Belegging van Lissabon, 1147 CE (illustrasie) - Inligting - 2022
Belegging van Lissabon, 1147 CE
Belegging van Lissabon
Die Belegging van Lissabon het plaasgevind van 1 Julie tot 25 Oktober 1147 tydens die Reconquista, toe die Portugese koning Afonso Henriques - bygestaan ​​deur die ridders van die Tweede Kruistog - die groot stad Lissabon (al -Ushbuna) van die Almoravid Moors verower het. Die stad het geval ná 'n beleg van byna vier maande, en die bevolking van meer as 154 000 mans (plus vroue en kinders) is vermoor en die stad het daarna geplunder, en die meeste van die kruisvaarders vestig hulle in die stad, wat die hoofstad van Portugal geword het in 1255.
Die geskiedenis van die beleg van Lissabon
Wat gebeur as die feite van die geskiedenis vervang word deur die geheimenisse van liefde?
Wanneer Raimundo Silva, 'n geringe proefleser vir 'n uitgewery in Lissabon, 'n negatiewe in 'n sin van 'n historiese teks invoeg, verander hy die hele verloop van die beleg van Lissabon in 1147. Uit vrees vir sensuur word hy in plaas daarvan bewondering ontvang: dr Maria Sara, sy wulpse nuwe redakteur, moedig hom aan om sy eie alternatiewe geskiedenis neer te skryf. Terwyl sy hervertelling al sy verbeeldingskragte gebruik, vind Silva - tot sy senuweeagtige vreugde - dat as die feite uit die verlede as 'n romanse herskryf kan word, so ook die besonderhede van sy eie stowwerige bachelor -geskenk.
Van Queensweg af,
Dinsdag-Sondag: 11 tot 18.30 uur
Neem asseblief kennis dat boeke op Dinsdae en Vrydae gestuur word. Ons span sal binne 2-5 werksdae op e-pos reageer.
Ons stuur af en toe 'n nuusbrief uit, met opdaterings oor gebeure en gedagtes uit die boekstapels
Die naam van Lissabon is moontlik afgelei van Proto-Kelties of Kelties Olisippo, Lissoppo, of 'n soortgelyke naam wat ander besoekende mense soos die ou Fenisiërs, Grieke en Romeine dienooreenkomstig aangepas het, soos die voor-Romeinse benaming vir die Taagrivier, Lisso of Lucio. Klassieke skrywers wat in Latyn en Grieks skryf, waaronder Strabo, Solinus en Martianus Capella,   verwys na populêre legendes dat die stad Lissabon gestig is deur die mitiese held Ulysses (Odysseus).   Die naam van Lissabon is geskryf Ulyssippo in Latyn deur die geograaf Pomponius Mela, 'n boorling van Hispania. Dit is later deur Plinius die Ouere en deur die Grieke as 'Olisippo' genoem Olissipo (Ὀλισσιπών) of Olissipona (Ὀλισσιπόνα).  
'N Ander bewering wat in nie-akademiese literatuur herhaal word, is dat die naam van Lissabon teruggevoer kan word na Fenisiese tye, met verwysing na 'n vermoedelik Fenisiese term Alis-Ubo, wat 'veilige hawe' beteken.  Alhoewel moderne argeologiese opgrawings 'n Fenisiese teenwoordigheid op hierdie plek sedert 1200 vC toon,  het hierdie volksetimologie geen historiese geloofwaardigheid nie.
Die naam van Lissabon word algemeen afgekort as 'LX' of 'Lx', en het sy oorsprong in 'n verouderde spelling van Lissabon as '' Lixbõa ''.  Alhoewel die ou spelling sedertdien heeltemal van die gebruik verwyder is en in stryd is met moderne taalstandaarde, word die afkorting steeds algemeen gebruik.
Gedurende die Neolitiese tydperk is die streek bewoon deur pre-keltiese stamme wat godsdienstige en begrafnismonumente, megaliete, dolfyne en menhirs gebou het, wat steeds in gebiede aan die periferie van Lissabon bestaan.  Die Indo-Europese Kelte het in die 1ste millennium vC binnegeval, vermeng met die Pre-Indo-Europese bevolking, wat sodoende aanleiding gegee het tot Keltiessprekende plaaslike stamme soos die Cempsi.
Alhoewel die eerste versterkings op die Castelo -heuwel in Lissabon nie ouer as die 2de eeu vC is nie, het onlangse argeologiese vondste getoon dat mense uit die 8ste tot 6de eeu vC die perseel beset het.    Hierdie inheemse nedersetting het kommersiële betrekkinge met die Fenisiërs behou, wat die onlangse bevindings van Fenisiese aardewerk en ander materiële voorwerpe sou verantwoord. Argeologiese opgrawings gemaak naby die kasteel van São Jorge (Castelo de São Jorge) en die katedraal van Lissabon dui op 'n Fenisiese teenwoordigheid op hierdie plek sedert 1200 vC,  en met vertroue kan gesê word dat 'n Fenisiese handelspos op 'n terrein   gestaan ​​het, nou die middelpunt van die huidige stad, aan die suidelike helling van Castle Hill.  Die beskutte hawe in die monding van die Taagrivier was 'n ideale plek vir 'n Iberiese nedersetting en sou 'n veilige hawe bied vir die aflaai en voorsiening van Fenisiese skepe.  Die Tagus-nedersetting was 'n belangrike sentrum van kommersiële handel met die binnelandse stamme, en bied 'n uitlaatklep vir die waardevolle metale, sout en gesoute vis wat hulle versamel het, en vir die verkoop van die Lusitaanse perde wat in die oudheid bekend was.
Volgens 'n volgehoue ​​legende is die ligging vernoem na die mitiese Ulysses, wat die stad gestig het toe hy weswaarts na die eindes van die bekende wêreld seil. 
Romeinse era Redigeer
Na die nederlaag van Hannibal in 202 vC tydens die Puniese oorloë, het die Romeine vasbeslote om Kartago sy waardevolste besitting te ontneem: Hispania (die Iberiese Skiereiland). Die nederlaag van Kartago -magte deur Scipio Africanus in Oos -Hispania het die pasifikasie van die weste moontlik gemaak, onder leiding van konsul Decimus Junius Brutus Callaicus. Decimus verkry die alliansie van Olissipo (wat mans gestuur het om saam met die Romeinse legioene teen die noordwestelike Keltiese stamme te veg) deur dit in die ryk te integreer, as die Municipium Cives Romanorum Felicitas Julia. Plaaslike owerhede het selfregering verleen oor 'n gebied wat 50 kilometer vrygestel is van belasting, die burgers het die voorregte van Romeinse burgerskap gekry,  en dit is dan geïntegreer met die Romeinse provinsie Lusitania (wie se hoofstad was Emerita Augusta).
Lusitaanse aanvalle en opstand tydens die Romeinse besetting het die bou van 'n muur rondom die nedersetting vereis. Tydens Augustus se bewind het die Romeine ook 'n groot teater gebou, die Cassian Baths (onder Rua da Prata) tempels vir Jupiter, Diana, Cybele, Tethys en Idea Phrygiae ('n ongewone kultus uit Klein -Asië), benewens tempels vir die keiser 'n groot nekropolis onder Praça da Figueira 'n groot forum en ander geboue soos insulae (woonstelle met meerdere verdiepings) in die omgewing tussen Castle Hill en die historiese stadskern. Baie van hierdie ruïnes is eers in die middel van die 18de eeu opgegrawe (toe die onlangse ontdekking van Pompeii die Romeinse argeologie in die hoër klasse van Europa in die mode gemaak het).
Die stad het floreer namate seerowery uitgeskakel is en gevolglik tegnologiese vooruitgang gemaak is Felicitas Julia het 'n handelsentrum geword met die Romeinse provinsies Britannia (veral Cornwall) en die Ryn. Ekonomies sterk was Olissipo bekend vir sy garum ('n vissous wat hoog aangeslaan is deur die elite van die ryk en in amfora na Rome uitgevoer is), wyn, sout en perdeteelt, terwyl die Romeinse kultuur deurdring het in die binneland. Die stad is verbind met 'n breë pad na die twee ander groot stede van Wes -Hispania, Bracara Augusta in die provinsie Tarraconensis (Portugees Braga), en Emerita Augusta, die hoofstad van Lusitania. Die stad is beheer deur 'n oligargiese raad wat oorheers word deur twee gesinne, die Julii en die Cassiae, hoewel die streeksowerheid deur die Romeinse goewerneur van Emerita of direk deur keiser Tiberius bestuur is. Onder die meerderheid Latynssprekendes het 'n groot minderheid Griekse handelaars en slawe gewoon.
Olissipo was, soos die meeste groot stede in die Westerse Ryk, 'n sentrum vir die verspreiding van die Christendom. Sy eerste getuigende biskop was Potamius (ongeveer 356), en daar was verskeie martelare gedurende die tydperk van vervolging van die Christene: Verissimus, Maxima en Julia is die belangrikste voorbeelde. Teen die tyd van die val van Rome het Olissipo 'n noemenswaardige Christelike sentrum geword.
Na die verbrokkeling van die Wes -Romeinse Ryk was daar barbaarse invalle tussen 409 en 429. Die stad is agtereenvolgens deur Sarmatians, Alans en Vandals beset. Die Germaanse Suebi, wat 'n koninkryk in Gallaecia (moderne Galicië en Noord -Portugal) gestig het, met sy hoofstad in Bracara Augusta, beheer ook die streek Lissabon tot 585. In 585 is die Suebi -koninkryk geïntegreer in die Germaanse Visigotiese koninkryk Toledo, wat die hele Iberiese skiereiland bevat: Lissabon is toe genoem Ulishbona.
Op 6 Augustus 711 is Lissabon deur Moslem -magte ingeneem. Hierdie veroweraars, wat meestal Berbers en Arabiere uit Noord -Afrika en die Midde -Ooste was, het baie moskees en huise gebou, die stadsmuur herbou (bekend as die Cerca Moura) en administratiewe beheer gevestig, terwyl die uiteenlopende bevolking (Muwallad, Mozarabs, Berbers, Arabiere, Jode, Zanj en Saqaliba) om hul sosio-kulturele lewenstyle te handhaaf. Mozarabies was die moedertaal wat die meeste van die Christelike bevolking gepraat het, hoewel Arabies in alle godsdienstige gemeenskappe algemeen bekend gestaan ​​het. Islam was die amptelike godsdiens wat deur die Arabiere, Berbers, Zanj, Saqaliba en Muwallad (muwalladun) beoefen is.
