Spoel kant maak - Geskiedenis Podcasts - 2021
Kant: 'n weelderige geskiedenis 1600s – 1900s deel 1
Kant, 'n dekoratiewe oopwerkweb, is die eerste keer in die sestiende eeu in Europa ontwikkel. Twee verskillende tipes kantmaakwerk - naaldkant en spoelkant - het gelyktydig begin. Naaldkant word gemaak met 'n enkele naald en 'n draad, terwyl die spoelkant die drade van baie drade behels. Kantdraad is tipies gemaak van linne, en later sy- of metaalgouddrade, gevolg deur katoen in die negentiende eeu. Naald- en spoelveters is dikwels vernoem na die streek of dorp waar dit gemaak is. In Italië, Vlaandere en Frankryk is uitstekende sentrums vir kantmaak gemaak. Die beste kant behels die talente en vaardighede van drie verskillende spesialiste: die kunstenaar wat die ontwerpe op papier gemaak het, die patroonmaker wat die ontwerpe op perkament vertaal het, en die kantmaker wat direk aan die patrone gewerk het om die kant te maak.
Kant was altyd 'n duur luukse item vanweë die noukeurige, tydrowende produksie. Kantstyle het deur die eeue ontwikkel as reaksie op modeveranderinge. Beide mans en vroue het kant gedra van die begin tot die agtiende eeu. Dit was dikwels die duurste kledingstuk en weerspieël die gesofistikeerde smaak van die aristokrasie. Kant het vroue en mans se krae en boeie versier, vroue se skouers, hande, koppe gedrapeer, hele rokke bedek en versierde meubels. Die buitensporige bedrae geld wat aan buitensporige veters bestee is, het baie regeerders aangemoedig om beperkings te plaas op die dra en invoer van kant uit ander lande. Sumtuary -wette was egter nutteloos en die smokkel van buitelandse kant was wydverspreid.
Die begeerte van Europa vir handgemaakte kant het tot die einde van die agtiende eeu onverpoos voortgeduur. Die Franse Revolusie, wat gelei het tot die vernietiging van die Franse hof en sy luukse nywerhede, het sy afsterwe gehelp. Verder ondersteun die Industriële Revolusie die ontwikkeling van nuwe veters in die negentiende eeu. In 1809 het die Engelsman John Heathcoat 'n masjien uitgevind wat die verveligste kant van kant, die maasgrond, kan maak. Teen die middel van die 1800's is masjien- en handgemaakte veters gereeld gekombineer tot vorms soos spoelapplikasie op 'n masjiengemaakte net, en 'n verskeidenheid patrone met veters is beskikbaar. Tog was daar 'n vraag na handgemaakte kant. In reaksie hierop is nuwe veters ontwikkel, waaronder 'n vereenvoudigde naaldkant, Belgian Point de Gaze, sowel as 'n delikate Franse Chantilly -onderkant. Benewens hierdie veters, is huishoudelike tegnieke soos tatoeëring en hekel aangemoedig deur tydskrifte en gedrukte patrone van vroue. Baie van hierdie veters het gehelp in hulpverlening, veral die Ierse hekelbed -industrie na die aartappelhongersnood in Ierland.
Van tuisgemaakte tatoeëring en gehaakte kant tot onberispelike spoelkant van Brussels à Vrai Réseau en French Point d 'Alençon, Lace: A Sumptuous History ondersoek die wye verskeidenheid veters wat deur die eeue heen gemaak is. Rande, lappies, parasols, handskoene, krae en rokke is 'n paar van die wonderlike vorme waarin hierdie veters voorkom.
– Sien meer by:
Die vroeë uitgesnyde kant is Reticella genoem en 'n naald en draad is steek vir steek gebruik om 'n toenemend ingewikkelde patroon te skep. Die patroon was nog steeds meestal gebaseer op die skering en inslag van die stof, wat outomaties tot meetkundige patrone lei. Daarom sien ons gereeld vierkante en sirkels en roospatrone in vroeë reticella. Vlaandere was destyds bekend vir sy uitgebreide snywerk en kant van reticella, maar ander lande soos Engeland het ook snywerk vervaardig. Vroeë ruffels is dikwels versier met reticella -kant. Mettertyd het die patrone meer vry en minder geometries geword. Kantmakers het begin om 'n patroon op perkament te gebruik in plaas van die stofdrade. Ry na ry knoopsgatsteke het die ontwerp opgebou. Die ontwerpe kan dan verbind word deur balke te verbind, wat ook uit knoopsgatsteke bestaan.
[Patsy Anderson maak spoelkant]
Foto van Patsy Anderson wat spoelkant maak tydens die Texas Folklife Festival. Sy gaan sit met 'n kussing in haar skoot. Die stuk waaraan sy werk, is aan die kussing geheg. Sy gebruik verskeie spole om die ontwerp te maak, ongeveer 25 of so, elk gelaai met tou. Hulle is ongeveer die grootte en vorm van potlode. Die tou van elke spoel is reeds in die kant ingewerk, en sy steek dit oor mekaar om die ingewikkelde ontwerp noukeurig te weef. 'N Ander vrou wat spoelkant maak, sit links van haar.
1 foto: negatief, b & amp; 5 x 6 cm.
Skepper: Onbekend. [1985-08-01..1985-08-04].
Hierdie foto is deel van die versameling getiteld: Texas Cultures Online en is verskaf deur die UT San Antonio Libraries Special Collections aan The Portal to Texas History, 'n digitale bewaarplek wat deur die UNT Libraries aangebied word. Dit is 109 keer bekyk. Meer inligting oor hierdie foto kan hieronder besigtig word.
Mense en organisasies wat verband hou met die skepping van hierdie foto of die inhoud daarvan.
Persoon wat op 'n manier betekenisvol is vir die inhoud van hierdie foto. Bykomende name kan in onderwerpe hieronder verskyn.
Kyk na ons webwerf vir hulpbronne vir opvoeders! Ons het dit geïdentifiseer foto as 'n primêre bron binne ons versamelings. Navorsers, opvoeders en studente vind hierdie foto nuttig in hul werk.
UTSA Libraries Special Collections poog om ons kenmerkende navorsingsversamelings te bou, te bewaar en toegang te bied tot die uiteenlopende geskiedenis en ontwikkeling van San Antonio en Suid -Texas. Ons prioriteite wat ingesamel word, sluit in die geskiedenis van vroue en geslag in Texas, die geskiedenis van Mexikaanse Amerikaners, aktiviste/aktivisme, die geskiedenis van die Afro-Amerikaanse en LGBTQ-gemeenskappe in ons streek, die Tex-Mex-voedselbedryf en stedelike beplanning.
Beskrywende inligting om hierdie foto te help identifiseer. Volg die onderstaande skakels om soortgelyke items op die portaal te vind.
Hoof titel: [Patsy Anderson maak spoelkant]
Reektitel:14de jaarlikse Texas Folklife -fees
Spoelkantmaak - Geskiedenis
Museum en tuine - £ 7,50 (sluit 'n jaarkaart in)
Slegs tuine - £ 3,50
Kinders onder 16 - GRATIS
Ure: 11.00 - 4.30 (laaste inskrywing 3.30)
Dae: Woensdag, Donderdag en Saterdag
Die Cowper Memorial Museum. Geregistreerde liefdadigheidsorganisasie: 310521
© Kopieregverklaring: Tensy anders erken, is teks en beelde wat op hierdie webwerf gebruik word, die outeursreg van die Cowper & amp; Newton Museum.
Toestemming verleen om slegs vir persoonlike en opvoedkundige gebruik voort te plant, maar die Cowper & amp; Newton Museum behou alle regte met betrekking tot kommersiële reproduksie voor.
Hierdie term moet nie verwar word met die sierdraai wat deur 'n spesiale draaibank gedoen word nie, maar eerder die vorms wat op 'n standaard draaibank bereik kan word. Daar moet egter op gelet word dat die draaiers van die 17de. eeu 18 de. en in die 19de eeu word trapdraaibanke gebruik, wat op 'n soortgelyke manier aangedryf is as die naaimasjien wat ons vandag in die antiekwinkels gebruik.
Beide bobinne en houtspoele het hulself verleen aan wonderlike ontwerpe deur hul skepper. Die moontlikhede van spoelversiering is byna sonder getal. Dit kan dekoratief gedraai word of versiering bygevoeg word nadat dit gedraai is. Die gebruikte materiale kan op verskillende maniere gemeng word, beide in die struktuur van die spoel self of in die na -versiering. Die gedraaide versiering bestaan ​​uit groewe, baaie van V en koepels met oneindige verskeidenheid.
Maker C. 3 het al die heerlike ingewikkelde 'gebyte' spoeletjies met marquetry -ontwerpe gemaak, gekenmerk deur die feit dat hy 'n trepansaag gebruik het.
Die spole van Honiton is oor die algemeen duidelik met die versiering wat daar tot beperkte gekleurde groewe beperk kan wees, met 'n aqua forties (salpetersuur) (hierdie vlek kan selde op 'n spoel in die Midde -Ooste voorkom) van lyntekeninge van ontwerpe of voorwerpe. Een spesifieke ontwerp staan ​​bekend as Branscombe riggled. Daar is geen ornamentele draai op hierdie spole nie, aangesien dit nie geskik sou wees as die gebruik van die spoel by die maak van Honiton -kant nie. Hulle het nie spangles nie. Gedateerde Honitons het gewoonlik baie vroeë datums, soms tot in die 1700's. Diegene wat met rooi en swart groewe versier is, staan ​​bekend as Branscombe riggled
Die spole van East Midland wissel in lengte van ongeveer 3,5 duim, alhoewel daar 'n paar is wat beide kleiner en groter kan gevind word. 'N Paar jakspoele is aansienlik groter, 5,5 of selfs ses sentimeter lank; dit word gebruik vir 'n swaar kant van wol.
Weereens is die konvensionele wysheid dat die eerste East Midland -makers Franse protestantse vlugtelinge was 1572 na die bloedbad van St. Bartholomew, wat hulle in Cranfield gevestig het. Ander kom na die herroeping van die edik Nantes 1685 en tydens die Franse revolusie 1789 en daarna, en vestig hulle in die East Midlands of South Devon.
Die vervaardiging van 'n oop stof deur die manipulasie van 'n enkele draad (naaldveter) of meerdere drade (spoelkant) met die hand.
Status Tans lewensvatbaar
Handwerk kategorie Tekstiele
Historiese gebied van betekenis East Midlands, Devon
Gebied wat tans beoefen word Verenigde Koninkryk
Oorsprong in die Verenigde Koninkryk 16de eeu
Huidige nr. van professionele persone (hoofinkomste) 1
Huidige nr. van professionele persone (kantlyn tot hoofinkomste)
Daar is twee hoofmetodes om tradisionele kant te maak: met 'n naald en enkeldraad (naaldkant) of met veelvuldige drade (spoelkant). Kant kan ook gemaak word met 'n haaknaald, breinaalde of 'n hakskeep. Daar word geglo dat kant sy oorsprong het in die laat vyftiende of vroeë sestiende eeu en vinnig ontwikkel het vanaf die 1550's. Teen 1600 word kant van hoë gehalte gemaak in baie sentrums in Europa, waaronder Vlaandere, Italië, Spanje, Frankryk en Engeland. Die vraag na kant het in die sewentiende tot die negentiende eeu steeds toeneem, terwyl die style verander het om aan die verskillende behoeftes van mode te voldoen.
Die Industriële Revolusie het ingrypende veranderinge ten opsigte van kantmaak ingelui, wat die meganisasie van die vaartuig teweeggebring het. Die eerste kant van die masjien is in die laat-agtiende eeu vervaardig, en in 1809 is 'n masjien gevolg wat 'n stabiele netstof kon vervaardig wat as grondslag gebruik kan word vir nuwe, handgemaakte veters, waaronder Carrickmacross, Limerick en Tambour. Tegnologiese ontwikkelinge het gedurende die 1800's voortgeduur en teen 1870 kon byna elke tipe handgemaakte kant met 'n masjien gekopieer word, wat gelei het tot die verdwyning van die handgemaakte kantbedryf in Engeland teen 1900.
In die twintigste eeu was die herlewing van handgemaakte kant 'n kunsvlyt wat vir uitdaging en ontspanning onderneem is.
Sien die Lace Guild -webwerf vir 'n volledige geskiedenis van die vaartuig.
Die twee hoofvorme van kant is:
Buckinghamshire, Bedfordshire en Northamptonshire (deurlopende veters) wat hoofsaaklik in die East Midlands gemaak word.
Honiton ('n deel kant) gemaak in en rondom Honiton in Devon.
Spoelvet is 'n diskrete vaartuig, wat tans nie as bedreig beskou word nie.
Ander vorme van kant kan nie maklik losgemaak word van hul ouerhandwerk nie - hieronder gelys.
