Jul J – Bali Drome
Die groot-trek naweek het gebeur. Kleinste twee engeltjies en hul mamma en pappa bly nou vir so sewe maande by ons, tot hul huis klaar gebou is.
Xander en Gaby het ñ hond. Maar nie ñ kat nie.
Ons Kieter hou nie van ge-hê word nie. Volgens haar is ek en Bertus inwoners; net daar om haar haar kos te bedien, en as sý die dag lus is, haar te vryf. Pretty much enige iets meer, is too much.
So ontdek Xannie-Pannie haar Saterdagoggend. Voorheen, as die klein mensies opdaag vir kuiers, neem Kieter time-out. Doen sy die Airbnb oefening.
Eers sit hy lank en staar na hoe sy eet. Kyk kort-kort op na my, asof om te sê: sien jy dit, ouma? Is dit nie ongelooflik nie, ouma. Hierdie ding eet dan.
Op haar beurt ignoreer Kieter hom net. Want sy weet haar volwasse inwoner staan by as hulp nodig is.
Wat ñ ontdekking vir so ñ klein lyfie. Hy haal skaars asem as sy haar stert rondswaai, mens sou dink dit is ñ sirkus toertjie. En as sy lê en spin, draai hy sy koppie om beter te hoor.
Kieter, sien ek, verduur hom. Ook maar net-net. Haar wêreld staan ewe skielik op sy kop. Die een wit, aaklige hond genaamd Emma, het nou twee geword. Sy klim op haar kroegstoel, en staar die petalje buite uitdrukkingloos aan. Sy het seker op die tv gehoor dat ñ Labrador slim is, wat defnitief nie vir haar goeie nuus is nie. Hoe nou gemaak as die natuur roep, is vir haar en vir my ietwat van ñ probleem. Al los ek AL die vensters vir haar oop, sy gluur my net aan. Want sy sien dan nou dubbeld.
Oudste nefie het oor die naweek kom inloer, om bietjie vir jongste seuntjie-dinge touwys te maak.
Ja-nee, ouma en oupa is voorwaar in vir ñ interessante tyd.
Author travel460Posted on Julie 31, 2017 15 Kommentare op As ñ seuntjie by ouma-hulle intrek, EN DAAR IS ñ KAT!
Ek kry Maandagaand ñ baie moedelose whatsapp van ons oudste meisiekind af. Dis oueraand by die skool, en as ñ juffrou is sy op haar pos.
‘Mamma, my hart en my kop kom nie terug nie. Hoe nou gemaak? Gaan ek ooit weer net normaal wees!’
Die reisgogga het hierdie kind van ons nou behoorlik hard gebyt. Sy was eerste van die vyf kinders wat in 2005 saam met my en Bertus oorsee begin gaan het. Nou, twaalf jaar later, kry sy elke keer swaarder om weer aan te pas.
Ek wonder bietjie hieroor. Dit is nie almal wat so voel oor die onbekende nie. Nie elke ou wat ñ onblusbare energie daaruit put om ñ nuwe land te verken nie. As ek ons familie geskiedenis kon naspeur tot in Jan van Riebeeck se dae, waarop sou ek afkom? Dalk bietjie sigeuner bloed in die are?
Ek verstaan elke gevoel wat sy met my deel. Ek ‘proe’ saam met haar. Sy en haar skoolvriendin kom nounet terug van Nederland, Griekeland en Frankryk af. Die blootstelling is in my oë fenominaal. Ander leefstyle, ander politiek, die ‘leer’ om reg te kom met ñ ander taal, ander gebruike. Sy groei so baie in haar menswees. Haar wêreldjie is nie meer net die hier en nou nie. Allerdaagse probleme het nie die geneigdheid om haar onder te kry nie.
Daar is heeltyd ñ nuwe droom.
“Needless to say,” toe sussie dus vra of ek en manlief haar volgende jaar Spanje en Portugal toe sal vergesel, was die koeël deur die kerk. Natuurlik moet ñ ma en pa mos beskikbaar wees vir hul kinders se nood.☺
Baie van ons is dalk harts-reisigers. Finansies en omstandighede laat dit net nie vir jou toe nie. Tog, die vreemde bekoring van die wêreld daar buite oorbrug soms die grootste hindernisse. Soos ñ vriendin al tereg gesê het, die oomblik toe sy haar eerste rand in die spaarblikkie gooi, het die ‘boeie’ afgeval.
Die eerste stap sluit jou drome oop.
Ek is regtig dankbaar dat ousus haar vlerke so sprei. Ook dat haar manlief haar dit gun. Doodgelukkig om in sy eie land te bly en sy stokperdjie te be-oefen, dié is ons skoonseun. En die twee wipsnoette kuier heerlik tussen hul oumas rond.
Sodat mamma diep kan asemhaal.
En haar eie-mens kan ontdek en geniet.
Author travel460Posted on Julie 28, 2017 18 Kommentare op Ma, hoe nou…?
