Hierdie belangrikste vaartinligting word vanuit die hoogte vir die onderste “Gubernatore” verskaf, wat die inligting moet verstaan en in praktyk verwerk.
Die skrywer sien‘n moontlike beeld van drie belangrike “Gubernatore” (beheerbase) in die gelowige se reis oor the lewenssee. En wel soos hy 70 jaar in sy kinderkampe laat sing het:
In ons HERE se Voorsienigheid is Hy wel die Eerste Bestuur-der van die heelal en van my persoonlike lewe. Maar, in die geval van elke mens, verwag die HERE van ons, verant-woordelikheid. Op my bootjie het Hy aan my die werk van bestuur opgedra. Hy is my Leidsman, my Raadgewer, my Begeleider aan wie ek verantwoordelik is vir die bestuur van my klein bootjie op die wye lewensoseaan.
Die gelowige het ‘n handbook, geskryf deur die Baas-kenner van die lewe en die ewigheid. Dis die WOORD van God.
In ons skets dink nommer 1, hy is die Baasskipper, maar ‘n baie toepasbare nommer 2, die roer, wag op nommer 1 se begrip van die kommunikasie van die boenste wit koppie, nommer 3, wat letterlik ‘n hele wêreldse data tot beskikking het, hoewel dit op 40 meter afstand nie maklik raakgesien word nie.
Tog stuur God steeds baie belangrike boodskappe vir elkeen wat geestelike ore het, vir wie Hy deur Sy Heilige Gees die Bybel “geestelik hoorbaar” maak.
Ons het nie nodig om so slim te wees as ‘n AC75 baasskipper nie om beide inligting self te moet uitsif en toe te pas nie. Nee, Hy praat met elkeen van ons persoonlik en gee geestelike ore om te luister en Sy WOORD in die stormsee van die lewe te gehoorsaam.
As die skipper weet in watter rigting hy moet seil, kan hy sekuur rigting hou met sy oog op die kompas wat die pole neem as bakens.
Daar mag egter geen magnetiese item naby die kompas kom nie. Hoewel die pole die sterkste trekkrag het, sal ‘n naby magneetjie die rigtinggewing steur en valse inligting gee.
Elke mens het ‘n kompas, ‘n gewete wat behoort gevoelig te wees vir die Heilige Gees en Sy WOORD se aanwysings.
Ja, ‘n verantwoordelike, geloofsmens laat sy gewete vlymskerp slyp deur die Gees en die Woord. So kan hy of sy so na aan die “Christuspool” beweeg in beide die lewe en die ewigheid. So kan die apostel self versekerd skryf: “Ons het die uitkyk van Christus” (I Kor 2 vers 16)!
In Onlangse geskiedenis het vroeë sendelinge soos William Carey, Christelike vorme en norme in wette van Indië vervleg gekry, en tog is daar nou ‘n saak waar ‘n jong meisie teen haar ouers getuig, wat aangekla word oor beplande moord van hulle dogter waar sy gedurf het om ‘n huwelikskeuse buite die kaste te maak.
Dit is dus in hierdie verband van ‘n hele lewe wat aan die Bondsheer gewy is, dat die heilige Verbondshuwelik ter sprake kom.
Hierdie Verbondshuwelik as enige norm vir die gemeenskap van die gelowiges word uiteen gesit deur ‘n seergeleerde rabbi en die geleerdste opostel van sy tyd, en wel in Efesiërs hoofstuk vyf.
Die geskiedenis van die erkenning van die huwelik in gemeenskapsetiek, kerklike gebruik en die “Christelike staat se troonoorname oor die beheer van persone, familie, kinders en die huwelik.
Andersyds t.o.v. die huwelik het die kerk vir ‘n duisend jaar die formele kerklike huwelik ingestel and die Heilige Huwelik en tot in die sestiende eeu het die pous nog die gemeenskapshuwelik aanvaar, maar sedertdien is daar in baie lande besondere erkenning gegee aan “wetlik getroud wees”!
Daar is dus geen sweempie van die gedagte van die man in elke geval ‘n dominerende baas is nie. Nee, hy dien sy vrou en huisgesin met die nederige dienende liefde van sy VerbondsHERE in teenstelling met die afskuwelike lewenswyses van hulle wat by die”geheimenis” uitgesluit is en uiteengesit word in die inleiding tot hierdie verhewe siening van die heilige huwelik.
Waar afvalliges vanaf Genesis 3 tot in Openbaring 22 die verbondslering probeer aanpas by wêreldse culture en politiek, verval die samelewing in die minder etiese groef waar die minder geestelike aspekte van die mens aan basiese en motiewe verslaaf word. In die ou Midde-Ooste was dit die talle kultusse van die Baalim of Moloch-afgode wat in die moderne wêreld soos in die dag van die Christus beskryf is. Christus self tipeer sulkes as stomp en wellustige harte wat nie die WOORD verstaan nie en wat derhalwe hulle nie bekeer nie (o.a. in Matt 13:15 en Markus 4:19).
‘N Duisend jaar terug het die pous die instelling van die kerklike huwelik en die formele reels in die verband ingestel vir huwelike in die plaaslike kerke. Die Roomse kerk het wel nog ‘n verdere 500 jaar die gemeenskapshuwelik erken.
Tot in die laat XIXe eeu het die wanaanhaling van Paulus dekmantel gewees vir die naas-heidense klem op die regte en vryhede van die manlikes, en het die vroue in die Weste die stryd aangevat om dit op humanistiese gronde reg te stel.
Eers met die Westerse klem op individuele regte en die belangrikste norm vir die huwelik, die persoonlike aantreklikheid en selfs die erotiese aspekte is, het die familie en gemeenskapsinspraak verminder.
Onder die invloed van drukgroepe en die humanistiese VV se menseregte sienings neem die nuutste verwikkelinge in veral die Weste egter afskeid van die uiterlike dop van kerklikheid en Woordgesag.
In die dekade van 1970 het die Ned Geref Kerk die tradisionele siening aanpassings begin maak, soos byvoorbeeld oor egskeiding.
Dis egter die beskouing van hierdie skrywe dat die Reformasie met sy voortbou op Middeleeuse en Grieks-wysgerige benaderings ‘n deel van ons erfenis nie genoegsaam ontgin en belewe het, insoderheid die van die basiese Bybelse begrip van die Verbond van die HERE!
2. Die WOORD as persoonlike interaksie van die Verbondstigter met sy Verbondgenootlike volk en kinders