Die Moslem-invloed is nog steeds sigbaar in die Alfama-distrik, 'n ou kwart van Lissabon wat die aardbewing in Lissabon in 1755 oorleef het: baie plekname is afgelei van Arabies en die Alfama (die oudste bestaande distrik van Lissabon) is afgelei van die Arabies "al-hamma " .
Lissabon was 'n kort tydjie 'n onafhanklike Moslem -koninkryk bekend as die Taifa van Lissabon (1022–1094), voordat dit deur die groter Taifa van Badajoz verower is.
In 1108 is Lissabon aangeval en beset deur Noorse kruisvaarders onder leiding van Sigurd I op pad na die Heilige Land as deel van die Noorse Kruistog en drie jaar lank deur kruisvaardermagte beset.  Dit is in 1111 deur die Moorse Almoravids geneem.
In 1147, as deel van die Reconquista, kruisvaarderridders onder leiding van Afonso I van Portugal, het Lissabon beleër en herower. Die stad, met destyds ongeveer 154 000 inwoners, is teruggekeer na die Christelike heerskappy. Die herowering van Portugal en die herstel van die Christendom is een van die belangrikste gebeurtenisse in die geskiedenis van Lissabon, beskryf in die kroniek Expugnatione Lyxbonensi, wat onder meer beskryf hoe die plaaslike biskop deur die kruisvaarders vermoor is en die inwoners van die stad tot die Maagd Maria gebid het terwyl dit gebeur het. Sommige van die Moslem -inwoners het hulle tot Rooms -Katolisisme bekeer en die meeste van hulle wat nie tot bekering gekom het nie, het na ander dele van die Islamitiese wêreld gevlug, hoofsaaklik Moslem -Spanje en Noord -Afrika. Alle moskees is heeltemal vernietig of omskep in kerke. As gevolg van die einde van die Moslem -heerskappy, het gesproke Arabies vinnig sy plek in die alledaagse lewe van die stad verloor en heeltemal verdwyn.
Met sy sentrale ligging het Lissabon in 1255 die hoofstad van die nuwe Portugese gebied geword. Die eerste Portugese universiteit is in 1290 in Lissabon gestig deur koning Denis I vir baie jare Studium Generale (Algemene studie) is onderbroke oorgeplaas na Coimbra, waar dit permanent in die 16de eeu as die Universiteit van Coimbra geïnstalleer is.
In 1384 is die stad beleër deur koning Juan I van Castille, as deel van die voortgesette 1383–1385 krisis. Die gevolg van die beleg was 'n oorwinning vir die Portugese onder leiding van Nuno Álvares Pereira.
Gedurende die laaste eeue van die Middeleeue het die stad aansienlik uitgebrei en 'n belangrike handelspos geword met beide Noord -Europese en Mediterreense stede.
Vroeë moderne redigering
Die meeste van die Portugese ekspedisies van die Ontdekkingstydperk het Lissabon verlaat gedurende die tydperk van die einde van die 15de eeu tot die begin van die 17de eeu, insluitend die ekspedisie van Vasco da Gama na Indië in 1498. In 1506 is 3000 Jode in Lissabon vermoor.  Die 16de eeu was die goue era van Lissabon: die stad was die Europese middelpunt van handel tussen Afrika, Indië, die Verre Ooste en later, Brasilië, en het groot rykdom verkry deur die handel in speserye, slawe, suiker, tekstiele en ander goedere. In hierdie tydperk het die uitbundige Manuelynse styl in argitektuur ontstaan, wat sy merk in baie 16de-eeuse monumente gelaat het (waaronder die Belém-toring van Lissabon en die Jerónimos-klooster, wat as UNESCO-wêrelderfenisgebied verklaar is). 'N Beskrywing van Lissabon in die 16de eeu is deur Damião de Góis geskryf en in 1554 gepubliseer. 
Die opvolgingskrisis van 1580 het 'n periode van sestig jaar van dubbele monargie in Portugal en Spanje onder die Spaanse Habsburgers begin.   Hierna word die 'Filippynse heerskappy' (Dominikus Filippyns), aangesien al drie die Spaanse konings gedurende daardie tydperk Filippus genoem is (Filipe). In 1589 was Lissabon die teiken van 'n inval deur die Engelse Armada onder leiding van Francis Drake, terwyl koningin Elizabeth 'n Portugese pretender in Antonio, Prior van Crato, ondersteun, maar ondersteuning vir Crato ontbreek en die ekspedisie was 'n mislukking. Die Portugese Hersteloorlog, wat begin het met 'n staatsgreep wat deur die adel en die bourgeoisie in Lissabon georganiseer is en op 1 Desember 1640 tereggestel is, het Portugese onafhanklikheid herstel. Die periode van 1640 tot 1668 word gekenmerk deur periodieke skermutselinge tussen Portugal en Spanje, asook kort episodes van ernstiger oorlogvoering totdat die Verdrag van Lissabon in 1668 onderteken is.
In die vroeë 18de eeu het goud uit Brasilië koning John V toegelaat om die bou van verskeie barokkerke en teaters in die stad te borg. Voor die 18de eeu het Lissabon verskeie beduidende aardbewings beleef - agt in die 14de eeu, vyf in die 16de eeu (insluitend die aardbewing in 1531 wat 1500 huise vernietig het en die aardbewing in 1597 waarin drie strate verdwyn het) en drie in die 17de eeu .
Op 1 November 1755 is die stad verwoes deur nog 'n verwoestende aardbewing, wat na raming 30 000 tot 40 000 inwoners van Lissabon  van 'n bevolking wat tussen 200,000 en 275,000 geraam is,   en 85 persent van die stad se strukture vernietig het. .  Onder verskeie belangrike geboue van die stad het die Ribeira -paleis en die Hospitaal Real de Todos os Santos verlore gegaan. In kusgebiede, soos Peniche, ongeveer 80 km noord van Lissabon, is baie mense dood deur die volgende tsunami.
Teen 1755 was Lissabon een van die grootste stede in Europa. Die katastrofale gebeurtenis het die hele Europa geskok en 'n diep indruk op sy kollektiewe psige gelaat. Voltaire het 'n lang gedig geskryf, Poême sur le désastre de Lisbonne, kort na die aardbewing, en noem dit in sy roman uit 1759 Candide (baie beweer dat hierdie kritiek op optimisme geïnspireer is deur die aardbewing). Oliver Wendell Holmes, sr., Noem dit ook in sy gedig uit 1857, The Deacon's Masterpiece, of The Wonderful One-Hoss Shay.
Na die aardbewing in 1755 is die stad grootliks herbou volgens die planne van premier Sebastião José de Carvalho e Melo, die eerste markies van Pombal, die onderste stad het bekend gestaan ​​as die Baixa Pombalina (Pombaline sentrale distrik). In plaas daarvan om die middeleeuse stad te herbou, het Pombal besluit om dit wat ná die aardbewing oorgebly het, af te breek en die middestad te herbou in ooreenstemming met die beginsels van moderne stedelike ontwerp. Dit is gerekonstrueer in 'n oop reghoekige plan met twee groot vierkante: die Praça do Rossio en die Praça do Comércio. Die eerste, die sentrale handelsdistrik, is die tradisionele bymekaarkomplek van die stad en die ligging van die ouer kafees, teaters en restaurante; die tweede het die stad se belangrikste toegang tot die rivier die Taag geword en die vertrekpunt en aankoms vir seevaartuie, versier deur 'n triomfboog (1873) en 'n monument vir koning Joseph I.
Moderne era wysig
In die eerste jare van die 19de eeu is Portugal binnegeval deur die troepe van Napoléon Bonaparte, wat koningin Maria I en prins-regent John (toekomstige Johannes VI) gedwing het om tydelik na Brasilië te vlug. Teen die tyd dat die nuwe koning na Lissabon teruggekeer het, is baie van die geboue en eiendomme deur die indringers geplunder, afgedank of vernietig.
Gedurende die 19de eeu het die Liberale beweging nuwe veranderings in die stedelike landskap aangebring. Die belangrikste gebiede was in die Baixa en langs die Chiado distrik, waar winkels, tabakwinkels, kafees, boekwinkels, klubs en teaters toegeneem het. Die ontwikkeling van nywerheid en handel bepaal die groei van die stad, met die transformasie van die Passeio Público, 'n park uit die Pombaline -era, na die Avenida da Liberdade, namate die stad verder van die Taag groei.
Lissabon was die tuiste van die moord op Carlos I van Portugal in 1908, 'n gebeurtenis wat twee jaar later uitloop op die stigting van die Eerste Republiek.
Die stad herbou sy universiteit in 1911 na eeue se onaktiwiteit in Lissabon, met gereformeerde voormalige kolleges en ander nie-universiteitskole vir hoër onderwys in die stad (soos die Escola Politécnica - nou Faculdade de Ciências). Tans is daar twee openbare universiteite in die stad (Universiteit van Lissabon en Nuwe Universiteit van Lissabon), 'n openbare universiteitsinstituut (ISCTE - Lissabon Universiteitsinstituut) en 'n polytechnic instituut (IPL - Instituto Politécnico de Lisboa).
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was Lissabon een van die min neutrale, oop Europese Atlantiese hawens, 'n belangrike poort vir vlugtelinge na die VSA en 'n toevlugsoord vir spioene. Meer as 100,000 vlugtelinge kon via Lissabon uit Nazi -Duitsland vlug. 
Tydens die Estado Novo -regime (1926–1974) is Lissabon uitgebrei ten koste van ander distrikte in die land, wat gelei het tot nasionalistiese en monumentale projekte. Nuwe residensiële en openbare ontwikkelings is gebou, die gebied van Belém is aangepas vir die Portugese tentoonstelling van 1940, terwyl nuwe distrikte langs die periferie die groeiende bevolking huisves. Die inhuldiging van die brug oor die Taag het 'n vinnige verbinding tussen beide kante van die rivier moontlik gemaak.
