Zita, Gita en films: hoe om Bollywood te bereik - Nuttige wenke - 2021
Volgens statistieke koop inwoners van Indië bykans 2,7 miljard fliekkaartjies per jaar, maar die Indiese filmbedryf self is ver van die westerse wat omset en grootte betref, om dit mildelik te stel. Nietemin, die woord "Bollywood" blyk aan almal bekend te wees, maar nie almal is bewus daarvan dat daar nog steeds Bollywood, Mollywood en Collywood is nie. Plaaslike regisseurs hou van en waardeer die Europese voorkoms, en daarom het buitelanders goeie kanse om een ​​van die vele films wat deur die Bollywood-masjien vervaardig word, te betrek.
Die Samizdat-leser Ira Danilyants, wat 'n jaar en 'n half in Indië gewoon het, val in die hart van die Indiese filmbedryf en speel in ontelbare ekstras en episodiese tonele: óf sy het 'n lid van die Australiese Olimpiese span geword, en dan staan ​​sy in 'n vertoonvenster in die rooi lig-distrik. In hierdie teks vertel Irina waarom dit nie normaal is om 'n enkele opname uit die ure en grootskaalse skietery by die stadion in te sluit nie, en vir hierdie professionele akteurs van massatoneel nie van Goan hou nie.
Die derde uur van die film was aan die gang, toe dit blyk dat die hoofkarakter - die sirkusskurk met ekspressiewe wenkbroue - 'n vriendelike tweelingbroer het, wat dertig jaar agter in die sirkus versteek was. Die kamer sit op. 'N Groep meisies verskyn in helder swembroeke en rompe van vlieënde stof. Tweeling broer - nou, wie sou kon dink! Nou sal hulle daaroor dans. Ons sit in die vyfde ry en kyk na hul gesigte. Nie 'n enkele kennismaking nie. Dans duur ongeveer vyf tot ses minute. Die meisies verdwyn en laat die twee broers alleen. Die saal is ontsteld, die goeie broer is verleë, die bose speel met wenkbroue. Die lig gaan aan. Ophou!
Ons gaan een keer elke paar weke fliek. Goa se grootste teater is geleë in Panaji, die hoofstad van die staat. Dit is 'n uur van die huis af as jy nie te vinnig met 'n motorfiets ry nie. Daar is byna geen films in Engels nie, subtitels word selde ingesluit, maar alles is daar duidelik.
In my kinderjare is daar elke Sondag 'n ou Indiese film op televisie gewys. Ouma was mal oor Disco Dancer, en ek was lief vir Zita en Gita. Die standaardfilm van drie uur bevat ongeveer agt danse, verskeie lang liedjies, 'n liefdesdriehoek, moord, die bekendmaking van die geheime van die tweeling en ekspressiewe wenkbroue van die sekssimbool. Nou is alles dieselfde, net die dansers het baie minder klere en oral flits Europese gesigte. En ons het so 'n speletjie: om hulle in die raam te vang, aandag te gee aan ewekansige verbygangers, om 'hul eie' op te let onder die gaste tydens die filmtroue en om iemand se rug op die algemene planne te erken.
Indiese ateljees maak meer as duisend films per jaar. 'Europese' ekstras is byna almal. En as u 'n mooi vel het en êrens hier woon, dan bel hulle u eendag vir 'n grap. En so sal dit begin.
Ek het op 'n ronde marmorbalkon met groen kolomme gesit en 'n rol gesmeer vir drie roepies met helderrooi konfyt vir tien. Nie dat ons in 'n paleis gewoon het nie. Om sulke huise te bou en dan die boonste verdieping aan besoekers te huur, is 'n algemene saak. Artyom het van 'n onbekende nommer gebel en gesê dat ons môre om 7:30 in die oggend by die Siolim-kruising moet wees in iets wat nie baie helder is nie. Iewers op die strand gaan hulle 'n aksiefilm oor die mafia skiet, twintig mense het ekstras nodig. En die swembroek, sê hulle, gryp. Vir 'n swembroek betaal hulle duisend.
Wie in die paleis gewoon het, is Artyom. Hy huur 'n vleuel in 'n ou Portugese huis met 'n teëldak, groot en intimiderend, soos 'n stel vir 'n horrorfilm. Ek het kaalvoet in die strate geloop, psigedeliese skilderye geteken met waskryte vir die skool, 'n fluit gedra waarmee ek nooit geleer het om te speel nie, altyd uit ander mense se nommer geskakel en bewus was van al die grappies in die omgewing.
Elke week skiet 'n ateljee iets op die Goan-strande. Studio-bestuurders het plaaslike agente gehuur, plaaslike het gesoek na Russiese subagents, subagents-verbonde vriende, vriende wat kennisse gebel het. Dus is 'n groep van diegene wat gereed was vir 'n simboliese duisend roepies 'n halwe dag om op die strand deur te bring, gewerf. Gewoonlik ooreengekom met hierdie vakansie-vakansiegangers, vir wie die verfilming in die bioskoop 'n avontuur was, en diegene wat heeltemal sonder geld is.
