Seksskandaal skud die Britse regering - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
In 'n nuusberig van 1963 oor die Profumo -saak word 'n premier in 'n krisis beskryf. Nadat die oorlogssekretaris John Profumo bedank het oor sy verhouding met 'n 19-jarige wat bande met 'n Sowjet-spioen gehad het, het baie ook gevra dat die premier Harold Macmillan bedank.
The True Story of 'A Very English Scandal ' and the Trials of a Closeted Gay Politician
Selfs in hul wildste drome sou die Britse poniekoerantes nie kon dink dat so 'n kwaai verhaal in hul skoot val nie. Dit was Januarie 1976, en Jeremy Thorpe, Britse parlementslid (parlementslid) en leier van die Liberale Party, is van sameswering en aanhitsing tot moord aangekla. Sy veronderstelde doelwit was die aspirant -model Norman Scott, wat beweer het dat hy die liefhebber van Thorpe was, en die hond van Scott, 'n Groot Deen met die naam Rinka, wat reeds deur die huurmoordenaar Andrew Newton doodgeskiet is in 'n vermoorde moord.
Die verhaal van Thorpe se loopbaan in die politiek, sy verhouding met Scott en die vermeende sluipmoordpoging word vertel in die BBC 's "A Very English Scandal. " Met Hugh Grant as Thorpe en Ben Whishaw as Scott, die drie -party -miniserie word op 29 Junie in die VSA op Amazon vrygestel. Vir Grant bied Thorpe 'n insig in die vrees wat die politikus moes ervaar het.
Hy was 'n ster en almal het gedink dat hy buitengewoon was. En hierdie moontlikheid om sy geheime bloot te stel, is permanent vir hom, 'het Grant aan NPR gesê. Om die net te voel van die wet wat hom stadig toesluit & die stres moes absoluut ondraaglik gewees het. "
Maar natuurlik kom die vrees vir blootstelling in werklikheid lank voordat Thorpe met die wet ingeloop het. Om homoseksueel te wees in Brittanje gedurende daardie tydperk, beteken dat jy jouself in konstante gevaar van arrestasie moet stel. Dit was 'n baie onderdrukkende klimaat tot en met die Margaret Thatcher -jare, 'sê die politieke wetenskaplike David Rayside, die skrywer van On the Fringe: Gays and Lesbians in Politics. In die 1970's en 80's het die oorweldigende meerderheid in Brittanje gedink dat homoseksuele aktiwiteit moreel verkeerd was. "
Net soos in baie ander lande, het Brittanje 'n lang geskiedenis van diskriminasie teen gay. Die Buggery Act, wat in 1533 aangeneem is, het sodomie tot 'n strafbare oortreding gemaak en dit was tot 1861 nie meer herroep nie. Selfs dan is dit gevolg deur drakoniese maatreëls om gay verhoudings te voorkom, insluitend die wysigingswet op strafreg van 1885, wat groot onbetaamlikheid veroorsaak het. #8221 tussen mans en#8212a doelbewus vae terme en#8212a kriminele daad. Die paniek oor homoseksualiteit duur voort ná die Tweede Wêreldoorlog, skryf historikus Michael Bloch Closet Queens: Sommige Britse politici van die 20ste eeu: " 'n Sterk homofobiese minister van binnelandse sake, sir David Maxwell Fyfe, bygestaan ​​deur 'n ewe puriteinse direkteur van openbare vervolging, sir Theobold Matthew, was vasbeslote om hierdie plaag in Engeland te verrig. ' "
Jeremy Thorpe, Britse politikus en leier van die Liberale Party, hier op die foto verlaat die Laerhuis na sy verkiesing in 1967. (Alamy)
'N Paar vooruitgang is in die 1960's gemaak, veral omdat voetsoolvlak -aktivisme in die LGBTQ -gemeenskap posgevat het. In 1957 publiseer 'n regeringskommissie die Wolfenden -verslag waarin aanbevelings gemaak word vir wette oor seksuele gedrag. In hierdie verslag word openbare statute aanbeveel om morele wetgewing te vermy en dat die regering konsensuele homoseksuele skakelinge uit die strafreg moet verwyder. Binne 'n dekade is hierdie doelwitte bereik. Die Wet op seksuele misdrywe van 1967 het homoseksuele dade tussen toegelate volwassenes in privaatheid gedekriminaliseer, hoewel dit nie die stigma van sulke dade verwyder het nie. In sommige opsigte was gay individue net so kwesbaar as voorheen.
Die polisie was nog steeds bereid om die plekke waar daar gedink word dat homoseksuele aktiwiteite plaasgevind het, sterk te polisieer. Daar was baie, baie arrestasies elke jaar, sê#8221 Rayside. Wat 'n politikus betref, beteken dit gewoonlik die einde van 'n politieke loopbaan.
Dit wil nie sê dat alle politici aktief teen gay -regte geveg het nie. Veral die Liberale Party (waartoe Thorpe behoort het) ondersteun voortgesette wysigings aan die wette. Maar die twee dominante partye van die era, die Arbeiders- en Konserwatiewe partye, was nie naastenby geïnteresseerd in die skakeling met die gay -regte -beweging nie.
Arbeid as 'n geheel was baie ongemaklik om dit te assosieer met wat dit as 'n burgerlike en gevaarlike kwessie vertolk het, " skryf historikus Lucy Robinson in Gay mans en die linkses in die na-oorlogse Brittanje. Parlementslid, Richard Crossman, het geskryf oor die Wet op seksuele misdrywe van 1967, en sekerlik werkersklas mense in die noorde spot die naweek met hul lede en vra hulle waarom hulle na die buggers in Westminster omsien in plaas van om na werkloses om te sien huis. "
Daardie klasspanning was 'n belangrike komponent van die homoseksualiteitskwessie in Brittanje. Oorweeg net nog 'n gewilde historiese reeks, "Downton Abbey. " In 'n episode verskoon lord Grantham die homoseksuele gedrag van sy voetman, Thomas, en sê dat sulke voorvalle gereeld gebeur het toe lord Grantham Eton, 'n privaatskool, bygewoon het. Ongeag hoe histories akkuraat die reaksie van die graaf op die gedrag van sy bediende was, dit is waar dat gay-eksperimentering floreer het in hoërklasse, geslagsgeskeide miljoene soos kosskool, die weermag en geestelikes.
Thorpe het die soort hoogmoedige hoogmoed vergestalt dat jy met dinge kan wegkom, sê Rayside. Hy het dit net aangeneem omdat hy tot daardie politieke klas behoort. "
En wat ander politici ook al gedink het van Thorpe se gedrag, dit het min invloed op sy loopbaan gehad, solank sy dallances uit die openbare oog bly. Dit lyk asof Thorpe opmerklik blas was oor sy seksualiteit. Alhoewel hy twee keer getroud was en 'n seun verwek het, het hy ook kompromisbriewe aan minnaars op papier van die House of Commons geskryf, waaronder 'n brief aan 'n vriend tydens die troue van prinses Margaret: "Wat jammer van [haar koninklike hoogheid]. Ek het eerder gehoop om met die een te trou en die ander te verlei. "
Maar die aangeleentheid wat Thorpe nooit kon oorskry nie, was die een wat hy met Scott begin het, begin in 1961. Hoewel Thorpe vir die res van sy lewe volgehou het dat die verhouding slegs 'n emosionele verhouding was, het Scott daarop aangedring dat dit seksueel was en Thorpe afpers. Met die hulp van die Liberale Party het Thorpe Scott betaal om te help met sy egskeiding, toe hy teregstaan ​​op bedrog teen sosiale sekerheid, en op ander plekke gedurende die hele 821760's. Byna elke senior liberale LP en partyamptenaar het óf van Scott geweet óf was aktief betrokke by pogings om hom stil te hou, " skryf joernalis Douglas Murray in Die toeskouer.
Namate die Liberale Party gedurende die vroeë sewentigerjare groot geword het, het die druk op Thorpe om in beheer van die situasie te bly, net toegeneem. Hy was immers 'n charismatiese politikus, en die lewe en siel van die party, skryf die liberale politikus Richard Lamb. Thorpe was gekant teen apartheid in Suid-Afrika en minderheidsregering in Rhodesië (hedendaagse Zimbabwe). Hy het gehelp om Amnesty International te vestig en het met ander politici saamgewerk om wetgewing te aanvaar wat Brittanje op die Europese gemeenskaplike mark gebring het. Thorpe se vriende en kollegas sou byna alles doen om hom aan die bewind te hou.
Teen die tyd van die hofverhoor in 1979 het Thorpe lank uit sy pos bedank en is vervang deur David Steele as leier van die Liberale Party. Hoewel Scott en die huurmoordenaar, Newton, getuig het teen Thorpe en verskeie van sy mede-samesweerders, het die regter uiteindelik in die guns van Thorpe beslis. Newton is twee jaar gevangenisstraf opgelê vir die moord op die hond van Scott, en die regter het Scott as 'n neurotiese, ruggraatlose wese beskou, verslaaf aan histerie en selfadvertensies. en hy verdwyn uit die openbare kollig. Sy blootstelling het die vordering van die LGBTQ -beweging vertraag. Dit was eers in 1984 dat die Britse politikus Chris Smith die eerste geword het wat homoseksueel was.
Vir Rayside het die tragikomedie 'n gewilde verhaal gebly juis vanweë die ongelooflike elemente daarvan. Maar hy dink daar is ook 'n werklike noot van vrees agter die spot. Thorpe was 'n prominente politieke figuur. Om dit te bereik, was naby aan die sentrums van politieke mag en politieke legitimiteit nuut. In ander gevalle waar politici naby die blootstelling kom, sou hulle eenvoudig bedank. "
Maar Thorpe, 'n risker, het geweier om toe te gee. Hy het tot die laaste geveg en 'n onstuimige agtergelaat en nog steeds onopgelos.
4 Greystone Mansion Mystery
Nie alle Hollywood -skandale draai om mense nie. Die Greystone Mansion, wat in 1928 gebou is, is ontwerp deur Gordon Kaufmann en is 'n gunsteling plek vir films en TV -reekse in 'n weelderige huis met weelderige tuine. Deur die dekades het die herehuis 'n lys krediete opgebou om die van enige Hollywood A-lister te kan meeding: Die Groot Lebowski, Columbo, Alias, Daar sal bloed wees, Die lyfwag, MacGyver, Die Prestige, en Spitstyd, om maar net 'n paar te noem.
Die huis was oorspronklik aan Ned Doheny, die seun van die oliemagnaat Edward Doheny. Vier maande nadat Ned na Greystone Mansion verhuis het, is hy en sy sekretaris, Hugh Plunkett, dood aangetref.
Dit is amptelik 'n moord-selfmoord genoem. Plunkett is as moordenaar beskou as gevolg van geestelike onstabiliteit. Sommige ondersoekers het gedink dat die getuienis anders sê, maar die saak is vinnig afgehandel sonder om geregtelik te ondersoek of lykskouing te doen.
Na bewering was dit omdat Doheny Sr. die saak laat verdwyn het om die reputasie van sy seun en rsquos te beskerm. Gerugte beweer dat Ned eintlik die moordenaar was of dat sy vrou albei mans vermoor het nadat sy uitgevind het dat hulle geliefdes was.
4. Mau Mau -opstand
Duisende bejaarde Keniane, wat beweer dat Britse koloniale magte hulle mishandel, verkrag en gemartel het tydens die Mau Mau-opstand (1951-1960), het 'n skadevergoedingseis van £ 200 miljoen teen die Britse regering ingestel.
Lede van die Kikuyu -stam is in kampe aangehou, aangesien dit beskryf word as "Brittanje se gulags" of konsentrasiekampe, waar hulle beweer dat hulle stelselmatig gemartel is en ernstige seksuele aanranding opgedoen het.
Die ramings van die sterftes wissel baie: historikus David Anderson skat dat daar 20 000 was, terwyl Caroline Elkins glo dat tot 100 000 kon gesterf het.
Binne -in die grootste koninklike skandaal ooit: hoe die plofbare verhouding tussen koning Edward VIII en Wallis Simpson die geskiedenis verander het
Koning Edward VIIIDie bewind begin op 20 Januarie 1936.
Minder as 12 maande later het Engeland 'n nuwe koning gekry.
