Geheue is onvolmaak, en vergeet is meer algemeen as wat jy dalk dink.
Vergeetlikheid is 'n al te algemene deel van die daaglikse lewe. Soms is hierdie herinneringstrokies eenvoudig en redelik onskuldig, soos om 'n oproep terug te gee. Ander tye, vergeet, kan baie direr wees en selfs ernstige gevolge hê, soos 'n ooggetuie wat belangrike besonderhede oor 'n misdaad vergeet.
Hoekom vergeet ons? Van vergeet waar jy jou sleutels verlaat het om te vergeet om 'n oproep terug te gee, is geheuefoute 'n byna daaglikse voorkoms.
Vergeet is so algemeen dat jy waarskynlik staatmaak op talle metodes om jou te help om belangrike inligting te onthou, soos om notas in 'n daaglikse beplanner aan te teken of belangrike gebeure op jou foon se kalender te skeduleer.
Aangesien u op soek is na u ontbrekende motorsleutels, lyk dit of die inligting oor waar u dit verlaat permanent van u geheue verdwyn. As jy egter vergeet, gaan dit oor die algemeen nie oor die feit dat jy hierdie inligting eintlik verloor of uitvee uit jou langtermyngeheue nie. Vergeet word gewoonlik 'n mislukking in die herwinning van geheue . Terwyl die inligting iewers in u langtermyngeheue is, kan u dit nie regtig herwin en onthou nie.
Waarom speel die tyd so 'n belangrike rol in vergeet
Sielkundige Hermann Ebbinghaus was een van die eerstes om wetenskaplik te verken. In eksperimente waar hy homself as die vak gebruik het, het Ebbinghaus sy geheue getoets met behulp van drie letterse onzin lettergrepe.
Hy het op sulke onzin woorde vertrou, omdat die gebruik van voorheen bekende woorde die betrokke kennis en verenigings in sy geheue sou insluit.
Om te toets vir nuwe inligting, het Ebbinghaus sy geheue getoets vir tydperke wat wissel van 20 minute tot 31 dae. Hy het sy bevindinge in 1885 in geheue gepubliseer: 'n bydrae tot eksperimentele sielkunde .
Sy resultate, wat in die Ebbinghaus-vergeetkurwe bekend staan, het 'n verband tussen vergeet en tyd geopenbaar. Aanvanklik word inligting baie vinnig verloor nadat dit geleer is. Faktore soos hoe die inligting geleer is en hoe gereeld dit gereoefen is, speel 'n rol in hoe vinnig hierdie herinneringe verlore gaan.
Die vergeetkromme het ook getoon dat vergeet nie voortgaan om te daal totdat al die inligting verlore gaan nie. Op 'n sekere punt, die hoeveelheid vergete vlakke af. Wat beteken dit presies? Dit dui daarop dat inligting wat in die langtermyngeheue gestoor word, verbasend stabiel is.
Soms blyk dit dat inligting vergete is, maar selfs 'n subtiele aanwyser kan die geheue help veroorsaak. Stel jou voor die laaste keer dat jy 'n eksamen vir skool afgelê het. Terwyl jy dalk aanvanklik vergeetagtig en onvoorbereid voel, aangesien die inligting wat op die toets aangebied word, waarskynlik gehelp word om inligting te herwin wat jy dalk nie geweet het dat jy selfs onthou word nie.
So hoe weet ons wanneer iets vergete is?
Daar is 'n paar verskillende maniere om dit te meet:
Onthou: Mense wat gevra is om iets te memoriseer, soos 'n lys van terme, kan gevra word om die lys uit die geheue te herroep. Deur te sien hoeveel items onthou word, kan navorsers identifiseer hoeveel inligting vergete is. Hierdie metode kan die gebruik van gratis herroeping insluit (herroeping van items sonder wenke) of gevra herroeping (gebruik wenke om herinneringe te aktiveer).
Erkenning: Hierdie metode behels die identifisering van inligting wat voorheen geleer is. Op 'n toets, byvoorbeeld, moet studente dalk herken watter terme hulle in 'n hoofstuk van hul toegewysde lees geleer het.
So, waarom vergeet ons?
Natuurlik kan baie faktore bydra om te vergeet. Soms kan jy afgelei word wanneer jy nuwe inligting leer, wat kan beteken dat jy nooit die inligting werklik lank genoeg behou om dit later te onthou nie. Bekende geheue-navorser Elizabeth Loftus het f voorgestel vir ons sleutelverklarings vir hoekom vergete word .
Die vier hoof redes om te vergeet wat sy noem, is:
Versuim om te stoor
'N Paar van die belangrikste teorieë om te vergeet, sluit in:
Wat het jy gisteraand verlede week vir aandete gehad? Is dit moeilik om te onthou? As iemand jou die vraag Woensdagoggend gevra het, sou jy waarskynlik nooit 'n probleem gehad het om te onthou wat jy die aand voor die aand gehad het. Maar soos tussenliggende dae verbygaan, begin die herinneringe van al die ander etes wat jy sedertdien eet het, inmeng met jou geheue van daardie spesifieke maaltyd. Dit is 'n goeie voorbeeld van wat sielkundiges die inmengingsteorie noem om te vergeet.