Die volgende dag het ons om 6:30 wakker geword, my swembroek in 'n rugsak gesit en na die kruising gery. Uit nuuskierigheid.
As u baie mense, motors en koeie op straat sien, is daar twee opsies: of verfilming, of 'n ongeluk. Ongeluk is skaars. Skiet - meer gereeld en langer. Die skare vergader binne 'n minuut en groei vinnig. Aanvanklik staan ​​hy beskeie, kyk, gaan dan huis toe vir 'n kruk, water en familielede. Teen middagete ontmoet hy die bemanning en vra vir kos. Teen die aand leer die hele dorp die regisseur om 'n film te maak. Episodes gaan fotitsya en voeg meisies van die skare op Facebook by. Die hoofakteur benodig massering en koffie.
'N Verfilmingsdag begin met ontbyt. Op plastiektafels onder 'n wit tent wag ekstras vir rolle, konfyt en botter, gekookte eiers, ys, dosa en 'n paar baie warm souse. Iewers aan die kant is daar altyd 'n metaaltermos met tradisionele Indiese melktee en 'n stapel miniatuur kartondoppies. Ervare mense in massamedia kom tronk toe met hul beker. Ek hou van dosa - dun knorrige pannekoeke, en gaan - ryssteaks gemaak van rysmeel - lyk soos geweekte brood.
Ontbyt is die interessantste deel van die dag. Verder sal ons net wag. Eers middagete, dan 'n pouse, dan die einde van die skof. En die hele dag - totdat hulle my uiteindelik bel om voor die kamera te loop of as 'n agtergrond op die strand te lê. Skietery is normaal, dans, nag en dansnag. Die nag is duurder as die dag. Om in 'n swembroek te dans, is duurder as om in klere te dans. Die skof is twaalf uur. Van hierdie twaalf minimum agt uur sal ons niks doen nie. Geseënd niks. Ek het probeer lees, skryf, na klankboeke geluister, op grappe gewerk en geslaap. In hierdie eindelose dae kan u net so effektief soos niks wees nie, maar slegs Papers op u voorkop speel.
Voordat ons sonder terugreiskaartjie na Indië vertrek het, het ons 'n paar keer na Goa oorwinter, 'n motorfiets gekry en 15 duisend kilometer regoor die land getref. "Goed," het kennisse gesê, "Indië sal jou nie nou laat gaan nie." Sy het regtig nie laat gaan nie: een keer in die herfs het ons alle werk na 'n afgeleë modus oorgeplaas en onbepaald vertrek.
Skietery "uit nuuskierigheid" het vinnig 'n hoofaktiwiteit geword. Ek weet nie hoe dit gebeur nie, maar op 'n dag blyk dit dat daar net agente rondom u is, agentagente en assistent-beslissende direkteure. U word bygevoeg tot al die nodige groepe in die boodskappers - hulle plaas werkadvertensies rondom die tyd in Russies en Engels. Sommige mense bel jou gedurig. U telefoon het tien kontakte met die woord 'agent'. U neem 'n fotosessie op daardie baie marmer balkon wat oor die palmbome uitkyk, leer vinnig om te beding, en eendag bevind u uself op die boonste rak van 'n slaapbus in die geselskap van tien sulke 'akteurs'. U ry 'n weeklange kostuumomheining na 'n ver dorp in Gujarat.
Indiese films is nie net Bollywood nie. Daar is honderde filmstudio's in die land. Die meeste maak streeksfilms: Tollywood - films in Telugu, collywood - in Tamil, Mollywood - in die taal van malia. Jy weet nooit met sekerheid in watter fliek jy maak nie. Niemand vertel jou van begrotings en direkteure nie. U sien die naam van die film alreeds tydens die verfilming, en dit word met 'n viltpen op 'n klapperbord geskryf. Dit is altyd 'n verrassing waar hulle jou sal plaas: in die vyfster Taj of in die gimnasium, hoeveel dae jy werk en wie hierdie persoon by jou is. Almal buig voor hom, neem handtekeninge en fluister, hoe gelukkig is jy.
Vir 'n suksesvolle filmloopbaan in Indië is dit beter om 'n klassieke blondine of 'n langharige krullerige donkerkop te wees - soos 'n Indiër, maar met 'n mooi vel. 'N Bekende agent het gesê dat mol op 'n vroulike gesig hier as byna lelikheid, krullerige hare beskou word - 'n hartseer misverstand, groei bo die gemiddelde en oormatige verlenging is ongewens. Grimeringskunstenaars en -klerers kom uit my krag - hulle versier soos hulle kan. Hulle gee silikoonborste van die vyfde grootte uit, hulle beveel 'n reguit klapper-sjampoe aan en vra of ek dit oorweeg om die mol van my wang te verwyder. Ek speel meestal meisies in 'n kroeg, casinokliënte, gemaklike verbygangers, prostitute en woordelose vriendinne van 'n minderjarige held.
