[Foto’s] Laaste been van ŉ onbeplande reis | Maroela Media
‘n Tipiese middagete in die Karoo bestaan uit roosterkoek. Foto: Verskaf.
Ek ry deur ŉ paradys van immergroen bome, gras en bosse, tussen rooi duine, deur ŉ tuin wat lyk soos Eden, ŉ tuin wat lyk soos God se speelplek, alleen vir kilometer ná kilometer op ŉ grondpad ná die reën. As ŉ mens so aspris in die uitgestrekte Afrika-landskap verdwaal, vergeet ŉ mens van die eie ek en word jou fokus dié van oorlewing.
Soos die laaste druppels van ŉ storm die rooi dik sand onder my wiele laat insak, begin die vrees verdiep van hoe ŉ mens aan die ander kant sal uitkom. Geen bord, geen aanwysing, geen aanduiding, geen teken van waarheen mens moet draai nie, van waarheen die volgende pad lei of die volgende bestemming sy opwagting maak nie. En dan, nadat jy ter goeder trou gedraai het in ŉ rigting wat lyk of hy see toe lei, verskyn Hondeklipbaai soos ŉ wit kol in die mis op die horison.
Die bevolking is nie meer as 2 000 nie, die klein opslaanhuisies staan in rye langs die see gepak en ŉ groot bord heet jou welkom by die Kamiesberg-distrik. Die naam Hondeklip is verkry van ŉ plat klip in die vorm van ŉ hond, wat die dorp se besienswaardigheid is. By Hondehokke, wat teen ŉ helling in die klein dorpie lê, gaan ek drie dae tuis al neem dit my slegs ŉ halfuur om die dorp te verken en myself as die enigste klant van die plaaslike restaurant, “Die dop en kreef’’, tuis te maak.
Die see in hierdie deel van Namakwaland lyk dieper en kouer as by die meer gekommersialiseerde Weskus-strande nader aan die Kaap. Ek volg die Namakwa-roete verby Garies en Clanwilliam na Vanrhynsdorp waar die blommetjies aan die begin van Augustus al hoog staan en spog met hulle kleure in die son.
Ná ŉ paar draaie op die Swartland se wynplase vind ek die pad Kaapstad toe, die natuurlike eindbestemming vir so ŉ roete, maar allermins nie die bestemming vir my nie. Terug deur Calvinia, ŉ dorpie met ŉ groot posbus, ŉ klein redaksiekantoor vir die omgewingskoerant en huisies wat honderde jare terug gebou is. Van Calvinia af, Kalahari om, verby die Augrabieswaterval met die maanklippe en skerpioene.
Die Augrabies laat my op die laaste been van hierdie onbeplande reis besef, met die borrelende galonne water wat bruis uit dorre klip, dat daar mooi is, dat daar wonderwerke is binne alles wat rondom ons gebeur. Dat daar onontdekte skatte is op plekke waar ŉ mens die minste daarna soek. En dat daar mag onder en binne die oppervlak van die aarde onder ons voete bruis en beweeg; dat ons ŉ reg het om uit ons grond te put wat ook al die gate in ons siel sal vol maak, wat ook al ons sal laat lééf. En wanneer ons onsself op ŉ vreemde spoor verloor, sonder aanwysing of kaart, sal suster Angeline se God weet waar ons wandel.
Blomme wat uit ‘n klip by die Augrabiese watervalle groei. Foto: Verskaf.
Die Bezalel-wynplaas tussen Upington en Kakamas. Foto: Verskaf.
Hondeklipbaai. Foto: Verskaf.
Die botaniese roete by Nieuwoudtville. Foto: Verskaf.
Die gifberge buite Vanrhynsdorp. Foto: Verskaf.
Ingang na Grootdrink. Foto: Verskaf.
Die Bagdadkafee buite Nieuwoudtville. Foto: Verskaf.
Hondeklipbaai se strand. Foto: Verskaf.
Die reuse posbus op Calvinia. Foto: Verskaf.
Bagdadkafee. Foto: Verskaf.
Baie mooi fotos en ja dit kan net heerlik wees om al die mooi klein dorpies te kan sien en die natuurskoonheid fantasties!!!
Pragtige beskrywing van die mooi in ons veelsydige land!
Daai stukkie ‘bos’ lê my ook baie na aan die hart. Dis Kameeldoringbome. Asof ‘n stukkie van die Kalahari met sy bome en sand reg in die Namakwaland ‘ge-copy en paste’ is. Pragtige stukkie pad.