Kan u regtig 'n 22-gang-aandete eet en geniet? - Nuwe resepte
Kan u regtig 'n 22-gang-aandete eet en geniet?
Ek het onlangs 'n 22 voltooind kursusete by Saam, die boetiekrestaurant in 'n restaurant in die SLS-hotel in Los Angeles, en het twee dinge besef: Eerstens was daar absoluut niks in José Andrés se parade van tienerige, fantastiese geregte wat 'n huiskok enigiets kon leer nie. Tweedens, ek was nie in die minste vol nie.
Skaars is die spyskaart vir marathonproe wat jou nie laat voel soos 'n gans wat met krag gevoer word nie. Pierre Gagnaire se drie-ster-Parys-heiligdom vir sy monumentale persoonlikheid bedien ongelooflike kos wat, terwyl die vleiskursusse verdrink het (en 'n lang parade nageregte in die vlerke gewag het) werklike vrees veroorsaak het, en nie net vrees vir die rekening nie-vrees van ontploffing.
Verskeie mense het die legendariese proe-spyskaart by Per Se in New York vir my beskryf in 'n toon wat drie-vyfdes wonder, 'n vyfde botteragtige gal, 'n vyfde angs oor hul kredietgradering is. Ek herinner my aan 'n skouspelagtige maaltyd in 'n restaurant genaamd El Raco de Can Fabes in Spanje-'n mededingende restaurant vir El Bulli van alle tye-wat my en my beursie net uitgeput het.
Ek beveel Saam aan vir almal wat LA gaan besoek en nuuskierig is oor die modebroekwêreld van die langvormige, ultra-snaakse pronkete. Eerstens is $ 120 vir 22 kursusse 'n relatiewe winskopie, in vergelyking met die pryse in die res van die restaurante hierbo genoem, of terloops (net vir perspektief) die prys van Pittsburgh Steelers-kaartjies vir neusbloeding op Stubhub. Tweedens, daar is 'n tapasagtige vriendelikheid oor Andrés se kos (die groot restaurant met Saam, genaamd Bazaar, is 'n riffie oor die tapastema). Een gereg bestaan ​​uit 'n klein hoendervleuel sonder been, gemarineer en knapperig, bedek met 'n druppel warm gelatineerde sous, 'n bietjie bloukaasemulsie en 'n mikroskopiese seldery. Dit was 'n eerbetoon aan die buffelvleuel-en heerlik. Ander lekkernye: 'n bietjie ampul gedraaide suiker met 'n druppel olyfolie; glasnoedels gemaak van rokerige dashi -sous, met 'n klein skulp; 'n demitasse-foie-gras-sop met 'n suikermieliesskuim en stukkies knapperige mielie neute; 'n stadiggekookte kwarteleier met skerp aartappel, toegedraai met 'kalfsborspasta'. Die kos is gekombineer met 'n blikkie verskeidenheid lewendige wyne (wat natuurlik ekstra kos).
Soos ek sê, niks wat 'n huiskok hier kan leer nie. Maar dan gaan u nie na die ballet om te leer pirouette nie. Sommige dinge word die beste aan die professionele broek oorgelaat.
'N VERANDERENDE MENU GEGEE OP DIE VERBINDENDE SKEPPINGS VAN MARCUS WAREING EN SY SPAN.
My mal eetmaat, die altyd so eksentrieke Laird Bell, was effens jaloers toe ek verlede Augustus in die Berkeley voor hom kon inklim. moes op die laaste minuut kanselleer …. die dag voor my besoek, Ahhh bless. vir my gekook deur die hoofsjef James Knappett van Marcus Wareings (klik HIER om alles oor die ete te lees). Die enigste manier om die groot man stil te hou, was om weer Londen toe te gaan en seker te maak dat 'n ander soortgelyke ervaring weer by die Berkeley bespreek is, dan sou hy miskien my toemaak. Alles is gereël met 'n baie behulpsame besprekingspan by die Berkeley, en ons het besluit om 'n sjefs -proe -spyskaart te kies. Opwindend? Ja, persoonlik het ek gedink dat hierdie manier die beste manier sou wees om die sjefs te laat speel en die kombuis die vryheid te gee om te kook wat hulle vir ons wou hê, in die wete dat ons meer as gelukkig as proefkonies sou wees.
Net soos die vorige keer, het ons 3 minute vroeër opgedaag en na die Berkeley "Blue bar " gegaan. Dit word so genoem omdat …erm … heeltemal blou is, die hele plek is eintlik blou geverf. Dit is baie anders. Dit is 'n bruisende klein kroeg, baie gewild vroeg in die aand en het 'n ongelooflike lys cocktails wat so lank is dat dit onmoontlik is om te besluit wat om te drink. Laird is vol vir 'n fyn Champagne -remy XO met bruinsuikerblokkie. Om 8.30 uur het ons deur die hotel gestap na die restaurant Marcus Wareing en dadelik het ons 'n bietjie personeel ontvang, almal glimlaggies en handdrukke, welkom terug meneer Spedding, so bly om u weer hier te sien " ….wow , was ek beïndruk.Hulle warm en baie vriendelike groet wat dadelik 'n gemoedstoestand skep en ek het soos 'n hoenderhond na my tafel gestap en soos 'n koninklike gevoel gevoel.
Wat sjefs betref, het ek gewonder wie my maaltyd gaan kook, nadat die hoofkok van Marcus, James Knappett, by Brett Graham by The Ledbury gaan werk het. Ek het een van die personeel gevra en meegedeel dat Marcus in die kombuise elke dag en besig met die pas. Vanaand moes hy ongelukkig elders jaag, maar die kombuis in die bekwame hande van sy sjef gelaat het …..Ek is seker dat ons uiteindelik die hoofman sal ontmoet. Die Maitre d het ons kom vestig vir die aand, 'n lieflike ou met die naam Dimitri. Hy glimlag net en gee ons die ou goddelose glimlag en … " Ons gee jou nie vanaand spyskaarte nie, meneer Spedding " …..Ahhhh, hoe goed is dit nie?
Die Sommelier was reg op Dimitris se hakke met nog 'n groot glimlag. Welkom terug, meneer Spedding ". Hy het 'n bottel Champagne en twee glase vasgehou, en ek het 'n groot glimlag geglimlag, ek het geweet wat onderweg was. die Berkeleys fantastiese wyne saam met ons aandete.
Nou, voordat ek met die kosfoto's begin, soos ek laas in my James Knappett -blogpos verduidelik het, is die beligting lank nie die beste vir my snaakse foodie -foto's nie. hierdie rond tot iets aanvaarbaars. My betroubare klein Lumix het nogal erg gesukkel tydens die maaltyd. Ek gebruik nooit flits nie. Ek gebruik slegs natuurlike beligting, sodat die foto's almal baie donker, korrelig uitkom en sonder Photoshop sou hulle nie Dit sal glad nie van nut wees nie. My volgende blogpos gaan oor my middagete in The Ritz, die foto's geneem tydens etenstyd in daglig en hulle is wêreldwyd uitmekaar in terme van kwaliteit, so dit is my verskoning en ek 'Ek hou daarby. As iemand wil sien hoe goed 'n £ 299 Lumix is ​​as dit in daglig werk, kyk dan na my onlangse Lenclume -foto's op my tuisblad … ….
Gekapte garnale met sesam.
Oester, rooiwyn en sjalotjellie.
Biet, ricotta, drop.
Foie gras, dadel, sorbe, melk, okkerneutbrood.
Sorbe – 'n Verduideliking omdat ek dit self moes opspoor, maar nog nooit vantevore verlede week daarvan gehoor het nie. (Hierdie klein peervormige vrugte word in Piemonte verbou. Sorbe is vrugte uit dieselfde familie as die roos, maar gegroei op bome soortgelyk aan Rowans. Hulle word gepluk wanneer dit lyk soos wat hulle lyk 'ryp#8217. in hierdie stadium is hulle nog nie gereed om te eet nie. Alhoewel dit strydig is met wat u sou verwag, moet u hulle laat ryp word tot 'n stadium wat lyk asof hulle vrot is. As hulle hierdie ryk, bruin kleur kry , die geur sal ongelooflik wees. Sjokolade, soet en selfs met sweempies Cognac -geur as gevolg van die rypwording van rypwording, is die tekstuur sag, meelagtig en eenvoudig wonderlik)
Tunworth -kaas, Ceps, Girolles, Mushroom consommé, kastaiings.
Dorsetkrap, peer, kastanje
Salm, kokkels, seelewe.
Kreefbroccoli op vyf maniere.
Kwartels, muurbal, kameelperde.
Anjou Duif, Seldery, Hazelnoot, Radicchio.
Dit was die oomblik dat ek geweet het dat ons 'n lekkertjie wou hê. Ses glase verskyn en ons kry elkeen 'n voorsmakie van 3 nageregwyne om die poedings wat sou volg, te vergesel. gaan net nog beter word.
Wit sjokolade ys, aalbessie.
Opera Gateau, Hazelnoot.
Marcus Wareings gebakte eiervla -tert .Die een het deurgedring tot die finale van Great British Menu ….is eenvoudig en dit was absoluut pragtig ….en ek het die resep.
Die verhaal van 'n epiese 6,5-uur maaltyd van 22 gange by Providence
Na my eerste besoek aan Providence, waar ek die nege-gang proe gehad het, het ek belowe om terug te keer na die 16-gang Chef's Menu. Ek het 'n tweede keer teruggekeer vir 'n 5x5 -geleentheid, 'n a la carte -maaltyd bestel en drie keer 'n vierde keer besoek. Ek was dus vasbeslote dat daar in hierdie tyd nie meer rommel sou wees nie: my vyfde reis sou wees vir die Chef's Menu, einde van die verhaal. En eintlik het ek dit beter gedoen: een van my lesers het 'n spesiale 22-gang-ontbyt by die Chef's Table gereël, wat uiteindelik die langste maaltyd is wat ek ooit gehad het, met 'n ongelooflike 6,5 uur!
Amuse Bouche 1: windhond en gin en tonic
'N Vermaaklike bouche by Providence bevat byna altyd 'n soort sfeervorming. Hierdie keer was 'n windhond -skemerkelkie wat ek ook by die laaste 5x5 gehad het. 'N Windhond is 'n cocktail wat op wodka of op 'n gin gebaseer is, met grapefruit, en hierdie keer was die sferifikasie ietwat ryker as voorheen, met die skerp smaak van pomelo wat op kunstige wyse vasgevang en in my mond ontplof het. Saam met die windhond kom 'n & quotGin en Tonic & quot in gelée -vorm. Ons is aangesê om lemmetjiesap op die deurskynende, langwerpige kubus te druk, wat op sy beurt 'n duidelike, tintelende bruising veroorsaak, wat die koolzuur van toniese water naboots. Dit was 'n tert, bruisende ervaring, soos 'n G & ampT met baie min alkohol.