Ek lees nou-nou by Toortsie, en ñ verlatenheid kom lê oor my wese.
Here, dit wat sy sê, dit waaroor sy skryf.
Ek mis U so.
Ek soek U onder die water, en ek vind U.
Ek gesels in die donkerte van die na-nag, en U praat terug.
Maar ek mis U.
Ek verlang na ñ plek om te kan sit. Waar dit U voetstappe is wat die blare laat ritsel. Waar dit U asem is in die wind. Die kort tydjies is nie meer genoeg nie.
ñ Dag met U, Here. ñ Dag.
Ons hoef nie net te praat nie. Eintlik glad nie.
Net U wat daar is. En ek wat dit weet.
Author travel460Posted on Julie 27, 2017 Julie 27, 2017 24 Kommentare op Die hunkering van ñ siel.
My nuuskierigheid is effens geprikkel. Ek het eers gou ñ definisie gaan soek, om beter te kan verstaan hoe en hoekom.
A hippie is a member of a counterculture, originally a youth movement that started in the United States and the United Kingdom during the mid-1960s and spread to other countries around the world.
Hierdie other countries, neem ek aan, het nie Suid-Afrika ingesluit nie? Dit was gedurende my vroeë laerskool jare, en my jong juffrouens was almal baie prim en propper.
Die beweging het op kampusse begin. Middelklas waardes is gekritiseer, hulle het die Viënam oorlog verdoem, en die gebruik van kern wapens teengestaan.
Ek was met ander woorde om en by sewe. Op daardie stadium het ons Vrydag aande in die laerskool saal na ‘Nonne’ flieks gekyk. Waar die non altyd op iemand verlief geraak het, en haar dan dood getreur het.
Die res van die wêreld het anders gelyk??? Anders gevoel??? Ander dinge gedoen…???
Terwyl ek leer fietsry het, met die Sappi papierfabriek se geure wat oral in ons dorpie rondhang, en my ma-hulle tennis gespeel het, het mense LSD en marijuana gebruik. Kan jy nou meer.
Ek is ietwat dankbaar dat ouma en oupa nie so gelyk het, en my dan by die skool kom oplaai het nie…
Seks was glad nie ñ woord in my jong dae nie. Ons het ook niemand geken wat ñ vegetariër was nie, of nie deel van die NG-kerk was nie. Eco-friendly? Glo nie die woord was in ons HAT nie.
Kaapstad het vandag ñ groot hippie gemeenskap. Hulle verkoop hul ware op die Green Market Square. En iewers is daar ook ñ Rustlers Valley.
Ek wil nou soos Bertus sê toe hy ñ klein seuntjie was…hy is alweer by die huis gelos toe sy ma-hulle loop trou het, want hy is dan nêrens op fotos nie.
Ek het die hippie-tyd gemis.
Tog, as jy mooi kyk, my naam ís iewers vasgeskryf. Iewers op een van die kombi’s met die baie bont kleure. En klere.
Iewers agter-in, daar behoort ek ook te sit-lê.
Met sulke lang los hare…
(En ouma Johanna wat in haar graf omdraai. Ai my kind, sou sy sê, hierdie is alles van die kommuniste af. Kom ons gaan loop kuier vir dominee…)
Soms is dit seker beter om ‘alweer by die huis te gebly het.’☺
Author travel460Posted on Julie 26, 2017 Julie 26, 2017 40 Kommentare op Die hippie-beweging.
Jy is ñ regte kluisenaar, weet jy.
Ja Una. Dis ñ feit, hoor. Selfs jou keuse om te swem, eerder as die gym-apparaat. Swem is ñ alleen sport. Jy kompeteer net teen jouself.
O? Maar ek hou van swem.
En jy is op jou gelukkigste op jou eie, met jou boeke.
Ja…(en ñ glasie of twee wyn, nè)
Maar my vriendinne. Ek het ñ paar, hoor. Ek kuier dan so graag saam met hulle. Hoe kan jy nou sê ek is ñ…
(en ek hou nou nie meer van jou nie. Om my nou so hier te kom judge…)
En ek is mal oor my kliënte, hoe meer hoe beter. Jy hoor dan nou ek oorweeg weer ñ inkopiesentrum? Hoekom label jy my?
Want dit is die waarheid. Jy hou van alleen wees.
Steeds. Kom ons dink hieroor…
Nee wat. Ons hoef nie. Ek lees jou blog. Jy en die water ding. Dis simbolies. Jy wil wegsink van almal af.
Darem nie. Ek is nog ek. Regtig.
Jy verander. Dis die blog. Jou nuwe vriende.
Sê weer!!! Nou gaan jy darem te vêr, wat de joos! Kom ons back-track nou net ñ bietjie hier.
Of nee, los dit.
Ek is steeds ek. Ek is gek oor my man. Ek is mal oor my vriendinne. Ek hou van jol. Ek kan steeds cool wees. Regtig.
