"Reservoir Dogs" is 'n aksiefilm uit 1999 geskryf, geregisseer deur Quentin Tarantino, 'n - Inligting - 2022
Reservoir dogs torrent aflaai
"Reservoir Dogs" is 'n aksiefilm uit 1999 geskryf, geregisseer deur Quentin Tarantino, en met Harvey Keitel, Tim Roth, Steve Buscemi, Lawrence Fishburne en Michael Madsen in die hoofrolle, oor 'n treffergroep van Los Angeles-misdadigers wat gehuur word om 'n juweel uit te kontrakteer. roof. Die storie draai om twee diamant-steelende "diamante" (Mick) en 'n bankroof "Reservoir" (Mnr. Blonde) wat albei met 'n derde man saamspan om 'n waardevolle diamant te steel. Soos die diefstal ontvou, verval die misdadigers in 'n stryd van verstand en geweld, met 'n korrupte polisiekaptein, 'n groep huurmoordenaars, 'n gewese oud-polisieman, 'n groep geheime polisiemanne en 'n ongelukkige groep FBI-agente wat ingegooi word. die mengsel. Die fliek is gevul met toespelings op die Spaghetti Western-genre. In sy eie styl het die fliek 'n kultusklassieker geword, en is deur die tydskrif Time as die nommer een kultusfilm aangewys.
Intrige : Na hul gebroke juweelroof word die bende se leier in hegtenis geneem, waar hy sy weergawe van die kappertjie vertel:
Dit begin met die ouens wat bestellings van hierdie groot ou met 'n geweer neem. Die groot ou sê vir hulle waarheen om te gaan en wat om te doen, maar dan raak dit vreemd, wanneer hy verdwyn. Daarna is daar 'n reeks waar die rowers almal na die rport ry, en praat oor hoe dit wonderlik is om uiteindelik in die groot tyd te wees. Een van die rowers is nogal sarkasties en sê die hele ding is gemors, want hulle gaan nie geld maak nie. Maar dan word ons vertel dat die groot ou geen bevele gegee het nie, hy is net weg. Die rowers kom by die rport, en een van hulle sê hulle het 'n voorsprong op 'n paar diamante, en hulle almal gaan kyk waar die lood is. Hulle sien hoe hierdie ou hulle verkoop, maar dan word hy geskiet. Dit laat hulle dink hy is 'n doodloopstraat, maar hulle vind uit dit is nie die hoofrol nie. Daarna is daar nog 'n toneel, waarin die bende praat oor 'n bankwerk wat hulle beplan het, maar dan daag die groot ou agn op en sê hulle het geen werk nie.
Hy sê hulle moet almal betaal vir hul sondes, en daar is een of ander toneel waar hulle sê: "Niemand gaan seerkry nie," en "Dis my geld," en "Ons het genoeg gedoen," en dan skiet die groot ou een van hulle en laat die ander kniel. Dan, een van hulle staan ​​op en steek die groot ou, wat neerval, die ou steek hom agn en 'n derde keer, en die ou staan ​​op en steek hom en die groot ou sterf. Dan is daar nog 'n toneel, waarin een van die ouens na die groot ou aanhardloop en sê: "Ons sal gelyk kry, ons sal gelyk kry," en dan jaag hulle hom weg.
Hierdie fliek is vir my interessant, want dit is 'n baie goeie idee vir 'n fliek, maar niemand het op 'n ernstige manier daaroor gedink nie. In sekere opsigte is dit baie soortgelyk aan rolprente soos _The Sting,_ waarin die gehoor die idee ken, maar niemand te hard oor die idee dink nie. Hierdie is 'n baie goeie film, want so 'n bende kan 'n werklikheid vir 'n fliek wees. Mense hou daarvan om flieks soos hierdie te kyk, maar niemand dink regtig daaraan nie. Jy sal te veel daaroor dink. As jy regtig te veel daaroor gedink het, sou jy gefrustreerd raak.