Amuse Bouche 2: soja -wasabi -malvalekker, geneesde forel, gougers, wortelsop/vadouvan
Ons is aangesê om van links na regs te eet, so ek het eers die geneesde Tasmaanse forel probeer met gemmer -crème fraîche, knapperige rys en shimeji -sampioene. Ek hou baie van die een, met die sampioene wat 'n sekere gewig toevoeg tot die delikate aard van die vis, terwyl die rys aan die einde bly hang, terwyl dit ook 'n fantastiese knapperige tekstuurelement bied om dinge lewendig te maak. Tweedens was die gougère, gemaak met Gruyère en Parmesan. Toe ek daarin byt, ontplof die kaasblaas en bedek my smaak met die inhoud daarvan-'n warm, souterige, sout vloeistof wat baie in jou gesig was, danksy die gebruik van die tweede kaas. Daarna het ek die soja-malvalekker, bedek met wasabi-groen ertjiestof, bedek. Die marshmallow self was ongelooflik sag, byna eteries, maar het 'n bytende stamp gevul, 'n mengsel van sout en soet en pittig, met 'n langdurige ertjie-afwerking. Uiteindelik kom die verkoelde wortelsop met vadouvan en crème fraîche. Die speserye -mengsel was duidelik op die vurige aanval, maar word effens getemper deur die romerige crème fraîche wat die wortel eers in die laat midpalate na vore kom, en was die belangrikste komponent wat ek op die afwerking geproe het.
Amuse Bouche 3: hokkaido -kammossel | nasturtium bloeisels, knapperige rys kraker
Die laaste vermaak was ook die beste. Die sleutel hier was hoe die nasturtium en wasabi die aangebore soetheid van die kammossel teëgestaan ​​het met 'n mengsel van peperige en pittige note en sodoende die perfekte foelie vir die weekdier vorm. Intussen het die rys 'n fantastiese skerpheid by 'n andersins romerige gereg gevoeg, wat dinge 'n bietjie hoër gemaak het. Fantasties.
1: kanpachi sashimi | endief, somertruffelvinaigrette, soja crème fraiche
Ons eerste & quotreal & quot -kursus bestaan ​​uit kanpachi, bedien met sous vide endive, yuzu, soba, soja crème fraîche en swart truffel. Wat hierdie gereg vir my gemaak het, was die wisselwerking tussen die kanpachi en die truffel, met die truffel wat die andersins subtiele vis 'n diep aardigheid en swaartekrag gee. Tekstuurlik het dinge ook goed verloop, met die stukke soba wat 'n fantastiese knou bygedra het, terwyl die andyvie ook 'n baie aangename, snaakse konsekwentheid gehad het. Waarskynlik my gunsteling kursus van die aand.
2: Santa Barbara se egel | bedien in 'n plaas vars eier, sjampanje beurre blanc, boetes met boetes
Vervolgens neem ons Cimarusti die klassieke & quotegg cup & quot; gereg: stadig gekookte eiergeel, Santa Barbara-egel, Champagne botter sous, geroosterde brioche croutons, fyn kruie en Amerikaanse kaviaar. Ek het waardeer hoe die soute kaviaar die ryk, monolitiese romerigheid van die eiergeel sny, maar die eier-op-eier-aksie was die kaartjie hier, met die dooier wat die pekel van die uni aansienlik temper. Sommige sou egter graag wou hê dat die uni duideliker was, en ek kan beslis ook die standpunt verstaan.
3: gegrilde kersfeesgarnale | eenvoudig bedien met Franse olyfolie en suurlemoen
Nou vir 'n paar voorstellings aan die tafel: 'n wa word ingekeer, bo-op 'n pan met vyf pragtige soutgeroosterde garnale. Die mede-eienaar van Providence en Maître d ' Donato Poto het die garnale bedien, die kop- en stertgedeeltes geskei en die twee stukke gesplit voor dit bedek is. Die natuurlike soetheid van garnale word behoorlik gebalanseer deur die sout, terwyl die suurlemoen 'n wonderlike suur smaak gee om dinge op te kikker. Die meeste van my eetmaats verkies eintlik die lekkerder kopgedeelte.
4: unagi | somertruffel, fyngemaakte aartappel, kwartel eier
Hier was heel moontlik die beste voorbereiding van unagi (varswater paling) wat ek ooit gehad het. Alhoewel sommige gedink het dat dit te visagtig was, waardeer ek die paling se sterk, onstuimige geur, sowel as die buitengewoon skerp, olierige vel. Die cruces van die gereg vir my was die aartappel, wat 'n uitstekende werk gedoen het om die ongemaklike visheid te versag, sowel as die kwartel -eier, wat 'n matige romigheid aan die gereg verleen het. Weereens, soos met die eerste kursus, werk die toepassing van somertruffel ook pragtig hier.
5: wilde tarbot | matsake, sake, roosmaryn
Opvolg van my beste unagi ooit was miskien my beste tarbot ooit. Wat dit vir my gedoen het, was die gebruik van roosmaryn om dit met die tarbot te kombineer, was geniaal; die skerpheid van die kruie vul die hartlike, botterige vis uitstekend aan. Ek het veral die knapperige, supersuuragtige vel geniet. Terselfdertyd het die matte dinge deurmekaar geraak, terwyl dit 'n subtiele sluier van aardigheid bied.
6: pasta alla chitarra | Italiaanse swart somertruffels
'N Spesialiteit van die Abruzzo -streek, alla chitarra, verwys na pasta wat gevorm is deur plat pasta deur 'n kitaar te dwing, 'n rooster van fyn snare. Die pasta is eenvoudig met olyfolie geklee en sonder versiering voor ons gestel. Donato stap toe met 'n mandjie truffels binne en gee elkeen van ons 'n ruim skeer. Die swaar geur van die swamme was bedwelmend, maar die smaak daarvan is eintlik getemper deur die swaar al dente noedels, sowel as die olyfolie.
7: niman ranch varkbuik | wortel-lemoenpuree, ingelegde opritte, mizuna, wortel-gemmerbotter
Ek het laatmiddag meer en meer van varkpyn gehou, en hierdie kursus het die neiging net voortgesit. Die vark self het ons eintlik herinner aan pastrami, met sy kenmerkende pekel en peperigheid. Dit was ook baie vetterig, maar nie oorweldigend nie, met 'n heerlike, knapperige vel om op te laai. Die maag se gewig is terselfdertyd gebalanseer deur die soetheid van die wortelsous en die skerp bitterheid van die mizuna en opritte.
8: Columbia River King Salm | kumquat, ertjies, jurançon
Die salm was 'n twispunt vir ons. Die salm self kan nie die skuld kry nie, maar sommige het gedink dat die kumquat heeltemal te tert was, wat die natuurlike geur van die vis oorskadu. Vir my was dit egter nie 'n probleem nie, en ek het die plantaardige tint en afwerking wat die ertjies meebring, opreg waardeer. Ons was egter almal dit eens oor die glans van die ongelooflike onaangename en smaakvolle vel.
9: lendel van colorado lam | eiervrug, artisjok, bekende tamatie
Die lam het die eer gekry om die beste kwotasie van die nag te inspireer: My lam het meer wild as my dadel! Hierdie oënskynlik Delicious Life-geïnspireerde lyn het 'n mate van verdienste, alhoewel die lam sterker was as die meeste, en hoewel dit vir sommige te aanmatigend was, waardeer ek sy rang, sowel as sy delikate lyf. Maar dit het nie net oor die lam gegaan nie; die tamatiekompote het 'n duidelike gewig, 'n duidelike soetheid, om die geringe suur van die vleis teen te werk, terwyl die artisjok 'n bietjie bitterheid beklemtoon. Die beste uitweg was egter die basilieksous, met 'n skerp skerpheid wat die lam sterk getemper het.
10: Japannese wagyu -beesvleis (gunma, japan) | geroosterde aspersies, wilde sampioene, spek parmesaan risotto
Ek dink ons ​​is almal deur die beesvleis verstom hier. Pragtig gemarmerd, ongelooflik sag, uiters sag, met 'n wonderlike, hartige kors-dit was net so goed soos enige ander wat jy in 'n eksklusiewe steakhouse vind, en dit sluit snit in. Dit was eintlik so lekker dat ek verkies het om dit heeltemal sonder eetgoed te eet. Die aspersies, sampioen, botterbal-aartappel, beesvleis jus, selfs die risotto-dit was goed, maar na my mening onnodig.
Die Providence het nog altyd een van die beste kaaswaens in die stad gehad, waaruit ons 'n uitgesoekte sesstet aartappels gekry het, vergesel van vye, gekonfijte okkerneute, appelkoos-swartpeperkonfyt, appelkonfyt en neutbrood:
• Capriole Sofia - My tweede gunsteling van die tros, dit was 'n delikate, effens soet, geurige bokkaas van produsent Capriole uit Greenville, Indiana.
• Tomme de Chèvre des Pyrenees - Tomme is 'n term wat oor die algemeen verwys na kaas wat in die Franse Alpe geproduseer word, maar hierdie voorbeeld kom uit 'n ander bergreeks: die Pireneë. Dit was 'n bokmelkkaas, met 'n sagte, subtiel soute karakter.
• Ossau -Iraty - Volgende was nog 'n kaas uit die Pyreneë, maar hierdie keer een van skaapmelk. Die Ossau-Iraty het 'n romerige, medium-ferm lyf en 'n effense neutagtige damp.
• Gubbeen-kaas-uit Ierland kom hierdie oppervlakkige, half-sagte koei van melk met 'n aangename, sagte aardsheid en heerlike neute.
• Grès de Vosges - Dit was 'n sagte koeienkaas uit die Elsas, opvallend vir sy taai konsekwentheid en skerp, soet geur (van die gebruik van kirsch in die produksieproses). Maklik my gunsteling van die stel.
• Rogue River Blue Cheese - 'n Kaasbord lyk net nie heeltemal sonder 'n bleu nie, so hier het ons een van Rogue Creamery van Central Point, Oregon. Die kaas, gemaak van rou koeimelk en toegedraai in druiweblare, was skerp, kruidagtig en 'n bietjie soet.
Dessert Amuse Bouche: kanteloep sop
En daarmee is ons aan die nagereg.Alhoewel ons spyskaarte die sferifisering "Mojito" as die voor-nagereg genoem het, het ons dit eerder gekry (as gevolg van die ooreenkoms tussen die Mojito en die windhond): 'n kanteloep-sop met braambessie-gelée, vanieljeroomys, limoen granita en kruisement. Dit was 'n goeie plaasvervanger. Die kantaloep was altyd teenwoordig, 'n basis waarop die soet bessie, suurlemoen en romerige vanielje kon speel, terwyl die kruisement 'n oorhoofse ligtheid gee.
12: kalamansi gelee | wit sjokolade klapper soja melksop, lietsjie-shiso sorbet
Eerstens was 'n nagereg met 'n duidelike Thai-beïnvloed tint, danksy die klapper en die pandan-agtige geur van die sorbet. Dit het dus 'n soetigheid wat herinner aan Lod-Chong Nam Ka-Ti, 'n nagereg van pandan-noedels in klappermelk, maar is gebalanseer deur die sagtheid van die kalamansi, of calamondin, gelée. Oor die algemeen 'n ligte, verfrissende kursus om dinge af te skop.
