Nuuskommentaar: Oorleef Zuma werklik mosie van wantroue en het Afrikaner belang daarby?Pres. Jacob Zuma. Foto: DoC Die uitslag is geen verrassing nie. In Suid-Afrika laat partye hul lede met groot uitsondering toe om volgens hul gewete te stem en die ANC sou sonder ŉ geheime stemming bankvas hul stem vir Zuma uitbring. ŉ Interessante aspek is dat die IVP nou blykbaar die NFP begin navolg om ŉ mini me van die ANC te wees. Maar of die breë kieserspubliek daarbuite enige vertroue in die president het, is ŉ heel ander vraag. Maar dit moet ook dadelik gestel word dat Zuma om ŉ verskeidenheid redes wel ook baie steun het – uit KwaZulu-Natal se platteland, uit Zoeloe-gesinde sentimente, van bevoordeelde kaders en vele meer. Die debat was egter baie waardevol. Diegene wat nog getwyfel het of Baleka Mbete as speaker ontplooi is om ANC- en Zuma-belange te dien, hoef nie meer te wonder nie. Sy het onder meer besluit die uitsprake van die konstitusionele hof bind nie die parlement nie en dat die parlement (lees: Mbete) haar eie reëls maak. Ingevolge ŉ uitspraak van die konstitusionele hof mag Suid-Afrikaners Zuma ŉ dief noem (die ANC verskil in sy vertolking van hierdie uitspraak), maar binne die parlement mag dit nie gesê word nie. Sit dit in jou pyp en rook dit! Die EFF is reg hieroor dat dit nie sin maak nie, omdat LP’s juis méér spraakvryheid binne die parlement behoort te geniet as die gewone burger daarbuite. LP’s word immers deur ŉ staande privilegie beskerm wat hulle van eise en vervolging vrywaar oor wat hulle binne die parlement gesê het. Nogtans is genoeg vuil wasgoed van die president in die openbaar gewas om in enige beskaafde land die president rooi van skaamte die aftog te laat blaas. Die debat was belangrik en dit was nodig. Maar dit het onheilspellend ook getoon hoe sake wat vir die Afrikaner uiters belangrik is, net nie deel van die openbare debat in die hoogste raadsaal is nie. Dié slagordes skuif Vrydag na Potchefstroom waar ŉ spesiale raadsvergadering van die Noordwes-Universiteit plaasvind. Daar sal veral met groot afwagting gekyk word na die koers wat die Potchefstroomse kampus voortaan sal inslaan. Dieselfde dag is die keerdatum vir die eis wat twee voormalige studente teen die Kovsierektor self en die UV ingestel het nadat hulle glo sonder ŉ behoorlike proses geskors en as rassiste gebrandmerk is, maar deur ŉ ope hof en die Menseregtekommissie onskuldig bevind is. Die hoofartikel van die drie groot Afrikaanse dagblaaie toon, bedoeld of onbedoeld, dat die Afrikaner se sake van belang nie by die groot sentrale debat lê nie. Die Volksblad spreek die PUK-kwessie in ŉ uitstekende, ewewigtige hoofartikel aan. Hoewel baie jong Vrystaters op die PUK studeer, val Potchefstroom buite sy lesersgebied. Die feit dat talle oud-Pukke hulle in die Vrystaat en Noord-Kaap bevind, regverdig egter hierdie aandag wat die PUK nou daagliks in goeie artikels kry. Beeld verkies om sy aandag steeds deur Steve Hofmeyr gevange te hou en lei met die opskrif: Wat jy saai sal jy (en ander maai) Steve Hofmeyr. Die klein byltjies word weer lustig geslyp. Die Burger se hoofartikel, Nkandla se skaduwee hang al swaarder, is klaarblyklik voor die mosie van wantroue geskryf, maar pas nogtans mooi daarby aan. Die Burger wys byvoorbeeld mooi daarop hoe Zuma woorde in die mond van die Openbare Beskermer gelê het en dit wat sy in haar Nkandla-verslag geskryf het, verdraai het. Dui hierdie drie hoofartikels aan dat die Afrikaner al hoe meer vervreemd voel van hoofstroompolitiek en laer trek om sake wat vir hom na aan die hart lê? Van hierdie sake, soos plaasaanvalle (en daar was gister nog ŉ plaasmoord), is só belangrik dat dit sentraal in die hoofstroompolitiek behoort te staan, maar met alle mag weggeweer word. Die vertrapping van tale se grondwetlike regte behoort in die sentrale arena te staan… Die harde werklikheid is dat die Afrikaner, deur sy belangegroepe, op minstens drie fronte veg om nie vreemdelinge in hul eie land te wees nie. Daar is die tipiese Afrikanersake, daar is die nasionale sake wat regstreeks of onregstreeks ŉ invloed op die Afrikaner uitoefen soos “regstellende aksie” (eintlik rassenepotisme) en SEB en ook die internasionale front waar stadig van loopgraaf na loopgraaf gevorder word. ŉ Handjievol LP’s veg saam. Dit is eie aan die aard van die Afrikaner van die vroegste dae af dat hy sy kinders in ŉ beter plek wil agterlaat as waarin hy self geleef het. Die handdoek mag nie maar ingegooi word nie, want hierdie is ŉŉ stryd wat deur vasberadenheid gewen kan word.