God se Plan is gerig op die herstel van sy Koninkryk (heerskappy) PB1.6 Home - Slider
God se Plan is gerig op die herstel van sy Koninkryk (heerskappy) PB1.6
Posted by thePLAN diePLAN on February 19, 2017 at 8:10 AM
•	1.6 God se Plan is gerig op die herstel van sy Koninkryk (heerskappy)
•	Deel 1 God – bl. 2-16
•	Deel 2 Ons – bl.17-29
•	Deel 3 Die Plan – bl. 30-56
•	Deel 4 Om ‘n verskil te maak – bl. 57-61
•	Deel 5.21 Koninkryksperspektief – bl. 126-137
•	Week 1 – Dag 1-5 God en sy mense bl. 1-15
•	Week 2 – Dag 6-10 Die Plan bl. 16-29
Romeine 8:18-30 (Genesis 3:14-19; Openbaring 21:1-5)
Ernst Conradie maak die opmerking dat die teks van Romeine 8 onuitputlik (ryk) is, maar terselfdertyd ook meer gekompliseerd as wat dit op die oog af lyk. Dit beteken dat daar moeilik net een, regte verklaring en toepassing vanuit die perikoop vir prediking kan wees. Dit hang baie af van wat die prediker uit die ryk verskeidenheid van moontlikhede van wat die teks alles sê, wil belig.
Willie Jonker sien in die brief sewe afdelings, waarvan die eerste drie handel oor God se genade: Deur Gods genade ‘n skuldenaar; Die genadeboodskap noodsaaklik; Die Evangelie van Genade (tot 5:21). In hoofstuk 6-8 handel die brief dan oor “Vernuwing deur Genade”: Vernuwing as vryheid van die sonde; Vernuwing as vryheid van die wet; Vernuwing as erfenis van Gods kinders (8:14-39). Hierdie deel word dan verder soos volg onderverdeel: Nie meer knegte nie, maar kinders en erfgename; Die stellige verwagting van die komende (algehele) vernuwing (:18-30); Die triomf van Gods genade.
Vanaf vers 17 word ‘n nuwe aksent uitgelig, naamlik lyding (Jonker). “Die vernuwing van gelowiges kan (aan die een kant) nie anders plaasvind as langs die weg van lyding nie.” Die uiteindelike verlossing sal dus wees van alle gevolge van sonde, dus ook lyding.
Vers 18: Van lyding gepraat, Christus het ons reeds van die vloek van sonde en dood verlos, maar ons sukkel nog met die gevolge daarvan. Nou het ons egter deel aan Christus se lyding en dood (:17), met ‘n uitsig ook op die heerlikheid daarna saam met Hom! Die res van die hoofstuk staan onder die inleidende :17 met “heerlikheid” soos ‘n sambreel daaroor getrek en weereens in :18 beklemtoon. Net so seker as wat Paulus dit belééf dat dit ‘n groot prys vra om Christus te volg (dit is hard, pynlik), so seker is hy dat die heerlikheid wat kom, ons swaarkry in die hede totaal in gewig sal oortref! (Davidson en Martin). Paulus vestig sy vertroue op drie feite: die organiese eenheid van die skepping (:19-22); die Christen se belewenis van HOOP (:24, 25); en derdens die bystand/hulp van die Heilige Gees (:26, 27).
19: Waarna sien die hele skepping uit? “Die antwoord hierop is verstommend. Dit gaan nie bloot oor dramatiese ewolusionêre ontwikkelinge in die skepping nie, maar kan slegs deur geloofsoë ingesien word.” (Conradie n.a.v. Cranfield). Die skepping wag daarop dat dit duidelik sal word wie God se kinders is. Conradie lig dit uit dat die tema van die kinders van God ‘n dominante rol in ons perikoop speel. (Ons moet dit onthou t.o.v. temas wat handel oor God se plan met die skepping en oor hoe die herskeppingswerk deur die Gees plaasvind.) “Reikhalsend”, of “met gespanne verwagting” beteken letterlik: met uitgestrekte nek. Daar is ‘n groot gretigheid by die skepping om die “dag van vernuwing” te kan sien. Dit kan egter eers gebeur wanneer die mens as kroon van God se skepping, in heerlikheid herstel word.
