortstondig, deur die lig van die towerlantaarn.
Revolusies is skaars beperk tot die politieke of industriële sfeer. Sommige van die mees radikale veranderinge laat dikwels die geringste veranderinge in die geskiedenis agter, omdat dit te onmerkbaar is om opgeteken te word, en in die ruimte van een of twee geslagte amper vergeet word. Dit is dus maklik om af te wys hoe die verhouding met duisternis en lig gedurende die 18de eeu verander het, van 'n tyd toe dit in die nag was om 'n voorreg te wees vir hekse, spoke en gekke, tot 'n era toe lampe, kandelare en straat -ligte het die afwisseling tussen nag en dag heeltemal omgekeer en 'naglewe' geboorte gegee soos ons dit vandag verstaan. Terwyl nagbevange in die verlede iets konkreet was-en hongersnood en slegte dieetregime, waaronder 'n groot gebruik van opiate, het grootliks bygedra tot die verandering van persepsies, veral op die platteland-het die wêreld uit die 18de eeu geleidelik gelei tot die ruimte van verbeelding. Dit het hulle veral 'n kwessie van vermaak gemaak. Die gehoor uit die agtiende eeu het doelbewus probeer skrik, en die koffiehuis van Schröpfer of die gotiese gewel van Robertson het hulle 'n aanvaarbare vervanging gegee van wat die wêreld om hulle geleidelik verloor: die raaisel van die nag en die manier waarop die verbeelding kan 'dink', in Voltaire se woorde "sien wat nooit werklik bestaan ​​het nie".
Fabio Camilletti is 'n medeprofessor aan die Universiteit van Warwick. Sy spesialisme is Europese letterkunde van die Romantiese tyd. Hy het verskeie studies oor outeurs soos Giacomo Leopardi en Dante Gabriel Rossetti gepubliseer, en in 2015 het hy die eerste volledige uitgawe van Fantasmagoriana, die boek wat Mary Shelley's inspireer Frankenstein, om sedert 1812 in boekwinkels te verskyn. Hy werk tans aan 'n studie oor die Italiaanse Goties en aan 'n projek oor bloemlesings van bonatuurlike verhale in die tyd van die Verligting.
Gevallestudie: Assur -graf 45
Graf 45, wat aan die begin van die 20ste eeu deur die Duitse graafmachines in die stad Assur opgegrawe is, is die rykste van die ongeveer 1000 grafte wat uit hierdie tydperk dateer. Dit word verbind met 'n amptenaar met die naam Babu-aha-iddina, 'n kanselier onder Shalmaneser I (1274-1245 vC), wat met die Hetitiese koning gekorrespondeer het. Die graf self bestaan ​​uit 'n reghoekige grafkamer van 2,5 x 1,5 m met 'n gewelfde plafon. Dit is oor verskeie geslagte gebruik, waarskynlik uit die 14de-13de eeu vC. Die oorskot van 10 geraamtes is gevind - 9 volwassenes en 1 kind - asook verskillende grafgoed wat om die liggame versprei is. Twee van die voorwerpe wat in die graf gevind word, 'n pyxis en 'n kam, kan verband hou met die internasionale styl. Hulle vorm 'n bypassende paar en is gegraveer in identiese style, wat 'n enkele vervaardigingspunt aandui, maar verskil in komposisie en motief (Feldman 2006a: 132, Feldman 2006b: 25). Dit kan verstaan ​​word as 'n bewys van Assirië se poging om hom in die Grootmoondheidsklub in te steek (fig. 18).
Die pyxis, 'n silindriese boks met bypassende deksel, kan stewig in die internasionale styl geplaas word. Die materiaal, vorm, motiewe en samestelling van die pyxis is almal kenmerkend van die internasionale styl. Die gegraveerde versiering toon twee pare horingpale, met bome en blomme. Palmbome skei die twee groepe diere en klein sonagtige skywe verskyn reg bokant elke gazelle. In die bome is voëls en hane, en die bokant en onderkant van die piks is versier met 'n rand van rosette (fig. 19). Meer blomplantegroei word op die deksel ingesny. Die gebruik van diere wat verband hou met plantegroei (voer of flankeer) en die sirkelvormige, herhalende samestelling is veral opvallend as kenmerkend van die internasionale styl. Die versieringsmetode is egter meer algemeen vir latere Assiriese versiering as vir die internasionale styl. Die naturalistiese uitbeeldings van die bome en plantegroei en die onbuigsame houding van die gazelle is ook nader aan die latere Assiriese kuns.
Die bypassende ivoorkam beeld ses figure uit in lang kledingstukke en hooftooisels, een met 'n harp en ander met dadelgroepe (fig. 20, 21). Twee ander hou koppies en sirkelvormige voorwerpe, moontlik kranse of tamboeryne. Terwyl die beeld flou is, merk Feldman op dat die lineêre optog suggestief is vir narratief, iets wat nie in die internasionale styl voorkom nie (Feldman 2006b: 25). Die voorkoms van menslike figure is ook nie-tipies, maar beide is algemeen in Assiriese kuns, net soos die belangstelling in realistiese uitbeelding van natuurlike motiewe (Feldman 2006b: 27).
Die eienaardighede van die pyxis en kamstel kan beskou word as 'n weerspieëling van die onkonvensionele deelname van Assur aan die internasionale gemeenskap (Feldman 2006a: 132-133). Geleerdes het 'n aantal onreëlmatighede opgemerk in die korrespondensie tussen die konings van Assur en die ander lede van die Grootmoondheidsklub, waaronder verkeerde aanspreekvorme, ongewone briefstruktuur en 'n fokus op militêre aangeleenthede eerder as diplomatieke groete (Feldman 2006a: 132 ). Dit dui op 'n gebrek aan bewustheid van die Assiriese konings oor die 'regte' manier van doen, wat blykbaar weerspieël word in die ivoorpiks en kam. As klein, draagbare voorwerpe van ivoor, pas dit qua vorm en materiaal in die internasionale styl. Die snywerk op die pyxis is grootliks van die internasionale styl, hoewel sommige Assiriese elemente 'n onvolledige begrip van presies hoe die styl werk - of moontlik 'n weiering om aan die verwagte standaarde te dui, dui. Die kam se samestelling is heeltemal Assiries en pas nie by die verwagte parameters nie. Die toeskryfbare elemente in hierdie voorwerpe werk direk teen die homogene, nie-spesifieke aard van die internasionale styl, wat daarop dui dat die Assiriese elite nie die gebruik daarvan verstaan ​​het nie, of dat hulle op een of ander manier van die internasionale elite wou verskil. Hierdie voorwerpe was nie bedoel om 'n nie-streeks elite-identiteit te skep of te handhaaf nie, maar was deel van die proses om 'n Assiriese identiteit te vorm, al was dit in 'n internasionale konteks. Feldman identifiseer hierdie spanning tussen internasionale en nasionale kunselemente as 'n aanduiding van die imperialiserende neigings wat in hierdie periode in Assirië werk, wat 'n paar eeue later hul hoogtepunt bereik het in die Neo-Assiriese Ryk (ongeveer 1000-612 v.C.) (Feldman 2006b: 37). Die piks en die kam illustreer beide Assirië se pogings tot integrasie in die diplomatieke wêreld van die internasionale elite, en die begin van 'n imperiale identiteit (Feldman 2006b: 21).
Figuur 18: Amarna Letter EA 15. Assirië se toetrede tot die Grootmoondhede ' Club. Vertaling uit Moran 1992: 38.
Figuur 19: Ivoorpiks uit graf Assur 45. Beeld van Andrae 1954: fig. 161. Met vergunning van die Deutsche Orient-Gesellschaft.
Figuur 20: Ivoorkam uit Assur -graf 45. Beeld van Andrae 1954: fig. 163a. Met vergunning van die Deutsche Orient-Gesellschaft.
Figuur 21: Ivoorkam uit Assur -graf 45. Beeld van Andrae 1954: fig. 163b. Met vergunning van die Deutsche Orient-Gesellschaft.
Verskeie vorme van molekulêre bewyse is gebruik om bewys te lewer van die Angelsaksiese nedersetting.
Die erfenis van DNA is 'n komplekse proses wat wissel tussen manlike en vroulike individue, wat dit moontlik maak om afsonderlike vroulike en manlike afstammelinge te bestudeer met behulp van onderskeidelik mitochondriale DNA en Y-chromosoom DNA.  Mitochondriale DNA (kortweg mtDNA) en Y-chromosoom DNA verskil van die DNA van diploïede kernchromosome deurdat dit nie gevorm word uit die kombinasie van albei ouers se gene nie. Mans erf eerder die Y-chromosoom direk van hul vaders, en albei geslagte erf mtDNA direk van hul moeders. Gevolglik bewaar hulle 'n genetiese rekord van individu tot individu wat slegs deur mutasie verander word.
'N Ondersoek na Y-chromosoomvariasie, wat in 'n oos-wes-transekant in Engeland en Wallis geneem is, is vergelyk met soortgelyke monsters wat in Friesland en Noorweë geneem is. Friesland is gekies vir die studie omdat dit beskou word as 'n bronplek vir Angelsaksiese migrante, en as gevolg van die ooreenkomste tussen Oud-Engels en Fries. Monsters uit Noorweë is ook vergelyk, aangesien dit die bron is van die latere Viking -migrasies. Dit het bevind dat 50% tot 100% van die vaderlike genetiese erfenis in Engeland afkomstig was van inkommers wat van die Germaanse kuslande van die Noordsee afkomstig was. 
Navorsing wat in 2003 gepubliseer is oor Y-chromosoom merker variasie, geneem uit 'n groter steekproefpopulasie en van meer plekke in Brittanje, het tot 'n ander gevolgtrekking gekom. Hierdie studie het voorgestel dat kontinentale (Noord -Duitse en Deense) kontinentale (Noord -Duitse en Deense) genetiese insette van vaders tussen 20%en 40%wissel, en dat York ongeveer 60%was. Suid-Engeland, insluitend Kent, het aansienlik laer frekwensies van nie-inheemse Y-chromosoommerkers gehad as in die ooste van Engeland, waar Deense Viking-nedersetting getuig. Die studie kon egter nie 'n onderskeid maak tussen Noord-Duitse en Deense bevolkings nie, dus kon die relatiewe verhoudings van genetiese insette afkomstig van die Angelsaksiese nedersettings en later Deense kolonisasie van die Viking nie vasgestel word nie. 
Historiese bewyse dui daarop dat mense van inheemse etnisiteit na die Angelsaksiese oorgang 'n ekonomiese en juridiese nadeel gehad het in vergelyking met diegene met Angelsaksiese etnisiteit. Dit het gelei tot die ontwikkeling van die 'apartheid-agtige sosiale struktuur'-teorie om hierdie hoë bydrae tot die moderne genepoel te verduidelik, waar die aandeel setlaars kleiner sou wees. 
Hierdie siening word betwis deur JE Pattison, wat voorgestel het dat die Y-chromosoombewyse steeds die idee van 'n klein nedersetting van mense kan ondersteun sonder die apartheidsagtige strukture.  Daarbenewens is daar geen betroubare metode om die toestroming van genetiese materiaal na Brittanje uit die vasteland te dateer nie, en die genetiese ooreenkomste tussen mense aan weerskante van die Noordsee kan 'n kumulatiewe proses van bevolkingsbeweging weerspieël, wat moontlik lank voor die histories getuig vorming van die Angelsakse of die invalle van die Vikings. 
