Job, Book of - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Die Boek van Job (איוב) is een van die boeke in die Hebreeuse Bybel wat die beproewings beskryf van 'n regverdige man wat God laat ly het. Die grootste deel van die boek met 42 hoofstukke is 'n dialoog tussen Job en sy drie vriende oor die probleem van die kwaad en die geregtigheid van God, waarin Job aandring op sy onskuld en sy vriende op God se geregtigheid aandring.
Die boek Job is die moeilikste boek van die Bybel en een van die edelste boeke in die hele literatuur genoem. Alfred Lord Tennyson noem dit "die grootste gedig uit die antieke of moderne tyd." Geleerdes is verdeeld oor die oorsprong, bedoeling en betekenis van die boek. Debatte bespreek ook of die huidige proloog en epiloog van Job oorspronklik opgeneem is, of later bygevoeg is om 'n toepaslike teologiese konteks te bied vir die filosofies uitdagende dialoog. Talle moderne kommentare oor die boek behandel die kwessie van teodiek, of God se verhouding met die bose.
Job se onderwerping aan God
Job, 'n man met groot rykdom wat in die land Us woon, word deur die verteller beskryf as 'n voorbeeldige persoon van geregtigheid. God self sê daar is niemand soos hy nie en verklaar dat hy 'onberispelik en opreg is, 'n man wat God vrees en die kwaad vermy'. (1: 2) Job het sewe seuns en drie dogters en word deur alle mense aan beide kante van die Eufraat gerespekteer.
Job val op die grond toe hy hoor dat sy kinders omgekom het.
Die engele, onder hulle Satan, stel hulle eendag voor God, wat spog met Job se goedheid. Satan antwoord dat Job net goed is omdat God hom seën en beskerm. "Steek u hand uit en slaan alles wat hy het," verklaar Satan, "en hy sal u sekerlik voor u aangesig vloek."
God neem Satan op die weddenskap en laat hom toe om die deug van Job op die proef te stel. God gee aan Satan mag oor die eiendom van Job, sy slawe en selfs sy kinders. Satan vernietig dan al die rykdom van Job, sy vee, sy huis, sy dienaars en al sy seuns en dogters, wat in 'n skynbare natuurramp geslag is.
Job treur dramaties oor hierdie aaklige ongelukke. Hy ruk sy klere, skeer sy kop. Maar hy weier om God te kritiseer deur te sê: 'Naak het ek uit die baarmoeder van my moeder gekom, en naak sal ek daarheen terugkeer. Die Here het gegee, en die Here het weggeneem; Geseënd is die Naam van die Here.' (1: 20-22)
Satan vra dan God se toestemming om ook Job se persoon te verdruk, en God sê: "Hy is in u hand, maar moenie aan sy lewe raak nie." Satan slaan Job met vreesaanjaende swere, sodat Job niks anders kan doen as om heeldag in pyn te sit nie. Job word 'n prentjie van neerbuigendheid terwyl hy op 'n ashoop sit en dooie vel van sy liggaam af skraap met 'n skerp pottebakkery. Sy vrou raai hom selfs aan: 'vervloek God en sterf.' Maar Job antwoord: "Moet ons goed ontvang deur die hand van God, en sal ons nie kwaad ontvang nie?" (2: 9-10)
Binnekort kom drie van Job se vriende in sy ongeluk - Elifas, die Temaniet, Bildad, die Soehiet, en Sófar, die Naamatiet. 'N Vierde, die jonger man Elihu, die Buziet, sluit later aan by die dialoog. Die drie vriende sit 'n week sonder Job om op die grond met Job te sit totdat Job uiteindelik sy stilte verbreek. As hy dit doen, het sy houding dramaties verander. Nou, blykbaar in kontak met sy dieper gevoelens, seën Job God nie meer nie of gee hy voor dat hy sy lot sonder klagte aanvaar nie. In plaas daarvan, "Job maak sy mond oop en vloek die dag van sy geboorte."
Waarom word die lewe gegee aan 'n man wie se weg weggesteek is, deur wie God dit verskans het?
Want sug kom na my in plaas van kos; my kreun stort soos water.
Wat ek gevrees het, het oor my gekom; wat ek gevrees het, het met my gebeur. (3: 23-25) Job verklaar sy onskuld.