Intussen blyk dit dat daar in die Indiese teater 'n tekort is aan 'gewone Europese mans': van mediumhoogte, met helder oë, sonder tatoeëring en dreadlocks, gereed om hul baard te skeer en hul hare te sny ter wille van kuns. Die man ry rond verfilming, staak weke in die grootste Bollywood-filmstudio Film City en stuur foto's: hier lê hy in valse bloed in 'n sloot, hy neem deel aan 'n skietery, maar hy raak gewoond aan die rol van 'n mode-ontwerper. Hy dra 'n heldergeel kersbaadjie, 'n kortbroek en 'n breë hoed. In reaksie hierop stuur ek myne: hier staan ​​ek by die deur met die opskrif "LOVE" in die natuurskoon met rooi ligte, hier speel ek poker in 'n goue rok met' n roos op my skouer, en hier stap ek saam met 'n vriendin in' n juwelierswinkel. Terloops, al hierdie rolle word beter betaal as afstandwerk as redakteur.
Soms bevind ons ons by werklik groot projekte. Toe Aamir Khan 'n film maak oor die Indiese stoeikampioen, was die skare oral in Indië bymekaar. Ons het drie dae op die tribune van die stadion deurgebring, toe in atlete verander, en daarna in streng manspak by die skeidsregter se tafel gesit. Die film is verlede jaar in wêreldverspreiding vrygestel. Ons het dit al in Rusland bekyk en nie 'n enkele bekende gesig gevind nie, net 'n paar ewekansige agterspelers. 'N Week om 'n ekstrastadion te skiet, en dan nie 'n enkele raam in die film in te plaas nie, is 'n algemene saak.
Op grootskaalse opnames is dit maklik om vertroud te raak met die 'regte' akteurs van massatoneel. Gewoonlik woon hierdie ouens in Mumbai op 'n ordentlike werkvisum, werk op 'n kontrakbasis en verag die 'Goan' effens. Omdat Goans 15 uur vir 'n sent kan werk, gaan stap in die hoofstad van die Moslem-staat kaalvoet en half naak, rook in die asblik tydens die skietery, of reël 'n halwe dagstaking in die naam van geregtigheid. Van al die mense wat op die werf teenwoordig is, is die meer onvoorspelbare en vreemde slegs diegene wat na die ashram gekom het om te skiet.
Vyf skofte van 12 uur in 'n afgeslote ruimte - 'n toets vir die sterkes van gees. As hulle joga in die linkerhoek beoefen, preek hulle in die regterhoek, iemand sit naalde onder iemand se tafel, hulle veg in 'n kleedkamer, en hulle slaan by die ingang, jy weet nie wat om te sê vir jou ma wat bel om uit te vind hoe dit gaan met jou nie. My besigheid gaan goed, ma. Wat doen ek? Nou ja, ek sit in die vorm van 'n voorbeeld van 1980 van die Australiese Olimpiese span. Of ek staan ​​met arms omhoog, terwyl 'n welige rok in die kleur van 'n rou eiergeel op my toegewerk word - hier het ons die 20's van die vorige eeu, ons verwyder dit in die kasteel. Of ek hang rond in 'n venstervertoning in die rooi lig-distrik (te oordeel na die tekens, dit is Bulgarye), en die blou glitter word op my silwer lurex-T-hemp gedou.
Ons het 'n jaar en 'n half in Indië gewoon. Een keer 'n week, gaan na die skietery. Een keer is 'n paar weke bioskoop toe. Ek hou van Indiese films omdat hulle soos in die kinderjare is. Helde dans in enige vreemde situasie, huil met hul hele hart en is nog steeds in 'n spesiale verhouding met fisika. Die gehoor luister voor die volkslied na die volkslied, kyk na 'n film met sakdoeke in hul hande, is woedend oor die hele saal as iemand op die skerm doodgemaak word, en tydens die pouse gaan hulle in die gang uit: vang 'n bietjie springmielies en haal hul asem.
In die Indiese bioskoop geseëvier goed altyd die kwaad. Die bose tweelingbroer sal gou sy skuld besef, die goeie sal hom vergewe. Hulle sal lank op die brug staan ​​en na die sonsondergang kyk. Op die oomblik sal ons 'n paar bruin koppe op die agtergrond raaksien en gelukkig wees. En die broers sal hande vat en van die brug spring in die naam van die redding van die wêreld. Hartseer musiek sal tot op die punteleer gespeel word, en hulle vlieg so lank dat die gehoor tyd het om in trane te verstik. Die gordyn!