Vergadering Mense in die Lewe: Die Real World vs Travel World - Reisverhale - 2019
Een van my gunsteling dele oor reis is die vermoë om 'n verskeidenheid mense te ontmoet.
In koshuise, op toere, op busse, by kafees of by kroeë, wanneer jy reis, is dit maklik om nuwe vriende te maak. So maklik voel jy soms dat jy 'n vriend oorlaai het.
Daar is altyd iemand rond
Jy is nooit werklik alleen nie.
Op die pad vind jy ook min pretensie. Niemand het hulle wakker nie. Niemand vra jou motiewe of wonder wat jy agterna het nie. Daar is net jy - soos jy in daardie oomblik is. 'N eenvoudige hallo en voordat jy dit weet, reis jy maande lank saam met mense.
Reis skep geleenthede om mense te ontmoet wat jy nie 'n tweede gedagte sal gee om in die straat te loop nie. Dit stroop die kuns weg en laat jou wegloop met 'n paar van die beste vriende wat jy ooit sal weet-vriende wat daar jou hele lewe sal wees, gereed om op te haal waar jy opgehou het wanneer jy weer ontmoet.
Tog, tuis, in "die regte wêreld", vind ek dikwels die teenoorgestelde. Om hallo te sê of om vreemdelinge in gesprek te betree, word gewoonlik met 'n staar ontmoet. "Hoekom praat hierdie persoon met my? Wat wil hulle hê? "Mense het hindernisse en vraagmotiewe opgestel. Niemand is so oop soos hulle op die pad is nie.
Eens was ek in Boston by 'n kroeg met my vriende. Een nag was ek saam met my vriende en worstel met gedagtes soos hierdie. Oorkant die kroeg het ek 'n man gesien wat 'n rooi hemp dra met 'n goue ster in die voorkant. Dit is die Viëtnam vlag hemp, en byna elke backpacker in Suidoos-Asië het dit. Dit is daar met die Laos bier singlet of die "dieselfde dieselfde maar verskillende" hemp. Dit word gedra as 'n wapen van eer. 'N Simbool dat jy 'n lid van die reisstam is.
Ek het besluit om 'n gesprek aan te gaan.
"Hey man! Mooi hemp. Jy het Suidoos-Asië teruggepak, reg? '
"Ja, hoe het jy geweet?"
"Ek het ook dieselfde hemp in Vietnam. Ek het net teruggekom. "
"Waar het jy gegaan?", Het hy ecstaties gesê.
"Oral! Ek was amper 'n jaar lank daar. '
Soos twee soldate wat mekaar in die middel van 'n see van 'burgerlikes' vind wat nooit sal verstaan ​​wat ons deurgemaak het nie, het ons oorlogstories van die pad af geswaai, probeer om te sien waar ons reise oorvleuel, wat bars ons onthou het en wat plaas ons elkeen het geweet die ander het nie. Ons het die onsterflike spel gespeel: "Ek is 'n beter reisiger omdat ...." Ons het stories verhandel oor "verborge juwele", die ander een het misgeloop en die hoogtepunte wat nie verby is nie. Maar alhoewel speletjies soos hierdie mededingend kan lyk, is hulle baie liefdevol, vol van die wedersydse erkenning van verwante geeste wat dieselfde prioriteite in die lewe deel. Toe ek my gevoelens verduidelik het oor die terugkeer van die huis, het hy net verstaan ​​wat ek deurgemaak het - hy was deur dieselfde.
Na omtrent tien minute gesels het ek hom goed gewens en teruggegaan na my vriende, met graagte iemand ontmoet wat my ervaring gedeel het en verstaan ​​hoe ek gevoel het.
"Wie was daardie man?" Het my vriende gevra.
Nee, ek het hom nie geken nie. Ons het net oor Vietnam gesels. My vriende, verward hieroor, het net met 'n woord geantwoord: vreemd. Ek het 'n sosiale reël gebreek bloot deur te doen wat reisigers regoor die wêreld elke dag doen.