20: Die mens het uit eie vrye wil in sonde verval, maar die skepping is sonder om ‘n sê daarin te hê, daardeur ook aan die verydeling onderwerp, soos God dit beskik het (a.g.v. sy vloek en straf op die mens se sonde – Conradie). “Verydeling” beteken leegheid, nietigheid, futiliteit, sinloosheid – “… the sub-human creation has been subjected to the frustration of not being able properly to fulfil the purpose of its existence” (Cranfield soos aangehaal deur Conradie). Maar nie sonder hoop nie! God het ook bepaal dat dié toestand nie vir ewig so sal bly voortduur nie.
21: Waarom hoop? Omdat vernuwing en vryheid ook vir die skepping op pad is. (“Verslawing aan die verganklikheid” beteken sterflikheid, verganklikheid, dit wat tot ‘n einde kom en tot niet gaan, van binne-af verrot, afgetakel, vernietig word.) Dít is waarvan die hele skepping bevry sal word.
22: Die begin van die drie-ledige sugmotief (DJ Smit). “Die hele skepping…” – die mensdom ook (liggaamlik, sosiaal, geskiedenis). “Pyne van verwagting”: geweldig intense pyne soos by die geboorte van ‘n kind. “It is like this with creation. It screams. There is blood, sweat and tears from what God has created. As far as we can see it, there is no future on this planet. But our hope is for new life, that this process may be a fertile one…” (M. Kässmann soos aangehaal deur Conradie).
Vers 23: “En nie alleen dit nie…” (OV) dui aan dat hier ‘n klimaks in die gedagtegang is: die tweede sug, dié van God se kinders, is méer as dié van die skepping. Ons leef in die tyd van die reeds, maar ook nog nie. Ons, God se kinders, het reeds die eerste gawe “uit die skat van hulle hemelse erfenis” (Jonker) ontvang. Dit is die bewys dat ons ook nog die volle skat/heerlikheid (aanneming tot kinders) sál ontvang. Dan sal ons (én die hele skepping) van die verganklikheid bevry wees. Ons is reeds kinders van God, maar verborge. “Die volle, openbare bekendstelling van hulle aanneming tot kinders sal eers plaasvind as hulle ten volle verlos is, d.i. as ook hulle liggame, hulle aardse bestaan, van alle smet en gevolge van die sonde bevry sal wees” (Jonker). Smit noem dat ons sug meer intens is as die “vae, onbepaalde sug van die skepping, wat nie weet waarna hulle verlang nie,” omdat ons met die eerste gawe van die Gees juis weet wat die skepping mis/kortkom – van die “oneindige spanning tussen hede en toekoms”. Gelowiges is solidêr (nie veroordelend, beterweterig) met die sugtende skepping. Ons sug éers!
Conradie wys op die eerstelingoffer waarvolgens die eerste vrugte van die oes aan die Here behoort. Daarmee dan die erkenning dat die hele oes eintlik aan die Here behoort. “In die eerstelinge is die hele oes as’t ware reeds inbegrepe.”
“Van die verganklikheid bevry” dui letterlik op die verlossing van die liggaam tot verheerlikte liggaam.
24-25: Bogenoemde is nog nie ten volle gerealiseer in ons lewens nie – dit is iets van die toekoms. Ons het dit tans in hoop – die tweede gronde vir ons sekerheid (Davidson en Martin). Waarom nie net geloof nie? “Hoop is geloof wat op die toekoms gerig is. Dit is die onwrikbare vertroue dat God sal doen wat Hy belowe het (4:18-22)” (Jonker). “Faith is the definite means of salvation and hope can emerge only within the faith-attitude... hope testifies to the fact of future glory. Hope is no longer hope if it can realize the consummation for which it looks . Our duty, then is to wait... to endure, to exercise patience. We are saved. Yet full salvation still lies ahead” (Davidson en Martin).