Ongeag hoe gefassineerd mense sou word Prinses Diana dekades later of hoe hitte koninklike babakoors tot vandag toe kan word, was dit Edward se besluit om 81 jaar gelede sy troon vir liefde prys te gee, wat die verloop van die monargie heeltemal verander het. Baie mense wonder miskien waarom hy nie kon doen soos hy wou nie, aangesien hy die letterlike koning van Engeland was. Heel moontlik, as 'n soortgelyke scenario hom nou voordoen, sou dit moontlik 'n ander kant toe gaan.
Maar destyds sou die soewereine monarg van die Verenigde Koninkryk wat met 'n twee keer geskeide Amerikaanse vrou trou, glad nie doen nie. Laat staan ​​nog 'n vrou wat eintlik nog nie van haar tweede man geskei was toe die koning op haar verlief geraak het nie.
Bessiewallis Warfield is gebore op 19 Junie 1896 in die Monterey Inn, die grootste hotel in Blue Ridge Summit, Pa. Haar pa, Teackle Wallis Warfield, seun van 'n meelhandelaar wat bekend was as 'n kwot van die gewildste burgers van Baltimore, is daardie November aan tuberkulose oorlede, waarna die kind en haar ma, Alice Montague, ingetrek by 'n weduwee -tante.
Montague trou in 1908 met haar tweede man, John Freeman Rasin - en op 'n stadium in haar jeug laat Wallis die & quotBessie. & Quot
Solomon Warfield, 'n oom aan haar pa se kant, het Wallis -opleiding gefinansier op Oldfields, 'n Maryland -afrondingsskool, maar volgens Anne Sebba 's Daardie vrou: die lewe van Wallis Simpson, hertogin van Windsor -sy weiering om te betaal vir 'n bal wat uitkom vir sy niggie, het haar na Florida geskarrel om 'n neef te besoek.
Dit was in Pensacola, Florida, dat sy 'n vlootvlieënier ontmoet het Earl Winfield Spencer Jr. (bekend as Win Spencer) in April 1916. Hy sou op 8 November 1916 haar man word, maar sy militêre plig verseker dat hulle baie tyd uitmekaar spandeer. Wallis, wat nog nooit as 'n groot skoonheid beskou is nie, maar wat in elk geval sjarme gehad het, hipnotiese oë en 'n vurige magnetisme wat onweerstaanbaar was vir mans uit alle lewensterreine, het na bewering besig gehou terwyl haar man weg was.
& quotMevrou. Spencer was berug omdat hy hartstogtelike opwinding onder mans gewek het, en 'n vriendin, Diana Angulo, het volgens Sebba oor Wallis gesê. Deur die jare, dink ek, het mans haar pittig gevind, en die besondere vermoë om hulle volle aandag aan hulle te gee, is nogal 'n kuns! Ek dink mans was meer vrygewig en komplimentêr as vroue. & Quot
Onder haar gerugte buite die huwelik was die Argentynse diplomaat Felipe de Espil en graaf Galeazzo Ciano, 'n Italiaanse aristokraat sewe jaar jonger, wat sy in China ontmoet het terwyl haar man daar was. (Ciano sou trou met Mussolini se dogter, Edda, en hy is in 1944 deur 'n anti-fascistiese vuurpeloton tereggestel.) Edda sou dit later ontken, maar die groot gerug van die dag was dat Ciano Wallis swanger en 'n mislukte aborsie het haar onvrugbaar gelaat.
Wat mense wel weet, is dat Wallis in 1925 siek geword het terwyl hy op 'n transpaniese seevaart was wat van Japan na Seattle gereis het. By sy aankoms in Seattle het sy 'n onbekende operasie ondergaan, wat later baie wild gespekuleer kan word, van die betrokke aborsie tot 'n komplikasie van geboorte met manlike geslagsorgane. Terwyl sy nog van die operasie herstel het, klim sy op 'n trein om haar terug te neem na Washington, DC. Spencer ontmoet haar in Chicago en laai haar af by haar ma, toe getroud met haar derde man, in DC
Jennifer Lopez lyk gelukkiger as ooit saam met Ben Affleck op Date Night
Renée Zellweger, Ant Anstead & amp Meer onwaarskynlike beroemdheidspare
Travis Barker & quotMight Fly Again & quot 12 jaar na dodelike vliegtuigongeluk
Wallis en Spencer skei in 1927, maar terwyl sy wag dat dit afgehandel word, vind sy uit dat haar oom Sol Warfield oorlede is - en was ontsteld dat sy besig was om te skei en het haar slegs $ 15 000 nagelaat. 'N Snaakse bedrag, vergeleke met die $ 5 miljoen wat sy gedink het sy gaan erf.
Terwyl sy haar volgende stap uitvind, het sy na haar vriende en gastehuise in New York en Pennsylvania gegaan, op 'n stadium selfs 'n loopbaan in staalverkope. Terwyl sy by 'n ou skooltjie in New York gebly het, ontmoet sy meneer en mev. Ernest Simpson, wat sedert 1923 getroud was en een dogter gehad het. Op 'n stadium oor vriendelike brugspeletjies en uitstappies na kunsgalerye en museums, val Simpson, wat 'n jaar jonger was, vir Wallis en vra of hy met haar kan trou sodra hulle albei amptelik geskei is.
Hulle trou op 21 Julie 1928.
Simpson is in New York gebore aan Britse ouers, en hy en Wallis het gou na Engeland verhuis. Hulle het vriende uit 'n hoë samelewing (Simpson se suster het met 'n prominente politikus getrou) en woon in 'n stylvolle woonstel waar mev Simpson graag onthaal het.
Intussen het Wallis besluit - die uiteindelike doel is onbekend - dat sy die prins van Wallis, oftewel prins Edward, die seun van koning George V en koningin Mary, sal ontmoet en in die ry op die Britse troon sal kom.
Wallis het die prins in 1931 deur haar vriend ontmoet Thelma Furness, wat destyds een van die vriendinne van Edward was.
Edward Albert Christian George Andrew Patrick David word nie as 'n intellektuele beskou nie, en ook nie op 5 x277 'n kragtige figuur nie, maar daar word gesê dat hy vinnig en vrymoedig was ('n verre, antagonistiese verhouding met sy pa het moontlik daartoe bygedra). Hy was ook nogal 'n vrymoedige, hoewel vriendinne na hom verwys as 'n klein mannetjie. Volgens sekere ontledings van sy korrespondensie en aangemelde gedrag was hy ook oral, van mal of diep versteurd tot op die outismespektrum.
Op 20-jarige ouderdom het hy by die Britse weermag aangesluit toe die Eerste Wêreldoorlog uitgebreek het, in 1914. In 1918 het hy 'n verhouding aangegaan met die 28-jarige Freda Dudley Ward en, ondanks haar trou, het sy Edward geword hoofdruk vir die volgende 16 jaar. Hy het ander drukke gehad, net soos sy, maar Freda was sy belangrikste een.
Elke dag verlang ek meer en meer daarna om hierdie werk te verlaat en vir u vry te wees, skat, "skryf Edward in 1920 aan Freda tydens 'n sewe maande lange toer deur Australië en Nieu-Seeland, en blykbaar is dit sy koninklike pligte. & quot Hoe meer ek daaraan dink, hoe sekerder is ek dat die dag vir konings en vorste verby is, dat monargieë verouderd is, alhoewel ek weet dat dit 'n vrot ding is om te sê. & quot
En weereens, hy het geen moeite gehad om vroue aan te trek nie. Die biograaf van Wallis Simpson, Hugo Vickers, het in 2011 aan NPR gesê dat hy van mening was dat hoewel sy in 1923 met prins Albert getrou het, die moeder van koningin Elizabeth II eintlik verlief was op Edward, en daardiewaarom sy 'n ergernis vir Simpson gehad het (daar word beweer dat sy die troon wat haar man neergelê het, beskuldig het van sy vroeë dood op 56 in 1952).
"My teorie is dat die koninginmoeder regtig lief was vir die hertog van Windsor en waarskynlik baie graag sou wou trou," het Vickers gesê. Dit moet deur haar gedagtes gegaan het. En ek dink dit pas haar baie goed om die hertogin van Windsor voor te stel as die vrou wat die koning gesteel het. En mense het die reël eerder ingesluk. & Quot
Eienaardig genoeg was Edward in 1928 in Kenia toe hy meegedeel is dat sy pa, die koning, naby die dood is. (Edward se broer Albert, uiteindelik Koning George VI, sou sterf terwyl sy dogter, die toekoms Koningin Elizabeth II, maar was in Kenia.) Maar toe Edward die kommunikasie dadelik laat huis toe kom, was sy pa siek, het hy dit as 'n politieke truuk van die premier afgemaak. Alan & quotTommy & quot Lascelles, sy assistent -privaatsekretaris, was so woedend oor die gedrag van die prins, dat hy bedank het toe hulle na Engeland teruggekeer het.
Biograaf Hector Bolitho het oor Edward geskryf dat hy byna koppig was in die gewoonte om sy rug op die konvensies van die beleefde samelewing te keer.
Terwyl hy nog vir Freda sien, het hy ontmoet Thelma Furness (wie se tweelingsuster Gloria Morgan was, ma van Gloria Vanderbilt en ouma van Anderson Cooper) by 'n beeskou. Furness was in haar tweede huwelik met 'n baie ouer man, en sy het die prinses se tweede minnares geword.
Edward het, sover hy kon sien, geen werklike verantwoordelikhede gehad nie, en twee vroue wat op hom gewag het.
Wallis Simpson het Thelma Furness ontmoet deur haar vriendskap met Thelma se suster Consuelo, en in Januarie 1931 nooi Consuelo Wallis en Ernest Simpson na die Furnesses '-huis vir 'n jakkalsjagnaweek. Prins Edward was ook op die gastelys.
Volgens die Sebba -boek het Edward 'n gesprek gevoer oor sentrale verwarming in Britse plattelandse huise en sommige onthou dat Wallis hom basies uitroep omdat hy vervelig was. 'Sy het altyd 'n uitdagende lyn vir die prins gehad,' ''n vriend van Wallis Mary Kirk in 'n dagboekinskrywing geskryf.
Wallis het wel na die naweek aan haar tante geskryf dat dit 'n plesier was om die prins in daardie informele omgewing te ontmoet. Sy sou hom nie weer sien tot Mei nie, toe Thelma vir Edward 'n welkome tuiste gehou het nadat hy 'n reis na Suid-Amerika gemaak het. Nadat Wallis 'n vinnige styging deur die geledere versigtig georkestreer het, het die Simpsons eers 'n partytjie gehou wat die prins vroeg in 1932 by hul huis by die ete ingesluit het.
En die res is regtig geskiedenis.
Ernest moes meer begin reis vir werk en Wallis het 'n solo -reis na die VSA onderneem - grotendeels, skryf Sebba, om dit aan haarself te bewys, en bereik 40 Toe Harry Sally ontmoet, en ek sal 40 wees - eendag! & quot, was sy nog steeds wenslik vir mans. Haar missie was suksesvol. Terug in Engeland raak Edward - wat steeds met Thelma Furness geselskap gehou het - al hoe meer met haar geraak. Hy het vir haar 'n 37ste verjaardagpartytjie gehou in Junie 1933. Sy het op 4 Julie 'n Amerikaanse partytjie vir haar by die huis gehou.
Die prins, die Furnesses en die Simpsons het almal saam Oujaarsaand deurgebring, en toe vaar Thelma na die Verenigde State. Dit is toe dat Edward sy volle aandag op Wallis gevestig het. Hy het vir haar klere en juweliersware begin koop, net soos sy en Ernest sukkel om te betaal vir hul eie uitspattige leefstyl. Ernest het vriendelik saamgegaan, alhoewel dit onduidelik is of hy die omvang van sy vrou se romantiese betrokkenheid ken, en selfs 'n uitnodiging om by die eksklusiewe Vrymesselaars aan te sluit deur sy verbinding met die prins.
Teen Mei 1934 was Wallis prins Edward se enigste vriendin.
Wallis het die jonger broer van Edward ontmoet Prins George (nie te verwar met sy ander broer, prins Albert, wat sou word nie Koning George VI) op naweekuitstappies na sy huis toe, maar die prins wou hê sy moes sy ouers uiteindelik ontmoet tydens 'n partytjie wat die huwelik van George met prinses Marina van Griekeland in November vier.
