Ignatius van Antiochië (illustrasie) - Inligting
Die briewe van Ignatius van Antiochië
Om dit modern te stel, Ignatius was die hoofpastor van die apostel Paulus se huiskerk. heel moontlik die heel eerste nadat Paulus in Rome tereggestaan ​​het.
Maak hom nogal belangrik, dink jy nie?
Onderwerpe wat in hierdie Ezine behandel word
Ek doen 'n reeks plasings oor sy brief aan die Efesiërs en mdashja, dieselfde Efesiërs Paulus en Jesus (Op. 2: 1) het aan. Dit gaan byna daagliks op my blog op ..
Ignatius het sewe briewe geskryf, ses aan kerke en een aan Polycarpus, die biskop van Smirna. Hulle is geskryf op pad na martelaarskap in 107 nC of 166 nC.
Gerieflik genoeg is my blog op dieselfde tyd as wat my vroeë kerkgeskiedenis nuusbrief verskyn! Hierdie volgende aflewering op Ignatius se brief is dus net joune!
My blog is nou terug, sodat u die res van die kommentaar op die brief aan die Efesiërs daar kan sien.
Hierdie ezine is 'n voorsmakie van die kommentaar wat u op Ignatius op die blog kry.
Leesgeskiedenis: Johannes Chrysostomus oor Ignatius van Antiochië
John Chrysostomus (347-407) was 'n invloedryke Christelike leier gedurende die vierde eeu. Hy was bekend as 'n welsprekende spreker en skrywer. Sy laaste naam " beteken " goue mond " en in 392 is opgeneem in die versameling van Jerome 's Op beroemde mans (skakel #129). Dit sou hom in wese 'n " -legende in sy eie tyd maak. Hy dien as leier in Antiogië (
386-397), onder biskop Flavianus, totdat hy ontvoer en na Konstantinopel geneem is om die aartsbiskop daarvan te word (skakel).
In Antiogië is 'n dag afgestaan ​​om hul held Ignatius te herdenk. By een van hierdie geleenthede het John Chrysostomus 'n noemenswaardige geskenk gelewer wat ons vandag nog het (skakel). Terwyl John hierdie toespraak gehou het, het hy en diegene wat hom gehoor het, diepe vrede van alle kante geniet. Dit was in teenstelling met Ignatius en die vroeë Christene wat gedurende die eerste twee eeue van sy bestaan ​​te kampe gehad het met die voorskrifte en slaggate en oorloë en gevegte en gevare. Dit was ook 'n tyd toe die ariese kontroversie, wat byna 'n eeu se debat ingeneem het en die aandag van twee ekumeniese rade, uiteindelik begin opduik het.
Antiochië, beskou as die hele wêreld
Hierdie toespraak, net soos dit gaan oor die onthou van Ignatius, herinner mense ook aan die plek wat Antiochië beklee. Deur Ignatius te prys, prys John die grootte en geskiedenis van die stad waarin hy praat.
[Ignatius] is aan ons eie geboortestad toevertrou. Want dit is inderdaad moeisaam om toesig te hou oor honderd man en vyftig alleen. Maar om 'n groot stad en 'n bevolking van tweehonderdduisend in die hande te hê, van hoeveel deugde en wysheid dink u dat daar 'n bewys is? Want soos in die sorg van die leërs, het die wyse van die generaals die leidende en meer talle regimente in hul hande, dus in die sorg van stede. Die meer bekwame van die heersers word toevertrou aan die groter en meer bevolkte. En hierdie stad was in elk geval baie verantwoordelik vir God, soos Hy inderdaad geopenbaar het deur die dade wat Hy gedoen het. In elk geval het die meester van die hele wêreld, Petrus, aan wie se hande Hy die sleutels van die hemel toevertrou het, wat Hy beveel het om alles te doen en te dra, vir 'n lang tyd hier gebly. In sy oë was ons stad dus gelykstaande aan die hele wêreld.
Die stad self, veral die biskop, oefen tans 'n aansienlike invloed uit, en is een van die metropolitaanse en 8221 plekke. Metropolitaanse stede is die belangrikste sentrums van die Christendom waaruit sy biskop regeer oor 'n groter provinsie kerke. Canon 6 van Nicea (325) het Rome, Antiochië en Alexandrië as die drie metropolitaanse stede gevestig. Dit lyk asof die Eerste Raad van Konstantinopel (381) ander sentrums byvoeg, waaronder Konstantinopel (Canon 2 en Canon 3).
Ignatius, die gekroonde held
Terwyl ons hierdie kort werk deurlees, kan ons 'n paar van John se bekende vaardighede sien, terwyl hy die mense aanmoedig om Ignatius van Antiochië na te boots deur middel van lewendige illustrasies. Een van die toestelle wat hy gebruik, is om die veelvuldige krone te beskryf wat hierdie held van Antiochië as kampvegter van die geloof kon dra.
[die heilige martelaar Saint Ignatius is] 'n siel wat alle teenwoordige dinge geminag het, gloeiend was met goddelike liefde en die dinge wat onsigbaar was, waardeer het voor die dinge wat gesien word, en hy het die vlees met soveel gemak opsy gelê as wat 'n mens 'n kleed sou uittrek. Waaroor sal ons dan eers praat? Die leer van die apostels waarvan hy deurgaans bewys gelewer het, of sy onverskilligheid teenoor hierdie huidige lewe, of die strengheid van sy deug, waarmee hy sy heerskappy oor die Kerk toegedien het, wat ons eers in gedagte moet hou? Die martelaar of die biskop of die apostel. Want die genade van die gees wat 'n drievoudige kroon geweef het en dit dus op sy heilige kop gebind het, ja, eerder 'n veelvoudige kroon.
John voer aan dat Ignatius, as biskop van Antiochië, 'n dissipel van buitengewone deug was. Hy was dus 'n uitstekende kantoorwaardigheid, soos die voorsitter van Antiochië. Hy baseer dit op die vermoede dat die apostels hom in die pos aangestel het.
Maar as [die apostels] nie al hierdie deugde gesien het wat in die siel van hierdie martelaar geplant was nie, sou hulle hom nie hierdie amp toevertrou het nie.
… het hierdie man na [Peter] opgevolg na die kantoor. Want soos iemand wat 'n groot klip van 'n fondament neem, haastig is om 'n ekwivalent daarvan in te stel, sodat hy nie die hele gebou sou skud en dit ongemakliker maak nie, so, toe Petrus van Antiogië sou vertrek ], het die genade van die Gees 'n ander leraar wat gelykstaande is aan Petrus, voorgestel, sodat die gebou wat reeds voltooi is, nie ongemakliker sou word deur die onbeduidendheid van die opvolger nie.
Hier is 'n uiteensetting van die argument wat Johannes Chrysostomos voer.
Die apostels (vermoedelik Petrus) het Ignatius aangestel as die biskop van Antiochië as sy opvolger.
Die apostels het streng vereistes gestel aan die persoon wat as biskop sou dien (Titus 1: 7-9 1 Tim 3: 1-3).
Die apostels sou biskoppe wou aanstel wat sou aantoon wie die rol in die toekoms moet vervul.
Die apostels het geweet dat as hulle 'n onwaardige biskop sou aanstel, hulle in die sonde sou deelneem (1 Tim 5:22).
Daarom was Ignatius 'n man met 'n groot karakter.
Ignatius en die apostels
Laat ons die vroeë bewyse ondersoek, sonder om kommentaar te lewer op die karakter van Ignatius, wat tog bereid was om te skryf:
Ek is die koring van God en word gemaal deur die tande van die wilde diere, sodat ek die suiwer brood van Christus kan vind
Eerstens is dit die vraag of die posisie van biskop in die eerste eeu bestaan ​​het of in watter mate. Hier word die rol van biskop gedefinieer as 'n enkele ouer wat heers oor 'n kerk of kerke in 'n geografiese gebied.
As ons egter aanneem dat Antiochië gedurende die eerste eeu deur 'n enkele biskop bestuur is, is dit steeds die vraag of Petrus hierdie kerk ooit as sy biskop gelei het. Dit lyk redelik om aan te neem dat die aanvanklike rol nie deur Peter vervul sou gewees het nie. Antiogië is iewers gestig, waarskynlik in die middel van die 30's na Christus, na die dood van Stefanus en die gevolglike vervolging (Handelinge 11:19). Gedurende hierdie tyd word Petrus egter in Jerusalem en Joppe werk, en word dit nie genoem tydens die opdrag van Paulus nie (Handelinge 13: 1-3).
Alhoewel dit onwaarskynlik is dat Petrus die eerste biskop van Antiochië was, is daar pogings om hom daar as biskop te plaas na die Raad van Jerusalem (skakel). In hierdie uiteensetting van die gebeure sou Ignatius die rol van biskop van Petrus in 54 aanvaar en tot sy dood in 110 regeer. Daar is egter min bewyse om hierdie uiteensetting te ondersteun. Voeg dit by die algemene gebrek aan bewyse voor die vierde eeu dat Ignatius deur die apostels aangestel is (sien pos) en dit is moeilik om die eerste uitgangspunt in John Chrysostomus se argument te ondersteun.
Dit beteken nie dat Johannes Chrysostomos ons mislei het nie. Dit is moontlik dat hy die uitgangspunt as waar aanvaar het op grond van tradisie. En ondanks die gebrek aan vroeë bewyse, is dit moontlik dat hy nie verkeerd is nie.
Waar het jy daardie ou fossiel opgediep?
In 'n slot bloei John die stad Rome wat Ignatius sien sterf het, met die groter eer dat Antiochië sy held terug ontvang:
Want daardie stad het sy bloed ontvang toe dit val, maar julle was vereer met sy oorskot, julle het sy biskop geniet, hulle het sy martelaarskap geniet. Hulle het hom in stryd en oorwinning gesien en bekroon, maar julle het hom voortdurend. God het hom 'n rukkie van jou verwyder en met groter heerlikheid hom weer aan jou gegee. En soos diegene wat geld leen, met rente terugbetaal wat hulle ontvang, so het God ook vir 'n rukkie hierdie gewaardeerde skat van u gebruik en dit met groter glans aan u gewys, met groter glans.
Terwyl die toespraak fokus op die lewe van Ignatius, is daar 'n sterk beroep op mense om na Antiochië te kom en gebruik te maak van die krag wat in die oorblyfsels en die graf van hierdie ou martelaar bestaan.