Lissabon was die plek van drie revolusies in die 20ste eeu. Die eerste, die rewolusie van 5 Oktober 1910, het 'n einde aan die Portugese monargie gemaak en die hoogs onstabiele en korrupte Portugese Eerste Republiek tot stand gebring. Die rewolusie van 6 Junie 1926 sou die einde van die eerste republiek bereik en die Estado Novo, oftewel die Portugese Tweede Republiek, as die heersende regime stewig vestig.
Die Anjerrevolusie, wat op 25 April 1974 plaasgevind het, het die regse Estado Novo-regime beëindig en die land hervorm om te word soos dit vandag is, die Portugese Derde Republiek.
In die negentigerjare is baie van die distrikte opgeknap en projekte in die historiese kwartiere is gestig om die gebiede te moderniseer, byvoorbeeld, argitektoniese en erflike geboue is opgeknap, die noordelike kant van die Taag is herontwerp vir ontspanning en residensiële gebruik. Die Vasco da Gama-brug is gebou en die oostelike deel van die munisipaliteit is herontwerp vir Expo '98 ter herdenking van die 500ste herdenking van Vasco da Gama se seereis na Indië, 'n reis wat enorme rykdom na Lissabon sou bring en baie van Lissabon se bakens sou veroorsaak gebou moet word.
In 1988 het 'n brand in die historiese distrik Chiado die vernietiging van baie geboue in die Pombaline-styl uit die 18de eeu veroorsaak. 'N Reeks restaurasie-werke het die gebied teruggebring na sy voormalige self en dit 'n groot winkelsentrum gemaak.
Die Lissabon -agenda was 'n ooreenkoms van die Europese Unie oor maatreëls om die EU -ekonomie te laat herleef, wat in Maart 2000 in Lissabon onderteken is. In Oktober 2007 was Lissabon die gasheer vir die EU -beraad van 2007, waar 'n ooreenkoms bereik is oor 'n nuwe EU -bestuursmodel. Die gevolglike Verdrag van Lissabon is op 13 Desember 2007 onderteken en op 1 Desember 2009 in werking getree.
Lissabon was die plek vir baie internasionale geleenthede en programme. In 1994 was Lissabon die Europese kultuurhoofstad. Op 3 November 2005 het Lissabon die MTV European Music Awards aangebied. Op 7 Julie 2007 het Lissabon die seremonie gehou van die "New 7 Wonders Of The World"  -verkiesing, in die Luz -stadion, met lewendige uitsending vir miljoene mense oor die hele wêreld. Elke twee jaar bied Lissabon die Rock in Rio Lisboa -musiekfees aan, een van die grootste ter wêreld. Lissabon het die NAVO -beraad (19–20 November 2010), 'n beraadvergadering wat beskou word as 'n periodieke geleentheid vir staatshoofde en regeringshoofde van lidlande van die NAVO om strategiese rigtings vir Alliansie -aktiwiteite te evalueer en te voorsien.  ​​Die stad bied die Web Summit aan en is die hoofkantoor van die Group of Seven Plus (G7+). In 2018 was dit die eerste keer gasheer vir die Eurovision Song Contest sowel as die Michelin -gala.  Op 11 Julie 2018 kies die Aga Khan amptelik die Henrique de Mendonça -paleis, geleë op Rua Marquês de Fronteira, as die Divan, of setel, van die wêreldwye Nizari Moslem Imamate.  
Fisiese aardrykskunde Redigeer
Die westelikste deel van Lissabon word beset deur die Monsanto Forest Park, 'n stedelike park van 10 km2, een van die grootste in Europa, en beslaan 10% van die munisipaliteit.
Die stad beslaan 'n oppervlakte van 100,05 km2, en die stadsgrense daarvan val, anders as dié van die meeste groot stede, saam met dié van die munisipaliteit.  Die res van die verstedelikte gebied van die stedelike gebied van Lissabon, algemeen bekend as Groter Lissabon (Portugees: Grande Lisboa) bevat verskeie administratief omskrewe stede en munisipaliteite, aan die noordoewer van die Taagrivier. Die groter metropolitaanse gebied van Lissabon bevat die Setúbal -skiereiland in die suide.
Lissabon het 'n Mediterreense klimaat (Köppen: Csa)  met sagte, reënerige winters en warm tot warm, droë somers. Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is bedags 17,4 ° C (63,3 ° F), 21,3 ° C (70,3 ° F) gedurende die dag en 13,5 ° C (56,3 ° F) snags.
In die koudste maand - Januarie - wissel die hoogste temperatuur gedurende die dag gewoonlik van 11 tot 19 ° C (52 tot 66 ° F), die laagste temperatuur in die nag wissel van 3 tot 13 ° C (37 tot 55 ° F) en die gemiddelde seetemperatuur is 16 ° C (61 ° F).  In die warmste maand - Augustus - wissel die hoogste temperatuur gedurende die dag gewoonlik van 25 tot 32 ° C (77 tot 90 ° F), die laagste temperatuur in die nag wissel van 14 tot 20 ° C (57 tot 68 ° F) ) en die gemiddelde seetemperatuur is ongeveer 20 ° C (68 ° F). 
Onder die Europese hoofstede tel Lissabon onder diegene met die warmste winters en het die sagste winternagte van enige groot Europese stad, met 'n gemiddelde van 8,3 ° C (46,9 ° F) in die koudste maand en 18,6 ° C (65,5 ° F) ) in die warmste maand. Die koudste temperatuur wat ooit in Lissabon aangeteken is, was -1,2 ° C (30 ° F) in Februarie 1956. Die hoogste temperatuur wat ooit in Lissabon aangeteken is, was 44,0 ° C (111,2 ° F) op 4 Augustus 2018. 
Die stad het ongeveer 2,806 sonskynure per jaar, gemiddeld 4,6 uur sonskyn per dag in Desember en 11,4 uur sonskyn per dag in Julie, maar as dit die tydsduur van die dag verontagsaam, is Augustus eintlik die sonnigste, met meer as 80% kans op direkte sonlig wat die grond tref. 
Lissabon het ongeveer 750 mm (30 in) neerslag per jaar. November en Desember is die natste maande, wat 'n derde van die totale jaarlikse neerslag uitmaak. Julie en Augustus is die droogste. 
Burgerlike gemeentes Redigeer
Die munisipaliteit van Lissabon het 53 ingesluit freguesias (burgerlike gemeentes) tot November 2012. 'n Nuwe wet ("Lei n.º 56/2012") het die aantal freguesias tot die volgende 24: 
Plaaslik kan die inwoners van Lissabon gereeld na die ruimtes van Lissabon verwys in terme van historiese Bairros de Lisboa (woonbuurte). Hierdie gemeenskappe het geen duidelik omskrewe grense nie en verteenwoordig 'n kenmerkende deel van die stad wat 'n historiese kultuur, soortgelyke lewenstandaard en identifiseerbare argitektoniese landmerke gemeen het, soos getoon deur die Bairro Alto, Alfama, Chiado, ensovoorts.
Alhoewel dit vandag baie sentraal is, was dit eens 'n blote voorstad van Lissabon, wat meestal plase en landgoedere van die adel met hul paleise bevat. In die 16de eeu was daar 'n spruit wat die edeles in hul bote geloop het. Gedurende die laat 19de eeu het Alcântara 'n gewilde nywerheidsgebied geword, met baie klein fabrieke en pakhuise.
In die vroeë 1990's het Alcântara die jeug begin lok weens die aantal kroeë en diskotheke. Dit was hoofsaaklik te wyte aan die buitekant van meestal kommersiële geboue, wat as 'n hindernis vir die geraasgenererende naglewe gedien het (wat 'n buffer was vir die woongemeenskappe wat dit omring). Intussen het sommige van hierdie gebiede begin vererger, wat hokontwikkelings en nuwe woonstelle lok, wat voordeel getrek het uit die uitsig op die rivier en die sentrale ligging.
Die rivierkant van Alcântara is bekend vir sy nagklubs en kroeë. Die gebied staan ​​algemeen bekend as docas (dokke), aangesien die meeste klubs en kroeë in omgeboude hawe pakhuise gehuisves word.
Dit is die oudste distrik van Lissabon en versprei oor die suidelike helling van die kasteel van São Jorge tot by die rivier die Taag. Die naam is afgelei van die Arabies Al-hamma, beteken fonteine ​​of baddens. Tydens die Islamitiese inval in Iberia vorm die Alfama die grootste deel van die stad, wat weswaarts tot by die Baixa -omgewing strek. Die Alfama word toenemend bewoon deur vissers en armes: die roem as 'n arm omgewing bly tot vandag toe. Terwyl die aardbewing in Lissabon in 1755 aansienlike skade aangerig het in die hoofstad, het die Alfama met min skade oorleef danksy die kompakte doolhof van smal strate en klein pleine.
Dit is 'n historiese kwartaal van geboue vir gemengde gebruik, bewoon deur Fado-kroeë, restaurante en huise met klein winkels onder. Die modernisering van neigings het die distrik versterk: ou huise is herontwerp of herbou, terwyl nuwe geboue gebou is. Fado, die tipies Portugese styl van weemoedige musiek, is algemeen (maar nie verpligtend nie) in die restaurante van die distrik.
Die Mouraria, of die Moorse wyk, is een van die mees tradisionele buurte van Lissabon,  hoewel die meeste van die ou geboue tussen die 1930's en die 1970's deur die Estado Novo gesloop is.  Dit het sy naam gekry omdat die Moslems wat oorgebly het na die herowering van Lissabon tot hierdie deel van die stad beperk was.  Op hul beurt was die Jode beperk tot drie woonbuurte genaamd "Judiarias" 
Bairro Alto (letterlik die boonste kwart in Portugees) is 'n gebied in die middel van Lissabon, wat funksioneer as 'n woon-, winkel- en vermaaklikheidsdistrik, en is die middelpunt van die naglewe van die Portugese hoofstad, wat hipster -jeug lok en lede van verskillende musiek -subkulture. Lissabon se Punk-, Gay-, Metal-, Goth-, Hip Hop- en Reggae -tonele vind almal 'n tuiste in die Bairro met sy vele klubs en kroeë wat daaraan voldoen. Die skare in die Bairro Alto is 'n multikulturele mengsel van mense wat 'n breë deursnit van die moderne Portugese samelewing verteenwoordig, baie van hulle is vermaaklikheidsoekers en toegewydes van verskillende musiekgenres buite die hoofstroom, Fado, die nasionale musiek van Portugal, oorleef nog steeds in die middel van die nuwe naglewe.