Stofgebaseerde kant: gemaak deur drade van 'n geweefde agtergrond te verwyder, en die oorblywende stof met naald en draad te werk, bv. snywerk, Ayreshire* en ander witwerk, Ruskin*
Netgebaseerde kant: bv. Carrickmacross*, Limerick*, Princess en Filet -kant
Kantgebaseerde kant: bv. Branscombe Point* en Renaissance
Geknoopte kant: gemaak met behulp van macrame- en tattingtegnieke
Haakkant: gemaak met 'n haaknaald, Ierse haak*
Gebreide kant: gemaak met breinaalden, Shetland -breiwerk*
(Veters gemerk met 'n * het spesifieke Ierse of Britse tradisies)
Kwessies wat die lewensvatbaarheid van die vaartuig beïnvloed
Markkwessies: Dit is meer as 'n eeu sedert kantmaak 'n kommersiële aktiwiteit in die Verenigde Koninkryk was. Baie min kantmakers verkoop hul werk (die tyd wat nodig is om die meeste stukke te werk, beteken dat dit selde moontlik is om 'n redelike tarief per uur te verdien). Dit bly 'n lonende stokperdjie met 'n paar kantmakers wat inkomste verdien uit onderrig en skryf.
Ouderwetse vakmanne: Baie praktisyns is bejaardes, en baie wat vroeër geleer het, doen dit nie meer nie. Daar is slegs 'n paar baie ywerige jongmense.
Opleidingskwessies: Die oplegging van herhaalde toetse deur die volwasse onderwysdiens het die meeste van die klasse wat nuwelinge eens aan kantvaardighede voorgestel het, doodgemaak, wat die toegang tot die vaartuig ernstig beperk het.
Opleidingskwessies: Daar is tans min onderwysers wat spesialiseer in die handhawing van Engelse kanttradisies, en ons het in die Verenigde Koninkryk geen plan vir die opleiding van kantonderwysers nie. Baie gebiede het geen kantonderwysers nie.
Bykomende kwessies weens die Covid-19 pandemie: Die langtermyn-effek van die pandemie is onduidelik. Daar is waarskynlik 'n mate van voordeel, aangesien meer kwaliteit inligting en onderrig aanlyn beskikbaar gestel word, sal dit waarskynlik die jonger geslag lok. Aan die ander kant is die onderwysers wat die tradisionele spoelveters aan die lewe gehou het, geneig om 'n ouderdom te hê waarin hulle minder gemaklik is met die 21ste -eeuse tegnologie vir aanlynonderrig, en as hulle dit beskerm het, kan dit moeilik wees om van aangesig tot aangesig terug te keer. onderrig wanneer toestande verbeter.
Gebrek aan bewustheid: Kantmakers sukkel ook met 'n verskeidenheid verouderde mites - dat kant moeilik is, baie geduld verg, net goed is vir doilies ... .. niks hiervan is waar nie!
Daar is ook talle plaaslike kantgroepe.
Handwerkers tans bekend
Afname in getalle: Alhoewel die aantal kantmakers dit nog steeds 'n lewensvatbare kunsvlyt maak, het die aantal professionele praktisyns met ongeveer 30% afgeneem sedert die Rooilys -data versamel is.
In die 16de eeu was die vervaardiging van 'n Venetiaanse naaldkant 'n verhoogde kunsvorm wat deur adellike vroue in die privaatheid van hul eie huise vervaardig is. Terwyl spoelvet in die 17de eeu in ander dele van Italië professionaliseer word, het ander Europese lande gesukkel om die vroue van Burano se ingewikkelde ontwerpe na te volg, en hul kenmerkende steke is erken in die banketsale en howe regoor die kontinent.
Die kant van die barokke strandmeer in Venesiaanse Gros point -reliëfblaarontwerp was so mooi en baie gesog dat die hof van koning Lodewyk XIV in Frankryk verskeie Venetiaanse kantmakers in diens geneem het om hul vaardighede aan te leer en tuisvervaardiging te vergemaklik. In die daaropvolgende eeue het Venesiaanse kant nie in aanvraag gekom nie, aangesien dit moes meeding met goedkoper vervaardigde produkte en modeneigings. Dit was byvoorbeeld in die 18de eeu in kompetisie met Vlaamse en Franse ontwerp.
In die 19de eeu het Italiaanse intellektuele, politici en invloedryke aristokratiese dames gewerk om Venetiaanse vakmanskap terug te bring na sy verhoogde posisie op die mark - hulle beywer hulle vir erkenning as 'n argaïese kunsmatige produk. Hierdie pogings het die produksie in Burano vernuwe, maar in die 20ste eeu het dit weer die slagoffer geword van veranderings in neigings.
Sedertdien het kantproduksie in Burano voortgegaan as 'n gekoesterde, tradisionele kunsvorm eerder as 'n lewensvatbare handelsproduk, met toerisme as die belangrikste mark. Burano -kant word steeds internasionaal gewaardeer, en baie toeriste wat Venesië besoek, maak 'n punt om by Burano te stop om te gaan winkel. Ondanks die feit dat baie van die kant nou ook in die masjien vervaardig word, word handgemaakte items steeds uitsluitlik deur die vroulike inwoners van die eilande geskep. As u genoeg tyd in Burano deurbring, sal u hulle in 'n winkel of by die deur rustig sien sit. Die meeste van hierdie vroue word gedryf deur 'n passie vir die kunsvlyt en 'n begeerte om die plaaslike erfenis te behou, en hulle het hul vak geleer by hul moeders en grootmoeders of by die gesogte kantskool 'Scuola di Merletti' wat in 1872 gestig is.
Toe Culture Trip -fotograaf Chiara Dalla Rosa Burano besoek, spandeer sy tyd met die kantmakers oor die kunsvlyt en die plek daarvan in die toekoms. Soos sy onthou, '' 'n Groep vroue met wie ek gepraat het, was afgetrede, maar kantmaak bly steeds die middelpunt van hul sosiale aktiwiteite op die eiland. Hulle het buite gesit en gesels, gesels en skinder die aand. Hulle het 'n klein boks items wat aan verbygangers verkoop kan word, maar dit was byna oortollig vir die vreugdevolle kantwerk.
'Ek was verbaas om te ontdek dat tot sewe vroue aan een skepping sou werk. Hulle ken almal die basiese kunsvlyt, maar dan spesialiseer hulle elkeen in 'n ander tegniek wat nodig is om meer komplekse kantstukke te voltooi. Hulle het hul passie vir hul kunsvlyt uitgespreek en het hartseer betreur oor die moeite om belangstelling in kantmaak by Burano se jonger geslagte vroue aan te wakker. "
Kant, die oorsprong en geskiedenis
Samuel L. Goldenberg.
Barbara Uttmann, A. D. 1561.
Die taak van die skrywer van hierdie werk was nie 'n poging om die stof van die eeue uit die vroeë kant van die kant te verwyder in die hoop om by te dra tot die wêreld se kennisopslag oor die onderwerp nie. Sy doel was eerder om aan diegene wie se verhouding tot kant hoofsaaklik kommersieel is, 'n kompendium voor te lê wat in twyfel tye as praktiese riglyn kan dien.
Alhoewel hierdie plan so nou as moontlik nagekom is, is die geskiedenis van kant so verweef met lewenskomedies en tragedies wat oor vyf eeue strek, dat daar hier en daar op die volgende bladsye 'n herinnering aan die vereniging moet wees .
Kant is in werklikheid so onuitwisbaar verbonde aan die chalets wat hoog op die bergtoppe sit, met klein huisies in die valleie van die Appenyne en die Pireneë, met gesekwestreerde kloosters in die provinsiale Frankryk, met die klere van mans en vroue wie se name groot is in die geskiedenis van die wêreld, en die nuttelose sowel as die suksesvolle pogings van uitvinders om vermoeide oë en vermoeide vingers te verlig, dat hoe dit ook al probeer om die onderwerp te behandel, dit moet af en toe gekleur word in die kleure van baie mense baie tydperke.
Die skrywer wil nie verstaan ​​dat dit die belangrikheid van een van die standaardwerke wat saamgestel is deur diegene wie se jare se studie en navorsing onder antieke bundels en muwwe manuskripte in baie tale gehad het, wil verklaar dat dit sy doel was om hierdie werk 'n praktiese rolverdeling te gee nie. was 'n liefdesarbeid. Hy sou eerder die eerbetoon gee aan diegene wat die feite oor die vroeë geskiedenis van kant, wat met soveel sorg behaal is, tot die nageslag bewaar het.
Tog is die meeste van hierdie werke, noodwendig volumineus en propvol detail, meer vir die fynproewer of dilettant as vir die besige man van sake op wie die praktiese aspek van kant, heeltemal gedistansieer van die romanse waarin dit deurdrenk is, altyd homself dwing .
Die skrywer het die opstel van hierdie werk onderneem vir hierdie soort manne, sonder om te bedrieglik te wees en ten volle te besef hoe kort sy volume moet wees.
hoender, waar en hoe kant sy oorsprong het, sal niemand voorgee om te sê nie. Daar is egter 'n algemene ooreenkoms dat kant, soos die term vandag verstaan ​​word, 'n relatief moderne produk is; dit is onmoontlik om een ​​van die antieke eksemplare te identifiseer wat uit die verwoesting van die tyd behoue ​​bly as 'n tydperk wat verder terug as die vroeë deel van die sestiende eeu.
Dit is wel so dat daar voorbeelde van geweefde weefsels van 'n kantagtige karakter is wat ongetwyfeld op 'n vroeëre datum gemaak is, maar die meeste van die owerhede wat dieper ingegaan het, is van mening dat kant waarskynlik nie 'n datum van 1500 A.
'N Ondersoek van die beskikbare rekords in baie tale maak nie duidelik waar die kant eers gemaak is nie. Spanje, Italië, België, Frankryk en Duitsland het almal die eer geëis, en elkeen kon baie getuienis lewer ter ondersteuning van sy stelling, maar die rekords van vroeë tye is so skraal en onbepaald dat dit onmoontlik is om die gesogte eer vir die ontdekking van die kuns op een volk.
Die instrument wat vir kant verantwoordelik is, is die naald, maar die vroegste vorme van kant was nie die geweefde weefsel wat ons vandag ken nie, maar eerder snywerk, wat, sover ons enige outentieke rekords het, eers deur die nonne beoefen is in die kloosters van Sentraal- en Suid -Europa. Hierdie werk word soms as 'n non se werk gekenmerk en is byna uitsluitlik ontwerp vir altaarversierings en die gewade van prelate, hoewel dit ook as die kentekens van rang en stand beskou is. Sommige eksemplare van hierdie werk, wat nog steeds in museums bewaar is, toon aan dat die vroeë werkers 'n vaardigheid in die kuns gehad het wat nooit uitgeblink het nie. Met die verloop van tyd het ontwerpe natuurlik meer sierlik en ingewikkeld geword, maar baie van die ou patrone oorleef steeds en sal ongetwyfeld voortbestaan ​​tot aan die einde van die aangetekende tyd.
Die begeerte om die rande van gewone weefsels uit te brei, hetsy van linne of swaarder materiaal, was 'n heeltemal natuurlike impuls om weg te kom van die harde eenvoud van die tyd. Aan hierdie begeerte moet die begin van die reusagtige kantbedryf van vandag toegeskryf word.
Een owerheid sê dat die samesmelting met hierdie versieringsstyle tekenwerk was, waarin die inslag- en skeefdrade van gewone linne uitgetrek is en sodoende 'n vierkant van 'n netwerk vorm wat deur 'n steek by elke kruising vasgemaak is. Die ontwerp is daarna geborduur, gereeld met kleure.
Miskien het die kantbedryf in elk geval die grootste stukrag gekry tydens die tydperk wat in die geskiedenis bekend gestaan ​​het as die Renaissance, toe Europa, uit die ernstige en formele kledingstuk van die Middeleeue, op die grasieusste en mooiste manier begin bedek het.
'N Aantal metodes is gebruik vir die vervaardiging van die kant van die briljante tydperk, waarvan die eenvoudigste bestaan ​​het om die ontwerp onafhanklik van die fondament te vorm. Drade wat op ewe groot afstande van 'n gemeenskaplike middelpunt versprei het, dien as raamwerk vir ander wat in vierkante, driehoeke, rosette en ander figure verenig is met die knoopsgatsteek, wat in sommige gedeeltes oopwerk, in ander soliede borduurwerk. Dit was eintlik die eerste naaldgemaakte kant, en die oorsprong is ongetwyfeld die gevolg van die Venesiërs.
Deur konstante praktyk is die kuns tot 'n baie hoë toestand ontwikkel deur die nonne, wat hul metodes geleer het aan die leerlinge van die kloosters, waardeur die kennis aan die boere oorgedra het, en dus 'n belangrike bedryf geword het. Miskien was die ontwikkeling van die kantbedryf in hierdie tyd egter meer te wyte aan die verspreiding van die metodes waarop dit gedoen is - meer deur boeke as op enige ander manier - want daar moet onthou word dat dit tegelyk met die ontwikkeling van die bedryf die drukkuns was in sy eerste bloei.
