Soos ’n heks stook sy ’n brousel in ’n pot terwyl sy en haar sieklike dogter planne smee vir die besoek van ’n aantreklike jong adjudant. Die twee vroue is voortvlugtendes. Bedags soek hulle skuiling en snags strompel hulle verder. Hulle aas koperknope, stewels en klere van gestorwe soldate (Boere of Britte) en verkoop of verhandel wat hulle kan.
Dit is die bloedige omwenteling van ’n ou orde na ’n nuwe. Daar kom ’n ander sinister geweld ter sprake in die plek van die generaal se geprewel “ek sal tot my laaste asem veg”.
De Wet skets hier die radikale ophef van blinde alliansie en gedienstige erkentlikheid wat eintlik steeds vir enige bestel geld. Nuwe reëls word gemaak, móét gemaak word om te oorleef. Hier het vroue die hef in die hand. Op slinkse, verleidelike manier word hul lewenswyse van versorg, verlei, stroop en aas ’n metafoor vir die lewe ná die oorlog.