Stephen Oppenheimer het die Weale- en Capelli -studies hersien en voorgestel dat korrelasies van geenfrekwensie niks beteken sonder kennis van die genetiese voorgeskiedenis van die betrokke streke nie. Sy kritiek op hierdie studies is dat dit modelle gegenereer het wat gebaseer is op die historiese bewyse van Gildas en Procopius, en dan metodologieë gekies het om teen hierdie bevolkings te toets. Weale se transektiewe kollig dat België verder wes in die genetiese kaart is as Noord -Walsham, Asbourne en Friesland. Volgens Oppenheimer is dit 'n bewys dat die Belgae en ander kontinentale mense-en dus kontinentale genetiese merkers wat nie onderskei kan word van die wat aan Angelsakse toegeskryf word nie-vroeër aangekom het en reeds sterk was in die 5de eeu in spesifieke streke of gebiede.  Oppenheimer, wat sy navorsing op die Weale- en Capelli -studies gebaseer het, beweer dat nie een van die invalle sedert die Romeine 'n beduidende impak op die genepoel van die Britse Eilande gehad het nie, en dat die inwoners uit die prehistoriese tyd tot 'n Iberiese genetika behoort groepering. Hy sê dat die meeste mense op die Britse eilande geneties soortgelyk is aan die Baskiese mense in Noord -Spanje en Suidwes -Frankryk, van 90% in Wallis tot 66% in Oos -Anglia.  Oppenheimer stel voor dat die skeiding tussen die Weste en die Ooste van Engeland nie te wyte is aan die Angelsaksiese inval nie, maar sy oorsprong is in twee hoofroetes van genetiese vloei-die een langs die Atlantiese kus, die ander van die naburige gebiede van Kontinentaal Europa- wat net na die Last Glacial Maximum plaasgevind het.  Hy rapporteer werke oor linguistiek deur Forster en Toth wat daarop dui dat die Indo-Europese tale ongeveer 10 000 jaar gelede, aan die einde van die laaste ystydperk, begin fragmenteer het. Hy beweer dat die Keltiese tale van Indo-Europeër baie vroeër geskei het as wat vroeër vermoed is, ongeveer 6000 jaar gelede.  Hy beweer dat die Engelse taal geskei het van die ander Germaanse tale voor die Romeinse tydperk, en die Engels geword het wat deur die Belgae -stamme gepraat is van wat nou suidelike en oostelike Engeland, noordoostelike Frankryk en België is voor hulle verowering deur die Romeine, en lank voor die aankoms van die Angelsakse.  Bryan Sykes, 'n voormalige genetikus aan die Universiteit van Oxford, het tot soortgelyke gevolgtrekkings gekom as Oppenheimer, wat hy uiteengesit het in sy boek uit 2006 genaamd Blood of the Isles: Verken die genetiese wortels van ons stamgeskiedenis, gepubliseer in die Verenigde State en Kanada as Saksers, Vikings en Kelte: Die genetiese wortels van Brittanje en Ierland. Baie haalbare scenario's kan saamgestel word om bewyse te verantwoord. Y-chromosoomgetuienis steun egter op die argeologiese en historiese bewyse vir interpretasie, en daar is 'n gevaar om 'n sirkulêre argument te skep. Daarom is scenario's wat nie deur ander bewyse geregverdig is nie of geskep is om die historiese bewyse te verantwoord, nie algemeen aanvaar nie.
Antieke DNA, seldsame mutasies en volgorde van hele genoom
In 2016, deur die ondersoek na begrafnisse met behulp van ou DNA-tegnieke, het navorsers bewyse gevind van ondertrouery in die vroegste fase van die Angelsaksiese nedersetting. Deur seldsame mutasies te bestudeer en hele genoomvolgorde te gebruik, word beweer dat die kontinentale en insulêre oorsprong van die ou oorblyfsels gediskrimineer kan word, en dit is bereken dat 25–40% van die afkoms van die moderne Britte aan die kontinentale 'Angelsaksiese' toe te skryf is. 'oorsprong. Die uiteensetting van die ramings in hierdie werk in die moderne bevolking van Brittanje is interessant en verrassend. Terwyl die bevolking van Oos-Engeland 38% 'Angelsaksiese' afkoms het, kry beide Wallis en Skotland-streke wat nie 'n histories getekende Germaanse instroming van kontinentale oorsprong het nie-die relatief hoë syfer van 30% van dieselfde afkoms.  
Isotoopanalise is begin om die onsekerhede rakende Angelsaksiese migrasie te beantwoord, wat kan aandui of 'n begrawe individu nog altyd in die gebied waarin hy begrawe is gewoon het. Die aantal studies is egter klein. Strontium-gegewens in 'n begraafplaas van die 5-7de eeu in West-Heslerston impliseer die teenwoordigheid van twee groepe: een van "plaaslike" en een van "nie-plaaslike" oorsprong. Alhoewel die studie suggereer dat hulle nie die grense van plaaslike variasie kan definieer nie en immigrante met selfvertroue kan identifiseer, kan hulle 'n nuttige uiteensetting gee van die kwessies.  Suurstof- en strontium-isotoopdata in 'n vroeë Angelsaksiese begraafplaas in Wally Corner, Berinsfield in die Boven-Thamesvallei, Oxfordshire, het slegs 5,3% van die steekproef uit kontinentale Europa gevind, wat die hipotese van akkulturasie ondersteun. Verder het hulle gevind dat daar mettertyd geen verandering in hierdie patroon was nie, behalwe by sommige wyfies. 
'N Ander isotopiese metode is gebruik om te ondersoek of proteïenbronne in menslike diëte in die vroeë Angelsakse verskil met geografiese ligging, of met betrekking tot ouderdom of geslag. Dit sal bewys lewer van sosiale voordeel. Die resultate dui daarop dat proteïenbronne min verskil volgens geografiese ligging en dat aardse voedsel op alle plekke oorheers het. 
Die deurlopende fassinerende blog van die British Museum het 'n inskrywing wat die komplekse ikonografie van Angelsaksiese kuns dekodeer. As u ooit die ingewikkelde ineenvlegende lyne en krommes van 'n Angelsaksiese ontwerp gevolg het en 'n hoogs gestileerde dier of gesigmasker probeer identifiseer het, het u ongetwyfeld 'n kaartjie wou hê. Die kurator van die British Museum, Rosie Weetch en illustreerder Craig Williams, het die wens bewaarheid.
Hulle kies drie stukke uit verskillende periodes om te dekodeer. Die eerste is 'n silwer vergulde vierkantige borsspeld wat in 1855 uit die graf van 'n vrou op die Isle of Wight opgegrawe is. Dit is in silwer gegiet en op die voorkant vergul, 'n tegniek wat beïnvloed is deur die suidelike Skandinawiese metaalwerk. Die borsspeld, wat in die vroeë 6de eeu nC geskep is, is 'n pragtige voorbeeld van styl I -kuns, gekenmerk deur 'n warboel van verweefde figure wat kunshistorici amusant die dierlike slaai noem. "
Die oppervlak daarvan is bedek met ten minste 24 verskillende diere: 'n mengsel van voëlkoppe, menslike maskers, diere en basters. Sommige van hulle is baie duidelik, soos die gesigte in die sirkelvormige lobbe wat uit die onderkant van die borsspeld uitsteek. Ander is moeiliker om raak te sien, soos die gesigte in profiel wat eers na vore kom wanneer die borsspeld onderstebo gedraai word. Sommige van die beelde kan op verskillende maniere gelees word, en hierdie dubbelsinnigheid is die kern van styl I -kuns.
Sodra ons die wesens op die borsspeld geïdentifiseer het, kan ons begin om die betekenis daarvan te ontsyfer. In die ruitvormige veld aan die voet van die borsspeld is 'n bebaarde gesig met 'n helm onder twee voëls wat die Germaanse god Woden/Odin met sy twee metgeselle kraaie kan voorstel. Die beeld van 'n god saam met ander kragtige diere het die draer moontlik simboliese beskerming gebied, soos 'n talisman of amulet.
Die volgende voorbeeld is uit 'n eeu later, die groot goue gespe uit die vroeë sewende eeu van die begraafplaas van Sutton Hoo. Dit is 'n styl II -stuk, gekenmerk deur meer vloeiende verweefde dierfigure.Daar is 13 diere op die gespesoppervlak: slange en viervoetige wesens op die bord en tongskerm, slange wat hulself aan die lus byt, twee diere wat 'n kleiner dier aan die bokant van die gesp vasbyt en twee voëlkoppe op die skouers van die gespe.
Sulke ontwerpe toon die belangrikheid van die natuurlike wêreld, en dit is waarskynlik dat verskillende diere verskillende eienskappe en eienskappe gehad het wat oorgedra kan word na die voorwerpe wat hulle versier het. Die vreesaanjaende slange, met hul vormveranderende eienskappe, vereis respek en verleen gesag, en was geskikte simbole vir 'n gespe wat 'n man met 'n hoë status, of selfs 'n Angelsaksiese koning, versier het.
Die laaste stuk gaan oor na die Trewhiddle Style van die 9de eeu, vernoem na die stad in Cornwall, waar 'n hoop Angelsaksiese muntstukke en versierde artefakte in 'n blikmyn ontdek is in 1774. Die styl word onderskei deur omhulde diere, voëls en mense, blaarrolwerk en veral klem op die gebruik van silwer eerder as goud en koper. The Fuller Brooch bevat die klassieke Trewhiddle -mense, diere en plante langs die grens, maar die sentrale ikonografie is uniek.
In die middel is 'n man met starende oë wat twee plante vashou. Om hom is vier ander mans wat ophou: een, met sy hande agter sy rug, snuif 'n blaar en 'n ander vryf met sy twee hande, die derde hou sy hand tot by sy oor en die laaste een met sy hele hand in sy mond. Saam vorm hierdie vreemde posisies die vroegste verpersoonliking van die vyf sintuie: Sig, reuk, aanraking, gehoor en smaak. Rondom hierdie sentrale motiewe is rondels wat diere, mense en plante uitbeeld wat God se skepping moontlik verteenwoordig.
Die metaforiese betekenis van hierdie figure, die beste kwaliteit daarvan en die unieke visie van die stuk dui moontlik op 'n verbinding met die hof van koning Alfred die Grote, wat nie net 'n suksesvolle militêre leier was nie, maar ook 'n diep en blywende passie gehad het. vir leer en opvoeding. Die lang tydperk van Viking -aanvalle het afgeleide sentrums van leer gehad. Alfred het 'n missie gemaak om Latynse opvoeding op te knap en, vir die eerste keer, voor te staan ​​vir leer in die Engelse omgangstaal. Hy sit sy geld op sy mond en vertaal persoonlik vier groot werke uit Latyn in Ou Engels: Pastorale sorg deur Gregorius die Grote, Die troos van die filosofie deur Boethius, St Augustine 's Soliloquies, en die eerste vyftig psalms.
Hoofstuk XXXIV van sy vertaling van Boethius gebruik die sintuie as 'n metafoor vir verligting en begrip:
Maar goud en silwer klippe en allerhande juweeltjies en al die huidige juwele verlig glad nie die oë van die gees nie, en glad nie die skerpte daarvan om ware geluk te sien nie, maar hulle verblind eerder die oë van die gees as om hulle skerp te maak vir alles wat ons hier behaag in hierdie huidige lewe, is aards en daarom vlugtig, maar die wonderlike helderheid wat alles verlig en alles regeer, wil nie dat siele vergaan nie, maar dit wil verlig As iemand dan die helderheid van die hemelse lig kan sien met dan sal die helder oë van sy gemoed sê dat die helderheid van die sonskyn duisternis is langs die ewige helderheid van God.
Aangesien die motief uniek is, is die werk van die hoogste kaliber en die datering in ooreenstemming met Alfred die Grote se heerskappy (wat in 899 nC geëindig het) moontlik, dat die Fuller -broche deur ambagsmanne aan die Alfred 's hof gemaak is, waarskynlik vir iemand van groot rykdom en rang.
Ongelukkig stop die artikel net by hierdie drie stukke, maar maak my lus vir meer kartering van Angelsaksiese ontwerpe. Weetch en Williams moet deur die hele versameling van die British Museum gaan en elke artefak op hierdie manier dekodeer. Dan moet hulle die wesens lewendig maak wat hulle van mekaar losmaak en dit interaktief maak, sodat ons kan kies om een ​​reël op 'n slag te volg. Maak dit so.
Richard III se ruggraat is herskep deur 3D -drukker
Vir die van julle wat al hierdie Richard III -malarkey (hi anja!) Verby is, hoop ek dat julle verstaan ​​waarom hierdie berig moet wees. Hier is 'n roterende gif van die ruggraat, mense. Hoe kan daar van my verwag word om dit te weerstaan? Ek is net 'n mens. Boonop is die kwessie van Richard se ruggraatmisvorming, die bestaan, aard en omvang daarvan al meer as vyf eeue lank onderwerp aan baie geskiedenisse en nog meer teateropvoerings.
Nou het ons 'n paar regte antwoorde met vergunning van die span van die Universiteit van Leicester, wat 'n kort artikel oor die ruggraat van Richard gepubliseer het. Die Lancet. U kan dit gratis lees as u op die webwerf registreer.
As 'n liggaam ontbind, breek verskillende dele teen verskillende snelhede af. Ligamente wat die ruggraat bymekaar hou, is 'n paar van die laaste wat ontbind het, so gewoonlik is die manier waarop die ruggraat in die graf gevind word, hoe dit in die lewe was. Die kromming van die ruggraat van Richard kon nie 'n funksie gewees het van hoe hy geplaas is nie. Dit is bevestig deur die ondersoek van die bene, wat gevind het dat die werwels van die kromme effens verskillende vorms en groottes het. Die enigste manier waarop die bene in die lewe bymekaar sou pas, was in 'n ruggraat met skoliose.
