Die manier waarop U u mense onderhou het, het gewys hoe goed U vir u kinders is. Die brood wat hulle geëet het, het U verander na elkeen se eie smaak.
Sneeu en ys het nie van die hitte van die vuur gesmelt nie. So sou die mense besef dat die oeste van hulle vyande vernietig is deur die vuur van die weerligstrale wat tydens die haelstorm geslaan en in die reënbuie geblits het.
Die skepping is u wat dit gemaak het se dienskneg. Daarom werk die kragte van die skepping saam om die onregverdiges te straf. Maar as hierdie kragte by die mense kom wat op U vertrou, wil dit net goed wees en raak dit kalm.
Want die manna wat nie deur die vuur van die weerlig verbrand is nie, het later gesmelt toe 'n vlugtige sonstraaltjie daarop val.
So sou mense besef dat hulle voor die son opkom vir U dankie moet sê. In die oggendskemer moet hulle tot U bid.
Want die hoop van 'n ondankbare persoon sal soos dou voor die oggendson verdwyn en soos nuttelose water wegloop.
Net toe wettelose Egiptenare dink dat hulle die heilige Israel in hulle mag het, het hulle in die mag van die duisternis geval. Toe is hulle gevange gehou deur die donker nag wat nie wou einde kry nie. So moes hulle binne vier mure bly lê, want die ewige Voorsienigheid het hulle daar toegesluit.
Niks, nie eers die mag van vuur, kon vir hulle lig bring nie. Nie eers die vlammende helder lig van die sterre kon die donker van daardie nag
Die illusies en oëverblindery van hulle toorkunsies het nou nie meer gewerk nie. Hulle het so gespog oor hoeveel hulle weet, maar op 'n minagtende manier is die teendeel bewys.
'n Verskriklike vrees het hulle beetgepak. Hulle wou nie eers na die lug kyk nie, hoewel dit moontlik was.
Boosheid is van nature 'n lafhartige ding en dra die kiem van sy eie ondergang. Omdat 'n slegte gewete 'n mens altyd pla, sien dit gewoonlik net die slegste dinge raak en blaas dit dan nog op ook.
As jy nie meer hoop en verwagting oorhet nie, oorweldig die radeloosheid jou en verloor jy perspektief op die werklike oorsaak van die plaag.
Dit was 'n nag soos enige ander. Hulle was aan die slaap. Toe is hulle oorval deur die nag wat op hulle toegesak het uit die dieptes van 'n verskriklike onderwêreld - dit was ondraaglik.
Alles en enigiets het hulle onbeheersd laat bewe van vrees: of daar 'n suisende wind gekom het en of dit die pragtige gefluit van die voëls deur die digte takke van bome was; ja, of dit die ritme was van stormwater wat verbyloop,
Die lig van die son het helder oor die hele wêreld geskyn. Mense kon sonder onderbreking met hulle werk voortgegaan.
Net die Egiptenare alleen was in hierdie geweldige greep van die duisternis vasgevang. Dit was vir hulle 'n voorbeeld van die duisternis wat eendag werklik oor hulle sou kom. Maar nog donkerder as hierdie duisternis was die gemoedere van die Egiptenare.
Vir God se heilige mense was daar meer as genoeg helder lig. Hulle vyande het hulle stemme gehoor, maar kon hulle nie sien nie. Volgens hulle was die mense van God gelukkig omdat hulle nie soos hulle gely het nie.
U het toe vir u mense 'n brandende vuurkolom gegee om hulle op hulle onbekende pad te lei. U het ook gesorg dat die son hulle nie te kwaai op hulle roemryke tog brand nie.
Die Egiptenare het dit verdien om sonder lig in die duisternis toegesluit te wees. Hulle het immers u kinders gevange gehou deur wie die onverganklike lig van die Wet oor die wêreld moes skyn.