Want nie net die liggame nie, maar ook die grafte van die heiliges is vervul met geestelike genade. … een wat met 'n graf raak, met geloof, behoort groot krag te wen …
Maar dit moet dalk 'n onderwerp wees om in 'n ander pos te ondersoek.
Jesus ons gekruisigde en opgestane Heer
Johannes Chrysostomos wys op die martelaarskap van Petrus, Paulus en Ignatius as bewys van die opstanding.
Want in werklikheid is dit die grootste bewys van die opstanding dat die gesneuwelde Christus so 'n groot krag na die dood moet toon, om lewende mense te oorreed om sowel die land as die huis en die vriende en die kennis en die lewe self te verag ter wille van hom te bely , en om te kies in die plek van die huidige genot, beide strepe en gevare en die dood. Want dit is nie die prestasies van enige dooie nie, ook nie van een wat in die graf bly nie, maar van een wat opgestaan ​​en lewend is.
John gebruik die bereidwilligheid van sulke helde om vir hul geloof te sterf, nie net as 'n verskoning nie, maar as 'n aanmoediging vir elke getroue dissipel om Jesus uit te leef en 'n oproep om die wêreld te verlaat (Lukas 14: 26-27,33). Net soos Ignatius, wat ver gereis het om sy lot te ontmoet, is ons almal op 'n manier van lang reis en migrasie uit hierdie wêreld, 'n reis wie se bestemming is om na die gekruisigde Jesus te gaan en hom te sien in die hemel. "
Met tussenposes gedurende die afgelope paar eeue het patoloë 'n warm kontroversie gevoer oor die egtheid van die Ignatiaanse briewe. Elke spesifieke resensie het sy verskonings en sy teenstanders. Elkeen is bevoordeel deur die uitsluiting van al die ander, en almal is op hul beurt gesamentlik verwerp, veral deur die godsdienstiges van Calvyn. Die hervormer self, in 'n taal so gewelddadig as onkrities (Institutes, 1-3), verwerp in globo die briewe wat sy eie eienaardige sienings oor die kerklike regering so heeltemal in diskrediet bring. Die oortuigende getuienis wat die briewe lewer oor die goddelike oorsprong van die Katolieke leerstelling, is nie bevorderlik om nie-Katolieke kritici in hul guns te stel nie; dit het in werklikheid nie 'n bietjie bydra tot die hitte van die twis nie. Oor die algemeen is die Katolieke en Anglikaanse geleerdes aan die kant van die briewe wat aan die Efesiërs, Magnesiërs, Tralliërs, Romeine, Filadelfiërs, Smyrniote en Polycarpos geskryf is, terwyl presbiteriane in die reël, en miskien a priori, alles verwerp wat beweer dat Ignatiaanse outeurskap .
Die twee briewe aan die apostel Johannes en die een aan die Heilige Maagd, wat slegs in Latyn bestaan, word eenparig erken as vals. Die groot aantal kritici wat die egtheid van die Ignatiaanse briewe erken, beperk hul goedkeuring tot dié wat deur Eusebius en Sint Jerome genoem word. Die ses ander word nie deur enige van die vroeë vaders verdedig nie. Die meerderheid van diegene wat die Ignatiaanse outeur van die sewe briewe erken, doen dit voorwaardelik en verwerp wat hulle as die ooglopende interpolasies in hierdie briewe beskou. In 1623, terwyl die twis op sy hoogtepunt was, het Vedelius uiting gegee aan hierdie laasgenoemde opinie deur 'n uitgawe van die Ignatiaanse briewe in Genève te publiseer waarin die sewe egte briewe van die vyf valse geskei word. In die regte briewe dui hy aan wat as interpolasies beskou word. Die hervormer Dallaeus, te Genève, in 1666, publiseer 'n werk met die titel "De scriptis quae sub Dionysii Areop. Et Ignatii Antioch. Nominibus circumferuntur", waarin (lib. II) die egtheid van al sewe briewe in twyfel trek. Hierop het die Anglikaanse Pearson opgewonde geantwoord in 'n werk genaamd "Vindiciae epistolarum S. Ignatii", gepubliseer in Cambridge, 1672. Die argumente wat in hierdie wetenskaplike werk aangevoer is, was so oortuigend dat die kontroversie vir tweehonderd jaar lank gesluit bly ten gunste van die egtheid van die sewe letters. Die bespreking is heropen deur die ontdekking van Cureton (1843) van die verkorte Siriese weergawe, met die briewe van Ignatius aan die Efesiërs, Romeine en aan Polycarpus. In 'n werk met die titel "Vindiciae Ignatianae" London, 1846), verdedig hy die standpunt dat slegs die letters in sy verkorte Siriese resensie, en in die vorm daarin, eg is, en dat alle ander geïnterpoleer of reguit vervals is. Hierdie posisie is kragtig bestry deur verskeie Britse en Duitse kritici, waaronder die Katolieke Denzinger en Hefele, wat die egtheid van die hele sewe sendbriewe suksesvol verdedig het. Daar word nou algemeen erken dat Cureton se Siriese weergawe slegs 'n afkorting van die oorspronklike is.
Alhoewel daar amper nie gesê kan word dat daar tans eenparige ooreenkoms oor die onderwerp bestaan ​​nie, bevoordeel die beste moderne kritiek die egtheid van die sewe briewe wat Eusebius genoem het. Selfs vooraanstaande nie-Katolieke kritici soos Zahn, Lightfoot en Harnack is van mening. Miskien is die beste bewys van hul egtheid in die brief van Polycarpus aan die Filippense, wat elkeen by die naam noem. As 'n intieme vriend van Ignatius, getuig Polycarpus, wat kort na die dood van die martelaar geskryf het, tegelykertyd die egtheid van hierdie briewe, tensy dié van Polycarp self inderdaad as geïnterpoleerd of vervals beskou word. As ons verder die gedeelte van Irenaeus (adv. Haer., V, xxviii, 4) in die oorspronklike Grieks in Eusebius (Kerkgeskiedenis III.36), waarin hy verwys na die brief aan die Romeine. (iv, I) in die volgende woorde: "Net soos een van ons broeders gesê het, wat in die martelaarskap veroordeel is vir sy geloof", word die bewys van egtheid oortuigend. Die romanse van Lucianus van Samosata, "De morte peregrini", wat in 167 geskryf is, lewer onbetwisbare bewyse dat die skrywer nie net die Ignatiaanse letters vertroud was nie, maar dat hulle selfs daarvan gebruik gemaak het. Harnack, wat nie altyd so ingesteld was nie, beskryf hierdie bewyse as '' 'n getuienis wat so sterk is oor die egtheid van die briewe as alles waaraan 'n mens kan dink '(Expositor, ser. 3, III, p. 11).
Leesgeskiedenis: Ignatius van Antiochië
Sommige van die vroegste bestaande geskrifte van die kerk, na die apostels, is deur Ignatius van Antiochië geskryf. Ongelukkig is baie min oor hom bekend. Ten minste nie met baie sekerheid nie.
Ons kan met redelike vertroue weet dat hy in die eerste en tweede eeu geleef het tydens die bewind van Trajanus (98-117). Dit is gebaseer op die volgende stel bewyse:
Polycarp, 'n tydgenoot van Ignatius, ontvang een van die bestaande briewe wat Ignatius geskryf het. Sy eie skryf Brief aan die Filippense, Polycarp noem Ignatius as 'n rolmodel (hoofstuk 9). Met hierdie brief heg Polycarp ook 'n paar Ignatius -briewe aan, waardeer dit omdat hulle geloof en geduld ondersoek, en alle dinge wat geneig is tot opbou in ons Here " (hoofstuk 13).
Irenaeus, aan die einde van die tweede eeu, skryf anoniem 'n gedeelte van Ignatius ' aan Brief aan die Romeine (hoofstuk 4) in Ad Haer (V.28.4).
Origenes, wat in die derde eeu geskryf het, haal aan Brief aan die Romeine (hoofstuk 7) en Brief aan die Efesiërs (hoofstuk 19) in twee van sy kommentare. 
Martelaarskap vir die geloof
Ignatius word onthou vir sy moed terwyl hy martelaarskap beleef het vir sy geloof in Christus, iewers tussen 105 en 115 nC. Hy is gearresteer, in militêre bewaring geneem en van Sirië oor Klein -Asië na Rome gebring. In Rome sou hy tereggestel word en deur wilde diere verskeur word. Op hierdie reis het hy die briewe geskryf wat ons vandag in ons besit het.
Dit is redelik om selfs vanaf die vroegste bewyse tot die gevolgtrekking te kom dat Ignatius een van diegene was wat gely het en gesterf het vir sy geloof. Dit kan gebaseer wees op die bestaande briewe waarin Ignatius in Rome verwag om te sterf, sowel as dat Polycarpus en Irenaeus hom (of ten minste sy brief) noem in die konteks van die aanmoediging van Christene om diegene wat vir Christus gely het, te modelleer.
Eusebius, 'n historikus uit die vierde eeu, beskryf die situasie vir Christene in die tyd van Trajanus korrek.
alhoewel daar geen groot vervolging plaasgevind het nie, het plaaslike vervolgings nietemin plaasgevind in spesifieke provinsies en baie van die getroue het martelaarskap in verskillende vorme verduur. (Pred. Hist III.33)
Dit is onduidelik waarom Ignatius vir sy geloof geteiken en ter dood veroordeel is, aangesien baie Christene op sy reis na Rome besoek is.
Ignatius se briewe, soos opgemerk, is geskryf terwyl hy deur Klein -Asië na Rome geneem is. Daar is 'n debat oor hoeveel briewe hy geskryf het en of die vorm waarin ons dit vandag het, verteenwoordig wat hy geskryf het.
En toe hy die reis deur Asië onder die strengste militêre toesig onderneem, versterk hy die gemeentes in die verskillende stede waar hy by mondelinge verhoor en vermanings kom, en waarsku hulle veral om veral op hul hoede te wees teen die dwaalleer wat toe begin seëvier en het hulle aangemoedig om die tradisie van die apostels vas te hou. (Pred. Hist III.36)
Volgens Eusebius het Ignatius sewe briewe geskryf, vier van Smirna en drie van Troas.
