Kom ons kyk eerste na Malgus. As slaaf van die hoëpriester het hy bloot sy werk daar in die tuin van Getsemane gaan doen. As hy egter nie so vinnig gekoes het nie, sou hierdie roetine-inhegtenisneming van ‘n soge­naamde opstandeling die laaste taak van sy lewe gewees het. Heel waarskynlik het die fakkels net genoeg lig verskaf sodat hy die swaard sien flits het. Hy het sy nek uit die pad van Petrus se swaard geruk, en genadiglik het net sy oor in die slag gebly. Jesus het Petrus aangepraat, Malgus se oor aangeraak, en alles was verby. Die kort gebeurtenis was verby, so vinnig as wat ons dikwels oor en verby dit lees.
Dit was egter, broers en susters, nie so vinnig vir Malgus verby nie. Was dit nie vir die bloed die volgende oggend op sy klere nie, sou Malgus seker gedink het dat hy maar net ‘n nare droom gehad het. Daar word egter vertel dat Malgus later onder die gelowiges in Jerusalem getel het. Ons weet dit nie vir ‘n feit nie. Maar wat ons wel weet was dat Malgus van daardie aand af nie minagtend gelag het wanneer mense gepraat het van die Timmerman wat uit die dood opgestaan het nie. Want hy het maar net aan sy gesonde oor gevat en geweet: daardie Man was waarlik die Seun van God.
Die gebeure rondom Barabbas se vrylating, broers en susters, moes vir Barabbas seker net so verrassend en vinnig gewees het. Want die een oomblik het hy nog in daardie sel gesit en wonder watter dag sy teregstelling sou wees, en die volgende oomblik het iemand sy seldeur oopgesluit met die woorde: jy is ‘n vry man, jy mag maar gaan. Hulle gaan die Nasarener in jou plek teregstel. Iemand wat jy nog nooit gesien het, wat niks te make het met al die onreg wat jy gepleeg het nie, gaan jou plek inneem. So, jy kan maar gaan.
Maar dan kom die boodskap. Jy kan gaan. Die Nasarener gaan in jou plek boet. Jou klagstaat is skoon, jy is vry. En wat maak ons dan so dikwels, broers en susters? Dit is so tragies. Ons ontleed eers hierdie vryspraak, en wonder heimlik of dit regtig waar is dat ons vry is. Al staan die seldeur wawyd oop. Of ons sê: goed, ek aanvaar dit, maar ek kan nie maar net gaan nie. Ek sal so ‘n maand of wat die ander gevangenes oppas, of vir hulle kos maak. Of, laat ek eers vir ‘n maand of twee die tronk elke dag skoonmaak. En as ek voel ek het dit verdien, dan sal ek my vryheid aanvaar.
Maar nie Barabbas nie, broers en susters. Hy het van beter geweet. Hulpeloos in sy dodesel, was hy nie bereid om die opskorting van sy doodsvonnis te weier nie. Hy het die nie verstaan nie, hy het dit nie verdien nie, maar hy het dit ook nie geweier nie. En daarom sy vryheid aange­gryp. Hoekom party van ons kies om in die tronk van verlorenheid te bly terwyl die seldeur oop is, is daarom ‘n raaisel wat die moeite werd is om oor te dink.
Om dan te weet: ek het die tasbare bewyse dat God my nie hier in die steek sal laat nie. Hy het die dood oorwin, en daarom kan niks my in hierdie lewe oorval nie.
Dalk is dit wat hierdie geharde soldaat geroer het. Die kalmte waarmee Jesus gely het. Daardie woorde aan die kruis wat nie van wanhoop en opstand teen God gespreek het nie. Daardie aanvaarding dat sy hemelse Vader in beheer was, dat sy hemelse Vader die doel agter alles verstaan het.
Feit is: dit bly ongelooflik dat die deur van die sel vir ons oopgaan, maar ons bly binne sit. Hoe swaar moet so lewe nie wees nie!