Koning George V het Wallis en Ernest Simpson se name gekruis (hulle was is nog steeds getroud) van die gastelys, maar Edward het dit op een of ander manier reggekry om hulle uitgenooi te kry. Sy het 'betekenislose lekkernye' met die koning en die koningin uitgeruil, het Wallis later gesê, maar George V het van die Simpsons geëis nie word uitgenooi na enige komende Silver Jubilee seremonies wat sy 25ste jaar op die troon in die komende jaar vier.
Prins Edward was onverskrokke. Na Kersfees het hy Wallis gaan ski in Oostenryk en vir haar 'n juweel ter waarde van 60 000 pond gekoop vir die nuwe jaar. Volgens Daardie vrou, Begin Edward oorboord gaan, met Wallis wat sy kommer uitspreek dat sy onverdeelde aandag onherstelbaar skade berokken, nie net haar huwelik nie, maar ook wat oorbly van haar sosiale status.
Die tesourier van die prins het in Julie 1935 aan die koning gesê dat Edward 'n inkomste van 6 000 pond per jaar vir sy vriendin voorsien. Prins Edward het in alle opsigte om haar pinkie gedraai, en die koninklike het nie besorg dat die helfte van die beleefde samelewing haar as 'n belaglike pasmaat vir hom beskou het nie. Boonop het hy aan sy pa aangedring dat mev. Simpson nie sy meesteres was nie, wat dit vir hom makliker gemaak het om haar uitgenooi te kry na groot geleenthede, soos daardie jaar se hofbal.
Intussen, na sy derde seun, Prins Henry, getroud, het koning George V op 6 November 1935 in sy dagboek geskryf dat hy hoop dat Edward (wat hy David bekend genoem het) nooit sou trou nie en dus geen erfgename sou hê nie, wat sou beteken dat die erfopvolging na Edward & #x27s jonger broer Albert en sy dogter Lilibet (prinses Elizabeth) sou hom op die troon opvolg.
George V sou halfpad sy wens kry. Die monarg is op 20 Januarie 1936 op 70-jarige ouderdom oorlede en sy seun David word koning Edward VIII. Hy was nie getroud nie, maar hy wou met Wallis Simpson trou.
Niemand behalwe die hele regering en die Church of England - wat egskeiding verbied het (wat nog te sê van twee egskeidings) en om weer te trou as 'n voormalige eggenoot nog lewe - het in die pad gestaan.
Met Hitler aan die bewind in Duitsland en Brittanje wat in die loop kyk van die vooruitsig op nog 'n wêreldoorlog, kon dit nie 'n slegter tyd gewees het as 'n koning se toewyding aan die kroon ter sprake was nie.
En ons bedoel net vanweë sy liefdeslewe, maar daar was dieper kommer. Dit sou duidelik word dat Edward VIII aanvanklik nie na Hitler gekyk het as die dodelike bedreiging vir die wêreld wat hy was nie.
Soos gesien in die pas-première tweede seisoen van Die kroonBy die terugkeer van haar oom na Frankryk uit Engeland, waar hy en Wallis in 'n relatiewe ballingskap geleef het, sou koningin Elizabeth II dokumente vind wat aandui dat die hertog van Windsor, indien nie presies met die Nazi's saamgewerk nie, op die punt was om in 1940 weer deur die Duitsers op die troon geïnstalleer. Toe telegramme wat die plot vermaak (en suggereer dat Wallis die idee kon aanvaar) in die veertigerjare intyds deur die Britte onderskep is, Winston Churchill vermoed dat hulle deur die Duitsers as propaganda vervaardig is om meer onrus vir die vyand te veroorsaak. Amerikaanse intelligensie was dit eens.
Maar in 1936, Edward was die koning, en 'n rustelose een. Op 16 November het hy premier Stanley Baldwin na die Buckingham -paleis genooi en hom meegedeel dat hy met Simpson wil trou. Baldwin het gesê dat die Britse volk nooit daardie vrou as hul koningin sou aanvaar nie. Boonop sou Edward as hoof van die Church of England sy standpunte handhaaf. (Hoewel ironies genoeg, koning Hendrik VIII die Kerk van Engeland in die 1500's begin het omdat die Katolieke kerk dit nie sou toelaat nie hom om van sy eerste vrou te skei.)
Op 'n stadium word gesê dat Baldwin die koning aangeraai het om net Simpson as sy minnares te hou, maar nie met haar te trou nie. Dit was die openbare gesig van dinge wat saak gemaak het.
Maar met sy begeerte om vry te wees om ongeskonde met Wallis Simpson te trou, het koning Edward VIII op 10 Desember 1936 sy eie abdikasiepapiere onderteken.
Ek het dit onmoontlik gevind om die swaar las van verantwoordelikheid te dra en my pligte as koning uit te voer soos ek sou wou doen sonder die hulp en ondersteuning van die vrou wat ek liefhet, "het hy in sy amptelike aankondiging gesê.
Die volgende dag was hy weer prins en sy volgende jongste broer, Albert, word koning George VI. Op 12 Desember kondig George VI aan dat hy sy ouer broer die hertog van Windsor sou maak. Daar was 'n geskil oor die vraag of die nou eks-koning ook 'n koninklike hoogheid moet wees, soos die nuwe koning bedoel het. Sy HRH sou toegelaat word, maar Simpson sou die toekenning van die Royal Highness geweier word.
Daar was nog 'n paar hoepels om deur te spring. Nadat sy haar egskeiding van Ernest Simpson (wat sou trou met Wallis ' ou vriendin Mary Kirk) verseker het, het sy haar naam verander na Wallis Warfield.
Op 3 Junie 1937 word sy die hertogin van Windsor toe sy op die Château de Candé in Frankryk met die hertog van Windsor trou. Die datum sou George V 's se 72ste verjaardag gewees het. Die bruid het 'n blou rok gedra deur die Amerikaanse ontwerper Mainbocher, die skaduwee wat binnekort bekend sou staan ​​as "Wallis blue." Geen van die bruidegom se familie het dit bygewoon nie.
Die pasgetroudes het hulle in Parys gevestig, maar toe die oorlog in 1939 uitbreek, het hulle na Spanje afgesak en daarna na die Bahamas, waar die hertog van Windsor goewerneur geword het in 1940. Toe die Tweede Wêreldoorlog eindig met die geallieerde oorwinning, keer hulle terug na Frankryk en trek terug. openbare lewe. Hulle sou af en toe na Engeland terugkeer.
Aan Die kroon, die hertog, soos gespeel deur Alex Jennings, vertel die hertogin, gespeel deur Lia WilliamsEk het nooit gedink ek sou dit sê nie, maar 'n lewe van plesier het werklik sy perke. & quot
Hulle het getroud gebly tot die dood van Edward in 1972. Die hertogin van Windsor het gelewe tot sy 89 was, en nadat sy in 1986 gesterf het, is sy langs haar man ter ruste gelê in die Royal Burial Ground naby Windsor Castle. Anders as haar troue, is 'n aantal lede van die koninklike familie bygewoon deur haar begrafnis by die St. George 's Chapel Prins Charles (die Prins van Wallis, soos Edward eens was), prinses Diana, Prins Philip en die koningin.
Regering en pers Redigeer
In die vroeë sestigerjare is die Britse nuusmedia oorheers deur verskeie spioenasieverhale met hoë profiel: die verbreking van die Portland-spioenasiering in 1961, die vang en vonnis van George Blake in dieselfde jaar en, in 1962, die saak van John Vassall , 'n homoseksuele admiraliteitsklerk wat deur die Sowjets afgepers is tot spioenasie.  Vassall is daarna tot 28 jaar gevangenisstraf gevonnis. Na voorstelle in die pers dat Vassall deur sy politieke meesters beskerm is, het die verantwoordelike minister, Thomas Galbraith, uit die regering bedank hangende navrae. Galbraith is later vrygespreek deur die Radcliffe -ondersoek, wat twee koerantjoernaliste in die tronk gestuur het omdat hulle geweier het om hul bronne bekend te maak vir opspraakwekkende en onbevestigde verhale oor Vassall se privaat lewe.  Die gevangenisstraf het die betrekkinge tussen die pers en die konserwatiewe regering van premier Harold Macmillan  rubriekskrywer Paul Johnson van die Nuwe staatsman het gewaarsku: "['n] Tory minister of parlementslid. wat gedurende die volgende jaar of wat in 'n skandaal betrokke raak, moet die volle behandeling verwag - ek is jammer om te sê".  [n 1]
John Profumo is in 1915 gebore, van Italiaanse afkoms. Hy betree die parlement in 1940 as die konserwatiewe lid van Kettering, terwyl hy by die Northamptonshire Yeomanry dien, en kombineer sy politieke en militêre pligte tydens die Tweede Wêreldoorlog. Profumo het sy setel in die algemene verkiesing van 1945 verloor, maar is in 1950 vir Stratford-on-Avon verkies. Vanaf 1951 beklee hy junior ministeriële amp in opeenvolgende konserwatiewe administrasies. In 1960 bevorder Macmillan Profumo tot minister van buitelandse sake vir oorlog, 'n senior pos buite die kabinet.  Na sy huwelik in 1954 met Valerie Hobson, een van Brittanje se voorste filmaktrises, het Profumo moontlik toevallige aangeleenthede gevoer en parlementêre sittings in die nag as voorblad gebruik.  Sy ampstermyn as minister van oorlog val saam met 'n tydperk van oorgang in die weermag, wat die einde van diensplig en die ontwikkeling van 'n volkome professionele weermag behels. Profumo se optrede is met 'n kritiese oog dopgehou deur sy opposisie -eweknie, George Wigg, 'n voormalige gewone soldaat.  
Keeler, Rice-Davies en Astor Edit
Christine Keeler, gebore in 1942, verlaat die skool op 15 sonder kwalifikasies en neem 'n reeks kortstondige werksgeleenthede in winkels, kantore en kafees. Sy wou 'n model wees, en op 16 het sy 'n foto laat verskyn Tit-Bits tydskrif.  In Augustus 1959 vind Keeler werk as 'n topless showgirl by Murray's Cabaret Club in Beak Street, Soho. Hierdie gevestigde klub het 'n uitstekende kliënte gelok wat volgens Keeler 'kon kyk, maar nie kon raak nie'.   Kort nadat Keeler by Murray begin het, het hy kennis gemaak met 'n kliënt, die genoot osteopaat Stephen Ward. Betower deur Ward se sjarme, het sy ingestem om in sy woonstel in te trek, in 'n verhouding wat sy beskryf het as 'soos broer en suster' - liefdevol, maar nie seksueel nie.  Sy het Ward na 'n paar maande verlaat om die eienares van die eiendomshandelaar Peter Rachman te word,  [n 2] en het later huisvesting gedeel met Mandy Rice-Davies, 'n mede-danser van Murray, twee en 'n half jaar jonger as haar. Die twee meisies het Murray's verlaat en sonder sukses probeer om loopbane as vryskutmodelle te volg.   Keeler het ook 'n kort tydjie by verskillende kêrels gewoon, maar keer gereeld terug na Ward, wat 'n huis in Wimpole Mews, Marylebone, bekom het.   Daar ontmoet sy baie van Ward se vriende, onder wie Lord Astor, 'n jare lange pasiënt wat ook 'n politieke bondgenoot van Profumo was.   Sy het gereeld naweke deurgebring by 'n kothuis aan die rivier wat Ward gehuur het op Astor se landgoed, Cliveden, in Buckinghamshire. 
Wyk en Ivanov Redigeer
Ward, gebore in Hertfordshire in 1912, kwalifiseer as 'n osteopaat in die Verenigde State. Na die Tweede Wêreldoorlog begin hy oefen op Cavendish Square, Londen, , waar hy vinnig 'n reputasie vestig en baie gesiene pasiënte lok. Hierdie verbindings, tesame met sy persoonlike sjarme, het hom aansienlike sosiale sukses gebring. In sy vrye tyd het Ward kunsklasse by die Slade -skool  bygewoon en 'n winsgewende bylyn in portretsketse ontwikkel. In 1960 het hy in opdrag van The Illustrated London News om 'n reeks portrette van nasionale en internasionale figure te verskaf. Dit sluit lede van die koninklike familie in, onder wie prins Philip en prinses Margaret. 