In hul korter formaat word hierdie sewe briewe deur die meeste geleerdes as eg beskou, geskryf deur Ignatius, maar bevat later interpolasies.Daar word algemeen aanvaar dat alle bykomende briewe wat aan Ignatius toegeskryf word, tesame met die langer vorm van die sewe letters gedurende die vierde eeu geskryf is.
Held gevier gedurende die vierde eeu
Gedurende die vierde eeu word Ignatius met liefde onthou as 'n geloofsheld. Die meer gedetailleerde inligting wat ons oor hom het, is ongeveer hierdie tyd gedateer. Baie van hierdie inligting word egter gedebatteer oor die egtheid daarvan.
Eusebius ' Kerkgeskiedenis (III.33-36), wat oor 'n paar jaar geskryf is en ongeveer 326 voltooi is, teken Ignatius aan as die biskop van Antiochië wat gedurende die tyd van Trajanus gemartel is.
Die martelaarskap van Ignatius (hoofstuk 1) teken Ignatius ook aan as die biskop van Antiochië wat gedurende die tyd van Trajanus gemartel is. Hierdie werk beweer dat dit 'n ooggetuie is van Ignatius se reis na martelaarskap, maar die meeste dateer uit die vierde eeu.
John Chrysostomus, bekend as 'n welsprekende prediker in Antiochië gedurende die laat vierde eeu, het 'n lofrede vir Ignatius (Eulogy) geskryf.
Athanasius, bekend vir sy geskil met Arianisme gedurende die vierde eeu, gebruik Ignatius ' -briewe om die ewige natuur van Christus te verdedig (De Synodis III.47) (ook hierdie pos).
Onderrig deur die apostels?
Baie neem aan dat Ignatius 'n student van die apostels was, veral Johannes. Dit is gebaseer op sy verbintenis met Polycarp, 'n verhouding wat bevestig is omdat Ignatius aan hom geskryf het. Die verband tussen Polycarpus en die apostels is gebaseer op twee uittreksels uit Irenaeus (skryf ongeveer 180).
Maar Polycarpus is ook nie net deur die apostels onderrig nie en het met baie mense wat Christus gesien het, onderhoude gehad, maar is ook deur apostels in Asië aangestel as biskop van die Kerk in Smirna, wat ek ook in my vroeë jeug gesien het, want hy het vertoef [op aarde] baie lank … (Ad Haer III.3.4)
En hierdie dinge getuig skriftelik van Papias, die hoorder van John, en 'n metgesel van Polycarp … (Ad Haer V.33.4)
Dit is eers later dat ons 'n duideliker getuienis het dat Ignatius, self deur die apostels opdrag gegee is, deur óf Petrus óf Paulus as sy biskop aangestel is. Maar die inligting hier is redelik laat en teenstrydig.
Eusebius merk op dat Ignatius die tweede biskop van Antiochië was, sonder om te sê wie hom aangestel het (Pred. Hist III.22 III.36).
Die Martelaarskap van Ignatius dat hy die dissipel van Johannes die apostel is en dat hy die Kerk van die Antiochiërs was (Martelaarskap 1).
Theodoret van Antiochië, wat in 446 geskryf het, berig dat Ignatius deur Petrus aangestel is om die biskop van Antiochië te wees (Dialoë 1).
Die Apostoliese Grondwette, 'n versameling van 8 boeke wat nie later as die vierde eeu gedateer is nie, berig dat Ignatius deur Paulus aangestel is (VII.4)
Paulus was 'n bekende lid van die kerk en dit was die leiers van Antiogië wat hom op sy eerste sendingreis gestuur het (Handelinge 13: 1-3). Dit was ongeveer 46-47 nC. Beide Petrus en Paulus is albei in Antiogië (Gal 2: 11-13), waarskynlik na die 1JJ en omstreeks die tyd van die Raad van Jerusalem. Die algemene datum wat vir Petrus en Paulus se martelaarskap gegee is, is omstreeks 65 nC gedateer. Ignatius ontmoet 'n soortgelyke lot 40-50 jaar later.
As Ignatius deur die apostels, in die besonder Petrus en Paulus, opdrag gegee is en deur hulle aangestel is in sy rol as biskop, sou dit vermoedelik ongeveer 40-50 nC wees. Dit sou ongeveer 60 jaar voor sy dood wees, wat hom nogal 'n ou man sou maak, waarskynlik meer as 80 toe hy sterf. Hoewel dit moontlik is, is dit baie meer waarskynlik dat hy 'n jong seun was toe Petrus en Paulus in Antiochië was, en hy is waarskynlik nie deur hulle aangestel as biskop nie.
 Paul Gilliam III, Ignatius van Antiochië en die Arian -kontroversie, 110
Ignatius van Antiochië - Geskiedenis
Die Drie -eenheidswaan 'N Ondersoek van die Drie -eenheidsleer
(ongeveer 110 n.C.)
Ignatius verwys ook na homself in sy briewe as "Theophorus". 'N Kerklegende sê dat hy die klein kindjie in Jesus se arms was (Markus 9:35). Hy was biskop van Antiochië, vriend van Polycarpus wat 'n dissipel van Johannes was, en hy het moontlik die apostel Johannes geken. Ignatius is onder Trajanus gemartel. Ons weet egter baie min van hom en die vroeë kerkvaders sê nie veel oor sy lewe of sy geskrifte nie. Irenaeus verwys na hom wanneer hy uit Ignatius se brief aan die Romeine aanhaal, maar hy noem hom nie by die naam nie, alhoewel Ignatius se naam wel in die brief verskyn.
'Soos 'n sekere man van ons gesê het toe hy tot die wilde diere veroordeel is vanweë sy getuienis met betrekking tot God:' Ek is die koring van Christus en word deur die tande van die wilde diere gemaal, sodat ek gevind kan word die suiwer brood van God '' (Irenaeus, Teen ketterye, V, 28, 4).
Eusebius, in sy Kerklike geskiedenis (III, 36), wat omstreeks 315 nC geskryf is, noem Ignatius in die tyd van Papias in beheer van die biskop van Smirna. Hy skryf dat Ignatius na Rome gestuur is om vir die wilde diere gevoer te word, en onderweg het hy die kerke gestig deur hulle mondelinge verhoor te gee en deur verskeie briewe te skryf. Eusebius noem sewe van sy briewe: Efesiërs, Magnesiërs, Tralliërs, Romeine, Filadelfiërs, Smirneërs en 'n brief aan Polycarpus.
Die geskrifte van Ignatius was nog altyd omstrede en is wyd betwis. Daar is vyftien sendbriewe wat die naam Ignatius dra. Die eerste drie bestaan ​​slegs in Latyn en die res bestaan ​​ook in Grieks:
Aan die Maagd Maria
Aan die apostel Johannes (1)
Aan die apostel Johannes (2)
Maria van Cassobelae aan Ignatius
Aan die Tarsiërs
Aan die Antiochiërs
Aan Hero, diaken van Antiochië
Die Ignatiaanse probleem spruit voort uit die feit dat ons verskillende weergawes van sy briewe besit: die kort herhaling, die lang herhaling en die Siriese afkorting. Die kort herdenking was tot 1646 onbekend en die Siriërs tot 1845. Tydens die Reformasie het Katolieke 'n beroep op die Ignatiaanse sendbriewe van die Long Recension gedoen ter verdediging van die Katolieke gesag. Protestante het hierdie geskrifte van Ignatius as ongetrou gediskrediteer. Na die ontdekking van die kort herdenking in Florence deur Vossius in 1646, het baie protestante steeds daarop aangedring dat beide herhalings vervalsings was. Sommige geleerdes betwis die saak steeds, wat meen dat al die sogenaamde herhalings korrup is.
Geleerdes van tekskritici vertel ons dat agt van die vyftien letters van Ignatius beslis nie eg is nie. Een van hul belangrikste redes is dat Eusebius nie bewus was van hierdie agt nie. Ons moet egter hier versigtig wees en onsself daaraan herinner dat ons nie beslis kan aflei dat dit nie bestaan ​​nie, bloot omdat Eusebius nie daarvan bewus was nie. Die huidige mening is dat die 'kort herhaling' van sewe letters egnaaties is. Dit is egter nie sonder verskeie ernstige probleme nie. Selfs as ons heeltemal seker kon wees dat Ignatius slegs sewe letters geskryf het, beteken dit nie dat die sewe letters onbeskadig is nie, sowel as die ander geskrifte wat vermoedelik onwaar is. Die feit dat baie van Ignatius se geskrifte vervalsings en korrupsies was, moet ons 'n verdagte oog op al sy geskrifte werp. Vergelyk byvoorbeeld die volgende gedeelte uit die brief aan die Romeine wat ook deur Irenaeus aangehaal is met verwysing na Ignatius:
Ignatius se brief aan die Romeine
Ek is die koring van Christusen word deur die tande van die wilde diere gemaal, sodat ek die suiwer brood kan vind God Ek is die koring van Goden laat my deur die tande van die wilde diere geslyp word, sodat ek die suiwer brood kan vind Christus. Ek is die koring van Goden word deur die tande van die wilde diere gemaal, sodat ek die suiwer brood van kan vind God Ek is die koring van Goden deur die tande van die diere sal ek gemaal word, sodat ek die suiwer brood kan vind God
Ons moet oppas dat ons die feite nie verkeerd verstaan ​​nie en die egtheid van die briewe wat Ignatius geskryf het, en die egtheid van die inhoud daarvan verwar. As ons veronderstel dat Ignatius slegs sewe letters geskryf het, hoef dit nie noodwendig te wees dat die sewe letters wat ons het, onbeskadig is nie. Die gevolgtrekking dat Ignatius slegs sewe geskryf het, is 'n bespiegeling wat gebaseer is op menings oor die inhoud daarvan en die gebrek aan kennis van Eusebius daaroor. Ignatius het egter moontlik ander briewe geskryf, Eusebius was wettiglik nie daarvan bewus nie, en die agt wat ons wel het, en bekend is dat hulle beskadig is, kan inderdaad korrupsie van outentieke oorspronklikes wees. En ook tot die gevolgtrekking net Ignatius geskryf het sewe letters, en nie vyftien nie, beteken nie dat hierdie sewe letters in die sogenaamde Short Recension nie ook beskadig is bloot omdat hulle verskil van die sogenaamde Long Recension nie. Dit is een ding om seker te wees dat Ignatius sewe letters outentiek geskryf het, maar iets anders om seker te wees dat die sewe letters sy outentieke woorde bevat sonder enige korrupsie. Verder vertel die kerkvaders dat Gnostici veral bekend was omdat hulle tekste uit Christelike geskrifte verander of verwyder het. Dit dui op gnostiese korrupsie in die kort herdenking, nie die lang herhaling nie. Uiteindelik kan ons eenvoudig geen sekerheid hê oor die suiwerheid van die inhoud daarvan nie.