26: Die hulp van die Heilige Gees is die derde gronde vir sekerheid dat die heerlikheid die lyding totaal sal verdwerg (Davidson en Martin). In aansluiting by die sugte van die skepping en God se kinders, sug ook die Heilige Gees dat alles in vernuwing voltooi sal word. Dit is asof die Heilige Gees die gebede van God se kinders dat die dag van verlossing tog sal kom, duisend-voudig versterk op ‘n manier wat nie met woorde uitgedruk kan word nie. In werklikheid ken ons nie die diepte van ons eie nood nie en ons weet ook nie regtig wat die omvang van die heerlikheid is waarvoor ons bid nie. Die Heilige Gees vul daardie leemte op die besondere manier wat hier beskryf word. Die Heilige Gees is solidêr met ons én die skepping, “in ons hoop en in ons sugte” (Smit). Die Gees kom ons tot hulp “omdat die skepping nog nie weet waarom om te sug nie, en ons nog nie genoeg sug nie, omdat ons ook nie goed verstaan wat ons nog mis nie…”
Die woord “help” in Grieks dui op ‘n kragtige werklikheid: om saam met iemand, teenoor/onder ‘n sware las raak te vat en weerstand te help bied.
27: Die verband tussen gelowiges se sugte en die “onuitspreeklike versugtinge” van die Heilige Gees word verder uitgespel (Conradie). God weet wat in ‘n mens se hart omgaan, baie méer as wat ons stamelende sukkel-gebede dit regkry om met beperkte woorde te sê. Daar, in die ruimte van die hart, help die Heilige Gees om ons te laat sug en bid ooreenkomstig die wil van God – soos Hy dit graag wil hoor! “Die Gees vra van God wat Hy wil gee. Daarom is die verhoring seker (1 Joh. 5:14).” (Jonker). Interessant dat die verband tussen die skepping se sugte en dié van die Heilige Gees nie verder aandag kry nie. Dié diskussie laat ons egter eers daar by die herinnering dat die tema van die kinders van God die sterkste rol in Romeine 8 speel.
28-30: Die gemeente het die geloofskennis dat alles (m.b.t. lyding) ten goede meewerk vir gelowiges. “Meewerk ten goede” het nie te doen met aardse voorspoed en seën nie, maar dui op voorbereiding (gereedword) vir die hemelse heerlikheid. Op wie is dit van toepassing? Mense wat geroep word omdat God dit van ewigheid af in genade (met verkiesende liefde) so wíl en hulle dit nie net hoor nie maar ook gehoorsaam “ja” sê. Vers 29 maak dit duidelik dat dit alles uitverkiesing is. Dit gaan nie om die mens se verdienste of onverdienste nie (Jonker) maar om God se ewige voorneme. Dit is net genade! God maak dié wat so in genade uitverkies is, replikas (weergawes) van Christus wat soos Hy is, leef, doen (Jonker).
Die perikoop word afgesluit met drie stappe waardeur God sy reddingsplan vir uitverkore mense voltooi, tot ‘n klimaks opgewerk: Geroep; Vrygespreek, Verheerlik. God roep die mens kragdadig uit sy geestelike doodsheid op tot die geloof. Vryspraak word verkry op grond van die versoeningsprys wat Christus aan die kruis betaal het (Rom. 3:21v.). Oor mense wat saam met Christus die volle hemelse heerlikheid gaan beleef, word uitgeroep: Verheerlik! (Jonker).
Conradie wys op die uitermate antroposentriese aard van die standpunt dat alles in die skepping net daar is ter wille van die mens – dat die drama van die mens se sonde en verlossing die begin en einde van die geskiedenis is – dat dit juis die mens se sonde is wat die skepping aan verydeling onderworpe gemaak het. As dit dan so is, waarom sou die hoop van die skepping dan nou juis op die mens gerig wees? Hy haal vir Thomas Berry aan: “We are the termination, not the fulfillment of the earth process. If there were a parliament of creatures, its first decision might well be to vote humans out of the community, too deadly a presence to tolerate any further.” Verder is dit ook opvallend dat die skepping nog gebuk gaan onder slawerny terwyl die kinders van God nie meer slawe is nie. Kan die hoop van die skepping dus werklik so op die kerk (kinders van God) gerig wees? Conradie meen dat dit presies is waarop Paulus klem wil lê.