As 'n mens die groei van kantmaak vanaf die vroegste tye volg, is hy beïndruk met die skerp vooruitgang wat aan die begin van die sewentiende eeu gemaak is, toe kantwerkers die ontwerpe wat deur die toe bekende metodes moontlik uitgeput was, uitgevind het, wat as passasies bekend gestaan ​​het. . Hierdie, wat in die breë praat, lyk baie soos die huidige items van vandag.
Hulle is gemaak van stewige linnedraad in navolging van die hoë naaldwerk van die naaldpunt, met 'n dik draad om die belangrikste punte van die patroon te merk. Die term guipure is dus op die draadkant toegepas met guipure -reliëfs, en die benaming bly sedertdien op alle veters sonder gronde waarin die patrone deur bruide verenig word.
In die begin is kant gemaak deur twee heeltemal verskillende prosesse, waarin ons kommentaar lewer waarop ons niks beter kan doen as om die woorde van Cole aan te haal nie, wat besonder duidelik en bondig is. Hy sê: 'Dit is opvallend dat kantmakery ongeveer dieselfde tydperk moes ontstaan ​​of uitgevind is deur twee heeltemal verskillende prosesse sonder 'n verhouding of evolusie tussen hulle, en dat die mense van die lande waarin een van die uitvindings gemaak is, nie net vir mekaar onbekend nie, maar blykbaar ook geen kennis van die prosesse van kantmaak in die ander land nie. "
Een van hierdie prosesse is die gebruik van die naald en die enkele draad, waarin die werk maas vir gaas vervolmaak is, terwyl elke maas voltooi word namate die werk vorder.
Die ander proses was deur die gebruik van baie drade gelyktydig, elkeen vasgemaak aan spole, slegs om dit te skei, en die maas word gemaak deur die drade meer of minder keer te draai. As elke gaas slegs gedeeltelik voltooi is, word die draad oorgedra na die volgende, ensovoorts, van kant tot kant, die hele breedte van die stof.
Felkin, in sy geskiedenis van borduurwerk en kant, sê dat toe kussingsvet uitgevind is - ongeveer in die middel van die sestiende eeu - die verskillende soorte puntveters wat in gebruik was, 'n hoë toestand van perfeksie bereik het. Sommige vroeë skrywers na baie moeisame ondersoek beweer dat kussingsvet eers in Vlaandere gemaak is. In latere jare word dit byna universeel toegeskryf aan Barbara, die vrou van Christopher Uttman. Sy woon toe saam met haar man in die kasteel van St. Annaburg, België, 1561. Vanuit die kasteel, waar sy die boerdery geleer het soos in 'n skool spoedig versprei oor die land, en vroue en meisies van die distrik, wat vind dat die maak van kant meer winsgewend was as hul vroeëre diens om sluiers te borduur volgens die Italiaanse praktyk, het die Uttman -metode aangeneem. Geen spoor van hierdie manier om kant te maak nie (met behulp van kussing en spole) kan nie voor hierdie datum gevind word nie, vandaar die vermoede dat dit die tyd en plek was van die uitvinding van spoelvet. Barbara Uttman sterf in 1575. Dat sy die ware uitvinder was, word op haar graf aangeteken.
Uit die voorafgaande sal blyk dat die een proses sy oorsprong in Italië gehad het, en die ander sy oorsprong in België, maar as ons die stelling van Felkin aanvaar, moet ons die eerste eer aan Italië verleen, want hy sê duidelik dat die Belgiese boere dit gegee het volgens die Italiaanse metode om kant te maak om die proses wat deur Barbara Uttman uitgevind is, te volg, moes die Italiaanse metode dus eerste gewees het. Die huidige skrywer ontken elke voorneme om van hierdie strydvraag ontslae te raak, en word slegs tot die bogenoemde waarneming gelei vanweë die hoë status wat Felkin se werk bereik het.
Daar is twee breë afdelings van kant-naamlik handgemaakte kant en masjiengemaakte kant. In die handelswêreld van vandag is laasgenoemde produk, wat maar net 'n kind van eersgenoemde is, baie belangriker. Dit is omdat die handgemaakte kant, wat met soveel moeite, vaardigheid en geduld geproduseer word, buite die geld van die miljoen is en dat dit altyd as een van die luukshede beskou moet word.
Sommige van die eenvoudiger vorms van handgemaakte kant word wel met 'n relatief goeie produk vervaardig, en die prys is ook goedkoop, in vergelyking met die fyn, fyn bewerkte ontwerpe, wat dit soms jare neem om te vervaardig. Dit is ook nie die enigste rede vir die gewildheid van masjiengemaakte veters nie, want tot so 'n volmaaktheid het die meganiese kuns van kantmaak bereik dat dit prakties onmoontlik is, selfs vir kundiges, om die verskil tussen kant vas te stel deur die behendige, slinkse vingers van dame of diensmeisie van die kant wat moontlik gemaak is deur moderne masjinerie.
In handgemaakte kant is die twee hoofklasse die naaldpunt en spoel, of kussinggemaakte kant. Naaldpuntkant word op los drade gewerk wat op 'n voorheen getekende patroon gelê is, maar wat geen kontakpunt met mekaar het nie en geen samehang het totdat die naaldwerk dit aan mekaar vasbind nie. Hierdie werk word uitgevoer met 'n naald en 'n enkele draad. Soos ons gesê het, word die patroon eers geteken, gewoonlik word daar op perkament 'n stuk swaar linne aan die perkament vasgemaak om dit reguit te hou en dan drade tot twee, drie, vier of meer langs die baie lyne van die patroon, en liggies vasgewerk deur perkament en linne. Die hele figuur word dan uitgevoer, soliede vulling en oopwerk, met fyn stiksels, en die knoopsgatsteek word meestal gebruik.
Real Duchesse en Point Gaze.
Spoel, of kussingsgemaakte kant, is die hoogste artistieke ontwikkeling van gedraaide en gevlegte drade. Dit bestaan ​​uit 'n groot aantal drade wat deur middel van penne aan 'n ovaalvormige kussing of kussing vasgemaak is, en elke draad word op 'n klein spoel vasgemaak. Die ontwerp, net soos by die maak van naaldpuntkant, word eers op stywe papier of perkament geteken en versigtig oor die kussing gespan. Dan word die patroon langs die omtrek van die tekening uitgetrek en word klein penne met kort tussenposes aangebring, waar rondom die drade werk om die verskillende maas en openinge te vorm. Van regs na links word die draad liggies aan die spole vasgemaak en bo -aan elkeen vasgemaak in 'n lus wat dit geleidelik toelaat om van die spoel af te gly as dit saggies getrek word, soos gewoonlik tydens die werk.
Die werker begin deur die spole, wat in pare gebruik word, inmekaar te vleg, klein penne in alle gate te plaas en die spole oor te steek nadat elke pen geplaas is. Rondom hierdie penne word die ontwerp gevorm, die drade word gekruis en oorgekruis en met 'n merkwaardige vinnigheid en akkuraatheid onder mekaar geslaag. As die hele breedte van die groot stuk kant saamgedra word, is die aantal spole en penne baie groot en die werk baie duur, maar dit is gebruiklik om elke takkie afsonderlik te werk, en dit word dan in die vorm van 'n strook saamgevoeg deur middel van 'n merkwaardige lussteek, gemaak deur 'n haak wat 'n naaldpen genoem word.
Skaars was daar kant uitgevind voordat dit 'n bykans onskatbare waarde aangeneem het, en dit is die moeite werd om hier op te let dat alhoewel eeue sedert verstryk het, die waarde van hierdie delikate, handgemaakte weefsels in geen opsig verminder het nie. Gedurende die sestiende, sewentiende, agtiende en negentiende eeu is skaars kant van 'n pragtige patroon hoog op prys gestel, sommige van die vroegste eksemplare wat in die besit van wêreldbekende biblioteke en museums was, en het 'n relatief groot rykdom.
Vanweë die toestande wat onvermydelik verband hou met die vervaardiging daarvan, moet kant altyd een van die duurste handelsartikels bly, want daar is beslis niks meer skaars of duur as hierdie fyn, deftige, maar tog baie belangrike weefsels nie.
Miskien het Venesië van al haar kunstenaars die hoogste vaardigheid in die vervaardiging van pragtige kant behaal. Daar, soos ons opgemerk het, het die naaldpunt sy oorsprong, en baie van die pragtige patrone wat die vroue van die "Koningin van die Adriatiese See" produseer, is vandag nog steeds die bewondering van almal wat die artistieke opreg waardeer.
Venesië bewaar die geheim van haar metodes met jaloerse sorg, en dit was baie jare voordat die wêreld vertroud is met die manier waarop die pragtige blommontwerpe, met hul rykdom aan klein versierings, uitgewerk is. So kon Italië hulde bring aan die hele beskaafde wêreld, en haar kas was verryk tot die oorvloed van die kwitansies van die verkoop van kant na Oos-, Sentraal- en Noord -Europa.
Aangesien Italië aanspraak maak op die uitvinding van naaldpunt, word beweer dat die Italianers oorspronklik die kuns van fyn handwerk van die Griekse vlugtelinge in Italië ontleen het, terwyl 'n ander skrywer beweer dat die Italianers hulde aan die Sarasene van Sicilië verskuldig is vir hul kennis . Al hierdie bewerings is egter slegs spekulatief. Byvoorbeeld, niemand betwis dat borduurwerk kantdraad het nie, en tog het ons skrywers wat poog om aan te toon dat borduurwerk sy oorsprong in Arabië gehad het, en daaruit afgelei dat kant ook in een van die Oosterse lande gebore moes word. Maar dit is 'n vaste feit dat alhoewel ons absolute kennis dra van die bestaan ​​van borduurwerk in die Levant-lande, daar absoluut geen aanduiding is van selfs die geringste waarde wat dui op die bestaan ​​van kant voordat dit gemaak is deur die Italianers en Belge.
In die munisipale argief van Ferrara, gedateer 1469, is 'n verwysing na kant, maar daar is 'n dokument van die Sforza -familie, gedateer in 1493, waarin die woord "trina" voortdurend voorkom, tesame met 'been' en 'spoel' kant .
Spanje was, sover die rekords getuig, die vroegste en mees bedrewe leerling van Italië in die kuns van kantmaak, maar net soos in Italië was die werk aan die begin in die Iberiese skiereiland beperk tot die gevangenes van die kloosters. Ook Spanje het op hierdie gebied groot onderskeiding behaal, en die Point d'Espagne daarvan was een van die mees gevierde van al die ou veters, selfs met die beste Venesiaanse punt. In daardie dae, soos onthou word, was die mag van die Kerk absoluut, en die gebruik van veters vir daaglikse drag was verbode, hoewel dit op Sondae en vakansiedae baie bewys was in die klere van die van die hoë stasie.
Een van die interessantste feite oor die ontwikkeling van kant het te doen met die patrone wat op die verskillende plekke in Europa geproduseer word. Aan die begin was die aantal ontwerpe noodwendig beperk, maar namate die bedryf ontwikkel en versprei het, en namate die werkers meer kundig en artistiek geword het, was daar 'n onbeheerbare impuls om van konvensionele ontwerpe af weg te breek en nuwe patrone te ontwikkel. Dan was daar ook iets van die gees van trots agter hierdie beweging - 'n soort plaaslike patriotisme, as dit so mag genoem word. Die Belg, die Spanjaard en die Fransman was nie slaafs daarvan om Italiaanse ontwerpe na te volg nie, en wou graag nuwe effekte produseer wat hulle onmiddellik sou identifiseer met die plek van herkoms.
So was dit ook dat verskillende stede en dorpe in Italië, Frankryk, België, Spanje en elders probeer het om vir hulself 'n individuele produk van groot uitnemendheid te vestig wat aan die stad of stad aansien en reputasie sou gee in die destydse paar kommersiële marte van die wereld. Dit verklaar die verskillende name wat honderde jare gelede aan verskillende soorte veters gegee is, en wat benamings nog steeds verkry, soos byvoorbeeld Alençon, Valenciennes, Chantilly, Honiton, Arras, Bayeux, Genua, Florence, ens.
'N Ander feit wat opgemerk moet word, is dat van al die byna ontelbare ontwerpe wat sedert die geboorte van die kant aan die wêreld gegee is, een of twee kenmerke was wat net so duidelik blyk dat elkeen van hierdie ontwerpe gemaak is op 'n bepaalde tydperk van die geskiedenis. Dit is goed dat dit so is, want dit het die historikus in staat gestel om, met min of meer sekerheid, die ontwikkeling van die bedryf op te spoor. Met ander woorde, 'n kantkenner kan nie net uit watter stof dit gemaak is nie, maar ook in watter deel van die land, en ook die geskatte datum, uit die stof weet.
In die selfgenoegsaamheid van die huidige tydperk is ons geneig om met 'n soort van veragtelike minagting enige verhaal te beskou wat oor die oppergesag van ons voorvaders in enige van die kunste of wetenskappe nadink, maar dat ons nie op kommersiële wyse sulke kant kan maak nie soos in die sestiende en sewentiende eeu geweef is, is onbetwisbaar. In die eerste plek ontbreek tyd, en as dit erken moet word, ontbreek ook die groot vaardigheid wat slegs deur jare van konstante oefening kom.
