Moet outistiese volwassenes kinders hê?
Kan 'n volwassene met outisme 'n suksesvolle ouer wees? Die antwoord is absoluut ja, onder die regte omstandighede. Terwyl 'n persoon met matige of ernstige outisme nie die vaardighede vir ouers 'n kind het nie, is baie mense met hoër funksionele outisme gereed, gewillig en in staat om die uitdagings van die opvoeding van kinders aan te pak. Baie aspekte van ouerskap is strenger vir mammas en pa's op die spektrum.
Die omgekeerde is egter ook waar: daar is 'n paar maniere waarop ouerskap makliker is as jy outisties is (veral as jy kinders op die outisme-spektrum het).
Hoë Funksionele Outisme en Ouerskap
In 1994 is die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings (DSM) verander om 'n nuwe vorm van outisme in te sluit. Asperger sindroom genoem , het dit mense ingesluit wat nooit voorheen as outisties beskou sou kon word nie. Die toevoeging van Asperger-sindroom aan die DSM het die manier verander waarop mense oor outisme gedink het.
Mense met hierdie hoë funksionele vorm van outisme was slim, bekwaam en dikwels suksesvol. Terwyl hulle beduidende probleme met sensoriese probleme en sosiale kommunikasie gehad het, kon hulle (ten minste sommige van die tyd) hierdie uitdagings masker, oorkom of vermy. Baie mense met Asperger-sindroom het getroud of vennote gevind, en heelwat kinders het kinders gehad.
Omdat Asperger-sindroom nie tot 1994 bestaan ​​het nie, het baie min van die mense wat voor daardie tyd grootgeword het, iets soos 'n outisme-spektrum diagnose ontvang - ten minste totdat hulle kinders self gehad het.
Toe, in sommige gevalle, terwyl hulle 'n diagnose vir hul kinders gevolg het, het ouers ontdek dat hulle ook op die hoë punt van die outisme spektrum gediagnoseer kon word.
Intussen het kinders grootgeword, wat Asperger-sindroom diagnoses as kleintjies ontvang het. Hierdie kinders het grootgeword met 'n outisme spektrum diagnose en het terapieë ontvang om hulle te help om hul uitdagings te bestuur.
Vir sommige mense was outisme en sy uitdagings in die weg van ouerskap. Vir baie ander het dit egter nie gedoen nie. En natuurlik, baie mense met outisme wil eenvoudig wat baie van hul tipiese eweknieë wil hê: 'n familie.
In 2013 is Asperger-sindroom as 'n diagnostiese kategorie van die DSM verwyder . Vandag het mense met die hoë funksionering simptome wat ooit Asperger sindroom genoem word, nou 'n "outisme spektrum" diagnose. Dit het natuurlik geen besondere impak op individue se begeerte gehad om (of nie) 'n ouer te word nie.
Mites oor outistiese ouers
Daar is baie mites rondom outisme . Hierdie mites kan dit moeilik maak om te verstaan ​​hoe 'n outistiese persoon 'n goeie ouer kan wees. Gelukkig is mites per definisie onwaar! Hier is net 'n paar sulke misverstande oor outisme:
Mense met outisme voel nie normale emosies nie . Terwyl mense met outisme dalk effens verskillende reaksies op bepaalde situasies of ervarings as sommige van hul tipiese eweknieë het, voel hulle beslis vreugde, woede, nuuskierigheid, frustrasie, vreugde, liefde en elke ander emosie .
Mense met outisme kan nie liefhê nie. Soos hierbo genoem, is dit heeltemal onwaar.
Mense met outisme kan nie met ander inmeng nie . In sommige gevalle kan dit moeilik wees vir outistiese mense om hulself in die skoene te plaas van iemand anders wat wil hê, voel of reageer op maniere wat buite hul eie ervaring is. Maar dit is natuurlik waar van alle mense: dit is moeilik om byvoorbeeld te onderdruk met 'n kind wat dinge wil doen wat jy nie hou of hou van dinge waarvan jy hou nie.
