Soms het ons ’n romantiese beeld van Israel. So asof alles altyd net goed gegaan het. Dit is eintlik nie waar nie. Daar was tye dat God vir hulle ver was en sy seën ook nie ’n onmiddellike werklikheid was nie. En die wonderlike van die Ou Testament is dat dit nie verdoesel word nie, maar reguit daaroor gepraat word.
Een so ’n kant was die belewenis van God se afwesigheid. God se nabyheid is nie altyd ervaar nie. Sy liefde is nie altyd gesmaak nie. Toe Jerusalem en die tempel in 586 vC deur Nebukadnesar platgevee is, is die ramp baie moeilik verwerk. lets daarvan lees ons in die boek Klaagliedere. Dit bestaan uit vyf klaagliedere en in elkeen word met God geworstel. Beeldryk word hulle lyding beskryf en die heeltyd was hulle oor God se ‘rol’ bekommerd. Waar was Hy toe alles gebeur het? In die derde (en ook die langste) klaaglied vertel die skrywer hoe God die lewe vir hom moeilik gemaak het. Dit was asof God hom ‘met sy toorn geslaan’ het. Hy ‘stoot (hom) … gedurig weg, dag na dag’. Hy ‘het ‘n muur om my gebou, ek kan nie uitkom nie’. Hy ‘weier om my gebed te verhoor’. Hy ‘het my eenkant toe gekeer en verskeur’. Hy ‘het my gruisklip laat kou, my in die grond getrap’ (Klg 3:1,3,6,7,8,11,16).
In die antieke wêreld het mense ook gemeen die gode het hulle in die steek gelaat. Gebroke en teleurgesteld het hulle ook gewonder waarom die gode al die lyding toegelaat het. Diep ontnugter het hulle aanvaar dat die gode so met hulle eie dinge besig was dat hulle nie tyd vir mense gehad het nie.