Pleidooi Mooiwaarts – José van Campen Woord en Plaats
omgevingskwaliteit, omgevingswet, ruimtelijke kwaliteitsadvisering PressReader - Weg!: 2019-01-01 - PIER­RE SE BRIEF
Weg! - 2019-01-01 - Inhoud - RE REDAKTEUR PS­[email protected]­dia24.com
Mense vra ge­woon­lik t­wee vrae wan­n­neer hul­le hoor jy werk by Weg. “S­joe, dis se­ker lek­ker om heel­tyd op va­kan­sie te wees?” is die eer­ste. Jy pro­beer aan­vank­lik die vraag fei­te­lik be­ant­woord: Dis har­de werk en lang ure – nie net vir die skry­wers en fo­to­gra­we wat par­ty­keer we­ke lank weg van die huis is nie, maar ook ag­ter die skerms waar teks­re­dak­teurs en uit­leg­kuns­te­naars on­ver­murf­ba­re sper­tye moet na­kom.
In die laas­te kwar­taal van 2018 het ons nie net die maan­de­lik­se tyd­skrif­te druk­ker toe ge­stuur nie; ons span­ne­tjie het Weg Ag­ter­paaie 4 (Vry­staat) klaar ge­skiet, ’n Botswa­na-gids op die rak ge­sit, WegRaai 5 vol­tooi, die twee­de uit­ga­we van ons ru­briek­bun­del Stories (met ’n CD waar­op skry­wers hul­le ru­brie­ke voor­lees) klaar­ge­maak, as­ook ’n nu­we kaart van die Krugerwildtuin op­ge­stel.*
Maar jy kan sien mense se oë ver­dof ef­fe as jy die ro­man­tiek van ons werk weer­lê.
Dan ver­tel jy die staal­tjie wat ons stig­ter­re­dak­teur, Bun Booy­ens, dik­wels oor voor­ne­men­de jong reis­skry­wers kwyt­raak na­dat hul­le by hom om va­kan­sie­werk kom aan­klop het. Hoe hul­le ge­dink het hul­le gaan ê­rens op ’n sa­van­ne soos ’n grens­veg­ter met ’n mes tus­sen die tan­de deur lang gras le­o­pard cra­wl, maar ná ’n week op kan­toor waar­in hul­le dag na dag Na­mi­bië toe moes bel om ver­blyf­plek­ke se ta­rie­we te be­ves­tig, be­sluit het hul­le roep die reis­joer­na­lis­tiek vaar­wel.
P­leks hul­le het vas­ge­byt, sê jy dan. En jy ver­tel ’n sto­rie oor ’n al­leen­aand op Verneukpan waar die lig van mil­jar­de ster­re bo jou só hel­der was dat jy nooit aan jou flits hoef te ge­raak het nie. Of hoe jy op die klam see­sand na­by Ko­si­baai die won­der­werk aan­skou het van hon­der­de klein see­skil­pad­jies wat uit­broei en die ge­vaar­lik­ste na­el­loop van hul­le le­we see toe moet af­lê. “Dis nie va­kan­sie nie. Dis werk. Maar dis moont­lik die lek­ker­ste werk in die wê­reld,” sê jy. En dis waar.
Dit bring my by die twee­de vraag wat ons dik­wels ge­vra word. “Maar was jul­le nie al óral nie?” Nee, is die kort ant­woord. Die lang ant­woord be­hels ’n ver­dui­de­li­king oor hoe jy plek­ke moet her­be­soek, want din­ge ver­an­der, of hoe ’n an­der skry­wer met nu­we oë na die­self­de plek kan kyk en ’n ver­skil­len­de sto­rie oor an­der mense te­rug­bring. Maar die kort ant­woord bly nee. Ons was nog nie o­ral nie. Ons reis­re­dak­teur, To­ast Coet­zer, het op ’n keer op ’n soort­ge­ly­ke vraag ver­dui­de­lik ons hou daar­van om te reis na plek­ke waar­oor ons nuus­kie­rig is. Ons hoop om met hier­die uit­ga­we ook ’n soort­ge­ly­ke nuus­kie­rig­heid by ons le­sers aan te wak­ker. Blaai na bl. 32 en lees die sto­rie oor ons guns­te­ling­be­stem­mings. By se­we van hul­le was ek nog glad nie. By hoe­veel moet jy nog ’n draai gaan maak?
Mag 2019 ’n jaar van voor­spoed, oor­vloed en nu­we bestemmings wees!