Dit is vir ons almal duidelik dat die mens se sonde ernstig nadelige gevolge vir die hele skepping inhou, maar Conradie meen dit is te betwyfel of Paulus hier enigsins die ekologiese gevolge van sonde in gedagte gehad het. Ons laat die interessante redenasie oor die presiese verstaan van vers 20 eers daar met die gedagte dat Paulus wel raaksien dat die hele skepping sug en kreun – om watter rede ookal. Ekologiese vernietiging lê in die verlengstuk daarvan, al het Paulus dit nie in gedagte gehad nie.
Smit noem ‘n paar aspekte wat ons in gedagte kan hou ten opsigte van die drieledige sug. Hy verwys na die agtergrond van die klagpsalms in die Ou Testament. Die Heilige Gees word dikwels oor die algemeen in verband gebring met die swakheid van gelowiges, met sugte, lyding, gebede en verlange. In Rom. 8:18-30 gaan dit om méér: “Hier gaan dit duidelik om swakheid, om die sprakeloosheid, die woordloosheid, van die onverloste en lydende gelowiges, wat nie weet wat hulle moet bid nie omdat hulle nog nie goed genoeg weet hoe onverlos hulle is en watter heerlikheid waarlik vir hulle weggelê is nie.” Smit verwys ons ook na Plathow se studie oor die Heilige Gees as die hoop van die swakkes. Beide die Christologie en die Pneumatologie vertoon ‘n neerbuigingstruktuur (van swakheid, medelye, kruisiging, selfoorgawe).
Gelowiges mag en moet sug – iets wat t.o.v. baie Christelik godsdienstige strominge nie vanselfsprekend is nie … Sugtende Christene is nie Christene wat nie hoop nie. Christene wat hoop, sug juis. Hierdie sugte gaan ten diepste om die herstel van God se koninkryk (sy heerskappy). So is dit van ewigheid af in ooreenstemming met sy plan. Om in hoop te sug op ‘n wyse wat die ganse skepping, die mens en (verstommend) veral die Heilige Gees betrek, dui vierkantig op stukkendheid (sonde) wat net deur God herstel kan word. En HOE is Hy nie daarmee besig nie.
TEMA: Van Sug tot Saligheid
TEKS: Romeine 8:18-30
Ten spyte van soveel mooi en seën wat ons steeds in SA mag beleef, sukkel ons. Ons sug, op vele maniere. Mens staan soms verstom voor die onbeskryflik moeilike omstandighede en lyding wat mense oorkom, hier maar ook wêreldwyd – dalk is jy een van hulle. Ons huil saam met jou.
Paulus skets dit treffend: die skepping sug… ook ons sug, daarom soek ons diep in ons gedagtes na ‘n antwoord op die vraag: “Wat op aarde is besig om met ons te gebeur? Waarheen is ons op pad? Waar gaan dit eindig?” Watter antwoord vind ons hier by Paulus en watter opdragte gee dit vir ons?
Ons gaan kyk na 3 partye wat sugtende is: die skepping, ons én die Heilige Gees. Jy gaan agterkom dit is soos ‘n leer wat jy klim – met elke party se sug word die sugte dringender. So word die wonder van die goeie boodskap aan jou en my ook al groter...!
4.2.1	Die skepping sug …
Die skepping praat hier met ons soos met ‘n mensestem. Mense is natuurlik ‘n déél van die skepping. Die skepping, insluitende die natuur, die mensdom, selfs die geskiedenis en sosiale en wetenskaplike ontwikkelinge op alle vlakke van menswees deur die milennia heen, word dus hier as ‘n organiese eenheid beskryf. Waarna het die skepping ‘n intense verlange? – nie net na die wondere van evolusionêre ontwikkelinge op aarde sodat alles beter word nie, maar na iets wat net met geloofsoë gesien kan word (:19): “Die skepping sien met gespanne verwagting (Grieks: uitgestrekte nek) daarna uit dat God bekend sal maak wie sy kinders is.” Dit “sug in die pyne van verwagting” (22). Dit is asof die ganse skepping soos ‘n reuse baarmoeder is wat geboorte wil gee aan – die kinders van God!!! Dit is belangrik om te onthou dat die kinders van God ‘n belangrike tema is in hierdie hele gedeelte.