Die geraamte wat op 'n plat oppervlak gelê is, toon egter slegs die sywaartse kromming van die ruggraat. Dit verg 'n 3D -model om die volledige prentjie van die toestand te sien. Die bene is geskandeer op 'n multi-detector CT-skandeerder wat hoë resolusie-beelde van alle kante neem, sodat hulle as 'n hele 3D-struktuur of in skywe oor enige vliegtuig gesien kan word. Die bene is duidelik nie verbind nie, want die sagte weefsel is heeltemal weg en daar is geen sagteware wat die losgemaakte bene kan verwyder en weer bymekaar kan sit soos dit in die lewe was nie. Gewoonlik word die werk gedoen deur modelle te skep.
Die span kon die beelddata gebruik om 'n model te genereer wat in 'n polimeer gedruk is met behulp van die gevorderde 3D -druktoerusting van die Wolfson School of Mechanical & Manufacturing Engineering aan die Loughborough Universiteit in Leicestershire. Dit lewer 'n byna identiese kopie van die bene, slegs die model is duursaam, liggewig en kan maklik oorgedra word, wat wetenskaplikes die geleentheid bied om die skeletstruktuur te bestudeer sonder om brose menslike oorskot te hoef te hanteer. Selfs nadat die koning herbegrawe is, sal kundiges sy bene nog kan ondersoek.
Die bene van die ruggraat verbind op drie plekke: die gaping tussen twee werwels waar daar 'n skyf is en twee fasetgewrigte aan die agterkant. Met die plastiese model het kenners 'n klein gaatjie in die middel van elke werwel geboor en 'n draad daardeur gehardloop en elke been geskei met 'n viltblokkie wat vir die skyf staan. Hulle het toe met 'n soortgelyke tegniek by die fasetgewrigte aangesluit. Hulle het gesien dat terwyl die lumbale werwels in die onderste ruggraat redelik normaal lyk en op 'n standaard manier bymekaar pas, terwyl osteoartritiese degenerasie in die fasetgewrigte wat deur die skoliose veroorsaak is, aansienlik toegeneem het en die gewrigte vervorm het. Hierdie misvorming het beteken dat die bene op 'n baie spesifieke manier bymekaar pas, 'n afgedwonge torakale kromme wat die s-vormige buiging in die ruggraat is wat ons op die foto's van die skelet in situ en in die laboratorium gesien het. Die meting van die omvang van die ruggraatkromming, 'n Cobb-hoek genoem, is 65-85 grade. In die huidige skoliose word pasiënte beskou as 'n groot kromming wat deur die chirurgiese inplanting van metaalstawe reggestel moet word. Sodra hulle die boonste torakale werwels bereik het, het die fasetgewrigte na normaal teruggekeer en die ruggraat is reguit.
Benewens die sywaartse s-kromme, verlig die 3D-model die spiraaldraai van die ruggraat wat u slegs kan sien as die ruggraat gedraai word. (U kan dit nog duideliker sien as die ribbes vasgemaak is, maar hulle het nog geen ribbes gedruk nie en waarskynlik nie gewen nie, want baie van hulle was gebreek toe dit opgegrawe is.) Die model toon dat die ribbes op Richard se rug terug is sou aan die regterkant aansienlik uitsteek terwyl hulle aan die linkerkant gesink was. Toe hy vorentoe leun, sou die prominente ribbes aan die regterkant van sy rug 'n bult gevorm het. Dit sou egter nie sigbaar gewees het toe hy geklee was nie en in die meeste ander posisies as om oor te leun, sodat al die kussings wat onder kostuums gestop is, ver weg is.
Die fisiese afwyking van die skoliose van Richard was waarskynlik gering, aangesien hy 'n goed gebalanseerde kurwe gehad het. Sy romp sou kort gewees het in verhouding tot die lengte van sy ledemate, en sy regterskouer 'n bietjie hoër as die linkerkant. 'N Goeie kleremaker en 'n pasgemaakte wapenrusting kon die visuele impak hiervan egter tot 'n minimum beperk het. 'N Kromme van 70-90 ° sou nie 'n verswakte oefentoleransie veroorsaak het deur verminderde longkapasiteit nie, en ons het geen bewyse gevind dat Richard met 'n openlike slapheid sou geloop het nie, want die beenbene is simmetries en goed gevorm.
Hy mag al dan nie rugpyn gehad het nie. As sy kromming van die ruggraat op magiese wyse reggestel is, was hy 5 Ǝ " lank, ongeveer gemiddeld vir 'n man van die tydperk. Met die skoliose was hy twee tot drie sentimeter korter.
Die polimeer model is uit 19 hoeke gefotografeer en die beelde wat gebruik is om 'n interaktiewe 3D model te skep. U kan daarop klik en dit van kant tot kant sleep om die herskepte ruggraat vanuit enige perspektief te ondersoek.
Campbell, Great Transition, 289–313 Green, "Editor's Introduction" en die essays in Green, ed., Pandemic Disease.
M. Ziegler, "Black Death," 260 Little, red., Plaag en die einde van die oudheid Perry en Fetherston, "Yersinia pestis," 36.
M. Ziegler, "Swart dood, 260.
Diegene wat aangevoer het dat die Swart Dood nie 'n builepes was nie, sluit in Twigg, Black Death Scott en Duncan, Biology of Plagues Cohn, Black Death Transformed. Vir die onlangse ontdekkings, sien Drancourt et al., "Detection" Raoult et al., "Molecular Identification of Yersinia pestis." Hierdie vroeë resultate is met skeptisisme beskou as gevolg van die gebruik van klein, swak gedateerde monsters en vanweë die moontlikheid van besmetting deur moderne Y. pestis, sien Twigg, "Black Death" Wood en DeWitte-Aviña, "Was die Black Death Yersinial Plague? " Gilbert et al., "Absence", 348, 352. Meer onlangse DNA- en immunologiese studies het meer oortuigende bewyse gelewer: Bianucci et al., "Rapid Diagnostic Test" Bos et al., "A Draft Genome" Haensch et al., "Distinct Clones" Kacki et al., "Black Death" Pusch et al., "Yersinial F1 Antigen" Schuenemann et al., "Targeted Enrichment" Tran et al., "Co-Detection." In 2011 is die hele genoom van die veertiende-eeuse Y. pestis gerekonstrueer uit DNA-fragmente wat geïsoleer is uit die East Smithfield Black Death-begraafplaas in Bos et al., "A Draft Genome." Vir die East Smithfield begraafplaas, sien ook hieronder.
Perry, "Is bioargeologie 'n diensmaagd?" 489.
Vir hedendaagse beskrywings, sien Horrox, Black Death, 14–92. Sien ook die beskrywings van simptome wat uit 'n indrukwekkende verskeidenheid middeleeuse bronne in Cohn, Black Death Transformed, 57–139, onttrek is, alhoewel hulle gedink het dat die Swart Dood nie 'n moderne boelieplaag was nie.
Kroniekers het gereeld opgemerk dat die slagoffers siek was voordat hulle gesterf het, soos in Horrox, Black Death, 19 (drie dae), 25 (drie tot vyf dae), 27 (drie dae, sommige vinniger), 35 (een tot drie dae), 36 (drie dae), 42 (twee dae), 55 (twee tot drie dae), 64 (drie tot vier dae), 74 (drie dae), 77 (twee tot drie dae), 84 (twee dae).
Perry en Fetherston, "Yersinia pestis," 57–58 M. Ziegler, "Black Death", 266.
Sommige (Cohn, Black Death Transformed, 64-65, 68-69, 77-81) beweer dat buboes of kook in die nek en oksels ontstaan ​​het in die Middeleeuse plaag en meer gereeld in die lies by moderne plae.
Higgins, "Emerging or Re-Emerging," 576–77 Cleri et al., "Plague Pneumonia", 12. Faringeale en spysverteringskanaal word veroorsaak deur die inname van besmette vleis M. Ziegler, "Black Death", 266.
Perry en Fetherston, "Yersinia pestis," 58 Lathem et al., "Progressie", 17787.
Horrox, Swart dood, 4-5, 43, 63.
Vir kritiese (en tendensieuse) besprekings van hierdie siening, sien Benedictow, Black Death, 27–31, 236–41 Benedictow, What Disease Was Plague? 491–92. Persoon-tot-persoon-oordrag vind plaas wanneer besmette individue druppels bevat wat die plaagbakterieë in die lug bevat, wat dan deur ander inasem word (sien Begier et al., "Pneumonic Plague Cluster," 464 Hinckley et al., "Transmissie Dynamics, "554 Pechous et al.," Pneumoniese plaag, "191.
Sien byvoorbeeld Richard et al., "Pneumoniese plaag."
Hinckley et al., "Transmissiedinamika."
Nishiura, 'Epidemiologie', 1061.
P. Ziegler, Swart dood, 122–27 Benedictow, Swart dood, 126–29.
Ibid., Een jaar: 62, 63 meer as 'n jaar: 81 twee jaar: 64.
Die ander belangrikste uitbrake van pes in die laat veertiende-eeuse Engeland was in 1361–1362, 1369, 1374–1379 en 1390–1393. Sien ibid., 85–92 Shrewsbury, Bubonic Plague, 126–56 (alhoewel hy beweer dat hierdie peste nie builepes was nie).
Vorige studies word bespreek in Benedictow, Black Death, 123–26, 343–59.
Wood, Ferrell en DeWitte-Aviña, "Temporal Dynamics" Benedictow, Black Death, 123–26, 342–48.
Byvoorbeeld, Lock, "Black Death."
Sien Megson, "Moraliteit" Röhrkasten, "Trends of Mortality", 184–89 Sloane, Black Death in London, 43–86.
Lewis ("Disaster Recovery") het duisende dateerbare potskerwe beoordeel uit opgrawings van proefgate van byna 2000 argeologiese terreine in die ooste van Engeland. Daar was 'n algehele afname van 44,7 persent (p. 780) in die aantal kuipe wat potskerwe oplewer na die Swart Dood, wat 'n afname in die grootte van die menslike bevolking kan weerspieël. Hierdie benadering maak voorsiening vir die kartering van die voorkoms en erns van die afname in die bevolking wat met die epidemie verband hou.
Byvoorbeeld, Sloane, Black Death in London Watts, "Black Death" James, Black Death en die kaart in Gummer, Scouring Angel, 422 (weergegee soos figuur 1, hieronder).
Benedictow, watter siekte was daar? 420–84. Vir moderne plaag, Bacaër, "Model of Kermack," 410 Kreppel et al., "A Non-Stationary Relationship", 3 Migliani et al., "Epidemiologiese tendense", 1232 Moore et al., "Seasonal Fluctuations", 2.
Benedictow, Black Death, 124–42, die syfers is op bl. 142. Die verspreiding van sowel die Middeleeuse as die moderne plaag word bespreek in Benedictow, What Disease Was Plague? , 151–93, alhoewel met die doel om sy voorheen gepubliseerde standpunte te verdedig.
Benedictus, Bubonic Plague, 108.
Horrox, Black Death, 44, 81, 107–08 kwotasie op 83.
Hinnebusch, "Bubonic Plague," 646.
M. Ziegler, "Black Death", 266 Hinnebusch, "Bubonic Plague", 646 Perry en Fetherston, "Yersina pestis," 37, 51–53.
Drali et al., "A New Clade" Eisen et al., "Transmissie in vroeë fase" Houhamdi, et al., "Eksperimentele model" Ratovonjato et al., "Yersinia pestis" M. Ziegler, "Case for Louse-Transmitted Pes. "
Wiskundige modelle verminder komplekse verskynsels tot 'n hanteerbare aantal veranderlikes en die verwantskappe tussen hulle. Modelle vir aansteeklike siektes kan gebruik word om die gedrag van siektes te voorspel of kan vergelyk word met waarnemings van vorige siektes in 'n poging om oordragpatrone, sterftesyfers of ander epidemiologiese veranderlikes en die uitkomste daarvan te verstaan. Dean ("Modelling Plague Transmission") het 'n SIR-model (Susceptible-Infected-Recovered) gebruik om die verspreiding van die Swart Dood te bepaal, met die veronderstelling dat verskillende vektore, insluitend die luis, insluit.