Mense met outisme kan nie goed kommunikeer nie . Mense met hoë funksionele outisme gebruik gesproke taal sowel as (of beter as) tipiese eweknieë. Hulle kan egter probleme met "sosiale kommunikasie" hê, wat beteken dat hulle dalk harder moet werk as die meeste om liggaamlike taal of subtiele vorme van kommunikasie te maak.
Refleksie oor Ouerskap Met Outisme
Jessica Benz of Dalhousie in New Brunswick, Kanada, is die moeder van vyf kinders. Sy het haar outisme diagnose gekry as gevolg van antwoorde op haar kinders se uitdagings. Hier is haar refleksies en wenke oor ouerskap as 'n volwassene op die outisme spektrum.
Wat het jou gelei om jou eie outisme diagnose te ontdek? Beveel jy aan om 'n diagnose te soek as jy dink jy kan diagnoseer word?
My eie diagnose het gekom as 'n volwassene nadat twee van my kinders gediagnoseer is en ons het familiegeskiedenis bespreek met een van die sielkundiges waarmee ons gewerk het. Toe ek sekere ervarings as 'n kind genoem het wat in my eie kinders gesien het, het 'n gloeilamp afgegaan. Ek het verder ondersoek en assessering daarvandaan nagestreef om my as persoon en ouer beter te verstaan.
Ek dink dat meer inligting altyd beter is, veral oor onsself. As iemand voel dat outisme dalk deel van die tapisserie is wat hul eie lewens maak, is dit die moeite werd om daaroor te vra en vir 'n assessering te vra. Net soos ons wassetikette vir sorginstruksies nagaan, hoe beter ons verstaan ​​wat ons eie lewens en self uitmaak, hoe beter kan ons verseker dat ons die regte instellings gebruik in terme van selfversorging en interaksie met ander mense.
Het jy geleer dat jy outisties is, beïnvloed jou besluit om (meer) kinders te hê? en so ja, hoe het u die besluit geneem?
Sekerlik, omdat ek weet dat ek outisties is, het my besluite geraak, maar teen die tyd dat ek gediagnoseer is, het ons drie kinders gehad (ons het nou vyf). Dit het ons nie bang gemaak om meer kinders te hê nie, dit het eenvoudig beteken dat ons 'n wonderlike begrip gehad het van die kinders wat ons het. 'N Beter begrip van hoe ek soms gevoel het, hoekom ek gedink het sommige dinge was soveel makliker vir ander mense as wat hulle vir my was en voel dat ek net nie alles goed genoeg gedoen het nie, my bemagtig om positiewe verandering binne te bring my lewe om 'n meer verloofde en opsetlike ouer te word.
Ek onthou my skuldig toe my oudste jonk was, dat ek desperaat uitsien na slaaptyd. Ek het gevoel dit was die eerste keer dat ek regtig kon asemhaal omdat sy die oggend wakker geword het. Dis nie dat ek nie van ouerskap gehou het nie, ek het dit baie geniet en ek het die wêreld met haar verken. Maar die skuld wat ek gevoel het omdat ek regtig uitsien na slaaptyd en 'n paar uur se tyd sonder om my te verwar. Deur my eie diagnose te erken dat daardie paar ure per dag 'n noodsaaklike tydperk van selfversorging is, het ek ouer geword sonder die uitputting en uitbranding wat ek voorheen gevoel het.
Verder het ek ander dinge herken wat ek nodig gehad het om te voel dat ek as ouer kon floreer. Ek was nog altyd 'n mooi ontspanne persoon in terme van roetine, skoonmaak, beplanning en skedulering. Die terugdringende benadering tot die lewe het baie stres gelei toe ek nodig gehad het om dinge op 'n rooster te bereik, of wanneer daar 'n onverwagte vraag was.