Volgens interferensie teorie, vergeet, is die gevolg van verskillende herinneringe wat met mekaar inmeng. Dit is moeilik om twee maande gelede op 'n gemiddelde skooldag te onthou, want soveel ander dae het sedertdien plaasgevind. Die meer soortgelyke twee of meer gebeurtenisse is aan mekaar, hoe meer waarskynlik inmenging sal voorkom.
Unieke en kenmerkende gebeure is egter minder geneig om aan interferensie te ly. Jou 12de graad promo, hoërskool diploma, troue en die geboorte van jou eerste kind word baie meer geneig om herroep te word, want hulle is enkelvoudige gebeurtenisse - dae soos geen ander nie.
Interferensie speel ook 'n rol in wat bekend staan ​​as die seriële posisie-effek , of die neiging om die eerste en laaste items van 'n lys te herroep.
Verbeel jou byvoorbeeld dat jy 'n inkopielys geskryf het, maar vergeet om dit saam met jou na die winkel te neem. U sal waarskynlik maklik die eerste en laaste items op u lys kan herroep, maar u kan dalk baie van die items wat in die middel was, vergeet. Die eerste ding wat jy neergeskryf het en die laaste ding wat jy neergeskryf het, is duideliker, terwyl die vierde item en die sewende item so soortgelyk lyk dat hulle met mekaar inmeng.
Daar is twee basiese tipes inmenging wat kan voorkom:
Retroaktiewe inmenging gebeur wanneer nuutverworwe inligting inmeng met ou herinneringe. Byvoorbeeld, 'n onderwyser wat die name van haar nuwe klas studente aan die begin van 'n skooljaar leer, kan dit moeiliker vind om die name van die studente in haar klas verlede jaar te herroep. Die nuwe inligting inmeng met die ou inligting.
Proaktiewe inmenging vind plaas wanneer voorheen geleerde inligting dit moeiliker maak om nuwe herinneringe te vorm. Om 'n nuwe foonnommer of 'n kombinasie van 'n kleedkamer te leer, kan moeiliker wees, byvoorbeeld, omdat u herinneringe aan u ou telefoonnommer en kombinasie inmeng met die nuwe inligting.
Om inmenging heeltemal uit te skakel, is onmoontlik, maar daar is 'n paar dinge wat jy kan doen om die effekte daarvan te verminder. Een van die beste dinge wat jy kan doen, is om nuwe inligting te oefen om dit beter te herinner. Trouens, baie kenners beveel aan om belangrike inligting te heroorweeg , wat behels dat die materiaal oor en oor gereoefen word totdat dit perfek weergegee kan word sonder foute.
Nog 'n taktiek om inmenging te beveg, is om jou roetine oor te skakel en om soortgelyke materiaal nie terug te keer nie. Probeer byvoorbeeld nie woordeskat vir jou Spaanse taalklas te studeer nie, net nadat jy vir jou Duitse klas studeer het. Breek die materiaal op en skakel elke studie sessie na 'n heeltemal ander vak.
Slaap speel ook 'n noodsaaklike rol in geheueformasie. Navorsers stel voor dat slaap nadat jy iets leer, is een van die beste maniere om nuwe herinneringe in blywendes te verander.
Die Vervalle Teorie van Vergeet
Volgens die spore-teorie van geheue lei die vorming van nuwe herinneringe tot fisiese en chemiese veranderinge in die brein wat lei tot 'n geheue 'spoor'. Inligting in die korttermyngeheue duur ongeveer 15 tot 30 sekondes en as dit nie gereoefen word nie, verdwyn die neurochemiese geheue spoor vinnig.
Volgens die trace decay teorie van vergeet, het die gebeure wat gebeur tussen die vorming van 'n herinnering en die herroeping van die geheue geen invloed op herroeping nie. In plaas daarvan stel die spoorteorie voor wat die tydsduur tussen die geheue is en onthou dat inligting bepaal of die inligting behou of vergete sal word. As die tydsinterval kort is, sal meer inligting herroep word. As 'n langer tydperk verbygaan, sal meer inligting vergeet word en die geheue sal armer word.
Die idee dat herinneringe vervaag met verloop van tyd, is skaars nuut. Die Griekse filosoof Plato het so iets meer as 2500 jaar gelede voorgestel. Later het eksperimentele navorsing deur sielkundiges soos Ebbinghaus hierdie teorie versterk.