Ward het gehoop om die Sowjetunie te besoek om portrette van Russiese leiers te teken. Om hom te help, een van sy pasiënte, die Daily Telegraph redakteur sir Colin Coote, het 'n inleiding gereël oor kaptein Yevgeny Ivanov (verengels as 'Eugene'), wat as 'n vlootattaché by die Sowjet -ambassade gelys is.  Britse intelligensie (MI5) het van die dubbelagent Oleg Penkovsky geweet dat Ivanov 'n intelligensiebeampte in die Sowjet -GRU was.  Ward en Ivanov het vaste vriende geword. Ivanov het Ward gereeld by Wimpole Mews besoek, waar hy Keeler en Rice-Davies ontmoet het, en soms by Ward se naweekpartytjies by Cliveden aangesluit het.  MI5 het Ivanov as 'n moontlike ontloper beskou, en het Ward se hulp hiervoor ingewin en 'n saakbeampte, bekend as "Woods", verskaf.   Ward is later deur die buitelandse kantoor gebruik as 'n agterkanaal, deur Ivanov, na die Sowjetunie,  en was betrokke by nie -amptelike diplomasie tydens die Kubaanse missielkrisis in 1962.  Sy nabyheid aan Ivanov wek kommer oor sy lojaliteit volgens Lord Denning se verslag van September 1963, Ivanov het Ward gereeld vrae gevra oor die Britse buitelandse beleid, en Ward het sy bes gedoen om antwoorde te gee. 
Cliveden, Julie 1961 Wysig
Gedurende die naweek van 8 tot 9 Julie 1961 was Keeler onder verskeie gaste van Ward in die Spring Cottage in Cliveden.  Dieselfde naweek, in die hoofhuis, was Profumo en sy vrou Valerie een van die groot byeenkomste uit die wêrelde van politiek en kunste wat Astor aangebied het ter ere van Ayub Khan, die president van Pakistan. Op die Saterdagaand het Ward's en Astor se partytjies gemeng by die Cliveden -swembad, wat Ward en sy gaste toestemming gehad het om te gebruik.  Keeler, wat kaal geswem het, is aan Profumo voorgestel terwyl sy haarself wou bedek met 'n skraal handdoek. Profumo het sy seun baie jare later gesê dat sy '' 'n baie mooi meisie en baie lief '' was.  Keeler het aanvanklik nie geweet wie Profumo is nie, maar was onder die indruk dat hy die man van 'n beroemde filmster was en bereid was om 'n bietjie pret saam met hom te hê. 
Die volgende middag kom die twee partye weer by die swembad byeen, saam met Ivanov, wat die oggend daar aangekom het. Daarna volg wat Lord Denning beskryf as ''n lighartige en baljaarde badpartytjie, waar almal in baddrag was en niks onwelvoegliks plaasgevind het nie'.  Profumo was baie aangetrokke tot Keeler,  en beloof om met haar in aanraking te kom. Ward het Ivanov gevra om Keeler terug te vergesel na Londen, waar hulle volgens Keeler seks gehad het. Sommige kommentators betwyfel dit - Keeler was oor die algemeen uitgesproke oor haar seksuele verhoudings, maar het niks openlik oor seks met Ivanov gesê nie totdat sy agtien maande later 'n koerant ingelig het.  
Op 12 Julie 1961 rapporteer Ward oor die naweek se gebeure aan MI5.  Hy het aan Woods gesê dat Ivanov en Profumo ontmoet het en dat laasgenoemde aansienlike belangstelling in Keeler getoon het. Ward het ook gesê dat hy deur Ivanov gevra is vir inligting oor die toekomstige bewapening van Wes -Duitsland met kernwapens. Hierdie versoek om militêre inligting het MI5 nie groot ontstel nie, wat verwag het dat 'n GRU -beampte sulke vrae sou stel. Profumo se belangstelling in Keeler was 'n onwelkome komplikasie in die planne van MI5 om haar in 'n heuningstrikoperasie teen Ivanov te gebruik om sy afskeiding te verseker. Woods het die kwessie dus na MI5 se direkteur-generaal, sir Roger Hollis, verwys. 
'N Paar dae na die Cliveden -naweek het Profumo Keeler gekontak. Die aangeleentheid wat gevolg het, was kort. Sommige kommentators het voorgestel dat dit na 'n paar weke geëindig het, terwyl ander meen dat dit met 'n afnemende ywer tot Desember 1961 voortduur.    Die verhouding is deur Keeler gekenmerk 'n onromantiese verhouding sonder verwagtinge, 'n "gemakskroef",  hoewel sy ook sê dat Profumo gehoop het op 'n langer termyn verbintenis en dat hy aangebied het om haar in 'n woonstel op te rig.  Meer as twintig jaar later beskryf Profumo Keeler in gesprek met sy seun as iemand wat "lyk [hou] van seksuele omgang", maar wat "heeltemal onopgevoed" was, sonder 'n gesprek verder as grimering, hare en grammofoon rekords. 
Van Profumo se "Darling" brief aan Keeler, 9 Augustus 1961 
Die egpaar ontmoet gewoonlik by Wimpole Mews, toe Ward afwesig was, maar Profumo het Keeler een keer, toe Hobson weg was, na sy huis in Chester Terrace in Regent's Park geneem. By een geleentheid leen hy 'n Bentley by sy ministerskollega John Hare en neem Keeler 'n draai deur Londen, en 'n ander keer drink die egpaar saam met Viscount Ward, die voormalige minister van buitelandse sake. Gedurende hul tyd saam het Profumo vir Keeler 'n paar klein geskenke gegee, en een keer 'n bedrag van £ 20 as 'n geskenk vir haar ma.  Keeler hou vol dat hoewel Stephen Ward haar gevra het om inligting van Profumo in te win oor die ontplooiing van kernwapens, het sy dit nie gedoen nie.  Profumo was ewe vasbeslote dat daar nie sulke besprekings plaasgevind het nie. 
Op 9 Augustus is profumo informeel ondervra deur sir Norman Brook, die kabinetsekretaris,  wat deur Hollis ingelig is oor die betrokkenheid van Profumo by die Wyk -kring. Brook het die minister gewaarsku oor die gevare van vermenging met Ward se groep, aangesien MI5 in hierdie stadium nie seker was oor Ward se betroubaarheid nie. Dit is moontlik dat Brook Profumo gevra het om MI5 te help in sy pogings om Ivanov se afwyking te beveilig - 'n versoek wat Profumo van die hand gewys het.  Hoewel Brook nie kennis gegee het van Profumo se verhouding met Keeler nie, het Profumo moontlik vermoed dat hy dit geweet het. Dieselfde dag het Profumo 'n brief aan Keeler geskryf, begin met 'Darling.' Sommige kommentators het aangeneem dat hierdie brief die vereniging beëindig  Keeler het daarop aangedring dat die saak later beëindig word, na haar volgehoue ​​weiering om saam met Ward te stop.  ​​[n 3]
Gordon en Edgecombe Edit
In Oktober 1961 vergesel Keeler Ward na Notting Hill, destyds 'n vervalle distrik van Londen vol West-Indiese musiekklubs en cannabishandelaars.   By die Rio Café ontmoet hulle Aloysius "Lucky" Gordon, 'n Jamaikaanse jazz -sanger met 'n geskiedenis van geweld en klein misdaad. Hy en Keeler het 'n aangeleentheid aangepak wat volgens haar eie kenmerke gekenmerk is deur gelyke mate van geweld en teerheid van sy kant.  Gordon was baie besitlik teenoor Keeler, jaloers op haar ander sosiale kontakte. Hy het haar vriende begin konfronteer, en het gereeld op onosiale ure gebel. In November verlaat Keeler Wimpole Mews en verhuis na 'n woonstel op Dolphin Square, met uitsig oor die Teems by Pimlico, waar sy vriende onthaal het. Toe Gordon aanhou om Keeler teister, is hy deur die polisie gearresteer en van aanranding aangekla. Keeler het later ingestem om die aanklag te laat vaar.  
In Julie 1962 is die eerste inklings van 'n moontlike Profumo-Keeler-Ivanov-driehoek in gekodeerde terme in die skinderrubriek van die tydskrif Society aangedui Koningin. Onder die opskrif, "Sinne wat ek graag die einde van wil hoor", verskyn die bewoording: ". Bel MI5, want elke keer dat die chauffeur-gedrewe Zils na haar toe kom voor deur, uit haar uit terug deur na 'n chauffeur-aangedrewe Humber gly. " Keeler was toe saam met Rice-Davies in New York, in 'n aborsiewe poging om hul modelloopbane daar te begin.  [n 4] Met haar terugkeer, om Gordon se dreigemente teë te werk, het Keeler 'n verhouding met Johnny Edgecombe gevorm , 'n ex-handelsseeman uit Antigua, by wie sy 'n rukkie gewoon het in Brentford, net wes van Londen.  Edgecombe het self 'n besitting geword nadat hy en Gordon op 27 Oktober 1962 gewelddadig bots, toe Edgecombe sy mededinger met 'n  Keeler het kort daarna met Edgecombe geskei weens sy oorheersende gedrag. 
Op 14 Desember 1962 was Keeler en Rice-Davies saam by 17 Wimpole Mews toe Edgecombe daar aankom en eis dat hy Keeler moet besoek. Toe hy nie toegelaat word nie, het hy verskeie skote op die voordeur geskiet. Kort daarna is Edgecombe gearresteer en aangekla van poging tot moord en ander oortredings.  In kort persverslae word Keeler beskryf as '' 'n vrylansmodel '' en '' juffrou Marilyn Davies '' as '' 'n aktrise ''.  Na die voorval het Keeler onopvallend begin praat oor Ward, Profumo, Ivanov en die Edgecombe -skietery. Onder diegene aan wie sy haar verhaal vertel het, was John Lewis, 'n voormalige Arbeids -LP wat sy toevallig in 'n nagklub ontmoet het. Lewis, 'n jarelange vyand van Ward, het die inligting deurgegee aan Wigg, sy eenmalige parlementêre kollega, wat met sy eie ondersoek begin het. 
Op 22 Januarie 1963 herroep die Sowjetregering, wat 'n moontlike skandaal ondervind het, Ivanov.  Keeler was bewus van toenemende openbare belang en het probeer om haar verhaal aan die nasionale koerante te verkoop.  Die voortgesette ondersoek van die Radcliffe -tribunaal na persgedrag tydens die Vassall -saak maak koerante senuweeagtig,  en slegs twee toon belangstelling in Keeler se verhaal: die Sondag Beeld en die News of the World. Aangesien laasgenoemde nie by 'n veiling sou aansluit nie, aanvaar Keeler die Prentelik se aanbod van £ 200 aanbetaling en nog £ 800 toe die verhaal gepubliseer is.  Die Prentelik behou 'n afskrif van die "Darling" brief. Intussen het die News of the World het Ward en Astor - wie se name deur Keeler genoem is - gewaarsku, en hulle het Profumo daarvan in kennis gestel.  Toe Profumo se prokureurs probeer om Keeler te oorreed om nie te publiseer nie, was die vergoeding wat sy geëis het so groot dat hulle aanklagte van afpersing oorweeg het.  Ward het die Prentelik dat die verhaal van Keeler grotendeels vals was en dat hy en ander sou dagvaar as dit gedruk word, waarna die koerant sy aanbod terugtrek, hoewel Keeler die £ 200 behou het. 
