Weeklikse foto uitdaging | Slakkelak
Weeklikse foto uitdaging
Posted on 21 Oktober 2012 by Slakkelak
Soms moet 'n mens op die regte plek, op die regte tyd wees… Een so 'n dag was Marina daar, maar sy het dit nie vir haarself gehou nie. Sy het met die vierwielmotorfiets huistoe gejaag en my en my kamera kom haal.
Ons het 'n massiewe granietrots waar ons soms vir die son gaan koebaai sê. Dis 'n vredevolle plek en die klip straal nog lank na die son onder is 'n heerlike hitte uit. Toe sy daar kom het Frieda, ons geliefde kameelperdkoei, bo-op ons koebaaiklip gestaan.
Koebaai dag, hallo nag!
Die silhoutte van die gogga is teen 'n ruit geneem en is vanaf die onderkant van die gogga. Interessant hoe die agtergrondkleur uitgekom het!
Categories: Plaaslewe, Weeklikse foto uitdaging	| 16 Kommentaar
Waar my geluk lê
Posted on 10 Oktober 2012 by Slakkelak
Wat maak my gelukkig? Dis maklik maar ook kompleks, want dit wat my gelukkig maak is 'n omskrywing van my as persoon en die dinge waarmee ek myself besig hou.
Om te weet dat God my Vader is en dat Hy my behoed.
Klein dingetjies in die lewe – dit vat nie veel om my hart aan te raak nie. Toe ek ryk was het een van my sussies eenkeer gesê ek kan goud en diamante bekostig, maar ek behang my met vere en sade. Dis wie ek is. Eenvoudig. Sonder smuk. My liewe man weet, en wat vir iemand anders 'n duur bos rose is, is vir my 'n aanwysing om in 'n sekere paadjie, agter 'n sekere klip te gaan kyk dat hy daar 'n klein pers blommetjie gesien het. Enetjie wat hy dink ek nog nie gesien het nie.
My familie – om my man en kinders by my te hê verskaf my eindelose vreugde.
'n Tweede kans – Om 'n kleinkind te hê vir wie ek allerhande dingetjies kan leer wat ek vergeet het om vir my kinders te leer omdat ek altyd te besig was.
Om vry op my plaas te kan rondstap net wanneer ek wil – dis een van die heel lekkerste dinge. Hier ontdek ek wonderlike dinge.
Om met my hande te skep… en dit dan weg te gee. Ek het amper niks vir myself wat ek gemaak het nie. Nie net omdat dit vernietig is in die brand nie, maar omdat dit lekker is om te gee.
Om te skryf – as introvert is dit 'n manier om my siening te lug oor alles en nog wat want ek hou nie daarvan om met mense te praat nie.
Om te kan observeer – Dis in my wese om dinge fýn uit te kyk. Dit geld vir mense en hulle gedrag, maar ook interaksie in die natuur. Elkeen en alles is met 'n doel te skape, dis verskaf my eindelose ure van genot om interaksies te ondersoek. Om te probeer sin maak vir iets se bestaan en dis sluit my eie in. Daarom is dit vir my maklik om slegte dinge te verwerk. Ek sien elke gebeurtenis in die groter legkaart van die lewe. Ek sien die roumateriaal wat God gebruik vir Sy klei, maar ek visualiseer ook die pragtige eindproduk.
Om te wees. Om te ruik. Om te sien. Om te voel. Om te lag. Om te huil. Om te ruik. Om kwaad te wees. Om te ervaar.
Dit maak van my MENS. Dis lekker om te is.
Toorts het my aangesit om te skryf wat my gelukkig maak. Nou stuur ek die stokkie aan vir Seegogga, Rovati en Amipapat.
Categories: Slakgedagtes, Weeklikse foto uitdaging	| 3 Kommentaar
Posted on 1 Mei 2012 by Slakkelak
Uit die natuur is daar voorbeelde van hoe ons is. Rêrig is. Hoe ons is wanneer ons saam is. Hier is maar enkele voorbeelde wat ook op ons van toepassing is.
Daar is die wat op mekaar vertrou. Een sterk en magtig, die ander een klein en onopmerklik. Maar tog is daar vrede en harmonie in hulle saamleef; want elkeen vervul sy funksie in die groot geheel.
Vier spesies in afhanklikheid van mekaar. Die blom word bestuif deur die by vir sy voortbestaan. Die spinnekop wag egter geduldig en slaan toe wanneer die by dit die minste verwag, met die klein vliegie wat ongemerk in die agtergrond sit en wag vir krummeltjies van die uitgesuigte prooi. In die geval was dit slegs die by wat met sy lewe geboet het, om die voortbestaan van drie ander spesies te verseker.
Ken julle mense wat parasiete is? Eers lyk hulle onskuldig – jy verdra hulle sonder ongemak. Hulle lyk selfs goed saam met jou…
Larwe van die 'Skipper butterfly' (familie Hesperiidae)
Maar dan verander hulle in monsters wat teer op jou en jou emosioneel uitsuig vir hulle eie voortbestaan… tot daar niks meer oor is nie, net 'n leë dop…
Die eiers van die parasitiese wesp het uitgebroei en stadigaan word die gasheer leeg gesuig
Daar is ook die wat saam is omdat dit so moet wees – waar beter kry ons voorbeelde van moedersorg? Soms is dit diere van wie jy dit verwag en dit dan nie doen nie …
Frommel op dag 2. As mens hom saam met Frieda sien, dan besef jy eers hoe groot kameelperde regtig is.
Maar daar is ook ander wat onverwags vir jou 'n knop in die keel gee.
'n Honderdpoot wat haar broeisel kleintjies beskerm
Vir sommige is saamwees 'n afhanklikheid, soos 'n klein bobbejaantjie aan sy ma se tiet. Die verskil is net dat sommige mense nie meer babas is nie.
Nog swart van kleingeid hang hy aan sy ma se tiet
Dan is daar diegene wat oor grense heen saam kan wees. Kat en hond. Wit en swart. Kinders van dieselfde God.
Partykeer is ons diere ons beste pêlle
Sy naam was Arend, en met sy getroue vriend het hulle olifante, buffels en leeus gejag
Saam hou ons partytjie, ons tooi op en ons is vrolik…
Vrolik en veelkleurig, vol van lewenspret
Ons kyk dit af in die helderste dansbaan van almal, 'n goudgeel blom.
'n Kleurvolle partytjie, elkeen feestelik aangetrek vir die okkasie
Saam gaan ons 'n toekoms bou…
Afgeloer en uitgevang!
En soms is ons sommer net saam. Omdat ons wil. Of omdat die saadjies so geval het en ons so moet groei. Omdat dit in die Vader se plan is.