Vir ander wat saamstem oor die spesiale waarde van Engelse bronne vir die skatting van sterftes, sien Benedictow, Black Death, 126 Olea en Christakos, "Duration", 296.
Sien hieronder vir ramings van die sterfte van die welgestelde.
Die metode hang af van die gelukkige voortbestaan ​​van herenhuisrekeninge of hofrolle (die dokumente waar heriote aangeteken kon word), sowel as dokumentasie (soos 'n huurgeld) wat die totale aantal gewone huurders op die landgoed aantoon, sien Postan en Titow , "Heriots and Prices," en Titow, English Rural Society, 69–70. Sien ook Ohlin, "Geen veiligheid", 85–89, vir verdere kritiek op die metode.
Ecclestone, "Mortality" Titow, English Rural Society, 71.
Tiendes was deel van die franklock -stelsel. Russell, Britse Middeleeuse bevolking, 226–27 Poos, A Rural Society, 106–07. Sien ook Postles, "Demografiese verandering."
Die getalle wat belas is, kon boonop verander het as gevolg van in- of uitmigrasie, of 'n gebrek aan administratiewe ywer tydens die plaag om die belasting af te dwing, wat almal die bruikbaarheid van die tiendelys verder verminder as 'n aanduiding van bevolkingsverliese deur plaagsterftes . Poos, A Rural Society, 106–08, erken hierdie probleme. Sien ook Benedictow, Black Death, 369–74, vir 'n gedetailleerde kritiek, hoewel sy gevolgtrekking (p. 373) dat die gemiddelde van die tiendes -sterftesyfers van c. 43–46 persent moet opwaarts aangepas word tot 60 persent is gebaseer op opgevoede spekulasie, nie vaste getalle nie.
Razi, lewe, huwelik en dood, 106–07 Campbell, "Bevolkingsdruk", 96.
Arthur, "Black Death" Benedictow, Black Death, 376–77. Benedictow se aannames oor die 'supersterfte' van vroue is egter gebaseer op sterftesyfers in moderne nie-middeleeuse plae, sien Kowaleski, 'Gendering', 185.
Die kantoor van sy majesteit, 'Statistiese opsomming', 232–35.
Perry en Fetherston, "Yersina pestis," 36.
Paleomikrobiologie is die studie van antieke biomolekules, soos DNA wat uit menslike en ander dierlike oorblyfsels herwin is.
Bos et al., 'A Draft Genome', 509.
Wagner et al., "Yersinia pestis" Wiechmann en Grupe, "Detection."
Devault et al., "Ancient Pathogen DNA."
DeWitte, "Die opstel van die verhoog. "
Gage, "Is moderne omgewings regtig sleg vir ons?" 97.
Horrox, Swart dood, 63, 64.
Ibid., 35 Russell, British Medieval Population, 216 P. Ziegler, Black Death, 227–30 McFarlane, Adel, 169–70.
Vir biskoppe, sien Coulton, Medieval Panorama, 496, 749. Vir monastieke geestelikes, sien Russell, British Medieval Population, 223 (45 persent gebaseer op 'n klein steekproef van 566 monnike in twaalf kloosters) het hy ook 'n sterftesyfer van 41,5 persent vir abte bereken en priors wat in 1349–1350 gesterf het (p. 225). Vir 'n uitgebreide bespreking oor hoe om die sterftesyfers vir sekulêre geestelikes te interpreteer, gebaseer op instellings tot voordele, sien Benedictow, Black Death, 343–59.
Sien Kowaleski, 'Gendering', 185 vir die teenstrydige getuienis oor seks en plaagsterftes. Sien Curtis en Roosen, 'Geseks-selektiewe impak' vir onlangse middeleeuse en vroeë moderne opinies. Sien die volgende afdeling hieronder vir bioargeologiese bewyse oor seks.
R. Lomas, "Black Death", 130 (gebaseer op 155 vroulike huurders van 'n totaal van 718 huurders wat in gevaar is). As vroue van die totaal afgetrek word, was die sterftesyfer van vroue en mans feitlik dieselfde.
Curtis en Roosen, "Seks-selektiewe impak."
Benedictow, Swart dood, 260–61 id., "Swart dood." Vir 'n bespreking van die algehele groter sterftes en morbiditeit in dorpe, sien Kowaleski, "Middeleeuse mense," 583–93.
Slagter, "English Urban Society," 93–97 Britnell, "Black Death in Durham," 47. Die beste oorsig is in Britnell, "Black Death in English Towns."
Röhrkasten, "Trends of Mortality", 182.
Horrox, Swart dood, 62–85, slegs een kroniekskrywer van die pes 1348–1349 het ouderdom opgemerk deur te beweer dat meer "jong en sterk" mense gesterf het (p. 81). Sien 139–1362 hieronder, noot 79.
Russell, Britse Middeleeuse bevolking, 216–18 Russell se syfers is egter baie twyfelagtig, aangesien hy nie 'normale' sterftes onder 'n ouer bevolking toegelaat het nie, sien Ohlin, 'No Safety', 78-80, en Poos, Oeppen en Smith , "Heroordeel." Razi (Life, Marriage and Death, 107–09) bied gegewens aan wat toon dat manlike kleinboere in hul 50's in die gemeente Halesowen 'n hoër sterftesyfer as jonger mans gehad het, maar erken hoe kru sy berekeningmetode is en hoe klein die getalle is.
Lewis, Bioarchaeology of Children, 30–33 Milner, Wood en Boldsen, "Paleodemography," 573–74.
Dit gebeur omdat hierdie metodes bevooroordeeld is na verwysingsmonsters van bekende ouderdomme ('n probleem genaamd ouderdomsmimiek), wat meestal bestaan ​​uit jong individue, sien Bocquet-Appel en Masset, "Afskeid van paleodemografie" Buikstra en Konigsberg, "Paleodemography" Müller, Love en Hoppa, "Semiparametriese metode" Van Gerven en Armelagos, "Afskeid van paleodemografie?" Milner en Boldsen, "Transition Analysis."
Buikstra en Konigsberg, "Paleodemography" Boldsen et al., "Transition Analysis."
Milner, Wood en Boldsen, "Paleodemography," 563 Wood et al., "Osteological Paradox," 344.
In sommige gevalle kan die verspreiding van geraamtes se ouderdomme, teen-intuïtief, meer weerspieël van vrugbaarheid as sterftes Sattenspiel en Harpending, "Stable Populations."
Wood et al., "Osteological Paradox," 345 Vaupel, Manton en Stallard, "Impact of Heterogenity," 439.
Ortner, "Teoretiese en metodologiese kwessies," 9-10 Wood et al., "Osteologiese paradoks", 353-54 DeWitte en Stojanowski, "Osteologiese paradoks," 407-08.
Wood et al., "Osteologiese paradoks."
Grainger en Hawkins, "Opgrawings by die Royal Mint Site" Grainger et al., The Black Death Cemetery Hawkins, "Black Death", 637–38. Daar is 'n beperkte aantal uitgegrawe begraafplase wat verband hou met die Swart Dood of daaropvolgende uitbrake van pes. Benewens East Smithfield, is daar in Londen begrafnisse in die St. Mary Graces -begraafplaas wat toegeskryf word aan die tweede uitbraak van pes in 1361 (hieronder uiteengesit). Daar is ook plaagbegrafnisse bekend uit die Swart Dood of daarna uit Hereford, Engeland (Gowland en Chamberlain, "Detecting Plague") Duitsland (Seifert et al., "Genotyping Yersinia pestis") Barcelona, ​​Spanje Dendermonde, België Frankryk (Castex en Kacki , "Demografiese patrone") en uit Bologna, Italië (Rubini et al., "Mortality Risk Factors").
Die Department of Greater London Archaeology van die Museum of London het East Smithfield in die 1980's opgegrawe as deel van 'n beplande herontwikkelingsprojek. Die versameling word tans saamgestel deur die Museum of London's Centre for Human Bioarchaeology.
DeWitte, "Ouderdomspatrone." DeWitte het gevare -analise gebruik om ouderdomspatrone van sterftes te ondersoek. Met hierdie benadering word 'n model van sterftes (soos die Gompertz -model wat DeWitte gebruik) op data van skeletmonsters aangebring om ouderdomspatrone van sterftes te onthul. Hierdie benadering is geskik vir klein monsters, aangesien die sterftemodelle die ewekansige variasie in die skeletdata glad maak, maar geen spesifieke patrone op die data plaas nie. Sien Wood et al., "Mortality Models" en Gage, "Bio-Mathematical Approaches." DeWitte het ook die oorgangsanalise metode vir ouderdomsberaming gebruik, sien Boldsen et al., "Transition Analysis."
Slegs ongeveer 8 persent van die East Smithfield -steekproef was onder die ouderdom van 5, en dit is moeilik om die risiko's van sterftes vir kinders te skat sonder baie groot steekproefgroottes. Dit is nie ongewoon dat babas en jong kinders 'n relatief klein deel van die skeletmonsters uitmaak nie, soos hierbo genoem. Sulke 'onder-opsomming van babas' word dikwels toegeskryf aan die feit dat die bene van babas en kinders relatief klein en dun is en dus meer geneig is om vinnig te verval of tydens die opgrawing oor die hoof gesien te word in vergelyking met die bene van ouer individue.
DeWitte het geslagsverskille beoordeel deur seks te model as 'n kovariasie wat die Gompertz -model van sterftes beïnvloed. Hierdie benadering veronderstel dat geslagsverskille (of gebrek daaraan) in sterftes konstant is op alle ouderdomme, wat moontlik nie realisties is nie. Byvoorbeeld, in baie lewende bevolkings het vroue 'n groter risiko vir dood op reproduktiewe ouderdomme (as gevolg van hoë moedersterfte as gevolg van verhoogde vatbaarheid vir sommige siektes soos malaria, komplikasies tydens bevalling en ander faktore), maar laer risiko's voor en voor en na reproduktiewe ouderdomme. Sien DeWitte, 'Effek van seks' vir meer inligting. Castex en Kacki ("Demografiese patrone", 8) het ook nie bewyse gevind dat die Swart Dood beide geslagte buite verhouding geraak het met behulp van data uit Hereford, Engeland en Dreux, Frankryk nie.
DeWitte en kollegas het 'n gevaarmodel (die Usher -model) gebruik om die verskil in die risiko van dood tussen individue met en sonder geraamte letsels te bepaal, en wat 'n paar van die kwessies wat verband hou met die osteologiese paradoks aanpak. Usher, ''n Multistate model.' Sien DeWitte en Hughes-Morey, "Stature and Frailty" DeWitte en Wood, "Selectivity."
Horrox, Black Death, 85–86 Sloane, Black Death in London, 122–23. Sien ook Shrewsbury, Bubonic Plague, 126–32, vir verdere kontemporêre kommentaar, hoewel Shrewsbury meen dat dit nie 'n builepes was nie.
Calendar of Close Rolls 1361–64, 181–82, 197–98 Röhrkasten, "Trends of Mortality", 192–94 Sloane, Black Death in London, 122–42 (data sal op bl. 125 wees).
Dickens, "Historiese graffiti." 181.
Titow, English Rural Society, 70 Watts, "Black Death", 23–25 Razi, Life, Marriage and Death, 103, 127.
Röhrkasten, "Trends of Mortality", 192.
Mullan, "Sterflikheid, geslag en die plaag van 1361–62," 9.
Vir die adel, sien McFarlane, Nobility, 169–70. Sien Russell, British Medieval Population, 217–18, 222 vir die gegewens uit die inquisisies na die dood van die huurders, hoewel sy berekeninge as ietwat gebrekkig beskou word (hierbo, n. 65). Sien ook Nash, "Sterftepatroon."
Mullan, "Sterflikheid, geslag en die pes van 1361–62", esp. 22–23.
Gilchrist en Sloane, Requiem Grainger en Phillpotts, Cistercian Abbey Sloane, Black Death in London, 136–40. Dit duur voort tot die Reformasie in 1538, sien Grainger en Hawkins, "Opgrawings by die Royal Mint Site" Grainger et al., Black Death Cementery. 'N Geassosieerde begraafplaas is gebruik vir die begrafnisse van die algemene bevolking, terwyl monnike en belangrike leke begrawe is in die kerk van die Abdij en kapelle sien ook Rogers en Waldron, "DISH and the Monastic Way of Life" Grainger en Phillpotts, Cistercianian Abbey.
Hierdie resultate is gebaseer op die Kolmogorov-Smirnov-toets, 'n nie-parametriese toets wat, soos in hierdie geval, gebruik kan word om te bepaal of twee verdelings aansienlik van mekaar verskil.