Keeler het toe besonderhede oor haar verhouding met Profumo aan 'n polisiebeampte gegee, wat hierdie inligting nie aan MI5 of die regsowerhede oorgedra het nie.   Teen hierdie tyd het baie van Profumo se politieke kollegas gerugte gehoor van sy verstrengeling en van die bestaan ​​van 'n potensieel inkriminerende brief. Tog word sy ontkennings deur die belangrikste regsbeamptes van die regering en die konserwatiewe hoofsweep aanvaar, alhoewel met 'n mate van privaat skeptisisme.  Macmillan, bedag op die onreg wat Galbraith aangerig is op grond van gerugte, was vasbeslote om sy minister te ondersteun en het geen stappe gedoen nie.  [n 5]
Edgecombe se verhoor het op 14 Maart begin, maar Keeler, een van die belangrikste getuies van die kroon, was vermis. Sy was, sonder om die hof in kennis te stel, na Spanje gegaan, hoewel sy in hierdie stadium onbekend was. Keeler se onverklaarbare afwesigheid het 'n persgevoeligheid veroorsaak.  Elke koerant het die gerugte geken wat Keeler met Profumo verbind, maar het geweier om enige direkte verband na die Radcliffe -ondersoek te rapporteer, volgens Wigg se latere woorde, "bereid om te wond, maar bang om te slaan".  Hulle kon slegs deur vooraanstaande posisies van verhale en foto's daarop dui dat Profumo verband hou met die verdwyning van Keeler.  Ondanks Keeler se afwesigheid het die regter die saak voortgesit. Edgecombe is skuldig bevind op 'n mindere aanklag van die besit van 'n vuurwapen met die doel om lewe in gevaar te stel en tot sewe jaar gevangenisstraf gevonnis.  'n Paar dae na die verhoor, op 21 Maart, die satiriese tydskrif Privaat oog die mees gedetailleerde opsomming tot dusver van die gerugte gedruk, met die hoofkarakters liggies vermom: "Mr James Montesi", "Miss Gaye Funloving", "Dr Spook" en "Vladimir Bolokhov". 
Persoonlike verklaring Wysig
Die nuutverkose leier van die opposisieparty, Harold Wilson, is aanvanklik deur sy kollegas aangeraai om niks te doen met Wigg se privaat dossier oor die Profumo -gerugte nie.  Op 21 Maart, terwyl die pers verwoed was oor die 'vermiste getuie' op sy hoogtepunt, het die party sy standpunt verander. Tydens 'n House of Commons-debat het Wigg parlementêre voorreg gebruik om die minister van binnelandse sake te vra om die waarheid kategories te ontken van gerugte wat ''n minister' 'met Keeler, Rice-Davies en die Edgecombe-skietery verbind.  Hy noem nie Profumo nie, wat nie in die Huis was nie.  Later in die debat het Barbara Castle, LP van Blackburn, na die 'vermiste getuie' verwys en gesinspeel op 'n moontlike verdraaiing van geregtigheid.   Die minister van binnelandse sake, Henry Brooke, wou nie kommentaar lewer nie en voeg by dat Wigg en Castle 'ander maniere moet soek om hierdie insinuasies te maak as hulle bereid is om dit te staaf'. 
Aan die einde van die debat vergader die regsbeamptes en Chief Whip en besluit dat Profumo sy onskuld in 'n persoonlike verklaring aan die Huis moet bevestig. Sulke stellings word volgens 'n jarelange tradisie gemaak op die spesiale eer van die lid en word sonder twyfel deur die Huis aanvaar.  In die vroeë oggendure van 22 Maart het Profumo en sy prokureurs met ministers vergader en saam 'n gepaste bewoording ooreengekom. Later die oggend maak Profumo sy verklaring by 'n oorvol huis. Hy erken vriendskappe met Keeler en Ward, waarvan die voormalige in Desember 1961 laas gesien het. Hy het 'n heer Ivanov twee keer ontmoet, ook in 1961. Hy het gesê: 'Daar was hoegenaamd geen onbehoorlikheid in my kennismaking nie. met juffrou Keeler "en het bygevoeg:" Ek sal nie huiwer om geskrifte vir laster en laster uit te reik as skandalige aantygings buite die huis gemaak of herhaal word nie. "  Die middag is Profumo afgeneem by Sandown Park Racecourse in die geselskap van die koninginmoeder. 
Christine Keeler, personderhoud 25 Maart 1963. 
Alhoewel die aangeleentheid amptelik as afgehandel beskou is, het  baie individuele parlementslede getwyfel, hoewel niemand in hierdie stadium openlik hul ongeloof uitgespreek het nie. Wigg het later gesê dat hy die huis die oggend verlaat het "met swart woede in my hart omdat ek geweet het wat die feite is. Ek het die waarheid geken."  Die meeste koerante was slegs redaksioneel vrywillig Die voog, onder die opskrif "Mnr Profumo maak die lug skoon", het openlik gesê dat die verklaring op sy oorspronklike waarde moet wees.   Binne 'n paar dae is die aandag van die pers afgelei deur die heropkoms van Keeler in Madrid. Sy het haar verbasing uitgespreek oor die ophef wat haar afwesigheid veroorsaak het, en het bygevoeg dat haar vriendskap met Profumo en sy vrou heeltemal onskuldig was en dat sy baie vriende in belangrike posisies gehad het.  Keeler beweer dat sy nie doelbewus die Edgecombe -verhoor misgeloop het nie, maar was verward oor die datum. Sy moes haar erkenning van £ 40 verbeur, maar geen ander stappe is teen haar gedoen nie. 
Ondersoek en bedanking Redigeer
Kort na Profumo's Commons -verklaring verskyn Ward op Independent Television News, waar hy die weergawe van Profumo onderskryf en alle gerugte en insinuasies as 'ongegrond' afmaak.  Ward se eie aktiwiteite het amptelik kommerwekkend geword, en op 1 April 1963 het die Metropolitaanse polisie sy sake begin ondersoek. Hulle het 'n onderhoud met 140 van Ward se vriende, medewerkers en pasiënte gevoer, 'n 24-uurwag by sy huis gehou en op sy telefoon geluister-hierdie laaste aksie wat direkte magtiging van Brooke vereis.  Onder diegene wat verklarings afgelê het, was Keeler, wat haar vroeëre versekering weerspreek en haar seksuele verhouding met Profumo bevestig het, met versterkende besonderhede van die binnekant van die Chester Terrace -huis.  Die polisie het druk op onwillige getuies geplaas dat Rice-Davies in die Holloway-gevangenis aangehou is vir 'n rybewys-oortreding en agt dae daar aangehou is totdat sy ingestem het om teen Ward te getuig.   Intussen het Profumo koste en £ 50 skadevergoeding gekry teen die Britse verspreiders van 'n Italiaanse tydskrif wat 'n verhaal gedruk het wat daarop dui dat hy skuldig is. Hy het die opbrengs geskenk aan 'n weermag.  Dit het nie afgeskrik nie Privaat oog om 'Sextus Profano' op te neem in hul parodie op Gibbon's Verval en val van die Romeinse Ryk.  
Op 18 April 1963 is Keeler in die huis van 'n vriend aangeval. Sy beskuldig Gordon, wat gearresteer en aangehou is. Volgens Knightley en Kennedy se verslag het die polisie aangebied om die aanklagte te laat vaar as Gordon teen Ward sou getuig, maar hy het geweier.  Die gevolge van die polisie -ondersoek was verwoestend vir Ward, wie se praktyk vinnig in duie stort. Op 7 Mei het hy Macmillan se privaat sekretaris, Timothy Bligh, ontmoet om te vra dat die polisie se ondersoek na sy sake gestaak word. Hy het bygevoeg dat hy betrekking het op Profumo, wie se Commons -verklaring wesenlik onwaar was. Bligh het notas geneem, maar kon nie optree nie.   Op 19 Mei het Ward aan Brooke geskryf, met in wese dieselfde versoek as aan Bligh, om te hoor dat die minister van binnelandse sake geen bevoegdheid het om met die polisie se ondersoek in te meng nie.  Ward gee toe besonderhede aan die pers, maar geen papier druk die verhaal nie. Hy het ook aan Wilson geskryf, wat die brief aan Macmillan gewys het. Alhoewel dit privaat minagtend was vir Wilson se motiewe, was die premier na gesprekke met Hollis voldoende bekommerd oor die algemene aktiwiteite van Ward om die kanselier, Lord Dilhorne, te vra om moontlike veiligheidsoortredings te ondersoek. 
Op 31 Mei 1963, met die aanvang van die parlementêre Pinkstertyd, vlieg Profumo en sy vrou vir 'n kort vakansie na Venesië. By hul hotel ontvang hulle 'n boodskap waarin hy gevra word dat Profumo so gou as moontlik moet terugkeer. In die oortuiging dat sy bluf geroep is, het Profumo sy vrou die waarheid vertel, en hulle het besluit om onmiddellik terug te keer. Hulle het gevind dat Macmillan met vakansie in Skotland was. Op Dinsdag 4 Junie het Profumo die waarheid aan Bligh bely en bevestig dat hy gelieg het en bedank uit die regering en uit die parlement. Bligh het Macmillan telefonies oor hierdie gebeure ingelig. Die bedanking is op 5 Junie aangekondig, toe die formele briefwisseling tussen Profumo en Macmillan gepubliseer is.   [n 6] Die tye noem Profumo se leuens "'n groot tragedie vir die waarskynlikheid van die openbare lewe in Brittanje"  en die Daaglikse spieël het gesinspeel dat nie die hele waarheid vertel is nie, en verwys na "geraamtes in baie kaste". 
Gordon se verhoor vir die aanval op Keeler het begin op die dag waarop Profumo se bedanking bekend gemaak is. Hy het volgehou dat sy onskuld vasgestel sou word deur twee getuies wat volgens die polisie nie gevind kon word nie. Op 7 Junie, hoofsaaklik op grond van die getuienis van Keeler, is Gordon skuldig bevind en tot drie jaar gevangenisstraf gevonnis.  Die volgende dag is Ward gearresteer en aangekla van immoraliteit.  Op 9 Junie, bevry van Profumo se laster dreigemente, het die News of the World "The Confessions of Christine" gepubliseer, 'n verslag wat gehelp het om die openbare beeld van Ward as 'n seksuele roofdier en 'n waarskynlike hulpmiddel van die Sowjets te vorm.  Die Sondagspieël (voorheen die Sondag Beeld) gedruk Profumo se "Darling" brief. 
Nigel Birch, Laerhuis, 17 Junie 1963 
Voor die debat van die House of Commons oor die bedanking van Profumo, op 17 Junie, gaan David Watt in Die toeskouer definieer Macmillan se standpunt as '' 'n ondraaglike dilemma waaruit hy net kan ontsnap deur óf belaglik naïef óf onbevoeg of bedrieglik bewys te word - of al drie '.  Intussen het die pers bespiegel oor moontlike bedankings uit die kabinet, en verskeie ministers het dit nodig geag om hul lojaliteit aan die premier te toon.  In 'n BBC -onderhoud op 13 Junie het Lord Hailsham, houer van verskeie ministeriële ampte, Profumo veroordeel op 'n manier wat volgens Die waarnemer, "moes gesien word om geglo te word".  [n 7] Hailsham het daarop aangedring dat ''n wonderlike partytjie nie onderbreek moet word nie as gevolg van 'n onstuimige verhouding tussen 'n maklike vrou en 'n bewese leuenaar'. 
In die debat konsentreer Wilson byna uitsluitlik op die mate waartoe Macmillan en sy kollegas probeer het om nie 'n duidelike veiligheidsrisiko te identifiseer as gevolg van die verbintenis van Profumo met Ward en sy kring nie.  Macmillan het geantwoord dat hy nie skuldig bevind moet word omdat hy 'n kollega glo wat herhaaldelik sy onskuld beweer het nie. Hy noem die vals bewerings teen Galbraith en die versuim van die veiligheidsdienste om hul gedetailleerde inligting met hom te deel.  In die algemene debat is die seksuele aspekte van die skandaal volledig bespreek. Nigel Birch, die konserwatiewe parlementslid vir West Flintshire, verwys na Keeler as 'n 'professionele prostituut' en retories vra: 'Waaroor gaan hoere?'  Keeler is andersins as 'n "tert" en 'n 'arme slet' bestempel. [n 8] Ward is deurgaans beledig as 'n waarskynlike Sowjet -agent, en een van die konserwatiewe verwys na "die verraad van dr Ward".  Die meeste konserwatiewes, ongeag hul bedenkinge, ondersteun Macmillan, met slegs Birch wat voorstel dat hy moet aftree.  By die daaropvolgende stemming oor die regering se hantering van die aangeleentheid het 27 konserwatiewes onthoud, wat die meerderheid van die regering tot 69 verminder het. Die meeste koerante beskou die omvang van die afwyking as beduidend, en verskeie voorspel dat Macmillan binnekort sou bedank.  
