Maar om van die bruinmense van Suid-Afrika as "gemengd" te praat, is natuurlik welbeskou onsinnig. Mense regoor die wêreld is nie "volbloed" nie, as ’n mens hoegenaamd só ’n term in verband met mense kan gebruik.
Die bruinmense, wat die Kaap as hul hartland het, is kultureel baie naby aan die Afrikaners, nie net omdat die meeste van hulle ook Afrikaans praat nie, maar ook omdat hulle dieselfde Christelike beskouinge het. ’n Klein minderheid, die Kaapse Maleiers, is weliswaar Moslems.
(Ook wat die betekenis van sekere woorde betref, is daar verskille tussen Kaaps-Afrikaans en die sogenaamde “standaard”. Vir die Kaaps-Afrikaanses is ’n mens se boud nie heeltemal dieselfde ding as vir Afrikaanssprekendes in, sê maar, Gauteng nie. Vir die eersgenoemdes is dit die bobeen, vir laasgenoemdes die rondings van die sitvlak. In Kaaps-Afrikaans gebruik die sprekers “selfs” waar “ook” gebruik word in die “standaard”. Kaaps-Afrikaans se woord vir die nie-Kaapse “selfs” is die Engelse leenwoord “even”. Dit kan dus vir ’n nie-Kaapssprekende ietwat koddig klink as hy hoor dat iemand in die Kaap sê: “Ek bid vir Mary en vir Dalina en selfs vir my oom Peter daar in Barydale”—so asof oom Peter dit eintlik nie werd is om voor gebid te word nie!)
Onder die taamlik verskillende groeperinge van die bruinmense wat vandag nog bestaan, is die Kaapse Kleurlinge, die Islamitiese Kaapse Maleiers in Kaapstad en omgewing, die Griekwas in die Noord- en Oos-Kaap en die Rehoboth-Basters in Namibië. Die Griekwas is ’n groot groep wat vroeg reeds noordwaarts uitgewyk het om hul eie potjie soos dit hul behaag het in die binneland te gaan krap.
GEOLOGIES was Robbeneiland in die gryse verlede ’n deel van die Afrika-vasteland. Mense het baie duisende jare gelede reeds daar gewoon, toe die seekanaal tussen die eiland en die Kaap nog nie bestaan het nie. ’n Mens kan jou indink hoe die antieke Afrika-bewoners droogvoets van Tafelberg na Robbeneiland sou kon geloop het.
Of hulle die regstreekse voorouers was van die Khoikhoi met wie Jan van Riebeeck ná sy aankoms in 1652 vee geruil het, is ’n ope vraag. Daar was nietemin ’n goeie klomp van hierdie Khoikhoi in die Wes-Kaap toe die Nederlandse kommandeur hier gearriveer het.
Hoe ook al, die Khoikhoi het in die eerste sowat sestig jaar van die Nederlandse oorname van die Kaap ’n mag gebly waarmee die Europeërs deeglik rekening moes hou. Hierdie mag is eers in 1713 gebreek deur ’n uitbraak van die gevreesde pokke, wat deur die bemannings en passasiers van verbygaande skepe hierheen gebring is.
Byna ’n kwart van die destydse 1.939 Europeërs aan die jong Kaapse nedersetting het ook gesterf, maar die lewensverlies was maklik dubbel soveel onder die Khoikhoi, wat geen weerstand hoegenaamd teen die siekte gehad het nie.