teo @ UP | blog van 'n paar TUKS teologie studente
Posted Oktober 11, 2010 deur drien20
Posted Mei 18, 2010 deur drien20
Relationships Unfiltered – Andrew Root
Posted April 22, 2010 deur drien20
Kategorieë: Boeke, jeug
Ek het die afgelope ruk bietjie tyd spandeer om hierdie boek te lees en dit was definitief tyd baie goed gespandeer.
Hy fokus op jeugbediening i.t.v verhoudings en hoe om regtig daar te wees vir adolossente. Om nie net die 'hoe' vrae te vra nie, maar die 'wie' vrae. Met ander woorde ons moet nie konsentreer op hoe ons hulle by die jeugaksies te kry, hoe moet ek cool genoeg wees, ens. Ons moet eerder kyk na wie ons kan wees saam met hulle, soos wie Jesus was vir Sy dissipels en die mense rondom Hom. Hy meen dat as ons 'n effektiewe jeugbediening wil hê moet ons bereid wees om in 'n verhouding met hierdie einste jeug te tree, om nie net 'n kennis te wees nie, maar iemand wat hulle pyn saam met hulle aandurf. Hy praat van 'place-sharing'. Ons moet nie noodwendig al die antwoorde hê nie, maar ons moet saam met hulle in daardie plek van angs, vrees, pyn, lyding, drome, vreugde ens. wees. Maar, sê hy, ons moet ook weet wanneer om nee te kan sê. Daardie fyn balans tussen die oop en toe van verhoudings, sodat ons nie onsself in mekaar verloor nie.
Wat vir my vrek nice is van hierdie boek is dat hy voorbeelde uit sy eie lewe gebruik om sy standpunte deur te gee. Dis asof dit die hele idee van sy boek real maak. Soos bv hy sal praat van toe hy sy seuntjie moes leer om te slaap. Dit het nie gewerk om hom elke keer op te tel en te sus nie. Hy en sy vrou het op 'n opblaasmatras geslaap langs die kot en elke keer as hy wakker geword het, het hy net vir hom laat weet dat hy daar is vir hom. Hy't nie noodwendig opgespring en hom dadelik vasgehou nie, hy't net saggies gepraat en hom laat weet dat hy nie alleen is nie. Hy was sy seuntjie se 'place-sharer'.
Uiteindelik dink ek om 'n effektiewe jeugwerker, vrywilliger of watokal te wees moet ons daardie stap kan neem en moeite doen om hulle nie net te beïnvloed nie, maar om net daar te wees in verhouding, om 'n 'place-sharer' te wees.
Drumming circle… wat's dit?
Posted Maart 27, 2010 deur drien20
Kategorieë: jeug, Musiek, Suid Afrika
Tags: community, drumming circle
Ek was gisteraand by 'n drumming circle gewees. Een woord kan dit beskryf: Awesomeness!!
Dit was regtig een van die lekkerste ervarings wat ek nog ooit gehad het. Aanvanklik was ek maar skrikkerig daarvoor, want dis nie regtig iets waaraan ek gewoond is nie, maar my vriendin (wat ook teologie swot) het my omgepraat en nou ja ons vat toe die pad en gaan geniet dit. Dis 'n baie lekker vibe nog voor jy eers begin het met die dromme. 'n Area is uitgelê vir 'chilling', daars 'n bar, die drumming circle (ja, letterlik 'n sirkel) en dan nog 'n area afgesper waar mense met vuur speel, of eerder toertjies doen.
Dit kos jou so 40 bokke om 'n drommetjie te huur, maar dis regtig die moeite werd. Daar is mense van all over wat net hulself kom inleef in die beat. En ek oordryf nie as ek sê van all over nie. Daar's hippies en teologie studente, weird mense, jocks, geeks, gays, straight, swart, wit, vrouens, mans, kinders, ou mense, 'n mengelmoes van die mense van ons rainbow nation. En ek LOVE dit!!
Iemand begin gewoonlik met 'n beat en dan gaan jy aan van daar af. Jy hoef nie eers ritme te hê om te join in die pret nie, jy kan net jou drommetjie slaan na hartelus. Ek het self sommer net paar keer gesit en luister na die beat. Jy vergeet van die kantoor, van die leerwerk van die regte wêreld. Jy kan net rustig wees en jouself verloor in hierdie sirkel van klank.
