Ek onthou een keer in daardie vroeë jare in die middel van die nag by my huis wakker geword asof die dak ingeval het. Ek het begin met 'n begin en om die huis gegaan en gekyk na enige tekens van skade. Alles was goed, maar die volgende oggend het ek gehoor op die nuus dat 'n dak op 'n gebou in 'n buurdorp neergestort het. Hoe moes ek die geluid van 'n dak wat so ver weg val, ervaar?
Net so het ek eenkeer gesels met 'n kollega wat haar werk beskryf het met 'n prominente man uit die museumwêreld, toe ek skielik uitgespoel het dat hy 'n verhouding gehad het. Sy was geskok en het dit bevestig en gevra hoe ek uitgevind het. Ek het hierdie man nog nooit ontmoet nie en niks van hom geweet behalwe hierdie een feit wat in my bewussyn gekom het nie. Hoe het ek dit geweet?
Die meeste mense het sulke ondervindinge gehad, maar ons gee dikwels aandag aan hoe ons sekere dinge ken. Die intuïtiewe fakulteit is in almal teenwoordig, maar ons word nie geleer om dit te kweek nie. Konsekwente, diep meditasie kan hierdie fakulteit ontwikkel en gee ons toegang tot 'n groot winkel van kennis wat ons nie andersins toegang het nie.
Die proses van onthou
Die proses waardeur ek gekom het om my vorige geboortes te sien en ken, is elke keer dieselfde, maar dit is moeilik om te beskryf. Daar is altyd 'n sneller, 'n ontwaakingsfaktor - 'n persoon, plek of gebeurtenis. Dit word gevolg deur 'n magnetiese indringing, 'n diep innerlike bewustheid van my bewussyn tot die mate dat ek afgesny word van die buitewêreld.
In so 'n toestand hoor ek gesprekke en sien interaksies wat ek normaalweg nie sou kon sien nie. Dit is asof ek in 'n stoorkamer gesuig word waar hierdie visuele beelde gehou word, en sodra hulle vrygelaat word, vind ek myself in 'n fliek, heeltemal geïdentifiseer met die persoonlikheid deur wie se oë alles geopenbaar word. Die perspektief is baie persoonlik, aangesien ek gebeure en mense deur die lens van my geheue sien.
Ek het soms gewonder of die herinneringe wat ek kry, inderdaad myne is, of ek uit 'n groot kollektiewe swembad trek en in die geheuebank van 'n ander persoon tik. Ek het geleer om hulle net as myne te aanvaar deur my intuïtiewe fakulteit, wat ek as 'n leidende krag in my lewe vertrou en deur te sien hoe die gedagtepatrone en temas van die verlede lewe soortgelyk is aan dié wat ek nou leef. Ek het nog nooit gesien wat ek op sigwaarde gesien het nie, maar het altyd dieper ondersoek ingestel na die waarheid van wat geopenbaar is.
My goeroe was baie versigtig om in die verlede te verdeel en daarom het ek hierdie versigtige benadering aangeneem: aanvaar wat gegee is, wat nog altyd vir sommige onderrig was, maar druk nooit verder vir wat nie geopenbaar is nie.
Soos dit bekend geword het onder my vriende en bekendeskring dat ek sulke dinge gesien het, het baie my genader om insig in hul verlede te hê, maar in elk geval het ek 'n leë teken getrek. Dit is nie aan my gegee om in die privaatheid van iemand anders se verlede te gaan nie, net my eie.
Dit maak volmaakte sin, want hierdie ervarings word nie vir enige ander doel gegee as om selfkennis en begrip te verkry van hoekom ons hier is nie. Hulle moet nie ligtelik geneem word nie, en hulle is nie vir die doel om nuuskierigheid te bevredig nie. Daar is baie fantasievolle boeke oor reïnkarnasie en dit is moeilik om te onderskei wat gebaseer is op geestelike waarheid. Om hierdie rede deel ek my ervarings met meer as 'n bietjie spanning.