Sien die bespreking van die dokumentêre getuienis vir 1361–1362 hierbo.
'N Studie van langtermyn herstelde pespasiënte het teen tien jaar na die aanvanklike infeksie teenliggaampies teen Y. pestis gevind, sien Li et al., "Humorale en sellulêre immuunrespons."
Hierdie analise het dieselfde Gompertz -model (hierbo, nr. 78) gebruik wat DeWitte gebruik het vir studies oor East Smithfield. Aanvanklike ontledings van sterftes gedurende die lewensduur het nie goeie skattings van die onvolwasse komponent van sterftes wat verband hou met sterftes by babas en kinders veroorsaak nie.
DeWitte, "Die effek van seks."
Die effek van seks (vroulik) op die risiko van dood is 0,23 (vertrouensinterval van 95 persent: -0,24, 0,64).
DeWitte en Wood, "Selektiwiteit."
Hierdie analise is gedoen met behulp van die Usher -model wat hierbo beskryf is (nr. 79, hierbo). Vir meer inligting oor periosteale nuwe beenvorming, sien Larsen, Bioarchaeology, 86–88 Ortner, Identification of Pathological Conditions, 206 Weston, "Investigating."
Die effek van letsels op die risiko van dood is 1,87 (95 persent vertrouensinterval: 1,16, 7,1).
Gedurende die laat negentiende en vroeë twintigste eeu het Duitsland die voortou geneem in bogliggaamstudies, wat betref hoeveelhede vondste, maar ook die vlak van aantekening en diepte van wetenskaplike ondersoek wat gebruik is om die oorskot te ondersoek (van der Sanden 1996: 49) . Net soos Lady Moira, was een van die belangrikste figure in hierdie era 'n vrou: die selfopgevoede Johanna Mestorf, wat die eerste 'opname' van moerasliggame uit Ierland, Denemarke en Duitsland in 1871 gepubliseer het (van der Sanden 1996: 49) . Mettertyd sou sy professor en museumdirekteur word, met 'n besondere belangstelling in die tekstiele en klere wat in die moerasse gevind word. Dit is sy wat die term 'bedink'Moorleiche'(Moerasliggaam) om hierdie onderskeie kategorie menslike oorskot te beskryf. Mestorf het die materiaal en weefsel van hul klere gebruik om skakels met formele begrafnisse te maak, met die argument dat dit 'n duidelike Duitse verskynsel was wat dateer uit c. 200–400 nC. Alhoewel sy haar analise aanvanklik in 'verdrink, vermoor en uitgevoer' voorbeelde verdeel het, het sy teen 1907 haar interpretasie vernou (Ravn 2010: 108), gebaseer op die werk van Ahrends. In 1824 was hy die eerste geleerde wat 'n direkte verband tussen die moerasliggame en die werk van Tacitus gemaak het, met verwysing na: 'ignavos et imbelles et corpore infames caeno ac plaude, iniecta insupe crate, mergunt' ('die lafaard, die onwillekeurige en de die mens wat met gruwelike ondeugde bevlek is, word in moerasse en moerasse verdrink en is bedek met hindernisse '(Tacitus, Duitsland en sy stamme XII, aangehaal in Kerk en Brodribb 1942: np). Mestorf het dus aangevoer dat 'die liggame van lede van Duitse gemeenskappe was wat weens 'n oortreding gepubliseer is' (aangehaal in van der Sanden 1996: 51). Haar idees vind aanklank by geleerdes in Nederland, sowel as met die latere Duitse argeoloog, Hahne, wat die idee herhaal het dat moerasliggame 'n 'kultureel en chronologies onderskeie groep' kenmerk van 'sekere Duitse regspraktyke [wat] gelei het tot die begrafnis van mense in moerasse en moerasse '(aangehaal in van der Sanden 1996: 52).
Dit was hul werk wat die grondslag gelê het vir die studies van Alfred Dieck, wat vroeër as 'n 'grootmeester' van moerasstudies beskou is vir die diepte van argiefnavorsing wat hy gedoen het, wat teen 1965 uit die katalogus van Hahne uit 1918 (uit Noordwes-Duitsland) gestyg het. , Nederland, Denemarke en Ierland) van 56 moerasliggame tot 712, en teen 1985 tot 'n totaal van 1,859 voorbeelde (Ravn 2010: 109). Dieck het baie belangrike bydraes tot die geleerdheid oor die onderwerp gelewer: hy het sterk aangevoer dat moerasliggame dateer uit die Mesolitiese tot die Tweede Wêreldoorlog self, en weerlê die idee dat dit 'n chronologies beperkte verskynsel is. In hierdie analise was hy ongetwyfeld reg, maar ongelukkig is baie van sy 'papier' -voorbeelde sedertdien in twyfel getrek (van der Sanden 2006). Sy oorspronklike manuskrip wat uit 1939 dateer, is vernietig tydens die geallieerde bombardement van Leipzig, en hoewel sy argief deur die Institute für Denkmalpflege in Hannover toegetree is, is sy primêre informante nou oorlede en baie van die rekords wat hy noem, is verlore, beskadig of kan nie nou geleë wees. Onlangse geleerdes, veral van der Sanden (1996: hoofstuk 4 en 5), het kritiek uitgespreek op die manier waarop blote vermeldings van moontlike vondste as definitiewe voorbeelde gereken is om sy totale moerasgetal te verhoog. Hy was onkrities met sy bronne en het nooit vreemde kruisbotsings tussen wapens en klere in twyfel getrek nie, en hy het buitengewone voorwerpe aangetref met moerasliggame wat nou geheimsinnig verlore is (van der Sanden 1996: 65). Hy het self nooit menslike oorskot ondersoek nie, maar het in detail verslag gedoen oor fantastiese tatoeëermerke of ontdekkings van 'blomme kranse' wat oor die dooies geplaas is. Sommige van sy meer erotiese opmerkings lyk nou onsmaaklik en onmoontlik om te verifieer (byvoorbeeld berigte van jong vroue wie se gesange blykbaar ongeskonde was, miskien as 'n opmerking oor hul 'maagdelike' status). Soos van der Sanden (1996: 54) dit stel, was daar in baie van sy verslae 'n greintjie waarheid 'gehul in' mantel van fantasie '.
Dieck se loopbaan werp ook 'n skaduwee oor hierdie werk. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog, toe ander Ystertydse geleerdes soos die Keltiese kunspesialis Paul Jacobstahl gedwing is om uit Duitsland te vlug en hul argiewe in die proses verloor het (sien Crawford en Ulmschneider 2020), behou Dieck sy posisie. Gedurende hierdie tyd is argeologie toenemend deur Himmler (deur die SS-Ahnenerbe) en die Nazi-argeoloog Kossina ontplooi om die direkte afkoms van die Duitse volk uit 'n suiwer Ariese ras te bewys. Die nuwe kultuurgeskiedenisbenadering tot argeologie en materiële kultuur het Kossina in staat gestel om die vermeende etniese meerderwaardigheid van die antieke Germaanse ras in kaart te bring en die oorspronklike omvang van hul voorvaderlike 'tuislande' in kaart te bring (waarop die Derde Ryk dus aangevoer het dat dit nou wettiglik aanspraak kan maak) , sien Trigger 2006 Lund 2002). In hierdie manipulasie van die argeologiese bewyse en klassieke tekste, is Tacitus se frase corpore infames is deur professor en SS-Untersturmführer Karl-August Eckhardt herinterpreteer as 'homoseksueel' (Lund 1995: 61). Ravn (2010) onthul hoe die publieke verspreiding van hierdie idee deur middel van die weeklikse SS -tydskrif, Das Schwarze Korps, het homofobie 'n egtheid en voorvaderlike legitimiteit verleen, wat gelei het tot Adolf Hitler se verklaring van 1941 oor die doodstraf vir enige homoseksueel binne die Waffen-SS of polisiemag en begrawe in 'n konsentrasiekamp vir burgerlikes wat skuldig bevind is aan hierdie misdaad. Sanders (2009: 63) voer aan dat hierdie idee van die 'ontaardde liggaam' al te maklik met die eienskappe van die moeras self verwyder kan word: 'n soort psigogeografie van die 'sagte', 'vroulike', 'vreemde' en 'abnormale' - sulke oorskot het die dooie getuienis geword van 'waarvan die wedloop skoongemaak en skoongemaak moes word'. Tog is hierdie frase - corpore infames -kan op baie verskillende maniere geïnterpreteer word: die 'bevlekte' man, die 'gemerk met afskuwelike laste', die 'onbetwisbare' liggaam of Glob ( 1971: 114) se eie 'berugte kwaadlewers' gee almal baie nuanses die term, waarvan die oorspronklike bedoeling in Tacitus se teks blyk te wees om 'n onderskeid te tref tussen misdade wat openbare vertoon en teregstelling vereis en dié wat 'verborge' moet bly. Dit pas by die Duitse politiek van die tyd om die vooroordeel van die hedendaagse tyd te bekragtig deur middel van 'n beweerde antieke praktyk.
Stil, maar veral opmerklik, het Dieck nie saamgestem nie. In die tweehonderd artikels wat hy oor die verskynsels gepubliseer het, het hy herhaaldelik die omvang van verskillende bewyse en datums aangehaal om so 'n simplistiese vertelling te probeer ontwrig (Ravn 2010: 109). Dit kon nie goed afgeloop het nie en ondanks Dieck se lidmaatskap van die Nazi -party het die geskil sy vooruitsigte benadeel. Hy is daarna tydens die oorlog beseer en deur die Amerikaners gevange geneem, voordat hy die na-oorlogse houding teenoor Nazi-akademici verswak het, en dat hy nie weer formeel in argeologie kon werk nie. Beide Eisenbeiss (1994) en van der Sanden (1996: 62) se navorsing onthul die 'gladde grond' wat Dieck in hierdie post-akademiese limbo getrap het: 'n onderwêreld waar folklore of selfs pleknaambewyse genoeg was om 'n 'nuwe' rekord te skep . Die groot hoeveelheid van sy skynbare vondste besorg hom lof, bekendheid en selfs toekennings ondanks sy destydse amateurstatus (van der Sanden 1996). Teen 2006 het van der Sanden en Eisenbeiss (2006: 120) tot die gevolgtrekking gekom dat Dieck grootliks 'n groot deel van sy 'fantoombevolking' van moerasliggame vervaardig het, wat teen hierdie tyd 'n welbekende onderwerp in die breër Noord-Europese wetenskap was. Daar kan slegs op die motiewe van Dieck geraai word-miskien was hierdie semi-fiktiewe bevolking 'n riposte vir die Nazi-ideologie wat probeer het om die Germaanse voorgeskiedenis te 'suiwer', sowel as wraak op 'n akademiese gemeenskap wat hom amptelik uitgesluit het van navorsing. Wat dit wel openbaar, is die onstabiele grond van die vroeë tot middel van die twintigste eeu en die manier waarop ontdekkings van die moerasliggame (werklik of nie) 'buiksprekers' of 'mediums' geword het (Sanders 2009: 61) vir hedendaagse vooroordeel, angs, weerstand en wraak.
Rituele moord in landelike Engeland: The Strange Case of Charles Walton
'N Wreedaardige moord word aangemeld in 'n stil dorpie in West Midlands. Plaaslike owerhede kan nie met 'n verdagte of motief vorendag kom nie, daarom stuur Scotland Yard hul beste speurder om die saak te help bestook. Dit kan die plot wees van 'n aantal klassieke Engelse moordmisteries. Die ondersoek na hierdie spesifieke moord sou egter binnekort 'n onverwagse vreemde wending neem. Gedempte gerugte van heksery, spektrale swart honde en rituele opoffering sou die saak omring terwyl dit verstrengel raak in die donker folklore en geskiedenis van die streek.Was dit die werk van 'n eensame malman of iets baie meer sinisters?
Die aand van 14 Februarie 1945, in die klein Warwickshire -gehuggie Lower Quinton, is die verminkte lyk van Charles Walton ontdek in 'n veld wat hy net onder Meon Hill gewerk het. Die 74-jarige Walton, 'n lewenslange inwoner van die omgewing, was 'n rustige man en 'n kluise. Hy het 'n klein huisie met sy niggie gedeel, maar andersins het hy die meeste van sy vrye tyd alleen deurgebring. Ten spyte van rumatiek, was hy fisiek aktief en het hy as plaasarbeider verdien. Volgens hom is hy beskryf as eerlik, hardwerkend en sagmoedig. Hoekom wil iemand die ou man dood hê?
