My argument vir Taiwan onafhanklikheid
WOENSDAG 25 JUNIE 2014
Die vraag of Taiwan onafhanklikheid moet verklaar of moet wag om eendag ingelyf te word by die Volksrepubliek van China is ’n kontroversiële onderwerp in Taiwan. Hier is hoe ek dit sien.
Taiwan was vir 200 jaar lank ’n kolonie van Qing China. Toe was dit vir 50 jaar lank ’n kolonie van die Japannese Ryk. Nadat Japan verslaan is in 1945, het areas wat deur Japan geannekseer is, weer onder die beheer geval van hulle voormalige koloniale meesters. In Taiwan se geval was dit nie meer Qing China nie, maar die Republiek van China. Toe dwing die Chinese Burgeroorlog in 1949 die republikeinse regering om Taiwan sy hoofkwartier te maak. Ten spyte daarvan dat die regering van die Republiek van China Taiwan regeer het onder ’n ystervuis vir rofweg die volgende 50 jaar het, het demokrasie stadig wortel geskiet. Teen die laat 1980’s het Taiwan haar eerste tuisgebore president gekry. Teen die einde van die 1990’s was Taiwan ’n volwaardige veelparty demokrasie.
Net soos Indonesië en Indië en Viëtnam en Kenia en Algerië en ander voormalige kolonies hul onafhanklikheid gekry het of afgedwing het na die Tweede Wêreldoorlog, so glo ek is dit ook tyd dat Taiwan erken moet word vir wat dit is – ’n polities ontwikkelde, onafhanklike, demokratiese staat wat lankal haar koloniale kettings afgegooi het.
Die regering in Beijing se eis dat Taiwan steeds deel is van Chinese nasionale gebied is omtrent so belaglik soos wat dit sal wees as Frankryk Algerië eis as deel van hulle nasionale area, of as Brittanje so ’n argument maak oor Indië. Taiwan was nooit ’n integrale deel van Chinese grondgebied nie. Taiwan het nog nooit geval binne die natuurlike grense van China nie. En anders as gebiede soos Guam wat ook nog nooit deel was van Amerikaanse grondgebied nie, is Taiwan nooit verower deur die huidige Chinese staat nie.
So, op grond van wat eis die regering in Beijing Taiwan? Op grond daarvan dat Taiwan vir 200 jaar lank ’n kolonie was van Qing China, en vir vyf jaar na die Tweede Wêreldoorlog onder die nominale beheer geval het van die Chiang Kai-shek administrasie, wat om tegniese redes beskou was as die regering van China, maar in die praktyk slegs beheer gehad het oor dele van China.
Stel jouself voor die volgende historiese situasie: In 1946 neem ’n rebellegroep die regering oor in Londen. Die ontsetelde Britse regering vlug Indië toe, maak New Delhi hul nuwe hoofkwartier, en gaan voort om Indië te regeer as kolonie vir die volgende 50 jaar. Na dekades van krygswet word die ou “koloniale” regering uitgestem in ’n demokratiese verkiesing.
Stel jouself nou voor die volgende geslag leiers van die organisasie wat in 1946 die Britse regering oorgeneem het, eis na 60 jaar steeds uit Londen Indië as deel van die Britse Ryk. Die situasie in Taiwan is volgens my inderdaad nie te verskillend nie.
Die politieke status van Taiwan
Taiwan Provinsie, Volksrepubliek van China
Gepubliseer op 25/06/2014 08/06/2017 Kategorieë Einde van my jeug – 2014
Wat beteken dit om Boheems te wees?
DINSDAG 3 JUNIE 2014
Volgens Wikipedia het kunstenaars en ander skeppende mense in vroeë negentiende-eeuse Frankryk begin vergader in laer-klas Roma-buurte waar die huur meer bekostigbaar was. ’n Algemene wanopvatting destyds was dat die Roma Frankryk bereik het in die vyftiende eeu via Boheme, die Westerse deel van wat vandag die Tsjeggiese Republiek is. Bohémien was derhalwe die naam wat Franse mense gegee het aan die Roma van Frankryk. Omdat die skeppende tipes begin vergader het in die oorwegend Roma-buurte, het mense begin om dieselfde etiket te gebruik in verwysing na hulle.
