◀ AfriForum gaan na parlement om wysiging van Grondwet teen te staan
Nóg dorpe en takke bemagtig om korrupsie hok te slaan ▶
June 5, 2018 deur Jhua-nine Wyrley-Birch Gemadol 000704 Depotkapsel, hård 50 mg 20 kapsel-kapslar - Apoteket
Bipacksedel - Gemadol
Tramadol HCl Retard Mylan x mg Windows Debuggers: Part 1: A WinDbg Tutorial - CodeProject 11,276,347 members (45,131 online)
thanks! Last Visit: 31-Dec-99 19:00 Last Update: 6-Mar-15 9:32Refresh1 Ons onderskryf die drie Teologiese standpunte van Protestantisme, maar interpreteer dit as volg:
1.1 Redding uit genade deur geloof.
Ons reaksie op Jesus Christus is bekering deurdat ons ons sonde bely en daarvan wegdraai.
Genade beteken: God maak ons bekering en geloof moontlik deur die opstanding en dood van Jesus Christus. Die Heilige Gees trek ons nader aan die evangelie en oortuig ons van sonde, geregtigheid en oordeel.
1.2 Die Bybel as die primêre basis van Outoriteit.
Ons moet die Woord bestudeer vir geestelike ontwikkeling.
1.3 Die Priesterskap van gelowiges.
Ons is individue direk voor die Here, teenoor wie ons ons sonde bely en tot Hom bid.
Ons is nie net individueel gered nie, maar is ook deel van 'n gemeenskap van gelowiges.
Wesleyaans in die sin dat ons glo in 'n tweede genadewerk van Heiligmaking as 'n krisis, onderskeibaar van Regverdigmaking, tot ons beskikking gestel op grond van die bloed van Jesus Christus, toegepas deur die Heilige Gees tot ons harte deur geloof, waarvan die uitwerking is, 'n rein hart gevul met die Heilige Gees.
Arminiaans in die sin dat ons glo in die vrye wil van die mens. Ons glo dat Jesus Christus dit vir alle mense moontlik gemaak het om gered te word en dus te reageer op die genade van God.
Dis in duidelike teenstelling met wat die Calviniste glo. Calvinisme kom neer op 5 punte wat aan mekaar verbind is:
(i) Totale verdorwenheid.
Jy is so verdorwe in jou sonde dat God jou eers moet wederbaar voor jy vir Hom kan kies. Prof. Malan sê: “God moet eers tussenbeide tree deur die harte van sy uitverkorenes te wederbaar, waarna geloof aan hulle geskenk sal word wat hulle in staat sal stel om hulle te bekeer.”
(ii) Onvoorwaardelike uitverkiesing.
Die Here het sommige mense uitverkies om gered te word die ander is outomaties verdoem tot die hel.
(iii) Beperkte versoening.
Christus sou dan net vir hierdie uitgesoekte groep sterwe aan die kruis.
(iv) Onweerstaanbare genade.
“ Calviniste sê dat God deur sy Heilige Gees almal in besit neem wat reeds op grond van hulle verkiesing en kinderdoop in ‘n verbondsverhouding met Hom is.” (Prof. Johan Malan)
(v) Volharding van die heiliges.
Hierdie beginsel berus ook op die Calvinistiese idee dat mense nie ‘n vrye wil het nie – dat aangesien God ons redding beplan het, voorsiening daarvoor gemaak en dit op 'n onweerstaanbare manier aan ons toegereken het, Hy ook daarvoor sal sorg dat ons nie uit sy hand geruk word nie. Christus sal dus namens ons volhard en sodoende ons ewige sekerheid waarborg (die siening van eenmaal-gered-altyd-gered). Calviniste verwerp geheel en al die idee van terugval en verval uit die genade, omdat hulle glo dat God onvoorwaardelik die volmaakte lewe van sy Seun aan Christene toegereken het, en die versekering gee dat daar voortdurend vir alle sondes wat hulle doen, versoening gedoen sal word.” (Prof. Johan Malan)
Ons is Baptiste omdat ons glo in die doop van die gelowige, nie as 'n vereiste vir redding nie, maar as 'n stap van gehoorsaamheid. Die doop is 'n uiterlike teken van die innerlike werk wat alreeds gedoen is by wedergeboorte.
