Maniese-depressiewe psigose - simptome, behandeling, oorsake - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
Maniese-depressiewe psigose - Dit is 'n geestesongesteldheid wat hom manifesteer met periodieke veranderende gemoedsversteurings. Die openbare gevaar van die siekes word uitgedruk in die geneigdheid om 'n misdryf in die maniese fase en selfmoorddade in die depressiewe fase te pleeg.
Maniese-depressiewe psigose word gewoonlik gemerk in die vorm van afwisselende maniese en depressiewe buie. Maniese bui word uitgedruk in ongemotiveerde pret, en depressiewe bui word gemanifesteer in 'n depressiewe pessimistiese bui.
Maniese-depressiewe psigose word na verwys as bipolêre affektiewe versteuring. Sagte vorm met minder ernstige simptome van die siekte word siklotomie genoem.
Simptome van maniese depressiewe psigose word meer dikwels by vroue aangetref. Die voorkoms van die siekte is soos volg: sewe pasiënte per 1000 mense. Pasiënte met maniese depressiewe psigose verteenwoordig tot 15% van die totale aantal pasiënte wat in psigiatriese hospitale gehospitaliseer is. Navorsers identifiseer maniese depressiewe psigose tot endogene psigose. Gewaagde oorerflikheid kan 'n maniese depressiewe psigose veroorsaak. Tot 'n sekere punt lyk pasiënte heeltemal gesond, maar na stres, bevalling en 'n ernstige lewensgeval kan die siekte ontwikkel. Daarom, as 'n voorkomende maatreël, is dit belangrik om sulke mense te omring met 'n spaarde emosionele agtergrond, om hulle te beskerm teen stres, enige soort stres.
Maniese-depressiewe psigose, in die meeste gevalle, is goed aangepaste, gestremde mense.
Maniese-depressiewe psigose veroorsaak
Die siekte is van 'n autosomale dominante tipe en gaan dikwels van moeder na kind, daarom is maniese depressiewe psigose die oorsprong van oorerwing.
Die oorsake van maniese depressiewe psigose lê in die mislukking van die hoër emosionele sentra wat in die subkortiese gebied is. Daar word geglo dat oortredings van die prosesse van inhibisie, sowel as opwinding in die brein, 'n kliniese beeld van die siekte veroorsaak.
Die rol van eksterne faktore (stres, verhoudings met ander) word beskou as gepaardgaande oorsake van die siekte.
Maniese-depressiewe psigose simptome
Die hoof kliniese teken van die siekte is maniese, depressiewe en gemengde fases, wat verander sonder 'n spesifieke volgorde. Die kenmerkende verskil word beskou as helder interfase gapings (intermissions), waarin daar geen tekens van die siekte is nie en daar is 'n volledige kritiese ingesteldheid teenoor hul pynlike toestand. Die pasiënt behou persoonlike eienskappe, professionele vaardighede en kennis. Dikwels wissel episodes van die siekte in intermediêre volle gesondheid. So 'n klassieke verloop van die siekte word selde waargeneem, waarin slegs maniese of slegs depressiewe vorms gevind word.
Die maniese fase begin met 'n verandering in selfbewustheid, die opkoms van krag, 'n gevoel van fisiese krag, 'n oplewing van energie, aantreklikheid en gesondheid. Die pasiënt hou op om die voorheen onaangename simptome wat verband hou met somatiese siektes te voel. Bewustheid van die pasiënt is gevul met aangename herinneringe, sowel as optimistiese planne. Onaangename gebeurtenisse uit die verlede word vervang. Die siek persoon kan nie die verwagte en werklike probleme sien nie. Die wêreld rondom ons sien in ryk, helder kleure, terwyl sy orefaktoriese, sensationele sensasies meer akuut word. Die verbetering van meganiese geheue is vas: die siek persoon herinner vergete fone, filmname, adresse, name en onthou huidige gebeure. Die toespraak van pasiënte is hard, ekspressief; Denke word onderskei deur vinnigheid en lewenskragtigheid, goeie vernuf, maar gevolgtrekkings en oordele is oppervlakkig, baie speelse.