Daar is ook verskeie ander probleme met die Ignatiese letters as 'n geheel. Dit lyk asof sy briewe baie onwaarskynlike geografiese en historiese omstandighede bevat. Ignatius is byvoorbeeld na Rome geneem om deur die leeus geëet te word. Waarom sou die Romeine dan 'n gevangene neem wat op 'n baie lang reis oor land was, eerder as om per skip te vaar toe hy van die een hawe (Antiochië) na die ander (Rome) vervoer is? Dit maak geen sin nie, en die verhaal het die smaak van geromantiseerde fiksie, wat op sy beurt 'n hoofrede kan wees waarom vroeë kerkvaders nie die moeite doen om sy briewe te noem nie. Boonop lyk sy briewe anachronisties met teologiese idees en 'n prentjie van 'n ontwikkelde kerkstruktuur wat meer geskik is vir 'n veel later tyd.
Die briewe van Ignatius
Die volgende vergelyk die kort en lang herhalings van Ignatius se briewe. Uittreksels vir die kort vs lang herhalings geneem uit die Roberts-Donaldson Engelse vertalings van die kort en lang herhalings, klem myne. Die ingekeepte weergawe is die Long Recension. Vergelyk veral die vetgedrukte woorde tussen die kort en lang herhalings. Die verskille is nogal onthullend.
Ignatius, wat ook Theoforus genoem word, na die kerk in Efese. verenig en verkies deur die ware passie deur die wil van die Vader, en Jesus Christus, ons God.
Ignatius, wat ook Theoforus genoem word, na die kerk in Efese. verenig en uitverkies deur die ware passie deur die wil van God die Vader en van ons Here Jesus Christus ons Verlosser.
Ek het kennis gemaak met u naam, baie geliefde in God, wat u verkry het deur die gewoonte van geregtigheid, volgens die geloof en liefde in Jesus Christus, ons Verlosser. Om die volgelinge van God, en roer julleself op die bloed van God (Ek).
Ek het kennis gemaak met u baie begeerde naam in God, wat u verkry het deur die gewoonte van geregtigheid, volgens die geloof en liefde in Christus Jesus, ons Verlosser. Om die volgelinge van die liefde van God teenoor die mens, en roer julleself op die bloed van Christus. (Ek)
Daar is een geneesheer wat beide vlees en gees besit, beide gemaak en nie gemaak nie, God bestaan ​​in vlees, ware lewe in die dood, beide van Maria en van God eers begaanbaar en dan onbegaanbaar, selfs Jesus Christus, onse Here. (VII).
Maar ons Geneesheer is die enigste ware God, die ongebore en ongenaakbare, die Here van almal, die pa en die vader van die eniggebore Seun. Ons het ook as Geneesheer die Here ons God, Jesus die Christus, die eniggebore Seun en Woord, voordat die tyd begin het, maar wat daarna ook mens geword het, van die maagd Maria. Want "die Woord het vlees geword". Omdat Hy onliggaamlik was, was Hy in die liggaam, onbegaanbaar, Hy was in 'n begaanbare liggaam, onsterflik, Hy was in 'n sterflike liggaam, lewe, Hy het onderwerp geword aan korrupsie, sodat Hy ons siele kon bevry van die dood en korrupsie, en genees hulle en kan hulle weer gesond word, toe hulle siek was van goddeloosheid en goddelose begeerlikhede. (VII).
Vir ons God, Jesus Christus, was, volgens die aanstelling van God, in die baarmoeder ontvang deur Maria, uit die saad van Dawid, maar deur die Heilige Gees. Hy is gebore en gedoop, sodat Hy deur sy passie die water kan suiwer. (XVIII).
Vir die Seun van God, wat verwek is voordat die tyd begin het, en alles vasgestel het volgens die wil van die Vader, Hy is verwek in die baarmoeder van Maria, volgens die aanstelling van God, uit die nageslag van Dawid en deur die Heilige Gees. Want daar staan: "Kyk, 'n maagd sal swanger word en 'n seun baar, en hy sal Immanuel genoem word." Hy is gebore en is deur Johannes gedoop, sodat Hy die instelling wat aan die profeet toegewy is, kan bekragtig. (XVIII).
Daarom is elke soort magie vernietig, en elke band van goddeloosheid het verdwyn, onkunde is verwyder en die ou koninkryk afgeskaf, God self word in menslike gedaante gemanifesteer vir die vernuwing van die ewige lewe. En dit het nou 'n begin geneem wat deur God voorberei is. Voortdurend was alles in beroering, omdat Hy die afskaffing van die dood bepeins het. (XIX).
God manifesteer as 'n mens, en 'n mens wat krag toon as God. Maar eersgenoemde was nie bloot 'n verbeelding nie, en die tweede impliseer nie 'n blote menswees nie, maar die een was absoluut waar en die ander 'n ekonomiese reëling. Dit het nou 'n begin gekry wat deur God vervolmaak is. Voortdurend was alles in beroering, omdat Hy die afskaffing van die dood bepeins het. (XIX).
Jesus Christus, in sy geloof en in sy liefde, in sy lyding en in sy opstanding. Veral as die Here aan my bekend maak dat julle man vir mens in gemeenskap kom uit genade, afsonderlik, in een geloof en in Jesus Christus, wat uit die nageslag van Dawid was na die vlees beide die Seun van die mens en die Seun van God. (XX).
Die geloof van Jesus Christus, en in sy liefde, in sy passie en in sy opstanding. Kom julle almal gemeen en afsonderlik deur genade saam in een geloof van God die Vader, en van Jesus Christus Syne eniggebore Seun, en "die eersgeborene van elke skepsel", maar uit die saad van Dawid volgens die vlees. (XX).
Die bediening van Jesus Christus, wat voor die begin van die tyd by die Vader was en uiteindelik geopenbaar is. (VI).
Die bediening van Jesus Christus. Hy was deur die Vader verwek voor die begin van die tyd God die Woord, die eniggebore Seun, en bly ewig dieselfde vir "van sy koninkryk sal daar geen einde wees nie." (VI).
Hardloop julle dan almal saam in een tempel van God, soos een altaar, soos een Jesus Christus, wat uit een Vader voortgekom het, en is met en het gegaan na een. (VII).
Hardloop julle almal, as een mens, saam in die tempel van God, soos na een altaar, na een Jesus Christus, die hoëpriester van die ongebore God. (VII).
Daar is een God, wat Homself geopenbaar het deur Jesus Christus Syne Seun, wie is Syne ewige Woord. (VIII).
Daar is een God, die Almagtige, wat gemanifesteer het Homself deur Jesus Christus Syne Seun, wie is Syne Woord. (VIII).
Vaar dit goed in die harmonie van God, julle wat verkry het die onafskeidbare Gees, wat Jesus Christus is. (XV).
Vaar dit in harmonie, julle wat dit verkry het die onafskeidbare Gees, in Christus Jesus, deur die wil van God. (XV).
Wees dus op u hoede teen sulke persone. En dit sal met u die geval wees as u nie opgeblase is nie en in 'n intieme verhouding bly Jesus Christus ons God, en die biskop en die verordenings van die apostels. (VII).
Wees dus op julle hoede teen sulke persone, sodat julle nie vir julle eie siele 'n strik erken nie. En tree op sodat u lewe vir alle mense aanstootlik sal wees, sodat u nie 'n strik word op 'n toring en 'n net wat uitgesprei word nie '. Want "hy wat homself nie genees in sy eie werke nie, is die broer van hom wat homself vernietig." As julle daarom ook verwaandheid, arrogansie, minagting en hoogmoed wegwys, sal dit julle voorreg wees om onlosmaaklik met God verenig te wees, want "Hy is naby die wat Hom vrees." En Hy sê: "Na wie sal ek kyk, maar op hom wat nederig en stil is en wat bewe vir my woorde?" En eerbiedig julle ook julle biskop as Christus self, soos die geseënde apostels u beveel het. (VII).
Ignatius, wat ook Theoforus genoem word, aan die Kerk wat barmhartigheid verkry het deur die majesteit van die Allerhoogste Vader, en Jesus Christus, Sy eniggebore Seun, die Kerk wat geliefd en verlig is deur die wil van Hom wat alles wil wat volgens die liefde van Jesus Christus ons God. Ek groet ook in die naam van Jesus Christus, die Seun van die Vader. oorvloed van geluk onberispelik in Jesus Christus, ons God.
Ignatius, wat ook Theoforus genoem word, aan die Kerk wat barmhartigheid verkry het deur die majesteit van die Allerhoogste God die paen van Jesus Christus, Sy eniggebore Seun, die Kerk wat geheilig en verlig is deur die wil van God, wat alles gevorm het volgens die geloof en liefde van Jesus Christus, ons God en Verlosser. Ek salueer ook in die naam van Almagtige God, en van Jesus Christus, sy Seun. oorvloed van geluk onberispelik, in God, selfs die Vader, en ons Here Jesus Christus.
"Want die sigbare dinge is tydelik, maar die onsigbare is ewig." Vir ons God, Jesus Christus, noudat Hy by die Vader is, word des te meer geopenbaar [in Sy heerlikheid]. (III).
"Want die sigbare dinge is tydelik, maar die onsigbare is ewig." Die Christen is nie die gevolg van oorreding nie, maar van mag. As hy deur die wêreld gehaat word, is hy geliefd by God.
Ek is die koring van Goden laat my deur die tande van die wilde diere geslyp word, sodat ek die suiwer brood kan vind Christus. (IV).
Ek is die koring van Goden word deur die tande van die wilde diere gemaal, sodat ek die suiwer brood van kan vind God. (IV).