Ons verstaan daardeur dat ons glo aan die Ortodokse Wesleyaanse standaard van teologie. Vir 'n verdere verduideliking, verwys na Prof. Malan se skrywe oor Fundamentaliste.
“Daar is soveel verskillende variasies van die Christendom wat gebruike en geloofsopvattings betref, dat die vraag dikwels gevra word: wat is die regte een? Gelowiges wat streng op basiese Skrifuitsprake, Christelike beginsels en Bybelse waardes staan, word gewoonlik fundamentele, konserwatiewe, of evangeliese Christene genoem. Met die oog op groter duidelikheid hieroor sal aangetoon word wat die kenmerke van ‘n fundamentele ingesteldheid is, en waarom dit ter wille van die waarheid nodig is om daaraan te voldoen.
‘n Letterlike Skrif verklaring. Die letterlike, grammaties-historiese verstaan van die Bybel is ‘n grondbeginsel in die evangeliese Christendom. Die Here het bedoel wat Hy in bepaalde tydsomstandighede vir bepaalde mense gesê het. Beeldspraak en simboliek moet beperk word tot dit wat die Bybel self duidelik só bedoel. Die Engelse uitdrukking is: “When the plain sense of the Word makes common sense, then seek no other sense.” Selfs al is daar simbole, het hulle meesal ‘n letterlike teëbeeld en moet dus nie allegories verklaar word nie. Die dier met die sewe koppe (Op. 13:1-2; 17:7) is bv. nie ‘n abstrakte begrip wat allegories verklaar moet word nie, maar ‘n simboliese beskrywing van ‘n persoon, die Antichris. Beskrywende name word dikwels in die Bybel gebruik om sekere morele of geestelike eienskappe van ‘n persoon te beklemtoon. Só bv. is Christus die lig van die wêreld, die water en brood van die lewe, die Lam van God, ens. Wanneer daar van ‘n letterlike Skrif verklaring afgewyk word deur bv. te beweer dat Israel die kerk is of dat Jesus net metafories uit die dood opgestaan het, dan gee sulke mense hulle eie, subjektiewe verklaring vir God se Woord en verander die basiese betekenis daarvan heeltemal.
Die erkenning van geestelike werklikhede. ‘n Letterlike vorm van Skrif verklaring behels ook die volle erkenning van geestelike stellings in die Bybel. Daar is geen waarheid in die bewering deur vergeestelikingsteoloë dat net hulle die Bybel geestelik verstaan, terwyl die fundamentaliste dit letterlik opneem en sodoende die geestelike waarhede daarvan ontken nie. Hierdie argument beteken dat ons ongeestelik is, terwyl hulle geestelik is. Die feit is dat ons die grondbetekenis van elke teks aanvaar. As daardie grondbetekenis geestelik is, dan aanvaar ons dit net so as ‘n geestelike stelling. Ons probeer nie om verse te verander wat ‘n duidelike geestelike strekking het nie. Soos óns dit verstaan, is dit juis ongeestelik om die Bybel feitlik deurgaans te vergeestelik en van sy grondbetekenis te ontneem, want dan takel jy die gesag van die Skrif af. Daar is geen betroubare basis vir geestelikheid as ons nie ‘n gesagvolle Bybel het nie.
Dispensasionalisme. ‘n Letterlike vertolking van die Bybel verbind ons tot ‘n dispensasionele verklaring van God se geopenbaarde waarheid. Elke dispensasie (bedeling) het sy eie kenmerke, hoewel dit ook sekere ooreenkomste met ander dispensasies kan hê. Neem in verband met dispensasionele verskille in ag dat Nuwe Testamentiese (NT) geloofsuitsprake waarin die kruis die basis vorm, anders as Ou Testamentiese (OT) geloofsuitsprake klink. Dit is onmoontlik om geestelik die regte perspektief oor sake te hê indien ons nie dispensasionele werklikhede in ag neem nie. Wanneer verskillende dispensasies in God se raadsplan vir die mens met mekaar verwar word, tree groot dwalings en valse verwagtings in. Dit gebeur bv. wanneer aspekte van Israel se bedeling van die wet in die OT met die NT bedeling van genade (die kerk bedeling) verwar word deur mense wat ‘n wettiese godsdiensvorm voorstaan. Groot dwalings tree ook in wanneer die kerk bedeling met die toekomstige koninkryk bedeling van Christus se vrederyk op aarde gelykgestel word, wat eers ná sy wederkoms sal aanbreek. Dit skep verwagtings dat die duiwel nóú gebind en van sy invloed gestroop kan word, dat Christene nóú die wêreld kan oorneem en soos klein koninkies regeer, en dat tekens en wonders algemeen moet voorkom. Sulke mense is mislei en het geen begrip vir profesieë oor ‘n slegter wordende wêreld aan die einde van die kerk dispensasie nie (1 Tim. 4:1; 2 Tim. 3:1-5).
