Soms as ek pioniers raak in 'n sekere domein van alternatiewe kultuur, kry ek die gevoel dat selfs as hulle hul werk op 'n klein skaal doen, miskien binne 'n klein ekovillage, 'n geïsoleerde gevangenis, 'n gemeenskap in 'n oorlogsgebied of bendesone , dat hulle die werk namens ons almal doen en dat die veranderinge wat hulle in hulself maak, 'n soort sjabloon skep wat die res van ons kan volg, en in 'n kort tyd doen wat hulle dekades van inspanning en leer het.
As ek byvoorbeeld sien hoe my vriend R. met die oog op die onmoontlike kans so diep genees het dat hy as kind misbruik word, dink ek: "As sy kan genees, beteken dit dat miljoene soos haar ook kan ; en haar genesing verlig die pad vir hulle. "
Soms neem ek dit selfs 'n stap verder. Een keer by 'n man se toevlug het een van die deelnemers gewys ons het littekens op sy penis gebrand, die gevolg van sigaretbrandwonde wat deur 'n pleegouer toegedien is toe hy vyf jaar oud was om hom te straf. Die man het deur 'n kragtige proses van vrylating en vergifnis gegaan. In 'n flits het ek gesien dat sy rede om hier op aarde te wees, was om van hierdie wond te ontvang en te genees as 'n daad van wêreldveranderende diens aan ons almal. Ek het vir hom gesê: "Julle sal die wêreld 'n goeie diens lewer, as julle niks anders van hierdie leeftyd bereik nie, maar om dit te genees." Die waarheid daarvan was vir almal aanwesig.
Die rasionele verstand, wat in Skeiding voorkom, betwyfel dat sy genesing werklik 'n verskil kan maak. Dit sê, net as dit op een of ander manier openbaar gemaak word, byvoorbeeld omskep in 'n motiveringsverhaal, kan dit die wêreld se invloed op die mens se direkte invloed beïnvloed. Ek ontken nie die krag van die storie nie. Miskien het J. se genesing 'n invloed deur my vertel van dit nou. Verhaal is egter slegs een van die moontlike vektore van manifestasie van 'n meer algemene verskynsel. Een van die maniere waarop jou projek, jou persoonlike genesing, of jou sosiale uitvinding die wêreld kan verander, is deur verhaal. Maar selfs al weet niemand ooit daarvan nie, selfs al is dit onsigbaar vir elke mens op aarde, dan sal dit niks meer hê nie.
Die beginsel wat ek hier noem, word morfiese resonansie genoem, 'n term wat deur die bioloog Rupert Sheldrake geskep is. Dit hou in as 'n basiese natuurlike natuur wat vorm en patrone is aansteeklik: sodra iets iewers gebeur, veroorsaak dit dieselfde ding elders. Een van sy gunsteling voorbeelde is sekere stowwe soos turanose en xylitol, wat jare lank betroubaar vloeibaar was totdat hulle skielik oor die wêreld begin kristalliseer. Chemici spandeer soms jare om kristallyne vorms van 'n stof te maak; Sodra hulle suksesvol is, is dit so maklik om te doen, asof die stof geleer het hoe om dit te doen.
In 'n soortgelyke rigting kan dit baie goed wees deur ander te hoor dat ons persoonlike, verhoudings- of plaaslike transformasies wêreldwyd belangrik is. Dit kan ook wees deur die rimpel-effek van veranderde mense wat ander mense verander. Dit is albei meganismes van oordrag, van oorsaak en gevolg, dat ons skeidingskondisioneerde gedagtes kan aanvaar. Wat ons egter moeilik vind om te aanvaar, is dat die effek van ons optrede nie afhanklik is van hierdie meganismes nie, wat bloot beteken vir die implementering van 'n algemene metafisiese wet. Selfs as niemand ooit uitvind oor jou daad van medelye nie, al is die enigste sigbare getuie 'n sterwende persoon, is die effek nie minder as as iemand 'n dokumentêr daaroor maak nie.
Ek stel nie voor dat ons dus konvensionele middele vir die voortplanting van ons werk verwerp nie. Ek bepleit 'n soort vertroue in die betekenis van alles wat ons doen, selfs wanneer ons visie nie die geheimsinnige, kronkelende paaie kan binnedring waardeur ons aksies in die groter wêreld kom nie.