In die maniese toestand is die siekes rusteloos, mobiel, kieskeurig; hulle gesigsuitdrukkings word lewend gemaak, die klank van die stem stem nie ooreen met die situasie nie, en spraak word versnel. Diegene wat siek is, is meer aktief, maar hulle slaap bietjie, voel nie moeg en wil konstante aktiwiteit hê nie. Hulle maak eindelose planne, en probeer hulle dringend te implementeer, sonder om hulle tot die einde toe te bring as gevolg van die konstante afleiding.
Vir 'n maniese depressiewe psigose is dit kenmerkend om nie werklike probleme op te spoor nie. Die uitgesproke maniese toestand word gekenmerk deur disinhibisie van impulse, wat hom manifesteer in seksuele opwinding, sowel as oordadigheid. As gevolg van die sterk afleibaarheid en verspreide aandag, sowel as fussiness, dink verloor fokus, en oordele word oppervlakkig, maar pasiënte kan subtiele waarneming toon.
Die maniese fase sluit 'n maniese drieklank in: 'n pynlike verhoogde bui, 'n versnelde gedagtegang, en motoriese agitasie. Maniese invloed tree op as 'n leidende teken van 'n maniese staat. Die pasiënt ervaar 'n verhoogde bui, voel gelukkig, voel goed en is gelukkig met alles. Vir hom is die verergering van sensasies, sowel as persepsie, die verswakking van die logiese en die versterking van meganiese geheue. Die pasiënt word gekenmerk deur die gemak van redenasie en oordeel, oppervlakkige denke, 'n oorskatting van sy eie persoonlikheid, die verhoging van sy idees tot grootheidsidees, die verswakking van hoër gevoelens, disinhibisie van dryf, sowel as hul onstabiliteit en gemak wanneer hulle aandag skuif. In 'n groter mate ly pasiënte kritiek op hul eie vermoëns of hul sukses op alle gebiede. Die begeerte van pasiënte tot kragtige aktiwiteit lei tot 'n afname in produktiwiteit. Siek met die begeerte om nuwe sake aan te pak, terwyl die verskeidenheid belange uitgebrei word, sowel as dating. Pasiënte het 'n verswakking van hoër gevoelens - afstand, plig, takt, ondergeskiktheid. Pasiënte word losgemaak, in helder klere aangetrek en helder skoonheidsmiddels gebruik. Hulle kan dikwels in plekke van vermaak gevind word, hulle word gekenmerk deur prominente intieme verhoudings.
Die hipomania staat behou bewustheid van die ongewone aard van alles wat gebeur en laat die pasiënt die vermoë om gedrag te verbeter. Gedurende die hoogtepunt word die siekes nie met alle daaglikse en professionele pligte hanteer nie en kan hul gedrag nie reggestel word nie. Dikwels word die sieke op die oomblik van oorgang vanaf die aanvangsfase tot die einde van die hospitaal opgeneem. By pasiënte word verhoogde bui aangeteken in die lees van gedigte, in lag, dans en sing. Ideologiese opwinding van die siekes word geassesseer as 'n oorvloed van gedagtes. Hul denke word versnel, een gedagte onderbreek ander. Denke reflekteer dikwels omliggende gebeurtenisse, minder dikwels herinneringe uit die verlede. Idees van herwaardasie manifesteer hulself in organisatoriese, literêre, akteur-, taal- en ander vermoëns. Pasiënte met die begeerte om gedigte te lees, bied hulp by die behandeling van ander pasiënte, gee bevele aan gesondheidswerkers. Op die hoogtepunt van die klimaksfase (ten tyde van maniese woede), gaan die siekes nie na die kontak nie, word hulle baie bekommerd, sowel as kwaadwillig aggressief. Terselfdertyd is hul toespraak verwar, wat beteken dat dele daaruit val, wat dit soortgelyk aan skisofreniese ontwrigting maak. Die oomblikke van omgekeerde ontwikkeling word vergesel van motoriese kalmte en die opkoms van kritiek. Die intervalle van kalm strome styg geleidelik en die toestande van opwinding verminder. Uit fases in pasiënte met kan vir 'n lang tyd waargeneem word, terwyl hipomiese korttermynafwykings waargeneem word. Na 'n afname in die opwinding, sowel as 'n nivellering van bui, word al die oordele van die siekes realisties.