Voortgaande hervorming. Ernstige Christene moet voortdurend daarop ingestel wees om die teologie en gebruike van die kerk of huisgroep waaraan hulle behoort, in lyn met die Bybel te bring. Bybelstudie en die gebruik van goeie naslaanbronne om dieper insig in die Woord te kry, gevolg deur aksies om die nuwe kennis te implementeer, moet ‘n voortgaande proses wees. Daar moet gewaak word om Bybels onverantwoorde kerklike standpunte en gebruike wat oor ‘n lang tyd tradisie geword het, te laat voortleef sonder om dit ooit te bevraagteken. Baie van die gereformeerde kerke maak hulleself hieraan skuldig, en laat na om ernstige foute wat hulle kerkvaders in belydenisskrifte vasgelê het, krities te ondersoek. Op dié manier het daar selfs totaal onbybelse, Roomse gebruike en sienings in die kerk van die Hervorming ingesluip en voort geleef. In plaas van ‘n egte hervorming waarin daar na Bybelse beginsels en standaarde teruggekeer word, is daar in baie kerke ‘n onbybelse hervorming aan die gang wat daarop ingestel is om die oorblywende, fundamentele belydenisse in die kerk wortel en tak uit te roei. In Suid-Afrika is daar só ‘n Nuwe Hervorming aan die gang, waardeur teologiese vernietigingswerk gedoen word. Dit is nie ‘n reformasie van die kerk om dit nader aan die Bybel te bring nie, maar ‘n deformasie wat daarop gerig is om die kerk se geloofsfondamente heeltemal omver te werp. Nuwe hervormers beweer dat die “meesterverhaal” van die Christendom op die beperkte en dikwels foutiewe insigte van die Bybelskrywers en kerkvaders berus. Deur moderne “navorsing,” wat niks anders as beplande, post-moderne dekonstruksie en humanistiese herbesinning is nie, konstrueer hulle nou ‘n “historiese Jesus” wat nie maagdelik gebore is nie, nie God is nie, wie se kruisdood geen heilswaarde het nie, en wat nie liggaamlik uit die dood opgestaan het nie. Vir hulle is die Bybel nie God se onfeilbare Woord nie, maar blote spekulasie deur “primitiewe denkers.” Hulle stel die Christendom ook gelyk met ander gelowe. Hierdie proses van godsdienstige verval moet verwerp en deur ‘n egte hervorming teëgewerk word.
Bybelse Christologie. Fundamentele Christene is daartoe verbind om die volle openbaring van Jesus Christus in die Bybel te glo en te verkondig. Daar moet absolute duidelikheid oor sy ewige selfbestaan wees, sy rol in die skepping van die wêreld, die gelyke posisie wat Hy as God die Seun saam met God die Vader en God die Heilige Gees in die Drie-eenheid inneem, sy maagdelike geboorte tydens sy menswording, die volle betekenis van sy soendood aan die kruis, sy liggaamlike opstanding uit die dood, sy hemelvaart, sy funksies as profeet, hoëpriester en Koning, asook die feit dat Hy met sy wederkoms as Koning van Israel én die hele wêreld geopenbaar sal word. Dan sal Hy van die troon van Dawid af in sy vrederyk oor die hele wêreld regeer. Sy attribute moet ook dispensasioneel reg verstaan word, omdat die klem in die kerk dispensasie op die gekruisigde Christus val wat deur die wêreld verwerp word, op sy Hoëpriesterlike rol om vir ons by die Vader se troon in die hemel in te tree, en ook op die besondere manier waarop Hy sy dissipels deur bemiddeling van die Heilige Gees lei en vir hulle opdrag bekragtig om die wêreld te evangeliseer. In die vrederyk sal Hy fisies op aarde teenwoordig wees, dan sal die klem op sy koninklike rol val en elke knie sal voor Hom buig.