Onder reisigers is daar 'n sekere kameraadskap. Ons verstaan ​​mekaar. Ons is gewoond aan vreemdelinge. Dis net wat jy doen. So ek het gestop en met hierdie man gepraat oor die backpacking van Asië. Dis nie dikwels dat jy Amerikaners ontmoet wat in die streek is nie. Ek dink ek kan albei hande reken op die aantal sulke Amerikaners wat ek ontmoet het. Hy was vriendelik en ons het dit afgeskakel. Dit was amper asofons saam gereis het.
Om met meisies te praat, is nog erger. Hul eerste gedagte is altyd "Wat wil hierdie man hê? Probeer hy om met my te slaap? "Ek verstaan ​​dit heeltemal. Die meeste ouens, veral ouens by kroeë, is probeer om op hulle te slaan en hulle huis toe te neem. Hulle is sketsballe. 'N Onskuldige gesprek by 'n kroeg is nooit onskuldig nie, selfs wanneer dit is.
Tog, op die reisroete, het ek tonne onskuldige gesprekke tussen die geslagte wat enigiets opdraai, gesien. Om 'n gesprek met 'n meisie aan te raak, gaan nie oor 'n verborge agenda nie, dit gaan bloot oor die maak van nuwe vriende.
Om terug te keer na hierdie ingesteldheid was moeilik. Jy is gewoond aan die openheid van reisigers en die gesprekke met perfekte vreemdelinge. Dit is 'n vriendelike omgewing. Maar by die huis is hierdie situasies nie maklik herhaal nie. Elke Sondag gaan ek na 'n kroeg in die Oos-dorp van New York, om HBO's te kyk Ware Bloed. Eens nadat die vertoning verby was, het ek met sommige van die mense gepraat. Hulle het klein praatjies gespeel, maar dit was in 'n haas om hierdie vreemdeling uit hul midde te kry. Ek het die wenk.
Dan dink ek miskien is dit my.
Miskien is dit in my kop en ek is net regtig sosiaal ongemaklik.
Miskien ruik ek.
Maar wanneer ek ander reisigers vra wat weer in die lewe terugkeer, sê hulle dieselfde. Hulle praat van die vreemde voorkoms wat hulle kry en die mure wat mense sit. Herstel na verlengde tyd weg is al moeilik, en dit maak dit net harder.
Een van die grootste vreugdes om die wêreld te reis, is dat dit jou gemaklik met vreemdelinge praat. Dit maak jou meer uitgaande en meer gerus. Ons word goed om nuwe vriende te maak.
Om na die teenoorgestelde manier van dink te kom, is nogal 'n aanpassing, waarvan ek nie regtig hou nie. Dit is onkant. Jy moet werk om struikelblokke af te breek. Mense dink altyd die ergste. Min mense lyk belangstel om net 'n gesprek te voer ter wille van 'n gesprek.
Maar miskien is dit situasioneel.
As jy tuis is, het jy jou vriende. Jy het jou groep bondgenote en mense. Jy hoef nie iemand te ontmoet wat geweet het nie. Ons is so besig gedurende ons week dat ons nie tyd het om willekeurige vriendskappe wat dikwels op te spoor nie.
Op die pad het ons baie tyd en min mense. Ons is alleen daar buite.
En ons soek iemand om die tyd te slaag. Om beste vriende te wees, al is dit net vir 'n oomblik. In daardie sfeer, natuurlik ons gaan met almal en almal praat. Ons moet. Ons het nie 'n keuse nie.
Terwyl ek die situasieverskil verstaan, wens ek nog steeds dat dit makliker was om mense tuis te ontmoet. Ek wens almal het daardie reisiger openheid in hulle gehad.
Maar hulle doen nie.
Hulle hoef nie.
Niks gaan dit verander nie.
Maar na sewe weke terug in Amerika, hierdie manier van dink dat ek my nog meer verlang na die pad.
Kyk die video: Do schools kill creativity? Sir Ken Robinson (Oktober 2019).
Copyright 2019 \ none \ Vergadering Mense: Die Real World vs Travel World