Dit blyk uit ouerskap is net vol onverwagte eise en roosters wat nie jou eie is nie! Ek het besluit om te eksperimenteer met die toepassing van die dinge wat ek gebruik het om my kinders in my eie lewe te ondersteun, en tot my verbasing het dinge makliker geword. Ek het 'n roetine geïmplementeer om die huis te bestuur, 'n roetine om die dag te bestuur. Ek maak seker dat ek elke dag 'n daaglikse skedule skryf (met visuele komponente ook vir jonger kinders) sodat ons almal kan sien wat elke dag gebeur en weet hoe om vooraf te beplan.
Eenvoudig te erken dat ek verdien het om my selfde steun te gee. Ek bied aan dat my kinders my laat voel dat ek albei aan my eie behoeftes voldoen en my kinders wys dat hulle in staat is om dieselfde te doen as volwassenes en hul eie lewens te bestuur. So baie mense hoor die woord outisme en sien iemand wat ander mense benodig om daardie ondersteunings te vestig.
Dit is vir my belangrik dat my kinders sien dat hulle in staat is om hul eie lewens te rig en in hul lewens voor te streef vir hul eie behoeftes. Modellering wat ek self is, is een manier om te kan normaliseer wat hulle te dikwels as 'spesiale behoeftes' hoor. Ons het almal spesifieke behoeftes, selfs mense wat neurotipies is. Ons het 'n verpligting om ons kinders te bemagtig om hul eie behoeftes te erken en te ondersteun.
Nou, hoekom het ons vyf kinders? Ek bedoel, hulle is hard, hulle is chaoties, hulle argumenteer, hulle blaas mekaar op, en iemand pla altyd iemand anders. Hulle verstaan ​​egter ook mekaar diep, hulle ondersteun mekaar heeltemal. In 'n wêreld waar vriendskappe en sosiale interaksies moeilik is, word hierdie kinders so besig om te kompromieer en saam te werk dat hulle goed toegerus is om met ander kinders betrokke te raak. Hulle sal altyd 'n familieondersteuningsnetwerk in hulle lewens hê wat hulle absoluut verstaan, al is hulle nie altyd eens nie. Dit is belangrik vir ons.
Het jy geleer dat jy outisme is, verander die manier waarop jy ouer is? Het jy byvoorbeeld besluit om meer hulp te vra, die manier waarop jy reageer op 'slegte gedrag', ens.?
Dit het my meer opsetlik gemaak en meer bewus. Dit het my ook ruimte gegee om te aanvaar dat ek ook 'n verpligting het om my eie behoeftes te ontmoet sodat ek my kinders beter kan ouer. Ek het geleer om te erken wanneer ek oorweldig word voordat ek die uitbrandingstadium bereik, en ek het geleer om tyd te neem om te herlaai.
Ek reflekteer ook oor my eie kinderjare, en hoe vreeslik het ek gevoel toe ek nie kon ophou om te huil oor iets wat 'n klein probleem moes wees nie, of as ek net van die skool af gekom het en vir geen rede 'n woede gehad het nie. Ek onthou die skaamte wat ek as kind oor daardie dinge gevoel het, en ek wil seker wees dat my kinders dit nooit voel nie. Ek was gelukkig en het gepaste ouerskap en reaksie op daardie dinge per ongeluk gekry uit hoofde van ouers wat my diep verstaan ​​het.
Ek was nooit gestraf nie en was altyd onvoorwaardelik lief deur die ineenstortings, alhoewel ek nie geweet het wat 'n ineenstorting was nie. Maar ek onthou nog steeds die skande dat ek nie my gevoelens en emosies kan beheer soos almal anders gelyk het nie. Ek was 'n modelstudent, altyd aan die bokant van my klas, en ek was in die skrik van iemand wat uitgevind het dat ek huil omdat ek 'n vriend in 'n kruidenierswinkel moes groet.