Na die parlementêre debat het koerante verdere opspraakwekkende verhale gepubliseer, wat dui op wydverspreide onsedelikheid in die Britse regeringsklas. 'N Verhaal uit Rice-Davies handel oor 'n kaal gemaskerde man wat as kelner by gerugte oor sekspartytjies opgetree het, wat daarop dui dat hy 'n kabinetsminister is, of moontlik 'n lid van die koninklike familie.  Malcolm Muggeridge in die Sondagspieël het geskryf oor "Die stadige, seker dood van die hoër klasse".   [n 9] Op 21 Junie het Macmillan Lord Denning, die Master of the Rolls, opdrag gegee om ondersoek in te stel en verslag te doen oor die groeiende reeks gerugte.  Ward se pleitverrigtinge het 'n week later in die landdroshof in Marylebone begin, waar die kroon se getuienis volledig in die pers gerapporteer is.  Ward is tereggestel tereg op aanklagte van 'lewe uit die verdienste van prostitusie' en 'verkryging van meisie onder een en twintig' en op borgtog vrygelaat. 
Nou met die Ward -saak sub judice, het die pers verwante verhale nagestreef. Die mense berig dat Scotland Yard, parallel met Denning's, ondersoek ingestel het na 'homoseksuele praktyke sowel as seksuele laksheid' onder staatsamptenare, militêre beamptes en parlementslede.  Op 24 Junie het die Daaglikse spieël, onder 'n vaandel met die opskrif "Prins Philip en die Profumo -skandaal", verwerp wat dit die 'vieslike gerug' noem dat die prins by die saak betrokke was, sonder om die aard van die gerug bekend te maak.  
Ward se verhoor het op 28 Julie in die Old Bailey begin. Hy is daarvan beskuldig dat hy van die verdienste van Keeler, Rice-Davies en twee ander prostitute geleef het, en dat hy vroue onder 21 jaar aangeskaf het om seks met ander persone te hê.  Die strekking van die saak van die vervolging het betrekking op Keeler en Rice-Davies, en het aangegaan of die klein bydraes tot huishoudelike uitgawes of terugbetalings van lenings wat hulle aan Ward gegee het, saam met hom uit sy prostitusie bestaan. Ward se destydse benaderde inkomste, uit sy praktyk en uit sy portret, was ongeveer £ 5,500 per jaar, 'n aansienlike bedrag op daardie tydstip. In sy toesprake en ondersoek van getuies het die vervolgingsadvokaat Mervyn Griffith-Jones Ward uitgebeeld as 'die dieptes van lechery en verdorwenheid'.  Die regter, sir Archie Marshall, was ewe vyandig, en het veral aandag geskenk aan die feit dat nie een van Ward se veronderstelde maatskaplike vriende bereid was om vir hom te praat nie.  Teen die einde van die verhoor het die nuus gekom dat Gordon se skuldigbevinding aan aanranding omgekeer is, maar Marshall het nie aan die jurie bekend gemaak dat Gordon se getuies opgedaag het nie en getuig dat Keeler, 'n belangrike vervolgingsgetuie teen Ward, vals getuienis gelewer het Gordon se verhoor. 
Nadat hy na die verdoemende opsomming van Marshall geluister het, het Ward die aand van 30 Julie 'n oordosis slaaptablette geneem en na die hospitaal geneem. Die volgende dag is hy skuldig bevind in absentia op die aanklagte rakende Keeler en Rice-Davies, en vrygespreek op die ander aanklagte. Die vonnis is uitgestel totdat Ward geskik was om te verskyn, maar op 3 Augustus is hy dood sonder om sy bewussyn te herwin.  [n 10]
Die publiek het met groot afwagting op die verslag van Lord Denning gewag. [n 11] Gepubliseer op 26 September 1963, het die gevolgtrekking gekom dat daar geen veiligheidslekkasies in die Profumo -aangeleentheid was nie en dat die veiligheidsdienste en regeringsministers behoorlik opgetree het.  Profumo was skuldig aan 'n 'indiskresie', maar niemand kon aan sy lojaliteit twyfel nie.  Denning het ook geen bewyse gevind om lede van die regering te verbind met gepaardgaande skandale soos die "man in die masker" nie.  Hy het die grootste deel van die skuld vir die aangeleentheid op Ward gelê, 'n 'heeltemal immorele' man wie se diplomatieke aktiwiteite 'verkeerd opgevat en verkeerd gelei' was.  Alhoewel Die toeskouer van mening dat die verslag die einde van die saak beteken,  was baie kommentators teleurgesteld oor die inhoud daarvan. Young het baie vrae onbeantwoord gevind en sommige van die redes was gebrekkig, , terwyl Davenport-Hines, wat lank na die gebeurtenis geskryf het, die verslag as skandelik, skraal en pruil veroordeel. 
Na die Denning -verslag, in weerwil van die algemene verwagtinge dat hy binnekort sou bedank, het Macmillan sy voorneme aangekondig om aan te bly.  Op die vooraand van die konserwatiewe party se jaarlikse konferensie in Oktober 1963 word hy siek, sy toestand was minder ernstig as wat hy hom voorgestel het, en sy lewe was nie in gevaar nie, maar oortuig dat hy kanker het, bedank hy skielik.  Macmillan se opvolger as premier was Lord Home, wat afstand doen van sy eweknie en dien as sir Alec Douglas-Home.  In die algemene verkiesing van Oktober 1964 is die Konserwatiewe Party nouliks verslaan en Wilson het premier geword.  'n Later kommentator meen dat die Profumo -aangeleentheid die ou, aristokratiese Konserwatiewe Party vernietig het: 'Dit sou nie te veel wees om te sê dat die Profumo -skandaal die nodige voorspel was vir die nuwe Toryisme, gebaseer op meritokrasie, wat uiteindelik verskyn onder Margaret Thatcher ".  Die ekonoom het voorgestel dat die skandaal 'n fundamentele en permanente verandering in die verhouding tussen politici en pers bewerkstellig het.  Davenport-Hines hou 'n langtermyn-gevolg van die saak in-die geleidelike einde van tradisionele opvattings oor eerbied: "Gesag, hoe belangeloos ook, goed gekwalifiseerd en ervare, word [na Junie 1963] toenemend met agterdog begroet eerder as vertroue ". 
Nadat hy sy 'diep berou' aan die premier, sy kiesers en die Konserwatiewe Party uitgespreek het, , verdwyn Profumo uit die openbare oog. In April 1964 begin hy as vrywilliger by die Toynbee Hall -nedersetting, 'n liefdadigheidsorganisasie in Spitalfields, wat die ergste inwoners in die East End van Londen ondersteun. Profumo sit sy verbintenis met die skikking vir die res van sy lewe voort, eers in 'n gemoedelike hoedanigheid, daarna as administrateur, geldinsameling, raadslid, voorsitter en uiteindelik president.  Profumo se liefdadigheidswerk is erken toe hy in 1975 aangestel is as 'n metgesel in die orde van die Britse Ryk (CBE).  Hy is later deur premier Margaret Thatcher beskryf as 'n nasionale held en was 'n gas by haar 80ste verjaardagvieringe in 2005.  Sy huwelik met Valerie Hobson duur tot haar dood op 13 November 1998, 81 jaar oud  Profumo sterf, 91 jaar oud, op 9 Maart 2006. 
In Desember 1963 het Keeler skuld beken dat sy meineed gepleeg het tydens die verhoor van Gordon in Junie, en sy is tot nege maande gevangenisstraf gevonnis, waarvan sy vier en 'n half maande uitgedien het.  Na twee kort huwelike in 1965–66 met James Levermore en in 1971–72 met Anthony Platt wat elk 'n kind gebaar het, waarvan die oudste grootliks grootgemaak is deur Keeler se ma Julie, het Keeler grotendeels alleen gewoon vanaf die middel van die negentigerjare tot haar dood. Die grootste deel van die groot hoeveelheid geld wat sy uit koerantberigte gemaak het, is gedurende die sewentigerjare deur regskoste verdwyn, en het gesê: 'Ek het nie gelewe nie, ek het oorleef'.  Sy publiseer verskeie inkonsekwente verslae van haar lewe, waarin Ward op verskillende maniere voorgestel word as 'n 'gentleman', haar ware liefde, ''n Sowjet -spioen, en 'n verraaier wat saam met Kim Philby, Guy Burgess en Donald Maclean staan.  Keeler beweer ook dat Profumo haar bevrug het en dat sy daarna 'n pynlike aborsie ondergaan het.   Haar portret, deur Ward, is verkry deur die National Portrait Gallery in 1984.  Christine Keeler is op 4 Desember 2017 oorlede, 75 jaar oud. Rice-Davies het 'n meer suksesvolle post-skandaal loopbaan as nagklub geniet eienaar, sakevrou, minderjarige aktrise en romanskrywer.  Sy was drie keer getroud, in wat sy beskryf het as haar 'stadige afdaling na respek'.  Van ongunstige pers -publisiteit het sy opgemerk: "Soos koninklikes kla ek eenvoudig nie".  Mandy Rice-Davies is op 18 Desember 2014 oorlede, 70 jaar oud.
Ward se rol namens MI5 is in 1982 bevestig toe Die Sunday Times het sy voormalige kontakpersoon "Woods" opgespoor.  Alhoewel Denning altyd beweer dat Ward se verhoor en skuldigbevinding regverdig was, meen die meeste kommentators dat dit baie gebrekkig was-'n 'historiese onreg' volgens Davenport-Hines, wat beweer dat die verhoor 'n daad van politieke was wraak.  Een regter van die hooggeregshof het privaat gesê dat hy die verhoor sou gestaak het voordat dit die jurie bereik het.  Die menseregte -prokureur Geoffrey Robertson het hom beywer vir die heropening van die saak om verskeie redes, insluitend die voortydige skedulering van die verhoor, gebrek aan bewyse om die hoofaanklagte te ondersteun, en verskillende wanaanwysings deur die verhoorregter in sy opsomming. Bowenal het die regter nie die jurie ingelig oor die getuienis wat in die Gordon -appèl aan die lig gebring is dat Keeler, die hoofgetuie van die vervolging teen Ward, meineed gepleeg het tydens die Gordon -verhoor nie.  In Januarie 2014 is Ward se saak oorweeg deur die Criminal Cases Review Commission, wat die bevoegdheid het om vermoedelike regsverydeling te ondersoek en sake na die appèlhof te verwys.  
Nadat hy in Januarie 1963 herroep is, het Ivanov etlike dekades verdwyn.  In 1992 het sy memoires, Die naakte spioen, is in reeks opgeteken Die Sunday Times. Toe Profumo se prokureurs hierdie rekening uitdaag, het die uitgewers aanstootlike materiaal verwyder.  In Augustus 2015 Die Onafhanklike koerant 'n voorskou gepubliseer van 'n komende geskiedenis van Sowjet -intelligensie -aktiwiteite, deur Jonathan Haslam. Hierdie boek dui daarop dat die verhouding tussen Ivanov en Profumo nouer was as wat laasgenoemde erken het. Daar word beweer dat Ivanov Profumo se huis besoek het, en dat dit die gebrek aan veiligheidsreëlings was dat die Rus sensitiewe dokumente kon afneem wat in die minister se studie gelê het.  
Keeler beskryf 'n ontmoeting met Ivanov in Moskou in 1993. Sy skryf ook aan dat hy die volgende jaar op 68 -jarige ouderdom oorlede is.  Astor was erg ontsteld toe hy onder polisie -ondersoek was en deur die sosiale verstrooiing wat die Ward -verhoor gevolg het.  Na sy dood in 1966 is Cliveden verkoop. Dit het eers die eiendom van die Stanford Universiteit geword, en later 'n luukse hotel.  Rachman, wat die eerste keer in die openbaar bekend was as 'n kêrel van Keeler en Rice-Davies, word onthul as 'n gewetenlose krotbuurt, die woord "Rachmanisme" het Engelse woordeboeke ingeskryf as die standaardterm vir verhuurders wat uitbuit of intimideer hul huurders. 
Daar is verskeie gedramatiseerde weergawes van die Profumo -aangeleentheid. Die film van 1989 Skandaal Ian McKellen as Profumo en John Hurt as Ward. Dit is goed beoordeel, maar die herlewing van belangstelling in die aangeleentheid het die Profumo -familie ontstel.  Die fokus van Hugh Whitemore se toneelstuk 'N Bedankingsbrief, wat die eerste keer in Oktober 1997 in die Comedy Theatre opgevoer is, was Macmillan se reaksies op Profumo se bedankingsbrief wat hy ontvang het terwyl hy met vakansie in Skotland was.  Andrew Lloyd Webber se musiekblyspel Stephen Ward geopen in die Aldwych -teater in Londen op 3 Desember 2013. Onder die algemeen gunstige resensies is die Daily Telegraph Die kritikus beveel die produksie aan as 'skerp, snaaks - en soms opreg'.  Robertson teken aan dat die draaiboek "merkwaardig getrou is aan die feite". 