Want wat sal 'n mens baat as hy die hele wêreld wen, maar sy siel verloor? "Hom soek ek, wat vir ons gesterf het: Hom wat ek begeer, wat om ons ontwil opgestaan ​​het. Dit is die wins wat vir my opgebring word. Vergewe my, broeders: verhinder my nie om te lewe, wil my niet bewaar in 'n toestand van dood en terwyl ek begeer om aan God te behoort, moet u my nie aan die wêreld oorgee nie. Laat my toe om suiwer lig te verkry; nabootser van die passie van my God. (V).
Want wat baat 'n mens as hy die hele wêreld wen, maar sy eie siel verloor? "Ek verlang na die Here, die Seun van die ware God en Vader, ook Jesus Christus. Hom soek ek, wat vir ons gesterf het en opgestaan ​​het. Vergewe my, broeders: verhinder my nie om die lewe te bereik nie, want Jesus is die lewe van gelowiges. Wil my nie in 'n toestand van dood hou nie, want lewe sonder Christus is die dood. Terwyl ek begeer om aan God te behoort, moet u my nie aan die wêreld oorgee nie. Laat my suiwer lig verkry: as ek daarheen gegaan het, sal ek inderdaad 'n man van God wees. Laat my toe om 'n nabootser te wees van die passie van Christus, my God. (V).
Onthou in u gebede die kerk in Sirië, wat nou het God vir sy Herder, in plaas van my. Jesus Christus alleen sal daaroor toesig hou. (IX).
Onthou in u gebede die kerk in Sirië, wat in plaas van my nou vir sy herder het die Here, wat sê: "Ek is die goeie Herder." En Hy alleen sal daaroor toesig hou. (IX).
Aan die Filadelfiërs
Aangesien daar ook maar is een ongebore Wese, God, selfs die Vader en een eniggebore Seun, God, die Woord en die mens en een Trooster, die Gees van die waarheid. [wees gehoorsaam aan] die biskop aan Christus, net soos Christus aan die Vader. (IV).
Want daar is een God van die Ou en Nuwe Testament, "een Middelaar tussen God en mans. (V).
As iemand Christus Jesus die Here bely, maar die God van die wet en die profete verloën en sê dat die Vader van Christus nie die Skepper van hemel en aarde is nie, het hy nie meer in die waarheid as sy vader, die duiwel, voortgegaan nie . (VI).
Die priesters is inderdaad goed, maar die hoëpriester is beter aan wie die allerheiligste toegewy is, en aan wie die geheimenisse van God alleen vertrou is. Hy is die deur van die Vader, waardeur Abraham, en Isak, en Jakob, en die profete, en die apostels en die Kerk ingaan. Dit alles het ten doel om die eenheid van God te bereik. (IX).
Die priesters en die bedienaars van die woord is goed, maar die hoëpriester is beter, aan wie die allerheiligste toegewy is, en aan wie alleen die geheime van God toevertrou is. Die bedieningsbevoegdhede van God is goed. Die Trooster is heilig, en die Woord is heilig, die Seun van die Vader, deur wie Hy alles gemaak het, en voorsien 'n voorsienigheid oor hulle almal. Dit is die Weg wat lei na die Vader, die Rots, die Verdediging, die Sleutel, die Herder, die Offer, die Deur van kennis, waardeur Abraham ingegaan het, en Isak, en Jakob, Moses en die hele geselskap van die profete , en hierdie pilare van die wêreld, die apostels en die eggenoot van Christus, vir wie Hy sy eie bloed uitgestort het as haar huweliksdeel, sodat Hy haar kon verlos. Al hierdie dinge neig na die eenheid van die enigste ware God. (IX).
Ignatius, wat ook Theoforus genoem word, na die Kerk van God die Vader, en van die geliefde Jesus Christus.
Ignatius, wat ook Theoforus genoem word, na die Kerk van God die allerhoogste Vader en Syne geliefde Seun Jesus Christus.
Verheerlik God, selfs Jesus Christus, wat u sulke wysheid gegee het. Hy was werklik uit die geslag van Dawid na die vlees, en die Seun van God volgens die wil en krag van God dat Hy werklik uit 'n maagd gebore is, is deur Johannes gedoop, sodat alle geregtigheid deur Hom vervul kon word en was waarlik, onder Pontius Pilatus en Herodes die tetrarch, vir ons in die vlees vasgespyker [aan die kruis]. (Ek).
Verheerlik die God en Vader van onse Here Jesus Christus, wat deur Hom aan u sulke wysheid gegee het. dat Hy die Seun van God was, 'die eersgeborene van elke skepsel', God die Woord, die eniggebore Seun en uit die geslag van Dawid na die vlees, deur die Maagd Maria deur Johannes gedoop is, dat alle geregtigheid sou deur Hom vervul kon word dat Hy 'n lewe van heiligheid sonder sonde geleef het en waarlik onder Pontius Pilatus en Herodes die viervors vir ons in sy vlees vasgespyker was. (Ek).
Julle het goed gevaar met die ontvangs van Philo en Rheus Agathopus as dienaars van Christus ons God. (X).
Julle het goed gevaar om Philo en Gaius en Agathopus te ontvang die dienaars van Christus. (X).
Die volgende is uittreksels uit Ignatius se ander briewe wat slegs in een eksemplaar bestaan ​​en hoort by die versameling bekend as die 'Long Recension'. Hy gebruik taal om God te beskryf wat baie ooreenstem met Irenaeus.
Ek het geleer dat sommige van die dienaars van Satan u wou versteur, sommige van hulle beweer dat Jesus [net] in voorkoms gebore is, gekruisig was in voorkoms en gesterf het in voorkoms, ander dat Hy nie die Seun die Skepper is nie, en ander dat Hy self God oor alles is. (Aan die Tarsiërs, II).
En dat Hy wat uit 'n vrou gebore is, die Seun van God was, en dat Hy wat gekruisig is, 'die eersgeborene van elke skepsel' was, en God die Woord, wat ook alle dinge geskep het. Want die apostel sê: "Daar is een God, die Vader, uit wie alles is en een Here Jesus Christus, deur wie alle dinge is. En weer: "Vir daar is een God, en een Bemiddelaar tussen God en die mens, die mens Christus Jesus (Aan die Tarsiërs, IV).
En dit Hy is self nie God oor alles nie, en die Vader, maar Syne Seun, Hy sê: "Ek styg op na my Vader en julle Vader en na myne God en joune God. En weereens, "Wanneer alle dinge aan Hom onderwerp sal word, dan sal Hy self ook onderdanig wees aan Hom wat alle dinge aan Hom onderwerp het, God alles in alles. "Daarom is dit so Een [God] wat alles onderdanig het, en wat alles in alles is, en 'n ander [Sy Seun] aan wie hulle onderwerp is, wat ook Homself, tesame met alle ander dinge, onderwerp word [aan eersgenoemde]. (Aan die Tarsiërs, V vgl. 1 Kor 15: 24-28).
Hoe kan so 'n mens 'n blote man wees, wat die begin van sy bestaan ​​van Maria ontvang het, en nie eerder God die Woord nie, en die eniggebore Seun? Want "in die begin was die Woord, en die Woord was by God, en die Woord was God." En op 'n ander plek: "Die Here het My geskape, die begin van Sy weë, vir Sy weë, vir Sy werke. Voordat Hy die wêreld gevind het, het Hy My gegenereer en voor al die heuwels."Aan die Tarsiërs, VI).
Vir Moses, die getroue dienskneg van God, toe hy gesê het: "Die Here jou God is een Here, "en het dit dus verkondig daar was net een God, het ons onmiddelik ook ons ​​Here [Jesus] bely toe hy gesê het: "Die Here het vuur en swawel van die Here op Sodom en Gomorra gereën." En weer: "En God gesê: Laat ons die mens na ons beeld maak; en so God mens gemaak, na die beeld van God Hy het Hom gemaak. "En verder:" Na die beeld van God het Hy 'n mens gemaak. "En dat [die Seun] 'n mens sou word, sê hy:" 'n Profeet sal die Here [YAHWEH] vir julle uit julle broers opwek, soos ek. "(Aan die Antiochiërs, II).
Die profete spreek ook soos in die persoon van God, en sê: "Ek is God, die eerste [van wesens], en ek is ook die laaste, 10 en behalwe My is daar geen God nie," 11 aangaande die Vader van die heelal, praat ook van ons Here Jesus Christus. '' N Seun '', sê hulle, is aan ons gegee, op wie se skouer die regering van bo is en sy naam die Engel van groot raad genoem word, Wonderbaar, Raadsman, die sterk en magtige God. "12 En oor Sy vleeswording, 'Kyk, 'n maagd sal swanger word en 'n Seun baar, en hulle sal hom Immanuel noem. (Aan die Antiochiërs, III).
Die Evangeliste ook toe hulle dit verklaar het die enigste Vader was die enigste ware God, het nie weggegee wat ons Here aangaan nie, maar geskryf: "In die begin was die Woord, en die Woord was by God, en die Woord was God. Dieselfde was in die begin by God. Alle dinge is deur Hom gemaak, en sonder Hom is niks gemaak wat gemaak is nie. " En aangaande die vleeswording: "Die Woord," sê, "het vlees geword en het onder ons gewoon." En weer: "Die boek van die geslag van Jesus Christus, die seun van Dawid, die seun van Abraham." En juis die apostels, wat gesê het "dit daar is een God, "het ook gesê dat"daar is een Middelaar tussen God en mense. "Hulle was ook nie skaam oor die vleeswording en die passie nie. Want wat sê" die mens Christus Jesus, wat Homself oorgegee het "vir die lewe en redding van die wêreld. Elkeen verklaar daarom dat daar is net een God, net om die godheid van Christus weg te neem, is 'n duiwel en 'n vyand van alle geregtigheid. Hy ook wat Christus bely, tog nie as die Seun van die Skepper van die wêreld niemaar van 'n ander onbekende wese, anders as Hom wat die wet en die profete verkondig het, is hierdie man 'n instrument van die duiwel. En hy wat die menswording verwerp en hom skaam oor die kruis waarvoor ek in bindings is, hierdie man is 'n antichris. Boonop is 'n vervloeking volgens Christus, wie Christus bevestig dat hy 'n blote mens is, omdat hy nie op God vertrou nie, maar op die mens. (Aan die Antiochiërs, IV-V).