Ek streef daarna om my kinders te help om hulself te verstaan. Ek wil hê hulle moet weet dat ek verstaan ​​hoekom iets onverwags die hele dag kan afwerp en dat ek hulle nie skuldig maak of voel dat hulle beter kan hanteer nie. As ek geweet het dat my brein nie dinge verwerk het soos wat almal anders gedoen het nie, dink ek ek kon myself vir my kinders gewees het. As ouer wil ek my kinders leer om goed vir hulself te wees.
Watter soort ouerskap uitdagings het jy aangesig omdat jy outisties is?
Kom ons begin met speeldatums. Dit is 'n spesiale soort ellende vir my. Eerstens het ek ook 'n klomp mense wat in my omgewing kom (Egad-nee!) Of ek moet my kinders na iemand anders se omgewing neem. Oor die algemeen kan ander mense kinderbeskermd wees, maar niemand anders as ander ouers wat kinders met outisme grootmaak nie, is BAIE kinderdigte. Ek is dus vasgevang om te verseker dat niks gebreek word terwyl ek probeer om klein praatjies te kry nie en nooit weet wanneer om op te hou praat nie. Alle speeldatums vereis 'n hele middag van stilstand vir ons almal, en waarskynlik 'n bevrore pizza-nag om te herstel.
Kom ons beweeg na sintuiglike uitdagings . Ek is iemand wie se vermelde droomwerk was om 'n vuurtoring te beman. Geen mense, geen geraas, geen inbraak, net stilte en oop ruimte. "Sal jy nie verveeld wees nie?" mense gevra. Ek het die vraag nie verstaan ​​nie.
Dit is duidelik dat die lewe in 'n huis met vyf kinders 'n bietjie anders lyk. Koptelefoon is alomteenwoordig in ons huis. 'N Paar jaar gelede het ek moeg geraak om vir almal te skree om dit te draai! Ek het opgegee en het almal hul eie koptelefoon, so ek kan die huishoudelike volume tot 'n dowwe brul hou. Stille tyd is nie onderhandelbaar nie. Die meeste van die kinders het opgehou slaap, maar hulle word steeds gevra om elke dag tyd in hul kamer te spandeer om stil te lees, op 'n tablet te speel (o, hoe ek van tegnologie hou!) En bloot bestaan ​​sonder om die banke en mure te bons.
As hulle op skool is, geld dit net vir jonger kinders, maar oor naweke en dwarsdeur die somer is dit vir almal. Seker, ek vertel vir hulle dat dit belangrik is om te leer om hulself te ontspan en te herlaai. Maar regtig, dit is hoe ek van die een einde van die dag na die ander kry sonder om 'n baie vreeslike ouer te word. Daardie 45 minute gee my tyd om 'n koppie lekker warm koffie te hê, onthou om asem te haal en terug te gaan na 'n middag van chaos en pret.
Help outisme jou eintlik om 'n beter werk as ouer van kinders met outisme te doen? Indien wel, hoe?
Absoluut. Ek dink die moeilikste deel van ouerskap kinders met outisme is nie verstaan ​​nie. Dit is maklik om al die regte dinge te sê; Dit is maklik om te sê dat ons weet hulle kan nie 'n ineenstorting beheer nie. Maar om daardie gevoelens werklik te verstaan, om hulle te ervaar het, om te weet hoe dit is om te voel dat jou gedagtes weghardloop en jou emosies en lyf saamneem vir die rit, is dit onmoontlik om te verduidelik aan mense wat dit nie ervaar het nie.
Ek het dit al beleef, maar gee my 'n venster in die oomblik dat hulle leef. Dit laat my toe om hulle te ontmoet waar hulle is, in plaas daarvan om hulle te vra om my halfpad te ontmoet. Dit laat my toe om 'n kragtige advokaat vir hulle te wees. Dit laat my toe om dit te vertel, 'selfs ma voel so soms.'
Wat is sommige van die hanteringstegnieke en -strategieë wat u genoem het wat u graag wil oordra?
