Adam noem die diere. Etkrediete: welkom. (cc 4.0)
Selfs wanneer 'n Volwasse, kwart perd, Appaloosa of Arabiese 'n geregistreerde naam gehad het, is dit as 'n gerieflike manier beskou om waardevolle broeikas aan hul voorouers te koppel. op papier. As 'n cowboy by een van hierdie operasies wou hê dat iemand 'n paar ruine in die agterste weiding moes vang, sou hy dit onderskei aan kleur of merk, en iets sê soos: 'Haai, gaan haal die swart, die agterkant dun, en dit kastaiingbruin met die twee wit sokkies. "
Oor die jare het ek 'n aantal ongeregistreerde koeiperde ontmoet nooit gegee name. Ek het hierdie oefening een keer bevraagteken, bloot deur te noem dat my merrie gekom het toe ek haar gebel het, en twee grizzled houthakkers het na mekaar gekyk, hul oë gerol, hul koppe geskud en geslyp. 'Jy voed haar, nie waar nie?' Het 'n mens gevra. Ek het geknik. "Dis nie haar naam wat vir jou werk nie; dit is haar maag, "het hy geantwoord.
Toe ek noem dat perde gereeld vokale opdragte soos 'loop', 'draf' en 'dwaas' geleer word, het die ander betoog dat dit 'kondisionering' is. Perde het daarop aangedring dat perde nie bewus genoeg was om 'n werklike identiteit te hê nie, en dit was oorbodig om hulle te benoem, iets wat ruiters vir hul eie vermaak gedoen het.
Bel hulle per naam
Sedert daardie tyd het die gewildheid van die natuurlike perdrybeweging meer as 'n paar cowboy-gedagtes verander. Bekende, Stetson-geklede klinici reis die land deur opleidingstegnieke in te stel wat die geestelike en emosionele fiksheid van perd sowel as ruiter in ag neem. Maar die idee dat 'n wilde dier op 'n naam kan reageer, kan in baie kringe nog bespreek word.
Selfs Joe en Leslye Hutto, skrywers van Raak die Wild aan, wat pakratte (ook bekend as houtratte) uit die wegkruip vir lekkernye met die hand genoem het, was nie seker dat muilehertjies hul name sou kon onderskei nie, veral nie nadat hulle die eerste jaar die plaas vir somerweiding verlaat het nie. Aangesien die brief die volgende September teruggekeer het, was die Huttos egter verheug dat die takbokke nie net hul tweepootvriende onthou nie, maar nuwe geboortes het die paartjie vinniger vertrou.
Soos dit duidelik geword het dat Rayme (kort vir Doe-Ray-Me) waarskynlik met 'n tragiese einde gekom het, was elke dag wat op die eiendom geloop het, 'n rede vir viering. Toe Notcha (vernoem na "'n duidelike kerf uit haar linkeroor") aangekom het, was die Huttos opgewonde en verlig. Sy het egter ook met 'n paar nuwe metgeselle gereis. Aangesien hierdie veel meer skuimagtige takbokke gesien het dat Joe op die plaas staan, het hulle in vrees gewend en begin om na die berge te stoot. Soos Joe beskryf het:
Leslye roep uit deur die glas, 'Sê haar naam! Vinnig. " Ek het met 'n groot stem geroep: "Notcha!" Toe herhaal ek: "Notcha!" Tot ons absolute verbasing het Notcha stilgehou en omgedraai, oombliklik gestaar, en toe hy die ander takbokke agterlaat, hardloop hy - ja, hardloop - direk na my toe. Ons was verstom oor die onthulling dat sy my stem nie net herken het nie en sonder twyfel presies na wie ek was, maar dat sy haar naam nog herken het!
Na aanleiding van Notcha se voorbeeld, het die ander takbok gou by ons aangesluit vir 'n paar minute gemaklike groete wat 'n paar perdekoekies ingesluit het. Ek het verbaas na die huis teruggekeer. Waarom op aarde sou 'n wilde takbok die vermoë hê om die mondelinge assosiasie van een of ander naam wat in 'n vorige jaar aan haar toegeken is, so maklik te herken en te behou?