Die skandaal is ook een van die hoofonderwerpe van die tiende episode (The Mystery Man) van seisoen 2 van The Crown, Netflix.
Profumo -aangeleentheid, in die Britse geskiedenis, politieke en intelligensie -skandaal in die vroeë 1960's wat gehelp het om die regering van die konserwatiewe party van premier Harold Macmillan omver te werp. Die skandaal het die aandag van die Britse publiek getrek en die regering in diskrediet gebring, met seks, 'n Russiese spioen en die minister van buitelandse sake vir oorlog.
By 'n partytjie op die landgoed van Lord Astor op 8 Julie 1961, is die Britse minister van buitelandse sake vir die oorlog, John Profumo, destyds 'n opkomende 46-jarige politikus van die Konserwatiewe Party, aan die 19-jarige Londense danser Christine Keeler voorgestel deur Stephen Ward, 'n osteopaat met kontakte in sowel die aristokrasie as die onderwêreld. By hierdie byeenkoms was ook 'n Russiese militêre attaché, Eugene Ivanov, wat die minnaar van Keeler was, teenwoordig. Deur Ward se invloed het Profumo 'n verhouding met Keeler begin, en gerugte oor hul betrokkenheid het vinnig begin versprei. In Maart 1963 lieg Profumo oor die aangeleentheid aan die parlement en verklaar dat daar "hoegenaamd geen onbehoorlikheid" in sy verhouding met Keeler is nie. Die teendeel word egter vinnig te groot om weg te steek, en 10 weke later bedank Profumo en erken "met diepe berou" dat hy die Laerhuis bedrieg het. Eerste minister Macmillan het tot in Oktober sy amp beklee, maar die skandaal was van deurslaggewende belang in sy uiteindelike ondergang, en binne 'n jaar het die opposisie -Arbeidersparty die konserwatiewes in 'n nasionale verkiesing verslaan.
Ondanks die aanklagte van poging tot spioenasie, kon nie die FBI of Britse intelligensie bevestig of ontken dat Ivanov probeer het om Profumo vas te trek of om Keeler as toegangsagent te gebruik nie. Ivanov het Brittanje verlaat voordat die skandaal openbaar geword het, bygewoon aan die Akademie van die Algemene Staf en later in belangrike intelligensieposte gedien tot met sy aftrede in 1981.
Hoe pas die koninklike familie in by die Profumo -saak?
Die skandaal was hoofsaaklik die Britse regering, en nie die koninklike familie nie, maar Die kroon poog om 'n verband tussen Stephen Ward en prins Philip te vestig. Die Daily Mail berig dat Ward, wat 'n werklike artistieke talent gehad het, in die werklike lewe 'n prentjie van die hertog van Edinburgh geskilder het, maar daar bly 'n bewys van 'n verband tussen hulle. Maar dit het nie opgehou nie Die kroon van besluit om Philip by die saak te betrek, eers as 'n pasiënt van Ward. In een toneel word Philip gewys dat hy besluit om 'n naweekpartytjie wat deur Ward aangebied word, by te woon, waarin Keeler (gespeel deur Gala Gordon) sal bywoon. In 'n ander word daar bespiegel dat 'n foto van 'n "geheimsinnige man" wat by Ward se partytjie geneem is, inderdaad prins Philip kan wees.
Geskiedkundiges het die besluit van die program om die koninklike familie by hierdie geleentheid te betrek, in die gedrang gebring. Die koninklike historikus Christopher Wilson het gesê dat produsente 'toenemend elasties' geraak het met die waarheid, volgens Die Daily Mail, en hy het bygevoeg dat "die program 'n grens oorgesteek het en uit die werklikheid in fiksie gekom het." Die Daily Mail berig ook dat biograaf Margaret Holder meen dat die episode verder gegaan het as wat 'n kwessie van openbare rekord was, terwyl die stuk parafraseer.
Dit lyk asof die skepper van die program, Peter Morgan, die keuse gemaak het om Philip nouer met Ward te assosieer as wat bewyse ondersteun om die drama te versterk en die spanning tussen die koningin en haar man te vererger. Dit is duidelik onmoontlik om te weet wat presies tussen die egpaar agter geslote deure aangegaan het, dus moet u 'n historiese lisensie neem. Die akteur Matt Smith, wat prins Philip speel, het met hom gesels Die Los Angeles Times oor die opoffering van historiese akkuraatheid vir huishoudelike drama:
"[Philip's] het 'n groot konflik in hom gehad tussen sy plig teenoor sy vrou en sy plig teenoor homself as 'n man," het hy gesê. 'Al die konflikte in sy huwelik is altyd bevredigend om te speel, want dit is emosioneel 'n ryk tapyt. Dit is Peter Morgan se weergawe van wat gebeur. Daar was nie 'n kamera wat hierdie dinge opneem nie. Dit is impressionisties, maar dit is gebaseer op soveel feite as wat ons kan insamel. "
Alhoewel dit moontlik geld vir gerugte oor Philip se ontrou, blyk dit dat die meeste historici dit saamstem Die kroon'Die besluit om 'n nouer verhouding tussen Philip en Ward te skep as wat die historiese rekord toon, was miskien 'n stap te ver. Die New York Times' 'n oorsig van seisoen 2 het opgemerk dat die kwotasie van die kwotasie en die feit dat Philip nader aan die Profumo -skandaal gekoppel is, uiteindelik nie goed uitloop vir die program nie. Miskien is die besluit gemotiveer deur die begeerte om historiese gebeure nader aan die sentrale rolverdeling te koppel, of om meer twis in die huwelik tussen koningin Elizabeth en prins Philip te veroorsaak.
Die dokumente wat die Nazi -bande van Hertog van Windsor onthul het
Die ongelooflike verhaal van die hertog van Windsor, wat na bewering met Nazi's saamgesweer het om sy Amerikaanse vrou op die troon te sit.
Prins Andrew se verhouding met Jeffrey Epstein is miskien die ergste skandaal wat die Windsors getref het, maar dit is beslis nie die enigste een nie.
Die liefdesverhaal van die hertog en hertogin van Windsor het 'n skandaal veroorsaak. Foto: Verskaf Bron: Verskaf
Sedert die vroeë 1900's word die verbinding van die Britse koninklike familie met Duitsland in twyfel getrek.
Geen ander monarg was egter op dieselfde manier as die hertog van Windsor, Edward VIII, aan die Derde Ryk gekoppel nie.
LIEFDEVERHAAL GEDOEN OMSIGTIGE TALE
Die voormalige koning het hierdie week 83 jaar gelede die kroon prysgegee om met sy Amerikaanse minnares Wallis Simpson te trou en 'n vrou wat 'n reeks gebeurtenisse sou begin en die Britse monargie vir ewig sou verander.
Vir die meeste Britse politici en die Church of England was 'n twee keer geskeide Amerikaanse vrou as koningin van Engeland onaanvaarbaar.
Wallis Simpson en koning Edward VIII in die dertigerjare. Foto: Verskaf Bron: Nuus Beperk
So minder as 'n jaar nadat hy op 10 Desember 1936 as koning gekroon is, het Edward geskiedenis gemaak toe hy die troon abdikeer.
Ek het dit onmoontlik gevind om die swaar las van verantwoordelikheid te dra en my pligte as koning uit te voer soos ek sou wou doen sonder die hulp en ondersteuning van die vrou vir wie ek lief is, " het hy in 'n openbare toespraak aangekondig.
Hy en Simpson, wat nou gedegradeer is na hertog van Windsor, trou op 3 Junie 1937 in Frankryk, waar die paar in virtuele self-ballingskap uit Brittanje gebly het.
Die hertog en hertogin van Windsor poseer ná hul troue in die Chateau de Cande in Frankryk. Foto: Popperfoto/Getty Images Bron: Getty Images
En hoewel die ingewikkelde liefdesverhaal van die hertog en hertogin van Windsor dikwels verantwoordelik gehou word vir die breuk tussen Edward en die res van die koninklike familie, is die ware rede baie sinisterer, gevul met pro-Nazi-simpatie en bande met Hitler .
𠆍IE WENK VAN DIE ICEBERG '
Na hul huwelik het Wallis en Edward 'n jetsetting -leefstyl begin wat groot publisiteit getrek het.
Geen reis was egter meer omstrede as dié wat die pasgetroudes in 1937 na Duitsland geneem het, slegs twee jaar voordat Brittanje oorlog verklaar het.
Dit was die top van die ysberg ": die eerste in 'n lang reeks voorvalle wat die egpaar met Adolf Hitler verbind het, wat veroorsaak het dat gerugte oor die hele wêreld woed dat die voormalige koning 'n Nazi -simpatiseerder was en sy vrou 'n Nazi -spioen .
Die motiewe agter die berugte besoek aan Hitler op sy vakansieplek, Berchtesgaden, was vreedsaam, het die koninklike historikus Carolyn Harris aan die BBC, en het gelei tot 'n toenemende aanvaarding van Wallis, wie se behandeling in Brittanje op sy beste ysig was.
Die hertog van Windsor tydens sy besoek aan Duitsland. Foto: Morgan Evans & amp Bron: Verskaf
Harris het gesê dat die hertog graag 'n nuwe rol vir homself sou vervul en verseker dat sy vrou as 'n volwaardige lid van die koninklike familie behandel word, alhoewel sy nie die titel van haar koninklike hoogheid ontvang het nie. groot kommer vir die hertog ".
Die hertogin is werklik behandel as koninklikes tydens die reis van twee weke en 'n massiewe, juigende skare en die krake en boë wat sy elders geweier is.
Maar berigte oor die optrede van die hertog terwyl daar 'n reeks hoë profiel Nazi-figure vergader en gefotografeer het om die Nazi-groete van Duitsers terug te bring, het die monargie en die Britse regering groot verleentheid veroorsaak.
Na afloop van hul ontmoeting met Hitler, het die diktator na bewering gesê dat Simpson 'n goeie koningin sou wees. "
Die hertog en hertogin van Windsor word begroet deur die Duitse leier Adolf Hitler. Foto: Verskaf Bron: News Corp Australia
Terwyl die hertogin ontken dat hy ooit so iets gesê het, was die skade reeds aangerig.
Teen die tyd dat die Tweede Wêreldoorlog amptelik in 1939 begin, het die hertog 'n aanspreeklikheid vir sy gesin geword en, in die oë van Hitler, 'n voorstander van die Nazi -saak.
Terwyl die besoek die vrees van die publiek en die regering verhoog het oor die lojaliteit van die egpaar, sou dit eers jare later wees dat die ware omvang van Edward se bande met Hitler onthul is.
Die uitbreek van die oorlog in 1939 het die spanning tussen die Britse regering en sy voormalige monarg net verhoog.
Die hertog, nog steeds onwelkom in Engeland, is deur premier Winston Churchill die goewerneurskap van die Bahamas aangebied, angstig om die Windsors "out of Hitler 𠆝 te behou.
Soos Churchill aan die Amerikaanse president Franklin Roosevelt verduidelik het: Daar is persoonlike en gesinsprobleme oor sy terugkeer na hierdie land. "
Die hertog van Windsor, wat Hitler van plan was om as sy marionet te gebruik in 'n plan om die Britse regering te beheer. Foto: Verskaf Bron: News Corp Australia
Toe Frankryk in 1940 onder Nazi-beheer val, reis die hertog en hertogin na Madrid, waar die Duitsers probeer het om hulle as pionne te gebruik in 'n noodlottige plan om beheer oor die Britse regering te verkry.
Besonderhede oor die foefie en die ware omvang van die hertog se bande met Nazi -Duitsland is in 1945 onthul toe Britse, Franse en Amerikaanse magte tonne argiewe van die ministerie van buitelandse sake ontbloot het ná die ineenstorting van Nazi -Duitsland.
