Oktober | 2011 | Maryke van Rensburg
Ek onthou nog die tyd toe ek vir my lisensie moes gaan. Ek het al jare bestuur en toe begin die gerugte van die K53 (gee ek nou my ‘oor die muur’ ouderdom weg), toe besluit ek om eerder my lisensie te kry met die boeremanier van bestuur want daai ‘Jack in the Box’ houding agter die stuurwiel het my nie aangestaan nie.
Daardie tyd het ons so ‘n baksteen-(lees army) rooi volla gery. My vriendin het hom die ‘Flintstone karretjie’ genoem want sy vloer was al so deurgeroes dat ons ons voete as remme kon gebruik :-). Dus was dit onmoontlik om met die jalopie te gaan vir my lisensie en moes ek toe een leen.
Die groot dag breek aan en ek klim soos ‘n bewende queen in die volla en ry oorversigtig na die toetsterrein. Hier en daar die verkeerde flikker aangesit, maar dit het nie te sleg gegaan nie want ons kon toe die ooppad vat.
Intussen weet ek dat mens nou 60km/h in die dorp moet ry en ek trap daai geleende volla se petrol, maar hy sukkel so effe. Die man vra my toe hoekom ek so jaag.
“Ek jaag nie, ek probeer net 60 ry!” antwoord ek hom toe heel verontwaardig terwyl ek so in my stilligheid wonder waar hy dan sy lisensie gekry het.
Hy leun toe so effe oor en sê toe, “Hou hom maar so tussen 20 en 30, die kar is nog myl per uur gemerk.”
Tik my om met ‘n veer!
Toe ons weer by die kantore uitkom, toe loop die maskara soos riviere teen die wange af van pure senuwees!
Ek het hom so bo-oor die volla se dak beloer en gesê, “Meneer, ek kraam eerder weer voor ek weer vir my lisensie kom.”
Shame, ek dink hy’t my jammer gekry want ek het toe my lisensie geslaag 🙂
Mens mag seker nie adverteer hier nie, maar as jou kind moet leer vir sy/haar leerlinglisensie, kan julle gerus by my nuwe inisiatief inloer. Alle inligting is gratis. Daar is net ‘n fooi betaalbaar om toegang tot die toetse te kry.
Ek was maar stil die maand alhoewel ek nou en dan ingeloer het.
Ja, met al die opwinding van biologiese familie ontdek, ontmoet, leer ken en bande smee – moet ek terselwertyd ook ‘n groot hartseer verwerk.
‘n Hartseer so groot dat dit my vir ‘n wyle van al my menswees en iets wat vir my belangrik is, wreed beroof het.
Maar mens moet jou glimlag opplak en instemmend knik vir al die cliche’s terwyl jy stemloos skree, “Los my in Vadersnaam net uit!”
Jy vrees vrae, die buitewereld en mense wat goedbedoeld probeer paai en troos.
Jy kry boodskappe op FB en BB en SMS’e wat wonder hoekom jy so stil is en noem dat hulle jou kwinkslae mis. Jy sit en kyk daarna en wonder self waarheen jou ware glimlag en innerlike geluk verdwyn het – en die grootste een is – jy wonder of jy dit ooit weer sal terugvind.
Die nag word jou vriend, die stilte jou vertroueling en die donker jou skans wat jou hart beskeerm.
Maar die lewe het nie genade nie! Jy moet aangaan, deurswoeg en op die pad op jou kniee bly, terwyl jy naarstigtelik aan elke cliche se halmpie van hoop klou soos ‘n drenkeling, want eendag sal die son weer skyn en die donkerwolk sal weer sy silwerrandjie he!
Want nadat die wonde se rowe afgeval het en net die letsels oorbly, is daar nog geloof, hoop en liefde en hiervan – vir my – is hoop nou die grootste!
By pienkpantoffels  Posted in Algemeen,Die lewe