13: modder spruit brame | yuzu wrongel, braambes-jasmyn sorbet, meringue, warm amandelkoek
Vervolgens 'n interessante studie oor die wisselwerking tussen soet en suur. Ons het 'n meringue -buis, gevul met 'n lekker yuzu -wrongel, bo -op 'n amandelkoek. Die wrongelkoekkompleks was op sy eie taamlik onbeskryflik, maar die sorbet, pragtig met die sakkariese essensie van swartbessie, en die swartbessievrug self, is pragtig teengewerk.
14: Harry 's -aarbeie | basiliekruid -roomys, balsamiese malvalekkers, pistache
Die verbasende, skerp geur van die basiliekruid was verbasend dat dit 'n uitstekende aanvulling was op die verleidelike soetheid van die aarbei-'n fantastiese, maar fabelagtig gepaste foelie. Die pistache het intussen 'n teenoorgestelde nootigheid verskaf, sowel as 'n heerlike knapperige tekstuurbestanddeel, terwyl die swaar, lekker balsamiese marshmallow 'n bietjie mis lyk, hoewel dit 'n duidelike swaartekrag aan die gereg gee.
15: miso -kaaskoek | masumoto -perskes, swart sesam, wit perskesorbet
Hierdie volgende nagereg was maklik die mees omstrede van die reeks as gevolg van die miso -kaaskoek. Die koek was eintlik baie lekker, veral as dit saam met die swart sesam geneem is, het een van my maats selfs die smaak daarvan vergelyk met Cheez Whiz! As gevolg hiervan was dit 'n bietjie kommerwekkend om te eet, maar dit is gelukkig beduidend getemper deur die suikeragtige perske (van Masumoto Family Farm in Fresno) en perskesorbet.
16: sjokoladeganache | grondboontjiebotter, en hierdie pretzels maak my dors, chambly noir roomys
Aangesien ek nie 'n fan van grondboontjiebotter is nie, is dit nie verbasend dat hierdie nagereg nie 'n treffer by my was nie. Nietemin het die ganache 'n wonderlike werk gedoen om die damp te bedek, terwyl die pretzels 'n bietjie soutigheid bygedra het, terwyl dit 'n groot knou bygedra het. Die beste deel hiervan was egter die roomys gemaak van Unibroue's Chambly Noire dark ale, met sy unieke bitterheid, rokerigheid en toffienote.
17: 'n kafee in bordeaux | koffiemousse, canelé -roomys, sigorei -karamel en haselneute
Dit was eintlik 'n nagereg wat ek tydens my laaste besoek gehad het. 'N Canelé is 'n soort gebak uit die Bordeaux -streek in Frankryk, maar die & quotcanelé & quot hier was slegs 'n dop, gevul met 'n koue koffiemousse. Die heerlike rum- en vanieljegeurige geur van die canelé is daardeur na die roomys verskuif, met die haselneute wat 'n heerlike, neutagtige afwerking gee. 'N Goeie wisselwerking tussen smaak en tekstuur-ek kan sien waarom dit die gewildste nagereg van die restaurant is.
18: witsjokolade, mango en kardemom stokkielekker
En nou, die berugte suigstokkie van Providence. Ondanks die feit dat dit met mango gemaak is, het ons almal gedink dat dit smaak van piesang, met 'n pittige hartige aksent as gevolg van die kardemom. Humoristies is ons gewaarsku om nie die glas suiker te skiet nie!
Sonder twyfel was dit my sterkste Providence -ete tot nog toe. Alhoewel my vorige besoeke beslis aangenaam was, was dit eers nou dat ek die volle omvang van Michael Cimarusti se talent kon besef. Wat ek beleef het, toon duidelik 'n meesterlike begrip van die bestanddele, gekombineer met baie innovasie, kreatiwiteit en 'n tikkie 'molekulêre' tegniek, wat alles saam skep wat ek beskou as die opwindendste seekos in die stad-dit is nou vir my duidelik waarom Michelin gekies het om twee sterre hier te gee.
Wat is volgende vir Gaggan? 'N 10-sitplek-restaurant in Japan wat onmoontlike kos bedien
Maar soos die wyse sê, moet u op sekere maniere weet wanneer u ophou om Gaggan te stop. "Alles het 'n vervaldatum. Toe ek begin, het ek myself 10 jaar tyd gegee om van Gaggan een van die bekendste restaurante ter wêreld te maak, ondanks al die uitdagings. Progressiewe Indiese kos het 'n fenomenale sukses geword, maar u moet wees slim om te weet wanneer om op te hou en nuwe drome na te jaag. "
Fotokrediet: Plavaneeta Borah
Dus, as dit nie restaurant Gaggan is nie, wat is die volgende vir die kulinêre maestro? As ons hom glimlag oor die tafel kyk, weet ons dat daar baie idees in sy gedagtes opkom. Alhoewel daar nog drie jaar is totdat Gaggan uiteindelik diens stop, neem sy nuwe planne reeds vorm aan. Hy deel lig op twee onmiddellike planne.
Die taak om van Tofu die volgende groot ding te maak
Ons ken almal Gaggan Anand as die geniale sjef, maar slegs 'n paar is bewus daarvan dat hy ook 'n restauranteur is, wat onlangs belê het in sommige van die opwindendste koskonsepte in Bangkok. Gehoor van Suhring - die progressiewe Duitse restaurant? Dit is tans op die 13de plek in die 50 beste restaurante in Asië, en sjef Gaggan is 'n trotse belegger van die onderneming wat onder meer deur die Duitse tweeling Thomas en Mathias Suhring begin is.
In 'n tyd waarin sjefs alles wil doen om tradisionele kookkuns op te knap of wêreldwye kos op die tafel te bring, sien Gaggan potensiaal in 'n nederige bestanddeel, waarvan baie van ons wegdraai en bereid is om sy geld daarop te wed. Dit is niemand anders nie as tofu, die maaskaas. Ja, u het dit reg gehoor, Gaggan belê in 'n eetplek wat slegs tofu sal bedien.
"Niemand dink regtig aan tofu nie. Dit is die bestanddeel wat die meeste onderskat word, maar ons gaan dit binnekort die gewildste kos maak. Die nuwe eetplek sal 'n klein plek wees, waarskynlik op die salarisse van drie mense, maar sal die meeste dien heerlike tofu op 'n manier wat jy nie voorheen kon dink nie. "
Die 10-sitplek restaurant in Japan
In 2014 het Gaggan Chef Go in Japan ontmoet en besef dat hulle op 'n eienaardige manier baie ooreenstem. Hulle deel dieselfde verjaardag, lyk soos handtekeninge en selfs soortgelyke energie. Sedertdien het hulle al verskeie kere saam gekook en het hulle baie bewonder. Toe die gedagtes van 'n nuwe kosprojek in sy kop opgekom het, het hy geweet dat dit by Chef Go moes wees. Miskien is dit die lot.
"Ek en ek is van plan om 'n restaurant, wat GoGan genoem word, oop te maak. Dit is 'n restaurant met 10 sitplekke wat een maand lank oop is en dan die volgende keer gesluit word. Dit is omdat ons baie tyd wil inbring. van eksperimente en kreatiwiteit, sowel as om te ontspan en ons lewe te geniet. Ek werk klaar soos 'n hond, "sê Gaggan.
"Gaan en ek deel 'n uitdrukking van kuns deur middel van kos, wat pragtig saam kan bestaan, en wat hierdie onverbeterlike energie het. Ons vroeëre voedsel-samewerking het baie goed gevaar, veral die pop-ups, waar ons vir 72 mense oor drie dae, 12 mense in porsies van twee per dag. Nou is ons van plan om bymekaar te kom en 'n heel nuwe eetvlak te skep. "
Die konsep van subjektiewe voedsel
Kos is subjektief. Een man se vleis is 'n ander man se gif. Is dit dan regverdig as u na 'n restaurant gaan en kos bedien word met bestanddele wat u smaak nie regtig beïndruk nie? Maar as ons dit vanuit 'n restaurant se perspektief bekyk, is dit byna onmoontlik om aan elkeen se individuele voorkeure en afkeure te voldoen en dienooreenkomstig kos te bedien. Gaggan beplan om die onmoontlike te doen.
'Ek wil deur die besonderhede van elke diner gaan voordat hulle by my restaurant gaan eet - wat hulle doen, waar hulle vandaan kom, eetgewoontes, waarvan hulle hou, waarvan hulle nie hou nie - en ek kan die individuele aandag aan my besoekers gee. Ek stuur 'n vraelys na bespreking om hulle te leer ken en dan verskillende geregte vir verskillende individue te kook, gebaseer op wat hulle graag eet, 'sê Gaggan met baie selfvertroue terwyl ons wonder hoe hy dit ooit sal regkry .
"Dit is die ergste ding ooit om na 'n restaurant te gaan en 'n gereg te kry wat jy haat en dan die sjef te laat oortuig dat dit goed is. Verskillende mense het verskillende keuses, dit is die waarheid. Kos is subjektief. Jy mag knoffel hou, ek mag Iemand hou dalk van rissie, gemmer en koljander, maar haat kruisement. Dit is die soort besonderhede wat in die spyskaart verskyn. "
Wat om te verwag by die nuwe restaurant?
Nodeloos om te sê, ons was baie nuuskierig oor die soort kombuis wat by GoGan bedien sal word. Sal dit 'n samesmelting van Japannees en Indiërs wees, slegs Japannees of iets heeltemal nuuts? Ons het die sjef met baie vrae beantwoord, en hy het gevra: 'Wat is goeie kos? Kan u 'n spesifieke kombuis noem wat goeie kos definieer? kos, iets wat jy nog nie eens voorgestel het nie. "
Dit lyk asof ons moet wag en kyk. En sjef Gaggan weet baie goed hoe om die verrassingsfaktor top te hou. Selfs by Gaggan onthul hy die spyskaart eers nadat die aandete die 22-gang maaltyd klaargemaak het, wat dit 'n achtbaan van 'n rit maak, waar u nie weet wat om te verwag nie, behalwe om die emoji's te probeer dekodeer, wat die nuuskierige gemoed verder aanwakker.
GoGan word in 2020 bekend gestel, maar sjef Gaggan beplan om besprekings in 2019 te open en die restaurant een jaar vooruit te bespreek. Nog 'n onmoontlike taak, maar hy is oortuig dat dit sal gebeur.
"Die Japannese regering was baie behulpsaam en ondersteunend, in teenstelling met Thailand en Indië. Indië sou my nooit toegelaat het om 'n restaurant naby die Taj Mahal oop te maak nie, maar Japan het ons 'n ondenkbare plek gebied. Hulle is seker dat ek dit sal bring hulle die wêreld van gastronomie vir hul land, 'voeg hy by en onthul niks verder oor die nuwe projek nie, maar gee aan dat dit nie in gewilde stede soos Tokio of Kyoto sal wees nie. Miskien in Okoba.
Die behoefte om die spel te verander
Almal wat Gaggan ken, is bewus van sy 'muphat' aard. Hy sê dit soos hy dit voel, daar is geen skyn nie. En dit is waarskynlik die rede waarom dit hom pla om die valse wêreld van kommersialisering te sien, waar mense meer belangstel om op die trompet te blaas, of om mekaar te probeer doen eerder as om as 'n gemeenskap saam te groei.