Nog meer raaiselagtig was die wrede en reguit bisarre aard van die misdaad.
Walton se keel is drie keer gesny met sy snyhaak, 'n sekelagtige werktuig wat hy gebruik het om te verskans. Die wonde was so diep dat dit byna sy kop afgesny het. Hy is ook wreed geslaan en het sy skedel geskeur, drie ribbes gebreek en swaar kneusplekke op sy lyf. En as 'n gruwelike laaste daad, is sy vurk deur die onderste deel van sy gesig gespits.  Dit is met soveel krag gedoen dat dit sy lyk stewig op die grond laat vassteek het in 'n doelbewuste posisie, met die kop teruggedruk, amper asof dit die bloed sou dreineer. Sommige verslae beweer verder dat 'n kru, kruisvormige simbool in sy bors gesny is. 
Sonder onmiddellike leidrade het die plaaslike owerhede gou duidelik geword dat hulp van buite nodig sou wees. Speurder -hoofinspekteur Robert Fabian, die vernaamste polisie -speurder van sy tyd, en sy vennoot Albert Webb is spoedig deur Scotland Yard gestuur en die taak om die moordenaar - of moordenaars - van Walton voor die gereg te bring.
DIE OKULTIESE VERBINDING
Lower Quinton is 'n klein plattelandse dorpie met 'n paar honderd inwoners. In werklikheid is dit nie meer as 'n groen dorpie omring deur 'n paar ou huisies met grasdakke, 'n kerk, 'n plaaslike kroeg en 'n paar afgeleë plase nie. Iemand sou seker iets van die moord weet.
Tot die verbasing van die hoofinspekteur het geen enkele persoon na vore gekom met inligting nie. Hy en sy maat het tydens hul ondersoek persoonlik 'n onderhoud gevoer met byna vyfhonderd inwoners uit die Lower Quinton -omgewing, net om meer vrae as antwoorde te hê. Daar was neergesak oë, onwilligheid om te praat, behalwe praat oor slegte gewasse - 'n vers wat in 'n sloot gevrek het, het Fabian opgemerk. Maar wat het dit met Charles Walton te doen gehad? Niemand sou sê nie. "  Nog meer verwarrend was dit asof niemand bang was vir hul veiligheid nie. 'N Bejaarde lid van hierdie klein gemeenskap is helder oordag met geweld geslag en daar was min kommer oor 'n mal mens.
Of dit nou bang, agterdogtig is vir buitestaanders of gebonde aan 'n eed van geheimhouding, Fabian was oortuig dat die inwoners van Lower Quinton iets wegsteek.  Hy was gefrustreerd deur sy onderhoude en met min leidrade wat die saak kon help, het hy begin kyk na die persoonlike lewe van Charles Walton en die geskiedenis van hierdie eienaardige streek.
Om hom beter te leer ken oor die "maniere" wat die mense op die platteland in Warwickshire ken, het Fabian 'n boek gekry Folklore, ou gebruike en bygelowe in Shakespeare Land, geskryf deur 'n plaaslike predikant genaamd J. Harvey Bloom in 1929.  Die boek bevat verskillende volksverhale en bygelowe wat uniek is vir die streek, waarvan baie blykbaar 'n groter gevoel van duisternis gebruik wat die gebied deurdring. Die graafskap was eeue lank 'n broeiplek van heksery en paranormale aktiwiteite, en was tot op 'n stadium steeds onder die indruk van hierdie oortuigings ten tyde van die moord op Walton.
Gegewe die ongewone, byna ritualistiese aard van die moord, het Fabian die moontlikheid begin oorweeg dat heksery 'n rol speel. Hy het ook openlik gewonder of daar moontlik 'n breër sameswering in die dorp is. Die teorie het aanvanklik vergesog gelyk, maar daar was sekere besonderhede wat die saak in hierdie rigting sou wys-insluitend die agtergrond van Charles Walton self. Uit die min inligting wat die inwoners gebied het, het 'n eienaardige beoordeling van sy karakter begin ontstaan. Die meeste beskryf hom as 'n eksentrieke en eensame ou man. Daar was egter sommige wat op 'n vreesaanjaende manier van hom gepraat het en beweer het dat hy 'sekere magte' het.
Daar word gesê dat die ou man 'n unieke vermoë het om met diere te kommunikeer. As 'n jong man word beweer dat Walton 'n volmaakte 'perdefluisteraar' was - iemand wat perde deur hand- of oogbewegings kan beheer. Hy kon ook met voëls praat. Volgens een getuieverslag is "al baie keer gesien hoe Walton die liedjies van die nagtegaal naboots en vir ander voëlsoorte tjirp. Hy het openlik beweer dat hy vertroud was met die Eoliese taal van sy gevederde vriende, want dit was asof hulle gehoorsaam was aan sy versoeke om die saad wat in die veld van sy klein erfie gesaai is, te eet. " 
Daar was ook sprake van Walton wat 'n heldersiende en siener van geeste was. Interessant genoeg word 'n voorbeeld van 'n kinderjare van hierdie 'tweede gesig' in die boek van die plaaslike folklore gedokumenteer. Hy het geskryf oor ''n ploegkind met die naam Charles Walton [wat] nege keer opeenvolgende aande 'n swart hond ontmoet het op pad huis toe. Op die negende ontmoeting ritsel 'n koplose dame verby hom in 'n syrok, en die volgende dag hoor hy van sy suster se dood. "  Hierdie paranormale ontmoeting "bevlekte Walton 's siel" volgens sy bygelowige bure, wat die reeds vreemd begaafde kind met nog donkerder kragte soos "die bose oog"-die vermoë om 'n vloek deur die hipnotiese blik te plaas, deurdring. Sommige dorpenaars het selfs geglo dat hy 'n heks was.
As dit waar is, kan dit die paddas verduidelik.
Tydens 'n soektog in die Walton -woning na die moord, is ontdek dat die agtertuin oorval is met groot Natterjack -paddas. Gerugte lui dat die ou man die wesens teel vir skandelike doeleindes. Die Natterjack, of looppad, verskyn prominent in die annale van Britse heksery. Trouens, gedurende die sestiende eeu is hulle selfs versamel en verbrand as "bekendes van hekse" en "afgesante van die Bose". 
Onder 'n toorkunsarsenaal van hekse was die gebruik van "skietwerk"-die krag "om die vrugbaarheid van mens, dier en gewas in te meng of te vernietig"-wat in sommige gevalle die gebruik van Natterjack paddas gebruik het. Toe die berugte Skotse heks Isobel Gowdie in 1662 teregstaan, het sy erken dat sy onder meer misdade klein ploeë aan haar paddas vasgemaak en op die plaaslike lande losgemaak het, sodat die grond steriel was en nie in staat was om gewasse te produseer nie. 
Ondanks ordentlike weer was die gewasseisoen in die streek die jaar voor die moord op Walton besonder sleg. Mense het selfs gekla dat die bier wat uit die koringoes gebrou is, bitter en ondrinkbaar was. Laer Quinton is veral swaar getref en 'n paar dorpenaars verwys na die moontlikheid dat Charles Walton die oeste deur heksery verwoes het. Een van die voormalige werkgewers van Walton, 'n boer uit die nabygeleë Long Compton, het moontlik die eerste keer die ritueel gesien. 'Ou Charlie', het hy beweer, 'het 'n padda gevang en 'n speelgoedploeg aan sy bene vasgemaak en laat loop terwyl hy die ding oor 'n veld sleep. 
Agter die muur van stilte wat die hoofinspekteur teëgekom het, was daar inwoners van die omgewing wat geglo het dat Charles Walton die grond afgesny het en vee siek gemaak het met sy betowerde paddas en magte van die bose oog? Kon hy die slagoffer gewees het van 'n wrede vorm van volksgeregtigheid wat uit die omgewing van die heksejagtradisies oorgebring is? Volgens die amptelike dossiere was daar geen direkte okkultiese verband nie. Van die rekord af het Fabian egter geglo dat dit 'n werklike moontlikheid is.
'N GROND VAN DONKERE VERBANDING
Die Cotswolds -streek, en veral die graafskap Warwickshire, is sedert die vroegste dae van vestiging deurdrenk van 'n sterk oortuiging van die bonatuurlike. Die broeiende plattelandse landskap het altyd vrugbare grond gelewer vir verhale met hekse, fantoomafrigters, koplose ruiters, 'n spookagtige vrou in wit, geheimsinnige swart honde, faeries en verskillende demoniese entiteite. Dit is ook 'n gebied waar die verouderde volksoortuigings en tradisies wat elders in Brittanje lankal weggegooi is, voortduur.
In sy memoires bevat Robert Fabian die plaaslike legende in sy beskrywing van die Walton -misdaadtoneel. 'Op die heuwels rondom Lower Quinton,' het hy geskryf, 'is sirkels van klippe waar hekse na bewering sabbatte hou, en dit was onder die skaduwee van Meon Hill, nie ver van die klipkring van fluisterende ridders nie, wat op Valentine 's Dag 1945 is 'n rumatieke ou man vermoor gevind. " 
Meon Hill, 'n sirkelhoop aan die rand van die Cotswold -rant, is geleë in 'n gebied met begraafplase uit die Neolitiese en Bronstydperk en die oorblyfsels van verskillende ystertydperke en Romeinse laers. Vanaf die tyd van hierdie ou inwoners, en deur die eeue daarna, is die hele gebied geassosieer met donker, bonatuurlike kragte - 'n bose plek waar selfs die voëls sou sing. Sommige sê dat dit 'n poort na die hel is. 
Die Kelte het geglo dat die heuwel die rusplek was van Arawn, heer van die onderwêreld.  Saam met 'n pak spektrale honde, sou Arawn elke nag op jag gaan om die siele van die ontslape te versamel. Nagreise kan 'n gevaarlike onderneming in Ou-Brittanje wees, aangesien 'n ongelukkige ontmoeting met die naglewe-party van Arawn as 'n teken van dood beskou is. 
Later sou die Duiwel in Meon Hill gaan woon en dit as sy aardse basis gebruik om aanvalle op die nuutgestigte Christelike bevolking te loods. Woedend oor die bou van die nabygeleë Evesham Abbey in die agtste eeu, beskryf die plaaslike legende hoe die duiwel 'n massiewe rots teen die heuwel afgeskop het in 'n poging om dit te vernietig. Soos die verhaal egter sê, het die gelowige dorpie daarin geslaag om sy loop deur die krag van gebed af te lei. Die rots het die Abdij gemis en tot rus gekom op Cleeve Hill, naby Cheltenham, waar die dorpenaars dit in 'n reuse klipkruis ingekap het om verdere aanvalle af te weer. 
Nog 'n duiwelse volksverhaal het plaasgevind in 'n nabygeleë veld genaamd The Close, wat bo -op 'n ou grondwerkplek van onbekende oorsprong staan. 'N Sirkel op die grond trek en die Here se gebed agteruit opsê, onderteken 'n jong man van Long Compton 'n ooreenkoms met die duiwel. In ruil vir sy siel het die man twaalf imps gekry as sy eie persoonlike dienaars. Hy sou later 'n skandaal op Banbury Fair veroorsaak toe hy 'n demoniese gees ontbied wat in die vorm van 'n swart haan verskyn het. 
Die 'klipsirkel van fluisterende ridders' wat in Fabian se memoires genoem word, verwys na 'n gedeelte van die antieke megaliet -terrein wat bekend staan ​​as The Rollright Stones, 'n paar kilometer van Meon Hill af, wat reeds 2500 vC dateer. Drie afsonderlike elemente vorm die terrein-The King 's Men, 'n kring van sewe-en-sewentig groot klippe wat vir seremoniële doeleindes gebou is The King's Stone, 'n enkele monoliet wat noord van The King's Men and The Fluisterende ridders, wat in die ooste lê, is vyf regop klippe wat na mekaar toe lê asof hulle agter die koning terug fluister. 
Volgens die legende is The Rollright Stones die vervloekte oorblyfsels van 'n Viking -koning en sy leër. Terwyl die koning deur die Cotswolds marsjeer, het die koning, wat van plan was om die hele Engeland te verower, te staan ​​gekom met 'n plaaslike heks met die naam Mother Shipton. Die woedende heks - wat in sommige weergawes van die verhaal uitgebeeld word as 'n voorstelling van soewereiniteit, die godinbeskermer van die land - het die indringende leër in klippe en haarself omskep in 'n nabygeleë ouerboom wat ewig oor hulle waghou.  Die vloek word kortliks opgehaal op sekere nagte van die jaar wanneer die klippe teen middernag lewendig word. Sommige van die koning se manne verlaat hul plek op die heuwel om te drink by 'n nabygeleë fontein, terwyl ander hande vat en dans. In sommige weergawes kom die faerie-mense wat in grotte onder die klipkring woon, uit om by die laatnagfeeste aan te sluit. 