Vra my sus Carien. Sy sal jou kan sê. En in elk geval…jy moet dalkies nou ry. Ek het ñ afspraak…
(en ek is ñ blerrie sissie, ek weet… ek moes haar opgedons het!)
Hierdie was ñ uittreksel uit my dag.
Author travel460Posted on Julie 25, 2017 38 Kommentare op Iewers is iets drasties verkeerd!…
Ek het al vertel dat ek ten minste twee keer ñ jaar Semarang, Indonesië, toe vlieg. Van daar af beweeg ons in die plattelandse areas in, op soek na kiaat meubels.
Hier is ñ vraag. Klink dit logies moontlik dat ek die dorpie Kampung Pelangi in Maart hierdie jaar as vuil en lelik kon sien. Sonder veel hoop. ñ ‘Lelike stiefsuster’ wat weggesteek moet word. En dan, minder as twee maande later, dieselfde plek, ñ dorp wat toeriste in hul menigte lok!
Binne ñ maand het die inwoners ingespring, Semarang se burgermeester inkluis, en twee-honderd-twee-en-dertig huise geverf. Elk met ñ minimum van drie kleure.
Soos ek sê. Ongeflippenlooflik.
ñ Energie het onder die inwoners posgevat nadat die vier-en vyftig jarige plaaslike onderwyser, Slamet Widado, die idee voorgelê het. Wat ñ paar maande gelede as die “slums” geklassifiseer is, is nou ñ toeriste mekka.
Alles binne bietjie meer as ñ maand.
Vir my persoonlik, is hierdie ñ les. Een wat ek huidiglik nodig het om te sien gebeur. Mense se wêreld wat oor die jare agteruit gegaan het, soveel so dat hulle wou moed opgee. Waar om te begin. Hoe gaan dit ooit anders raak. Kom ons ploeter net aan.
Dan, op ñ dag, iemand wat breër kyk. Wat met ander oë sien, wat geloof het, en hoop. ñ Mens wat alte bewus is van die totale korrupte regering van sy land, korrupsie wat deurspoel tot in die kleinste dorpies.
Hy bring hoop. Hy het ñ plan.
En vandag, as ek daar sou stop en oor die bruggie stap, sal my binnekant jubel. Uitroep van verbasing. ñ Gemeenskappie se saamstaan het oorgespoel in sukses. ñ Sukses wat almal raak. Restourante maak vir die eerste keer geld, en ñ algemene gevoel van trots is aanvoelbaar.
Ons het dit gemaak.
Die ongeflippenlooflike kan steeds gebeur.
Author travel460Posted on Julie 25, 2017 Julie 25, 2017 16 Kommentare op Ongeflippenlooflik.
Dit bly vir my vreemd hoe ñ mens se wêreld soms binne sekondes kan verander. Hoe ñ gedagte homself kan kom lê-maak in jou binneste, en jy dan in ñ nuwe rigting beur.
Gister was Sondag. Ek luister na die Gideon-verhaal in die kerk, maar my gedagtes loop hul eie loop. Wonder of ek kan sê dit was Heilige Gees ge-inspireerd. Of net weereens Una se dinke.
Ek en Bertus bespreek die vraag toe vir die res van die dag. Die vraag het die potensiaal om ons huidige lewe drasties te impakteer. Spesifiek my winkel-wêreld.
In die kerk het ek toe wel die velletjie-uitgooi ding gedoen. Sommer omdat dit altyd help. Vir my.
Die antwoord ñ paar ure later was positief.
Ja, daar is ñ perseel beskikbaar. Onmiddelik. En dit teen alle logiese statistieke in.
Vanoggend ry ek baie vroeër as gewoonlik by die huis weg. Anderkant om, om die dam. Stop by ñ sentrum, en sit net en kyk. Probeer ñ gevoel kry.
Vir ñ lang ruk. Die gevoel is daar, dit voel reg. Maar ek neem nie meer besigheidsbesluite op gevoel nie.
By die gym aangekom, staan ek eers ñ ruk teen die kant en kyk vir die water.
Ek merk op dat die strepe op die bodem van die swembad ñ rippel-vorm aanneem as gevolg van die water se beweging. Die reguit lyne lyk skeef.
Maar onder is dit ñ ander saak. As ek afduik en begin swem, my oë oop, is die lyne loodreguit.
Soos ñ paar dae gelede, wou ek vanoggend net daar bly. Op soek na die betekenis. Die antwoord.
Daar onder die water waar ek glo ek die Here se stem duideliker hoor.
Die oomblik wat ek boontoe beur om asem te skep, lyk die pad anders.
Hou ek my asem in en duik af, sien ek duidelik.
Besluitneming verskil van mens tot mens.
En hierdie mens sal moet ‘bly afduik’ totdat sy sekerheid kry.
Author travel460Posted on Julie 24, 2017 Julie 24, 2017 20 Kommentare op Besluitneming.