In die komende dae is hy van plan om meer onderdompel te word in die kookwêreld en minder toeganklik te wees. Hy verduidelik: "As jy ontwerpersklere of skoene koop, gaan jy elke keer na die ontwerper? Hoekom waardeer jy nie net die kuns self nie? Ek is ongetwyfeld lief vir die roem, maar nou haat ek dit ook. Ek wil hê my kos moet praat vir homself. "
Wel, as 'n mens kos kan kook wat in jou siel kan klop, sal mense dit keer op keer moet terugkeer. Kos het geen grense nie, en daar is geen einde aan die kreatiwiteit nie. Ons wens Gaggan geluk om te doen wat hy die beste doen - bied die onverwagte aan.
8 vrae vir die kosliefhebber Bill DeLind
Milwaukee is gevul met wonderlike mense. En sommige van die mense is wild oor kos. 8 Questions is 'n reeks wat fokus op kosliefhebbers in ons midde. Hulle is nie sjefs nie. Hulle werk nie in die voedselbedryf nie. Maar hulle weet iets oor eet. En dit is deel van wat hulle wonderlik maak. Hierdie week gesels ons met die kunsbeoordelingspesialis Bill DeLind.
Milwaukee is gevul met wonderlike mense. En sommige van die mense is wild oor kos. 8 Questions is 'n reeks wat fokus op kosliefhebbers in ons midde. Hulle is nie sjefs nie. Hulle werk nie in die voedselbedryf nie. Maar hulle weet iets oor eet. En dit is 'n deel van wat hulle wonderlik maak.
As u na kuns kyk, ken u Bill DeLind waarskynlik. Hy het immers die afgelope 46 jaar nege galeryplekke in Milwaukee besit, en hy was een van die bekendste bewaarders van Dennis Pearson en die beroemde Beasties van die stad.
Maar DeLind is ook 'n eet-en-eet-restaurant, en sy eet-avonture en eetgoed wat wynryke etes en onverskillige foie gras-feeste en ndash insluit, het my geïnspireer om hom in te haal om te gesels oor 'n paar van sy gunsteling kosse en kosherinneringe.
Maar eers 'n bietjie agtergrond.
DeLind is nie 'n boorling van Milwaukee nie, maar, soos hy sê, "hy en rsquos het langer hier gebly as die meeste." Hy is gebore en getoë in Michigan, waar hy nog 'n graad in bemarking aan die Michigan State volg. Hy beland in Milwaukee na die gradeplegtigheid, toe hy 'n pos by Libbey Owens Ford Glass Company (LOF) aangebied word en na die kantoor van Milwaukee oorgeplaas word.
DeLind sê hy was altyd lief vir kuns, maar het nooit 'n waan gehad dat hy 'n kunstenaar sou wees nie. Hy dink egter dat hy seker genoeg oor kuns gepraat het, toe TC Esser die Bressler Art Gallery in 1969 (destyds in Milwaukeestraat) bekom, hulle hom huur om dit te bestuur. Ongelukkig was dit 'n kortstondige optrede wat die eienaars die galery verkoop het aan 'n ander persoon wat meer geïnteresseerd was om 'n raamwinkel te begin as om 'n galery te onderhou.
Dus het DeLind die saak in eie hande geneem en sy eerste galery in sy huis in Wauwatosa in 1971 geopen. Sy mees onlangse stap het hom in die ruimte langs die Watts Tea Shop in 2010 laat beland.
'Waarvoor ek aangetrokke was en my besigheid opgebou het, was antieke Franse plakkate en 19de -eeuse Franse skilderye uit die Barbizon,' sê DeLind. 'Hulle was die oorspronklike en plein air skilders en het name soos Pissarro, Renoir, Monet en Russeau ingesluit. "
Deur die jare het DeLind gereis en die dorpie Barbison besoek en hom so deeglik deur die omgewing getrek dat hy sê dat hy gereeld kan sien waar 'n spesifieke skildery geskilder is.
DeLind het ook opvallend geword vir die dra van Beasties, die fantasievolle, amorfe, gedinkte diere wat deur Dennis Pearson geskep is. Toe Pearson in 2000 na Nieu -Seeland verhuis, het DeLind die kanaal geword vir die handhawing van die erfenis van kunstenaars en milwaukee. Hy het die "Beastie Beat" (Beasties op straat) in 2002 en 2004 vir die Milwaukee Symphony opgestel, asook om Beasties in sy galery te verkoop.
'Hy gaan 80,' sê DeLind, 'en toe ek verlede somer die groot hoeveelheid Beasties kry, was dit blykbaar alles wat hy oor het. Maar nadat ons meer as die helfte van die beelde in 48 uur verkoop het, was hy so opgewonde oor die entoesiasme vir sy werk wat hy meer gemaak het. Dus het hy my nog 17 gestuur. "
Alhoewel DeLind sy galery vroeër vanjaar gesluit het, behou hy steeds ruimte in die Watts -gebou vir sy beoordelingsonderneming, DeLind Fine Art Appraisals, LLC. Dit werk hy al jare, maar kan nou meer op die werk fokus. as hy nie eet nie, dit wil sê.
OnMilwaukee.com: Wat het jou liefde vir kos geïnspireer?
Bill DeLind: Ek was 'n baie klein eter toe ek grootgeword het, saam met ouers wat die gevolg was van die depressie. En die kos op die tafel was taamlik oorgaar, smaakloos, maar nie interessant nie, alhoewel 'n goeie persentasie daarvan uit my vader en rsquos -tuin kom.
My pa was van Nederlandse afkoms, so soms het ons 'n kalfbrein met roereiers. En ek het dit geëet.
Van al die dinge sou ndash en baie mense hieroor lag, maar ek het geleer om van kos te hou terwyl ek 17 was in die weermag. Vir die eerste keer in my lewe was ek honger en het ek spaghetti geëet. Dit is iets wat ek nooit by die huis geëet het nie. Eens was daar 'n oesterbredie, hellip en suurkool, en ek het al die dinge geëet wat ek nog nooit geëet het nie. Selfs SOS (kak op 'n gordelroos).
Ek het op universiteit vir myself begin kook, en toe ek na Milwaukee verhuis het, het ek vir myself gekook. My vrou was 'n goeie kok, maar ek wou altyd help. Uiteindelik het ek die meeste van die kookkuns gedoen. As 'n bederf een jaar het sy my ingeskryf vir 'n klas by La Varenne.
OMC: Wat is van u gunsteling dinge as u kook?
BD: Een van my gunsteling trooskos se gunstelinge is die risotto van wilde sampioene. Met 'n bietjie meer tyd en beplanning, is ek baie lief daarvoor om varkrillette te maak. U kan 'n klomp maak en klein potte met vriende deel.
Ek het baie eetvriende in Madison, en ek sou dit nie mededingend sê nie, maar ons is altyd bereid om te eksperimenteer. Een van die lekkerste was toe my vriend Jim 'n bondel deeg opgemaak het en elkeen van ons ons eie pizza's opgemaak het uit ongeveer 30 bestanddele wat hy beskikbaar gehad het. My pizza was vars lentes aspersies en morel sampioene.
My ander spesialiteit is groot morel sampioene gevul met foie gras. Ons het onlangs 'n trone -speletjie geëet waar ek kwartels met foie gras gestop het. En ons het almal aangetrek as karakters uit die vertoning.
OMC: Het u 'n gunsteling kosstad?
BD: O, gol. Ek het soveel uitstekende maaltye in soveel stede geëet. Ek weet nie of nie
Ek het nooit slegte kos in New York nie. Uiteraard is daar ongelooflike kos in Parys en hellip mmm. Ek het heerlike kos in die Napa -vallei geniet. Ek het by die Culinary School of America geëet.
OMC: Het u 'n onvergeetlike gereg van diegene wat u in die buiteland geëet het?
BD: Ek kon baie daarvan herhaal. Maar daar was 'n stad in die hartjie van die Bordeaux -land waar ek geëet het. Dit was 'n baba hoendergereg wat in jou mond gesmelt het. En dit kon ek nie herhaal nie. Die hoenders hier word almal in die fabriek vervaardig, en mense hier sal waarskynlik probleme ondervind met die eet van 'n baba hoender.
Soos u weet, is ek nie jammer vir my smaak nie. Ek is mal oor foie gras.
Van wie ek praat, ek het 'n ongekende kookramp gehad net voordat die verkoop begin het. My yskas onder het uitgegaan, en ek het nie geweet nie. Ek het vyf rakke skaap daarin, twee hele foie gras en 'n dosyn kwartels. En hulle beland almal in die vullisdrom en ruik na die hemel. Ek dink die seemeeue het die dag heerlik geëet.
OMC: Wat is u gunsteling Milwaukee -restaurant?
BD: Ek dink waarskynlik my nuwe nommer een is David & rsquos Chef & rsquos Table, en dit is meer 'n eetervaring as 'n restaurant. Daar is egter Crazy Water. Peggy [Magister] het 'n vriend geword. Dit was my gunsteling plek om vir altyd te gaan, en sy stel nooit teleur nie.
Ek is mal oor MOVIDA vir brunch. En ek was nog nie in Morel nie, maar dit is op my lys van plekke wat ek seker sal geniet.
In Madison eet ek graag by Heritage Tavern. En daar was 'n punt waar ek 'n paar van my vrymesselaarsbroers daarheen geneem het toe ons in Madison was vir Grand Lodge. En ek bel vooruit en sjef Dan Fox berei 'n hele vark & ​​rsquos -kop vir ons voor.
OMC: Wat van u belangstelling in wyn?
BD: Heeltemal terug toe die wêreld jonk was en ek my eerste smaak aan sjampanje gehad het. Ek was waarskynlik onder die ouderdom, en dit was waarskynlik iets wat u vir $ 1,90 kon koop. En ek het gesê: "OK, ek hou hiervan." Toe doen iemand my die diens om my sjampanje te bedien, waarskynlik $ 3. En ek het 'n groot verskil gesien. Van daar af het dit gegaan oor die drink van 'n beter en 'n beter een.
Toe ek na Milwaukee verhuis, is ek gelei deur een van die ou wynmanne, destyds 'n ghoeroe in hierdie stad. En hy het my smaak baie verhoog. Maar dit was regtig nie totdat ek met 'n wraak begin kook het nie, maar ek het besef dat selfs as u 'n goeie wyn het, soms duur is, dit nie altyd by die kos pas nie.
U kan vier verskillende Pinot Noirs hê, en een kan heerlik saam met sjokolade wees, en nog 'n druppel met lamsvleis. Dit is dus 'n avontuur. Jy kan dit nooit alles weet nie. Dit is 'n deurlopende leer. Daarom is ek dol daaroor om deel te wees van die kos- en wynverenigings. Daar is 'n verskeidenheid lede wat verspreiders is, en hulle spreek kundiges aan om wyne met kos te kombineer. Dit is baie opwindend om aan die voortdurende ervaring deel te neem. Ek kan 'n aandete eet, daar eet, en dan 'n paar van die wyne vir myself koop.