Moderne werklike kant is artistiek, selfs beter, maar in vergelyking met so min voorbeelde van die werk van die ou kantmakers, is die tekortkoming daarvan, veral met betrekking tot die fynheid van die uitvoering en draad, onmiddellik duidelik . Met die hand gemaakte kant word vandag wêreldwyd kommersieel vervaardig, en die produksie daarvan is beperk tot Frankryk, België, Duitsland, Spanje, Italië en Engeland, waar daar steeds groot hoeveelhede geproduseer word. Frankryk, met die versorgende sorg wat sy aan haar vele ander kunste toegedien het, en met die groot waardering vir die mooi wat so inherent is aan haar mense, is egter ver in die wa van die vervaardiging van handgemaakte kant, alhoewel ten opsigte van twee of drie tipes is België in die voorste rang.
Wat die kwessie van masjiengemaakte kant betref, is dit noodsaaklik om in die begin op te let dat dieselfde onderskeid tussen die egte en die nabootsing nie verkry word as wat op hierdie weefsels toegepas word nie. Met ander woorde, die kennis dat kant 'n produk van die raam is eerder as die vingers, veroordeel dit in geen sin nie. Want op so 'n hoë vlak is die meganiese produksie van kant opgehef, dat 'n mens amper in die versoeking kom om te sê dat die produkte in skoonheid van ontwerp en perfeksie van afwerking stry met die kant wat met die hand vervaardig word.Dat daar 'n regverdiging is vir hierdie oënskynlike oordrywing, word bewys deur die feit dat dit nie selde onmoontlik is vir kundiges om die verskil te onderskei tussen twee eksemplare kant van dieselfde ontwerp nie, een met die hand en die ander met 'n masjien.
Wat uitvinders in hierdie opsig vermag het, is werklik wonderlik. Aan die begin was hul pogings glad nie bevredigend nie, en die geskiedenis van masjiengemaakte kant wemel van patetiese gevalle van mans wat tevergeefs probeer getrou het deur middel van meganiese toestelle van honderde soorte en patrone, die ywerige aanraking van die menslike hand.
W. Felkin, in sy geskiedenis van kantvervaardiging, sê dat kantnet eers in 1768 deur masjinerie gemaak is. Ander owerhede plaas die datum tussen 1758 en 1760. In 1809 is 'n spoelnet uitgevind, en in 1837 is die Jacquard -stelsel toegepas op die spoelmasjien.
Mev. B. Palliser, in "The History of Lace", sê oor die uitvinding van masjinerie vir die vervaardiging van kant dat die krediet gewoonlik toegeken word aan Hammond, 'n kouse -breier van Nottingham, wat eendag die breë kant ondersoek sy vrou se pet, het gedink dat hy sy masjien kan toepas vir die vervaardiging van 'n soortgelyke artikel. Sy poging tot dusver het daarin geslaag dat hy, in 1768, nie deur middel van die kousraamwerk wat in die vorige eeu uitgevind is, kant gemaak het nie, maar 'n soort brei van lopende lusse of steke.
In 1777 stel Else en Harvey die pen- of puntnetmasjien by Nottingham voor, so genoem omdat dit op skerp penne of punte gemaak is. Puntnet is gevolg deur verskeie ander steke van 'n kantagtige karakter, maar ten spyte van die vordering wat gemaak is, was alle pogings om 'n soliede net te produseer tevergeefs. Dit was steeds niks meer as breiwerk nie, 'n enkele draad wat van die een kant van die raam na die ander kant oorgaan, en as 'n draad breek, word die werk ontrafel. Dit is in 'n mate oorkom deur die gare vas te gom, die stof 'n stewigheid te gee en die liggaam nie moontlik te maak sonder om 'n kunsmatige metode te gebruik nie.
Die groot probleem het die pogings van ontelbare uitvinders geïnspireer, en baie pogings is aangewend om die meganisme wat onderskeidelik deur die breier en die wewer gebruik word, te kombineer, en na baie mislukkings is 'n masjien vervaardig wat Mechlin net gemaak het.
Daar is min geskiedenisse wat verband hou met die uitvinding van arbeidsbesparende toestelle wat so vol rekords van mislukking is soos die geskiedenis van die poging om 'n praktiese kantmasjien te vervaardig. John Heathcoat, uit Leicestershire, Engeland, was die uitvinder van die masjien vir die maak van spoelnet. Sy patente is in 1809 uitgeneem en aan hom moet die eer toegeken word dat hy vir die eerste keer die probleem opgelos het wat die gedagtes van soveel uitvinders ontstel het en die beursies van soveel kapitaliste uitgeput het.
Die spoelnetmasjien, wat so genoem word omdat die drade op spole gewikkel is, het eers 'n net van ongeveer 'n sentimeter breed gemaak, maar dit het later 'n meter breed geword.
Dit was die toepassing van die gevierde Jacquard -beslaglegging op die kantmasjien wat feitlik elke handgemaakte kantpatroon moontlik gemaak het. Die masjien van Heathcoat is aansienlik verbeter deur John Leavers, ook van Nottingham, en die tipes wat hy vervaardig het, word nog steeds in Engeland en Frankryk gebruik, alhoewel daar natuurlik 'n groot aantal verskillende soorte masjiene is wat verskillende name, maar die beginsel van die Leavers -masjien, min of meer gewysig, verkry in feitlik alle toestelle. Daarom sal 'n beskrywing van die proses van kantmaak deur die Leavers -raam as beskrywing vir almal dien.
Die aantal drade wat in hierdie masjien in gebruik geneem word, word bepaal deur die patroon wat geproduseer moet word. Die drade is van twee soorte, skering- en onderdrade. Soms word meer as 9 000 gebruik, sestig stukke kant word gelyktydig gemaak, elke stuk benodig 148 drade (100 warps en 48 onderdrade). Die toevoer van kettingdrade word op haspels gehou, en die spole dra hul eie voorraad. Die skeringdrade word loodreg en omtrent wyd genoeg uitmekaar gespan om 'n silwer kwart tussen hulle te laat loop. Die spole is in 'n plat vorm sodat dit gemaklik tussen die skeringe kan beweeg. Elke spoel kan ongeveer 120 meter draad bevat. Deur die mees vindingryke meganisme kan verskillende mate van spanning aan skeef- en onderdrade oorgedra word, soos benodig. Die spole, soos hulle soos pendulums tussen die skeringdrade beweeg, word laat swaai, en deur hierdie ossillasie draai die drade hulself of word hulle verdraai met die skeringdrade, soos vereis deur die patroon wat geproduseer word. Namate die kronkeling plaasvind, pers kamme die draaie, wat dit meer kompak maak. As die onderdrade styf gemaak word en die skeringdrade verslap, sal laasgenoemde op eersgenoemde gedraai word, maar as die kronkels tot 'n spanning gebring word en die onderdrade verslap word, sal laasgenoemde op die skering gedraai word. Die kamme is so gereguleer dat hulle wegkom van die drade sodra hulle dit aanmekaar gedruk het en in posisie val sodat hulle weer kan druk. Die voorwerpe om elke draad op 'n sekere tyd 'n spesifieke spanning en beweging te gee, hou verband met 'n aanpassing van die Jacquard -stelsel van deurboorde kaarte. Die kantmasjien is baie ingewikkeld, omdat die kompleksiteit daarvan te wyte is aan die meganisme waarmee die ossillerende of laterale bewegings ontstaan. Deskundige werkers berei die werktekeninge vir die kantmasjien voor en voer ook die belangrikste pligte uit tydens die werking daarvan, maar 'n groot deel van die werk word deur vroue en meisies uitgevoer.
Een van die interessantste ontwikkelings van die kantbedryf was die geleidelike evolusie van die werk van handverwerkers tot die gebruik van komplekse masjinerie. Benewens die Leavers -masjien, waarna elders in extenso verwys word, speel die borduurmasjien 'n baie belangrike rol by die vervaardiging van veters. Van 1870 tot 1880 is verskillende pogings aangewend om kant op die borduurmasjien te vervaardig, en gedurende hierdie dekade is die eerste sukses behaal in die maak van Oosterse of netveters in Plauen. Dit was die eerste werklike vervaardiging van kant uit die borduurmasjien, en hierdie soort kant, wat vandag nog bestaan, is regtig 'n borduurwerk op 'n net, hoewel dit gewoonlik as kant genoem word. 'N Paar jaar later is 'n ontdekking gemaak wat 'n groot verandering in die maak van veters op die borduurmasjien teweeggebring het. Dit was die beginsel van borduur op 'n materiaal wat daarna deur 'n chemiese proses verwyder is. Die eerste artikel wat geproduseer is, is Guipure de Genes genoem, en is op daardie tydstip gepatenteer, maar die patent was ongeldig, en 'n paar jaar daarna is hierdie artikel oor die algemeen vervaardig in St. Gall, waar dit die eerste keer verskyn het, en in Plauen . Met hierdie vervaardigingsmetode word vandag al die nagemaakte guipure-veters vervaardig, soos Point de Venise, Rose Point, Point de Genes, ens.
Die borduurmasjien wat tans gebruik word, is geheel en al van yster vervaardig, met 'n lengte van 15 tot 20 voet, 9 voet hoog, 9 voet breed en weeg ongeveer 3800 pond. Dit kan met die hand of met krag bestuur word. Die borduurmetode is uiters eenvoudig. Die lap, gewoonlik 'n bietjie meer as 4½ meter lank, word styf gespan in 'n regop posisie in die middel van die masjien, en elke punt van die hangende strook word stewig vasgehou deur middel van stewige hake. Die naalde (van 150 tot 300 in getal, volgens die soort werk wat gedoen moet word) word horisontaal in 'n raamwerk in 'n reguit, gelyk ry gerangskik, wat almal na die doek wys en van einde tot einde strek. Die naalde word voorsien van drade van ongeveer een meter lank, wat met 'n eienaardige knoop aan die oog vasgemaak word, laasgenoemde in die middel van die naald in plaas van aan die einde. By die vervaardiging van 'n gegewe steek in die patroon wat gewerk moet word, beweeg die lang ry naalde gelyktydig vorentoe na die wil van die operateur en dupliseer dus die steek in elke patroon of 'seksie' langs die hele 4½ meter lap wat in die masjien. Soos maklik verstaanbaar is, voltooi die masjien op hierdie manier 4½ meter borduurwerk op dieselfde tyd as wat 'n vrou met 'n naald nodig sou wees om 'n enkele patroon af te handel. As een ry voltooi is, word die lap lap opgelig en 'n ander ry gemaak, ensovoorts totdat dit nodig is om nog 'n lengte cambric in te sit. Hierdie masjien kan patrone maak van die smal tot die volle breedte van die lap.
Wat bekend staan ​​as die Schiffli, of kragmasjien, is baie soortgelyk aan die handborduurapparaat, wat 'n verbetering op die laasgenoemde is en bykomend tot die naalde saam met 'n pendelbus gewerk het. Sy kapasiteit is byna agt keer groter, of van 15 000 tot 18 000 steke per dag, teen 2 000 tot 3 000 op die handmasjien. Om hierdie voordeel te vergoed, is die Schiffli -masjien egter baie duurder en het 'n delikate en ingewikkelde konstruksie, word maklik buite werking en duur om te herstel. Tot op 'n relatief onlangse datum is die Schiffli nie as 'n mededinger van die handmasjien beskou nie; sy werk was van minderwaardige kwaliteit en beperk tot eenvoudige patrone. Op die oomblik word egter algemeen toegegee dat die goedere wat deur hom vervaardig word, nie net met die handmasjienprodukte meeding nie, maar ook laasgenoemde in 'n mate vervang. Daar word voorspel dat die Schiffli -masjien, wat deur krag aangedryf word, uiteindelik al die borduurwerk in die lae en medium grade sal lewer.
Die verskeidenheid en aanpasbaarheid van die ontwerpe wat beide hierdie masjiene kan vervaardig, is eindeloos en terselfdertyd relatief goedkoop. Dit is die laaste feit wat die groot voordeel van die borduurmasjien bo die kantmasjien uitmaak. Die voorbereiding en opstel van 'n ontwerp vir 'n kantmasjien is baie duur, en die groot koste dwing die vervaardiger van masjienkant om groot hoeveelhede van een stel patroon uit te voer om 'n wins uit sy belegging te kry.
Ongeveer aan die begin van die negentiende eeu is kantmasjiene vir die eerste keer vanaf Nottingham, in Boulogne-sur-mer, in Frankryk ingebring, waar die bedryf 'n paar jaar gebly het en daarna na Calais verhuis het. Daar het hierdie bedryf ontwikkel en toegeneem tot so 'n verhouding dat Calais nou die belangrikste stad is vir die vervaardiging van fyn veters van alle soorte, en prakties Nottingham lei in die skep van nuwighede en nuwe en oorspronklike effekte. Kort na die Frans-Pruisiese oorlog het die bedryf 'n vastrapplek gevind in Caudry, in die noorde van Frankryk, waar dit ook tot redelike groot hoeveelhede ontwikkel het, en deel vandag 'n groot deel van die handel wat die gevolg was van die stigting van die ouerbedryf in Calais. Die soort kant wat in Caudry geproduseer word, is oor die algemeen goedkoper as die in Calais.