Mei Hy wat alleen is, is ongebore, hou julle standvastig, sowel in die gees as in die vlees hom wat verwek is voordat die tyd begin het. (Aan die Antiochiërs, XIV).
Ignatius, wat ook Theoforus genoem word, aan Held, die diaken van Christus en dienskneg van God, 'n man wat deur God geëer word, en die mees geliefde sowel as die gewaardeerde, wat Christus en die Gees in hom dra, en wat myne is eie seun in geloof en liefde: Genade, barmhartigheid en vrede van Almagtige Goden van Christus Jesus, onse Here, Syne eniggebore Seun. (Aan Held).
Mag ek bly wees oor u, my liewe seun, wie se bewaarder Hy is, die enigste ongebore God, en die Here Jesus Christus! (Aan Held, IV).
Ignatius, wat ook Theoforus genoem word, aan haar wat barmhartigheid verkry het deur die genade van die Allerhoogste God die Vader, en Jesus Christus die Here, wat vir ons gesterf het. (Aan Maria in Neapolis, naby Zarbus).
Soos Paulus jou vermaan het. Want as daar is een God van die heelal, die Vader van Christus, "van wie alles is" en een Here Jesus Christus, ons [Here], "deur wie alles is" en ook een Heilige Gees. Want "daar is een Here, een geloof, een doop een God en Vader van almal, wat deur almal is, en in almal. (Aan die Filippense).
As ons sy geskrifte noukeurig ondersoek, kan ons maklik sien wat Ignatius leer nie Trinitarisme, dit wil sê "die Drie -eenheid" soos dit vandag deur daardie dogma gedefinieer word. Soos met alle Christene, glo Ignatius in 'n drie -eenheid, maar hy glo nie in 'n drie -in -een God nie. Ignatius, saam met al die vroeë Christene, het nie geglo dat die Seun saam met God die Vader die tweede persoon van 'n 'Drie -enige Godheid' was nie, maar was God se Woord en in daardie sin 'God die Woord' omdat hy uit was, vandaan gekom het en voortgegaan het uit die Een Enigste Ware God self. Met ander woorde, hy is nie die ware God self nie, maar die Woord van God en in die sin van God, soos 'n sonstraal van die son, maar nie die son self nie, om 'n analogie te gebruik wat so gereeld deur vroeë Christene gebruik word om ander te help om te verstaan ​​wat hulle glo.
Die volgende is uit die Long Recension. Let op hoe sy taal tipies apostolies klink:
Daar is dan Een God en Vader, en nie twee of drie nie, Een wie is, en daar is ook geen ander nie Hy, die enigste ware Een. Vir "die Here [YAHWEH] jou God, "sê"is een Here. "En weer:" Het nie een God wat ons geskep het? Het ons nie almal een Vader nie? En daar is ook een Seun, God die Woord. Vir 'die eniggebore Seun', sê 'wat in die boesem van die pa. "En weer:" Een Here Jesus Christus. "En op 'n ander plek:" Wat is sy naam, of wat is die naam van sy Seun, sodat ons kan weet? "En daar is ook een Parakleet. Want" daar is ook, "sê," een Gees, "aangesien" ons geroep is in een hoop van ons roeping. "En weer:" Ons het gedrink aan een Gees, "met wat En dit is duidelik dat al hierdie gawes 'een en dieselfde Gees werk'. een Vader, en een Seun, en een Parakleet. Daarom het die Here ook, toe Hy die apostels uitgestuur het om dissipels van alle nasies te maak, hulle beveel om "te doop in die naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees, "nie aan een met drie name of aan drie wat vlees geword het nie, maar in drie [persone] wat gelyke eer [een naam] gehad het. (Aan die Filippense, II).
Let noukeurig daarop dat daar vir Ignatius, net soos vir alle vroeë Christene, een God is en dat die enigste God die Vader alleen is. Die Seun is slegs goddelik in die sin dat hy sy goddelikheid ontleen aan die enigste ware God, die Vader. Want Ignatius doen "God die Woord" nie bedoel die tweede persoon van "die Drie -eenheid", want vir Ignatius is daar slegs een God, die Vader. Vir Ignatius beteken 'God die Woord' dat God in sy Woord Jesus Christus gemanifesteer word, maar dat die Woord nie Hyself is nie, die enigste ware God. Dit was die algemene stem van alle Christene voor die laat derde en vroeë vierde eeu.
Sommige tekskritici het een stel geskrifte met die ander stel vergelyk en besluit dat daar twee verskillende skrywers betrokke is (natuurlik). Wat amusant is, is dat sommige Trinitariërs beweer dat die Long Recension gnosties is. Dit is egter die Short Recension wat na gnostiese knoeiery lei, wat die vroeë kerkskrywers dikwels verklaar het dat hierdie gnostici graag wou doen (voorbeeld: Marcion). Dit ruik met die vorm van gnostisisme wat beweer dat Christus inderdaad die verwekte "God" was, maar ontken dat God as persoon gely en gesterf het, maar net die voorkoms van lyding gehad het. Dit is presies die valse lering waarvan Johannes geskryf het (1 Johannes 4: 2-3 2 Joh 1: 7). Baie van die elemente van Ignatius se lering wat in die Long Recension voorkom, ontbreek heeltemal in die Short Recension, en hierdie items beklemtoon en beklemtoon nog sterker dat die Woord self die vlees was wat gekruisig en dood was in die graf soos Irenaeus en Tertullianus later aandring teen en teen die gnostici. In die Long Recension beklemtoon Ignatius herhaaldelik dat die Woord self die vlees was wat dood gekruisig en begrawe is, teen Gnostici wat anders leer, en wat geleer het dat die Woord nie gesterf het en altyd onbegaanbaar was en nie kon sterf of dood was nie. Ignatius het geglo dat die onbegaanbare Woord in ons menswording vir ons ontvanklik geword het, sodat die Woord vir ons kon en sou sterf. Ignatius is die dissipel van die apostel Johannes self en was versigtig vir die baie gnostiese antichrisleerstellings waaroor Johannes gewaarsku het. Die volgende uit die Long Recension is Christelik, nie Gnosties nie. Kan u u voorstel dat 'n gnostikus 'n teks smee wat op hierdie manier van sy eie oortuigings spreek? Absurd!
Ignatius se martelaarskap deur leeus in die Colosseum
Ignatius -martelaarskap deur leeus in die Colosseum
2de eeu nC biskop van Antiochië
Hierdie skildery onthul 'n Christenmartelaar wat deur leeus geëet word vir die vermaak van die skare. Vervolging van die Christene was algemeen gedurende die tye van die Romeinse Ryk. Leeus en ander wilde diere sou die Christene ledemaat van ledemaat skei. Hierdie skildery is van 'n verligte blaar uit die Menologium van Basil II. Ooskerkdiensboek.
Paulus het gesê: almal wat begeer om godvresend in Christus Jesus te lewe, sal vervolg word. & quot Jesus het gesê: & quotno dienskneg is groter as sy meester, as hulle my gehaat het, sal hulle jou ook haat. & quot Hy het ook gesê, & quotSalig is die wat vervolg word ter wille van geregtigheid. & quot
Vervolging is iets wat elke Christen moet verwelkom; daar is geen Christen wat nie op een of ander manier vervolg word nie. Trouens, die woord & quotwitness & quot; is afkomstig van 'n Griekse woord wat in Engels vertaal word & quotmartyr & quot. Toe die Christendom op Pinksterdag gebore is, 50 dae na die opstanding van Christus, was die Joodse leiers in Jerusalem die eerste wat Christene vervolg het. Later was dit die Romeinse Ryk wat die Christendom swaar vervolg het.
Laat my ly om voedsel te word vir die wilde diere, deur wie se instrumente dit my gegee sal word om by God uit te kom. Ek is die koring van God, en laat my gemaal word deur die tande van die wilde diere, sodat ek die suiwer brood van Christus kan vind. & Quot - Ignatius
Volgens oorlewering was daar tien groot vervolgings op die Christelike kerk deur die Romeinse Ryk. Die bekendste Romeinse keiser wat 'n vervolger van die Christene was, was die keiser Nero wat die Christelike kerk in 64 nC en ook in 65 nC onder ernstige vervolging in Rome onderwerp het en dit is toe die apostel Paulus en die apostel Petrus albei omgekom het. Die skrywer van die boek Openbaring beweer dat hy in die ballingskap was vir die Christelike geloof op die eiland Patmos naby die einde van die eerste eeu nC. Dit word aanvaar dat hierdie vervolging onder die keiser Domitianus plaasgevind het. Later is Ignatius, biskop van Antiochië, in 107 nC tydens die bewind van Trajanus gemartel. Daar is 'n gesprek opgeteken in die geskiedenis van keiser Trajanus en Plinius in 112 nC, wat duidelik maak dat daar 'n groeiende vervolging van Christene in die klein Asië was. Ook in 177 nC was daar 'n groot vervolging van Christene in Lyon onder die bewind van Marcus Aurelius. Gedurende die begin van die derde eeu nC het die Romeinse Ryk probeer om enige bekering tot die Christendom te voorkom en gedurende hierdie tyd het die hartseer verhaal ontstaan ​​van die martelaarskap van Perpetua en haar metgeselle in Kartago.Later was daar die vervolging van Decius wat vereis dat elke burger van Rome aan die keiser offer, wat eintlik tot baie afvallighede in die kerk gelei het. Die laaste groot vervolging binne die Romeinse Ryk was onder die bewind van Diocletianus, en dit was waarskynlik die ernstigste. In 303 nC vervolg Diocletianus die Christene so intens dat hy die vernietiging van baie kerke en baie heilige boeke beveel het. In 313 nC het die keiser Konstantyn vervolgings beëindig met die Edik van Milaan wat die Christelike kerk verdraagsaam was.