Job se vriend Elifas reageer op vroom spreekwoorde op Job se uitdrukking van sy kwaad. Hy spot met Job hard omdat hy nie besef dat God hom bloot tugtig weens sy sonde nie: "Geseënd is die man wat God regstel," herinner Elifas vir Job, "verwerp dus nie die tug van die Almagtige nie." (05:17)
Job dring egter daarop aan wat reeds gesê is: hy het niks verkeerd gedoen nie, en tog, "die pyle van die Almagtige is in my, my gees drink in hul gif; God se verskrikkinge word teen my ingedwing." (6: 4)
Die Shuhite, Bildad, betoog op hierdie punt ter verdediging van God. 'U woorde is 'n stormwind,' sê hy vir die ellendige Job. "Verdraai God geregtigheid? Verdraai die Almagtige dit wat reg is?" Job is vinnig besig om saam te stem dat God inderdaad almagtig is. Dit is een punt waarop al die dialoogvennote eenstemmig is. "Hy is die Skepper van die beer en die Orion," verklaar Job, "die Pleiades en die konstellasies van die suide. Hy doen wonders wat nie kan begaan word nie, wonderwerke wat nie getel kan word nie." (9: 9-10)
Waar Job van sy metgeselle verskil, is die vraag na God se absolute goedheid en geregtigheid. Sy vriende beweer dat God altyd die goeie beloon en die kwaad straf, maar Job weet uit eie ervaring dat dit nie so eenvoudig is nie. "Hy vernietig sowel die skuldloses as die goddelose," dring Job aan. 'As 'n plaag skielik sterf, bespot hy die wanhoop van die onskuldiges. As 'n land in die hande van die goddelose val, bind hy die regters oop. As dit nie hy is nie, wie is dit dan?' (9: 22-24)
Vervolgens betree Zophar, die Naamathiet, die bespreking. Hy voer aan dat dit nie God is wat die onskuldige bespot nie, maar Job wat God bespot deur sy eie onskuld te handhaaf. Zophar versoek Job om sy dwaling te erken en hom te bekeer. "As u die sonde wat in u hand is, wegneem en geen kwaad toelaat om in u tent te woon nie," sê hy, "dan sal u u aangesig oplig sonder skaamte; u sal standvastig en sonder vrees wees." Maar Job weier om te erken dat hy skuldig is as hy weet dat hy dit nie is nie, en eis: "Ek wil met die Almagtige praat en my saak met God beredeneer." (13: 3)
Job word deur een van sy vriende beskuldig.
Die debat duur nog 'n paar rondes voort. Job se vriende probeer hom oortuig dat hy verkeerd moet wees, want God sal nie 'n onskuldige man straf nie. Job dring aan op sy integriteit, toon sy goeie karakter en werke en voer aan dat God hom 'n ernstige onreg aangedoen het. Beide Job en sy vriende gee uitdrukking aan God se eienskappe van mag en soewereiniteit in majestueuse, digterlike beelde wat tot die grootste in die hele literatuur behoort. Maar hulle bly steeds vas of God reg gedoen het om Job te laat ly.
Ondanks sy gereelde klagte dat God hom verkeerd behandel het, gee Job nie die hoop op nie. 'Alhoewel hy my doodmaak, sal ek tog op hom hoop,' sê hy. (13:15) Hy verlang inderdaad dat God verskyn en met hom sal handel:
Noudat ek my saak voorberei het, weet ek dat ek geregverdig sal word ...
Roep my dan aan, dan sal ek antwoord, of laat my praat, en u antwoord.
Hoeveel onreg en sondes het ek begaan? Wys my my aanstoot en my sonde.
Waarom verberg u u gesig en beskou u as u vyand? (13: 19-24)
Job beëindig sy woorde deur sy lewe te ondersoek en geen sonde te vind nie, ondanks sy vriende se argumente: "Ek teken nou my verweer, verklaar hy," laat die Almagtige my antwoord; laat my beskuldigde sy beskuldiging op skrif stel. '(31:35)
Hierna lewer die betreklik jong Elihu, wat nog nie voorheen bekendgestel is nie, 'n lang toespraak, ononderbroke, vir ses hoofstukke (32-37). (Baie mense glo dat Elihu se toespraak 'n latere toevoeging is tussen Job se finale verklaring en God se reaksie, wat natuurlik volg onmiddellik nadat Job se woorde klaar is.) Elihu word 'baie kwaad vir Job omdat hy homself eerder as God regverdig'. Maar hy is ook kwaad vir die drie vriende, "omdat hulle geen manier gevind het om Job te weerlê nie." Met die vertroue van die jeug beweer Elihu vir homself 'n profeet se wysheid en veroordeel almal wat voorheen gepraat het. In sy verdediging van God wil dit egter voorkom asof hy weinig nuut aanbied deur Job se ander vriende te verklaar: 'Dit is ondenkbaar dat God verkeerd sou doen, dat die Almagtige die reg sal verdraai.' Wat nuut is in Elihu se benadering, is dat dit die idee onderstreep dat Job se posisie gebrekkig is omdat Job veronderstel dat menslike morele standaarde aan God opgelê kan word. Volgens Elihu is dit dus 'Job maak sy mond oop met leë praatjies; sonder kennis vermenigvuldig hy woorde.'