Ook in Lyons is daar al jare lank 'n bedryf vir die vervaardiging van veters en nette deur meganiese prosesse. Dit is nog steeds 'n baie groot bedryf, en ongeveer twintig jaar gelede was daar 'n groot handel met Amerika in die vervaardiging van veters wat destyds in die mode was, wat die navolging was van die regte Spaanse, genaamd "Blonde Grenade". Daar word vandag nog in Lyons verskillende nabootsings van fyn veters gemaak, wat oor die algemeen van 'n ander kwaliteit is as die veters wat in Calais of Caudry gemaak word, en Lyons geniet 'n reputasie met betrekking tot die karakter van die veters wat dit produseer, wat is uniek in die handel.
Ongeveer die jaar 1890 het 'n Fransman 'n masjien uitgevind wat in beginsel soortgelyk is aan die breimasjien, wat die werk van die spole met die maak van kussingsveters met absolute getrouheid weergee. Deur middel van hierdie uitvinding kon hy handgemaakte veters soos toorts, Medicis, ensovoorts naboots, sodat kundiges nie die verskil kon opspoor nie. Dit is trouens die algemene getuienis van mans wat jare lank met veters verband hou, dat die werk van hierdie masjien in baie aspekte daarvan een van die belangrikste bydraes van die meganiese kunste by die vervaardiging van kant is.
Deur die invoer van buitelandse masjiene en buitelandse werkers is daar in die Verenigde State verskeie pogings aangewend om die vervaardiging van kant te vestig. Op die oomblik is dit onmoontlik om met sekerheid vas te stel wat die resultaat sal wees, aangesien die eksperiment slegs 'n paar jaar duur, en in die aard van die saak op hierdie datum van 'n voorlopige karakter is.
Om die leser in staat te wees om die verskillende soorte handgemaakte en met masjien gemaakte veters te onderskei, voeg ons hierby 'n woordelys by, wat die kenmerke wat nie net die veelvuldige fabrikate van veters aandui nie, maar so uiteenlopend moontlik definieer onderafdelings. Hierdie definisies word uiteengesit, hoop die skrywer, in terme wat die leser in staat sal stel om te verstaan ​​wat elkeen van die verskillende name beteken, beide kommersieel en beskrywend toegepas.
KENMERKE VAN DIE VERSKILLENDE TYPE KANT.
Alençon. -'n Fyn kant met 'n naaldpunt, so genoem uit Alençon, 'n Franse stad, waarin die vervaardiging daarvan begin is. Dit is die enigste Franse kant wat nie op die kussing gemaak is nie; die werk word heeltemal met die hand gedoen, met 'n fyn naald, op 'n perkamentpatroon in klein stukkies. Die stukke word daarna verenig deur onsigbare nate. Daar is gewoonlik twaalf prosesse, insluitend die ontwerp wat gebruik word vir die vervaardiging van 'n stuk van hierdie kant, en elkeen van hierdie prosesse word uitgevoer deur 'n spesiale werkvrou, maar in 1855 word daar in Bayeux, in Frankryk, afgewyk van die ou gebruik om 'n spesiale tak van die werk aan elke kantmaker toe te ken, en die stof is deur al sy prosesse deur een werker gemaak.
Die ontwerp is gegraveer op 'n koperplaat en dan afgedruk op stukke groen perkament van 'n bepaalde lengte. Nadat die patroon op die perkament geplak is, wat aan 'n stuk linne gevou is wat dubbel gevou is, word die patroon in 'n buitelyn gevorm deur twee plat drade langs die rand te lei deur die duim van die linkerhand, en om dit vas te maak dit word minuutsteke gemaak met 'n ander draad en naald deur die gate van die perkament. Nadat die buitelyn klaar is, word dit aan 'n ander werker gegee om die grond te maak, hoofsaaklik van twee soorte: bruid, bestaande uit verenigende drade wat die blomme van die kant verbind, en reseau, wat van agteruit en vorentoe gewerk word die voet na die picot. Daar was ook 'n ander grond genaamd Argentella, bestaande uit knoopsgat-gestikte skelet-seshoeke.
Deur die blomme van Alençon puntig te maak, maak die werkvrou, met 'n naald en fyn draad, die knoopsgatsteek van links na regs, en gooi, nadat sy die einde van die blom bereik het, die draad terug van die vertrekpunt en werk weer van links na regs langs die draad. As gevolg hiervan word die werk gekenmerk deur 'n nabyheid, fermheid en egaligheid wat in geen ander kantkant gelyk is nie.
As die werk voltooi is, word die drade wat kant, linne en perkament aanmekaar bind versigtig gesny, en die moeilike taak om die stukke saam te voeg, moet nog gedoen word. Dit word bereik deur middel van die 'samestelling' -steek, in plaas van die' point de raccroc ', waar die stukke verenig word deur 'n nuwe ry steke.
'N Ander manier om die stukke wat by Alençon gebruik word, te verenig, is deur 'n naat wat sover moontlik die buitelyne van die patroon volg om onsigbaar te wees. 'N Staalinstrument, 'n pikot genoem, word dan in elke blom oorgedra om 'n meer voltooide voorkoms te gee.
Die Alençon -punt het 'n duursaamheid wat geen ander kant kan meeding nie. 'N Eienaardigheid in die vervaardiging daarvan is dat dit die enigste kant is waarin perdhaar langs die rand ingedruk word om die koordnet meer krag te gee, 'n gebruik wat die noodsaaklikheid was om die punt op te staan ​​wanneer die hoë hooftooisels wat vroeër deur vroue gedra is, was. blootgestel aan die wind.
Voorheen kon Alençon -punt, ondanks die skoonheid van die konstruksie, nie met Brussel -kant wedywer wat die uitnemendheid van blomontwerp betref nie, maar hierdie minderwaardigheid is nou verwyder deur die vervaardiging van pragtige kopieë van natuurlike blomme, gemeng met grasse en varings. Alençon -punt word nou nie net op die setel van die oorspronklike vervaardiging gemaak nie, maar ook by Bayeux, in Burano, naby Venesië en in Brussel.
Bayeux kan spog met een van die beste voorbeelde van hierdie kant wat ooit gemaak is. Dit is in 1867 uitgestal en bestaan ​​uit 'n rok van twee flounces, waarin die patroon, blomme en blare die mees harmonieus bewerk en verlig is deur skaduwee tintjies, wat die kant die verligting van 'n prentjie gee. Die prys van die rok was $ 17 000, en dit het sewe en veertig vroue geneem om dit te voltooi.
Die stad Alençon het in 1899 in Parys 'n stuk kant van 'n uitstekende beskrywing uitgestal, wat 16 500 werksdae geneem het.
Oral oor. —Kant van enige aard wat 18 cm of meer breed is en wat gebruik word vir jukke, flouncings en hele kostuums.
Antiek. -'n Kussingsvet, met die hand gemaak van swaar linnedraad, en gekenmerk deur 'n buitengewoon oop, growwe, vierkantige maas. Dit word hoofsaaklik gebruik vir gordyne, bedstelle en gordyne.
Antwerpen. - 'n Kussingsvet gemaak in Antwerpen, wat lyk soos vroeë Alençon, en waarvan die belangrikste kenmerk die voorstelling is van 'n pot of blomme vaas waarmee dit altyd versier is. Die pot of vaas wissel baie in grootte en besonderhede. Dit word gewoonlik gegrond met 'n growwe "Fond Champ".
Aansoek. -'n Kant gemaak deur blomme of takkies te naai, wat óf 'n naaldpunt of 'n spoel kan wees, op 'n spoelkantgrond. Een verskeidenheid Brusselse kant bied die beste voorbeeld van toepassing.
Appliek. - Dieselfde as die toepassingsvet.
Argentyn. -'n Naaldpuntkant, gewoonlik as ononderskeibaar beskou as Alençon, maar wat in sommige opsigte anders is, en die kenmerkende is dat die réseau-grond nie slegs uit enkele drade bestaan ​​nie, maar dat die kante van elke gaas met die knoopsgatsteek omgewerk word . Argentan word dikwels onderskei van Alençon -kant deur 'n groter en meer opvallende patroon, en in sommige gevalle is dit veral bekend deur sy seskantig gerangskikte bruide. Dit word genoem na Argentan, 'n stad naby Alençon, en die kant is daar onder dieselfde leiding gemaak.
Arras. - 'n Wit kussingsvet, so genoem uit Arras, in Frankryk, die stad van sy oorspronklike vervaardiging. Dit is eenvoudig en byna eenvormig in ontwerp, baie sterk en stewig om aan te raak, en relatief goedkoop in prys. Dit word op 'n lisle grond gemaak. Die ouer en fyner patrone van Arras -kant bereik hul toppunt tydens die eerste Ryk, tussen 1804 en 1812, maar sedertdien is dit uit die mode.
Aurillac. - 'n Kussing- of spoelvet, gemaak in Aurillac, in Frankryk. In die vroeë vervaardigingsperiode was dit 'n digte weefsel wat soos die Guipure van Genua en Vlaandere gelyk het, maar later het dit soos die Engelse punt gelyk. Die veters van Aurillac eindig met die rewolusie.
Auvergne. - 'n Kussingsvet gemaak in die Franse stad Auvergne en die omliggende distrik.
Ave Maria. - 'n Smal kant wat gebruik word vir rand. (Sien Dieppe -kant.)
Baba. - 'n Smal kant wat gebruik word vir rand, en hoofsaaklik gemaak in die Engelse graafskappe Bedfordshire, Buckinghamshire en Northamptonshire. Hierdie veters is gewoonlik eenvoudig ontwerp en word spesiaal gebruik vir die versiering van pette vir babas. Alhoewel hierdie mode in Groot -Brittanje uitgegaan het, het die dames van Amerika by die afgesnyde pette van die baba gehou totdat die burgeroorlog uitgebreek het, en tot op daardie datum is groot hoeveelhede van hierdie kant na Amerika uitgevoer.
Mandjie. -'n Kant wat so geweef of gevleg is dat dit soos mandjiewerk lyk. Dit word genoem in voorraad van 1580.
Bayeux. —Daar is twee beskrywings van kant wat onder hierdie naam bekend is: (a) 'n Moderne kantkussing, gemaak in Bayeux, in Normandië, veral die variëteit wat gemaak word in navolging van Rose point (b) 'n Swart kant kant, gewild omdat dit in buitengewoon groot gemaak is stukke, soos vir serpe, fichus, ens.
Bisette. -'n Smal, grofdraad kussingsvet van drie eienskappe, wat voorheen in die voorstede van Parys deur die boervroue gemaak is, hoofsaaklik vir eie gebruik. Die naam word nou gebruik om 'n klein kantlyn van klein waarde aan te dui.
Spoel. - Kant gemaak op 'n kussing, gevul om 'n kussing te vorm sonder 'n naald. 'N Stywe stuk perkament word op die kussing vasgemaak, en nadat gate deur die perkament gepik is om die patroon te vorm, steek klein penne deur hierdie gate in die kussing. Die drade waarmee die kant gevorm word, word op spole gewikkel - klein, ronde stukke hout, ongeveer so groot soos 'n potlood, met 'n diep groef om hul bo -ente, so gevorm dat die spoel tot 'n dun nek kan word, waarop die draad word gewikkel, 'n aparte spoel word vir elke draad gebruik. Die grond van die kant word gevorm deur die draaie en die kruising van hierdie drade. Die patroon of figuur, wat tegnies 'gimp' genoem word, word gemaak deur 'n draad wat baie dikker is, te verweef as die vorming van die grondwerk, volgens die ontwerp wat op die perkament uitgesny is. Hierdie manier van gebruik van die kussing by kantmaak het gedurende meer as drie eeue feitlik dieselfde gebly.
Imitasie Point de Venise.
Blond. -'n sogenaamde kant, omdat dit van rou sy gemaak is en nie wit van kleur was nie. Blonde kant het 'n 'réseau' van die Lille -tipe, gemaak van fyn gedraaide sy, en die 'toile' word geheel en al met 'n breë, plat draad gewerk, wat 'n baie aantreklike glansende effek lewer. Dit is gemaak in Chantilly, Frankryk. Tydens die rewolusie het die vraag na hierdie stof opgehou, aangesien kantryers gewoonlik as koninklike beskermelinge beskou word. Gedurende die Eerste Ryk het blondine egter weer in die mode geword, en sedertdien het die gewildheid van swart syblondine vir Spaanse mantilla's alleen die handel in 'n florerende toestand gehou. Die vervaardiging is nie slegs tot een dorp beperk nie, maar word deur die provinsie Calvados in Normandië voortgesit en word ook in Spanje vervaardig.
Bobbinet. - 'n Verskeidenheid toepassingsvet, waarin die patroon op 'n ondergrond van tolle of tulle aangebring word.