Daar is 'n soort sinneloosheid in die mooiste dade. Die dade wat die wêreld die grootste verander, is diegene wat die verstand van skeiding nie kan begryp nie. Stel jou voor of Kalle Lasn uitgestel het om sy skoonma te versorg met die agenda om 'n groot openbare vertoning van sy toewyding te maak. Dit sou geveinsd gewees het. Dieselfde geld vir, byvoorbeeld, vredesbouprojekte of ekovillasies wat te gou 'n selfbewuste beeld van hulself as voorbeeld ontwikkel. Moet asseblief nie dink dat jy 'n boek daaroor moet skryf nie, want jou ervarings het 'n groot effek.
Die boek kan kom, die dokumentasie van die vredesprojek kan kom, maar gewoonlik moet daar eers 'n latensie wees, 'n tyd om iets vanself te doen, 'n tyd van innerlike fokus op die doel en nie die meta-doelwit nie. Die magie kom van daardie plek af. Van daarvandaan vloei die sinchronisiteite; daar is geen gevoel van dwang nie, net om deel te neem aan 'n groter gebeurtenis wat 'n eie eie intelligensie het. Jy verskyn op die regte plek, op die regte tyd. U reageer op praktiese behoeftes.
Kan jy glo dat die verandering van 'n ou vrou se bedpan die wêreld kan verander? As jy dit doen om die wêreld te verander, sal dit nie. As jy dit doen, want sy moet haar bedpan verander, dan kan dit.
Senseless, Impractical Acts kan wonderwerke voortbring
Soveel stemme steun ons om liefde te vergeet, die mensdom te vergeet, die hede en die eintlike te offer ter wille van wat meer prakties lyk. Hierin lê die medisyne van wanhoop: deur ons illusies van praktiese aard te ontruim, verbind ons ons weer met die huidige behoeftes en bied ons die sinnelose, onpraktiese dade wat wonderwerke oplewer.
Die beginsel van morfiese resonansie regverdig ons gevoel dat hierdie sinnelose, onsigbare dade op een of ander manier betekenisvol is. Watter morfiese veld veroorsaak dit, om die aanmoediging van medelye te vertrou? Watter morfiese veld bewerkstellig dit, om so goed as moontlik van jou geskenke te gee om aan die behoeftes te voldoen? Stel jou voor of ons politici en korporatiewe bestuurders in hierdie veld betrap word, eerder as medelye eerder as berekening, vanuit die mensdom eerder as abstrakte instrumentele motiewe.
Ongelukkig dink sommige van julle: "Eisenstein wil dink dat as almal net fokus op omgee vir hul ouma en rommel in die park op te tel, is die opwarming, imperialisme, rassisme en die res van die katastrofale probleme wat ons planeet in die gesig staar sal hulleself magies oplos. Hy bevorder 'n gevaarlike passiwiteit, 'n selfvoldaanheid wat mense laat dink dat hulle iets nuttigs doen, terwyl die wêreld brand. 'Dit is nie wat Eisenstein dink nie, maar laat my hierdie kritiek aanpak; Ek het dit immers nie net van ander gehoor nie, maar ook met veel groter frekwensie in my eie kop.
Eerstens, die persoonlike, plaaslike of onsigbare aksies wat ek bespreek het, belet nie ander soorte aksies soos die skryf van 'n boek of die organisasie van 'n boikot nie. Trouens, luister na die oproep en vertrou die tydsberekening van die voormalige pleegster dieselfde ingesteldheid teenoor laasgenoemde. Ek praat oor 'n groothandelbeweging in 'n plek van interbeing, en optree van daardie plek in elke soort situasie. Die heelal roep verskillende gawes op verskillende momente uit. Wanneer die oproep vir die klein en persoonlike is, laat ons dit dop, sodat ons die gewoonte ontwikkel om dit te gehoorsaam wanneer dit groot en publiek is. Kom ons hou op om na die logika van skeiding te luister, wat die klein en persoonlike sal devalueer.
Net soos die vektore van morfiese resonansie iets heel alledaagse is, so ook die optrede om die onmoontlike te skep, kan elkeen op hul eie redelik lineêr en prakties wees. Dit is hul orkestrasie wat buite ons vermoë is. Baie van ons, wat aangespoor word deur die dringendheid van die planetêre situasie, het ervaar om groot dinge te doen wat niks beteken het nie. Ons skryf 'n boek en niemand publiseer dit nie. Ons skree die waarheid uit ons blogs en niemand kry dit nie, behalwe die reeds omgeskakel. Behalwe dit is anders. Wanneer, en hoekom?