In die agt-en-dertigste hoofstuk van die boek Job, breek God uiteindelik sy stilte. Dramaties van Job uit 'n stormwind verklaar Yahweh Sy absolute mag en soewereiniteit oor die hele skepping, insluitend Job spesifiek. Hy beskuldig Job nie direk van sonde nie, en gee ook nie die skuld vir Satan op Job se euwels nie. God sorg egter dat Job sy plek verstaan ​​en vra: "Het u 'n arm soos God, en kan u stem donder soos syne?" In byna sarkastiese toon eis God:
Waar was u toe ek die aarde se fondament gelê het? Vertel my, as u dit verstaan.
Wie het sy afmetings gemerk? U weet sekerlik!
Wie het 'n meetlyn daaroor gestrek?
Op watter voetstukke is dit gestel, of wie het sy hoeksteen gelê - God konfronteer Leviatan. Terwyl die môresterre saam gesing het
En al die seuns van God het geskree van blydskap? (38: 4-7)
God beskryf die merkwaardige wesens wat Hy saam met Job geskep het, in detail, in 'n wêreld vol majesteit en geweld. 'Jag jy die prooi vir die leeuwyfie en bevredig die leeu se honger as hulle in hul digte hok sit of in 'n ruigtjie wag?' vra hy (38: 39-40). God aanvaar dus volledige verantwoordelikheid vir wat die filosowe 'natuurlike kwaad' noem. Selfs mitiese monsters is aan hom die volgende:
Kan u die Leviatan met 'n vishoek uittrek?
of sy tong met 'n tou vasbind? ...
Niemand is kwaai genoeg om hom aan te wakker nie.
Wie kan dan teen my staan?
Wie het 'n eis teen my dat ek moet betaal?
Alles onder die hemel behoort aan my. (41: 1-11)
Job se antwoord en epiloog
Job se gebed vir sy vriende
Ongeag die voordele van God se argumente, sy blote teenwoordigheid en gesag is genoeg om Job te transformeer. "My ore het van u gehoor, maar nou het my oë u gesien," erken Job. "Daarom verag ek (myself) en berou in stof en as." (42: 6)
En tog verbasend staan ​​God saam met Job en veroordeel hy sy drie vriende, want "jy het nie oor my gesê wat reg is soos my kneg Job het nie." (42: 7) God stel Job aan as hul priester en beveel elkeen om vir Job sewe bulle en sewe ramme as brandoffer te bring. Binnekort herstel God Job volkome en gee hom dubbel die rykdom wat hy voorheen besit het, insluitend tien nuwe kinders om die Satan te vervang wat Satan vroeër onder God se gesag vermoor het. Job se dogters is die mooiste in die land en kry erfenis terwyl Job nog leef. Job word gekroon met 'n lang en gelukkige lewe en 140 jaar na sy beproewings 'gesterf, oud en vol jare'.
Job en die probleem van die Bose
Die basiese tema van die boek Job is die vraag oor teodieks: hoe hou God verband met die werklikheid van die bose? Alhoewel daar verskillende maniere is om hierdie belangrike filosofiese probleem te hanteer, fokus Job slegs op twee basiese moontlikhede. Aangesien alle partye in die dialoog bevestig dat God almagtig is, moet God óf regverdig wees, óf moet Hy dit ook doen nie wees regverdig. Die boek handel nie oor die moontlikheid dat God nie bestaan ​​nie of dat God nie almagtig is nie.
Uiteindelik word die basiese vraag oor God se geregtigheid nie duidelik beantwoord nie. God verskyn eenvoudig en bevestig sy absolute mag en soewereiniteit, en Job bekeer hom. 'N Mens sou uit hierdie uitkoms dink dat die owerste van Job reg was: Job het gesondig, en slegs die voorkoms van God bring hom tot die erkenning hiervan. Tog bevestig God die teendeel, naamlik dat Job 'wat met my reg is' gepraat het, terwyl Job se vriende verkeerd gepraat het. Of dit nou opsetlik is of nie, hierdie resolusie is 'n briljante literêre inslag, want dit help om die boek se essensiële paradoks meer intens te maak as om die vraag vir die leser te beantwoord. God is duidelik almagtig, maar tog ly regverdige mense. Job het berou wanneer hy God uiteindelik konfronteer, en tog het Job 'wat reg is' gepraat om God se geregtigheid te bevraagteken.
