In die kerk is ons lief om te praat en te preek oor Jesus se kruisiging en Sy opstanding, Sy vernedering en sy verhoging, maar die teologiese belangrikheid van hemelvaart gaan ons dikwels verby. Tog is dit interessant dat die Heidelbergse Kategismus in sy uitleg van Christus se hemelvaart baie meer breedvoerig daaroor praat as oor Sy opstanding. Aan die opstanding word maar een vraag gewy en aan die hemelvaart vier. Ons moet passop dat die belangrikheid van Christus se hemelvaart nie by ons verbygaan nie.
Watter nut het Christus se hemelvaart egter vir ons? Verloor ons nie meer as wat ons kry met hemelvaart nie? Jesus is immers (dan) nie meer met ons in die vlees nie? Die Here Jesus het self gesê dit is beter vir ons dat Hy weer opvaar, en hoekom? Nou het ons 'n Voorspraak by die Vader. Hy verskyn voortdurend vir ons as Pleitbesorger en Tussenganger, as Voorspraak voor die aangesig van die Vader. Hy wend God se oë op so 'n wyse na Sy geregtigheid dat Hy sy oë van ons sondes afkeer. Daar verskyn Jesus nie net as ware God nie, maar steeds ook as ware mens. Christus se menslike natuur in die hemel waarborg ons dat Hy ons, sy lede, na Hom toe sal neem en dat Hy daar as priester Sy offer vir ons voor die Vader bring. En tog is Hy hier, want die teenwoordigheid van sy majesteit het nie weggegaan nie. Hy het Sy Gees vir ons gestuur as pand om te sê: Ek kom weer. Hy het van ons weggegaan sodat sy teenwoordigheid daar in die hemel vir ons groter voordeel sou inhou as sy teenwoordigheid in die vlees.
Met Sy hemelvaart sê Christus: Ek gaan na die Vader om die offer voor Hom te bring, om daar vir julle te pleit en plek voor te berei, maar julle: "gaan na al die nasies, maak die mense My dissipels en leer hulle om alles te doen wat Ek julle beveel het."