Aanvaar jou geriefsone. Dit is daar omdat dit werk. As jy van die een einde van die dag na die ander kan kry, met almal wat liefgehad en gerespekteer word, aan die behoeftes van die dag voldoen het en almal veilig gehou het, het jy genoeg gedoen vir die dag. Ouerskap is nie 'n kompetisie nie, jy wen nie 'n prys om die Pinterest Mom te wees nie. As jou kind op skool met hul hemp op die binnekant verskyn, want die regte pad gaan 'n geveg wees, hoor jou kind was die beste opsie wat jy gehad het. Ja, al was dit foto dag, en jy het daar net soos die klokkie lui, terwyl jy steeds jou pajama broek dra. U sal dalk wil poog om werklike broek vir die IEP-vergaderings alhoewel-dit blyk die regte toon te stel.
Het jy jou outisme diagnose met jou kinders gedeel? Indien wel, hoe het u dit gedoen?
Ja, want dit is 'n deurlopende bespreking in ons huis, dit is nie 'n groot onthulling nie. Ons praat oor die neurodiversiteit as 'n belangrike deel van die wêreld en oor al die mense in die wêreld wie se brein anders werk. Ek model om aan my eie behoeftes te voldoen en moedig die kinders aan om dieselfde te doen. As hulle my sien sê: 'Ek het dit gehad, ek gaan halfuur 'n bad neem.' Dit is baie makliker vir hulle om my te vertel wanneer hulle 'n breek nodig het, want dit is 'n normale en aanvaarbare ding in ons gesin.
Vind jy dat jou outisme dit moeiliker maak om neurotipiese verwagtings te bestuur (onder kinders se ouers, terapeute, onderwysers, ens.)?
Dit kan wees, veral as ek my eie diagnose openbaar. Ons het onlangs iemand gehad wat saam met my 5-jarige werk, wat 'n paar afskuwelike en beledigende praktyke gebruik. Toe ek my besorgdheid uitgespreek het en my eie diagnose aan hom openbaar het, het hy sigbaar verskuif, dan was elke ander sin klaar met, 'verstaan ​​jy?' asof ek nie bekwaam en bevoeg was nie.
Ek vind dit soms 'n baie uitgesproke stem. Die oorgrote meerderheid mense waarmee ek werk, is bereid om te luister en is vriendelik en respekvol. Ek het egter die onderrig en ervaring om daarop te trek dat baie ander mense dit nie doen nie, en ek wonder soms of my sterk menings en vurige voorspraak as 'n moeilike ouer beskou word sonder dat ek my stellings terugwerk.
Ek is geneig om nie goed te verwerk wanneer dit tyd is om op te hou praat nie, om op te hou om te onderrig, om op te hou om te verduidelik, en ek druk totdat die gesprek my pad gaan. Soms dink ek nie dit gaan goed oor nie. Ek weet nie dat ek so uitgesproke 'n advokaat sou wees as dit nie vir my eie ervarings was nie. Ek sou graag wou dink ek sal steeds die stem wees wat my kinders verdien, maar ek vermoed dat ek nie soveel omstrede vergaderings onderweg kon gehad het as ek nie deur daardie oomblikke geleef het en myself self ervaar het nie.
Is daar outisme-verwante terapieë wat jou help om ouerskap beter te bestuur?
Ek het nog nooit 'n een-grootte-pas-alle terapie gevind om vir enige van ons te werk nie. Net soos geen twee mense met outisme dieselfde identiese behoeftes het nie, sal geen terapie dieselfde impak hê vir almal nie.
Ons het baie van die tegnieke van arbeidsterapie gebruik om ons gesin vinniger te laat werk. Ons gebruik visuele skedules, roetines, en baie oefening op basiese lewensvaardighede. Ons gebruik spraakterapie , en selfs PECS as dit nodig is om kommunikasie te fasiliteer. Ons doen joga om te help met 'n bietjie verstand / liggaamswerk en persoonlik is die beste ding wat ek gevind het, die werk gedoen met 'n terapeut wat CBT gebruik om te leer om my eie verwagting van 'n 'normale' wat nie bestaan ​​nie, te laat vaar vir enigiemand, oral.