Onlangse studies wat deur die Pew Research Centre gedoen is, toon dat die aanvaarding van reïnkarnasie die afgelope paar jaar geweldig onder die Amerikaanse publiek gegroei het. Een keer na die geloofstelsels van die Oosterse godsdienste verval, word reïnkarnasie nou aanvaar deur baie mense wat aan die Abrahamiese gelowe behoort. Net so, karma het 'n wye omhelsde konsep geword wat deel van alledaagse gelaat word. Tog is hierdie stelsels baie kompleks en moeilik om te verstaan.
Selfs nou met die openheid vir hierdie geestelike konsepte, neem dit moed om openlik oor die herinneringe van die verlede te praat. Dit is gedeeltelik omdat dit moeilik is om tussen waarheid en fantasie te onderskei, selfs onder diegene wat die realiteit van reïnkarnasie aanvaar.
Hoe weet ons dat wat ons sien en beleef, werklik is? Dit is die geval met baie geestelike ervarings en 'n uitdaging wat geestelike praktisyns van alle gelowe in die gesig staar. Uiteindelik is dit net ons wat die realiteit van ons eie ervarings kan bepaal.
Die Abrahamiese tradisies leer dat ons net een lewe het, alhoewel die mistieke van hierdie tradisies (Islamitiese Soefdes, Joodse Kabbaliste, en Christelike mistici) anders leer. Die dharma Tradisies, soos Hindoeïsme en Boeddhisme, leer dat ons reïnkarnasie bly totdat ons vry is van alle karmiese bande. Albei is waar.
Dit is 'n kwessie van identiteit. As jy met jou persoonlikheid identifiseer, is dit waar dat hierdie persoonlikheid eers een keer sal ervaar, hoewel dit ewig in jou geheue bank sal bestaan. Al die toestande wat my Dena gemaak het, sal net hierdie een keer bestaan. Wanneer die liggaam van Dena opgehou word om asem te haal, sal hierdie persoonlikheid gesien word as 'n droom-gedagte wat in die geheuebank van die hoër "ek" gestoor word. Dit kan verkry word wanneer nodig. Die leer sal oorgedra word na die volgende persoonlikheidsvorming.
As jy met die hoër self identifiseer, weet die Atman, die deel wat reïnkarnasie hou, jouself om voortdurend nuwe persoonlikhede in die reis van ontwaking aan te neem. So die kwessie van die eeue is Wie is ek?
Deur middel van meditasie, verskuif die identiteit van die persoonlikheid na die hoër self, en daarom identifiseer ek met al die persoonlikhede wat ek aangewend het. . . en met geen van hulle nie. Ek gaan verder as persoonlikheid, buiten die beperkings wat die lewe se toestande vir 'n bepaalde episode skep in die voortdurende reis na volle ontwaking.
Wanneer ons gebore word, begin ons weer, met alle moontlikhede vir ons oop. Ons kom vry van die herinneringe van die verlede, tydelik bevry van die seer en smarte, die aanhangsels en vasgeklou, die pyn van skeiding. Al hierdie is agtergelaat, die gordyn gesluit. Hoekom onthou ons nie wie ons voorheen was nie? Waarlik, ons geboorte is nie die begin nie en ons dood is nie die einde nie.
Ek het ook gewonder om te wonder hoekom dit vergeet, maar my ervarings het my geleer dat daar voordeel is in die herinnering om te slaap, om die leisteen skoon te maak sodat ons vars keuses kan maak. Daar is geen werklike doel om 'n deur oop te maak vir ons verlede wat bedoel is om gesluit te word nie. Nuuskierigheid lei dikwels mense om te probeer om die verlede weer oop te maak, maar sulke nuuskierigheid bring geen ware vordering op die opwaartse pad nie.
Daar is egter uitsonderings op hierdie roetine vergeet. Daar is daardie herinneringe wat deurdring, wat weier om te rus. Die meeste mense het ondervinding hieroor, veral in die kinderjare wanneer die verlede geneig is. Mettertyd sal alles wat nodig is om bekend te wees, openbaar word. Daar kom 'n punt in ons evolusie wanneer ons alles wat voorheen gekom het, sal leer ken en ook sien dat die fondament gelê word vir wat kom.