Die skepping sug. Kom ons staan so ‘n oomblikkie terug en bekyk die hele prentjie van Genesis tot Openbaring. Daar was omtrent net een tydperk waar die skepping nié gesug het nie – toe God in Gen. 1 oor elke deel van sy skeppingswerk verklaar het: “...dit was baie goed” (31). Maar toe kom die sondeval (Gen. 3). Wat sedertdien alles op aarde gebeur het en steeds gebeur, is welbekend. Die Bybel beskryf die spore van gebrokenheid dwarsdeur die geskiedenis van Israel, die kerk en die aarde. Maar dit is nie al wat beskryf word nie. Soos die Skrifte heel aan die begin vertel van die ramp van Genesis 3, eindig dit met Openbaring 21 se belofte van die nuwe hemel en die nuwe aarde wat aan kom is. Ons as kinders van God is dáárheen op pad! Ons leef nou in die tussentyd tussen die verskriklike val en ‘n wonderlike Volmaaktheid (heerlikheid!) soos God dit oorspronklik bedoel het. Alles wat tussen hierdie twee gebeurtenisse in die Bybel vir ons beskryf word (Israel, Jesus Christus, sy kerk) is soos skaakskuiwe op ‘n pad van oorwinning, van HERSTEL! Maar, omdat ons én die skepping steeds die gevolge van die sondeval beleef, is dit ‘n moeilike, pynlike, hartseer herstelpad. Dáárom sug die skepping en verláng na die bevryding “van sy verslawing aan die verganklikheid”, na die vryheid “wat hoort by die heerlikheid van die kinders van God” (:20-21). Kässmann beskryf dit só: . “It is like this with creation. It screams. There is blood, sweat and tears from what God has created. As far as we can see it, there is no future on this planet. But our hope is for new life, that this process may be a fertile one…” Maar, soos reeds gesê, is dit nie net die skepping wat sug nie...
4.2.2 Ons sug ook
sê Paulus (:23) – nou nie net omdat ons deel is van die skepping nie, maar omdat ons God se kinders is wat sy Gees binne-in ons het. Dit is ‘n dringender sug. Dit is selfs ‘n groter sug as dié van die res van skepping, want ons kan hoorbaar en verstaanbaar daaroor praat. Ons sug is méér as dié van die skepping, want ons weet meer as die res van die skepping, omdat God ons reeds die eerste gawe “uit die skat van ons hemelse erfenis” (Jonker) gegee het. Ons leef in die tyd van die reeds – die feit dat ons nou reeds die Heilige Gees binne-in ons mag hê, is die bewys dat ons ook nog die volle skat/heerlikheid (aanneming tot kinders) sál ontvang. Dan sal ons (én die hele skepping) van die verganklikheid bevry wees. Maar al leef ons in die tyd van die reeds, leef ons ongelukkig óók in die tyd van die nog nie. Ons is reeds kinders van God, maar op ‘n verborge manier. Daarom speel die HOOP so ‘n groot rol in ons sugte. Daar is dus groter sekerheid in ons sugte, al is dit vir ons net so swaar soos die sugte van die skepping.
4.2.3 God sug ook.
Maar dan die hoogtepunt op die leer: nie net die skepping nie, nie net ons as God se kinders nie, God sug ook! Hy “pleit vir ons met versugtinge wat nie met woorde gesê word nie” (26-27). Die sug van die Heilige Gees is nog dringender as ons sugte. Want Hy weet eenvoudig ook nog baie meer as óns. Dirk Smit, wat skryf oor hierdie 3-ledige sugte in Romeine 8, sê dat ons eintlik nog méér behoort te sug – ja, ons sug nog te min, want ons weet nie regtig hóé ernstig die gebrokenheid in onsself en rondom ons is nie. Ons gaan nog te lekker en te gemaklik daar oor, asof die stukkendheid nie regtig so is en ernstige gevolge het nie. Maar die Heilige Gees weet, omdat Hy harte kan deurgrond, én Hy weet op grond van wat Hy vanuit Goddellike oogpunt sien, wat ons in werklikheid nodig het om van hierdie diep gebrokenheid verlos te word. “Hy pleit, volgens die wil van God”, vir die gelowiges, vir ons. Dit is asof die Heilige Gees die gebede van God se kinders, dat die dag van verlossing tog sal kom, duisendvoudig versterk op ’n manier wat nie met woorde uitgedruk kan word nie, en dan net soos wat God wil hê dat ons eintlik daarvoor behoort te bid/pleit.
