Woensdagaand neem ons twee Dusty vir ‘n was. Sy moet staan vir foto’s want ons moet haar verkoop. Ons gaan huis toe. Permanent. En sy kan nie saam gaan nie. Dit sal nie die moeite werd wees om haar in te voer nie.
Terwyl sy by die karwas onder in Ramstore gewas word, eet ons twee sommer by Forest, wat eintlik oorkant die straat is, maar ons moes nou vir die was ry.
Ek knik dat ek die kommentaar waardeer, ek ken van borscht en hou baie daarvan. Veilige keuse as ek nie baie wil eet nie.
Ons tweetjies het ook daar geëet toe ons pas oorgetrek het na Almaty toe. En nog nie kos vir die kaste gekoop het nie. Toe het ek nog nie foto’s geneem as ons uiteet nie.
Glad nie. Ons braai op elektriese braai wat geen rook maak nie, maar dit is so anders. Daar is nie die geselligheid van ‘n vuur nie.
daai sagte rooi en geel liggies in die kole, die vuurvliegies wat in die lug opskiet, die geknetter en skiet van wat ookal in die hout is – onvergeetlik
Ek stem saam, maar ek sien nie die liggies as vuurvliegies nie. Eerder as verskietende sterre. Hulle lok my altyd om te kyk, en op te pas. Om nie te naby te staan nie. Vir ingeval ene lus is om ‘n gaatjie te brand. Jy beskryf dit mooi.