Ten slotte kan verwys word na Luce Irigaray se term womanspeak. Veelvuldigheid is ook in hierdie geval die onderskeidende eienskap, maar Irigaray slaag daarin om dit konkreet te omskryf as ‘n skryfstyl wat gekenmerk word deur vloeibaarheid, sintuiglikheid en ‘n weerstand teen alle vasgestelde vorme en idees (Irigaray in Ruthven 1984 en Moi 1985). Dit vertel Trevrizent vir Parzival en waarsku hom teen egosentrisme, want Anfortas se wond is die gevolg van sy beheptheid met liggaamlike liefde. ‘n Ridder moet genoeg selfbeheersing aan die dag lê om balans in alle aspekte van sy lewe te vind. Maar daardie “alfa-kuiken” (J.L. Marais) wil oorleef, en sal bly vassteek soos ‘n neet en hopelik die kern van die gedig bly. In 1985 voltooi sy ‘n D.Litt. in Literatuurwetenskap aan die PU vir CHO met ‘n proefskrif wat in 1986 gepubliseer is as Verhaalteorie in die twintigste eeu (Butterworth). Maar die titel van hierdie versameling verse beklemtoon nie alleen die belangrikheid van tyd as merker van transformasie nie. Ruimtelike veelkantigheid is eweneens belangrik.