Christelike vervolging in Easton's Bible Dictionary
Die Christelike kerk het deur baie bloedige vervolgings gegaan. Van die daaropvolgende eeue in ons eie en in ander lande kan dieselfde hartseer rekord gemaak word. Christene word verbied om die verspreiding van die evangelie met geweld te soek (Matt. 7: 1 Luk. 9: 54-56 Rom. 14: 4 Jakobus 4:11, 12). Die woorde van Ps. 7:13, & quotHy rig sy pyle teen die vervolgers, & quot behoort eerder te wees, soos in die Hersiene weergawe, & quotHy maak sy pyle vurig [skagte]. & Quot Lees die volledige artikel
Rome het sy domein so verower deur heerskappy, kennis en rykdom te bekom in uiteenlopende dissiplines van oorlogvoering, wetenskap, kuns en argitektuur onder andere, dat burgers ontspanning kon geniet en die heerlike beskawing kon geniet. Maar nasies, soos individue, kan, as stryd om oorlewing nie meer veeleisend is nie, die leegte in ons gevalle natuur voel, eerder as om te kan geniet van wat gebou is. 'N Hele bevolking kan oproerig raak as hy tyd in die hande het. Regerings moet hul burgers op hoër aspirasies rig, maar sonder leierskap kan 'n volk tot sy basiese instinkte val.
Vermaak het 'n rakleeftyd voordat dit vervelig raak. 'N Grap kan net een keer vertel word en snaaks wees. Rykdom in ons eie tyd produseer donkerder en donkerder vorme van vermaak, aangesien die samelewing voortdurend ongevoelig is en meer en meer stimulasie vereis.
Die lelike onderkant van hierdie nimmereindigende drang kan 'n bloedlust word, die begeerte om ander te sien ly. Die selfhaat in 'n leë siel kan opgejaag word en geprojekteer word na 'n sondebok wat aanstootlik genoeg lyk om die skuld te kry vir sy eie gevalle emosies. Die Romeine het die Christene aangebied wat in geloof in Christus probeer om nie saam met die verdorwe kultuur te ry nie, maar die vergifnis van God en die volheid van die Heilige Gees ontvang het.
Soos Gladys Knight eens gesing het, 'Ek leef eerder in sy wêreld as om sonder hom in myne te lewe.'
Die Bybel noem baie oor vervolging:
Psalms 69:26 - Vir hulle vervolg [hom] wat jy geslaan het en hulle praat met die smart van diegene wat jy gewond het.
Jeremia 17:18 - Laat hulle dit verwar vervolg my, maar laat my nie beskaamd staan ​​nie; laat hulle skrik, maar laat my nie skrik nie; bring op hulle die dag van onheil en vernietig hulle met dubbele verderf.
Romeine 12:14 - Seën hulle wat vervolg jy: seën, en vloek nie.
Psalms 7: 1 - HERE my God, op U vertrou ek; verlos my van almal wat daar is vervolg my, en verlos my:
Matthéüs 23:34 Daarom, kyk, ek stuur profete en wyse manne en skrifgeleerdes na julle toe; en sommige van hulle sal julle doodmaak en kruisig; vervolg van stad tot stad:
Psalms 31:15 - My tye is in u hand: verlos my uit die hand van my vyande, en van hulle dit vervolg ek.
Jeremia 29:18 - En ek sal vervolg hulle met die swaard, met die hongersnood en met die pes, en sal hulle oorgee om na al die koninkryke van die aarde weggevoer te word, om 'n vloek en 'n verwondering en 'n gesis en 'n smaad te wees onder al die nasies waarheen ek hulle gedryf het:
Psalms 7: 5 - Laat die vyand vervolg my siel, en neem dit, ja, laat hom my lewe op die aarde vertrap en my eer in die stof lê. Selah.
Lukas 21:12 - Maar voor al hierdie dinge sal hulle die hande op u lê, en vervolg [julle], en [julle] oorhandig aan die sinagoges en in die gevangenisse, en word ter wille van my naam voor konings en heersers gebring.
Matteus 5:44 - Maar Ek sê vir julle: Julle moet jul vyande liefhê, seën die wat julle vervloek, doen goed aan die wat julle haat, en bid vir die wat julle met dankbaarheid gebruik, en vervolg jy
Psalms 10: 2 - Die goddelose is trots op hom vervolg die armes: laat hulle neem in die toestelle wat hulle hul voorgestel het.
Psalms 119: 84 - Hoeveel is die dae van u kneg? wanneer sal u 'n oordeel oor hulle voltrek? vervolg ek?
Matteus 5:11 - Geseënd is julle as [julle] julle beledig en vervolg [julle] en sal valslik allerhande kwaad teen julle sê, om my ontwil.
Matteus 10:23 - Maar wanneer hulle vervolg julle in hierdie stad, vlug na 'n ander; want voorwaar Ek sê vir julle, julle sal nie oor die stede van Israel gegaan het voordat die Seun van die mens gekom het nie.
Johannes 5:16 - En daarom ook die Jode vervolg Jesus, en het probeer om hom dood te maak, omdat hy hierdie dinge op die sabbatdag gedoen het.
Johannes 15:20 - Onthou die woord wat Ek vir julle gesê het: Die dienskneg is nie groter as sy heer nie. As hulle het vervolgd ek, hulle sal ook vervolg julle, as hulle my woord gehou het, sal hulle ook julle s'n behou.
Psalms 35: 3 - Trek ook die spies uit en stop [die weg] daarteen vervolg sê vir my: Ek is u redding.
Lukas 11:49 - Daarom het die wysheid van God ook gesê: Ek sal profete en apostels vir hulle stuur, en van hulle sal hulle doodmaak en vervolg:
Psalms 35: 6 - Laat hulle weg donker en glad wees; en laat die engel van die HERE vervolg hulle.
Psalms 83:15 - So vervolg hulle met u storm, en maak hulle bang deur u storm.
Psalms 119: 86 - Al u gebooie is getrou; vervolg ek help U my verkeerdelik.
Klaagliedere 3:66 - Vervolg en vernietig hulle in toorn onder die hemele van die HERE.
Job 19:28 - Maar julle moet sê: Waarom vervolg ons hom, siende dat die wortel van die saak in my gevind word?
Psalms 71:11 - en gesê: God het hom verlaat: vervolg en neem hom, want daar is niemand om hom te verlos nie.
Job 19:22 - Hoekom doen julle vervolg my as God, en is u nie tevrede met my vlees nie?
Klaagliedere 3:43 - U het bedek met woede, en vervolg ons: u het geslag, u het nie ontferm nie.
Psalms 143: 3 - Want die vyand het vervolg my siel, hy het my lewe tot op die grond geslaan en my in die duisternis laat woon, soos dié wat lankal dood is.
Galasiërs 4:29 - Maar soos toe hy wat na die vlees gebore is vervolg hom [wat gebore is] na die Gees, net so is dit ook nou.
Deuteronomium 30: 7 - En die HERE jou God sal al hierdie vloeke oor jou vyande en op jou haters plaas, wat vervolg jou.
Jesaja 14: 6 - Hy wat die mense met 'n voortdurende slag met toorn geslaan het, hy wat die nasies in toorn regeer het, is vervolg, en niemand verhinder dit nie.
Galasiërs 1:13 - Want julle het vroeër gehoor van my gesprek in die Jode se godsdiens, hoe ek dit sonder meer kan doen vervolg die kerk van God, en het dit gemors:
Psalms 109: 16 - Omdat hy daaraan gedink het om nie barmhartigheid te bewys nie, maar vervolg die arme en behoeftige man, sodat hy selfs die wat gebroke is van hart kan doodmaak.
Matteus 5:12 - Verbly julle en wees baie bly; want julle loon is groot in die hemel; vervolg hulle is die profete wat voor julle was.
Handelinge 7:52 - Wie van die profete het u vaders nie? vervolg? en hulle het hulle gedood wat voor die koms van die Regverdige verskyn het, van wie julle nou die verraaiers en moordenaars was;
Handelinge 26:11 - En ek het hulle gereeld in elke sinagoge gestraf en gedwing om te laster en uiters kwaad vir hulle te wees. vervolg selfs tot vreemde stede.
Johannes 15:20 - Onthou die woord wat Ek vir julle gesê het: Die dienskneg is nie groter as sy heer nie. As hulle het vervolg my, hulle sal u ook vervolg as hulle my woord gehou het, hulle sal u s'n ook behou.
1 Korintiërs 4:12 - En arbeid, werk met ons eie hande: as ons beledig word, seën ons die wese vervolg, ons ly daaraan:
Galasiërs 1:23 - Maar hulle het net gehoor dat Hy wat vervolg ons in die verlede verkondig nou die geloof wat hy eens vernietig het.
Openbaring 12:13 - En toe die draak sien dat hy op die aarde neergewerp is, het hy vervolg die vrou wat die man [kind] gebaar het.
Psalms 119: 161 - SCHIN. Prinse het vervolg my sonder oorsaak; maar my hart is ontsag vir u woord.
Matteus 5:10 - Salig is die wat is vervolg ter wille van die geregtigheid, want aan hulle behoort die koninkryk van die hemele.
Handelinge 22: 4 - En ek vervolg hierdie weg na die dood, bind en stuur mans en vroue in die gevangenisse.
1 Korintiërs 15: 9 - Want ek is die geringste van die apostels wat nie bymekaarkom om 'n apostel genoem te word nie, omdat ek vervolg die kerk van God.
1 Tessalonisense 2:15 - wat albei die Here Jesus en hulle eie profete doodgemaak het en het vervolg ons en hulle behaag God nie, en is in stryd met alle mense:
2 Korintiërs 4: 9 - Vervolg, maar nie in die steek gelaat nie, maar nie vernietig nie
Martelaarskap van Ignatius van Antiochië
Moderne lesers kan ou manne en perde van antieke Romeine verstaan ​​wat teen mekaar gestamp is, wed, wen en verloor. Ons kan die Circus Maximus verstaan. Wat ons onmoontlik kan verstaan, is hul bloedsport. Nie die trek van bloed tydens sport nie, maar die skouspel van mense het daartoe gelei dat 'n sportarena deur wilde diere aan flarde geskeur is of gedwing word om dood te veg terwyl tienduisende mense kyk, juig, spot, eet, praat en lag.
Ignatius, die Christelike biskop van Siriese Antiochië, is deur leeus in die Colosseum verskeur toe 87 000 Romeine dit goedgekeur en toegejuig het. Die volgende is 'n weergawe van sy verhoor in c. 107 voor die Romeinse keiser Trajanus (regeer 98-117). Dit is byna woordeliks uit die ou manuskrip geneem Martirium Colbertinum aka Die martelaarskap van Ignatius:
Keiser Trajan het afgekyk na die man in die sewentig wat ysterkettings om sy maag geklem het. "Wie is jy, goddelose, wat ons gebooie oortree en ander oorreed om dieselfde te doen, sodat hulle jammerlik omkom soos jy wil?" grom hy.