Alles het sy Karmiese Effek
Toe my ouer twee kinders jonk was, was ek vir 'n paar jaar 'n bly-by-pa pa, gedompel in 'n wêreld van luiers en kruideniersware terwyl ek my eerste boek probeer skryf. Ek het dikwels vreeslik gefrustreerd gevoel en myself met gedagtes gemartel soos: "Ek het sulke belangrike dinge om met die wêreld te deel, en hier verander ek luiers en kook die hele dag." Hierdie gedagtes het my afgelei van die gawe wat voorhande was en my minder geskenk gemaak met my kinders. Ek het nie verstaan ​​dat daardie oomblikke toe ek my situasie ingegee het nie, my skryfwerk afgehandel het en my kinders soveel as 'n boek wat ek wou skryf, net so sterk as 'n effek op die heelal gehad het. Ons het nie altyd die oë om dit te sien nie, maar alles het sy karmiese effek, of soos die Westerse godsdienste sê, sien God alles.
Stel jou voor op jou sterfbed, kyk terug op jou lewe. Watter oomblikke sal die kosbaarste lyk? Watter keuses sal jy die meeste dankbaar wees? Vir my sal dit Jimi en Matthew op die heuwel in hul speelgoedmotors stoot, meer as enige openbare prestasie wat ek opgeteken het. Op my sterfbed sal ek dankbaar wees vir elke keuse van verbinding, liefde en diens.
Kan jy 'n heelal waargeneem wat die sterfbed persepsies verkeerd is? Kan jy 'n heelal beskou waarin ons onsself moet steel om sulke dinge te verwaarlozen sodat ons onsself meer doeltreffend kan spandeer op die besparing van die planeet?
Kan jy sien dat ons onsself in die steek laat om ons mensdom te ignoreer, is wat ons in hierdie gemors gekry het om mee te begin?
Dit is die ou storie. Ons is amper klaar om ons te verower, net soos ons amper klaar is om die natuur te oorwin. Gelukkig moet ons toegang tot die wêreld van interbeing nie meer verset teen wat die wetenskap ons vertel van die aard van die werklikheid nie. Ons kan begin om nuwe wetenskaplike paradigmas omhels wat die begrip bevestig dat die heelal intelligent, doelgerig en geheel is.
Hierdie nuwe paradigmas wek die ywer van die ou wag juis omdat hulle so 'n begrip bevestig. Daarom word hulle "onwetenskaplik" of "pseudowetenskaplik" genoem - nie omdat hulle minderwaardige bewyse of onsamehangende denke gebruik nie, maar omdat hulle die diep, onbetwiste perseel oortree wat die woord "wetenskaplik" gekodeer het.
Kom ons word Real: Alles het bewussyn
Kom ons kry hier werklik. As alles bewussyn het, is dit wat ons moontlik, prakties en realisties geglo het, te beperk. Ons is op die punt van 'n epochale deurbraak wat in aanraking kom met die verstand van die natuur. Wat kan ons bereik as ons in harmonie daarmee is? Ek bedoel "kry werklik" as die teenoorgestelde van sy gewone betekenis, wat sou wees om die onmetbare en subjektiewe te ignoreer ten gunste van wat gekwantifiseer en beheer kan word. Daardie mentaliteit het uitmuntende menslike vermoëns buite bereik: die tegnologie van reünie wat baie van ons vandag se "alternatiewe" of "holistiese" insluit. Almal teken op een of ander manier uit die beginsel van interbeing.
Die teenstrydigheid tussen klein, persoonlike dade van medelye en stappe om die omgewing te red, is 'n strooi man, 'n teenstrydige retoriese toestel wat deur die sinika gebou is om sy wond van magteloosheid te stem. In werklikheid sal die gewoonte om uit liefde te handel, vanselfsprekend van toepassing wees op al ons verhoudings, uitbreiding langs ons begrip.