‘n Evangeliese verlossingsleer. Verlossing geskied deur bekering (‘n veranderde gesindheid oor jou sonde) en die geloofsaanvaarding van die Here Jesus as jou Saligmaker (Joh. 1:12; Hand. 16:31). Christus het deur sy kruisdood versoening vir die sondes van die hele wêreld gedoen (Hand. 17:30; 1 Joh. 2:2), daarom moet ‘n sondaar sy geloof in die gekruisigde Here Jesus stel, wat ook deur sy opstanding die dood en graf oorwin het, en leef om vir ons in te tree. Geen persoon kan op enige ander basis salig gespreek word, bv. op grond van sy goeie werke, doop en aanneming nie (vgl. Ef. 2:8-9). Daar is geen Bybelse regverdiging vir die algemene gereformeerde siening dat die Here voor die grondlegging van die wêreld sekere mense vir redding uitverkies het, en dat hulle verkiesing dan deur hulle verbondsdoop bevestig word nie. Dit is die Roomse leer van doopsaligheid. Daar word oor en oor in die Bybel gesê dat die Here alle mense wil red (Joh. 3:16; Hand. 17:30; 1 Tim. 2:3-4; 2 Pet. 3:9). Die genade deur is vir almal oop, en elkeen moet besluit of hy of sy wil ingaan. Geen dwang word toegepas nie.
Sensitiwiteit vir die werking van die Heilige Gees. Die belangrikste bedienings van die Heilige Gees staan in verband met die oortuiging van sonde, wederbaring, bekragtiging, onderrigting en vertroosting. ‘n Transisionele gawe soos die spreek in ander tale, was net vir die oorgang na die nuwe bedeling van die kerk van Christus onder alle nasies bedoel. Daardeur het die Here aangetoon dat die evangelie in alle tale verkondig moes word. Hierdie stelling is in die eerste eeu reeds duidelik gemaak, en niemand het die reg om steeds vir só ‘n gawe te bid nie. In die pinkster belofte het die Here Jesus slegs die krag van die Heilige Gees aan ons beloof – nie gawes van tale spreek en genesing nie (Luk. 24:49; Hand. 1:8). Ons moet groot sensitiwiteit en gehoorsaamheid vir die leiding van die Heilige Gees hê, ook wanneer Hy ons van sonde oortuig, omdat Hy nie Homself op enigeen afdwing nie. Hy kan dus maklik bedroef word (Ef. 4:30), wat beteken dat ‘n persoon dan van die Here se wil afwyk. Ons moet ook versigtig wees om nie die Gees van God se werking na manifestasies op die sintuiglik waarneembare vlak te herlei, soos bv. val in die Gees nie. Dit gaan gewoonlik met trans toestande en wanordelike verskynsels soos onbeheerste lagbuie, onsamehangende gesprekke en die maak van diere geluide gepaard. Wanneer ‘n Skriftoets op hierdie vreemde manifestasies toegepas word (1 Joh. 4:1), sal dit oneg bevind word, en dus in botsing met ‘n fundamentele Skrif beskouing.
Christus-gelykvormigheid. ‘n Lewe van gelykvormigheid aan die Here Jesus moet die hoogste ideaal van elke Christen wees: “Hy wat sê dat hy in Hom bly, behoort self ook te wandel soos Hy gewandel het” (1 Joh. 2:6). Die Here Jesus het duidelik nie vir Homself geleef nie, maar vir andere: “Elkeen wat onder julle die eerste wil word, moet julle dienskneg wees; net soos die Seun van die mens nie gekom het om gedien te word nie, maar om te dien en sy lewe te gee as ‘n losprys vir baie” (Matt. 20:27-28). Ons moet diensknegte wees wat die boodskap van die Here Jesus se reddende genade aan almal verkondig. Ons moet dinge doen wat ewigheidswaarde het, en nie daarna streef om verganklike, wêreldse skatte bymekaar te maak nie. Ons moet ook bereid wees om te ly en swaar te kry as dit nodig is, soos wat Christus ook gedoen het (1 Pet. 2:21). Ons moenie navolgers van ander mense wees nie, en dit sluit die kerkvaders in, tensy hulle self getroue navolgers van Jesus Christus was, soos bv. Paulus (1 Kor. 11:1).