OMC: Wat is u gunsteling skuldgenot?
BD: Een van my vrymesselaarsorganisasies vergader elke maand by die Wisconsin Club.
Hulle sit 'n uie -dip en Fritos uit. En dit is net so goed. So, een keer per maand gee ek te veel aan, en dit is een van die skuldigste plesiere wat ek het.
OMC: Vertel my van u mees onvergeetlike kosavontuur.
BD: Ek dink dit gaan na Daniel in New York. Ek vier my 10de bestaansjaar saam met Lori Skelton. Dit was 'n uitblaas -ete. Dit was die wit truffel -ete met gepaarde wyne. Dit was so 'n onvergeetlike aand. Elke keer dat u 'n gereg bedien word, bring hy 'n glasbordjie met 'n wit servet daarin. En daarin was 'n groot wit truffel. Hy het gekom en die bokant gelig, en 'n mede -kelner het die truffel met 'n wit handskoen opgetel en die truffel oor die kos geskeer. Dit was so 'n aanbieding. Dit was waarskynlik een van die meer onvergeetlike.
Ek het ook twee keer by Alinea geëet. En hul 21 of 22 gang maaltye is so onvergeetlik. Hulle het een keer 'n klein kussing saam met rook gebring wat hulle neergesit het, en as dit leegloop, vul dit die atmosfeer met 'n reuk. Elke kursus is op hierdie manier onvergeetlik.
Lori is 'n ywerige kok wie se toevoeging van speserye en speserye slegs deur haar versameling kookboeke meegeding word. Haar passie vir die kulinêre industrie is gebore terwyl sy A & ampW -wortelbekerbekers as 'n tienerwinkel balanseer, gevoed deur onversadigbare nuuskierigheid en aangevuur deur die mense wie se verhale by elke gereg aansluit. Sy het die voorreg gehad om hierdie verhale via talle media te beskryf, insluitend OnMilwaukee en in haar boek & ldquoMilwaukee Food. & Rdquo Haar werk het joernalistieke toekennings gekry van entiteite, waaronder die Milwaukee Press Club.
As sy nie eet, kos fotografeer, skryf of die FoodCrush -podcast opneem nie, vind u dat Lori saam met haar man Paul avonture soek, reis, kook, lees, leer, knuffel met haar katte en op soek is na maniere om 'n verskil te maak.
7 Koservarings in Bangkok Geen voedselliefhebber mag dit misloop nie
Bangkok word al lank as 'n kosparadys beskou, en dit hou sy roem by en voeg elke jaar meer opwindende koservarings by. Die liefde vir kos te midde van sy mense is aansteeklik, en bied soveel heerlike opsies om van te kies dat u nie meer kan kies nie. Van hul straatvoedselkultuur en smousstalletjies tot drywende markte en naweekvlooie, daar is na hartelus baie om te ontdek en te geniet. Ook in die lekker eetplek bereik die kulinêre toneel nuwe hoogtes met restaurante soos Gaggan, Nahm, Suhring, Bo.Lan, Issaya Siamese Club, Eat Me, Le Du en vele ander wat wêreldwye toekennings maak. Geen wonder dat dit soveel kosliefhebbers van regoor die wêreld lok wat na Bangkok gaan vir 'n onvergeetlike ervaring nie.
As u net so lief is vir kos, bring ons u sewe opwindende koservarings in Bangkok wat u hierdie jaar moet beleef -
1. Die 22-gang progressiewe Indiese maaltyd by Gaggan
As u heeltemal na Bangkok reis, moet u nie die kans mis om in Asië se nommer 1 -restaurant en wêreld se nr. 7 -restaurant te gaan eet nie (volgens Asia's 50 Best Restaurants Awards en World's 50 Best Restaurants Awards). Sjef Gaggan Anand is bekend vir sy skouspelagtige herinterpretasies van Indiese kos wat sy besoekers nooit beïndruk nie. U weet nie regtig wat om te verwag nie, en die kos is nooit regtig wat dit lyk nie. Daar is geen spyskaart om sonder 'n lys emoji's te volg wat net die opwinding van eet by Gaggan opbou nie. Stel jou voor 'n sjokoladebonbon wat 'n golgappa is, 'n spons en skuim wat presies soos idli-sambar of 'n eiervrugkoekie proe wat vier dae neem om voor te berei. Daar is baie om te ontdek in die 22-gang-spyskaart en die man self te ontmoet.
Prys: ongeveer 6500 Baht Adres: 68/1 Soi Langsuan, Ploenchit Road, Lumpini, Bangkok Tel: +662 652 1700
2. Royal Thai -kookklas by Blue Elephant
Almal in Thailand wat passievol is oor kook, kyk op na die Blue Elephant Cooking School en Restaurant. Begin deur die bekende sjef Nooror Somany Steppe en lê in 'n pragtige, ou Thaise Chine-gebou. Hier kan u die geheime van Royal Thai Cuisine leer en al die geurige bestanddele en deeg wat in die bereiding van Thaise kerrie en roerbraai kom, ontdek. . Hulle bied 'n verskeidenheid klasse aan wat by u behoeftes pas - Morning Cooking Class, Corporate Cooking, Carving Class en Ancient Thai Cuisine Cooking Course, waar u leer hoe om tien van die Thaise kookkuns se vergete geregte te skep.
Ons het ons ingeskryf vir die Morning Cooking-klas, wat 'n begeleide toer deur die mark ingesluit het om meer te leer oor die plaaslike bestanddele en 'n eerstehandse ervaring om vier gewilde Thaise geregte in hul goed toegeruste kombuise op te stel-Mango en Garnalslaai, Gebraaide snapper in Thaise speserye, Thaise hoendersop in klappermelk en geroosterde sampioene. Die hele klas het ongeveer drie en 'n half uur geneem, was pret en interaktief, en ons het baie truuks geleer om ons geregte te vervolmaak. Dit is gevolg deur 'n middagete om te geniet van al die geregte wat ons gemaak het, sowel as om met ons klasmaats te praat om meer te leer oor hul huiskos en wenke en truuks om te kook. Moenie vergeet om deur die Blue Elephant -boetiek te blaai nie, waar u Thaise pasta, souse en ander plaaslike bestanddele, asook Thaise breekware, kan byvoeg by u kookervaring.
Prys: 3,296 Baht Adres: South Sathorn Road 233, Kwaeng Yannawa, Khet Sathorn, Bangkok Tel: +662 673 9353-8(Lees ook: Van Galangal tot Basil: speserye wat Thaise kos so gesond maak)
3. Die kuns van vrugtesny met Airbnb -ervarings
As u vertroud is met Thaise kos, sou u die wonderlike verskeidenheid versierings wat by die geregte pas, opgemerk het. Vrugte en groente word vaardig gesny om pragtige blare en blomme voor te stel, so perfek dat dit amper ongelooflik is. Dit is hul ou kuns om te sny, wat die Thaise baie trots op is. Om ons hande te probeer, het ons aangemeld vir 'n vrugtegraf -klas deur middel van Airbnb -ervarings. Ja, saam met die bespreking van 'n verblyf by plaaslike huise, kan u ook op hierdie gewilde aanlyn platform opwindende plaaslike koservarings ontdek. Ook in Indië het hulle 'n reeks ervarings waaraan u kan deelneem.
Ons gasheer en onderwyser Waewmanee, wat ongelooflik warm en bemoedigend is, het ons geleer deur die basiese beginsels van kerf in die sessie van drie en 'n half uur, wat ook 'n prettige reis in 'n tuk tuk na die plaaslike mark ingesluit het om die regte vrugte te pluk . Ons het begin met vlak 1, wat maklike stappe ingesluit het om sprietuie, rooi rissies en tamaties in blomme te sny, op vlak 2 te beweeg, waar ons geleer het om komkommer in 'n palmblaar en 'n spanspek in 'n roos te sny. Vlak 3 het 'n bietjie taai geword, maar ons het 'n groot gevoel van prestasie gekry toe ons 'n waatlemoen in 'n lotus uitgekerf het. Die hele tyd was Waew ongelooflik geduldig, ons het ons foute reggestel en die kuns van snywerk verrassend maklik gemaak. Dit is 'n goeie manier om 'n nuwe vaardigheid aan te leer, sowel as om verhale te hoor oor Thailand se kos en kultuur.
4. 'n Reis na die drywende mark in Bang Nam Pheung in Bang Kachao
Bang Kachao, bekend as die longe van Bangkok, is 'n klein eilandjie wat net 'n entjie se ry van Bangkok af is. Dit is soos 'n stedelike oase, wat gedurende naweke bedrywig is, en jy kan plaaslike eetplekke langs die straat ontdek, en ontspan by eienaardige restaurante en kafees te midde van bamboes en ander groen bedekking. Anders as Bangkok, kan u hier die natuurskoon geniet terwyl u deur die kronkelende bane ry na die markgebied Bang Nam Pheung Floating Market of op 'n fietstaxi klim. Daar is ook 'n park genaamd Sri Nakhon Khuan Khan Park wat u kan verken as u meer natuur soek.
Die drywende mark in Bang Nam Pheung is 'n paradys vir kosliefhebbers, en bied talle stalletjies waar u plaaslike Thaise kos kan geniet - sosaties, seekosballetjies, noedelsop soos Kuay Teow Tom Yum, Thaise poedings, rooskoekies, gebraaide rys, roer -gebraaide vleisgeregte soos Moo Pad Prik Yuak (geroosterde varkvleis met piesangrissies), Thaise sop en nog vele meer. Die mark is groot en u kan plaaslike speserye, versnaperinge, huisversiering, lampe en beligting, breekware, klere, skoene en sakke in die hande kry teen baie bekostigbare pryse. Dit is beslis 'n besoek werd om weg te kom van die hoogtes van Bangkok en die natuurskoot in.
Hoe om daar te kom: Neem 'n taxi na Wat Khlong Toey Nok in die Khlong Toey -omgewing van Bangkok. Loop na die rivierdok en ry met 'n boot na Bang Kachao, wat u 20 baht eenrigting sal kos. By Bang Kachao kan u fietse huur of op 'n fietstaxi klim om die mark te besoek.(Lees ook: 6 plaaslike markte wat u in Indië moet besoek as u van kos hou)
5. Naglewe by JJ Market of Chatuchak Weekend Market
JJ Market is die lewendigste naweekmark in Bangkok, ook bekend as Chatuchak Weekend Market, wat u aan vlooimarkte sal herinner. Dit is die beste plek om gedurende naweke 'n voorsmakie van die plaaslike kultuur te geniet, asook om plaaslike kos, drank en winkels te geniet. Alhoewel Bangkok nie van nuwerwetse kroeë beskik nie, is dit moeilik om te vergeet van die ervaring om in die talle eienaardige watergate rond te hang. U sal hou van die atmosfeer en die boheemse tema van die plek, en die lewendige optredes (hoewel soms baie hard) sal verseker dat u tot laat in die nag 'n gala -tyd geniet. Ook hier kan u probeer om die plaaslike kos deur die verskillende stalletjies te proe of na die vele restaurante en kroeë te gaan wat ramen, noedels, sushi en wêreldwye kos aanbied.