Ouerskap is 'n toergids; Soms moet jy die reis verander om aan almal se behoeftes te voldoen. Jy moet net uitvind hoe om dit so te doen dat niemand voel dat hulle misloop nie.
Ouerskap Refleksie Van 'n Pa Met 'n Lewenslange Outisme Diagnose
Christopher Scott Wyatt is 'n volwassene met outisme (en 'n PhD) wat blogs oor sy ervarings by http://www.tameri.com/csw/autism/. Hy en sy vrou is die pleeg (en potensieel aannemende) ouers van kinders met spesiale behoeftes.
Wat het jou gelei om jou eie outisme diagnose te ontdek?
Oorspronklik gediagnoseer as verstandelik gestremd by geboorte, sal die diagnostiese etiket elke paar jaar verander. Dit was "outisme" teen 2006 of so toe die DSM-IV-TR weer dinge verander het en meer wydverspreid was. Aangesien die etikette steeds verander het , is ek nie seker hulle was behulpsaam nie; As iets hulle vroegtydig in my opleiding beperk het. Vandag is ons ambivalent oor die diagnose van ons kinders. Dit kan help, en dit kan seermaak.
Het jy geleer dat jy outisme is, beïnvloed jou besluit om kinders te hê? En so ja, hoe het jy die besluit geneem?
Nie regtig nie. Ons het gewag totdat ons 'n huis besit en redelik veilig was, wat waarskynlik meer gaan oor ons persoonlikhede in die algemeen. My vrou en ek wou 'n goeie, stabiele tuiste vir enige kinders bied, of dit natuurlik of pleegopneem.
Het jy geleer dat jy outisme is, verander die manier waarop jy ouer is?
Dit is moontlik dat my outisme my meer geduldig maak, al is dit net omdat ons bewus is van hoe ek onderrig en ondersteuning ondervind het. Ek is geduldig met die behoeftes van die kinders vir stilte, orde en 'n gevoel van beheer. Ek verstaan ​​dat dinge ordentlik en voorspelbaar moet wees. Hulle benodig dit as pleegkinders, en hulle sal dit nodig hê as ons dit kan aanneem.
Ons het nie 'n ondersteuningsnetwerk, ten minste nie plaaslik persoonlik nie. Ons het onsself en die kinders, met die ondersteunings in die skole. So, in die sin is ons anders as ander ouers omdat ons nie die sosiale interaksies het wat baie ouers doen nie. Speeldatums gebeur nie omdat die ander nabygeleë kinders ouer as ons s'n is nie.
Wat is 'n paar hanteringstegnieke en -strategieë wat u graag wil oordra?
Rustige tyd en stilte vir ons en die kinders. Boontjiesakke met boeke help hulle baie. Ons het ook sensoriese items: stresballetjies, gedagte stopverf, spikante balle en ander dinge waarmee hulle kan speel wanneer hulle gestres word.
Ek raak vinnig gefrustreerd met die skole, maatskaplike werkers en howe. Ek verstaan ​​nie hoekom die behoeftes van die kinders nie 'n hoër prioriteit is nie. My vrou herinner my om 'n stappie te gaan of iewers stil te gaan na die hantering van 'die stelsel' wat nie vir die kinders werk nie.
Ek is nie 'n fan van die meeste gedragsterapieë nie , gebaseer op negatiewe ervarings. My hanteringsmeganismes is kuns: musiek, tekening, skilderkuns, skryfwerk en fotografie. Ons het gevind dat die kleure en tekening ook die meisies help. Wanneer die meisies moet verlangsaam en herfokus, werk musiek (nuuskierig, Elvis - Love Me Tender).
Ons doel is om die meisies te herinner dat etikette dit nie vir ons definieer nie en dit nie vir hulself moet definieer nie.
> Deweerdt, Sarah. Die vreugdes en uitdagings om 'n ouer met outisme te wees. Die Atlantiese Oseaan , 18 Mei 2017.