Warm | Slaai Sonder Blare
Die laaste skooldag van ons akademiese jaar het aangebreek. En dis warm. Die kar verduidelik vir my, om 7:12 a.m. dat dit reeds 41 grade celsius is. Dit klink nie so rof nie, maar voeg hierby humiditeit van 75% en die prentjie lyk aansienlik anders. My sonbril wasem op as ek uit die kar klim. My swart langbroek is byna dadelik klam.
Kyk, in Suid-Afrika is Upington en Messina warm plekke. Maar hier is daar net 'n geskeurde sifdeur tussen ons en die hel. Jy sweet nie, jy smelt. Jy kry nie kans om sweetkolle uit te slaan nie, want die sweet verdamp vinnig en plak dan aan elke kurwe, kreukel en krans op jou lyf vas. Om te loop om gou brood te gaan koop, is 'n lewensgevaarlike missie. Jy sal papsopnat en gedehidreer op die teer neersak, in die teer insmelt en deel word van hierdie land soos jy nie beplan het nie. En dit na net 30 meter se stap in die son.
Die nag bring nie verligting nie. Die skaduwee is skynheilig. Die wind waai net die hitte dieper in jou wese in. Ek verstaan skielik die verwondering van verkoelers. Die Amerikaner, Willis Carrier, wat die moderne lugverkoeler ontwerp en gekommersialiseer het, word in my gebede gegroet en bedank. As gevolg van supersisteme op slim steroïedes, ervaar ons selde die hitte. Ek sit in 'n langbroek en trui hier en tik, want die klaskamer is 'n lieflike 21 grade. Ons kar is so slim, ek druk een knoppie op my sleutel en die kar skakel solank aan… as ek dus oor vyftien minute in my kar klim, is hy ysig koel en kan ek in kalmte huis toe ry, want teen twee uur vanmiddag sal die temperature gestyg het tot in die vyftigs. Ons moet egter die deurhandvatsel met 'n vadoek oopmaak, want hy sal jou hand blase brand. Ons huis is konstant 22 grade. Ons slaap onder komberse. Die winkels is oases waar jy maklik 'n serp kan dra. Maar buite gaan jy les opsê.
'n Kollega het per ongeluk 'n blikkie koeldrank in haar kar gelos. Hy het ontplof soos 'n eier in 'n mikrogolfoond. Die gemors en skade is nie vir kinderoë bedoel nie. Springmielies spring as jy hulle in jou motor los. Vetkryt en kerse vervorm tot nuttelose massa. Dis warm in die woestyn. Baie friekin warm. (En ja, ek kan aan baie meer beskrywende vloekwoorde dink, maar my ma gaan ook hier lees en ek wil nie hê sy moet haarself vir my skaam nie.)
Ek verstaan nie hoekom die plaaslike gemeenskap dan nog boonop lief is vir warm kos nie. Kerrie wat jou ingewande verpoeier en jou laat stof poep vir 'n week is 'n algemene dis. Speserye wat in maalvleis en brood gemeng word, om seker te maak jou tong se reseptore sal nooit weer dieselfde wees na een happie nie, word in massas verkoop. Jou kleintongetjie gee later moed op. Jou dikwerm trek spasma net met die reuk van ontbyt. Alles brand. Vra jy vir "geen brandsous" in 'n restaurant, word jy met knoffel en heilige water besprinkel, want dit is erger as laster. Alles word met ekstra pepers, rissies en jalapeno's bedien: eier, pizza, burgers, samoesas… selfs die kerrie (wat 'n gat in 'n plastiekbord sal brand) kry so ekstra skeppie brandgoed bo-op. Ek oordryf, ek weet. Daar is baie plekke waar jy kos sonder skop kan kry. Ek kla nie, ek noem dit maar net.
Die somer duur vyf maande. Julie en Augustus is die warmste. Dis hoekom ons nie hier is vir hierdie vakansie nie. Ons vlug. Ons gaan soek koelte in Afrika. Die internet is dalk nie so vinnig daar nie. Dis dalk nie so veilig nie. Maar dis winter. En al gaan ek weer hoendervleis ervaar en koue voete kry, weet ek my hart gaan vuurwarm klop: want oor minder as 12 ure klim ek op 'n vliegtuig met verkoeling… en gaan ek na my mense toe.