Ignatius antwoord: 'Niemand behoort Theoforus 'n goddelose ellende te noem nie! Al die bose geeste en demone wat jy aanbid, het van ons afgewyk wat die diensknegte van die enigste God is. " Ignatius trek met sy kettings nader aan die Romeinse keiser. 'Maar as u my 'n vyand vir hierdie geeste noem, omdat ek 'n vyand van hulle is, dan stem ek heeltemal saam met u. Want omdat ek Christus die Koning van die hemel in my het, vernietig ek al die toestelle van hierdie bose geeste. "
Trajanus het die skrifgeleerde gevra om die lys aan hom te oorhandig. Hy begin die name lees van die mense wat die dag voor hom kom. Hierdie ou ellende voor hom was veronderstel om die leier te wees van 'n oproerige groep in Antiochië wat Christene genoem word. Trajanus was vars van sy oorwinnings oor die Dacians ((101-102, 105-106 Roemenië/Bulgarye). Terwyl hy in Antiochië was om hierdie soort plaaslike sake te versorg, het hy 80 miljoen kubieke meter aarde en rots opdrag gegee om te verwyder van Quirinal Hill in Rome om die Forum of Forums te bou om hierdie oorwinning te vier. By sy dood (10 jaar na Ignatius se verhoor) is sy as in die voet van die kolom van 125 voet gesit, bedek met 'n standbeeld van hom. Trajan's Column (regs) staan ​​nog steeds.
KLIK HIER vir 'n artikel oor Trajan's Forum
Die oorwinnaar Trajanus was kragtig en almagtig en was vol vertroue dat hy hierdie gewone mense kan hanteer wat die gode in sy hele ryk belaster. Sy prokureur in Antiochië het 'n geruime tyd by hom aangesluit om na sy stad te kom.
"Theoforus. Theophorus, "het Trajanus gesê. 'Ek sien geen' Theophorus 'op hierdie lys nie. Waarom praat jy van Theophorus? Wie is Theophorus? " Die keiser gooi die lys neer. "Ek is Theoforus, die een wat Christus in sy bors het." 'Ek het gesê dat u Ignatius is. Wel dan, "sê Trajan," wees wie jy wil wees. Maar, 'n vraag. Lyk ek ook nie dat u, u keiser, die gode in my gedagtes het nie? Die gode wie se hulp ons geniet om teen ons vyande te veg soos die Dacians? "
Ignatius was opgewonde. 'U is verkeerd, keiser, as u die demone van u volk gode noem. Want daar is net een God wat die hemel, die aarde, die see en alles wat daarin is, gemaak het. En een Jesus Christus, die eniggebore Seun van God. "
"Jesus. O ja, daardie Jesus. " Die keiser het die sekte van Christene geken. Hy het geweet dat hulle glo dat 'n Jood met die naam Jesus die Christus is en uit die dood opgestaan ​​het. Dit was daar in Antiogië dat die mense hulle eers 'Christene' genoem het, wat 'klein kersies' beteken christos die Griekse woord vir "messias". Beide die Hebreeuse woord moshiach (messias) en die Griekse woord christos beteken 'gesalfde'.
"Bedoel u die Jesus wat gekruisig is onder ons prokureur Pontius Pilatus?"
Christus voor Pilatus - Munkácsy Mihály (1844–1900)
Ignatius spring in. 'Ek bedoel die een wat die sonde gekruisig het saam met die uitvinder daarvan, keiser. En al die bedrog en boosheid van die duiwel het hy onder die voete van diegene wat Hom in hul hart gedra het, neergesit. Dit is die Jesus wat ek bedoel. "
"Dra Hom in hul hart!" Trajan glimlag en leun vorentoe. 'U sê dus dat u die Jesus wat gekruisig is in u binneste dra. Dit is nie geloofwaardig nie. Hoe kan jy 'n god in jou binneste dra? " Die keiser staan ​​op en wys na die marmerbeeld van Justitia (links).
'Ek kan nie hierdie standbeeld van Justitia (Justice) vat en dit binne -in my stoot nie! Ek het genoeg gehoor. "
Trajanus draai na die skrifgeleerde. 'Ek beveel die Ignatius wat sê dat hy hierdie Jesus in sy liggaam dra, wat volgens ons Acta gekruisig, dood en begrawe, beveel ek hom om deur soldate gebind te word, na die groot Rome gebring en daar deur die diere verslind te word vir die bevrediging van die mense van Rome. Haal hom hier weg! "
Terwyl Ignatius deur die soldate weggejaag het, het hy uitgeroep: 'Ek dank U, Here, dat U my met 'n volmaakte liefde vir U geëer het en dat ek soos u apostel Paulus aan hierdie kettings gebind sal wees!'
Trajanus stap na die skrifgeleerde. 'Hierdie Christene is kranksinnig! Hy gaan deur 'n leeu in stukke geskeur word en hy is gelukkig. Wie is die volgende op die lys? "
Die verslag van Ignatius se verhoor voor die keiser in c. 107 in Antiochië (moderne Antakya in die suide van Turkye) is na bewering geskryf deur twee ooggetuies —Philo, 'n diaken van Tarsus en Rheus Agathopus, 'n Siriër. Geleerdes beskou die rekening as akkuraat. (Vir die oorspronklike bewoording van die verhoor en die verslag van Ignatius se lang reis na Rome, sien die Martirium Colbertinum of Die martelaarskap van Ignatius.)
Nuus van die biskop van Antiochië se geïnspireerde welsprekendheid en vrymoedigheid voor die keiser en van sy doodsvonnis versprei vinnig oor die ontluikende Christelike gemeenskappe in Klein -Asië. Gedurende die reis na Rome is Ignatius begroet deur Christene wat hom getroos, bemoedig en hulde gebring het.
Christus wat die kinders seën - Nicolas Maes c. 1652,53
Ignatius was reeds bekend onder vroeë Christene omdat Jesus self hom omhels het. Ignatius was die kindjie wat Jesus in Matteus 18: 1-5, Lukas 9: 46-48 en in Markus se evangelie 9: 33-37 in sy arms geneem het:
'Hulle het na Kapernaum gekom. Toe hy (Jesus) in die huis was, het hy vir hulle (die dissipels) gevra: 'Waaroor het julle op die pad gestry?' Maar hulle het stilgebly omdat hulle onderweg gestry het oor wie die grootste was. Jesus gaan sit en roep die twaalf en sê: 'As iemand die eerste wil wees, moet hy die heel laaste en die dienaar van almal wees.' Jesus neem 'n kindjie en laat hom tussen hulle staan. Hy het hom in sy arms geneem en vir hulle gesê. 'Wie een van hierdie kindertjies in my naam verwelkom, verwelkom my, en wie my verwelkom, verwelkom my nie, maar die een wat my gestuur het.' "
Ignatius noem homself Teoforus betekenis in die Griekse "Goddraer" omdat Jesus hom as 'n jong kind in sy arms geneem het. Deur hierdie benaming getuig Ignatius van die gebeurtenis en van die God in sy hart.
Die reis na Rome met die Romeinse soldate was uitmergelend vir die ouer man. In een van Ignatius se briewe sê hy: "Van Sirië af tot by Rome, veg ek met wilde diere, land en see, snags en bedags, gebind tussen tien luiperds ... 'n kompanie soldate wat net erger word as hulle vriendelik is behandel word. " Die lang reis met rowwe Romeinse soldate wat hom aanstoot was 'n oefenkamp vir sy wedstryd in die Colosseum en hy het dit geweet.
Die lang roete van Antiochië in Sirië na Rome in Italië
Hoe nader Ignatius aan Rome gekom het, hoe meer het hy sy dood verwag:
'Ek sien uit na die leeus wat vir my voorberei is! Al wat ek bid, is dat ek hulle vinnig sal vind. Ek gaan hulle openlik maak sodat ... hulle my met alle spoed sal verslind.En as hulle huiwerig is, sal ek geweld op hulle moet uitoefen ... Vuur, kruis, beveg van diere, kap en kwartel, splintering van been en vermenging van ledemate, selfs die verpulping van my hele liggaam. Laat elke aaklige en duiwelse kwelling oor my kom, op voorwaarde dat ek net na Jesus Christus kan wen! "
Die kerk in Rome het baie invloedryke gelowiges gehad wat namens Ignatius by die owerheid wou intree. In sy brief aan hulle smeek hy hulle om sy dood toe te laat: "Laat my toe om die navolging van die hartstog van my God te wees. As iemand Hom in homself het, laat hom verstaan ​​wat ek verlang ... As jy stilbly (my) en my met rus laat, is ek 'n woord van God. Maar as julle my vlees red, sal ek net 'n geskreeu wees. "
Toe hulle by die Colosseum aankom, het die soldate Ignatius onmiddellik in die arena gehaas:
'Toe die bril onmiddellik ingegooi is volgens die bevel van Trajanus wat 'n tyd gelede gegee is, was dit amper op die punt om te sluit ... dit was 'n plegtige dag (gewy aan 'n god) ... die mense was in meer as gewone getalle bymekaar. Hulle het ywerig (en Ignatius) bymekaargekom en is dus na die wilde diere naby die tempel gegooi. "
Toe Philo en Rheus die liggaam van Ignatius opgeëis het, was "slegs die moeiliker gedeeltes van sy heilige oorskot oor". Die leeus het hom almal geëet behalwe sy bene. Sy vriende het die geknaagde bene in linne toegedraai en teruggeneem na Antiogië. Sy oorblyfsels is in die 7de eeu na Rome verwyder, waar hulle onder die hoë altaar in die Basilica di San Clemente woon.
'N Bus na' Colosseo 'neem die moderne toeris na die basiliek. Die ruïnes van die bloed deurdrenkte amfiteater is baie naby die grafkelder wat Ignatius se eerbiedige oorblyfsels bevat. 2,000 jaar na die dood van die ou biskop in 107, is daar meer as 900 Christelike kerke in Rome. Ignatius van Antiochië, die groot Christelike soldaat, sou nie verbaas wees nie.—Sandra Sweeny Silwer