Ek het begin wonder hoe daardie spesifieke soort identifikasie ingesluit kan word in die herten se repertoire van sosiale moontlikhede - en hoekom. Dit was op daardie oomblik dat ek begin het om 'n vraag te stel wat my nog spook: "Met wie gaan ek hier werklik hanteer, en wat is die moontlikhede? "
Daar is nog baie meer kans dat pastorale stamme hul diere benoem as sittende boere. Maar hierdie onverwagse anekdote uit die Huttos dui daarop dat benaming moontlik 'n belangrike deel van die ou bindingsproses was wat herbivore en mense in staat gestel het om mekaar te vertrou, saam te beweeg en uiteindelik saam te leef.
Alhoewel diere nie die vokale vermoë het om ons te noem nie, blyk dit dat hulle dit waardeer as ons hulle noem. Miskien breek menslike wesens deur die benaming 'n waas van skeptisisme, objektivering en antroposentriese selfabsorpsie om die unieke eienskappe en potensiaal van elke individu te herken.
In 1982, toe hoofstroomwetenskaplikes daarop aangedring het dat diere onintelligente, suiwer instinktiewe wesens was, het die filosoof Vicki Hearne allerlei intellektuele verdraaiings deurgemaak om hierdie meganistiese perspektief uit te daag. Haar boek, Adam se taak: Diere oproep deur naam, voel 'n bietjie gedateer, veral in die nasleep van die Cambridge-verklaring oor bewussyn. Maar toe Bazy Tankersley, stigter van die gerespekteerde Tucson-broeioperasie Al-Marah Arabians, my voorgestel het aan hierdie boek in die middel-1990, het ek feitlik op my knieë geval en trane van dankbaarheid geween.
Hearne meng antropologiese, historiese en godsdienstige verwysings met haar eie ervarings as honde- en perde-afrigter. Sy voer aan dat hoewel ons tegnologiese kundigheid deur die beskawingsproses opgedoen het, ons iets belangriks verloor het deur ons van ander lewende wesens te distansieer. 'Tipografie', 'n woord wat sy gebruik om die neiging van die mensdom om te veralgemeen en te kategoriseer, beskryf, het 'n verdere gaping tussen ons en diere moontlik gemaak, omdat ons in staat geword het om hulle etikette te gee, sonder om dit ooit by die naam te noem. '
Depersonalisering of Typecasting Mense?
Deur die eeue heen het ons hierdie praktyk ook vir ander mense veralgemeen. My kollega Juli Lynch het vir my gesê: 'Ek het soveel mense gesien in persone wat in organisasies gedepersonaliseer het, selfs in die mate waar iemand deur sy plig teenoor sy naam verwys word. Ek het gewerk met banke met net dertig tot veertig werknemers, en die uitvoerende hoof het nie almal se name geken nie - nie omdat hy nie soveel name kon onthou nie, maar omdat dit nie vir hom belangrik was nie. Werknemers het geweet dat dit nie vir hom saak maak nie. En raai: die omset van die maatskappy was buitengewoon hoog vir 'n klein werkgewer waar daar nie maklik werk gevind kon word nie. "
Die saak om hierdie ontmenslikende gedrag reg te stel, raak des te meer aangrypend as u besef dat die noem van 'n dier belangrik is om effektiewe werksverhoudinge met ons viervoetige vriende te vorm. In teenstelling met die cowboys wat ek vroeër genoem het, dring Hearne daarop aan dat "perde oefen 'n logika skep wat nie net die gebruik van 'n noemnaam vereis nie ... maar ook ... die maak van die naam in 'n regte naam eerder as 'n etiket vir 'n stuk van eiendom, wat die meeste renperde se name is. " Soos die titel van haar boek aandui, glo sy dat 'diep in die mens die impuls is om Adam se taak uit te voer, om ook diere en mense te benoem.' Sy benadruk dat ons hierdie antieke kunsvorm ernstig moet opneem deur 'name te kies wat die siel ruimte gee vir uitbreiding'.
Hearne beweer dat die benaming van ons dieregemeenskap ons verbind met 'n vroeëre vorm van bewussyn wat die moderne mensdom verloor het toe ons van mondelinge tradisie na skrif of geletterdheid oorgegaan het. Linguistiese antropologie, berig sy, "het 'n paar dinge uitgevind oor ongeletterde volke wat voorstel" dat hulle "name noem wat regtig noem, 'n taal wat werklik aanmoedigend is", in plaas van die oorbeklemtoning van ons huidige kultuur op 'name as etikette'. Die skrywer noem 'n lesing wat sy bygewoon het met 'n antropoloog wat geboei was deur die 'verrassende' perspektiewe wat sekere "ongeletterde tale" openbaar:
Een van sy verhale handel oor 'n ywerige taalkundige in een of ander kulturele afgeleë hoek wat die nominatiewe vorm van 'koei' in die boer se taal by 'n boer probeer uitlok.
