Afasie en denominasie: tegnieke en resultate vergelyk Kognitiewe opleiding
Die anomie is een van die mees algemene en blywende gevolge by afasie, tot op die punt dat dit ook voorkom in afasie waarin die ander aspekte heeltemal of byna volledig herstel word.
Dit is die moeilikheid of onmoontlikheid om die woord 'te herstel' selfs in die gesig van 'n korrek erkende stimulus. 'N Konstante naamprobleem kan, buiten die impak op kommunikatiewe effektiwiteit, baie frustrasie by pasiënte veroorsaak.
Hoe manifesteer 'n naamtekort? Die pasiënt, voor die beeld van 'n Apple, kan een van hierdie foute maak:
sê die naam van 'n ander vrug (bv. "peer") - semantiese parafasie
sê 'n naam wat fonologies gesluit is, maar nie korrek is nie (bv. "doek") - fonemiese parafasie
gee 'n beskrywing met 'n ommekeer van woorde (bv. "wat jy eet") - besnydenis
sê niks (weglating)
sê 'n totaal uitgedinkte woord (neologisme) of gebruik 'n stereotipe, dit wil sê 'n woord wat vir alles gebruik word
Afhangend van die tipe besering, kan die behandeling van naamtekorte besonder tydrowend en vermoeiend wees. Daar is hoofsaaklik twee verskynsels wat die effektiwiteit van die resultaat dikwels beperk:
Die moeilikheid om te behou wat geleer is (so 'n woord kan na 'n paar dae vergeet word)
Die gebrek aan veralgemening (dus moet u aan elke woord afsonderlik werk)
Die teoretiese model
Volgens die model van Dell en O'Seaghdha (1992; opgeneem in Dell, Schwartz, Martin, Saffran en Gagnon, 1997) moet leksikale toegang twee gedeeltelik onafhanklike vlakke behels:
Vlak 1: kartering van betekenis tot intermediêre leksikale voorstelling
Vlak 2: kartering van leksikale voorstelling tot samestellende foneme
Kom ons neem 'n voorbeeld: die beeld van 'n lemoen veroorsaak die aktivering van die semantiese eienskappe (Vlak 1) en aktiveer die semantiese knope wat verband hou met die teikenwoord (vrugte, lemoen, ens.); die mees "geaktiveerde" woord word gekies. Daarna aktiveer die woord die foneme in elke posisie; die mees geaktiveerde foneme word gekies. Gevolglik sal 'n probleem op vlak 1 die verkeerde keuse van die intermediêre leksikale voorstelling (en waarskynlik 'n semantiese parafasie) veroorsaak; 'n probleem op die tweede vlak, aan die ander kant, sal 'n korrekte herkenning veroorsaak, maar 'n verkeerde keuse van die fonologiese aspekte (waarskynlik 'n fonemiese parafasie).
Oor die algemeen is daar twee hooftegnieke om naamgewing te stimuleer:
il herwinning (of herstel) bestaan ​​in die werk aan strategieë om die woord te herwin; een van die tegnieke wat die herwinning gebruik, is sekerlik die Semantiese kenmerkanalise
l 'foutlose leer (foutvry leer), inteendeel, probeer om die aantal verkeerde produksies soveel as moontlik te verminder in 'n poging om die woord korrek te benoem.
Voorstanders van herwinning voer aan dat leer deur herstel (dus met aktiewe pasiëntwerk) stabieler en langer sal wees; inteendeel, volgens diegene wat die effektiwiteit van foutlose leer ondersteun, sou foute wat tydens naampogings gemaak is, die verband tussen stimulus en korrekte produksie verswak (Fillingham, 2003).
Volgens die studies van Schuchard en Middleton (2018a; 2018b), foutlose leer sou dit moontlik maak om die leksikaal-fonologiese verband (fase II) te versterk, terwyl herwinning die semanties-leksikale aspekte (fase I) sou versterk. Die resultaat stem ooreen met 'n intuïtiewe aspek: die herwin van inligting stimuleer die soeke na semantiese komponente, terwyl die deurlopende herhaling wat tipies is van foutlose leer, die fonologiese voorstelling versterk. Dit is egter baie klein monsters en veral studies met baie kort afstandsbeheermaatreëls (een dag en een week). Daarom is verdere studies nodig om te bevestig of hierdie verkrygings selfs na maande kan duur.
Ons moet egter in ag neem dat dinge nie altyd so lineêr is soos in die modelle nie. Nozari en Dell (2013) het getoon dat in gesonde individue, selfs die blote herhaling word vergemaklik deur 'n semantiese aktivering; inteendeel, na 'n breinskade kan die pasiënt slegs die fonologiese manier gebruik om die woord te herhaal. Dit is natuurlik mits daar genoeg ruimte in die fonologiese geheue is om die snaar in te voer. As dit nie moontlik is nie, sal die fonologiese roete ook laat vaar word.
Ten slotte moet daar nie vergeet word dat, alhoewel dit die mees algemene behandelings is, ander belowend is nie, byvoorbeeld die fonomotoriese behandeling (Kendall et al., 2013) wat ons in 'n volgende artikel sal bespreek.
Dell GS, Schwartz MF, Martin N, Saffran EM, Gagnon DA. (1997) Lexical access in aphase and nonaphasic speakers. Psychol Rev 104 (4): 801-38.
Dell GS, O'Seaghdha PG. Stadiums van leksikale toegang tot taalproduksie. (1992) Erkenning. Mrt; 42 (1-3): 287-314.
Fillingham JK, Hodgson C., Sage K., Lambon Ralph MA (2003): Die toepassing van foutlose leer op afwykings: 'n Oorsig van teorie en praktyk, Neuropsigologiese rehabilitasie, 13 (3), 337-363
Kendall DL, Hunting Pompon R, Brookshire CE, Minkina I, Bislick L. 'n Ontleding van afrikaneringsfoute as 'n aanduiding van verbeterde taalverwerking na fonomotoriese behandeling. Am J Speech Lang Pathol. 2013 Mei; 22 (2): S240-9.
Nozari N., Dell GS, Hoe beskadigde breine woorde herhaal: 'n Berekeningsbenadering. Brein and Language, (2013) 126 (3), 327-337
Schuchard J, Middleton EL. Die rolle van herwinpraktyk teenoor foutlose leer om die leksikale toegang in afasie te versterk. (2018a) J Speech Lang Hear Res.
Schuchard J, Middleton EL. Woordherhaling en -herwinning oefen effekte in afasie: Bewyse vir gebruiksafhanklike leer in leksikale toegang. (2018b) Cogn. Neuropsigol Jul - Sep; 35 (5-6): 271-287.
U sal dalk ook belangstel ...
afasie, leksikale denominasie, taal, noem, afasie rehabilitasie
Afasie en denominasie: vergelyk tegnieke en resultate2018-09-232020-12-28http://www.trainingcognitivo.it/wp-content/uploads/2017/08/nuovologo_87e9aa904327d53301f73f9191e17e49.pngKognitiewe opleidinghttps://www.trainingcognitivo.it/wp-content/uploads/2018/09/modello-denominazione.png200px200px