Soveel van die lewe is 'n spel uit die gedagtes, begeertes en dade wat in tye verby is: die mense wat ons ontmoet, die liefde wat ons sleep, die rykdom of armoede wat kom, verraad, gebroke bande. Al hierdie is die gevolg van gedagtes of dade wat lank gelede begin het, ongeag of ons van hul oorsprong bewus is of nie.
Sedert ek my geestelike pad in hierdie lewe begin het, was ek geïnteresseerd in die werking van karma - die universele wet wat die vrug dra van wat ons gesaai het. Karma is aksie en reaksie, die wet van swaartekrag toegepas op gedagte en daad, die oënskynlik onbuigsame wet van oorsaak en gevolg. Wat gaan op, kom af; Die energie wat ons uitstuur, kom op 'n sekere tyd terug.
Ek is met die deur na my verlede gebore, net die helfte gesluit, en van 'n vroeë ouderdom spook herinneringe aan my. Ek onthou my geboorte, kom uit in die helder lig en sien vorms in 'n half hipnotiese toestand. Die eerste teenwoordigheid wat ek gevoel het, was my pa se. Dit was sy arms wat my aangegryp het, en daar was troos in daardie fisiese nabyheid wat die geweldige ongemak verlig het om myself weer tot 'n fisiese vorm te beperk.
Terwyl ek in my tienerjare gegroei het, het ek 'n ywerige leser geword wat verlief geraak het op Russiese romans. Ek was gefassineer deur 19th eeu Rusland. Toe my politieke lewe begin wakker word en my pa my na Washington geneem het vir die optogte teen die oorlog in Vietnam, en toe ek deelgeneem het aan die burgerregtebeweging, het ek 'n Marxist geword.
My politieke belange is spoedig vervang deur 'n dryfkrag vir die geestelike. Dit was die ouderdom van hippies en blomkinders, en daar was 'n geweldige gevoel van vryheid en ontdekking. Tydens my tweede jaar by die kollege het ek en my man 'n gesprek deur 'n professor van die Harvard, Richard Alpert, gehoor. Hy het pas teruggekeer uit Indië, waar hy in Baba Ram Dass omskep is.
Kort daarna het 'n vriend van ons 'n boek oorhandig, outobiografie of a Yogi deur Paramahansa Yogananda. My man en ek was albei verslaaf van die oomblik toe ons sy gesig op die voorblad gesien het. Ons het die boek gedeel, elkeen lees 'n hoofstuk op 'n keer. Dit was die begin van my geestelike reis hierdie keer. Ons het albei Yogananda as ons goeroe herken. Yogananda het sy fisiese vorm in 1952 verlaat, maar hy het 'n organisasie geskep om sy leringe voort te sit. Ons het aansoek gedoen by die Self Realization Fellowship om die meditasie tegnieke te bestudeer en ek het begin wat 'n lewenslange praktyk van meditasie moes word.
Ek het geleer om nie na die belonings van meditasiepoging te soek nie, maar om aan te hou met die praktyk, wetende dat daar eendag 'n deurbraak sou wees en die hele persepsie van die lewe sou verander. My guru het gesê dat die pad na God nie 'n sirkus is nie; daarom, soek nie na buitengewone ervarings nie, wat nie die ware maatstaf van geestelike groei is nie. Ek het gevind dat dit waar is.
Vir my was die voordele van meditasie groter geduld en selfbevalling, minder emosionaliteit, meer balans en die verbouing van 'n innerlike lewe wat daarmee saam gebring het dat ware geluk nie in die eksterne wêreld gevind word nie. In die proses het ek 'n persoon in vrede geword met myself, meer inhoud en ja, meer gevul met vreugde. Meditasie was soveel deel van my lewe dat ek dit nie kon doen nie.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Meditasie > Meditasie: Die rasionele, logiese verstand oortref