9 maniere wat die moderne samelewing 'n bestaansstof veroorsaak - Gees
Vra 'n persoon op straat wat die sin van die lewe is, en u sal waarskynlik met 'n blanke blik staar.
Dit is omdat, hoewel ons langer as ooit tevore leef en geriewe geniet wat slegs 100 jaar gelede die drome sou gewees het, die samelewing nog nie die onderliggende vraag wat almal in gedagte het, moet aangryp nie: wat is die punt van dit alles ?
Die Oostenrykse psigiater Viktor E. Frankl het die term 'die eksistensiële vakuum' geskep in sy deurslaggewende boek Man's Search For Meaning van 1946 en geïdentifiseer as 'die gevoel van die totale en uiteindelike betekenislose van [ons] lewens'.
As mense het ons die vermoë gekry om bevraagteken die lewe iets wat verder gaan as die instinktiewe dryfvere van ons dierlike voorouers. Terselfdertyd is ons tradisionele bestaanskultuur en die baie noue siening daarvan vervang deur een wat ons onbeperkte keuse en geleenthede bied.
Ons is nie meer verplig om ons voorouers te volg nie, maar ons kan wees wat ons ook al wil wees.
En tog laat dit dan die vraag ontstaan: wat wil ons wees?
Om dit te kan beantwoord, kyk ons ​​na die samelewing vir leiding, en op hierdie aanklag misluk die samelewing.
Dit word op verskillende maniere gedoen, maar hier is die 9 ernstigste:
1. Die strewe na geluk
Ek dink ons ​​almal soek geluk in die een of ander vorm en ek is beslis nie teen so 'n strewe nie, inteendeel, ek glo dit kan 'n drywer wees vir positiewe verandering in 'n individu.
My bedenkinge is vierkantig gerig op ons samelewing en die onderliggende boodskap dat dit lyk asof dit die boodskap uitsaai dat enigiets anders as geluk siekte is. Dat ons nie hartseer kan wees nie, dat ons nie verlore kan voel nie en dat ons nie kan sukkel nie.
Die Amerikaanse samelewing lyk veral kwesbaar vir hierdie ideaal, in die mate dat dit byna ingeburger in die kollektiewe gees van die nasie lyk.
Die probleem lê daarin dat u nie geluk op mense kan afdwing nie. As u dus ontevrede, onbetrokke of bloot hartseer voel oor iets, is die resultaat 'n gevoel van isolasie en skaamte.
2. Verbruikerswese / materialisme
Die oorgrote meerderheid mense wil blykbaar meer van die lewe hê, ongeag wat hulle reeds het. Hulle wil meer dinge en mooier dinge koop in 'n poging om volkome te voel.
Of u dit nou verbruikerisme of materialisme noem, daar is 'n sterk argument om te sê dat dit beide oorsaak en simptoom van die eksistensiële vakuum is.
Ons nimmereindigende strewe om betekenis deur verbruik te verkry, is 'n bewys van die bestaan ​​van 'n vakuum. Dit kan ook wees dat ons in 'n metaforiese wapenwedloop met ons eweknieë is om hulle te buite besit te neem, en ons sien ons posisie in die materialistiese liga as 'n teken van ons sukses in die lewe.
Natuurlik is daar 'n oorvloed van maatskappye wat u graag 'n konstante stroom nuwe en eksklusiewe 'moet-hê'-items aan ons bied, en dit dra net by tot die self-voortdurende siklus.
Vroeër was daar 'n klein vriendekring met wie jy gekommunikeer het, en om dit te doen, was dit nodig om telefonies met hulle te praat of hulle persoonlik te ontmoet.
Snel vorentoe na vandag toe, en u kan met byna almal, oral en op enige tyd, praat. Sosiale media het ons in staat gestel om 'vriende' en 'volgelinge' so te versamel dat baie van ons nou met honderde of selfs duisende mense tegelyk kan skakel.
Sekerlik, sulke onmiddellike kommunikasie kan veranderinge aanwakker - kyk net na die rol wat Twitter in die Arabiese lente gespeel het - maar dit gee ons ook 'n venster in die lewens van soveel meer mense.
Deur die lewens van meer mense te aanskou, beoordeel u uself onvermydelik harder. Daar is mense met beter werk as jy, beter vennote, beter huise, beter motors, mooier vakansies, meer geld en 'n gelukkige gesinslewe. Daar is geen einde aan die maniere waarop ons onsself met ander kan vergelyk nie.
Hoe meer mense u 'ken', hoe meer mense sal u as beter doen as wat u doen. Voor sosiale media kan u uself dalk net vergelyk met u vriende, familielede en miskien bekende mense. En omdat u goeie vriende waarskynlik dieselfde sosio-ekonomiese agtergrond as u het, was die verskille in welvaart en geldelike sukses relatief klein. Dit is nou egter alles weg.
4. Die opkoms van bekende persoonlikhede
Die moderne samelewing lê meer klem op beroemdes, en danksy sosiale media en die spoed waarmee dinge beweeg, is dit vir almal moontlik om binne 'n relatiewe kort tydjie 'n vlak van bekendheidstatus te verwerf.
Wat meer is, ons het nou selfs groter toegang tot bekendes danksy 'n 24/7 media, TV-programme wat geheel en al gebaseer is op die begrip beroemdheid en tegnologiese vooruitgang.
Dit lyk asof ons so geobsedeer is deur hierdie openbare figure en meer en meer tyd daaraan bestee, dat ons eie lewens minder vervullend begin lyk. Daardie plaag van vergelyking trek weer sy lelike kop uit terwyl ons daarna streef om soos ons afgode te wees op watter maniere ons ook al kan.