Dit is slegs van Donderdag tot Sondag oop, so beplan daarvolgens.
Voeg by: 587/10, 2 Khwaeng Chatuchak, Khet Chatuchak, Krung Thep Maha Nakhon, Bangkok
6. Street Food and Shopping Spree in Chinatown
As u Chinatown wil verken, moet u 'n hele dag daaraan bestee, want daar is baie om te sien en te doen. Op verskillende plekke oor die hele wêreld kan daar 'n Chinatown wees, maar die een in Bangkok word beskou as die grootste. Die merkwaardige samesmelting van Chinese en Thaise kulture is duidelik in hierdie deel van die stad. As u van antieke argitektuur hou, let dan op om die Wat Traimit te sien, waar die grootste goue Boeddha ter wêreld geleë is, die China -poort by die westelike ingang, die Wat Mangkon Kamalawat of Dragon Lotus -tempel en Romaneenart Park. Vir liefhebbers van kos huisves elke hoek en draai eetplekke en eetstalletjies wat u smaakknoppies sal opwind.
Yaowarat Road is 'n moet-besoek, veral snags om die skouspelagtige verskeidenheid straatkos te probeer, wat wissel van dim sum en noedels tot ys en eksotiese vrugte. Liefhebbers van soetgoed moet die Old Siam Plaza, wat in 'n aantreklike Art Deco -kompleks geleë is, nie misloop nie. Hier kan u na hartelus tradisionele Thai-Chinese lekkers (met baie ingewikkelde name) proe. Vir u inkopies moet u na Sampang Lane gaan, wat ongetwyfeld te druk is, maar die moeite werd is. As u te doen kry met die geraas en die menigte by u uitkom, vind dan die Grand China Princess Revolving Rooftop Bar en laat u hare val terwyl u teug aan heerlike cocktails en die uitsig geniet.
Voeg by: Yaowaratweg 6, Samphanthawong, Bangkok
Fotokrediet: Istock/ Aluxum
7. Sundowner by Rooftop Bars - Vertigo Grill en Moon Bar
Bangkok is 'n stad met hoë stygings, dus een van die beste maniere om die stad te geniet, is om na een van die vele kroeë op die dak vir skemerkelkies te gaan. Die panoramiese uitsig is asemrowend, en u kan lekker saam met vriende ontspan en aan heerlike skemerkelkies drink en in vars roosters en seekos byt en ontspan. Vertigo Grill en Moon Bar in die Banyan Tree Hotel is tans 'n gewilde gunsteling, saam met Lebua (uit die filmroos van Hangover 2) en Above Eleven Bar. Vir diegene wat lus is om op hul voete te tik, hang tot later as die maatslag omgedraai word.
Voeg by: Banyan Tree Bangkok, 21/100 S Sathorn Rd, Yan Nawa, Khet Sathon, Krung Thep Maha Nakhon
Kan u regtig 'n 22-gang-aandete eet en geniet? - Resepte
Sjef Josh Skenes ' Sungold -tamatiespeler by Saison.
San Francisco 's Saison is dalk net die uiteindelike pop-up suksesverhaal ooit.
In 2009 het dit nederig genoeg begin as 'n pop-up een keer per week in die agterste deel van die informele Stable Cafe in die Mission District. Dit bevat die ongelooflike kombinasie van sjef Josh Skenes en hoë konsep-kos en Sommelier Mark Bright se uitsonderlike wyne in behoorlike Riedel-stingels, in teenstelling met jeansbedekte bedieners wat gaste sit in 'n lat-styl tuin-verskeidenheid stoele op kaalbene hout tafels.
Vinnig vorentoe na 2013, waar dit nie net na 'n ander deel van die stad vervoer is nie, maar nou die onderskeid is dat dit die duurste restaurant in die stad is. Die proe -spyskaart kos $ 248 per persoon. As u wynparings wil hê, kos dit nog $ 148 per persoon.
Miskien het jy gesien smaaklike ete tydskrif se September-uitgawe waarin Saison aangewys is as een van die beste nuwe restaurante van Amerika ? $ 2,8 miljoen. Kos kos per week? $ 15,000. Die vier tenks wat lewendige seekos bevat? Ook $ 15,000. Die vleisverouderingskamer? $ 40,000. Die houtkaggel? $ 50,000. Daardie handgemaakte aandete waaruit u eet? $ 300. Die uniforme wat deur die Levi 's ontwerp is? $ 500 elk. En die kasjmiergooi word voorsien as u koud word? U het dit raai — $ 500.
En die plek het slegs 32 sitplekke.
Skenes net voor die aanvang van die diens.
Sjef Gabriel Kreuther van The Modern in New York City.
Hierdie week het Saison nog meer glans bygevoeg as dit moontlik is deur vyf bekende sjefs te huisves wat elkeen op 'n ander aand saam met Skenes kook om 'n 12-gang-proe-spyskaart vir $ 500 per persoon te skep.
Dinsdag was dit sjef Laurent Gras, voorheen van L20 in Chicago en die vyfde verdieping in San Francisco. Donderdag was dit sjef Matthew Lightner van Atera in New York. Vanaand is dit sjef Guenter Seeger, wat Seeger in Atlanta besit het. Saterdag word afgesluit met sjef John Shields, voorheen van Town House in Virgina.
Ek was gelukkig om genooi te word as 'n gas van die restaurant tydens die Woensdag -ete waarin sjef Gabriel Kreuther van The Modern in New York City was.
Die lang eetkamer met die oop kombuis agter.
Die bank yskaste wat aan tafels in die eetkamer flank.
Eet by Saison is 'n unieke ervaring, veral omdat die groot kombuis nie net heeltemal oop is nie, maar die tafels net 'n entjie verder is. 'N Muur yskaste, met hul termostate op verskillende temperature, is aan die een kant van die eetkamer, so gereeld sien jy 'n kok wat die deur oopmaak om bykomende bestanddele binne te kry. Wat ook opvallend is, is hoe kalm en stil die kombuis is. Selfs as twee hoofsjefs die aand in die kombuis 'n mengelmoes van kursusse kook, het dit gelyk asof elke beweging moeiteloos was.
In die plek van die voormalige jeans-kledingstuk, word bedieners nou in grys pakke versier. Met 'n knik na Skenes se voorliefde vir 'n meer ontspanne eetatmosfeer, kan sy gunsteling liedjies uit die luidsprekers in die kombuis hoor. U sal dus 'n bietjie Steve Winwood, Elton John en Bruce Springsteen saam met u maaltyd geniet.
Aandete het begin met 'n aperitief van sake wat met Japannese seewier bedek was. Ek het nog nooit so iets geproe nie. Dit blomme en amandel-agtige as dit raak jou smaak, dan eindig byna sampioen.
Skenes het die aand begin met 'n dramatiese wit gereg met die kleinste deel om 'n skat wit steurkaviaar bo -op 'n bed vol geproeide gegrilde tamatiegelee, romerige mielies en okra te hou. Die gelee het byna die kaviaar oortref as die ster van die gereg met sy rokerige, soet, suur tamatie.
Die eerste gereg van Kreuther was ook 'n verrassing: klein koolpakkies, elk in 'n porselein replika van 'n oester dop. Byt daarby in om die verrassende uitbarsting van bruin molligheid uit die oester binne te vind.
Tamaties speel weer in Skene 's Sungold -tamaties met gerookte tomatillo consomme. Hy is ongelooflik behendig met bouillon en skep delikate poele vloeistof wat so gewigloos lyk, maar tog 'n komplekse geur dra.
'N Fantastiese appelhoutgerookte steurtert.
'N Glaskoepel bedek Kreuther se volgende gereg terwyl dit na die tafel gebring word. As dit opkom, ruik jy na die appelhoutrook wat gebruik is om die steurgarnale in sy Elsassiese tert met suurlemoentert wat met 'n middel so romerig soos poeding kom, te rook. Dit is uitstekende trooskos wat u kan voorstel om voor 'n kaggel te eet, al is dit in 'n viersterhotel in die Alpe.
Monterey perlemoen was nog nooit so sag en heeltemal leeg van enige taaiheid soos in Skenes ' volgende gereg nie. Die perlemoen word vir minder as 2 minute op kole gebraai. Daarna word dit bedien met artisjokke, ingelegde kelp en 'n sous gemaak van die perlemoenlewer, wat 'n verhoogde umami -noot gee.
Koningskrab gestroop in seewater.
Kreuther 's Elsassiese kluitjies het 'n gossamer-pasta-agtige buitekant en 'n donsige konyn. 'N Sopie soet, neutagtige sunchoke -puree, 'n klein ysplantjie en kantarelle rond die lekker gereg uit.
Die twee sjefs maak 'n gereg bymekaar.
Ek was nog nooit 'n groot fan van koningskrabbe nie. Miskien het te veel slegte Las Vegas -buffetervarings my mening laat daal.Maar in Skenes se hande ontdek ek uiteindelik die aantrekkingskrag van hierdie skaaldiere. Die vleis, gestroop in seewater, is kussingsagtig. 'N Sop bloedlemoene, gemmer en jogurt is so geurig en herinner aan die geure van 'n Thaise sap met sitroengras.
'N Halfdosyn rolletjies van Parker House kom hierna aan. Dit verg alles in my om hulle nie almal in te asem nie, want hulle is warm en sag soos moontlik. Langs is huisgekapte Straus-botter met 'n bietjie heerlike funk met sy amper kaasagtige smaak.
Onweerstaanbare Parker House -rolle.
Bright het die oggend vroeg en vroeg na die lughawe gehardloop om die hoofbestanddeel in Kreuther se volgende gereg op te haal: langoustines wat regstreeks vanuit Skotland ingevlieg is. Die vleis word afgerond met 'n rokerige chorizosous. Die jongste radyse en raap, kompleet met groente, moet in die koolrabi -puree gedoop word. Suig die sappe uit die langoustine -kop en u word beloon met 'n warm handdoek van die bediener vir u moeite.
Langoustine het die oggend van Skotland af ingevlieg.
Die volgende gereg van Skenes lyk soos nagereg met 'n kop cappuccino-agtige skuim, maar dit is glad nie so nie. Nie as dit bier, melk, brood en eendlewer met 'n lugagtige mousse-agtige tekstuur het nie. Proe en dit is 'n bietjie soet, 'n bietjie smaaklik en amper koffie-toffie-agtig.
Kreuther sluit die hartige kursusse af met Mangalitsa varknek. My man was sprakeloos vir die eerste twee twee happies, maar het net daarin geslaag om te mompel, "Mmmm " en "Ohhh " voordat hy nog 'n stukkie afgesny het. Die erfstukvark was vol vet, wat u alles vertel wat u moet weet oor hoe lekker dit was. Vet is immers smaak. En dit het dit in grawe gehad. Krulspelde van die kleinste chicharrons het in een hap gebreek. 'N Ronde ravioli het 'n slim omhulsel van die dunste skywe soppresseta gehad wat fyn gebak was en met die eerste oogopslag amper soos deeg lyk.