As jy te veel daaroor dink, en dink jy is 'n karakter, dan is jy nie 'n karakter nie. Jy dink soos 'n akteur, wat beteken dat jy meer aan die toneel dink as wat jy in die toneel is. As jy te veel dink, maak dit jou te intellektueel. Jy dink aan die toneel, maar jy is nie in die toneel nie. Jou gedagtes moet in die toneel wees. Jy is so bekommerd oor wat volgende gebeur, jy vergeet wat jy doen. Jy dink nie daaraan nie. Hierdie fliek het niks met die idee te doen nie, maar dit is 'n baie goeie idee.
So, jy sien hoe dit werk? As jy nie te veel dink nie, is jy in die toneel. As jy te veel dink, is jy nie in die toneel nie. In 'n fliek is daar geen probleem nie, en dit is goed, maar dit kan te intellektueel word as dit nie in die oomblik is nie. Hierdie fliek is nie intellektueel nie, maar daar is iets, naamlik, ja, mense in die regte lewe dink wel aan wraak in hierdie soort situasie, maar nie te veel nie. Jy kan baie daaroor dink, maar as dit daarop neerkom, dink jy nie te veel daaroor nie, want jy dink nie daaraan nie. Jy dink aan die karakter se lewe, maar jy dink in die oomblik daaroor en dit is wat dit laat werk. As jy sê wraak is sleg, sê ek wraak is wat die verskil maak tussen 'n goeie fliek en 'n goeie fliek. Die karakter is nie in beheer van die situasie nie, die situasie is in beheer van die karakter.
Akteurs, soos mense in die regte lewe, het die verantwoordelikheid om die storie in die toneel te vertel. Dit is wat hulle behoort te doen. 'n Akteur, as jy te intellektueel raak, sal nie in beheer van die toneel wees nie. Hierdie fliek gaan oor beheer. Dit gaan nie oor beheer nie. Dit gaan nie oor mag nie, dit gaan oor niks nie. Dit gaan net oor die beheer van die karakters in die situasie, en wanneer hulle nie in beheer is nie, gebeur dinge. Die dinge wat gebeur hang af van die situasie, maar die persoon wat jy wil straf hang af van die situasie, so dit hang af of jy in beheer is of nie. Die fliek handel oor hoe ons in beheer is van hierdie situasie, en of ons beheer verloor, of ons besluit om dit te behou. Daar is 'n soort verantwoordelikheid wat jy het wanneer jy optree.
## **Die New York Film Critics Circle**
##### **_11 Januarie 1988_**
##### **_Regisseur deur Steven Spielberg_**
Alhoewel mense _The Color Purple_ met _Schindler's List_ vergelyk het (die vergelyking is onvermydelik, want albei flieks gaan oor die holocaust, maar die twee het meer met mekaar te doen as wat die gemaklike leser sal besef), is die storie een van die rykste en mees genuanseerde dramas van die afgelope dekade. _Color Purple_ het ook van die vindingrykste reekse van enige rolprent vanjaar—'n toneel tussen Celie en haar dogter wat 'n ma-dogter-verhouding openbaar wat vol onverwagte oomblikke en draaie is ('n beeld van Celie op haar knieë wat by haar dogter pleit). op 'n bed, haar oë wat opwel van trane, haar hande op haar meisie se skouers - dit is 'n werklik kragtige, roerende beeld). _The Color Purple_ het ook 'n spookagtige laaste reeks wat beide _The Best Years of Our Lives_ (1946) en _The Day of the Locust_ (1975) herinner. Hierdie reeks, met die vier vroue wat saam in die kombuis voor 'n leë deuropening sit, is een van die emosioneel ontstellendste dele van enige fliek. Dis die soort beeld wat 'n knop in die keel bring.
Wat fassinerend aan hierdie fliek is, is die manier waarop dit met so 'n moeilike onderwerp - die onderwerp van interrasverhoudings - en op so 'n vermaaklike manier handel. As karakter kan Celie snaaks en warm en soet wees sonder om iets anders as mens te wees, wat op sigself 'n indrukwekkende prestasie is. Die fliek bied die onderwerp aan op 'n manier wat jy kan glo. Die dialoog is vol verrassings. Die karakters in die fliek is kompleks en eg (soms is een van die redes hoekom ons daarvan hou om flieks te kyk