Die hart van die stad is die Baixa of middestad, die Pombaline Baixa is 'n elegante distrik, hoofsaaklik gebou na die aardbewing in Lissabon in 1755, en sy naam is ontleen aan sy weldoener, Sebastião José de Carvalho e Melo, 1st Markies van Pombal, wat die minister was van Joseph I van Portugal (1750– 1777) en 'n sleutelfiguur tydens die Portugese Verligting. Na die ramp in 1755 het Pombal die voortou geneem in die heropbou van Lissabon, met streng voorwaardes en riglyne vir die bou van die stad, en die organiese straatplan wat die distrik voor die aardbewing gekenmerk het, omskep in sy huidige roosterpatroon. As gevolg hiervan is die Pombaline Baixa een van die eerste voorbeelde van aardbewingbestande konstruksie. Argitektoniese modelle is getoets deur troepe om hulle te laat marsjeer om 'n aardbewing na te boots. Opvallende kenmerke van Pombaline -strukture sluit in Pombaliese hok, 'n simmetriese houtroosterraamwerk wat daarop gemik is om aardbewingkragte te versprei, en mure tussen die terras wat hoër as dakhoute gebou is om die verspreiding van brande te belemmer.
Die gemeente Beato val op deur die nuwe kulturele dinamika wat dit die afgelope paar jaar beleef het. Die vervaardigingsdistrikte en die industriële fasiliteite by die dokke aan die rivier is die keuse vir kontemporêre kunsgalerye, ikoniese kroeë en fynproewersrestaurante wat in die strate prut. Hierdie werklikheid het nie deur die nasionale pers opgemerk nie, en Visão,  TimeOut,  of Jornal de Negócios  het reeds kennis geneem van hierdie gemeente wat skatte verberg soos die National Museum of the Azulejo of the Palacio doen Grilo.
Belém is bekend as die plek waarvandaan baie van die groot Portugese ontdekkingsreisigers hul ontdekkingsreise vertrek het. Dit is veral die plek waarvandaan Vasco da Gama in 1497 na Indië vertrek het en Pedro Álvares Cabral in 1499 na Brasilië vertrek het. Dit is ook 'n voormalige koninklike woning en beskik oor die 17de-18de-eeuse Belém-paleis, 'n voormalige koninklike woning nou beset deur die president van Portugal en die Ajuda -paleis, wat in 1802 begin is, maar nooit voltooi is nie.
Die bekendste kenmerk van Belém is miskien die toring, Torre de Belém, waarvan die beeld baie gebruik word deur die toeristebord van Lissabon. Die toring is laat in die bewind van Dom Manuel l (1515–1520) as 'n versterkte vuurtoring gebou om die ingang van die hawe te bewaak. Dit het op 'n eilandjie aan die regterkant van die Taag gestaan, omring deur water. Belém se ander groot historiese gebou is die Mosteiro dos Jerónimos (Jerónimos -klooster), wat die Torre de Belém gedeeltelik gebou is om te verdedig. Belém se opvallendste moderne kenmerk is die Padrão dos Descobrimentos (monument vir die ontdekkings) wat vir die Portugese wêreldbeurs in 1940 gebou is. In die hartjie van Belém is die Praça do Império: tuine gesentreer op 'n groot fontein, aangelê tydens die Tweede Wêreldoorlog. Wes van die tuine lê die Centro Cultural de Belém. Belém is een van die mees besoekte distrikte in Lissabon. Hier is die Estádio do Restelo, huis van Belenenses.
Die Chiado is 'n tradisionele winkelgebied wat ou en moderne kommersiële ondernemings kombineer, veral in die Rua do Carmo en die Rua Garrett. Plaaslike inwoners sowel as toeriste besoek die Chiado om boeke, klere en erdewerk te koop, asook om 'n koppie koffie te drink. Die bekendste kafee van Chiado is 'N Brasileira, bekend daarvoor dat hy die digter Fernando Pessoa onder sy kliënte gehad het. Die Chiado is ook 'n belangrike kulturele gebied, met verskeie museums en teaters, waaronder die opera. Verskeie geboue van die Chiado is in 1988 in 'n brand verwoes, 'n gebeurtenis wat die land diep geskok het. Danksy 'n opknappingsprojek wat meer as 10 jaar geduur het, gekoördineer deur die gevierde argitek Siza Vieira, het die betrokke gebied nou feitlik herstel.
Die versierde Estrela-basiliek van die laat 18de eeu is die belangrikste trekpleister van hierdie distrik. Die kerk met sy groot koepel is geleë op 'n heuwel in die destydse westelike deel van Lissabon en kan van groot afstande gesien word. Die styl is soortgelyk aan dié van die Mafra Nasionale Paleis, laatbarok en neoklassiek. Die fasade het twee klokkentorings en bevat standbeelde van heiliges en 'n paar allegoriese figure. São Bento -paleis, die setel van die Portugese parlement en die amptelike wonings van die premier van Portugal en die president van die vergadering van die Republiek van Portugal, is in hierdie distrik. Ook in hierdie distrik is Estrela Park, 'n gunsteling by gesinne. Daar is eksotiese plante en bome, 'n eenddam, verskillende beeldhouwerke, 'n speelterrein vir kinders en baie kulturele geleenthede wat regdeur die jaar plaasvind, insluitend buitebioskoop, markte en musiekfeeste.
Parque das Nações Redigeer
Parque das Nações (Nasiespark) is die nuutste distrik in Lissabon, wat uit 'n stedelike hernuwingsprogram voortgekom het om die Wêrelduitstalling van Lissabon in 1998 aan te bied, ook bekend as Expo'98. Die gebied het groot veranderinge ondergaan, wat Parque das Nações 'n futuristiese voorkoms gegee het. Die gebied is 'n langdurige nalatenskap hiervan en het 'n ander kommersiële en hoër woonbuurt vir die stad geword.
Sentraal in die omgewing is die Gare do Oriente (Orient -treinstasie), een van die belangrikste vervoersknooppunte van Lissabon vir treine, busse, taxi's en die metro. Sy glas- en staalkolomme is geïnspireer deur Gotiese argitektuur, wat die hele struktuur visueel bekoor (veral in sonlig of as dit in die nag verlig word). Dit is ontwerp deur die argitek Santiago Calatrava uit Valencia, Spanje. Die Parque das Nações is oorkant die straat.
Die omgewing is voetgangersvriendelik met nuwe geboue, restaurante, tuine, die Casino Lissabon, die FIL-gebou (internasionale uitstalling en kermis), die Camões-teater en die Oceanário de Lisboa (Lissabon Oceanarium), wat die tweede grootste ter wêreld is. Die Altice Arena in die distrik het die prestasie-arena van Lissabon geword. Met 20 000 sitplekke, het dit geleenthede aangebied, van konserte tot basketbaltoernooie.
Resultate vir plaaslike verkiesing 1976–2021 Wysig
Opsomming van die plaaslike verkiesings vir die stadsaal van Lissabon, 1976–2021
*O/I: Ander partye en Ongeldige/leë stemme.
Bron: Comissão Nacional de Eleições
Die stad Lissabon is ryk aan argitektuur, wat romans, goties, manuelies, barok, modern en postmodern is, in Lissabon. Die stad word ook deurkruis deur historiese boulevards en monumente langs die hoofpaaie, veral in die boonste distrikte, waaronder die Avenida da Liberdade (Avenue of Liberty), Avenida Fontes Pereira de Melo, Avenida Almirante Reis en Avenida da República (Laan van die Republiek).
Lissabon is die tuiste van talle prominente museums en kunsversamelings, van regoor die wêreld. Die National Museum of Ancient Art, wat een van die grootste kunsversamelings ter wêreld het, en die National Coach Museum, met die grootste versameling koninklike waens en waens ter wêreld, is die twee mees besoekte museums in die stad. Ander noemenswaardige nasionale museums sluit in die National Museum of Archaeology, die Museum van Lissabon, die National Azulejo Museum, die National Museum of Contemporary Art en die National Museum of Natural History & amp Science.
Prominente private museums en galerye sluit in die Gulbenkian Museum (bestuur deur die Calouste Gulbenkian Foundation, een van die rykste fondamente ter wêreld), wat een van die grootste privaat versamelings antiek en kuns ter wêreld huisves, die Berardo Collection Museum, wat huisves die private versameling van die Portugese miljardêr Joe Berardo, die Museum van Kuns, Argitektuur en Tegnologie en die Museum van die Ooste. Ander gewilde museums sluit onder meer die Elektrisiteitsmuseum, die Ephemeral Museum, die Museu da Água en die Museu Benfica in.
Lissabon se operahuis, die Teatro Nacional de São Carlos, bied 'n relatief aktiewe kulturele agenda aan, hoofsaaklik in die herfs en winter. Ander belangrike teaters en musiekhuise is die Centro Cultural de Belém, die Teatro Nacional D. Maria II, die Gulbenkian -stigting, en die Teatro Camões.
Die monument vir Christus die Koning (Cristo-Rei) staan ​​aan die suidelike oewer van die Taagrivier, in Almada. Met ope arms, wat oor die hele stad uitkyk, lyk dit soos die Corcovado -monument in Rio de Janeiro, en is dit na die Tweede Wêreldoorlog gebou as 'n gedenkdag vir danksegging omdat Portugal die gruwels en vernietiging van die oorlog gespaar het.
13 Junie is die vakansie van Lissabon ter ere van die heilige van die stad, Antonius van Lissabon (Portugees: Santo António). Saint Anthony, ook bekend as Sint Antonius van Padua, was 'n welgestelde Portugese boheem, wat heilig verklaar en doktor van die kerk geword het na 'n lewe wat vir die armes gepreek het. Alhoewel die beskermheilige van Lissabon Sint Vincent van Saragossa is, wie se oorskot in die Sé -katedraal gehuisves word, is daar geen feestelikhede verbonde aan hierdie heilige nie.
Eduardo VII Park, die tweede grootste park in die stad na die Parque Florestal de Monsanto (Monsanto Forest Park), strek oor die hooflaan (Avenida da Liberdade), met baie blomplante en groen ruimtes, wat die permanente versameling subtropiese en tropiese plante in die wintertuin insluit (Portugees: Estufa Fria). Oorspronklik vernoem Parque da Liberdade, is dit hernoem ter ere van Edward VII wat Lissabon in 1903 besoek het.
