Vir ‘n klomp goed. Om saam met die man in my lewe op sy reise om die aardbol te gaan. Om die wêreld se oë oop te kry. Om ‘n huisvrou te wees wat bedags pottebakkers-meesterstukke skep en eksotiese kosse maak. Om ‘n alternatiewe geneser te wees. Om ‘n klomp goed.
Ek wil nie meer boeke oor kindermolestering, verkragting en die armblankes van toeka se Jo’burgdae lees nie. Ek soek magic! Ek soek hoop!
“Mêvrou Mênet, dis Albertina,” sê die stem aan die ander kant. “Ek wil dankie vir die mense sê. Ons het nuwe klere en slaapgoed vir al die kinders gekry. En baie, baie kos.”
En toe sy op ‘n dag wakker word en besef die beklemming om die hart is weg, was Eugene daar en nou is dit sulke tyd.
Ons praat oor die rokke en die skoene en die venue en die kos. Lag ons besimpeld oor ons weet Moeder gaan soos altyd tevergeefs probeer om ons woeste boskasies met krullers te tem.
Lank nadat sy afgelui het sit ek met ‘n droomverlore glimlag en wonder oor die lewe. Met die snaakse, soms seer draaie wat hy met ‘n mens maak. Daar is ‘n tyd en ‘n plek vir alles, sê die Boek. Inderdaad.