Onder die koerante en telegramme was ongeveer 60 bladsye materiaal wat inligting bevat oor en ooreenkomste tussen die hertog en Nazi -Duitsland, wat gevolglik bekend gestaan ​​het as die Windsor -lêer.
Die mees skokkende inligting wat aan die lig gekom het, was die besonderhede van 'n Duitse plan, bekend as Operasie Willi, wat die argwaan van die Duke se Nazi -simpatie toeneem.
Hitler was van plan om die hertog en hertogin as die monarge van Brittanje weer in te stel. Foto: Verskaf Bron: Verskaf
Alhoewel dit nie geslaagd was nie, het die Nazi's beplan om die voormalige monarg uit die vyand te lok en selfs probeer om die hertog te oortuig dat sy broer, die Koning, van plan was om hom te vermoor en hom as koning terug te stel in ruil vir sy ondersteuning.
Die Duitsers stel voor om 'n opposisieregering saam met die hertog van Windsor te vorm, nadat hulle die publieke opinie eers deur propaganda verander het, en die memo van 'n informant van die buitelandse kantoor het gelees.
Volgens die Windsor -lêer het die hertog en hertogin nie die plan van die hand gewys nie, en het hulle ook nie die Britse owerhede in kennis gestel van die gesprek nie, en die hertogin sou teen elke prys begeer om koningin te word.
Churchill het 'n beroep op die ander regerings gedoen om die telegramme te onderdruk en beweer dat die inligting wat hulle bevat, onbetroubaar is, maar dat dit uiteindelik in 1957 aan die lig gekom het.
Jare later het die hertog die gerugte van sy steun aan die Nazi -regime vernietig en in die openbaar Hitler 𠇊 'n ietwat belaglike figuur genoem.
Maar in 'n privaat verklaring oor sy verhouding met die Fuhrer het hy op baie maniere sy reputasie as 'n Nazi -simpatiseerder bevestig en gesê: 'Ek het nooit gedink dat Hitler so 'n slegte ou was nie.
10 beroemde politici en hul opstandige skandalige seksskandale
Op 18 Julie 1969 het senator Edward "Ted " Kennedy van Massachusetts, moontlik die volgende Demokratiese presidentskandidaat, sy Oldsmobile van 'n brug oor Chappaquiddick Creek afgery en sy passasier vermoor, 'n jong vrou en nie sy vrou nie. Hierdie skandaal waarin 'n vrou en drank vermeng is, het Kennedy waarskynlik 'n kans gekos om ooit die Demokratiese presidensiële benoeming te verdien wat volgens hom syne was. Deur die jare heen het beroemde politici hul nalatenskap besoedel deur seksuele skandale, en hier lys ons 10 van die mees ernstige en beroemdste diskresies.
Vandag, as toesigvideo en selfoonopname moontlik is, is politici en bekendes ooit vatbaar vir openbare ondersoek. In die afgelope maande is politieke kandidate vir die president van die Verenigde State (2020 -verkiesing) geteiken vir enige sweem van seksuele onbehoorlikheid, insluitend die voormalige vise -president Joe Biden met sy voorliefde vir die ruikende hare van vroue en meisies, senator Kamala Harris omdat hy 'n verhouding met haar getroude baas terwyl sy as aanklaer in Kalifornië gedien het, en natuurlik president Trump vir sy vele gedokumenteerde sake en ander seksuele peccadilloes, insluitend sy beweerde verbintenis met die vermeende kindermishandelaar Jeffrey Epstein.
Vraag aan studente (en ander): Watter politieke seksskandaal sou u boaan hierdie lys plaas? Laat weet ons asseblief in die kommentaarafdeling onder hierdie artikel.
10. John Profumo, Seks met spioen.
Profumo was minister van buitelandse sake in die hart van die Koue Oorlog in die Verenigde Koninkryk toe hy ontdek het dat hy 'n verhouding het met 'n 19 -jarige model, Christine Keeler, wat net die meesteres van 'n Sowjet -spioen was. Profumo het in 1963 vir die parlement gelieg, maar moes spoedig die waarheid erken, sy pos bedank en Harold Macillan sy pos as premier kos. Hierdie voorval het die fliek van 1989 tot stand gebring Skandaal , die toneelstuk van Andrew Lloyd Weber Stephen Ward , en die liedjie " Killer Queen " deur Queen (oor Christine Keeler).
Mills was 'n kragtige kongreslid van Arkansas, voorsitter van die House Ways and Means Committee in die 1950's tot en met 1974. Hy is een aand deur die Amerikaanse parke -polisie gestop vir dronkbestuur toe sy minnares, bekend as Fanne Fox, die Argentynse bomskulp, spring uit die motor en in 'n sloot. Die skandaal het Mills nie sy sitplek in die kongres gekos nie, en hy is maklik herkies, maar toe hy by die strookverbinding opdaag waar Fox werk en 'n dronk perskonferensie in haar kleedkamer gehou het, is hy uit sy pos as komiteevoorsitter gedwing . 'N Jaar voor sy dood het hy 'n alkohol -rehabilitasiesentrum geopen.
8. Moshe Katsav, verkragting en seksuele teistering.
Hierdie steunpilaar van die gemeenskap is in Iran gebore as Musa Qasab, en dien as die president van Israel toe hy kla dat hy deur 'n vrou afgepers is. Ondersoekers het gevind dat hierdie vrou en verskeie ander kla oor verkragting en seksuele teistering deur die president. Aanklaers was nie in staat om 'n sittende president te vervolg nie, maar het gewag totdat hy sy amp verlaat in 2007. Katsav (natuurlik!) Blameer die media omdat hulle gevoelens teen hom aanhits, maar hy is skuldig bevind aan twee aanklagte van verkragting en dwarsboming van die gereg. Hy sou meer aanklagte gehad het, maar die verjaringstydperk was op verskeie ander sake op. Hy het 'n appèl van sy skuldigbevindings en 7 jaar gevangenisstraf verloor.
7. Mark Foley, blaai deur die bladsy.
Nog 'n tipiese huigelaar in die amp, Foley was 'n gay kongreslid wat homoseksueel gevang het en wat tieners seuns versoek het wat as kongresbladsye gedien het en seksueel suggestiewe boodskappe aan hulle gestuur het. Die skandaal het die Republikeinse party moontlik die meerderheid in die Huis in die verkiesing in 2006 gekos. Foley is ook daarvan beskuldig dat hy seks gehad het met vorige bladsye nadat hulle die kongres verlaat het en 18 jaar oud geword het. Hy blameer sy gedrag omdat hy seksueel misbruik was deur 'n priester toe hy 'n seuntjie was, en alkoholisme. Een of meer ander Republikeinse kongreslede is by die skandaal betrek, en daar is bevind dat senior Republikeinse kongreslede van die onetiese e-posse geweet het en niks daaraan gedoen het nie, insluitend John Boehner wat beweer het dat hy die Huisvoorsitter in kennis gestel het, maar toe teruggetrek het toe die Speaker ontken dit.
6. Larry Craig, Wide Stance.
Die konserwatiewe Republikeinse senator van Idaho, Craig, is die tipiese politikus teen homoseksuele regte wat homoseksuele kwessies self afgehandel het. Hy het in 'n Minneapolis-St. Paul -lughawebadkamer reik onder 'n badkamerstalletjie in 'n poging om seks te vra van 'n onderduimse polisieman. Hy is gearresteer weens onwelvoeglike optrede in die openbaar en het stil -stil skuld beken op wanordelike optrede om die verleentheid te laat verdwyn. Craig bied 'n patetiese verskoning om 'n 'breë standpunt' te hê wanneer hy die badkamer op die polisieverslag gebruik, 'n belaglike idee. Dit blyk dat Craig in ander voorvalle van homoseksuele aktiwiteite beskuldig is, en Craig het nog meer probleme ondervind deur die verkeerde gebruik van veldtogfondse vir regsrekeninge.
5. Anthony Weiner se Weiner.
In 'n skandaal wat die pers as "Weinergate" noem, het die uitgesproke progressiewe kongreslid van New York bevind dat hy ongewenste "seks", seksueel georiënteerde boodskappe en foto's per selfoon gestuur het. Die getroude Weiner ontken eers die aantygings, maar erken toe die waarheid toe hy met die getuienis gekonfronteer word. Hy bedank in Junie 2011 in die kongres, en in 'n poging om weer in die politieke wêreld te kom, besluit hy om in 2013 as burgemeester van New York te kies. hierdie keer met behulp van die internet nom de penis van "Carlos Danger." Hy was vyfde in die Demokratiese voorverkiesing.
Terwyl die Republikeinse party tientalle miljoene belastingbetalers se dollars bestee het in 'n groot poging om dit te vind enige inkriminerende inligting oor Bill en Hillary Clinton in 1998 onder die dekmantel van 'n eiendomsondersoek, het hulle 'n rommel geraak toe inligting uitgelek het oor die president se verhouding met 'n jong intern van die Withuis. Clinton ontken aanvanklik enige "seksuele verhouding met die vrou", maar moes noodgedwonge erken dat hy wel seksuele gedrag (alhoewel nie omgang) met Monica Lewinsky gehad het toe hy gekonfronteer word met die bewyse wat hy op haar rok gelaat het. Deur die kongres aangekla, nie vir die seks nie, maar omdat hy vir die kongres gelieg het, is Clinton deur die senaat verhoor en het hy 50-50 stemme gekry, 'n vryspraak volgens ons wette.
Hierdie mediamagnaat dien altesaam 9 jaar as premier van Italië en het 'n persoonlike fortuin van $ 9 miljard, wat hy blykbaar ten volle geniet. Dikwels aan die verkeerde kant van die wet, en skuldig bevind aan belastingontduiking in 2013, was dit die beskuldigings van 2009 en 2010 deur sy vrou en ander van sy seksuele wangedrag wat die wêreld se aandag getrek het. Hy word daarvan beskuldig dat hy seksuele verhoudings met vroue jonger as 18 jaar gehad het, insluitend deelname aan orgies wat bekend staan ​​as 'bunga bunga' partytjies. Berlusconi is uiteindelik skuldig bevind aan die betaling van seks met 'n minderjarige in 2013 en tot 7 jaar tronkstraf gevonnis, met 'n permanente verbod op politiek. Uit hofgetuienis blyk dat Berlusconi 'n tienerprostituut 4,5 miljoen euro vir haar dienste betaal het.
Soos hierbo beskryf, is Kennedy, die erfgenaam van die Kennedy -dinastie, ongedaan gemaak deur sy voorliefde vir vroue en drank, twee dinge wat sy hele loopbaan sou teister en waarskynlik die enigste dinge wat hom uit die Withuis gehou het. Om Mary Jo Kopechne dronk te drink in die water waar sy verdrink het, en om nie hulp te probeer kry nie, was meer bekommerd oor sy eie welstand, blykbaar was dit goed met kiesers uit Massachusetts wat hom steeds herkies, maar genoeg van 'n hindernis dat hy nooit president sou word nie .
1. Arnold Schwarzenegger, Die Sperminator.
Gedurende jare gerugte en beskuldigings van seksuele teistering, het die Oostenrykse eikebome het sy vrae ontwyk en sy verkiesing tot goewerneur van Kalifornië in 2003 en weer in 2006 gekies. dit is onthul dat Arnold in 1997 'n seun buite die huwelik met sy diensmeisie gebaar het. Sy vrou het hom verlaat en hy het die grap geword van grappies van die laataand van komediante, wat dikwels 'The Sperminator' genoem word. Enige praatjie oor die wysiging van die grondwet sodat hy as president van die VSA kan verkies, het by die venster uitgegaan, net soos die meeste van sy vroulike aanhangers.
Vraag aan studente (en intekenare): Watter een sou jy by die lys voeg? Laat weet ons asseblief in die kommentaarafdeling onder hierdie artikel.
Die prent in hierdie artikel, 'n foto van Joel Kramer van 'n bumper -plakker wat hy op 'n parkeerterrein gesien het, is gelisensieer onder die Creative Commons Attribution 2.0 Generic -lisensie. Hierdie prent is oorspronklik geplaas op Flickr deur Joelk75 by https://flickr.com/photos/[email protected]/2718450178. Dit is op 10 Januarie 2018 hersien deur FlickreviewR 2 en is bevestig dat dit gelisensieer is onder die voorwaardes van die cc-by-2.0.