Lissabon huisves elke jaar die Lisbon Gay & amp Lesbian Film Festival,  die Lisboarte, die DocLisboa - Lissabon Internasionale Dokumentêre Filmfees,  die Festival Internacional de Máscaras e Comediantes, die Lisboa Mágica - Street Magic World Festival, die Monstra - Animasie -filmfees, die Lissabon -boekebeurs,  die Peixe em Lisboa - Lissabon -vis en -geure,  en vele ander.
Lissabon het twee terreine wat deur UNESCO as 'n wêrelderfenisgebied gelys is: Belém -toring en Jerónimos -klooster. Verder was Lissabon in 1994 die Europese kultuurhoofstad en het in 1998 die Expo '98 (1998 Wêrelduitstalling in Lissabon).
Lissabon is ook die tuiste van die Lisbon Architecture Triennial,  die Moda Lisboa (Fashion Lisbon),  ExperimentaDesign - Biennial of Design  en LuzBoa - Biennial of Light. 
Daarbenewens het die Portugese mosaïek sypaadjie (Calçada Portuguesa) is in die middel van die 1800's in Lissabon gebore. Die kuns het sedertdien na die res van die Portugese sprekende wêreld versprei. Die stad is nog steeds een van die grootste voorbeelde van die tegniek, byna alle looppaaie en selfs baie strate word in hierdie styl geskep en onderhou.
In Mei 2018 het die stad die 63ste uitgawe van die Eurovision Song Contest aangebied, na die oorwinning van Salvador Sobral met die lied "Amar pelos dois"in Kiev op 13 Mei 2017.
Die grootste groepe buitelandse inwoners in 2019 
Verenigde Koninkryk 2,683
Verenigde State van Amerika 1,005
Die historiese bevolking van die stad was ongeveer 35 000 in 1300 nC. Tot 60,000 in 1400 AD, en styg tot 70,000 in 1500 AD. Tussen 1528 en 1590 het die bevolking van 70 000 tot 120 000 gestyg. Die bevolking was ongeveer 150 000 in 1600 nC, en byna 200 000 in 1700 nC.   
Die metropolitaanse gebied van Lissabon bevat twee NUTS III (Europese statistiese onderafdelings): Grande Lisboa (Groter Lissabon), langs die noordelike oewer van die Taagrivier, en Península de Setúbal (Setúbal -skiereiland), langs die suidelike oewer. Hierdie twee onderafdelings maak voorsiening vir die Região de Lisboa (Lissabon -streek). Die bevolkingsdigtheid van die stad self is 6,458 inwoners per vierkante kilometer (16,730/vierkante myl).
Lissabon het 552 700  inwoners binne die administratiewe sentrum op 'n oppervlakte van slegs 100,05 km 2  Administratief gedefinieerde stede wat in die omgewing van die hoofstad bestaan, is in werklikheid deel van die metropolitaanse omtrek van Lissabon. Die stedelike gebied het 'n bevolking van 2 666 000 inwoners, wat die elfde grootste stedelike gebied in die Europese Unie is.  Die hele metropool Lissabon (metropolitaanse gebied) het ongeveer 3 miljoen inwoners. Volgens amptelike gegewens van die regering het die metropolitaanse gebied van Lissabon 3,121,876 inwoners.  Ander bronne toon ook 'n soortgelyke getal, volgens die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling-2,797,612 inwoners  volgens die Departement van Ekonomiese en Sosiale Sake van die Verenigde Nasies-2,890,000  volgens die Europese Statistical Office Eurostat - 2,839,908  volgens die Brookings Institution het 2,968,600 inwoners. 
Demografiese evolusie van die administratiewe sentrum van Lissabon
Die Lissabon -streek is die rykste streek in Portugal en is ver bo die gemiddelde BBP per capita van die Europese Unie - dit lewer 45% van die Portugese BBP. Die ekonomie van Lissabon is hoofsaaklik gebaseer op die tersiêre sektor. Die meeste van die hoofkwartiere van multinasionale ondernemings wat in Portugal bedrywig is, is gekonsentreer in die Grande Lisboa -gebied, veral in die Oeiras -munisipaliteit. Die metropolitaanse gebied van Lissabon is swaar geïndustrialiseer, veral die suidelike oewer van die Taagrivier (Rio Tejo).
Die Lissabon -streek groei vinnig, met die BBP (PPP) per capita vir elke jaar soos volg bereken: € 22.745 (2004)  - € 23.816 (2005)  - € 25.200 (2006)  - € 26.100 (2007).  Die metropolitaanse gebied van Lissabon het 'n BBP van $ 96,3 miljard en $ 32,434 per capita. 
Die belangrikste hawe van die land, met een van die grootste en mees gesofistikeerde streeksmarkte op die Iberiese skiereiland, Lissabon en sy swaar bevolkte omgewing, ontwikkel ook as 'n belangrike finansiële sentrum en 'n dinamiese tegnologiese spilpunt. Motorvervaardigers het fabrieke in die voorstede opgerig, byvoorbeeld AutoEuropa.
Lissabon het die grootste en mees ontwikkelde massamedia -sektor van Portugal en is die tuiste van verskeie verwante ondernemings, wat wissel van toonaangewende televisienetwerke en radiostasies tot groot koerante.
Die Euronext Lissabon-beurs, deel van die pan-Europese Euronext-stelsel, saam met die aandelebeurse van Amsterdam, Brussel en Parys, is sedert 2007 verbonde aan die New York Stock Exchange en vorm die multinasionale NYSE Euronext-groep aandelebeurse.
Die lisbonietbedryf het baie groot sektore in olie, aangesien raffinaderye oorkant die Taag, tekstielmeulens, skeepswerwe en visserye gevind word.
Voor Portugal se staatskuldkrisis en 'n reddingsplan van die EU-IMF, verwag Lissabon vir die dekade van 2010 baie beleggings wat deur die staat gefinansier word, insluitend die bou van 'n nuwe lughawe, 'n nuwe brug, 'n uitbreiding van die Lissabon-metro 30 km (18,64 mi ) ondergronds, die bou van 'n mega-hospitaal (of sentrale hospitaal), die oprigting van twee lyne van 'n TGV om by Madrid, Porto, Vigo en die res van Europa aan te sluit, die herstel van die grootste deel van die stad (tussen die Marquês de Pombal -rotonde en Terreiro do Paço), die oprigting van 'n groot aantal fietsrybane, sowel as die modernisering en opknapping van verskillende fasiliteite. 
Volgens leefstyltydskrif was Lissabon in 2019 die 10de mees "leefbare stad" ter wêreld Monocle. 
Toerisme is ook 'n beduidende bedryf, 'n verslag uit 2018 dat die stad gemiddeld 4,5 miljoen toeriste per jaar ontvang.  Hotelinkomste alleen het in 2017 € 714,8 miljoen opgelewer, 'n toename van 18,7% in vergelyking met 2016. 
Lisboa is verkies tot die "World's Leading City Destination and World's Leading City Break Destination 2018". 
Die metro van Lissabon verbind die middestad met die boonste en oostelike distrikte en bereik ook 'n paar voorstede wat deel uitmaak van die metropolitaanse gebied van Lissabon, soos Amadora en Loures. Dit is die vinnigste manier om deur die stad te kom, en dit bied 'n goeie aantal wisselstasies met ander soorte vervoer. Dit kan ongeveer 25 minute neem van die lughawe van Lissabon na die middestad. Vanaf 2018 bestaan ​​die Lissabon -metro uit vier lyne, geïdentifiseer deur individuele kleure (blou, geel, groen en rooi) en 56 stasies, met 'n totale lengte van 44,2 km. Verskeie uitbreidingsprojekte is voorgestel, die mees onlangse omskakeling van die Groenlyn in 'n sirkellyn en die oprigting van nog twee stasies (Santos en Estrela).
'N Tradisionele vorm van openbare vervoer in Lissabon is die tram. Elektriese trems, wat in 1901 bekendgestel is, is oorspronklik uit die VSA ingevoer  en het die americanos. Die vroegste trems is nog steeds in die Museu da Carris (die Openbare Vervoer Museum) te sien. Behalwe op die moderne lyn 15, het die tramwegstelsel in Lissabon nog steeds klein (vierwiel) voertuie met 'n ontwerp wat uit die vroeë twintigste eeu dateer. Hierdie kenmerkende geel trams is een van die toeriste -ikone van die moderne Lissabon, en hulle grootte is baie geskik vir die steil heuwels en smal strate van die sentrale stad.  
Daar is vier pendeltreinlyne wat van Lissabon vertrek: die Sintra-, Azambuja-, Cascais- en Sado -lyne (bestuur deur CP - Comboios de Portugal), asook 'n vyfde lyn na Setúbal (bestuur deur Fertagus), wat via die 25 de Abril -brug. Die belangrikste treinstasies is Santa Apolónia, Rossio, Gare do Oriente, Entrecampos en Cais do Sodré.
Die plaaslike busdiens in Lissabon word bestuur deur Carris.
Daar is ander pendelbusdienste vanaf die stad (verbind stede buite Lissabon en verbind hierdie stede met Lissabon): Vimeca,  Rodoviária de Lisboa,  Transportes Sul do Tejo,  Boa Viagem,  Barraqueiro  is die belangrikste, wat vanaf verskillende terminale in die stad werk.
Lissabon is verbind met sy voorstede en in Portugal deur 'n uitgebreide snelwegnetwerk. Daar is drie sirkelvormige snelweë rondom die stad, die 2ª Circular, die IC17 (CRIL) en die A9 (CREL).
Brûe en veerbote Redigeer
Die stad is verbind met die ander kant van die Taag deur twee belangrike brûe:
Die 25 de Abril -brug, ingehuldig (as Ponte Salazar) op 6 Augustus 1966, en later herdoop na die datum van die Carnation Revolution, was die langste hangbrug in Europa. 
Die Vasco da Gama -brug, wat in Mei 1998 ingehuldig is, is op 17,2 km (10,7 myl) die langste brug in Europa. 
Die fondamente vir 'n derde brug oor die Taag is reeds gelê, maar die algehele projek is weens die ekonomiese krisis in Portugal en die hele Europa uitgestel.
