Verskillende skrywers het al oor hierdie staptog geskryf en Pienkes du Plessis se boek hieroor is ook pas uit. Verskillende mense sal dit dus anders ervaar. So het 'n vriend van my ook gestap, maar saans in 'n duur hotel oornag, omdat hy nie kans gesien het vir die oorvol, raserige herberge nie.
Dit is ‘n genoeglike boek. Die skrywer – oorgewig en met ‘n gebroke hart – vertel hoe hy vir oulaas ‘n bydrae vir Weg moet skryf. Hy sukkel om dead-lines te haal en hierom moet die laptop vir oulaas saam. Inderhaas skryf hy die dodelike laaste bydrae en versend die laptop (en selfoon) na ‘n vriendin in Parys sodat hy kan detoks van die internet-verslawing.
Om sake verder te kompliseer, het hy ‘n beseerde knie en is ook op die koop toe met slaapapnee gediagnoseer. Sy gesnork binne so 'n gedeelde slaaparea, kan die poppe laat dans.
Die leser word met elke moontlike besonderheid gekonfronteer van wat jy eet, hoe jy slaap en klere was. (Dus 'n oënskynlik handige gids).
'n Kernpassasie, so eerlik weergegee, staan op bladsy 195: en dit is hier waar die leser besef hoe die skrywer sy eie stem en identiteit vind. Inderdaad psigiese suiwering.
En dis die boodskap van hierdie boek: die lewe is dít waarmee jy jou op hierdie presiese oomblik besig hou …
Dit is verslag (en soms hardop-dink) van 'n jong mens wat nuut kyk na alles om hom. Maar juis hierdie aspek (soos die erkenning dat hy nie veel geweet het van die Katolieke pelgrims en heiliges nie) maak die boek aangrypend in sy eerlikheid.
Elders verwys ook na Jeanne Goosen se Elders aan diens. En daar is 'n motto uit Goosen se 'n Uil vlieg weg.
In die oomblik. Die skrywer bly binne in die ervaring; hy is nooit in xibipio (168) nie. Daar word vorentoe gestap (letterlik), maar tegelykertyd terug-in-die-onthou en herinneringe oor die jeug, wat helder weergegee word.