5. Tradisionele media
Die oorgrote meerderheid lugtyd en kolomduim in die tradisionele media-media van radio, televisie en drukwerk word gewy aan verhale met 'n negatiewe sentiment.
Daar is een of ander voorstel dat dit deels ontstaan ​​as gevolg van ons voorkeur vir ondergang- en somberopskrifte - ons negatiwiteitsvooroordeel - waaraan die media bloot voldoen.
Maar kan die media se neig na die nederige kant van die lewe ons in die algemeen minder gelukkig laat voel? 'N Hoë neiging tot negatiewe nuusberigte kan immers die verwagtinge wat u vir die toekoms het, verlaag.
As al wat u ooit hoor en lees, moord, oorlog, hongersnood en 'n dreigende omgewingskatastrofe is, kan u uself begin afvra wat die punt daarvan is.
En so word die eksistensiële vakuum versterk.
6 tekens dat u 'n bestaande krisis het
Hoe om die bestaande krisisvalle te vermy tydens tye van persoonlike groei
6. 'n Kultuur van probleme eerder as oplossings
Of dit nou op die vlak van regering, gemeenskap of individu is, die neiging is om meer te fokus op die probleme en probleme wat ons in die gesig staar, eerder as op moontlike oplossings.
Helaas, as u net na probleme kyk, is die algemene reaksie van baie mense om iemand of iets anders te blameer. Dit skep 'n kultuur van berusting en hulpeloosheid.
Hierdie kultuur versprei vinnig onder bevolkings omdat hulle gesamentlik van verantwoordelikheid wil ontslae raak. Namate 'n houding deur meer en meer mense aangeneem word, word dit ook meer aanvaarbaar om doekies om te draai.
Dit is presies wat aan die gang is oor kwessies soos klimaatsverandering, armoede, ongelykheid en oorlog.
Ja, daar is mense onder ons wat streef na oplossings vir hierdie en ander belangrike kwessies, maar dit is min.
Maar vir die meeste van ons lei 'n gevoel van hulpeloosheid tot hopeloosheid en begin ons massa ly eksistensiële krisisse .
In plaas daarvan het ons 'n samelewing nodig wat ons aanmoedig en in staat stel om werklike verandering deur ons optrede in te stel, dan sal ons eerder na oplossings as na probleme begin soek.
7. Die verdeling van gesinne
Dit is 'n hartseer feit uit die moderne tyd dat soveel as 50% van die huwelike op 'n egskeiding sal eindig, afhangende van waar u in die wêreld woon. Wat hartseer is, is dat baie van hierdie skeidings 'n kind of kinders sal betrek.
Alhoewel sommige geskeides die situasie bemagtig kan vind, sal baie ander skande ervaar, eensaamheid of leegheid. En daar is bewyse om voor te stel dat kinders van enkelouergesinne meer geneig is tot angs, depressie en dwelmmisbruik in hul volwasse lewens (tekens van die eksistensiële vakuum wat Frankl self geïdentifiseer het).
Hoe ook al die gesinseenheid breek, die gevolge is oor die algemeen negatief vir die betrokkenes. Die moderne samelewing aanvaar egter baie meer 'onvolledige' gesinne, dus die waarskynlikheid is dat meer en meer mense in so 'n huis sal grootword.
8. Mislukking van die onderwysstelsel
Alhoewel universele onderwys regoor die wêreld nog nie 'n werklikheid is nie, word dit gebrekkig gevind.
Moderne onderwysstelsels konsentreer te veel op die toerus van 'n student met die nodige vaardighede wat hulle nodig het om 'n werk te kry. Die ironie is dat, hoewel hulle kwalifikasies het, baie mense sukkel om 'n werk te kry en te beklee.
Dit is omdat die stelsel te veel fokus op inligting en opleiding, en veels te min op kennis en wat ek ware onderwys noem. Individualiteit word versmoor, kreatiwiteit word nie gekoester nie en bevraagtekening van die status quo word nie as positief beskou nie.
Jong mense studeer aan die onderwysstelsel met 'n brein vol hows, maar baie min. Hulle kan miskien 'n rol toepaslik vervul, maar dit is nie altyd die nie volwasse, afgeronde individue waarna werkgewers soek.
As die onderwysstelsel meer tyd en middele bestee om die gees van studente te ontwikkel, dink ek dat hulle beter in staat sou wees om 'n pad te kies wat by hulle pas. In plaas daarvan word hulle soos beeste deur 'n taamlike beperkende struktuur gevoer wat niks help om hul ware identiteit te vind nie.
Geen wonder dat die bestaansvakuum sterk is onder die jeug van die wêreld nie.
9. Behandeling van bejaardes
In baie verweste kulture is die waarde van bejaardes redelik laag. Sodra hulle nie in staat is om na hulself om te sien nie, word die ou mense in aftree-gemeenskappe verpak waar hulle geïsoleer is van familie en vriende.
Vergelyk dit met baie tradisionele kulture - veral dié in die Verre Ooste - waar ouer geslagte saam met hul volwasse kinders woon en versorg word. Hier bly hulle 'n aktiewe deel van die gesinslewe.
Kan dit verklaar waarom middellange krisisse meer algemeen in die Weste voorkom? Kyk ons ​​na ons ouer wordende familielede en probeer ons die besef vermy dat ons ook elke dag ouer word?
Wat ook al die oorsake is, daar is geen twyfel dat die wêreld 'n krisis in die gesig staar wat beteken dat te veel van ons lewenslank ly as gevolg van 'n gebrek daaraan nie, en dit is ons gesamentlike verantwoordelikheid om ons rigting van die reis te verskuif om 'n sinvoller bestaan ​​na te streef.
Ly u aan 'n eksistensiële krisis, of het u al een beleef? Laat 'n opmerking hieronder en deel u gedagtes en ervarings.