Toe was dit lekkergoed. Nie een nie, nie twee nie, maar 'n parade daarvan. Eerstens het 'n framboos -marshmallow -sorbet in 'n mini -byekorf gedraai wat 'n middelpunt van Meyer -suurlemoenskil versteek het vir 'n opgewekte verhemelte.
Framboos marshmallow sorbet.
Daarna 'n studie oor bokwiet: Die mees perfek gevormde quenelle van bokwiet -roomys wat met geroosterde bokwiet besprinkel is, kom met 'n geswelde bokwiet -souffle. Jy steek die souffle deur en gooi die roomys daarin. Die resultaat is die geur van Japan in 'n Franse nagereg. Dit is lekker, neutagtig en effens aards, en verfrissend ingehou in soetheid. Om dit alles af te sluit, kom daar 'n bediener om koppies warm geroosterde bokwietee te skink.
Die gepaardgaande bokwiet souffle en bokwietee.
Dit is gevolg deur een happie tertjies passievrugte en melksjokolade besprinkel met grasuie. Ek kan nie sê dat ek noodwendig die grasuie in die sjokolade geproe het nie, maar die kombinasie was vindingryk.
En truffels wat absoluut positief in een hap moet eet.
Gesmelte truffels moet word in een hap geëet, sodat u nie 'n deel daarvan op u ken dra nie. Die krakerige sjokolade -buitekant is so dun as moontlik. Maar in plaas van dik ganache binne, is daar 'n heeltemal vloeibare sentrum van vanielje wat jou mond oorstroom. Sjoe.
Groot kanale kom in 'n boks wat heerlik na kaneel ruik. Die gebak het die wonderlike, diep gekarameliseerde, skerp buitekant wat plek maak vir 'n vla, broodpoedingagtige binnekant.
Caneles in 'n geurige kaneldoos.
Voordat u vertrek, word 'n fantasties toegedraaide brioche afgelewer wat u die volgende oggend kan geniet vir ontbyt. Die sellofaan word toegemaak met 'n rooi wasseël met die ontwerp van 'n vlam.
Spanje 2015: We Are Ham Eaters!
Middagete by Casa Roman op 'n aangename sonnige middag onder 'n helderblou lug.
Die eerste been van ons avontuur agter die rug, het ons Madrid verlaat op 'n vinnige, sonnige oggend met 'n spoed trein, suidwaarts na Sevilla.
Na 'n reis van 2 1/2 uur deur 'n ligte landskap vol olyfbome, het ons teruggehou, ons tasse opgeneem en Sebastian ontmoet, wat saam met Dorothy ons reis georkestreer het. Hy het ons uit die grotstasie gelei na skitterende sonlig, waar ons aan boord gegaan het van Sevilla se weergawe van die Weismobile en na die hotel gegaan het. Die pragtige Corral del Rey beslaan 'n gerestoureerde 17de-eeuse casa palacio in die ou wyk van die stad. Nadat ons aangemeld het, het ons probeer om ons te oriënteer. Sebastian se advies: Gee 'n speld op die kaart van u telefoon om deur die ou labirintiese gange van die stad te gaan. Moderne broodkrummels.
Jamon Iberico genees oor die kroeg in Casa Roman.
Na 'n kort pouse, stap ons na la Plaza Venerables vir middagete. By Casa Roman het kelners 'n lang tafel op die plein in die skaduwee van die imposante Hospital de los Venerables gereël. Die gebou was eens 'n tuiste vir priesters, en bevat vandag 'n navorsingsentrum wat toegewy is aan die werk van die beroemde Spaanse skilder Diego Velázquez.
Kaste van robynrooi Sangria verskyn, saam met 'n paar bottels vars, vrugtige Albariño. Binnekort was die tafel vol soute kaas, gebakte inktvis, krokante krokodille, aardse artisjokharte, lekker Salmorejo en natuurlik dun skywe jamón Ibérico met sy kenmerkende lint van ryk vet.
Binne die restaurant hang sweetende lobbe van Ibérico bo die kroeg, 'n bekende toneel tydens ons reise. In Toledo het ons vir Gerry gevra waarom jamón so alomteenwoordig is. Hy het verduidelik dat varkvleis in die Middeleeue volop was en maklik is om te bewaar, maar dit dien ook 'n belangrike kulturele funksie. As 'n Christen bevind dat hy sy godsdienstige verbintenis moet bewys, sou hy varkvleis eet, wat vir vrome Moslems en Jode verbied is. "Sien? Ek is 'n hameter! "
Jamón Ibérico verskyn op byna elke spyskaart as 'n selfstandige snack of voorgereg. By Casa Roman word dit ook byna elke ander gereg ingesluit. Dit was duidelik: in Spanje is jamón royalty. En tydens ons middagete by Casa Roman lui die refrein nooit waar nie: 'Ons is hameters!'
One Bowl S 'meer Brownies
Groete, mense. Ek het vanoggend met baie energie wakker geword, vreemd genoeg. Dit gebeur eerlikwaar nooit, en ek sal op my wekker sluimer totdat ek verby was. Ek veronderstel ek het goed gerus nadat ek 'n rustige naweek gehad het, en ek het Sondag nie uitgegaan nie, wat ek die afgelope paar weke om een ​​of ander rede gedoen het, en dit het altyd daartoe gelei dat ek my gat kom sleep Maandag. Ek wou seker net soveel druk
moontlik voor die einde van die somer, maar ek kyk vanoggend by my venster uit en dit is absoluut pragtig. Die hoogte behoort vandag 77 grade te wees en die lug is onmoontlik blou. Niks goud kan natuurlik bly nie, en ek dink dit gaan die res van die week reën, maar ons het ons vensters nou oop, so ek sal neem wat ek kan. Vrydagaand is ons na ons vriend se woonstel in Park Slope om Settlers of Catan te speel. Die huis het die wedstryd gewen (hierdie keer – ek sal hulle uiteindelik klop), maar dit was 'n baie aangename aand en moes 'n bietjie naby wees tussen Kramer en ons vriend Russ. Saterdag het ons 'n bietjie geslaap, op die rusbank gesit terwyl ons 'n bietjie TV gekyk het, en daarna na The Meathook Sandwich Shop gegaan om klassieke Italiaanse subs (en een braaivleis) op te neem om na ons vriend Tom en Valerie & Huis #8217. U sien, Tom en Val het pas hul baba gehad, en aangesien swanger vroue gewaarsku word om nie genees of gerookte vleis te eet nie, het my M.O. as ek sien dat 'n nuwe ma vir haar 'n reuse -Italiaanse toebroodjie met al die toebehore moet bring. Dit is omdat ek omgee. Oor vleis. In elk geval, ons het die dag daaraan geskenk om die nuwe baba te ontmoet terwyl Tom vir ons 'n piña coladas gemaak het en nie te skaam nie. Ek het vroeër saam met Valerie by 'n verskansingsfonds gewerk toe ons albei administrateurs was (dws sy het geweet wat sy doen en dit was my eerste werklike werk in New York). Ons was nou net meer as vier jaar vriende, maar dit voel asof ons mekaar altyd ken. Soms het u baie geluk met die mense wat u uiteindelik ontmoet, en Val ' is een van die mense met wie ek 'n onmiddellike verbintenis gevoel het. Gelukkig is ons nou albei uit die verskansingsfonds, en dit is so opwindend om te sien hoe sy en Tom hul eie klein gesin begin. Ek het selfs Tannie Sydney gebel, wat waarskynlik 'n paar jaar gelede my die skrik sou laat afskrik het, maar nou? Ek hou nogal van die geluid daarvan! Ek het altyd gedink ek sou 'n gawe tante wees.
My pragtige vriendin Valerie.
'N Paar weke gelede, voordat Val die baba gehad het (natuurlik), het sy gevra of ek 'n paar foto's van haar sou neem terwyl sy nog swanger was. Ek was opgewonde. Ek skiet 99,9% van die tyd kos, so my vaardighede in mense-mense is regtig nie so wonderlik nie, maar oefening is die moeite werd, en as Val goed was as my proefkonyn, dan is dit so. Ek het 'n prettige kantel-skuiflens gehuur en ons het die hele dag deur die Long Island City se waterfront geloop terwyl ek foto's geneem het terwyl ek probeer het om te bedoel, ek bedoel ek het 'n klomp dom grappies gemaak en probeer om haar te laat lag terwyl ek dwing haar man Tom ook om in 'n paar skote te spring. Ek is regtig tevrede met hoe dit gegaan het. Val is duidelik pragtig, swanger of andersins, so dit het dinge redelik maklik gemaak, maar sy was so gelukkig en opgewonde om 'n ma te wees, dat haar goeie gees 'n stukkie koek laat glimlag het. Ek hoop dat ek meer mense kan oortuig om my binnekort 'n paar foto's van hulle te laat neem, en dit lyk asof Val en Tom hiervan hou, so daar is nêrens anders om op te gaan nie!
Ek glo dat dit die laaste in my reeks graham cracker -resepte is. Daar is ook meer kaneelrolletjies, 'n mokka -yskoek, paletas, snickerdoodles en 'n sjokolade -grondboontjiebottertert. Vir die laaste resep wou ek iets deel waarvan ek hou – brownies. Ek verkies brownies bo 'n koekie of 'n stukkie koek (die enigste ding wat ek meer liefhet, is tert, wat ook goed hier gedokumenteer is). Ek is veral lief vir dik, taai, donsige brownies. Ek wil 'n brownie hê wat uit 'n groot, koue glas melk roep om dit alles af te was. Dit is die brownies. Die graham cracker -streusel is slegs 'n bonus, en die taai malvalekkers sorg inderdaad vir 'n uitstekende brownie. Ek is veral trots op die streusel. Waarom vervang u nie al die meel in 'n gewone streusel met gemaalde graham -krakers nie? Ek het gesukkel om die streusel nie net direk in my mond te skep nie, miskien kan ek 'n bietjie ekstra maak om u oggend hawermout of jogurt of u aandroomys te strooi (want ons het almal aandroomys nodig). Terwyl die graham cracker -sage tot 'n einde kom, dink ek dat u hierdie resepte nog 'n rukkie sal onthou, of totdat u 'n paar keer in die gimnasium was. Jy is welkom.
