Uitbranding beïnvloed nie net werkers nie. van www.shutterstock.com
Gevoel "uitgebrand" is 'n baie algemene frase in die daaglikse spreuk, maar ons begin om meer te wete te kom oor sy destruktiewe effekte op langer termyn. Lyers beskryf dikwels dat hulle uitgeput en ontkoppel voel, en asof hulle "deur die bewegings gaan" sonder motivering of betekenis.
Uitbranding kan hê ernstige gevolge, insluitend verminderde werkverrigting en lewensbevrediging, en is geassosieer met ander geestesgesondheidstoestande. Dit is byvoorbeeld gekoppel aan depressie, aangesien beide toestande 'n aantal simptome soos moegheid, sosiale onttrekking en verminderde werkverrigting deel.
Uitbranding word gewoonlik gesien as 'n gevolg van 'n chroniese stresvolle werksomgewing, wat ontstaan ​​as 'n werkplekbekommernis in die 1970s wanneer Amerikaanse navorsers het bevind baie mensewerkers werk nie met hul werk nie en voel "uitgebrand".
Die werkers het berig:
• emosionele uitputting: emosioneel gedreineer en moeg
• Depersonalisering: 'n verlies van empatie teenoor kliënte
• verminderde persoonlike prestasie: onbevoeg en onopsigtelik by die werk voel.
Sedertdien Uitbrandingnavorsing het uitgebrei oor ander beroepe en die definisie daarvan verander om sinisme in die rigting van werk in te sluit.
Die meeste navorsing fokus egter steeds op werkverwante uitbranding. Maar mense van alle vlakke van die lewe mag uitbranding ervaar, en nie net uit die werk nie. Uitbranding kan byvoorbeeld ook ondervind word deur studente wat oorweldig word deur hul studieverpligtinge, of 'n moeder (of versorger) wat vir 'n swak gestremde kind sorg.
Die risiko van uitbranding vir diegene wat omgee, is nie 'n nuwe verskynsel nie. Rekords van Christelike monnike van die 4th Century Omskryf wat hulle "acedia" noem ('n Griekse woord wat as "nie-omgee" vertaal word), 'n staat waarskynlik verwant aan uitbranding. Na dekades van omgee vir ander, het die monnike gesê dat hulle betwyfel het of hulle iets nuttigs doen en elke dag as "grys" geoordeel.
Uitbranding verskyn in 'n verskeidenheid kontekste, maar ons weet nie genoeg oor die oorsake daarvan nie en hoe om dit suksesvol te diagnoseer en te bestuur.
Ons weet werkverwante uitbranding kan geaktiveer word deur blootstelling aan meervoudige en voortgesette werksstresors. Terwyl sulke stressors kan verskil oor beroepe, hou hulle verband met die veeleisende en onverbiddelike aard van 'n werk, gekombineer met 'n giftige mengsel van gebrek aan hulpbronne en ondersteuning.
Uitbranding kan ook veroorsaak word deur sekere persoonlikheidseienskappe. Byvoorbeeld, navorsing het uitbranding gekoppel na 'n persoon se evaluering van hulself en hul vermoëns, 'n eienskap wat bekend staan ​​as kern-selfevaluering.
Voltydse versorgers kan uitbranding ervaar. van www.shutterstock.com
Lae kern selfevaluering is wanneer iemand negatiewe sienings het oor hul eie vaardighede en vermoë om situasies te beheer. Mense met lae kern selfevaluering is vatbaar vir uitbranding, aangesien hulle waarskynlik moeilike werkopdragte as bedreigende of oorweldigende beskou, eerder as haalbare uitdagings.
Perfeksioniste is ook met groter risiko vir uitbranding, aangesien hulle geneig is om oormatige hoë prestasie standaarde te stel wat hulle onvermydelik versuim om te ontmoet, en sodoende hul gevoel van persoonlike prestasie te verminder.
Die belangrikste instrument wat in navorsingstudies gebruik word om uitbranding te meet, word die Maslach Burnout Inventory genoem (MBI), 'n opname wat vereis dat individue verskeie vrae met betrekking tot emosionele uitputting, depersonalisasie / sinisme en verminderde persoonlike prestasie beantwoord.
Maar dit was wyd gekritiseer As gevolg van bekommernisse is dit nie die konsep van uitbranding akkuraat vasgevang nie, is dit nie kultureel sensitief vir gebruik buite die Verenigde State nie en is dit ontwerp om uitbranding by individue wat nog in die werksmag is, te meet - nie diegene wat opgehou het om te werk as gevolg van kliniese uitbranding.
Benewens die kwessies rondom die meting van uitbranding in 'n navorsingskonteks, is dit ook moeilik om in kliniese instellings te diagnoseer. Dit is omdat die toestand nie erken word in die Diagnostiese en Statistiese Handleiding, Internasionaal gebruik om geestesgesondheidsversteurings te diagnoseer. Daar is dus geen stel aanwysende kriteria vir geestesgesondheidswerkers om te gebruik om mense wat aan klinies beduidende uitbranding ly, te diagnoseer nie.
Dit beïnvloed op sy beurt die behandeling, want sonder 'n konkrete diagnose is dit moeilik vir geestesgesondheidswerkers en hul pasiënte om besluite te neem oor toepaslike behandeling.
Bestuurstrategieë bly redelik onduidelik, maar moet gerig word op individuele lyers. Dit beteken die aanspreek van die unieke stressors wat bydra tot uitbranding in elke persoon.
Bestuurstrategieë moet ook die individu se persoonlikheidstyl erken. Strategieë wat werk om eksterne stressors te verwyder (soos om 'n maand af te werk en op 'n strand te lê) kan sommige lyers help, maar kan ander stres benadeel wie se persoonlikhede hulle nie toelaat om buite die kantoor af te skakel nie.
Persoonlikheidstyle word oor die algemeen beskou as onveranderlike oor 'n persoon se lewensduur. Dus vir diegene wat persoonlikheidseienskappe het wat hulle op ekstra risiko van uitbranding plaas, dit is voorgestel hulle word geleer tegnieke wat hulle help om meer effektief met eksterne stressors te hanteer, eerder as om hul persoonlikheid te probeer verander.
Suksesvolle ingrypings om uitbranding te voorkom en te behandel hang af van 'n vollediger begrip van die toestand. Ons span by die Black Dog Institute is tans 'n studie wat moet help met die definisie en meting van uitbranding en die hoofoorsake daarvan. U kan aan ons studie deelneem hier afgelaai word.
Gabriela Tavella, Navorsingsassistent, UNSW Skool vir Psigiatrie, UNSW en Gordon Parker, Scientia Professor, UNSW
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Uitgewis en verskrik: Wat is uitbranding en wat kan ons daaraan doen?