Toe die Egiptenare besluit het om die babas van u heilige mense ter vermoor, is een kind, Moses, weggesteek en so gered. Vanweë hierdie besluit van die Egiptenare het U 'n massa van hulle kinders as straf laat sterf en hulle almal deur 'n magtige watermassa verdelg.
Hierdie straf oor ons vyande was soos n roepstem wat ons na U toe geroep het en ons baie aansien gegee het.
Daar was egter ook ander klanke - die bitter geroep van hulle vyande het teruggeëggo; hulle jammerlike gehuil en gekla oor hulle dooie kinders kon 'n mens van ver af hoor.
Die towenaars het hulle om die bos gelei sodat hulle nie in God sou glo nie. Toe sterf hulle eersgeborenes ... hulle kon toe nie anders as om te erken dat hierdie volk soos God se seun was nie.
U magtige woord het egter uit die hemel weerklink. Die woord het van u koninklike troon af soos 'n ervare soldaat in die land ingespring wat gedoem was.
U onwrikbare bevel het soos 'n skerp swaard deur hulle gesny. Toe die Engel op die aarde kom staan het, het hy alles met die dood gevul. Hoewel hy op die aarde gestaan het, het hy die hemel geraak.
Skielik het Egiptenare angstig op hulle beddens begin rondrol van die verskriklikste nagmerries wat hulle getref het. 'n Onverwagte vrees het hulle beetgepak.
Hier het een halfdood neergeval en daar 'n ander, terwyl dit tot hulle deurgedring het waarom hulle so moes sterf.
Immers, hulle is in die nagmerries wat hulle so omgekrap het vooraf oor die dinge gewaarsku. Hulle is dus nie dood sonder om te besef waarom hulle so moes ly nie.
Die regverdige Israel se pad het egter ook met die dood gekruis. 'n Plaag het hulle in die wildernis getref, maar die ontevredenheid van die Here het nie lank geduur nie.
'n Man, Aáron, wat niks verkeerd gedoen het nie, het toe tot hulle redding gekom. As hoëpriester kon hy dit doen. Hy het vir hulle gebid en vir hulle ingetree terwyl hy wierook gebrand het. Hy het die ontevredenheid en straf van die Here op die regte manier hanteer - dit het die einde van die ramp beteken. So het hy gewys dat hy u dienskneg is.
Hy het hierdie probleem nie met sy liggaamskrag of met wapens opgelos nie. Nee, deur dit wat hy gesê het, het hy die Engel van vernietiging wat die straf gebring het, onderwerp. Hy het hom beroep op u beloftes aan en ooreenkomste met die voorvaders.
Toe die dooies reeds in hope op mekaar gelê het, het hy tussen die lewendes en die straf gaan staan. So het hy die mense teen die straf beskerm.
Die hele wêreld is op sy toga afgebeeld. Die belangrikheid van die vaders is op vier rye stene uitgekerf. U heerlikheid het uit die kroon gestraal wat op sy kop gerus het.
Hy het geweet dat hulle self sy mense sou toelaat om uit Egipte weg te trek, om die waarheid te sê, dat hulle hulle selfs vinnig sou wegstuur. Maar Hy het ook geweet dat hulle hulle opinie vinnig sou verander en hulle weer agterna sou sit.
Terwyl hulle nog gerou en by die grafte van hulle dooies getreur het, het die Egiptenare 'n ander belaglike besluit geneem: hulle het dieselfde mense wat hulle gesmeek en selfs gedwing het om weg te trek, agternagesit asof hulle skelm weggehardloop het.
So kon u volk die ongelooflike reis deur die woestyn aanpak, hoewel 'n uitsonderlike einde op hulle sou wag.
'n Wolk het oor hulle kamp getrek en waar daar eers 'n see vol water was, het droë land te voorskyn gekom. Hulle kon ongehinderd deur die Rooisee trek - die magtige watermassa het U in 'n groen vlakte verander.
Hulle het soos perde deur die veld galop en soos lammetjies gehuppel terwyl hulle U prys, o Here, U wat hulle gered het.