Ons kan eintlik so baie leer van community en sharing. Mense ruil dromme uit, lag saam, speel saam, en meer belangrik luister saam. Soos ek en Cobus ook gisteraand gesê het, 'n drumming circle het baie potensiaal om gebruik te word in ons gemeentes en gemeenskappe. By jeugkampe ens. As ons net bietjie uit ons comfort zones wil wegbreek en iets nuuts probeer, soos ek gedoen het gisteraand, sal ons besef daar is soveel meer in die wêreld wat ons kan gebruik ten goede.
Storiekaarte – en hoekom dit awesome is
Posted Maart 18, 2010 deur tiaan
Soos dit gaan in jeugbediening word kinders van tyd tot tyd na jou toe verwys deur ouens wat hoop dat jy deur een vinnige motiverende praatjie 'n kind se optrede totaal gaan verander en beinvloed (lees: manipuleer) sodat die betrokke kind doen wat hulle graag verwag. Nou, dit werk nie heeltemal so nie, veral nie in relational jeugbediening nie. Ek het nie outomaties die reg om aan 'n kind oor te dra dat hy of sy nou beter gecommit moet raak, kom nou, ruk jou reg en trek op jou sokkies, net omdat ek in jaartal nader aan die kind is nie. Dit werk nie so nie. Ek moet ook daardie kind se vertroue en respek verdien. Ek moet ook eers daardie kind se storie hoor. Want stories is hiper belangrik.
Ek sien toe vanoggend 'n kind nadat sekere onderwysers gevoel het hy sal dalk eerder na my luister as na hulle. Nou, okay, maar ek weet mos ek kan nie dadelik met die deur in die huis val nie. Ek wil ook nie. Ek wil eers die kind se storie hoor.
Ek is al vir 'n paar jaar deur Roelf Opperman van Kameeldrif blootgestel aan ervaringsleer en storiekaarte (weer eens baie dankie oom Roelf!), klein kaartjies met verskillende prente op wat persone dan kan gebruik om iets te vertel van whatever. Die kaart word die persoon se mondstuk. Omdat ek dit as 'n tried and trusted metode ken, besluit ek toe om dit vandag ook in te span. Ek was nogals bang dat ek gaan sukkel om iets uit die ou te kry, ek ken hom nie goed nie. Groot was my verstomming oor wat toe gebeur.
Gewoonlik laat ek die persoon of persone so 3 kaarte kies, vandag was dit oor hoe jy die lewe sien, hoe jy die toekoms sien en hoe jy omgee sien. Die ou kies toe 4 kaarte en plaas hulle in 'n spesifieke volgorde. Toe ek begin uitvra oor die kaart wat hy aanvanklik eerste gekies het, begin hy die volgorde verduidelik. Toe ek weer sien, is hy besig om 'n comic strip te bou van sy lewe – 'n uitgebreide metafoor in die derde persoon.
En hy bou. En hy bou. Soms is daar stiltes, dan wonder ek of ek dit moet verbreek, maar dan gaan hy aan en bou nog aan die storie. En ons gesels oor hierdie mannetjie in die storie. En dit word 'n amazing ervaring. Naderhand begin die ou self die lyne deurtrek na sy eie lewe toe en 'n klomp goed vertel – nie heeltemal dieselfde nie, maar naby genoeg dat ek die paralelle kon agterkom. En ek kom agter dat daar (soos ek vermoed het) HEELWAT meer agter 'n skynbaar ongemotiveerde optrede sit as net luigeit.
Relational jeugbediening is nooit 'n geforseerde jeugbediening nie – dis 'n invitational jeugbediening. Net soos wat God ons uitnooi om deel te word van die ongeskrewe storie, ons uitnooi om uit te sien na 'n toekomsverwagting, ons uit nooi om betrokke te raak by die mense rondom ons, net so moet ons tieners/jeug uitnooi om hulle vertroue met ons te deel (en dan mag jy dit onder GEEN omstandighede skend nie), om deel te word van ons lewens – sodat hulle ons later uitnooi om deel te word van hulle s'n, op hulle terme. Klink dit asof die mag uit jou hande gevat word? Ja, dit doen, en dis goed so.