Die Rollright Stones word vermoedelik belas met bonatuurlike energie, en 'n spesiale betekenis word aan die King's Stone gegee. Die tradisie word beskou as 'n kragtige falliese simbool, vol vrugbaarheid, maar volgens 'n tradisie kan 'n plaaslike vrou op 'n volmaanaand die plek besoek en haar naakte borste teen die King's Stone steek - wat altyd nege maande later 'n gesonde baba tot gevolg het. 
Die ou klipkring het tradisioneel ook 'n bymekaarkomplek vir hekse gebied. In die sestiende eeu is 'n heksejagkommissie in Oxford byeengebring om berigte oor verbondsaktiwiteite op die terrein te ondersoek. 'N Eeu later is' a witche 'van Little Rollright aangekla van poging tot moord deur middel van swart towerkuns. Tydens haar verhoor is sy daarvan beskuldig dat sy sabbats by die Rollright Stones en Boar Hill (buite Oxford) bygewoon het en tot hanging gevonnis is.  Daar word selfs beweer dat Charles Walton as kind 'na die geheimsinnige Rollright Stones in die buurt sou steel en heksrituele sou kyk'. 
Onlangs, in Augustus 2015, is die 1400 jaar oue skeletoorblyfsels van 'n Saksiese vrou naby die klipsirkel opgegrawe. Sy is begrawe gevind met 'n groot amber kraal, 'n ametis in silwer, koperpenne, 'n draaiende wiel, 'n versierde geweer en 'n patera-'n lepelagtige ritueel wat gebruik word om brandoffers aan die gode te bring. Op grond van hierdie items glo kenners dat sy 'n vrou met 'n hoë geestelike status is, of 'n heks - Mother Shipton ?. 
Die nagjagte van Arawn het moontlik verdwyn met die heidense verlede van Brittanje, en dit wil voorkom asof die duiwel die afgelope paar jaar 'n baie laer profiel behou het, maar Meon Hill is nog steeds 'n onuitgesproke donker teenwoordigheid. Net so gaan rituele aktiwiteite voort by die nabygeleë Rollright Stones. Byeenkomste van toegemaakte figure, verminkte dierereste en bewyse van nagvure is al op die terrein aangemeld. Wat langdurige plaaslike legendes betref, is dit egter die swart honde wat inwoners die meeste vrees.
Engelse folklore is vol verhale oor spook swart honde. Byna elke provinsie het sy eie variant. Of dit nou langs 'n eensame stuk snelweg, die afgeleë heuwels rondom 'n dorp of langs die plaaslike begraafplaas skuil, daar is verskillende teorieë oor wat hierdie spektrale honde verteenwoordig. Sommige sê dat hulle hekse is of#8217 bekendes of demoniese entiteite, moontlik 'n manifestasie van die duiwel self. Ander identifiseer hulle as die spoke van vermoorde of tereggestelde individue wat die gebied van hul afsterwe agtervolg. Ongeag die paranormale agterverhaal, gewilde bygeloof beskou hulle as vervloekte entiteite - die swart voorspelers van dood en ongeluk. 
Swart honde sou prominent in die Walton -moordsaak voorkom. Soos reeds genoem, is 'n jong Charles Walton agtervolg deur 'n swart hond in die dae voor sy suster se dood. 'N Leeftyd later, tydens die ondersoek na sy moord, sou 'n ander geheimsinnige ontmoeting met 'n swart hond plaasvind.
Terwyl hy in Lower Quinton was, sou die ondersoek van die hoofinspekteur Robert Fabian hom deur die St. Swithin -begraafplaas bring en na die veld rondom Meon Hill. Op 'n nabygeleë klipmuur het hy 'n eienaardige swart hond opgemerk wat sy bewegings volg. 'N Oomblik later was dit weg. Toe hy die veld verlaat, loop 'n seuntjie daar naby. Fabian het hom gevra of hy sy hond soek. Die seun lyk verward, en hy spesifiseer ("die swart hond …"). Toe hy dit hoor, word die seuntjie bleek en vlug paniekbevange. Gou het die hele dorp versprei dat die hoofinspekteur "The Ghost" gesien het. 
'N Rits vreemde voorvalle sou plaasvind in die dae na hierdie fantoom -swarthond -ontmoeting.
Die volgende oggend begin met die ontdekking dat 'n ander koei in een van die weivelde rondom Meon Hill dood is. Nooit 'n goeie manier om 'n dag te begin nie. Later die dag, toe Fabian probeer om meer onderhoude te voer, het hy opgemerk dat die hele atmosfeer van Lower Quinton verander het. In sy memoires skryf hy, "toe ons die aand by die kroeg instap, het die stilte soos 'n fisiese slag geval. Huisie se deure sluit in ons gesigte, en selfs die mees onskuldige getuies kon ons oë nie ontmoet nie. Sommige het siek geword nadat ons met hulle gepraat het. " 
'N Paar dae later is 'n swart hond dood aangetref en aan 'n boom gehang naby die plek waar Charles Walton se lyk weke tevore ontdek is. Dit was waarskynlik 'n siek grap wat sommige plaaslike inwoners Fabian gespeel het na die nuus van sy waarneming. Dit was egter moontlik 'n waarskuwing. Op hierdie stadium in die ondersoek sou Fabian later skryf: '[dat ons] beslis besef het dat ons teen heksery is.' 
'N GROND WAT DORS NA BLOED
'N Gewilde teorie is dat die moord op Charles Walton 'n vorm van rituele opoffering was -' die gruwelike klimaks van 'n heidense ritueel ', volgens die hoofinspekteur.  Margaret Murray, 'n professor van die University College in Londen wat baie oor die geskiedenis van Europese heksery geskryf het, het groot belangstelling in die Walton -saak gehad. Sy beweer dat die moord waarskynlik 'n rituele daad is wat uitgevoer is met die doel om die grond aan te vul met die bloed van die ou man. 'Die oortuiging is,' volgens Murray, 'dat as lewe uit die grond gehaal word [...] dit moet vervang word deur 'n bloedoffer.' 
Daar is nie veel bekend oor 'die ou maniere' soos dit tydens die ystertydperk in Brittanje beoefen is nie. Die min inligting wat daar bestaan, is saamgestel uit die verslae van Romeinse historici en verskillende argeologiese ontdekkings-wat beide dui op die belangrikheid van rituele opoffering binne die antieke Keltiese magies-godsdienstige stelsel.
Offer was die manier waarop die balans van die natuur gehandhaaf word, met offerandes aan die regerende goddelike kragte in ruil vir hul seëninge. Die meeste bestaan ​​uit diere, kos, wyn, wierook, wapens of juweliersware. Die rituele moord op mense was egter nie ongewoon nie.Dit was 'n buitengewone vorm van opoffering tydens veral kritieke tye om hongersnood of epidemie te voorkom, oorwinning te bied voor 'n geveg, vrugbaarheid te bevorder of 'n suksesvolle oes te verseker. 
Slagoffers word gekies uit 'n wye spektrum kandidate, waaronder misdadigers, konings, menopousale vroue, adolessente, mededingende stamhoofde, sosiale uitgeworpenes en hekse.  Daar word vermoed dat veral hekse 'n offer -gunsteling was. Aangesien daar algemeen geglo word dat hulle die mag besit om die natuurlike orde te ontwrig of te manipuleer, bied 'n heks die ideale sondebok -aanbod om die gode te paai en die noodsaaklike balans te herstel.
Celtic Druids is die berugste bekend daarvoor dat hulle mense in groot rieten beelde verbrand het. Maar hulle het ook gewurg, verdrink, vergiftig, gestenig, onthoof, verskeur en lewend begrawe. Die offerhandeling kan wissel, met verskillende afleweringsmiddele wat vir verskillende seremoniële doeleindes gebruik word - en soms het die gode 'n bloedbad gevra. Een besonder gruwelike Druïdiese ritueel deel sekere ooreenkomste met die Walton -moord. Meervoudige moordmetodes (soos verwurging, kopbeserings en keelafsny), wat bekend staan ​​as 'die drievoudige dood', sal gebruik word in 'n daad van rituele oormoed om verskeie gode te versag of om maksimum bloedvergieting te verseker. 
As 'n landbougebaseerde samelewing was bloed veral belangrik vir die Kelte vir die handhawing van 'n gesonde gewassiklus. Gedurende die wintermaande, toe die land ryp was en die son laag in die lug hang, word geglo dat die wêreld die einde van sy lewensiklus bereik het. Om die aarde weer 'wakker te maak' en 'n nuwe seisoen van wedergeboorte en herlewing in te lei, moes die grond simbolies aangevul word met lewegewende bloed. 
As die Walton -moord inderdaad 'n growwe vorm van menslike offer was, kan die datum waarop dit plaasgevind het, 'n betekenis hê. Hy is op 14 Februarie vermoor. Volgens die ou (voor-Gregoriaanse) kalender, wat twaalf dae agter was, stem hierdie datum ooreen met die Keltiese Midwinter-fees van Imbolc. As viering van 'n nuwe lewe, het Imbolc -rituele gesentreer om 'n suksesvolle groeiseisoen en die gesondheid en vrugbaarheid van plaaslike vee te verseker.  As gerugte geglo moet word, was Walton die skuld vir die mislukking van die vorige jaar se oes en die onverklaarbare dood van 'n koei. Om die heks wat hy glo oor die gemeenskap geplaas het, te verbreek en 'n gevoel van natuurlike orde te herstel, is dit miskien nie toevallig dat sy bloed op hierdie dag gemors is nie.
Die gebruik van 'n vurk kan die teorie van "ernstige moord" verder versterk, en dit is ook nie sonder presedent in die streek nie. Na die Angelsaksiese nedersetting van die gebied in die vyfde eeu, sou nuwe tradisies van heksejag wortel skiet. Anders as die latere Middeleeuse Christelike oortuigings, het die Angelsaksiese konsep van heksery gefokus op spesifieke dade van (waargenome) towery, eerder as 'n breër diaboliese sameswering. Die praktyk self word egter nie as 'n misdaad beskou nie, maar as dit vir kriminele doeleindes gebruik word, kan die straf straf wees. Een ru ondersoekmetode wat gebruik is, is genoem staak ("Vassteek" of "steek"), waar die liggame van die beskuldigde deurboor sou word met ysterpunte, spelde of groot dorings. As die wonde vererger en swart geword het, word dit as 'n bewys beskou dat hulle swart magies beoefen. 
Soortgelyk aan die oorspronklike stacung-praktyk, is 'n meer onlangse (begin in die 1500's) Cotswold-heuwel-oortuiging dat 'n heks se magte deur 'bloeding' gedreineer kan word-dit wil sê om bloed te trek deur 'n nie-dodelike steekwond (' maar dit is maar 'n speld en 'n prik "). William Shakespeare, die beroemdste inheemse seun in die omgewing, het selfs verwys na die praktyk in sy toneelstuk Henry VI, deel I ("Bloed sal ek op jou trek, jy is 'n heks.").  'n Aantal bloedverwekkende aanvalle op vermeende hekse sou in die later negentiende eeu in die dorpie Tysoe in Warwickshire plaasvind. In een so 'n aanval is 'n bejaarde vrou in beslag geneem deur inwoners van die omgewing, wat 'n kurkpen gebruik het om haar hand te steek in 'n poging "om die gevolge van die bose oog wat sy op hulle gewerp het, te vernietig." 
DOOD DIE HEKS
Soos met die meeste moordmysterieë, sou die feite rondom die Charles Walton -saak mettertyd troebel en sensasioneel raak - weliswaar is selfs sommige van die 'bewyse' wat in hierdie artikel aangebied word, gebaseer op ongegronde gerugte of sekondêre bronne. Een omstrede detail is die bewering dat hy gevind is met 'n kruissimbool in sy bors.