'N Ander manier om die rivier oor te steek, is deur die veerboot te neem. Die operateur is Transtejo & Soflusa,  wat vanaf verskillende plekke in die stad loop: Cacilhas, Seixal, Montijo, Porto Brandão en Trafaria onder die handelsnaam Transtejo en na Barreiro onder die merk Soflusa.
Die lughawe Humberto Delgado is binne die stadsgrense geleë. Dit is die hoofkwartier en spilpunt van TAP Portugal, sowel as 'n spilpunt vir Easyjet, Azores Airlines, Ryanair, EuroAtlantic Airways, White Airways en Hi Fly. 'N Tweede lughawe is voorgestel, maar die projek is weens die Portugese en Europese ekonomiese krisis opgehou, en ook as gevolg van die lang bespreking of 'n nuwe lughawe nodig is. Die laaste voorstel is egter 'n militêre vliegbasis in Montijo wat deur 'n burgerlike lughawe vervang sou word. Lissabon sou dus twee lughawens hê, die huidige lughawe in die noorde en 'n nuwe een in die suide van die stad.
Cascais Aerodrome, 20 km wes van die middestad, in Cascais, bied kommersiële binnelandse vlugte aan.
Na die Covid-19-pandemie het Lissabon 'n aansienlike toename in fietsry beleef en is hy van plan om die huidige Gira-fietshuurstelsel uit te brei van 600 fietse tot 1500 in die somer 2021. Baie van hierdie fietse sal elektries wees om die heuwels van Lissabon te hanteer. Die stad sal ook sy netwerk van fietspaaie uitbrei. 
Die gemiddelde tyd wat mense op 'n weeksdag pendel met openbare vervoer in Lissabon, byvoorbeeld na en van die werk, is 59 minute. 11,5% van die openbare vervoerryers ry elke dag meer as 2 uur. Die gemiddelde tyd wat mense by 'n halte of stasie vir openbare vervoer wag, is 14 minute, terwyl 23,1% van die ruiters elke dag gemiddeld meer as 20 minute wag. Die gemiddelde afstand wat mense gewoonlik in 'n enkele rit met openbare vervoer ry, is 6 km, terwyl 10% meer as 12 km in 'n enkele rigting ry. 
Internasionale skole Redigeer
In die stad is daar drie openbare universiteite en 'n universiteitsinstituut. Die Universiteit van Lissabon, wat die grootste universiteit in Portugal is, is in 2013 gestig met die vakbond van die Tegniese Universiteit van Lissabon en die Klassieke Universiteit van Lissabon (wat bekend was as die Universiteit van Lissabon). Die New University of Lissabon, gestig in 1973, is 'n ander openbare universiteit in Lissabon en is internasionaal bekend aan die Nova School of Business and Economics (Nova SBE), sy fakulteit ekonomie en bestuur. Die derde openbare universiteit is Universidade Aberta. Boonop is daar ISCTE - Lisbon University Institute (gestig in 1972), 'n universiteitsinstituut wat grade in alle akademiese dissiplines aanbied.
Belangrike private instellings vir hoër onderwys is onder meer die Portugese Katolieke Universiteit, gefokus op regte en bestuur, sowel as die Lusíada Universiteit, die Universidade Lusófona en die Universidade Autónoma de Lisboa.
Die totale aantal ingeskrewe studente vir hoër onderwys in Lissabon was vir die skooljaar 2007-2008 125.867 studente, waarvan 81.507 in die openbare instellings van die Lissabon. 
Lissabon is die tuiste van Biblioteca Nacional de Portugal, die Portugese nasionale biblioteek, met meer as 3 miljoen boeke en manuskripte. Die biblioteek het 'n paar skaars boeke en manuskripte, soos 'n oorspronklike Gutenberg -Bybel en oorspronklike boeke deur Erasmus, Christophe Platin en Aldus Manutius. 'N Ander relevante biblioteek is die Torre do Tombo Nasionale Argief, een van die belangrikste argiewe ter wêreld, met meer as 600 jaar en een van die oudste aktiewe Portugese instellings. Daar is onder meer die Arquivo Histórico Ultramarino en die Arquivo Histórico Militar.
Lissabon het 'n lang tradisie in sport. Dit het verskeie wedstryde aangebied, waaronder die eindstryd, van die UEFA Euro 2004 -kampioenskap. Die stad was ook gasheer vir die eindstryd van die 2001 IAAF Wêreld Binnenshuise Kampioenskappe en die Europese Skermkampioenskappe in 1983 en 1992, sowel as die 2003 Wêreld Handbal Kampioenskap vir mans en die 2008 Europese Judo Kampioenskappe. Van 2006 tot 2008 was Lissabon die beginpunt vir die Dakar -tydren. Die stad het die UEFA Champions League -eindronde van 2014 en 2020 aangebied. In 2008 en 2016 het die stad die Europese Driekampkampioenskappe aangebied. Lissabon het 'n been by die Volvo Ocean Race.
Die stad huisves drie voetbalverenigings in die hoogste liga in Portugal, die Primeira Liga. Sport Lisboa e Benfica, algemeen bekend as eenvoudig Benfica, het 37 ligatitels gewen, benewens twee Europese bekers. Die tweede suksesvolste klub van Lissabon is Sporting Clube de Portugal (algemeen bekend as Sportief en word dikwels na verwys as Sporting Lissabon in die buiteland om verwarring met ander spanne met dieselfde naam te voorkom), wenner van 19 ligatitels en die UEFA -bekerwennersbeker. 'N Derde klub, C.F. Os Belenenses (algemeen Belenense of Belenenses Lissabon), gebaseer in die Belém -kwartaal, het slegs een ligatitel gewen. Ander groot klubs in Lissabon sluit in Atlético, Casa Pia en Oriental.
Lissabon het twee UEFA -kategorie vier stadions, Benfica se Estádio da Luz (Stadium of Light), met 'n kapasiteit van meer as 65 000 en Sporting se Estádio José Alvalade, met 'n kapasiteit van meer as 50,000. Die Estádio da Luz het beide die 2014 en 2020 UEFA Champions League -eindstryd gehou. Daar is ook Estádio do Restelo van Belenenses, met 'n kapasiteit van meer as 30 000. Die Estádio Nacional, in die nabygeleë Oeiras, het 'n kapasiteit van 37 000 en is uitsluitlik gebruik vir Portugese internasionale voetbalwedstryde en bekerfinale tot die bou van groter stadions in die stad. Dit het die Europese Beker -eindstryd van 1967 gehou.
Ander sportsoorte Redigeer
Ander sportsoorte, soos basketbal, futsal, handbal, rolhokkie, rugbyunie en vlugbal, is ook gewild, laasgenoemde se nasionale stadion is in Lissabon. Daar is baie ander sportgeriewe in Lissabon, wat wissel van atletiek, seil, gholf en bergfietsry. Die gholfbaan van Lisboa en Troia is twee van die vele pragtige gholfbane in Lissabon. Elke Maart bied die stad die Lissabon -halfmarathon aan, terwyl in September die Portugal -halfmarathon.
Unie van Luso-Afro-Americo-Asiatiese Hoofstede Redigeer
Lissabon maak vanaf 28 Junie 1985 deel uit van die Union of Luso-Afro-Americo-Asiatic Capital Cities   , en vestig broederlike verhoudings met die volgende stede:
Dili, Oos -Timor
Panaji (Panjim), Indië
São Tomé, São Tomé en Príncipe
Lissabon is vanaf 12 Oktober 1982 deel van die Union of Ibero-American Capital Cities  en het broederlike betrekkinge met die volgende stede aangegaan:
San Juan, Puerto Rico, Verenigde State van Amerika
Lissabon het bykomende samewerkingsooreenkomste met die volgende stede:  
Reis terug na The Siege of Lisbon BookTrail -styl
Die roman bestaan ​​eintlik uit twee verhale in een: die herontdekte geskiedenis van die beleg van Lissabon in 1147 wat Raimundo verplig voel om te skryf en die verhaal van die lewe van Raimundo, insluitend sy onverwagte liefdesverhouding met die redakteur, Maria Sara.
Die beleg van Lissabon het van 1 Julie tot 25 Oktober 1147 geduur en was die militêre aksie wat die stad Lissabon onder definitiewe Portugese beheer gebring en sy Moorse heersers verdryf het.
Dit was een van die min Christelike oorwinnings van die Tweede Kruistog. Die Christene het gou die mure van Lissabon self ingeneem. Na vier maande het die Moorse heersers ingestem om oor te gee (21 Oktober).
Die History Museum van Lissabon is 'n uitstekende plek om meer uit te vind
Bestemming: Lissabon Skrywer/gids: José Saramago Vertrektyd: 2000s, 1100s
Ons het u maklik gemaak om 'n PDF -e -boek te vind sonder om te grawe. En deur toegang tot ons e -boeke aanlyn te hê of deur dit op u rekenaar te stoor, het u maklike antwoorde met The History Of Siege Lisbon Jose Saramago Pdf. Om aan die gang te kom om The History Of Siege Lisbon Jose Saramago Pdf te vind, is u op die regte plek op ons webwerf, met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Uiteindelik kry ek hierdie e -boek, dankie vir al hierdie The History Of Siege Lisbon Jose Saramago Pdf wat ek nou kan kry!
Kies net u klik en dan die aflaai -knoppie en voltooi 'n aanbod om die e -boek te begin aflaai.As daar 'n opname is, neem dit slegs 5 minute, probeer 'n opname wat vir u werk.
Vandag in die Europese geskiedenis: die beleg van Lissabon eindig (1147)
Daar is baie ironie om oor die kruistogte te praat, maar dit is veral duidelik wanneer ons onverskrokke gewapende pelgrims na die Heilige Land êrens anders hul merk gemaak het. Dit is duidelik dat die beste voorbeeld hier die vierde kruistog is, toe die kruisvaarders in plaas van om te marsjeer om Jerusalem weer van sy Moslem-heersers te "bevry", hulself as huurlinge huur om die stad, nie-Moslem, te ontneem namens Venesië. Die agtste kruistog is ook nie sleg hiervoor nie, tensy 'sterf aan dysenterie buite die mure van Tunis' eintlik hul doel was. Dan is daar ook die Tweede Kruistog, wat 'n bietjie minder ironies is as die ander. Natuurlik het dit in die Midde -Ooste jammerlik misluk, maar dit het in Iberië eintlik baie geslaag. Ja, Iberia is ver van Jerusalem af, maar ter verdediging (en in teenstelling met die vierde kruistog) is die stad wat hierdie manne beleër het, in werklikheid deur Moslems beheer.