Een van William Blake se uitbeeldings van Satan wat Job met swelk geteister het.
Die raamverhaal bemoeilik die boek verder: in die inleidende gedeelte laat God Satan toe om die regverdige Job en sy gesin ellende te veroorsaak. Die gevolgtrekking is dat God Job in rykdom herstel en nuwe kinders aan hom gee, in wat sommige kritici beskryf as 'n halwe hoofstuk "sprokie-eindig" tot 'n lang teologiese dialoog wat selfs Plato teenstaan ​​vir sy lengte en diepte. Maar vergeet 'n ouer ooit die pyn van verlore kinders? Hoe God 'n regverdige man so onregverdig kon toets, bly tot vandag toe 'n intense debat.
Daar moet ook op gelet word dat hoewel die tradisionele Christelike perspektief die karakter van die voorren, Satan, as die duiwel bevestig, hy hier eintlik aangebied word as "die satan" (ha-satan, 'die teëstander'). 'Satan' blyk dus nie 'n persoonlike naam te wees nie. Verder verskyn hy nie as die teëstander van God nie, maar as van die mens. Satan is inderdaad God se agent wat deur Hom aangewend word om Job se geloof te toets.
Job is een van die mees bespreekte boeke in die hele literatuur. Onder die bekende werke gewy aan die eksegese daarvan is:
Carl Jung, Antwoord op Job- 'n Sielkundige analise wat bevestig dat die uiteindelike argetipe van God sowel goed as kwaad omhels.
C. S. Lewis, Die probleem van pyn- 'n Katolieke siening wat bevestig dat menslike lyding deel is van God se plan om ons in staat te stel om meer volledig na Hom te lyk
Gustavo Gutierrez, On Job: God-Talk and the Lyding of the Innocent-Een eksegese vanuit die standpunt van bevrydingsteologie waarin die karakter van Job die patroon vorm vir eerlike teologiese besinning rakende die probleem van menslike lyding
Harold Kushner, As slegte dinge met goeie mense gebeur- 'n Hedendaagse Joodse analise wat die moontlikheid laat ontstaan ​​dat God immers nie almagtig is nie.
Alfred Lord Tennyson noem die boek Job "die grootste gedig uit die antieke of moderne tyd."
Die 'geloof van Job'
Ondanks sy teologiese uitdaging aan God se geregtigheid, het sekere gedeeltes van die boek Job uiters belangrik geword vir tradisionele godsdienstige leringe. Predikers, wat skynbaar die feit dat Job se dikwels herhaalde klagtes dwarsdeur die dialooggedeelte van die boek ignoreer, wys op Job as 'n voorbeeldige man van geloof, wat weier om God te vloek selfs nadat hy sy rykdom, sy besittings en sy kinders verloor het.
Een van Job se meer hoopvolle verklarings word ook gebruik, veral deur Christenpredikers, om Job se geloof in die opstanding van die dode tydens die wederkoms van Christus te demonstreer.
Ek weet dat my Verlosser leef,
en dat hy uiteindelik op die aarde sal staan.
En nadat my vel vernietig is,
tog sal ek God in my vlees sien. (19: 25-26)
Job 10: 21-22: "Ek gaan na die plek van geen terugkeer nie, na die land van somberheid en diepe skaduwee, na die land van die diepste nag, van diepe skaduwee en wanorde, waar selfs die lig soos duisternis is."
Die boek Job is duidelik in die kategorie Wysheidsliteratuur, saam met Psalms en Spreuke. Dit verwerp egter die simplistiese moralistiese formule van die meeste van hierdie geskrifte, en worstel met die probleem van kwaad en lyding op 'n manier wat meer ooreenstem met die boek Prediker. Die meeste moderne geleerdes plaas sy skrywe rondom die tyd van die Babiloniese ballingskap.
Tradisioneel hou die Talmud (Tractate Bava Basra 15a-b) vol dat die boek Job deur Moses geskryf is. Daar is egter 'n minderheidsmening onder die rabbynse wat sê dat Job nooit bestaan ​​het nie (Midrash Genesis Rabbah 67; Talmud Bavli: Bava Batra 15a). In hierdie siening was Job 'n literêre skepping deur 'n profeet om 'n goddelike boodskap of gelykenis oor te dra. Aan die ander kant, die Talmud (in Traktaat Baba Batra 15a-16b) probeer om vas te stel wanneer Job eintlik geleef het, en noem baie opinies en interpretasies deur die toonaangewende rabbynse sage.