Die depressiewe fase van pasiënte word gekenmerk deur ongemotiveerde melancholie, wat saam met motoriese selfbeheersing en traagheid van denke. Lae mobiliteit in ernstige gevalle kan tot 'n volledige stupor verander. Hierdie verskynsel word depressiewe stupor genoem. Dikwels is remming nie so hard nie en het dit 'n gedeeltelike karakter en word dit gekombineer met eentonige aksies. Gedeprimeerde pasiënte glo dikwels nie in hul eie krag nie, is onderworpe aan idees van self-inkriminasie. Diegene wat siek is, beskou hulself as waardelose individue en kan nie geluk bring aan hul geliefdes nie. Sulke idees is nou verwant aan die gevaar om selfmoordpogings te pleeg, en dit vereis op sy beurt spesiale waarneming uit die naaste omgewing.
Diep depressie word gekenmerk deur 'n gevoel van leegheid in die kop, swaarheid en styfheid van gedagtes. Pasiënte met 'n beduidende vertraging sê huiwerig om basiese vrae te beantwoord. Terselfdertyd is daar slaapstoornisse en verminderde eetlus. Dikwels gebeur die siekte op die ouderdom van vyftien, maar daar is gevalle in 'n latere tydperk (na veertig jaar). Die duur van aanvalle wissel van 'n paar dae tot 'n paar maande. Sommige aanvalle met ernstige vorms duur tot 'n jaar. Die duur van die depressiewe fase is langer as die maniese een, veral by bejaardes.
Diagnose van maniese depressiewe psigose
Diagnose van die siekte word gewoonlik uitgevoer saam met ander geestesversteurings (psigopatie, neurose, depressie, skisofrenie, psigose).
Om die moontlikheid van organiese breinskade na beserings, dronkskappe of infeksies uit te sluit, word die pasiënt verwys na elektro-enfalfografie, X-straal, MRI van die brein. Fout in die diagnose van maniese depressiewe psigose kan lei tot verkeerde behandeling en vorm van die siekte. Die meeste pasiënte ontvang nie toepaslike behandeling nie, aangesien die individuele simptome van maniese depressiewe psigose redelik maklik is om te verwar met seisoenale buiswisselings.
Maniese-depressiewe psigose behandeling
Behandeling van exacerbaties van maniese-depressiewe psigose word uitgevoer in 'n hospitaal waar hulle 'n middel van kalmerende en psigo-analitiese middels voorskryf, asook 'n stimulerende effek. Dokters voorskryf antipsigotika gebaseer op Chloorpromasien of Levomepromasien. Hul funksie lê in die ophou van opwinding, sowel as in 'n uitgesproke kalmerende effek.
Halopredol- of litiumsoute dien as bykomende komponente in die behandeling van maniese depressiewe psigose. Dien litiumkarbonaat toe, wat help met die voorkoming van depressie, asook om by te dra tot die behandeling van maniese toestande. Aanvaarding van hierdie middels word uitgevoer onder die toesig van dokters as gevolg van die moontlike ontwikkeling van neuroleptiese sindroom, wat gekenmerk word deur bewing van die ledemate, bewegingsversteurings, asook algemene spierstyfheid.
Hoe om maniese depressiewe psigose te behandel?
Behandeling van maniese-depressiewe psigose met 'n uitgerekte vorm word uitgevoer deur elektrokonvulsiewe terapie in kombinasie met die los van dieet, asook vas en ontneming (ontneming) van slaap vir 'n paar dae.
Dit is moontlik om maniese depressiewe psigose suksesvol met behulp van antidepressante te genees. Voorkoming van psigotiese episodes word uitgevoer met behulp van stemmingsagente wat as stemmingsstabilisators optree. Die duur van die gebruik van hierdie middels verminder die manifestasies van tekens van maniese depressiewe psigose aansienlik en maksimeer die benadering van die volgende fase van die siekte.