Dit is net 'n plekhouer. As u die res wil lees, kyk gerus na my nuwe huis, Foreign Exchanges!
'N Geskiedenis van geweld: Europa en die verowering van Lissabon
Sowat 868 jaar gelede, op 24 Oktober 1147, het die stad Lissabon tot 'n gesamentlike mag van belegers uit Engeland, Skotland, Duitsland, Holland en Frankryk geval. Danksy 'n oorlewende verslag wat deur 'n ooggetuie Anglo-Normandiese geestelikes geskryf is, het ons 'n uitstekende begrip van die ontwikkelinge wat gelei het tot die beleg, die weke van die beleg self en die onmiddellike gevolge daarvan. Vanuit die oogpunt van 'n historikus maak dit 'n opwindende gebeurtenis om te bestudeer. Maar dit is ook 'n episode wat kommerwekkende vrae laat ontstaan ​​oor die oplossing van 'n uitdagende verlede, veral die manier waarop geweld lankal met die Europese geskiedenis vervleg is.
Ten tyde van die beleg was Lissabon onder die beheer van 'n Moslem-emir: dit was deel van Al-Andalus, die Islamitiese politiek wat in die agtste eeu geskep is deur die inval en die nederlaag van die Visigotiese koninkryk. Die vaslegging daarvan in 1147 was ver van bloedloos, soos ons kroniekskrywer, die skrywer van die Verowering van Lissabon, vertel met genot, ten minste wat vyandelike verliese betref.  Koppe word afgekap, hinderlae bloedig uitgespring en burgerlikes word doodgemaak (alhoewel die meeste laasgenoemde uiteindelik hul lewens gespaar het, indien nie hul eiendom nie, in teenstelling met die slagtings wat elders algemeen berig word).
Vandag word hierdie soort geweld meer en meer geskei van die algemene Europese geskiedenis en afsonderlik behandel as deel van 'The Crusades ', 'n aktiewe navorsingsveld waarvoor daar gespesialiseerde kursusse, tydskrifte, konferensies en natuurlik rakke boeke in biblioteke is en enige plaaslike boekwinkels wat toevallig oorleef.  Net in hierdie trant word die verowering van Lissabon tradisioneel beskou as deel van die Tweede Kruistog, inderdaad die enigste sukses daarvan, na die treurige mislukking (uit 'n Latyns -Christelike oogpunt) van ekspedisies in die Midde -Ooste.
Tog moet ons versigtig wees: 'n idee dat daar in die Middeleeue 'n heeltemal afsonderlike lewensruimte was, met die naam 'kruistog', is misleidend. Heilige oorlog of gewapende pelgrimstog was deeglik verweef in die Middeleeuse samelewing, nie daarvan losgemaak nie. En ondanks algemene aannames van die teendeel, is daar geen oortuigende bewys dat die deelnemers aan die beleg spesifieke pauslike bevele gevolg het nie, of dat die aanval op Lissabon vooraf beplan was as deel van die ' Tweede Kruistog '. Dit was bloot die nuutste in 'n reeks ad hoc -ondernemings wat deur noordelike matrose (of seerowers, na gelang van u standpunt) van stapel gestuur is, na die oostelike Middellandse See, min of meer onder hul eie gesamentlike stoom.
Sedert 2015 gesien, is die geweld wat in Lissabon gepleeg is, veral die belangrikheid daarvan in en vir die Europese geskiedenis in algemene terme, verder as die studie van 'The Crusades '. Dit is deels omdat die verowering van die stad 'n belangrike oomblik was in die geskiedenis van 'n groot Europese staat. In 1147 was die koninkryk van Portugal net 'n paar jaar oud en is dit baie versterk deur die oorwinning in Lissabon. Dit is te verstane dat die verowering van die stad tot vandag toe resoneer in die Portugese kultuur, byvoorbeeld in 'n gevierde (en sterk aanbevole) roman, die geskiedenis van die beleg van Lissabon deur José Saramago, of in moderne skilderye soos hierdie blog se koptekst.
Maar meer as dit was die verowering self in 'n sekere sin 'n voorbeeld van kollektiewe Europese optrede, eeue voordat die Europese Unie gedroom is. Die belegers het beslis nie daaraan gedink in die terme wat hulle waarskynlik glad nie as hulself beskou het nie (hoewel die konsep van Europa in die Middeleeue nie heeltemal so onbekend was soos soms winderig beweer word nie) .  Tog bly die feit dat die beleg onderneem is deur 'n multi-nasionale groep mense, of in die woorde van ons ooggetuie kroniekskrywer, mense van soveel verskillende tale '.
Boonop was die belegers meestal nie ridders, baronne en konings nie, maar stedelinge uit die groeiende stedelike gemeenskappe rondom die Noordsee. Hierdie gewone manne kom vrywillig bymekaar en organiseer hulself in ooreenstemming met idees van populêre konsensus, kompleet met verkose amptenare. Dit was nie 'n moderne demokrasie nie, maar 'n ooreenkoms wat nader was aan die parlementêre vergaderings van die Middeleeuse Europa en die gewilde rade wat al hoe meer die dorpe bestuur as die koninklike howe. Dit was iets wat die Portugese koning self uitgevind het tydens die onderhandeling van terme met die hulpmag:
En toe die koning navraag doen oor wie ons hoofde is of wie se berade by ons vooraanstaande is, of as ons iemand opdrag gegee het om vir ons hele leër te antwoord, word hy kortliks in kennis gestel dat dit ons hoofmanne was en dat hul dade en raad uitgevoer is veral gewig, maar dat ons nog nie op iemand besluit het aan wie gesag verleen moet word om vir almal antwoord te gee nie.
In 'n sekere sin was die verowering van Lissabon dus 'n vroeë en nogal merkwaardige episode van gewilde en effektiewe internasionale 'Europese ' samewerking, wat nie deur staatshoofde nie, maar deur gewone mense onderneem is, wat 'n institusionele vorm gee aan die vertroue wat deur lang -termynvriendelike interaksie, vergemaklik deur geografiese nabyheid, wedersydse belange en 'n breed gedeelde kultuur. Die koninkryk wat hulle gehelp het, sou 'n belangrike rol in Europese aangeleenthede speel, maar die beleg was so belangrik vir Portugal se toekoms dat ons selfs kon sê dat die koninkryk deels geskep is deur die samewerking van die Europese Unie.
Maar die feit dat hierdie buitengewone en invloedryke samewerking in so 'n verskriklike konteks plaasgevind het - in wese 'n daad van onuitgelokte aggressie, ondanks die kruisvaarders se lippediens vir die Islamitiese verowering van Spanje, ongeveer drie eeue tevore - behoort ons moontlik tot nadenke te laat dink, veral by 'n tyd waarin die Europese Unie, en wat Europa beteken, weer onder die loep geneem word. Hoe om die geweld wat in die Europese geskiedenis inherent is, die beste te hanteer, is 'n uitdaging wat nie tot die onlangse verlede beperk is nie, en 'n probleem wat nie verdwyn het nie.
Dit is die eerste keer op die blog History History geplaas.
Vir 'n langer studie van die beleg van Lissabon, sien 'Alles in dieselfde bootjie? East Anglia, the North Sea World and the 1147 Expedition to Lisbon 'in David Bates en Robert Liddiard (reds.), East Anglia and its North Sea World in the Middle Ages (Woodbridge, 2013), pp. 287–300, of a voorpublikasie (ongepagineerde) weergawe by academia.edu.
 Gerieflik beskikbaar in Engelse vertaling met die voorblad, tesame met 'n nuttige voorwoord deur Jonathan Phillips, in David, red. en tr., Die Verowering van Lissabon (2001). Alle aanhalings word uit hierdie vertaling getrek.
 Die nuwe van Christopher Tyerman word veral aanbeveel Hoe om 'n kruistog te beplan (2015), met 'n paar helder bladsye oor die beleg van Lissabon.
 Die deeglikste gids is nou Klaus Oschema, Foto's van Europa im Mittelalter (2013). Vir Engelse lesers bly die beste Timothy Reuter, 'Middeleeuse idees van Europa', History Workshop Journal 33 (1992).
Die patriargaat het vanaf 2014 pastoraal 1,648,885 Katolieke (86% van 1,924,650 totaal) op 3,735 km² in 285 gemeentes en 604 sendings gedien, met 543 priesters (291 bisdom, 252 godsdienstige), 84 diakens, 1505 gelowiges (401 broers, 1 104 susters) en 54 seminare. [ aanhaling nodig ]
Die bisdom Lissabon is in die 4de eeu gestig, maar dit het leeg gelê na 716 toe die stad deur die More verower is, ondanks die feit dat daar verwys word na die Mozarabiese biskoppe van die Mosarabiese Rite in daardie tydperk. Die bisdom is herstel toe die stad tydens die Tweede Kruistog in 1147 tydens die beleg van Lissabon deur koning Afonso I van Portugal verower is. In 'n kruisvaarder se verslag van die gebeurtenis word verwys na die plaaslike 'bejaarde biskop van die stad' wat 'teen alle reg en geregtigheid' gedood word deur Vlaamse en Duitse kruisvaarders te pleeg, in direkte weerwil van die voorwaardes van die stad. 
Namate Portugal in politieke belang en koloniale besittings gegroei het, het die jurisdiksie van die Metropolitan van Lissabon uitgebrei, sê Stadel in sy Compendium geographiae ecclesiasticae universalis (1712) dat Coimbra, Leiria, Portalegre, Elvas, Funchal, Angra, Congo, St. James van Kaap Verde, São Tomé en Baia van All Saints suffragans van Lissabon was.  As beloning vir sy hulp teen die Turke, het pous Clemens XI in 1708 die kapel van die koninklike paleis tot kollegiale rang verhoog en drie gemeentes in die bisdomme Bragança en Lamego daarmee geassosieer. Later, toe hy gehoor gee aan die versoek van koning John V, het hy die Bul uitgereik In Supremo Apostolatus Solio (22 Oktober 1716) - bekend as die Goue Bul omdat die seël of bulla is met goud in plaas van lood aangebring - wat die katedraal van die kollegiale kapel rang gee, met metropolitieke regte, en die titel van die patriarg aan sy titel verleen.