Een van die probleme met hierdie teorie is dat dit moeilik is om te bewys dat tyd alleen verantwoordelik is vir die afname in die herroeping. In werklike situasies is daar baie dinge wat moet gebeur tussen die vorming van 'n herinnering en die herroeping van daardie inligting.
'N Student wat byvoorbeeld iets in die klas leer, kan byvoorbeeld honderde unieke en individuele ervarings tussen die leer van die inligting hê en dit op 'n eksamen moet herroep.
Het jy die datum vergeet van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog as gevolg van die tydsduur tussen die leer van die datum in jou Amerikaanse Geskiedenis klas en daardeur getoets word, of het die veelheid van inligting wat gedurende daardie tydsinterval verkry is, 'n rol gespeel? Om dit te toets, kan baie moeilik wees aangesien dit byna onmoontlik is om al die inligting wat die geheue en die herroeping van die geheue kan beïnvloed, uit te skakel.
Nog 'n probleem met vervalsteorie is dat dit nie verklaar waarom sommige herinneringe so vinnig verdwyn terwyl ander aan die slaap raak nie. Nuutheid is een faktor wat 'n rol speel in waarom sommige dinge onthou word terwyl ander vergeet word.
Byvoorbeeld, jy is meer geneig om jou eerste dag van kollege te onthou as al die tussenliggende dae tussen dit en gradeplegtigheid. Die eerste dag was nuut en opwindend, maar al die volgende dae lyk waarskynlik baie soortgelyk aan mekaar.
Die Onttrekking Mislukkingsteorie
Soms is die herinneringe daar, ons kan net nie toegang tot hulle vind nie. Twee van die basiese redes vir hierdie mislukking in geheueherwinning is verwant aan kodering van mislukkings en die gebrek aan herwinningswyses. 'N Algemene rede waarom ons nie inligting onthou nie, is omdat dit nooit in die eerste plek in die langtermyngeheue gemaak is nie. Probeer hierdie bekende demonstrasie wat eers deur navorsers Nickerson en Adams gebruik is. Probeer uit die geheue die agterkant van 'n pennie teken. Sodra jy klaar is, vergelyk jou tekening met 'n werklike sent.
Is jy verbaas oor hoe swak jy onthou hoe die rug van 'n pennie lyk? Terwyl jy waarskynlik 'n goeie idee gehad het oor die algehele vorm en kleur, was die werklike besonderhede waarskynlik redelik vaag. Hoekom? Aangesien jy nie eintlik moet weet wat die rug van 'n pennie lyk om dit van ander munte te onderskei nie, fokus jy net regtig op die inligting wat jy nodig het - die totale grootte, vorm en kleur van die muntstuk. Jy kan nie onthou wat die rug van 'n pennie regtig lyk nie, want die inligting is nooit in die eerste plek regtig geheg nie.
Die Cue-Afhanklike Teorie van Vergeet
Ander navorsers het voorgestel dat inligting soms eintlik in die geheue is, maar dat dit nie herroep kan word nie, tensy herwinningswyses teenwoordig is. Hierdie aanwysings is elemente wat teenwoordig was toe die werklike geheue gekodeer is. Byvoorbeeld, om die besonderhede van jou eerste datum met jou gade te onthou, kan makliker wees as jy dieselfde geur ruik wat jou maat op daardie eerste datum dra. Die herwinningspunt (die parfuum) was teenwoordig toe daardie geheue geskep is, sodat dit weer kan ruik, kan die herwinning van die herinneringe veroorsaak.
Daar is baie teorieë om te verduidelik hoe en waarom ons vergeet. In baie gevalle kan verskeie van hierdie verduidelikings verduidelik waarom ons nie kan onthou nie. Die verloop van tyd kan herinneringe moeiliker maak om toegang te verkry (vervalsteorie), terwyl die oorvloed van inligting wat vir ons aandag strek, mededinging tussen ou en nuwe herinneringe (interferensie teorie) kan skep.
Terwyl ons vergeet is bloot 'n deel van die lewe, is daar 'n aantal dinge wat ons kan doen om ons herinneringe te verbeter en beter te word om inligting te herroep. Kyk nou na die verskillende dinge wat jy nou kan doen om jou geheue te verbeter .
Brown, J. Sommige toetse van die vervalsteorie van onmiddellike geheue. Kwartaallikse Tydskrif van Eksperimentele Sielkunde. 1958; 10: 12-21.
Hunt, RR, & Worthen, JB Onderskeidbaarheid en Geheue . Oxford, NY: Oxford University Press; 2006.
Nickerson, RS, & Adams, MJ Langtermyngeheue vir 'n gemeenskaplike voorwerp. Kognitiewe Sielkunde, 1979; 11 (3): 287-307.
Tulving, E. Cue-afhanklike vergeet. Amerikaanse wetenskaplike. 1974; 62: 74-82.
Willingham, DT Cognition: Die denkende dier (3de uitg.). Bo-Saddle River, NJ: Pearson / Prentice Hall; 2007.