Wat beteken dit om ’n “Boheemse” leefstyl te voer? Dieselfde Wikipedia artikel waar mens al bogenoemde feite te wete kan noem, beskryf ’n Boheemse leefstyl as onkonvensioneel, met min vaste verbintenisse, en ’n fokus op musikale, kunssinnige, letterkundige of spirituele ambisies. Mense wat in die negentiende eeu en die eerste paar dekades van die twintigste eeu ’n Boheemse leefstyl nagejaag het, is gereeld geassosieer met onortodokse of anti-establishment politieke en maatskaplike sienings. Spaarsamigheid en selfs vrywillige armoede was soms deel van die storie. Die assosiasie met die Roma was ook een van buitestaanders wat apart geleef het van meer konvensionele gemeenskappe, en nie veel gepla was met konvensionele mense se afkeuring van hoe hulle hul lewens leef nie.
Nog ’n paar interessante brokkies uit die Wikipedia artikel:
[It] is not enough to be one’s self in Bohemia, one must allow others to be themselves, as well.
What, then, is it that makes this mystical empire of Bohemia unique, and what is the charm of its mental fairyland? It is this: there are no roads in all Bohemia! One must choose and find one’s own path, be one’s own self, live one’s own life.” ~ Burgess, Gelett. “Where is Bohemia?” collected in The Romance of the Commonplace.
Bohemian is defined in The American College Dictionary as “a person with artistic or intellectual tendencies, who lives and acts with no regard for conventional rules of behavior.”
In 2001, political and cultural commentator David Brooks contended that much of the cultural ethos of well-to-do middle-class Americans is Bohemian-derived, coining the paradoxical term “Bourgeois Bohemians”.
By extension, Bohemia meant any place where one could live and work cheaply, and behave unconventionally; a community of free souls beyond the pale of respectable society.
Gepubliseer op 03/06/2014 05/06/2017 Kategorieë Einde van my jeug – 2014
Die probleem met posisie inneem
SONDAG 6 APRIL 2014
Siende dat daar altyd feite is oor ’n aangeleentheid waartoe jy nie toegang het nie, dat daar altyd dinge is oor ’n persoon, ’n insident, of ’n historiese gebeurtenis waarvan jy nie weet nie, of wat jy nog nie in ag geneem het in jou argumente vir of téén iets nie, kan jy ooit werklik posisie inneem?
Wat staan jou te doen? Moet jy eenvoudig altyd op die muur sit? Moet jy dink aan ’n standaard vrywaring wat jy in elke situasie sal resiteer (“Soos gewoonlik moet ek net sê, ek weet …”)? Moet jy meer krities wees? Meer sinies?
Om te leer om jou emosies te beheer, is ’n goeie begin.
Wat sou ek doen as ek in Winston Churchill se posisie was in die Tweede Wêreldoorlog – Winston Churchill, wie deur vele mense as ’n held beskou word? Sou ek ingestem het tot bomaanvalle op burgerlike areas in Duitsland in die laaste maande van die oorlog, waar ek sou geweet het duisende mense, insluitende jong kinders, sou doodbrand en op ander verskriklike maniere sou sterf, of vermink sou word?
Ek sou graag wou sê ek sou nie ingestem het daartoe nie. Maar omdat ek nie in sy skoene was nie, kan ek nie oordeel nie.
Die volgende stelling kom toe by my op, veral met Winston Churchill in gedagte: “Ek kan nie oordeel nie, maar ek sal myself weerhou van verheerliking.”
Gepubliseer op 03/06/2014 11/06/2017 Kategorieë Einde van my jeug – 2014