En dan daardie welbekende belofte van :28 as ‘n verlengstuk van sy sugte vir ons: “Ons weet dat God alles ten goede laat meewerk vir dié wat Hom liefhet, dié wat volgens sy besluit geroep is.” Dit gaan nie hier in die eerste plek om ons aardse voordele soos gesondheid en genoeg om van te lewe en ander lekker dinge nie, maar dit gaan meer om ons voorbereiding (gereedword) vir die hemelse heerlikheid.
Wat op die aarde is aan die gang? Ons, en die skepping!, is bestem vir HEERLIKHEID van Openbaring 21! Alles wat ons hier op aarde sien en beleef, is geboortepyne wat besig is om uit te loop op die heerlikheid van ‘n nuwe lewe (soos met ‘n baba)! Dit is wat in hierdie tussentyd, tussen val en verhoging, tussen slawerny en vryheid, tussen dood en lewe, tussen gat en berg - die gat van die groot val... en die berg van verheerliking wat op ons ook wag, plaasvind! Ons word gereedgemaak vir heerlikheid. Maak nie saak wát rondom en met ons mag gebeur nie…
Dit is omdat ons wéét dat dit God se plan is om sy Koninkryk te herstel, dat ons sug. Sonde en dood ja, MAAR God… In sy Woord en deur sy Gees gee Hy ons reeds ‘n visioen en voorsmaak van die nuwe hemel en die nuwe aarde, daarom sug ons terwyl ons dit nog nie ten volle beleef nie (DJ Smit). Dis teen die donker agtergrond van sugte, van die skepping, ons en die Heilige Gees, wat ons die herstelplan in God se Koninkryk so helder kan sien. Die feit dat die mens die vermoë het om te sug, te huil, te glo en te hoop, is seker die sterkste bewys dat God aktief besig is om sy Koninkryk en heerskappy op aarde te herstel.
Dis ‘n belofte: :17 – “Aangesien ons deel het aan sy lyding, sal ons ook deel hê aan sy heerlikheid”! :21 – die skepping sal kom “tot die vryheid wat hoort by die heerlikheid van die kinders van God”. :29-30 – T.o.v. ons as sy kinders het Hy “verkies, bestem, geroep, vrygespreek. “En dié wat Hy vrygespreek het, het Hy ook verheerlik!”
So kry ons ook opnuut ‘n waardering vir die teenwoordigheid en optrede van die Heilige Gees in ons lewens! Dit roep ons op om meer aandag daaraan te gee dat die Heilige Gees dag-en-nag na jou en my uitreik en vir ons bid waar ons self nie meer woorde het om te bid nie!
En dit help ons ook, al is dit met sugte (wat nie verkeerd is nie) om óók draers van hoop te wees in ‘n samelewing sonder hoop. Die Gees wil deur jou en my ook ander mense laat opkyk, laat verder sien as die moeilikhede en stryd, die komende heerlikheid laat sien, sodat ons nou reeds ánders sal praat, ánders sal lyk en ánders sal optree – dat ons skynende ligte sal wees in ‘n donker samelewing. Ons leef nie net vir die heerlikheid ééndag nie, maar ook vir nóú! Kan dit van jou en my gesê word?
Ons sug ja, maar saligheid wag én is reeds hier - gewaarborg!
CONRADIE, E. et al. 2002. Preekstudies met liturgiese voorstelle gebaseer op die leesrooster vir lidmate. Stellenbosch: Buvton.
DAVIDSON, F., MARTIN, R.P. 1970. Romans. In: Guthrie, D., Motyer, J.A. (eds.) The New Bible Commentary Revised, London: Inter-Varsity Press.
HANCKE, F. (2006) Ons is die Plan– 9 Weke van Transformasie – ‘n Bybelstudie met ‘n verskil… Kimberley: DiePlan.
JONKER, W.D., (1966) Die Brief aan die Romeine. Pretoria: N G Kerk-Uitgewers.
SMIT, D.J. (1992) Romeine 8:18-30. In: Burger, C.W. et al (red.) Woord teen die Lig I/8 – Verdere riglyne vir lydensprediking. Kaapstad: Lux Verbi.