22 kursusse in die Berkeley -hotel, Knightsbridge, Londen
Ek het deur die jare 'n hele paar maaltye geëet in 'n aantal belangrike restaurante versprei oor die hele Verenigde Koninkryk. 'N Paar slegte maaltye, baie lekkernye en 'n uitstekende 8221 -paartjie. Ek sê "couple " omdat net die hoeveelheid vir my uitstaan ​​as kosherinneringe wat 'n leeftyd sal duur. wat uit verskeie Nico -klassieke bestaan ​​het, het my destyds van my voete af geslaan. Die spyskaart hang nou op my muur as 'n ewige herinnering aan Nico, 'n kulinêre legende in 'n baie kort restaurant en staan ​​nou vas in die geskiedenisboeke van legendariese meestersjefs. lekkernye het na my toe gekom, maar ongelukkig is niks so onvergeetlik soos Nico … nie. tot die somer 2010 toe my volgende supermaaltyd beleef is. Ek gaan sit en eet 30 geregte wat Simon Rogan vir my berei het by Lenclume in Cartmel, Cumbria. 30 kursusse vars, wilde, gekookte en tuisgemaakte bestanddele, nuwe smaak, teksture en geure wat ek nog nooit beleef het nie, en alhoewel dit 'n totaal ander styl van kookkuns was, het dit my dieselfde gons gegee as die Nico -maaltyd. (klik HIER om die lenclume -maaltyd te sien). Hierdie Rogan -ervaring is slegs weke later gevolg deur 'n fantastiese middagete wat vir my gekook is deur Aiden Byrne in die Hillbark -hotel naby Liverpool, 'n luukse reis deur 'n paar van die beste produkte in Europa wat deur Aiden en sy kundiges gekook is. span. (Klik HIER om die maaltyd te sien) Ongelukkig het Aiden Hillbark verlaat kort na my besoek, so ek beskou myself nou as een van die gelukkiges wat Aidens se persoonlike aanraking ooit beleef het op so 'n wonderlike plek soos Hillbark … Ek sal nooit die verrukkings vergeet nie.
Dus, slegs drie maaltye van so 'n hoë kaliber in 35 jaar uiteet, tot daar tyd was vir my verjaarsdagbederf, 19 Augustus 2011 en aandete by Marcus wareing in die Berkeley -hotel in Londen, en nou is die probleem waar en hoe kan ek moontlik begin om hierdie hemelse ervaring te beskryf? , ek is in die dromerige modus en kyk nou al na die spyskaart van my wonderlike aand en wonder waar de hel om te begin. – Ok, so ek begin met die ster van die vertoning, sjef mnr James Knappett.
James Knappett sou my aandete kook, Marcus Wareing was elders, so James was die hoof van die kombuisbrigade. James het 'n ongelooflike stamboom en toe ek die indrukwekkende lys restaurante lees waarin hy gewerk het, was ek baie opgewonde by die gedagte aan wat hy vir ons sou kook.Thomas Kellers "Per Se " in New York, Gordon Ramsay, Rick Stein en 2 jaar in die kombuise van die restaurant 'wêreld se nommer een' – Noma in Kopenhagen &# 8230 Wow, ek het gewonder wat James in staat was terwyl hy in beheer was van die Berkeley -kombuisspan. Ek het die spyskaarte al 'n paar weke voor my ete daar bestudeer. Ek kon dadelik invloede van Noma sien op die verskillende spyskaarte wat Marcus en James saam geskep het. Marcus spesialiseer veral in die klassieke kookkuns (ex Gordon Ramsay) en trou met James se wilde en moderne blomme, heining, see, wild Deel en pakkie sjefs daaglikse take terwyl hulle by Noma werk, was hul daaglikse voer op die platteland en skep dan 'n spyskaart oor wat die dag beskikbaar was. Wat 'n wonderlike kombinasie het hulle in die Berkeley -kombuis gehad, beide klassiek gemeng met modern, presies waarvoor ek so lief is in die kombuis. As ek uiteet, wil ek kreef, foie gras, truffels, souse, ens. Eet. Ek is baie oud in my smaakpapillen, maar ek stap ook af op die moderne kinkels van kos en van die bord af, byvoorbeeld Simon Rogan en Lenclume, so my ete saam met James sou 'n kruising tussen die twee wees. #8230.of so het ek gehoop.
Ons het om 7.30 by die Berkeley -hotel in Knightsbridge aangekom, 'n perfekte tydsberekening vir fantastiese cocktails in die hotelle en '822Blue bar', 'n bekende bekende bestemming, was 'n lang aand om te eet, 5 uur om presies te wees. tyd om te ontspan, die vriendelike gesigte te geniet en voor te berei vir die fees wat voorlê. Kort nadat ons begroet en na die restaurant gebring is, was dit pragtig, alles met 'n Bourgondië / Aubergine -tema en#8230.baie …..baie donker. #8221 My foto's ". Die restaurant was regtig so erg verlig dat ek getwyfel het dat selfs my betroubare Panasonic Lumix LX5 nie die dag sou kon red nie. Ek het teruggekyk na my nag toe ek foto's geneem het in 'The Witchery' in Edinburgh, die fantastiese Gotiese restaurant wat net by kerslig aangesteek was en wat so donker was dat ek die spyskaart moes lees met my telefoonlig. Ek het vreeslike gedagtes gehad, die beligting van die restaurant in Berkeley was nie so erg nie, maar dit sou nog steeds 'n nagmerrie wees om 'n kamera sonder flits te gebruik. Ek het een van die personeellede gevra of hulle die beligting oor my tafel kan aanskakel, maar ek is beleefd ingelig dat dit nie moontlik is nie, want al die beligting in die restaurant sal goed toeneem, verder en opwaarts, en ek probeer die beste daarvan maak 'n slegte werk en laat Photoshop dan die dag op my rekenaar red, soos dit met die foto's van die heksery was (klik HIER om te sien) en#8230. Dit is 'n lewensreddende rekenaarprogram wat uit die hemel gestuur is.
En so het die kos begin aankom, soos u op die onderstaande foto's kan sien, het Photoshop eintlik sy magie bewerkstellig en dit kon daarin slaag om donker en korrelige foto's te omskep in iets wat nie ver van aanvaarbaar was nie. langs 'n venster en behoorlike lig op die borde kry, wag en sien die verskil. Klein voorgereg van die sjef het een vir een opgedaag – Aubergine tert, / Geroosterde kwartels harte, / Gepekelde eier, kaviaar en varkvel, / Pynappel onkruid, Skotse kammossel in ingelegde komkommer, druiwe, kalk mayonnaise. / Dorsetkrap, avokadopuree, tamatie, ingelegde groente, ingelegde rissie, koljander
Gepekelde eier, kaviaar en varkvel
Pynappelkruid, Skotse kammossel in ingelegde komkommer, druiwe, kalk mayonnaise.
Dorsetkrap, avokadopuree, tamatie, ingelegde groente, ingelegde rissie, koljander
Geroosterde Foie Gras, gekarameliseerde melkselle, vars cobnuts, swartbessies en hisop
Burrata " uitgerekte " Mozarella, gemoute krummels, kersies en uie.
Somer " Groenteplek " – Gepekelde Damsons, ertjiepuree, raap, baba -wortels, vlierblomme, sagte bokmelk en vlierblomversiering.
Botter gestroopte kreef, kwarteleier, Nori -seewierpoeier, botterkool asyn.
Girolles, Kruid Pappardelli, Chickweed, Purslane, Truffelbotter en Fresh Truffle uit Toskane.
Dit was die begin van die viservaring. Die kelner kom met 'n groot glimlag op sy tafel na my tafel, en nou gaan James u 'n klein rondleiding gee deur die vangs van die Cornish -visserybedrywe van die dag. 8221, begin met Cornish Makreel, Gerookte Paprika, Paprika -olie, Suikermieliepuree, Gerasperde Parmesaan, Koljander, Kalk puree.
Cornish Line gevang Seebaars met 7 teksture van blomkool, dennepitte, gevlokte amandels, sous Polonaise, Purslaine
Cornbossie, nuwe aartappels, groen aarbeie, courgette en kuskruie.
Houtduif, raap, kool, sjokoladesous, duif jus
Cumbrian -lam met Japannese roosblare, yoghurt en verkoolde preie.
Beesvleis, Gerookte beenmurg, Hogweed sade, Geroosterde courgette, komkommer, Frambose en Nasturtiums. Die beste hoofgereg van my lewe, geen twee maniere nie: die beesvleis het gesmelt, dit was so sag. hierdie kursus met my oë toe en nog nooit sulke geure beleef nie. my bithday ", en so volg 'n laaste vurk vol ekstase …. Wie benodig dwelms?
Afgebreekte Pina Colada, pynappelsorbet, rum en verskillende teksture van klapper.
Gekarameliseerde appelparfait, Bramley -appeljellie en -sorbet, pêrelgars en kaneel.
"Hay " creme brulee, Aarbeie, Sweet cicely, Moutkrummels
Karamel sundae met verskillende teksture van karamel, yoghurt en mout.
Dropkoek, roomys met gerookte melk, vars peer en houtsoort.
Seedoring mousse in melksjokolade ….My spesiale verjaardagkoek.
En 'n paar lekker stukke om terug te neem hotel toe
So ….om 'n opsomming van my 22 -gangete deur James Knappett @ Marcus Wareing @ The Berkeley … .. Uit die hart uit te spreek as 'n 'onpartydige diner' – Eerstens die negatiewe punte ….of moet ek net sê 'punt'? …. Die restaurantbeligting. Die beligting was verskriklik vir almal wat daarvan hou om foto's te neem van hul ete, flitsfotografie word nie toegelaat in die restaurant ten opsigte van ander eetgaste nie. Dus bloggers en liefhebbers van kos, en diegene wat wil wys hul heerlike maaltyd op hul telefone of kameras moet staatmaak op die restaurante se lig. Veel belangriker: die kos is so wonderlik en aangenaam vir die oog dat ek persoonlik voel dat dit met trots in al sy glorie aangebied moet word. Die bord was ongelukkig nie ten volle benut nie, maar vanweë die swak beligting, dieselfde vir die res van die kos. Kom dus na Berkeley en pas die beligtingsvlakke op en 'n bietjie.
Wat die goeie punte betref, ek sal hier sukkel, hahahhhh, ek het drie keer Michelin -kos geëet en ek het James Knappetts drie -ster -Michelin -kos geëet. Hierdie man is so talentvol dat hy my weggeblaas het met sy innoverende, perfek gekookte en foutlose kos en#8230. Woorde misluk my nou, maar daar is geen twyfel dat hierdie man gaan kuier nie, hy kook daar saam met die beste 3 -ster -sjefs in Europa en dit is net 'n kwessie van tyd voordat sy naam in die lig verskyn. Hier is 'n opsomming in 'n paar reëls. Ek is 'n gelukkige diner, ek is 'n gelukkige blogger en hopelik sal my foto's en woorde 'n wonderlike eetkamer uitbeeld ervaring wat ons by die Berkeley gehad het. Marcus, u verlaat u kombuis in baie goeie hande.
Ek kan nie hierdie stuk beëindig sonder om die voorkant van die huis te bedank nie. Dit maak 'n wêreld verskil om mense te sien glimlag en dit lyk asof almal in die restaurant presies dit gedoen het. Dit is duidelik dat almal gelukkig is by die Berkeley en dat dit gekom het tydens diens. 'N Vinnige blik in die kombuis (toe was dit 01:15) en 'n groot dankie aan sjef James en die span, en ons moes ons verskonings maak om weg te gaan en die seuns almal na hul bed te laat terugkom. al was hulle almal weer om 07:00 en#8230..Ohhhhh Nee ….Lewe as 'n jong sjef.Dankie ook aan ons Sommelier, 'n lieflike ou met 'n paar pragtige wyne en#8230 en weer 'n mini -opvoeding vir myself in wyn saam met kos …. Groete.