Jy het waarskynlik van hondsdolheid gehoor, maar verstaan ​​jy die siekte? Weet jy waarom honde wettiglik in die meeste gebiede vir hondsdolheid ingeënt moet word? As 'n verantwoordelike hondeienaar is dit belangrik dat u weet waarom die hondsdolheid-entstof so belangrik is. Leer hoe hondsdolheid jou troeteldiere en jou gesin kan beïnvloed.
Hondsdolheid is 'n ernstige virussiekte wat voorkom in soogdiere wat die sentrale senuweestelsel nadelig beïnvloed, wat tot die dood lei.
Hondsdolheid is 'n zoönotiese siekte wat tipies deur middel van byt van besmette diere oorgedra word. Die meeste aangemelde gevalle behels wilde diere soos vlermuise, wasplante, en stampe, maar gematigde diere soos honde en katte is ook in gevaar. Mense is ewe vatbaar vir die hondsdolheidvirus as dit deur 'n besmette dier gebyt word. Sodra die simptome verskyn het, is rabies amper altyd noodlottig. Dood vind gewoonlik minder as 'n week na die aanvang van tekens plaas.
Die hondsdolheidvirus word deur die speeksel van 'n besmette soogdier of gasheer oorgedra. Kontak met die oë, neus of mond kan tegnies die virus oorgee, maar hierdie gevalle is skaars. 'N byt van die gasheer is die mees waarskynlike en algemene manier vir 'n dier of persoon om hondsdolheid aan te gaan. Die besmette speeksel beweeg deur die senuwees en rugmurg na die brein. Die virus inkubeer dan in die liggaam vir 3 tot 8 weke (afhangende van spesies), sonder simptome van die siekte teenwoordig.
Sodra die brein deur hondsdolheid besmet is, vermeerder die virus na die speekselkliere en verskyn die simptome van hondsdolheid.
Hondsdolheid simptome is geneig om te wissel, dus geraakde honde mag nie al die tekens wys nie. Aanvanklike tekens sluit in gedrags- en persoonlikheidsveranderings, vrees, angs, skaamte, onttrekking van mense en ander diere, en lek die terrein van die oorspronklike bytwond.
Tekens vorder tot rusteloosheid, agitasie en oorreaksie na besienswaardighede en geluide. Dit lei tot volle aggressie, dan disoriëntasie, gevolg deur aanvalle. Honde mag ook verlamming in die kop- en nekarea ervaar. Dit veroorsaak die onvermoë om te sluk, wat lei tot 'n oormaat speeksel, of "skuim aan die mond" en respiratoriese nood. Ongelukkig volg die dood gou.
Die enigste manier om hondsdolheid by honde definitief te diagnoseer, is deur middel van 'n direkte fluorescerende teenliggaam toets (dFA) met behulp van monsters van breinweefsel wat eers ná die dood verkry kan word. By mense kan verskeie uitgebreide toetse uitgevoer word met monsters van speeksel, bloed, hare en vel, maar dit is nie absolute nie, en is ook nie beskikbaar vir diere nie. Diagnose in lewende diere is vermoedelik en gebaseer op kliniese tekens en pasiëntgeskiedenis. By troeteldiere wat aan hondsdolheid blootgestel is, kan 'n kwarantynperiode nodig wees om te kyk vir tekens van die siekte, veral by onvriendelike troeteldiere. Troeteldiere met geen entstofgeskiedenis word dikwels genadedood.
Ongelukkig is daar geen geneesmiddel of effektiewe behandeling vir hondsdolheid nie. Diere met duidelike en gevorderde tekens van hondsdolheid moet genadig word. Dit is om onnodige lyding in die dier te vermy en om verdere oordrag van die siekte aan mense en ander diere te voorkom.
Mense wat aan hondsdolheid blootgestel word, moet 'n regime ondergaan wat na-blootstelling-profilakse (PEP) genoem word, 'n reeks inspuitings wat immunoglobuline en hondsdolheid-entstof insluit. PEP is nie effektief in die mens nadat simptome aangeteken is nie. Soos by diere, is hondsdolheid byna altyd noodlottig sodra die tekens verskyn. Ondersteunende sorg is die enigste opsie op hierdie punt.
Voorkoming van rabies
Voorkoming is die sleutel wanneer dit kom by hondsdolheid. Gelukkig is dit ook baie eenvoudig. Eerstens moet honde en ander troeteldiere roetine-hondsdolheid-entstowwe kry . Die tradisionele hondsdolheid-entstof is een keer per jaar aan honde gegee. Belangstelling in die vermindering van entstoffrekwensie het gelei tot die ontwikkeling van 'n driejarige hondsdolheid-entstof . Praat met jou veearts oor jou opsies en vind uit wat die wet in jou area is.
Hondsdolheid-entstowwe is ook vir mense beskikbaar, hoewel die protokol meer ingewikkeld is.
Daarom word die entstof gewoonlik slegs gegee aan mense wat met troeteldiere of wildlewe werk, of diegene wat reis na gebiede met 'n hoë blootstelling risiko. Mense wat die entstof ontvang het, benodig steeds PEP na blootstelling aan hondsdolheid.
Na aanleiding van inenting is die vermindering van blootstelling die beste manier om hondsdolheid te voorkom. Moenie toelaat dat jou hond uit jou gesig stoot nie, veral in bosagtige gebiede waar wilde diere ontmoetings meer algemeen voorkom. Hou jou hond in 'n leiband en vermy interaksies met onbekende diere. As jou hond 'n dierbyt kry , sien jou veearts dadelik.
Die voorkoming van hondsdolheid by mense is ewe belangrik. Leer meer oor die voorkoming van hapbyt en leer jou kinders hoe om versigtig te wees. Byt aan mense moet dadelik deur 'n geneesheer aangespreek word.
As 'n byt plaasvind, probeer jou bes om soveel moontlik inligting oor die aanstootlike dier te verkry, of die byt-slagoffer 'n troeteldier of 'n mens is. As die bitter iemand se troeteldier was, kry hulle kontakbesonderhede en vind uit oor die entstofgeskiedenis en moontlike blootstelling aan hondsdolheid. As dit 'n wilde dier was, kan jy nie veel uitvind nie, tensy daardie wilde dier dood is. Hoe ook al, plaaslike owerhede moet in kennis gestel word van die situasie.
Ten spyte van hoe dodelik en gevaarlik die hondsdolheidvirus is, is dit maklik voorkombaar. Onthou: Inent jou troeteldiere en verminder hulle blootstelling en joune. Bewaar jouself met die kennis om jou hele gesin veilig, troeteldiere en mense te hou.