Die erkenning van biologiese identiteit. Die Here het benewens volks identiteit ook die basiese, persoonlike identiteit van elke indiwidu as man of vrou bepaal (Gen. 1:27). Die doel hiermee was dat heteroseksuele mans en vroue huwelike sluit wat die basiese eenhede vir voortplanting, versorging, opvoeding, kultuuroordrag en gesag handhawing in die samelewing is. Die Here het beslis nie geslaglose mense geskape wat nie regtig weet of hulle mans of vrouens is nie (homoseksuele, of gays). Wanneer daar sulke mense is, dan is dit die gevolg van aangeleerde gedrag en nie oorgeërfde gedrag nie. Daar is nie mense wat gay-gene in hulle het nie. Sodomie is ‘n gruwel in die oë van die Here, omdat sulke mense deur hulle gedrag die Skepper verloën en selfs ook vir hulle perverse seksualiteit verantwoordelik probeer hou. Daar is verlossing van hierdie verdraaide, sondige ingesteldheid (1 Kor. 6:10-11), en daar is etlike getuienisse van voormalige gays wat nou normale, heteroseksuele verhoudings handhaaf. Sodomie mag nie goedgepraat of voortgesit word nie, want dit is met die gesonde leer van die Bybel in stryd (1 Tim. 1:10; vgl. Rom. 1:24-27). Die skepping van gay gemeentes, asook die aanstelling van gay predikante, is verdere bewyse dat Bybelse fundamentalisme deur die afvalliges verwerp en die fondamente van die Christelike geloof sodoende omgegooi word (vgl. Ps. 2:2-3; 11:3).
Kompromieloosheid. Die Here Jesus het gekom om ‘n vaste geloof en duidelike lewens reëls aan ons te gee. Hy het nie gekom om kompromie te maak nie. Alle mense word in sonde ontvang en gebore, en hulle word opgeroep om deur geloof in Jesus Christus ‘n duidelike oorgang van die duisternis van sonde af tot sy wonderbare lig te maak (1 Pet. 2:9). Hy verwag dat ons deur bekering met ons sondige verlede sal breek. Die ryk jongman was nie bereid om van sy aardse besittings en vorm godsdiens af te sien en ‘n ware volgeling van Jesus te word nie, omdat die kosteberekening vir hom té hoog was. Hy wou graag die beste van twee wêrelde hê en het probeer om God én Mammon gelyk te dien. Toe hy omgedraai het, het die Here Jesus hom nie teruggeroep en kompromie probeer maak deur hom te oorreed om net van die helfte van sy aardse besittings af te sien nie. Dit beteken nie dat ryk mense alles moet weggee om Christene te word nie, maar hulle moet hulself én alles wat hulle het, aan die Here oorgee. Dan word hulle rentmeesters vir die Here se saak op aarde, en behoort dit nie moeilik te vind om ruim bydraes vir die werk van die Here te maak nie.
Christelike moraliteit, waardes en gebruike. ‘n Fundamentele Christen is ‘n persoon vir wie ‘n Christelike lewenswyse die enigste aanvaarbare vorm van bestaan is. Hy beywer homself dus vir ‘n Christelike grondwet en regering, Christelike onderwys en die eerbiediging van Christelike norme in die samelewing. Daar was tye, veral gedurende die groot herlewings van die 18de en 19de eeue, toe Christelike hervormings kenmerkend van die meeste volke in Europa en Noord-Amerika was – asook volke van Europese oorsprong in ander wêrelddele. Soos wat sekularisme en humanisme weer die oorhand gekry het, het hierdie samelewings geleidelik weer hulle Christelike karakter begin verloor. Dit het groter druk en meer verantwoordelikheid op Christelike gesinne geplaas om self op die regte weg te volhard en ook aan die jong geslag ‘n Christelike opvoeding te gee. Persone wat nie die Bybel ernstig opneem nie, wyk maklik van hierdie lewens patroon af en skakel na ‘n post-moderne oriëntering oor wat in sy wese post-Christelik is.
