Vir baie mense is die mees ontstellende deel van die coronavirus-pandemie die idee van sosiale isolasie. As ons siek word, kwarantineer ons onsself ter beskerming van ander. Maar selfs onder die gesonde, kan eensaamheid besig wees om in die vooruitsig te wees sosiale distansiëring.
Daar is 'n paar goeie raad daar buite oor hoe om op sulke tye kontak te hou. Maar waarom is dit so moeilik vir so baie van ons om sosiale distansiëring te doen? Die antwoord het waarskynlik meer te make met ons evolusionêre geskiedenis as wat mense dink.
Mense is deel van 'n baie gesellige groep, die primate. Primate word onderskei van ander diere deur hul hande te gryp en verskillende maniere om rond te beweeg, en omdat hulle 'n hoë vlak van sosiale interaksie toon.
In vergelyking met ander soogdiere van dieselfde liggaamsgrootte, het primate ook groter breine. Daar is verskillende hipoteses oor hoekom dit so is. Ons weet byvoorbeeld dat spesies wat ekologiese uitdagings in die gesig staar, soos om toegang tot voedsel wat moeilik bereik word, effens groter breine het. Om hierdie dinge te doen, kan meer gesofistikeerde breine verg.
Dit lyk asof ons groot brein net soveel handel oor ons sosiale verhoudings as ons oorlewingsvaardighede. Breingrootte by alle soogdiere hou verband met begrip en intelligensie. In primate is dit ook positief gekorreleer met sosiale groepgrootte.
Om in groepe te woon, vereis dat ons verhoudings, vriendelik en botsend, met die mense rondom ons moet verstaan. Vir primate is dit noodsaaklik om te onthou hoe twee individue in die verlede met mekaar omgekom het, en hoe hulle nou met mekaar kan voel, wanneer hulle besluit wie om hulp te nader. Sosiale vaardighede is dus noodsaaklik vir oorlewing in groepsituasies.
Menslike breine is selfs groter as dié van ander primate. As ons die skaalreël op onsself toepas, sou ons 'n gemiddelde sosiale groepgrootte van ongeveer 150 mense voorspel. Hierdie voorspelling blyk waar te wees. Daar is byvoorbeeld gewys dat werkplekke beter werk as daar is hoogstens 150 werknemers.
Waarom in groepe woon?
Om in 'n groep te woon bied verskillende voordele. Groter groepe het beter verdediging teen teenstanders en roofdiere. Hulle is dikwels beter in staat om voedsel te vind - meer oë wat na vrugtebome soek, beteken meer sukses - en hulle kan die voedsel teen mededingers verdedig.
Daar is ook reproduktiewe voordele. Hoe groter die groep, hoe groter is die kans dat 'n individu 'n geskikte maat kan vind.
Sosiale diere Shutterstock / Ints Vikmanis
By meer sosiale spesies is daar ook die moontlikheid dat alternatiewe versorgers beskikbaar is om babas te oppas of te leer. Baba-primate het baie ingewikkelde sosiale en fisieke vaardighede om te leer. Om in 'n groep te woon, gee hulle meer geleenthede om vaardighede te ontwikkel in 'n veilige omgewing onder die wakende oog van 'n ouderling.
Laastens het groter sosiale groepe meer kapasiteit om kennis te genereer, te behou en oor te dra. Ouer lede is meer in groter groepe. Hulle sal miskien onthou hoe om toegang tot moeilike of ongewone hulpbronne te kry, en ander kan wys hoe om dit te doen. Dit kan die verskil tussen oorlewing of dood beteken. In 'n droogte kan slegs die oudste lede van die groep onthou waar die oorblywende watergate is.
Hoe verskil ons?
Dit alles help om te verduidelik waarom sosiale isolasie vir ons so ongemaklik kan wees. Moderne mense is een van die die meeste sosiale spesies van alle soogdiere.
Soos ons ontwikkel het sedert ons skeuring met sjimpansees, ons breine het steeds uitgebrei. Dit lyk asof hierdie verhogings pas by 'n nog groter vertroue op die gemeenskap.
Verskeie van ons kenmerke, insluitend taal en kultuur, dui daarop dat die moderne mens veral van sosiale lewens afhanklik is. Die mees oortuigende getuienis kom egter uit ons kenmerkende arbeidsverdeling.
Noord-Manchester se algemene hospitaal-afdeling vir besmetlike siektes is hier vir u. Bly asseblief tuis vir ons! @NorthMcrCO_NHS # Covid_19 #StaySafeStayHome #lovenhs #Sosiale distansiëring #coronavirus #teamnhs pic.twitter.com/rXWNIotUza- Sarah Lawrence (@sarahdigresses) Maart 20, 2020
A verdeling van arbeid beteken dat ons verskillende take aan verskillende mense of groepe toewys. In jagter-versamelaarsgenootskappe kan sommige mense gaan jag, terwyl ander plante versamel, kinders versorg of klere of gereedskap vervaardig.
Mense gebruik hierdie strategie meer as enige ander primaat. Daar is deesdae baie mense wat nog nooit hul eie kos gejag of gekweek het nie - hierdie take word eerder aan ander mense of ondernemings, soos supermarkte, afgevaardig. Dit beteken dat ons vry is om aan ander dinge te werk, maar dit maak ons ​​ook baie afhanklik van ons sosiale netwerke vir daaglikse behoeftes.
'N Evolusionêre perspektief
Ons het letterlik sosiale wesens geword, en dit is regtig geen wonder dat so baie van ons sosiale distansiering intimiderend vind nie. Dit is egter nie alles verdoem nie. Mense se intense geselligheid het oor 'n baie lang tyd ontwikkel om ons gewoonlik in staat te stel om verhoudings met 'n groot aantal mense te onderhou en sodoende ons gedeelde kanse op oorlewing te verbeter.
Ons het reeds simboliese taal en groot kulturele en tegnologiese vermoëns ontwikkel. As ons dit nie gedoen het nie, sou ons geen manier kon hê om in ons toenemende wêreldwye samelewing te leef nie, waar dit onmoontlik is om persoonlike bande met almal waarop ons staatmaak te handhaaf.
Huidige maatskaplike distansiemaatreëls gaan eintlik oor fisiese afstand. Maar vandag hoef fisieke afstand nie sosiale isolasie te beteken nie.
Ons ryke geskiedenis met die bestuur van sosiale interaksie op nuwe maniere dui daarop dat ons 'n talent het om aan te pas en te innoveer om te vergoed vir probleme. In die afgelope 20 jaar het die ontploffing van selfone, die internet en sosiale media ons tot 'superkommunikators' verander. Dit is 'n bewys van ons diepe begeerte om met mekaar verbind te wees.
Ons innerlike aap hunker geselskap, en in hierdie tyd van fisieke distansie kom hierdie metodes om in kontak te bly regtig tot hul reg.
Isabelle Catherine Winder, dosent in dierkunde, Bangor Universiteit en Vivien Shaw, dosent in anatomie, Bangor Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Hoe evolusie verklaar waarom sosiale distansiering so onnatuurlik voel