As dit waar is, is dit 'n sterk steunpunt vir die bewering dat dit 'n heksemoord was. Christelike volksbygeloof het eeue lank die oortuiging gehad dat die teken van die kruis as goddelike beskerming teen kwaadwillige magte of towery gebruik kan word, veral om te verdedig teen "die bose oog". Tydens die heksejag-verlede van Warwickshire het 'n meer openlik godsdienstige vorm van 'bloeding' behels dat 'n kruis direk op die liggaam van 'n heks gesny is om hul duiwelse magte te vernietig (of om te verseker dat 'n dooie heks nie uit die graf kon terugkeer nie) ). 
Die probleem is dat nie een van die amptelike polisieverslae, lykskouingsdokumente of kontemporêre koerantberigte melding maak van 'n kruis wat op Walton se lyk gesny is nie.  Hoe het hierdie detail die gewilde mythos rondom die saak betree? Dit het moontlik begin as 'n plaaslike gerug. Maar dit is meer waarskynlik dat dit gebaseer is op 'n vorige moord in die gebied wat eiesoortige eienskappe het en wat sedertdien verweef is met die moord op Charles Walton.
Vyf en sewentig jaar tevore, in die naburige dorpie Long Compton, is 'n bejaarde vrou met die naam Anne Tennant (sommige noem haar Ann Turner) aangeval en vermoor met 'n vurkhout deur 'n geestelik onstabiele plaasman met die naam James Haywood. Volgens hofverslae het Haywood geglo Tennant was een van sestien hekse wat in die dorp gewoon het, dat sy die mag van die Evil Eye besit en dat sy die beeste en grond van plaaslike boere betower het. " Hy was meer persoonlik en het haar die skuld gegee vir die dood van sy gesin en ernstige krampe wat hom verhinder het om in die veld te werk. 
Haywood het sy optrede teenoor die hof verdedig en verduidelik hoe hy voel dat dit sy plig is om die gemeenskap te beskerm teen swart magie van Tennant. 'Dit is sy wat die vloede en droogte meebring,' het hy aangevoer. 'Haar towerspreuke het die gewasse in die veld verdroog. Haar vloek het my pa na 'n vroeë graf gedryf! " Die opgewonde man het verduidelik hoe hy haar "met 'n vurk op die grond vasgesteek het voordat hy haar met 'n hak in die vorm van 'n kruis op sy bors gesny het." 
Om die regverdigheid van sy saak te bewys, het hy daarop aangedring dat die regter die lyk van die ou vrou opgrawe en 'dit teen 'n kerkbybel' weeg 'om te bevestig dat sy inderdaad' 'n behoorlike heks 'was.  Die regter het hierdie versoek van die hand gewys en Haywood in plaas daarvan van manslag aangekla. Daar word later bevind dat hy krimineel kranksinnig is en dat hy sy oorblywende dae in die Broadmoor Criminal Lunatic Asylum uitgeleef het.
Alhoewel James Haywood beslis was as 'n man wat aan dwalings gely het, het baie mense in die gemeenskap sy geloof in hekse eintlik gedeel. Volgens 'n Londense koerant wat destyds oor die verhoor berig het, "is daar [nog] 'n algemene geloof in heksery in Long Compton en in ander dorpe van South Warwickshire, onder 'n sekere klas van die landboubevolking." 
Jare later, net voor die moord op Walton, sou hierdie plaaslike volksoortuigings weer die media-kollig binnedring toe nog 'n oënskynlik moord wat verband hou met die moord in Worcestershire in die omgewing ontdek is.
Op 18 April 1943 stap vier seuns deur die bos naby Wychbury Hill toe hulle tot hul ontsteltenis 'n geraamte ontdek wat uit 'n hol hol na hulle staar. Hulle het hul grusame vonds by hul ouers aangemeld, wat die owerhede onmiddellik in kennis gestel het. Die polisie het vasgestel dat die oorskot van 'n vrou was en dat die oorsaak van sy dood waarskynlik 'verstikking' was. Te oordeel na die ontbinding, word beraam dat die moord agtien maande tevore plaasgevind het, en dit was duidelik dat iemand baie moeite ondervind het om die lyk in die boom te plaas. 'N Afgesnyde hand van die lyk is ook begrawe in die grond daar naby gevind. 
Tandrekords het nie die identiteit van die vrou onthul nie, en daar was geen vermiste persone wat by haar beskrywing pas nie. Die polisie was verlore. Met 'n lang tyd sedert die moord plaasgevind het en die beperkte hulpbronne wat beskikbaar was tydens die oorlog in Brittanje, het die 'Tree Riddle Murder ' -saak gou koud geword. Dit was op hierdie tydstip dat kriptiese graffiti rondom die West Midlands begin verskyn het - "Wie het Bella in die heks Elm gesit?" Speurders wat by die saak betrokke was, was van mening dat die gebreekte boodskappe, versigtig in drie duim diep hoofletters, met dieselfde hand geskryf is. Of dit nou die moordenaar is wat die polisie bespot of iemand wat die slagoffer geken het, raai iemand. 
Daar is baie teorieë oor die ware identiteit van "Bella" en die besonderhede rondom die saak. Maar gegewe die geskiedenis van die streek, was dit geen verrassing toe die gerugte van swart magie begin versprei het nie. Margaret Murray, wat later tydens die Walton -ondersoek geraadpleeg sou word, het bespiegel dat 'Bella' moontlik 'n plaaslike hekse -ooreenkoms teëgekom het en ritueel vermoor is. 'Die kultus van boomaanbidding is 'n antieke en hou verband met opofferings,' sou Murray aan nuusverslaggewers verduidelik wat gretig was om die misdaad te begryp. Sy het ook geglo dat die begrawe hand moontlik ritueel betekenisvol was. 
Uiteindelik sal dit nooit bekend wees wie Bella in die Witch Elm gesit het nie, of waarom. Die saak is amptelik gesluit in 2009. Vreemd genoeg, toe die lêers aan die argief van Worcestershire geskenk is, is ontdek dat die vroulike oorskot vermis is. Na 'n aanvanklike ondersoek deur James Webster, 'n forensiese kenner van die Universiteit van Birmingham, het hulle in 1943 eenvoudig van rekord verdwyn. Dit het sommige mense laat glo dat daar moontlik 'n amptelike toesmeer was.  Ongeag, sonder die hulp van moderne DNA -toetse, bly beide die vrou se identiteit en enige moontlike verklaring vir die vreemde moord 'n raaisel.
So, was Charles Walton 'Engeland se laaste heksemoord', soos baie beweer het? Ons sal nooit seker weet nie. Soos die heks Elm Bella ', sou Walton se moordenaar (of moordenaars) en die motief agter die grusame moord nooit aan die lig kom nie. Aanvanklik was daar 'n mate van vermoede by sy werkgewer, 'n boer met die naam Alfred Potter, wat die grond besit het waar die moord plaasgevind het, maar hy is gou verwyder. Verdere ondervragings het ook geen nuwe inligting verskaf nie - voordat 'n bejaarde inwoner sy deur op die speurders toegeslaan het, het hy geskreeu: 'Hy is nou 'n maand dood en begrawe, waaroor is u bekommerd?' 
Die Walton -saak sou hoofinspekteur Robert Fabian se onopgeloste moord wees gedurende sy lang loopbaan by Scotland Yard. 'Miskien weet iemand in die rustige dorpie langs die hoofweg wie Charles Walton vermoor het,' het Fabian gekla. 'Miskien sal iemand eendag praat? Nie vir my nie, miskien 'n vreemdeling uit Londen - maar ek weet toevallig dat die saak in die kantore van Warwickshire Constabulary nog nie afgehandel is nie. "  Niemand het dit ooit gehad nie. Dit is 'n raaisel wat na sewentig jaar nog steeds voortduur, en tot vandag toe is die saak steeds die oudste onopgeloste saak by die Warwickshire -polisie.
In 'n laaste raaisel sou die lyk van Charles Walton ook uiteindelik verdwyn. Dit is bekend dat hy begrawe is in die begraafplaas van St. Swithin 's, op die kerkhof reg oorkant die pad van sy huisie en 'n entjie se stap van die veld af waar sy verminkte lyk gevind is. Maar daar is nie meer 'n grafsteen wat sy naam dra nie, en dit lyk asof niemand presies kan onthou waar die erf geleë was nie. Daar word aangeneem dat die dorpenaars van Lower Quinton moeg geraak het om met die berugte 'okkultiese moord' geassosieer te word en die merkteken verwyder het om lastige legende-afrigters te ontmoedig om die vrede van die begraafplaas te ontwrig. Hulle kon ook verlore gegaan het tydens 'n paar opknappings op die kerkhof wat vyftig jaar na sy dood plaasgevind het. Of anders is sy oorskot heeltemal verwyder en na 'n onbekende plek oorgeplaas. 
Sonder 'n oorlewende gesin, sal Charles Walton se geheue eenvoudig voortleef as nog 'n donker hoofstuk in die annale van die Warwickshire -legende en folklore, en elkeen wat sy bloed op die noodlottige Februarie -dag gemors het, sal vir ewig verlore bly vir die skaduwee van die geskiedenis.
1. Simon Read, The Case That Foiled Fabian: Moord en Heksery in die platteland van Engeland (Gloucestershire: The HIstory Press, 2014), 17.
2. Anthony Masters, The Devil 's Dominion: The Complete Story of Hell and Satanism in the Modern World (Edison: Castle Books, 1978), 159.
3. Gerald Gardner, Die betekenis van heksery (Newburyport: Red Wheel Publishing, 2004), 235.
4. Lees, 83.
5. Neil Mitchell, "The Pitchfork Murder: Is This England 's Creepiest Unsolved Crime, " Real Crime Daily, 5 Augustus 2015.
6. Lees, 159.
8. Gary Varner, Creatures in the Mist: Little People, Wild Men and Spirit Wings Around the World (New York: Algora Publishing, 2007), 138.
9. Lees, 160.
10. Lees, 160.
11. Lees, 50.
12. Rupert Matthews, Haunted Places of Warwickshire (Newbury: Countryside Books, 2005), 87-88.
13. Neil Mitchell, " The Pitchfork Murder: Is This England 's Creepiest Unsolved Crime?, " Real Crime Daily, 5 Augustus 2015.
14. D. J. Conway, Magickal, mistieke wesens: nooi hul magte in u lewe in (Woodbury: Llewellyn Publications, 2001), 147.
15. Lees, 11.
16. Michael Howard, "The Witches of Long Compton, " Die ketel aanlyn, 3.
17. Lees, 50.
18. Lees, 51.
19. Debra Kelly, 󈫺 Legends of Ancient Megaliths and Stones From The British Isles, " Listverse, 30 Maart 2016.
22. Lees, 51.
23. Mark Miller, " Skelet van 'n geestelike vrou met 'n hoë status wat naby Rollright -stene in Engeland opgegrawe is, en#8221 Antieke oorsprong blog, 9 Augustus 2015.
24. Bob Trubshaw, Verken Phantom Black Dogs (Marlborough: Heart of Albion Publishing, 2005).
25. Lees, 127.
26. Lees, 128.
27. Lees, 127.
28. Lees, 133.
29. Lees, 160.
30. Miranda Aldhouse Green, "Menslike offer in die Ystertydperk van Brittanje, " Britse argeologie, Uitgawe 38, Oktober 1998.
32. John Haywood, Die Kelte: Bronstydperk tot New Age (Londen: Routledge, 2004), 43.
33. Bob Curran, Geheimsinnige Keltiese mitologie in Amerikaanse folklore (Gretna: Pelican Publishing, 2010), 200.
34. Patricia Monaghan, Die ensiklopedie van Keltiese mitologie en folklore (New York: Checkmark Books, 2008), 256.
35. John Thrupp, Die Angelsaksiese huis: 'n geskiedenis van die binnelandse instellings en doeane van Engeland (Londen: British Library, Historical Print Editions, 2011), 271.
37. George Morley, Shakespeare 's Greenwood: The Customs of the Country (Charleston: Nabu Press, 2010), 69.
38. Matthews, 87.
39. Lees, 25-26.
41. Meesters, 160.
43. "A Nuuskierige moordverhoor, " Die tye, 8 Januarie 1876.
44. Lees, 135-36.
45. Vreemde oorblyfsels, "Wie sit Bella in die Wych Elm?, " Vreemde bly blog, 24 April 2015.
46. ​​Lees, 141.
47. Vreemde oorblyfsels, "Wie sit Bella in die Wych Elm?, " Vreemde bly blog, 24 April 2015.
48. Lees, 128.
49. Devin McKinney, "Black Dogs on Meon Hill, " Die gesig by die venster, 14 Februarie 2006.
50. Michael Watkins, Die Engelse: The Countryside and It 's People, (Londen: Elm Tree Books, 1981), 241.