Die stad Lissabon was kerklik verdeel in Oos- en Wes -Lissabon. Die voormalige aartsbiskop van Lissabon het die jurisdiksie oor Oos -Lissabon behou en het as suffragan bisdomme die van Guarda, Portalegre, Sint Jakobus van Kaap Verde, São Tomé en São Salvador in Kongo. Wes -Lissabon en metropolitaanse regte oor Leiria, Lamego, Funchal en Angra, tesame met uitgebreide voorregte en eerbewyse, is toegeken aan die nuwe patriarg en sy opvolgers. Daar is verder ooreengekom tussen pous en koning dat die aartsvader van Lissabon 'n kardinaal sou word by die eerste konsistorie na sy aanstelling (Inter praecipuas apostolici ministerii, 1737).
Die eerste aartsvader van Lissabon was Tomás de Almeida (1670–1754), voorheen biskop van Porto, wat op 20 Desember 1737 deur pous Clemens XII tot die kardinaal grootgemaak is. Daar bestaan ​​dus langs mekaar in die stad Lissabon twee metropolitieke kerke. Om die ongerief van hierdie reëling te voorkom, het pous Benedictus XIV (13 Desember 1740) Oos- en Wes -Lissabon verenig tot 'n enkele aartsbisdom onder patriarg Almeida, wat tot in sy dood in 1754 die stoel regeer het. Die dubbele hoofstuk bly egter tot 1843, toe die ou katedraal hoofstuk is ontbind deur pous Gregorius XVI. Dit was tydens die patriargaat van kardinaal Almeida (1746) dat die beroemde kapel van Johannes die Doper in Rome (1742–1747) gebou is ten koste van koning Johannes V en ingewy deur pous Benedictus XIV, en daarna na en gerekonstrueer in die kerk van St. Roch in Lissabon. Patriarg Almeida word begrawe in die koor van die kerk.
Op watter datum het die aartsvaders van Lissabon die tiara begin kwartaal met drie krone, maar sonder die sleutels, op hul wapen is onseker en daar is geen dokumente wat verwys na die toekenning van so 'n voorreg nie. By apostoliese briewe van 30 September 1881 beweer die metropolitaanse stad Lissabon die bisdomme Angola, Jakobus van Kaap Verde, São Tomé, Egitan, Portalegre, Angra en Funchal as suffragans.
Deur die geskiedenis is baie voorregte verleen aan die patriargaat van Lissabon en sy patriarg deur die Heilige Stoel.  
Patriarg van Lissabon se reg op kardinale waardigheid:
Aanstelling as kardinaal in die konsistorie na die opkoms van die patriargale vaste
Die reg om kardinale kledingstukke te dra, nog voordat hy geskep is, soos 'n kas en pers koraalgewade, maar in teenstelling met kardinale moet die pet 'n kwas hê, soos tipies vir biskoppe, hierdie voorreg word in pers met die aartsvader van Venesië en die aartsbiskop gedeel van Salzburg
Die reg om die pers tossel van 30 tossels op die wapen te dra, nog voordat dit kardinaal geskep word, word hierdie voorreg gedeel met die aartsbiskop van Salzburg, hoewel dit in sy geval met 12 tossels is soos tipies vir die aartsbiskoppe.
die reg om te gebruik sedia gestatoria gedra deur 8 mans, anders as die pauslike sedia gestatoria deur 12 mans gedra
die reg om flabels te gebruik, met die pous wat 2 van sy 4 flabels aanbied
die reg om 'n pontifieke falda te gebruik
die reg om pontifieke fanon te gebruik
Hierdie voorregte is verleen deur pouse Clement XI, Innocentius XIII, Benedictus XIII en Clement XII. Sommige het egter deur die eeue in onbruik geraak.
Dit is so 'n pragtige dag, ek skryf dit op 'n patio buite. Dit is vir my baie ongewoon dat my skootrekenaar oop is in die buitelug.
Daar vlieg soveel voëls hier in die binnehof van planeetkoffie [← almal kleinletters, miskien is die plek in besit van die afstammelinge van e.e. cummings?] … dat ek 'n bietjie bekommerd is dat een van hulle kan besluit om my Mac te bombardeer, as u weet wat ek bedoel.
Ek dink in elk geval net aan die laaste boek wat ek gelees het.
Die geskiedenis van die beleg van Lissabon, deur Jose Saramago.
Dit is nie juis 'n haalbare titel vir 'n fiksie nie!
Dit klink na … wel, 'n geskiedenisboek, nie waar nie?
En in 'n sekere sin is dit 'n geskiedenisboek, maar een wat basies van begin tot einde bespiegel oor wat presies 'n boek van "history " is! Dit bevraagteken die aard van die geskiedenis en die verhouding van woorde tot die waarheid en die werklikheid.
Net soos 'n ander gunsteling skrywer van my [Ian McEwan], gebruik Saramago se fiksie die gevolge van oënskynlik onskadelike antesedente oorsake. Hy beskik oor die ongelooflike vermoë om dreigende fiktiewe berge te bou uit die skadeloosste molhope.
In die beleg van Lissabon skryf hy op die hoogtepunt van sy magte.
Ons hoofrolspeler is Raimundo Silva, 'n middeljarige, stil, [ietwat] selibate bachelor, gerespekteer vir sy jare van akkuraatheid as bewysleser vir 'n bekende uitgewery.
Op 'n dag, terwyl hy 'n standaardteks van die geskiedenis van die beleg van Lissabon proeflees, swig Raimundo onverklaarbaar voor 'n drang om een ​​woord in die slotgedeeltes van die teks in te voeg.
Hierdie woord "not " [die mees skadulose molhope] kom neer op 'n soort herontdekking van die stigterlike mite van Portugal. Soos gewysig deur Silva, lui die teks nou dat die kruisvaarders nie die Portugese koning uit die 12de eeu te hulp gekom het wat Lissabon beleër het met die doel om die More uit die gebied te verdryf nie.
Silva lê sy verwoeste werk voor en leef dan twaalf volle dae van angstige skuldgevoelens, in afwagting van ontdekking en straf, wat beide behoorlik in die vorm van 'n vooraf geoordeel tribunaal aankom, met Raimundo in die beskuldigdebank!
Hy word vrygespreek van sy oortreding, maar word op proef gestel. En om verdere vervalle in die doeltreffendheid van leeslees te hanteer, het die uitgewer 'n nuwe bestuurder aangestel. Die jong, wulpse, aanloklike en skerpsinnige Maria Sara, aan wie Raimundo verplig sal wees om verslag te doen.
In plaas van smaad te wees, is Maria gefassineer deur die anargistiese maniere van Raimundo.
In 'n privaat vergadering stel sy voor dat hy sy eie weergawe van die beleg van Lissabon skryf, die weergawe wat sou uitbrei oor die invoeging van die woord. ewe behep met die idee en begin met sy opdrag.
Maar dit is nie die enigste obsessie wat nou in Raimundo bestaan ​​nie. Saam met die projek is hy ook versot op Maria en sy op hom.
Wat in die boek voor ons volg, is 'n ongelooflike vervleging van geskiedenis met fiksie.
Soos in die geval, gebeur dit nie net in die boek wat in ons eie hande is nie, maar ook in die een wat Raimundo skryf, want hy skep 'n liefdesverhaal in sy gefiksionaliseerde "history " wat sy eie ontluikende verhouding met Maria weerspieël.
Wat ons in ons hande hou, is:
a) 'n kontemporêre liefdesverhaal wat afspeel in die hedendaagse Lissabon.
b) 'n onortodokse hervertelling van gebeure rondom die werklike beleg van Lissabon in 1147, wat self oplos in 'n geloofwaardige liefdesverhouding tussen 'n gewone soldaat en 'n byvrou van 'n ridder.
c) 'n wonderlik ryk en lonende Saramagiese toespraak oor die veranderlikheid van die geskiedenis, en die ontoereikendheid van woorde om te beskryf wat [te dikwels] as feit beskou word.
Dit is die agtste Saramago -roman wat ek gelees het, dit maak my hartseer om te dink daar is nog net een oor om vir die eerste keer deur te lees. [Die jaar van die dood van Ricardo Reis]. Die ding van Jose Saramago is dat elke roman so goed is dat jy terwyl jy dit lees, lojaal voel om te beweer dat dit sy beste werk is. Ek het herhaaldelik so gevoel tydens die lees van The History of the Siege of Lisbon.
Laat ek vir die honderdste keer [op Bookpuddle] 'n woord of twee sê oor die onkonvensionele styl van Jose Saramago.
Sinne en gedeeltes loop soos 'n eindelose golwende landskap in die horison. Sy gebruik van leestekens is heeltemal nie normaal nie. Sommige van sy sinne gaan op bladsye op 'n slag deur, saam met 'n sand-aan-die-see-kommas. Binne sinne praat nuwe sprekers, sonder aanhalingstekens wat die een van die ander onderskei.
As Saramago aan 'n gestandaardiseerde grammatikatoets onderwerp word (iets wat ek my nie kan voorstel dat hy doen nie), sou enige onderwyser hom moes misluk. As dieselfde onderwyser iets deur Saramago sou lees, sou sy agterkom dat die ou baie oor grammatika te leer het.
Ek sal HIER 'n geannoteerde uittreksel uit Siege of Lisbon verskaf#8594, as u 'n voorbeeld van sy afskuwelike maniere wil sien!
Sulke onkonvensionaliteit strek selfs tot die vertelling. In Saramago moet die verteller aangegee word as 'n hoofkarakter wat so absorberend digressief en alomteenwoordig interkalêr is dat hy nêrens duidelik is nie, en struikel dikwels vorentoe om die leser in te lig dat daar sekere dinge is wat hy selfs onmoontlik kan weet, en dus nederig nie-alwetend, moet hy stilbly oor hierdie kwessies!
Kortom, as u nog nie die werk van Jose Saramago beleef het nie, moedig ek u sterk aan om in te duik. En die geskiedenis van die beleg van Lissabon lyk vir my net so 'n goeie plek as om te begin.
Ter afsluiting [die deksel van my skootrekenaar] wil ek afsluit deur te sê dat ek dit reggekry het om al die bogenoemde te skryf sonder dat enige voëls die Mac beleër.