PressReader - Sarie: 2018-09-01 - Re­dak­teurs­brief
Vra my waar’s my hap­py plek en ek sal sê daar waar ek oor blou wa­ters uit­kyk. Waar ek ver­won­derd staan oor die ge­hei­me van die oseaan en die bran­ders se ge­sus.
Maar ek is goed ver­sig­tig vir wa­ter. Al het ek so te sê by die see groot­ge­word met ’n ou­ma en ou­pa wat op Her­ma­nus ge­bly het, waar ons ons dae op die strand en in ’n ge­typoel deur­ge­bring het. Re­spek vir die see is ons ge­leer, maar hoe mag­tig sy reg­tig is, sou die tsoe­na­mi’s van die laas­te de­ka­de of wat ons wys. I sim­ply lost my ner­ve . . .
Die een in die In­die­se Oseaan net ná Kers­dag in 2004 wat uit­ein­de­lik by die 280 000 le­wens in veer­tien lan­de ge­ëis het, se im­pak is tot by ons eie S­truis­baai en Gans­baai ge­sien. Toe volg die ver­skrik­king aan die Ja­pan­se kus in 2011, wat boon­op tot een van die groot­ste om­ge­wings­kri­sis­se nog ge­lei het toe ra­di­o­ak­tie­we af­val­stow­we uit die Foe­koes­ji­ma-kern­krag­sta­sie be­gin lek het. Die beel­de wat die wê­reld in­ge­stuur is, sal nie­mand ver­geet nie. Kus­ly­ne wat ver­rin­ne­weer is, dor­pe en ei­lan­de wat nie meer be­staan nie, ge­trau­ma­ti­seer­de men­se wie se le­wens vir al­tyd ver­an­der is. ’n Pla­neet wat met die 2004-aard­be­wing en tsoe­na­mi kort op sy hak­ke op sy as vi­breer het.
Tog, ewe on­rus­ba­rend is ’n wa­ter­bron wat niks meer het om te gee nie. Vir mens en dier. Ons by­na leë dam­me in ver­skil­len­de de­le van die land en kra­ne wat droog­loop, het ons in die laas­te maan­de on­der­ste­bo. Want son­der wa­ter is daar niks, is ons niks . . . dit is tot 78% van ons lig­gaam, 80% van ons brein, 70% van ons pla­neet.
Dié maand is Er­fe­nis­maand, en se­ker­lik is wa­ter ons kos­baar­ste er­fe­nis. Dit bring hoop en moont­lik­he­de. Help ons fo­kus. Laat ons blom en flo­reer. Gee ons le­we . . . en voed die siel, sê ken­ners.
Wel­ko­me drup­pels on­langs oor Na­ma­kwa­land het op­nuut ’n ont­plof­fing van kleur ge­bring. Uit pu­re vreug­de be­dek veld­blom­me die land­skap soos ta­py­te, en ons voel die ver­lig­ting. En doer aan die kus van En­ge­land is dit Le­wis Pugh en The Long S­wim – so 50 dae se s­wem in die En­gel­se ka­naal op om die wê­reld op die hart te druk dat die mens se oor­le­wing af­hang van die ge­sond­heid van ons o­se­a­ne. Son­der plas­tiek en vul­lis wat dreig om ons ryk­dom te ver­swelg.
In dié uit­ga­we vier ons die won­der van wa­ter. Van fo­to­gra­we wat wa­ter in hul vi­sier het tot ons ek­stre­me sport­vroue wat deur die pol­sen­de e­ner­gie van die o­se­a­ne ge­ïn­spi­reer word. Ook ons vrou­e­kam­pi­oe­ne wat die wê­reld se bes­tes klop vir goud in die swem­bad, en ’n skoon­heids­ko­nin­gin wat die een­vou­di­ge ple­sier van ’n wa­ter­fo­to saam met SARIE in die a­tel­jee ga­te uit ge­niet.
Ek het ’n won­der­li­ke span­joel ge­had. Sa­rah, met die wit en bruin kol­le en ’n on­ver­sa­dig­ba­re lief­de vir wa­ter. Die swem­bad, selfs die stort met ’n laas­te paar drup­pels op die vloer, was haar hap­py plek – el­ke sei­soen, el­ke dag van die jaar. Op die ou end is wa­ter ons ál­mal se hap­py plek – dit is een­vou­dig wie en wat ons is.
Tot ons weer ge­sels wan­neer ons gróót Ok­to­ber-uit­ga­we met ons 10de SARIE Voor­blad­ge­sig va­n­af 24 Sep­tem­ber op die rak is. Daar­die uit­ga­we kan jy nooit mis­loop nie!