Wat ook al die oorsprong van die verhaal, die land Edom, behou word as agtergrond. Sommige verkondigers het dus gesê Job was een van 'n aantal heidense profete wat Yahweh se weë aan nie-Israeliete geleer het.
Die Sumeriese teks Ludlul Bêl Nimeqi, ook bekend as die Babiloniese Job,1 (ongeveer 1700 B.C.E.) word deur baie geleerdes beskou as die boek Job. Dit is 'n klaaglied van 'n diep vroom man wat deur die kwaad van die wêreld ontsteld is en tog nie in staat is om sy gode te verkry en te beantwoord nie. 'N Tipiese vers klink geheel en al met Job se gevoelens:
Wat in 'n mens se hart minagtend is, vir 'n mens se God is goed!
Wie kan die gedagtes van die gode in die hemel verstaan?
Die raad van God is vol verwoesting; wie kan dit verstaan?
Waar kan mense die weë van God leer?
Hy wat saans woon, is soggens dood (vers 35)
Daar word vermoed dat verskillende toevoegings tot die huidige teks van Job gemaak is. Byvoorbeeld, die toespraak van Elihu (hoofstukke 32-37) word deur baie mense beskou as 'n latere toevoeging, ingevoeg tussen Job wat sy saak rus en God se antwoord aan hom.
Job se latere lewe: 'n "sprokie" eindig?
Die proloog en epiloog word ook deur 'n latere redakteur bygevoeg om 'n meer aanvaarbare konteks vir die teologies-ontstellende dialoog te bied. Die voorren is bedoel om aan te toon dat Job se lyding bloot 'n toets is wat deur Satan uitgelok word, eerder as 'n onregverdige straf van God, soos die dialoog dit stel. Die epiloog sorg vir 'n gelukkige einde waarin Job steeds gelukkig saam met sy vrou en 'n nuwe stel kinders leef. Hierdie laaste hoofstuk word deur baie literêre kritici beskou as 'n analoog aan Walt Disney se 'gelukkig ooit-' -oplossing op die oorspronklik meer lastige eindes van sommige van sy sprokies.
'N Debat bestaan ​​ook oor die behoorlike interpretasie van die laaste reël wat Job praat (42: 6). Tradisionele vertalings sê: 'Daarom verag ek myself en berou in stof en as.' Die woord 'myself' kom egter nie in die Hebreeus voor nie. Sommige argumenteer dat in die konteks van Job se verhaal en karakter, dit wat hy verag, nie homself is nie, maar sy lewe; en sy 'berou' in stof en as verwys na sy voortdurende treur op die dag van sy geboorte, wat hy nogal letterlik deur die hele dialoog gedoen het. 'Young's Literal Translation' gee die vers as: 'Daarom vermaan ek dit, en ek het berou gehad oor stof en as. '
Die Testament van Job, 'n boek wat in die Pseudepigrapha voorkom, bevat 'n parallelle weergawe van die verhaal van die Job Job. Dit bevat legendariese besonderhede soos die lot van Job se vrou, die erfenis van Job se dogters en die voorgeslag van Job. Daarbenewens word Satan se haat teenoor Job verklaar aan die hand van die feit dat Job voorheen 'n afgodiese tempel verwoes het, en Job word in 'n baie meer heldhaftige en tradisioneel getroue manier uitgebeeld.
↑ Ludlul Bêl Nimeqi www.fordham.edu. 10 Julie 2007 herwin.
Eby, Lloyd. "Die probleem van die kwaad en die goedheid van God." In Antony J. Guerra, red., Eenwordingsteologie in vergelykende perspektiewe. Eenwording Teologiese Seminarium, 1988.
Farrer, Austin. Hou van die Almagtige en is onbeperk. Collins Press, 1962. ASIN: B000M1AUIO
Hartshorne, Charles. Almag en ander teologiese foute. New York: The State University of New York Press, 1984. ISBN 9780873957717
Gutierrez, Gustavo. On Job: God-Talk and the Lyding of the Innocent. Orbis Books, 1987. ISBN 9780883445525
Jung, Carl G. Antwoord op Job. London, UK: Routledge, 2002. ISBN 9780415289979
Kushner, Harold. As slegte dinge met goeie mense gebeur. anker; Herdruk-uitgawe, 2004. ISBN 9781400034727