Beenpunt. - 'n Kant sonder 'n gewone maas.
Grens. - Kant gemaak in lang, smal stukke, met 'n voet aan die een kant, en die ander kant is gewoonlik Van Dyked of getik. Gedurende die grootste deel van die sewentiende eeu word 'n konstante voorraad van hierdie kant in Genua gemaak. Dit word algemeen 'kraag' kant genoem, vanweë die gebruik waarvoor dit gebruik is. Op die foto's van Rubens en Van Dyke word dit gereeld voorgestel as die sny van die breë linnekraag, beide van mans en bejaarde vroue. Dit kan onderskei word van die Vlaamse kant, wat ook op dieselfde manier gebruik word, deur die groter vrymoedigheid in ontwerp. Jonger vroue het dit ook gebruik as snoei vir die skouers van hul décolleté -rokke, en ook vir moue, voorskote, ens.
Bruid. - Kant waarvan die grond geheel en al bestaan ​​uit bruide of tralies, sonder 'n réseau of net.
Brussel. - 'n Gevierde kant, gemaak in en naby Brussel, meer spesifiek in België, 'n uitstekende variëteit van die kant wat daar gemaak is, waarvan die patroon, in vergelyking met Alençon, minder verligting het, en waarvan die fyn netgrond sonder 'pikotte', die knope of dorings wat dikwels "bruide" versier, en ook die rand van die patroon. Brusselse kant, waarvan die geskiedenis een van die interessantste in die vordering van hierdie bedryf is, word nou dikwels as 'n kantkant beskou, omdat die kantwerkers van daardie stad, nadat 'n masjiengemaakte net deur 'n Engelse vervolmaak is, uitvinding in 1810, het die plan aangeneem om hul kussingspatrone op die materiaal toe te pas. Kant wat so toegedien is, kan herken word as anders as met die 'vrai réseau', of ware netwerkgrond, deur die feit dat die netgrond, hoewel dit soms verwyder word, dikwels agter die kantpatroon, en ook deur die karakter, verbygaan van die netwerk. Masjiengemaakte net bestaan ​​uit diamantvormige maas en is slegs gemaak met twee drade, styf gedraai en gekruis, nie gevleg nie, by hul kruising, en is baie anders as die Brusselse kussing "réseau". Ander eienaardighede waarmee Brusselse kant herken kan word, is: (a) Dit word nie in een stuk op die kussing gemaak nie, maar die patroon word eers self gemaak en daarna word die 'réseau' -grond daar rondom gewerk. (b) Die "réseau" -grond het, wanneer dit onder 'n glas vergroot is, 'n seshoekige maas, waarvan twee sye gemaak is van vier drade wat vier keer gevleg is, en vier sye van twee drade wat twee keer gedraai is. (c) Brusselse kussingsvet het twee soorte 'toilé', of stof van die patroon, in teenstelling met die een, die gewone geweefde tekstuur, wat lyk soos dié van 'n stuk cambric die ander, 'n meer oop rangskikking van oop drade, met baie die voorkoms van die Fond Champ "réseau." Dit moet nog gesê word, ten spyte van die feit dat bogenoemde kenmerke altyd onderskei kan word, dat die Brusselse kussingskant van die huidige tyd wesenlik verskil van die vorige vorms, omdat dit deur baie veranderings en styl in patroon en vorm gegaan het. Hieronder is Point d'Angleterre, wat slegs om verkeerde redes genoem word, aangesien dit nie spitsvet is nie, en ook nie in Engeland en Duchesse gemaak is nie, 'n naam van 'n relatief onlangse datum, hoewel die styl self van vroeëre oorsprong is, en 'Guipure façon' genoem is Angleterre. " Wat die Brusselse naaldpunt betref, lyk die vroegste wat baie gemaak word baie na dié van Alençon, hoewel dit nie so naby en ferm is nie. Daar was ook ander verskille, beide die 'cordonnet' en die 'réseau' is anders as dié van Alençon. Vanaf die begin van die negentiende eeu het Brusselse naaldpunt veranderings ondergaan wat soortgelyk is aan dié van kussingsvet, en dit het Point Appliqué geword, waarin die naaldkantpatroon, in plaas van 'n ware netto grond, op die masjien gemaakte net aangebring is. Maar in onlangse jare is opgemerk dat daar na 'n terugkeer na die karakter van die vroeëre en mooier Brusselse naaldpunt gesoek word, waarvan die belangrikste bewys is dat dit die uitstekende Point Gaze is, heeltemal met die naald gemaak en met sy eie gegrond is " reseau. "
Buckingham. - 'n Kant wat oorspronklik gemaak is in die graafskap Buckingham, Engeland, en van twee soorte: (a) Buckingham -trolliekant, waarvan die patroon omlyn is met 'n dikker draad, of 'n plat, smal rand, bestaande uit verskeie sulke drade. Die grond is gewoonlik 'n dubbele grond, met seshoekige en driehoekige maas (b) 'n Kant met 'n puntige grond, met die patroon omlyn met dikker drade, en die drade word geweeg deur spole wat groter en swaarder is as die res. Oor die algemeen lyk die veters en ontwerp baie soos dié wat in Lille vervaardig word.
Cadiz. -'n Verskeidenheid naaldpunt-Brusselse kant.
Karnaval. - 'n Verskeidenheid kantes van reticella wat gedurende die sestiende eeu in Italië, Spanje en Frankryk gemaak is.
Cartisane. —Gipure of gang, gemaak van cartisane, wat velwerk of perkament is in dun repies of klein rolletjies, bedek met sy, goue draad of soortgelyke materiaal.
Ketting. - 'n Kant van die sewentiende eeu, bestaande uit 'n vlegsel of deur wat so lyk dat dit soos kettingskakels lyk. Dit was gemaak van gekleurde sy, en ook van goud en silwer draad.
Chantilly. - Een van die blonde veters, van die soort wat herken kan word aan hul Alençon -réseau -grond en die blomme in lig of oopwerk in plaas van soliede. Dit word in wit en swart sy gemaak. Swart kant van Chantilly is nog altyd van sy gemaak, maar 'n grenadine, nie 'n glansryke sy nie. Die patroon is omlyn met 'n koordnet van 'n plat, ongedraaide systring. Gedurende die sewentiende eeu het die hertogin van Longueville die vervaardiging van sykant in Chantilly en sy omgewing gevestig, en namate Parys naby was en die vraag na koninklikes na hierdie kant toegeneem het, het dit baie gewild geword. Ten tye van die rewolusie is die welvaart van die bedryf verwoes, en baie van die kantmakers is na die guillotine gestuur. Tydens die opkoms van die eerste Napoleon het die vervaardiging van Chantilly weer floreer. Sedertdien is die bedryf uit die stad verdryf weens die hoër arbeidskoste as gevolg van die nabyheid van Chantilly aan Parys, en die kantmakers wat nie die verhoogde koste kon dek nie, het teruggetrek na Gisors, waar daar 'n halfeeu gelede tussen 8 000 en 10 000 kantmakers. Die oppergesag van kantmaak wat Chantilly voorheen geniet het, is nou oorgedra na Calvados, Caen, Bayeux en Grammont. Die alombekende Chantilly-serpe word gemaak in Bayeux, en ook in Grammont.
Chenille. - 'n Franse kant, gemaak in die agtiende eeu, so genoem omdat die patrone met fyn wit chenille omlyn is. Die grond is gemaak van sy in heuningkoekreseau, en die patrone was geometries en gevul met dik steke.
Cluny. - 'n Soort netveter met 'n vierkantige agtergrond waarin die steek ingedruk word. Dit word so genoem uit die beroemde museum van oudhede in die Hôtel Cluny, in Parys, en ook omdat die kant 'n middeleeuse voorkoms moes hê. Die patrone wat gebruik word, het oor die algemeen 'n antieke en eienaardige beskrywing, meestal van voëls, diere en blomme, en in die bestaande vervaardiging word die ou tradisies redelik goed bewaar. Soms word 'n geglasuurde draad in die patroon as 'n buitelyn ingebring. Cluny is 'n gevlegte kant, 'n bietjie soortgelyk aan die Genoese en Maltese veters, en is gemaak van sy, linne of katoen.
Omslag. - 'n Soort vulsel wat gebruik word in die patroon van antieke en moderne puntkant.
Kurk. - 'n Naam wat voorheen algemeen gebruik was vir Ierse kant in die algemeen toe die vervaardiging van Ierse kant hoofsaaklik tot die omgewing van Cork beperk was.
Craponne. - 'n Soort stewige draad -guipure -kant, teen 'n goedkoop prys en minderwaardige vervaardiging, wat vir meubels gebruik word.
Kretenzer. - 'n naam gegee aan 'n ou kant, gewoonlik gemaak van gekleurde materiaal, sy of linne, en soms met die naald geborduur nadat die kant voltooi was.
Crewel. - 'n Soort rand van bemanning of draad, bedoel as 'n rand of 'n band vir kledingstukke.
Hekel. -Kant wat gemaak is met 'n haakpen, of waarvan die patroon so gemaak is en dan op 'n spoel of 'n masjiengemaakte net aangebring is. Dit is soortgelyk aan naaldpuntkant, hoewel dit nie dieselfde is as die beste voorbeelde van laasgenoemde nie.
Kroon. - 'n Kant waarvan die patroon op 'n reeks krone gewerk is, soms vermeng met eikels en rose. Dit is eers in die bewind van koningin Elizabeth gemaak. 'N Oorblyfsel van hierdie kant kan nog steeds gevind word in die' faux galon 'wat verkoop word vir die versiering van spoggerige rokke en teaterdoeleindes.
Dalecarlian. - Kant gemaak vir eie gebruik deur die kleinboere van Dalecarlia, 'n provinsie van Swede. Sy patrone is oud en tradisioneel. Dit is 'n growwe guipure -kant, gemaak van ongebleikte draad.
Damascene. - 'n nabootsing van Honiton -kant, gemaak deur die toevoeging van kanttakke en kantvlegsel met koordstawe. Dit verskil van die moderne puntkant omdat dit regte Honiton -takkies het en sonder naaldwerkvullings is.
Verweerde kant. - 'n Algemene naam vir kant op 'n netgrond waarop die patroon in handwerk toegepas word. Die verskillende veters van hierdie soort word beskryf onder Filet Brodé, Guipure d'Art en Spiderwork.
Devonshire. - Kant gemaak in Devonshire, Engeland, en word meer gereeld as Honiton aangedui. (Sien Honiton.) Voorheen was feitlik die hele vroulike bevolking van Devonshire werksaam by kantmaak, en gedurende die sestiende en sewentiende eeu is Belgiese, Franse en Spaanse veters in die land die suksesvolste nageboots, asook Venesiaanse en Spaanse naaldpunt, Maltese , Griekse en Genoese veters. Gedurende die vorige eeu is hierdie verskeidenheid in kantmaak in Devonshire dood, en nou word slegs Honiton gemaak.
Diamant. -'n Kant wat met 'n steek gemaak is, hetsy as oop of naby diamante gewerk en gebruik in moderne punt en in ou naaldpunte.
Dieppe. - 'n Fyn puntkant gemaak in Dieppe, Frankryk, wat soos Valenciennes lyk, en gemaak met drie drade in plaas van vier. Daar is verskillende soorte kant gemaak in Dieppe in die sewentiende en agtiende eeu, insluitend Brussel, Mechlin, Point de Paris en Valenciennes, maar die ware Dieppe -punt is uiteindelik tot twee soorte beperk, waarvan die smal die Ave Maria en Poussin, die wyer en dubbel gegrond, die Dentelle à la Vierge. Dieppe en Havre was voorheen die twee groot kantsentrums van Normandië, wat in die stede in Alençon vervaardig het, maar die welvaart van die kantbedryf in albei hierdie stede was by die revolusie byna vernietig, en alhoewel dit vir 'n tyd aangemoedig is onder die herstelde Bourbons, en beskerm deur Napoleon III, het masjiengemaakte veters die ou Dieppe-punt feitlik uit die mark gedryf.
Dresden Point. - 'n Fijn getrekte kant, geborduurd met die naald en gemaak in Dresden gedurende die laaste deel van die sewentiende en die hele agtiende eeu. Dit was 'n navolging van 'n Italiaanse puntkant, waarin 'n stuk linne in kant omskep is deur 'n paar van die drade wat weggetrek is, sommige behou het om 'n patroon te vorm en ander saamwerk om vierkantige maas te vorm. Die vervaardiging van die Dresden -punt het afgeneem, en nou word daar baie veters gemaak, veral 'n navolging van die ou Brussel.
Hertogin. - 'n Fijn kussingsvet, 'n variëteit wat oorspronklik in België gemaak is en wat ontwerp en afwerking op Honiton -guipure -kant lyk, maar met 'n fyner draad werk en 'n groter hoeveelheid verhoogde of afloswerk bevat. Die blare, blomme en bespuitings wat gevorm word, is groter en sterker. Die steke en werkswyse in Honiton en Duchesse is dieselfde.