Vreemdelingskap. Ten spyte van die positiewe hervormings in sekere lande gedurende die groot herlewings, word die menslike geskiedenis hoofsaaklik deur goddelose en vorm godsdienstige samelewings gekenmerk, waarin daar nie waardering vir fundamentele Bybelse waarhede is nie. In die eindtyd word sulke waardes en lewens beskouings nie eers meer verdra nie, en in baie gevalle verwerp of geminag (1 Tim. 4:1; 2 Tim. 3:1-5). Die gevolg hiervan is dat ware Christene vreemdelinge en bywoners in ‘n wêreld is wat in die mag van die Bose lê (1 Joh. 5:19; 1 Pet. 2:11). Aanvaar hierdie werklikheid, asook die teëstand en vervolging wat met die evangeliese Christenskap gepaard gaan. Die koninkryk van die Here gaan beslis nie nou op aarde geopenbaar word nie, omdat Christus eers met sy wederkoms as die Koning van die konings kom. Dan sal die Antichris en sy magte verdelg (Op. 19:19-21) en Satan in ‘n bodemlose put gebind word (Op. 20:1-3). Daarna sal ‘n regering van geregtigheid en vrede vir die hele wêreld ingestel word (Jes. 2:2-4; Jer. 3:17; Sag. 8:20-22). Dan sal ons nie verwerpte dissipels wees nie (Joh. 15:18-19), maar konings wat saam met Jesus Christus in sy geopenbaarde koninkryk regeer (Op. 5:9-10; 20:4).
‘n Bybelse toekomsverwagting. Dit is vanselfsprekend dat iemand wat die Woord van die Here bewaar en die Naam van Jesus Christus nie verloën nie (Op. 3:8), sterk op die wederkoms van Christus ingestel sal wees. Hy sal weet dat hierdie wêreld nie ons tuiste is nie, omdat God vir ons ‘n stad berei wat fondamente het – ‘n ewige woning in die hemel (Joh. 14:2-3; Heb. 11:10). Hierdie verwagting bewaar ons daarvan om in ‘n klein wêreldjie van eiebelang en materialisme vasgevang te raak. Paulus sê: “As ons net vir hierdie lewe op Christus hoop, dan is ons die ellendigste van alle mense” (1 Kor. 15:19). Ons moet Hom in onverganklikheid, ter wille van die belange van sy ewige koninkryk, liefhê. Die dag wanneer die Here Jesus die ware gelowiges deur middel van die wegraping kom haal, sal ons van hierdie verdorwe wêreld afskeid neem om vir altyd by Christus te wees (1 Thess. 4:16-17). Hiervoor leef ons en hierna strek ons onsself daagliks uit. Ons leef soos mense wat hulle Meester enige oomblik verwag. Die Bybel beskryf ‘n slegte dissipel as een wat sy wederkoms verwagting verloor. Hy sê in sy hart: “My Heer talm om te kom” (Matt. 24:48), en dan begin hy om homself arrogant te gedra en in sonde te verval.
Onthou ten slotte altyd dat ‘n fundamentele Christen se lewe op die fondament, Jesus Christus, berus: “Niemand kan ‘n ander fondament lê as wat daar gelê is nie, dit is Jesus Christus” (1 Kor. 3:11). As ons lewens op hierdie vaste rots gebou is, sal ons nie wankel wanneer die storms van die lewe opsteek en ook oor ons losbreek nie. Die vastigheid van hierdie Rots, die sekerheid van ons geloof in Hom, en die onveranderlikheid van sy Woord, bied aan ons ‘n hoopvolle toekoms in sy onverganklike, hemelse koninkryk. Die Here Jesus sê: “Die hemel en die aarde sal verbygaan, maar my woorde sal nooit verbygaan nie” (Luk. 21:33).”
Evangelisasie lê aan die hart van wat dit beteken om 'n Christen te wees. Ons glo aan die uitvoering van die Groot Opdrag soos ons, deur Jesus Christus, daartoe uitgedaag word in die Woord. Ons moet uit gaan, dissipels maak, hulle doop en hulle leer. (Matt. 28:19)
Dit is baie duidelik dat dit die boodskap is wat in die lede van die Vrye Baptiste Kerk se hart gebrand het, vandat die genootskap tot stand gekom het.