Afrikaans: Hierdie proefskrif is geskryf om aan te dui dat die filosofiese standpunte wat ons inneem bepaal word deur ons kultuur en agtergrond. Dit is só deel van ons dat dit baie moeilik is om daarvan ontslae te raak. In ’n Christelike omgewing beVnvloed dit die wyse waarop ons die Bybel interpreteer en slegs wanneer ons volledig objektief waarneem wat ons in die lig van die Bybel glo, kan bepaal word of ons wêreldbeskouing die Bybel getrou navolg. Die begronding van geloofsoortuigings in die heersende kultuur het veral groot betekenis wanneer ons ons geloof aan ander kulture oordra. Die proefskrif ondersoek die geloofsoortuigings van animistiese gemeenskappe en poog om te onderskei tussen wat werklik slegs kultuur is en wat werklik godsdiens is. Daardie kulture waaronder die Christelike geloof verkondig word moet gerespekteer word. Daar moet egter gewaak word teen die vermenging van kulturele sake en religieuse sake. Soms word die eis gestel om die Christelike Evangelie bloot aan te heg by bepaalde godsdienste sonder ’n totale oorgawe aan die aanbidding van die ware God in die plek van vreemde gode. Die proefskrif ondersoek ook Westerse Evangeliese Christendom wat sterk beVnvloed is deur die Verligting met die gevolg dat die bonatuurlike elemente van die Nuwe Testament vervang word met wetenskaplike verklarings. Daar is vasgestel dat die Westerse kultuur op verskeie ander kulture oorgedra is met die verkondiging van die Evangelie. Daar bestaan dus besliste tekortkominge in die hantering van die animistiese kulture wat volgens die oortuiging van dié geskrif demonies van aard is. Die gevolg is dat verskeie mense nie van die invloed van hulle demoniese agtergrond verlos word nie. Die standpunt wat hier ingeneem word is dat die Bybel animisme wel op ’n deurslaggewende wyse hanteer. In die Nuwe-Testamentiese tye het die saak ook voorgekom en is dit hanteer deur die Christen se oorwinning daaroor. Hierdie Nuwe-Testamentiese hantering van die saak is steeds geldig en die sending kon heel anders verloop het indien dit deurgaans erken is. Inteendeel, opkomende kerke is nie bemagtig om wel dié magte te hanteer nie en dit het daartoe gelei dat hulle op hulle eie wyse daarmee gehandel het. Die enigste wyse wat aan hulle bekend was om die geestesmagte te hanteer, was om die geeste te probeer kalmeer. Daarom is daar steeds in die opkomende kerke die oortuiging dat die geeste - die voorouers – bloot kalmeer moet word. Dit het gelei tot religieuse dualisme in Suid -Afrika aangesien ’n duidelike demonstrasie van die oorwinning van die Christelike evangelie oor die geestelike magte ontbreek het en hulp dus elders gesoek is. Waar die beperking van die Westerse Verligtingsdenke oorkom is, was evangelisasie ook baie meer effektief.