Duinkerke. - 'n Kussingsvet gemaak met 'n plat draad en waarvan die vervaardiging in die sewentiende eeu voortgegaan is in die distrikte rondom Duinkerken, 'n Franse hawe. Die bekendste soort was 'n nabootsing van Mechlin -kant.
Nederlands. - 'n Grof, sterk kant, gemaak met 'n dik grond en van effen en swaar ontwerp. Dit is 'n soort goedkoop Valenciennes. Nederlandse kant is minderwaardig in ontwerp en afwerking as dié van Frankryk en België.
Engelse punt. - (a) 'n Fyn kussingsvet wat in die agtiende eeu gemaak is, wat algemeen beskou word as van Vlaamse oorsprong en vervaardiging, en verkeerdelik 'Point d'Angleterre' genoem word, aangesien dit nie spitsvet of vervaardig in Engeland was nie. Sommige skrywers beweer egter die Engelse oorsprong daarvan. Vanweë die beskerming wat voorheen deur die wet aan Engelse veters verleen is, word vermoed dat groot hoeveelhede Belgiese veters onder die naam "Point d'Angleterre" na Engeland gesmokkel is om die doeaneregte te ontduik. (b) Op die oomblik is die beste kwaliteit Brusselse kant, waarin naaldpunt takkies op die Brusselse spoelgrond aangebring word. (Sien Application lace, ook Point d'Angleterre.)
Escurial. - 'n Moderne sykant, gemaak in navolging van Rose point. Die patrone is omlyn met 'n glansryke draad of koord.
Fayal. -'n Delikate en duur kant, met die hand gemaak deur die vroue van die eiland Fayal, een van die Azore, aan die westelike Spaanse kus. Die draad wat gebruik word om hierdie kant te maak, word gespin uit die vesel van die aalwynblare, 'n plant wat ietwat soos die eeuse plant lyk. Groot vaardigheid is nodig by die vervaardiging, wat beperk is tot 'n relatief min vrou op die eiland, wat van kleins af opgelei is vir hierdie werk. Die kant word in Frankryk, veral in Parys, teen 'n baie hoë prys bemark, en dit is baie moeilik vir kopers van buite om dit teen elke prys te koop. Die patrone is uiters elegant en oorspronklik ontwerp. Ondanks die fynheid van hierdie stof, is dit merkwaardig duursaam.
Fedora. —Sien Point Appliqué.
Valse Valenciennes. - (a) Kant wat in oppervlak en patroon lyk soos Valenciennes, maar sonder die ware Valenciennes -netto grond, (b) 'n term vir Valenciennes -kant gemaak in België.
Vlakpunt. -Kant gemaak sonder verhoogde werk of verligting van verhoogde punte.
Vlaamse punt. -'n Guipure-kant van naaldpunt gemaak in Vlaandere.
Voet. - 'n smal kant wat gebruik word om die steke van die grond stewig te hou en die kant vas te maak aan die kledingstuk waarop dit gedra moet word. Soms word die voet met die res van die ontwerp gewerk. Dit word ook gebruik vir die maak van kantdoeke en vir kille -effekte.
Genua. - 'n Naam wat oorspronklik gegee is aan die goue en silwer veters waarvoor Genua in die sestiende en sewentiende eeu beroemd was, maar nou toegepas op kant gemaak van die vesel van die aalwynplant, en ook op Macramé -kant.
Goud. - Kant gemaak van skeefdraad of koord van sy, of sy en katoen gekombineer, met dun goue of silwer vergulde bande om dit. Dit was van oudsher gemaak van goud of silwer vergulde draad. Dit word nou hoofsaaklik gebruik om uniforms, kleedjies en 'n paar kerkkostuums te versier, en soms vir die fabriek. Die metaal word deur 'n draad getrek, en nadat dit tussen staalrolletjies platgemaak is, word verskeie dele van die platdraad gelyktydig om die sy gelei deur middel van 'n komplekse masjien met 'n wiel en ysterspole. Die geskiedenis van goue kant is interessant, aangesien dit die oudste vorm van die kantmaker se kuns illustreer. Van die dae van Egipte en Rome tot in die Middeleeuse Venesië, Italië en Spanje, is goud en silwer vergulde draad gebruik om hierdie soort kant te maak. Die Jode in Spanje was bekwame werkers in hierdie kuns, en in Swede en Rusland was goue kant die eerste kant wat gemaak is. In Frankryk was goudvetwerk 'n welvarende vervaardiging in Aurrillac en Arras, waar dit op die laaste plek tot die einde van die agtiende eeu floreer het. Goue kant is vroeg in Engeland ingevoer, en koning James I het 'n monopolie daarin gevestig. Die invoer daarvan is deur koningin Anne verbied vanweë die buitensporige gebruik van versierings waarop dit aangebring is, en dit is ook tydens die bewind van George II verbied om die heersende smaak van die buitelandse vervaardigde kant reg te stel. Die poging was onsuksesvol, want ons word vertel dat smokkel baie toegeneem het. Dit het 'n "oorlog op die mes geword tussen die inkomstebeampte en die samelewing in die algemeen, alle klasse saam, hooggeplaastes, met wagmeisies en die gewone matroos, om die onaangename pligte te vermy en die regering te bedrieg."
Grammont. —Grammont -kant, so genoem uit die stad Grammont, in België, waar dit oorspronklik vervaardig is, is van twee soorte: (a) 'n Goedkoop, wit kussingsvet.(b) 'n Swart kant kant, wat lyk soos die Chantilly blondines. Hierdie veters is gemaak vir flounces en sjaals, en is in Amerika en Europa gebruik. In vergelyking met Chantilly is die grond growwer en die patrone is nie so duidelik en elegant soos die regte Chantilly nie.
Gueuse. - 'n Koordkant van draad wat in die agtiende eeu in Frankryk gemaak is. Die grond van hierdie kant was réseau, en die toilé is met 'n dikker draad as die grond gewerk. Dit was voorheen 'n artikel van groot verbruik in Frankryk, maar na die begin van die negentiende eeu is dit min gebruik, behalwe deur die armer klasse. Dit was voorheen 'Bedelaars se kant' genoem.
Guipure. —Dit was oorspronklik 'n soort kant of passie gemaak van karton en gedraaide sy. Die naam is daarna toegepas op swaar kant gemaak met dun drade om die sy en met katoendraad. Die woord guipure word nie meer algemeen gebruik om sulke werk aan te dui nie, maar het 'n term geword met 'n veranderlike benaming, en dit word so wyd toegepas dat dit moeilik is om die betekenis daarvan te beperk. Dit kan gebruik word om 'n kant te definieer waar die blomme óf bruide verbind, óf groot growwe steke, óf kant wat geen grond het nie. Die moderne Honiton en Maltese is guipures, en so ook Venesiaanse punt. Maar aangesien die woord ook toegepas is op groot, vloeiende patroonveters, gewerk met growwe netgronde, is dit onmoontlik om 'n harde en vinnige reël daaroor vas te stel.
Henriques. -'n Fyn steek of punt, wat gebruik word in vroeë en moderne naaldpunte.
Hollie Point. -Vanweë die gebruik daarvan word gesê dat 'n naaldpunt-kant oorspronklik heilige punt genoem is. Dit was in die middeleeue gewild vir kerkversiering, maar is in die sewentiende en agtiende eeu vir verskillende doeleindes aangepas, en sedertdien is verskillende fabrikate van kant hierdie naam genoem.
Honiton. - 'n Kant van 'n kussing wat oorspronklik in Honiton, Devonshire, Engeland gemaak is en gevier is vir die skoonheid van sy figure en takkies. Die vervaardiging word nog steeds uitgevoer in die stad, waar daar 'n kantskool is, maar 'n soortgelyke kant word in die voorste kontinentale sentrums van die bedryf vervaardig.
(a) Honiton word toegedien deur die patroononderdele op die kantkussing te werk en dit vas te maak aan 'n netgrond, afsonderlik gemaak. Tans is dit gebruiklik om masjiennette te gebruik waarop handgemaakte bespuitings toegewerk word.
(b) Honiton guipure, wat in die algemeen aanvaar word as Honiton -kant, word gekenmerk deur sy groot blompatrone op 'n baie oop grond, en die spuite word verenig deur bruide of stawe.
Honiton-vlegsel is 'n smal, masjiengemaakte stof, waarvan die verskeidenheid in die algemeenste gebruik bestaan ​​uit 'n reeks ovaalvormige figure wat deur smal stawe verenig is. Dit is van verskillende breedtes, in linne, katoen en sy, en word baie gebruik vir die vervaardiging van sakdoeke, krae en sommige variëteite kant.
Die geskiedenis van Honiton -kant is meer as gewoonlik interessant, deels weens die twyfel of dit werklik 'n kant van Engelse uitvinding was, of deur die Vlaamse werkers na Engeland gebring is. Sommige skrywers beweer eersgenoemde, maar die groter waarskynlikheid is dat die kuns uit Vlaandere gebring is deur protestantse immigrante, wat uit vervolging gevlug het. Wat ook al die teorie is, die ontwikkeling van die bedryf in Honiton en die ooreenkoms met ander kantmaakprosesse in België, Holland en Frankryk, bied 'n uitstekende illustrasie van die onderlinge afhanklikheid van kantmakers in alle lande met betrekking tot verbeterings as gevolg van nuwe idees . Honiton, as dit oorspronklik uit Vlaandere gebring is, het daarna die skuld terugbetaal deur die skoonheid en bekendheid van sy ontwerpe, wat as voorbeelde vir kontinentale kantmakers gedien het. Die poging om die vervaardiging daarvan in Engeland te beskerm, deur verbode heffings op te lê, het net die begeerte om buitelandse voorstelle te ontvang en buitelandse veters na Engeland te smokkel, vergroot, terwyl die vindingrykheid van kontinentale vervaardigers daarin geslaag het om die beste Honiton -ontwerpe te kopieer en selfs te verbeter op hulle. Die Engelse kantmakers in Honiton was egter aanvanklik onsuksesvol in hul pogings om die beste veters van die vasteland, veral Brussel, mee te ding. Alhoewel hulle koninklike beskerming gehad het, en die grille en uitspattige uitgawes van die hof van Charles II tot hul diens was, tesame met beskermende pligte, het die Engelse kant eers tydens die bewind van George II en George III aansienlik verbeter. Dit was die gevolg van die vervanging van die werklike Brusselse netgrond, of vrai réseau, vir die ou guipure -staafgrond. Die patrone is ook gevorm uit losstaande blomspuitmiddels, en gou het die Honiton -produk byna ongeëwenaard geword. Hierdie meerderwaardigheid het voortgeduur tot ongeveer 1820, toe masjiennet gemaak is, en die ou netjiese grond, gemaak van die beste Antwerpse draad, uit die mode geraak het weens die kommersiële vraag na 'n minderwaardige produk. Honiton guipure is nou die belangrikste vorm van kant wat in die stad gemaak word. Met betrekking tot die samestelling van die patrone van Honiton -veters, sowel as afwerking en delikaatheid van uitvoering, is daar gedurende die afgelope twintig jaar baie verbetering te wyte aan beter ontwerpskole en die wedywering wat deur internasionale uitstallings bevorder word.
Nabootsing. -Masjiengemaakte kant van enige aard. Dit is dikwels teenstrydig met die regte kant, maar die meganiese gereeldheid van die patroon trek noodwendig 'n mate af van die artistieke karakter van die resultaat. Deurlopende verbetering in prosesse het egter by sommige veters die ooreenkoms met die handgemaakte produk so naby gemaak dat selfs kundiges die verskil amper nie kan herken nie. As daar gevra word hoe die nagemaakte kant van naaldpunt onderskei kan word, is die antwoord dat dit nie met lussteke soos laasgenoemde gemaak word nie, en dit het ook nie die effek van gevlegte drade, soos in kussingsdraad nie. Weereens word die toilé van masjiengemaakte kant gereeld gerib, en hierdie kant is oor die algemeen gemaak van katoen in plaas van die linnedraad waarmee ou naaldpunt en kussingsvet gemaak word. By die uitvinding van plaasvervangers vir handgemaakte kantsteke was Switserland die leier, en teen 1868 was honderde masjiene, vervolmaak uit die uitvinding van 'n inwoner van St. Gall, 'n noukeurige nabootsing van die handgemaakte werk. Die mees onlangse triomf van hierdie beskrywing is die nabootsings van die Venesiaanse punt, waarin die naaldbewerkte toilé en die bruidwerk nader aan mekaar gekom het as ooit tevore. Nieteenstaande die wonderlike resultate wat met masjiengemaakte kant behaal is, is dit die triomf van die meganisme wat nie die superioriteit en sjarme en rariteit van die beste handgemaakte werk kan verdring nie. In laasgenoemde verleen die persoonlike vergelyking, die vaardigheid en die liefdevolle, werklike trou van die individuele werknemer aan sy taak 'n eienskap wat 'n dooie meganisme nie kan skep of vervang nie. Masjiengemaakte kant is hoofsaaklik die kant van die handel, maar handgemaakte kant is die natuurlike uitdrukking en verpersoonliking van 'n delikate en moeilike kuns, en dit sal dus ooit bly.