Die taalkundige het frustrasie ervaar. Toe hy vra: "Wat noem jy die dier?" deur na die boer se koei te wys, kry hy, in plaas van die nominatief van 'koei', die vokatief van 'Bossie'. Toe hy weer probeer, vra hy: "Wel, wat noem jy die dier van jou naaste wat moos en melk gee?" antwoord die boer: "Waarom moet ek my naaste se dier noem?"
Uiteindelik, Hearne skryf, is sy "nie teen die vordering in kultuur nie, maar net daarop gewys dat dit paradoksaal is dat sommige vooruitgang skep die behoefte aan ander vooruitgang wat ons sal terugneem na wat ons die primitiewe noem"(Kursief bygevoeg). Ek wil verder beklemtoon dat toe vroeë oorwinnaars beide diere en mense begin besweer, korraleer en uiteindelik slawe maak, ons geletterde beskawing nie net die werklike krag van benoeming uit die oog verloor het nie, maar dat dit die nomad se gesofistikeerde begrip van leierskap deur verhouding. Dit was kennis wat direk gekom het uit vennootskappe met diere wat 'n aktiewe sosiale lewe gehandhaaf het.
Mense behandel soos masjiene?
Moderne leiers behandel te dikwels mense meer soos masjiene as wesens. In hierdie opsig het die beskawing in 'n onproduktiewe rigting 'ontwikkel'. Die herlewing van die kennis van antieke herders is van kardinale belang om hierdie demoraliserende neiging te verskuif.
Dit word veral duidelik in die bestudering van die Huttos-voorbeeld. Joe en Leslye het nie wetenskaplik gedoen nie habitueer a trop van muilehert. Die egpaar het sinvolle verhoudings gevorm met ontvanklike individue wat 'n kontakvlak begin waarmee hulle gemaklik was. As gevolg van die respekvolle, baie reagerende gedrag wat Hutto en sy vrou getoon het, het hulle geleidelik die belangstelling en vertroue van 'n wyer muilehertnetwerk gekry.
Te veel leiers probeer om krag te versamel deur te beheer groepe van mense, maar dit werk net met bevolkings wat nie magtig is nie (mense wat hul potensiële geskenke prysgee deur vrees en gedagtelose ooreenstemming). Om alliansies met gratis, intelligente, kreatiewe volwassenes te sluit, vereis 'n ander benadering: om 'n groeiende netwerk van verhoudings met individue te kweek wat erken word en waardeer word vir hul unieke talente, vaardighede en persoonlikhede.
Rayme en Notcha verteenwoordig die gunstige begin van die Huttos se sewe jaar lange reis met meer as twee honderd individue met herkenbare gesigte, merke en afsonderlike persoonlikhede. As Joe en Leslye 'n paar duisend jaar vroeër geleef het, het hulle baie goed verlaat wat 'n primitiewe graanproduserende nedersetting sou gewees het en hul aannemende kuddemaats gevolg het op somer-migrasies, wat net betyds na die Slingshot Ranch-vallei teruggevlieg het. oes val. In die proses sou die menslike element in 'n beter posisie gewees het om die baie mense, fawns en dollar te beskerm wat gesterf het weens ongeluk of predasie tydens daardie migrasies.
Uitbreiding van ons horisonne en samewerking met vreemdelinge
In die lewens van baie een-en-twintigste-eeuse mense herhaal 'n ou patroon homself weer, en vestig die aandag op 'n vroeëre kurwe in die groot spiraal van evolusie, die tyd toe toenemende mobiliteit, vryheid en wedersydse hulp het gegroei uit 'n vrugbare periode van sittende ontwikkeling. Gedurende daardie eerste siklus het tye van oorvloed, wat deur prehistoriese landbou- en tegnologiese innovasies versterk is, voedsel, water, veiligheid en kameraadskap verskaf. Dit het party mense weer aangemoedig om hul horison uit te brei en saam te werk met vreemdelinge wat om hierdie nedersettings wentel; vreemdelinge wat nie skaam was om na groener weivelde te trek tydens hitte, droogte en ander weerstoestande nie.
Vreemdelinge soos Notcha, wat die opregtheid van 'n geringe aantrekkingskrag gevoel het en bevriend geraak het met mense wat uitreik, haar uniekheid herken en haar by die naam noem.