Handelinge van ekologiese of sosiale genesing, so lank as wat hulle ernstig is en nie in die geheim ontwerp is om 'n identiteit te vestig of jouself goed te bewys nie, is net so sinneloos soos die klein, persoonlike. Hulle is sinnelose omdat hulle 'n druppel in die emmer is. Wat kan een persoon doen?
Soos ek gesê het, is wanhoop onontkoombaar in die ou storie. Die alternatief, 'n onderling gekoppelde, intelligente heelal, bemagtig die dade, maar teen 'n prys vir die aktivis-dit bemagtig ook die kleinschalige dade wat nie in haar wêreld-paradigma pas nie. Dit maak haar bewusmakingsveldtog vir klimaatsverandering nie meer en nie minder belangrik as om die beddens in die hospie te verander nie. Maar weer, wil jy regtig in enige ander wêreld leef?
Die wesenlike oomblik van die mensdom se geboorte
'N Vriend het my onlangs gevra: "As dit waar is dat ons op 'n unieke tydstip in die planeet se geskiedenis leef, wanneer alle groot wesens bymekaar gekom het vir die belangrike oomblik van die mensdom se geboorte, waarom sien ons dan nie die groot avatars en wonderwerkers nie? van verlede jaar? "My antwoord was dat hulle hier is, maar hulle werk agter die skerms. Een van hulle is dalk 'n verpleegster, 'n vullisman, 'n kleuterskoolonderwyser. Hulle doen nie iets groot of publiek nie, niks wat deur ons oë lyk soos dit die wonderwerke skep wat nodig is om ons wêreld te red nie.
Ons oë mislei ons. Hierdie mense hou die stof van die wêreld saam. Hulle hou die ruimte vir die res van ons om in te tree. Om die groot, publieke dinge te doen is belangrik, wat al ons gawes van moed en genie vereis, maar dit vereis nie naastenby die geloof en soliditeit in die grondslag van interbeing as die onsigbare, nederige optrede van mense soos daardie kleuterskoolonderwysers nie.
Dus, wat ook al jou redes vir die keuse om groot of klein dinge te doen, moenie dat hulle die dringende, vreesagtige oortuiging is dat net die groot, openbare dinge die kans het om die massas te beïnvloed en die wêreld te red nie. Deel van die revolusie waarin ons deelneem, is 'n revolusie in hoe ons ons keuses maak. Om die moontlike te doen, werk die ou manier goed. As ons 'n kaart van A na B het, kan ons net die aanwysings volg.
Nou is dit nie daardie tyd nie. Die berekende resultate is nie genoeg nie. Ons het wonderwerke nodig. Ons het 'n blik op ons bestemming gekry, die bestemming wat hoop voorspel, maar ons het geen idee hoe om daar te kom nie. Ons loop 'n onsigbare pad met geen kaart nie en kan nie sien waar 'n draai sal lei nie.
Ek wens ek kon sê dat die nuwe storie 'n kaart bied, maar dit doen nie. Dit kan egter die desoriënterende mis van gewoontes en oortuigings verwyder, oorblyfsels van die ou paradigmas, wat ons interne leidingstelsel verduister. Die beginsels van interbeing bied nie op sigself 'n formule vir besluitneming nie. Selfs as jy aanvaar dat "ek en die wêreld een is," sal jy nie kan onderskei of dit alle voornemende wesens sal bevoordeel om tuis te bly nie, jou koolstofvrystellings te verminder of om na die tydren te ry om protes te protesteer.
Om so 'n berekening te probeer trek, kom uit die ou storie, wat poog om alles te kwantifiseer, die effek van enige aksie op te pas en keuses daarvolgens te maak. Die manier waarop keuses gemaak word, is slegs nuttig in sekere, nou omstandighede, veral diegene wat oorsaak en gevolg min of meer lineêr is. Dit is geskik vir baie ingenieursprobleme en finansiële besluite. Dit is die ingesteldheid van die aktuaris, weeg risiko's en uitbetalings.
Die nuwe storie is 'n veel groter verandering as om die risiko's te herwaardeer en nuwe uitbetalings te soek. Dit gaan jou nie help om keuses uit die berekeningsgees te maak nie. Maar dit sal 'n logiese raamwerk verskaf waarbinne ons hartgebaseerde keuses veel meer sin maak.
Uitgesoek met toestemming van Hoofstuk 11:
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Morfiese Resonansie: Een Persoon maak 'n verskil