Invoeging. - 'n soort kant, borduurwerk of ander snoei wat gebruik word om in 'n gewone stof vir sierdoeleindes te plaas. Dit is gemaak met die rande aan beide kante, en dikwels 'n effense deel van die materiaal buite die werk, sodat dit aan die een kant aan die kledingstuk waarvoor dit bedoel is, en aan die effense deel van die kant of rand vasgemaak kan word op die ander.
Iers. -'n Term wat 'n verskeidenheid veters in Ierland aandui, waarvan die twee mees individuele en bekendste soorte die netborduurwerk van Limerick en die appliqué en gesnyde cambric-werk van Carrick-ma-cross is. Ander variëteite, wat namaaksels van vreemde veters is, is Ierse punt, wat soos Brusselse kant swart en wit Maltese silwer, swart en wit blondines lyk. Die Limerick-borduurwerk, want dit kan nie streng kant genoem word nie, is 'n nabootsing van Indiese tambourwerk en bestaan ​​uit fyn borduurwerk in kettingsteke op 'n Nottingham-net. Carrick-ma-cross, of Ierse guipure, is 'n soort sogenaamde Ierse puntkant, gemaak by die stad met die naam, maar wat eintlik niks meer is as 'n borduurwerk nie, waaruit 'n deel van die lap afgesny is , wat 'n guipure -grond agterlaat. Dit is nie 'n baie duursame kant nie. Die gewildste patrone is die roos en die klawer. Ierse haak is 'n nabootsing van die naaldpuntveters van Spanje en Venesië, dit wil sê, dit lyk in die algemeen aan hierdie veters. Daar is ook 'n naaldpuntkant van taamlik growwe draad wat uitsluitlik in Ierland en Engeland gebruik word. Die vervaardiging van veters in Ierland word voortgesit deur die kothuise, die nonne in die kloosters en in verskeie industriële skole wat daarvoor opgerig is. Dit het net 'n gewilde bedryf geword binne die afgelope vyf-en-twintig jaar, aangesien die kostuums van die mense in vroeër tye nie kantversiering vereis het nie, en daar was 'n wydverspreide en diepgewortelde afkeer van die aanvaarding van Engelse modes in klere so lank omdat sekere opsommingswette ongedaan gemaak is.
Daarna, onder effens meer liberale omstandighede, is geleidelik Engelse modes aangeneem, en daarmee saam het die vraag na 'n goedkoop Ierse kant gekom, aangesien die buitelandse veters te duur was. Eers in 1743 was daar 'n amptelike poging om die bedryf aan te moedig, maar in daardie jaar het die Royal Dublin Society pryse ingepalm vir uitnemendheid in kantmaak. Hierdie poging duur tot 1774. In 1829 is 'n skool in Limerick geopen vir onderrig in die nou gevierde kant of borduurwerk wat eers in die stad gemaak is, maar in die hongersnoodjare van 1846-48 is meer effektiewe maatreëls getref om kennis van die kuns te versprei, en verskeie skole is in verskillende dele van die land geopen. Die Iere het nog nooit 'n kant gemaak wat in enige opsig nasionaal genoem kan word nie, maar groot vaardigheid is ontwikkel in die navolging van die vreemde weefsels, en die Ierse naam is so nou verbind met sommige daarvan dat dit in die volksmond as 'n inboorling beskou word. Ierse produk. Die uitstalling van Ierse veters in die Mansion House in Londen in 1883 het aansienlik bygedra tot die reputasie van hierdie weefsels.
Ierse snoei. -'n Geweven kant met 'n gewone patroon, wat voorheen gebruik is om muslinonderklere, kussingstrokies en dies meer te versier.
Jesuïet. -'n Moderne kant met kant, gemaak in Ierland, en so genoem vanweë die tradisie dat die vervaardiging daarvan na die hongersnood van 1846 bekendgestel word.
Geknoop. - 'n Term wat oorspronklik van toepassing was op die ou Punto a Groppo, oorspronklik van Italiaanse vervaardiging, en wat bestaan ​​uit 'n rand of rand van geknoopte drade. Dit word algemeen in alle Engelssprekende lande Knotting genoem. Die moderne Macramé is gemaak soos die geknoopte veters.
Lille. - 'n Kant gemaak in Lille, Frankryk, bekend om sy duidelike en ligte enkele réseau -grond, wat soms versier is met points d'esprit. Dit is 'n kant van eenvoudige ontwerp, bestaande uit 'n dikdraaddraad, omhulsel lapdikte vir dik dele en vlegsels vir oop dele. Die ou Lille -kant word altyd gemaak met 'n stywe en formele patroon, met 'n dik, reguit rand en met 'n vierkant in plaas van die gewone ronde kolletjies wat oor die grond gewerk word. Lille het tot in 1582 as 'n kantstad gekenmerk, en van daardie jaar tot 1848 was die bedryf suksesvol, maar sedert laasgenoemde jaar was daar 'n konstante afname, aangesien meer lonende beroepe die jonger werkers geleidelik van kantmaak af weggeneem het. Die Lille -patroon was soortgelyk aan dié van die veters wat gemaak is in Arras en Mirecourt, in Frankryk, en in Bedfordshire en Buckinghamshire, in Engeland, maar nie een van die laasgenoemde kon teen die beroemde enkele réseau -grond meeding nie.
Luxeuil. -'n Term wat toegepas word op verskeie variëteite handgemaakte kant vervaardig in Luxeuil, Frankryk. Hulle is stewige, swaar veters, meestal gemaak met vlegsels, en word baie gebruik vir gordyne en gordyne.
Macramé. - 'n Woord van Arabiese afleiding, wat 'n rand beteken vir die snoei, hetsy katoen, draad of sy, en word nou gebruik om 'n sierkatoenversiering aan te dui, soms 'n kant genoem, gemaak deur 'n lang rand growwe draad te laat, en die drade te verweef om patrone geometries in vorm te maak. Dit is handig om ligte stoffering te versier. Macramé-koord is gemaak van fyn, nou-gedraaide katoendraad, spesiaal voorberei vir die vervaardiging van Macramé-snoei, en ook vir growwe net van verskillende soorte. Die fondament van alle Macramé -kant of snoei is knope wat gemaak word deur die kort ente van die draad in horisontale of loodregte lyne vas te bind en die knope te verweef om 'n geometriese ontwerp te vorm, soos hierbo genoem, en soms verhoog, soms plat. Dit vereis die vorming van eenvoudige patrone. Hierdie kant is regtig 'n herlewing van die ou Italiaanse geknoopte punte, wat drie eeue gelede in Spanje en Italië baie gebruik is vir kerklike kledingstukke. Dit verskyn in sommige van die skilderye van die vroeë meesters, veral Paul Veronese. Die kuns word gedurende die negentiende eeu in die skole en kloosters langs die Riviera onderrig. Dit word ontwikkel in groot volmaaktheid by Chiavari, en ook in Genua. Eksemplare van uitgebreide vakmanskap was in die Paryse -uitstalling van 1867.
Macklin. - 'n Ander naam vir Mechlin -kant.
Maline. -'n Naam word soms toegepas op Mechlin-kant, veral op die variëteite waarvan die grond gekenmerk word deur 'n diamantvormige gaas.
In Nederland het die vroue van die huishouding gewoonlik handwerk gedoen, hetsy ryk of arm. Dit was vanselfsprekend dat jong meisies gereeld naaldwerk, borduurwerk en kantwerk geleer het om hul ouers ekonomiese ondersteuning te bied. Langs huishoudelike vroue was daar egter 'n groot aantal professionele persone wat gebel is naaisters, wat naaldwerk en naaldwerk gedoen het vir 'n bestaan. Daar is 'n skerp onderskeid getref tussen diegene wat met wol gewerk het en diegene wat met ander materiale gewerk het. Die eerste is in Guilds georganiseer, terwyl die later, miskien omdat dit eenvoudig te veel was en onmoontlik sou wees om te beheer, nie so was nie. Die rede waarom dit 'n Nederlandse kant is, is eenvoudig: die kant is in die provinsie Vlaandere gemaak vir uitvoer na Holland. Hollandse kant word ook genoem Blomkool- of Chrysanthemakant as gevolg van die patroon. In die vele portrette van daardie tydperk kan ons sien dat die Nederlandse kant 'n dik, nougesette, sterk kant was. Dit het 'n goeie effek en kontras op hul kostuums. Nederlandse veters het bekend geword vanweë die kwaliteit van die vlasdraad. Die Vlaamse draad is in Harlem (Holland) gebleik en word beskou as die beste vlasdraad ter wêreld.
Verhale wat deur Engelse reisigers uit die sewentiende eeu neergeskryf is, vertel ons dat Nederlandse huise vol kant was. Nederlandse veters is nie net gebruik om klere te versier nie, maar ook om hul huishoudelike voorwerpe te versier. Selfs hul koper en warmpanne was in veters gedemp. Die mense van Holland het ongewone gebruike met kant. Hulle het byvoorbeeld kant om die deurknop van hul huis vasgemaak om 'n pasgebore baba aan te kondig. Dit was nie net bedoel as versiering nie, maar het ook 'n praktiese doel. Die baba sou nie wakker word van klop nie, want die kant maak die geluid van die deurklop dood. Nederlandse kant is deur Holland na ander dele van Europa en Amerika uitgevoer.
Nederlandse stede het weeshuise onderhou, soos Amsterdam (die Maagdenhuis), Haarlem of Dordrecht (die weeshuis van die Heilige Gees) waar die jong meisies, langs die gewone skoollesse, lesse in naaldwerk ontvang het deur spesiale naaimeesters. Terselfdertyd het hulle elke dag lang ure gewerk om geld te verdien.
Verder bestaan ​​daar godsdienstige gemeenskappe, soos & quotDe Hoek & quot; in Haarlem, normaalweg Katoliek, wat skole vir kinders van behoeftige ouers bestuur het waarin die meisies in die Katolieke godsdiens geleer is en naaldwerk en tou -kantwerk as ambagte geleer het. Soortgelyke skole wat aan gemeenskappe verbonde is, is in Gouda en Delft gevind, en Vermeer sou waarskynlik bewus gewees het vanweë sy band met die Katolieke geloof. Die vroue wat in hierdie skole handwerk gegee het, is geroep klopjes, Katolieke vroue wat nie nonne of leke was nie, maar 'n lewe lei wat toegewy is aan hul godsdiens. In die dorpe was hierdie skole, wat altyd privaat was, meestal nie net kinderopvoedingsondernemings nie, waar jong kinders ook saam met die alfabet geleer word om te brei en naai. In die dorpe het hulle 'n geleentheid vir vakleerlingskap gebied, waardeur meisies 'n vak kon leer. Die meisies het op tien tot twaalf jaar by hierdie skole geplaas en later iets begin verdien. 7
Die kantmaakbedryf in Holland het nog nooit die afmetings bereik wat dit in die Suidelike Nederland gedoen het nie, en die grootste deel van die kant wat daar gebruik is, kom uit Vlaandere. Nietemin, 'n aansienlike hoeveelheid spoelkant, wat destyds bekend was as speldewerk (& quotpin work & quot), is in Holland gemaak, alhoewel dit van minderwaardige kwaliteit was. In sommige gevalle was spesiale spoelkantwerkkamers (bv. Groningen in 1674) so ​​winsgewend dat die owerhede besluit het om sulke werkkamers in 'n huis langs die weeshuis op te rig, waar die meisies onder toesig van die minnaresse kon wees.
Die handel van die speldewerkster of spoelvetmaker was gewoonlik 'n aparte een van die van naaldwerkster, alhoewel sommige van die naaister ook kant kon maak en kantwerk leer.
Met die verfyning in die mode, het die kantpatrone, veral vir krae en boeie, ontwikkel van relatief eenvoudige tot baie fyn, uitgewerkte stukke, waardeur spesiale patrone spoedig nou verwant geraak het aan 'n enkele stad waar dit vandaan kom. So kan ons byvoorbeeld vind op portrette van Johannes Cornelisz. Verspronck uit Haarlem sekere tipes kant (fig. 7) wat 'n plaaslike manier kan wees of uit 'n plaaslike bron kan kom, soos die Haarlem -skool & quotDe Hoek. & Quot 8
fig. 7 Portret van 'n vrou
1640 & ndash1664
Olie op doek, Olie op doek, 81,3 x 66 cm.
Die kraag van die vrou vertoon grense van spoelkant met ekstra gekleurde drade.
Toestemming verleen om slegs vir persoonlike en opvoedkundige gebruik te reproduseer, maar die Cowper & amp; Newton Museum behou alle regte met betrekking tot kommersiële reproduksie voor.
Enige koekies wat moontlik nie besonder nodig is vir die funksionering van die webwerf nie en word spesifiek gebruik om persoonlike data van gebruikers te versamel via analise, advertensies, ander ingeslote inhoud, word as nie-nodige koekies genoem.Dit is verpligtend om toestemming van die gebruiker te verkry voordat u hierdie koekies op u webwerf gebruik.