Die beste ding van Peterborough is om weg te gaan - Interessant
Die beste ding van Peterborough is om weg te gaan
MatadorU-student Jennifer Pearce bied 'n insider-kyk na haar tuisdorp.
Ek HET ALTYD sterk geglo dat die beste ding van my tuisdorp, Peterborough, Engeland, die East Coast Main Line is wat reg deur die middel daarvan loop. U kan binne 'n uur in Londen wees. Dieselfde treinlyn wat 'n geweldige ontsnapping bied, bring jou ook in die hartjie van die wêreld waar mense geneig is om oogkontak te vermy en konfrontasie te soek.
Dit gesê, ek wil nie te krities teenoor my tuisdorp kom nie. Ter ere van ons raad het hulle probeer om die stad te verjong met 'n herlewingsprojek wat tot dusver gesien het dat die verhoogde blombedding op Market Square (wat die kersboom gehuisves het) vervang is met moderne straalfonteine ​​wat meestal afgeskakel is jaar weens ons voortslepende droogte. Die natste droogte waarvan ek nog ooit gehoor het. Hierdie ontbeende versiering lyk ietwat ongeskik in 'n stad waar alles wat langer as vyf minute stilstaan, verslaan word.
En Peterborough kan aanspraak maak op die manjifieke Gotiese katedraal in die 12de eeu, wat die beste gesien word ver ver in die verte terwyl jy die stad verlaat. Klim in die glorie van die pragtige argitektuur, tans gehul in steierwerk soos dit al jare was sedert vermoed dat brandstigting was.
Mense hier val in twee kategorieë: diegene wat desperaat is om te vertrek en diegene wat vir ewig sal bly.
Die Fenland-stede is almal dieselfde. Mense hier val in twee kategorieë: diegene wat desperaat is om te vertrek en diegene wat vir ewig sal bly.
Dit is egter 'n unieke sjarme dat hulle uit die stede na die platteland reis en die plat so ver as die blik-oog-oog-land nie. Die ononderbroke skyline lyk aanvanklik vreemd, soos bevestig deur familielede uit die bergagtige Lake District ('Waar is al die hobbelige dinge?'). Die eindelose uitsig oor die waasagtige voormalige moeraslande ontlok 'n gevoel van isolasie. Dit kan u onbeduidend en alleen voel, in die middel van nêrens, met u onvermydelike nat stewels aan.
Dan besef u dat u die vlek van die sweeftuig drie velde van u af kan sien, die eindelose dreineringswaterweë oor die landskap kan kruis, die kerkspits in die volgende dorpie kan sien. Die langdurige vroeë oggendmis vee oor die landerye en bring die vae reuk van uie mee en die sonsondergange verf strepe van pienk en oranje oor die silhoeët horison.
Dit is waar ons ons bevind. Ondanks die heerlike reuke en klinkende geluide wat van die agtersitplek af kom, neem ons 'n ompad. Ek sit op die enjinkap van die motor in 'n modderige stilte op die pad na Holme, tussen die swaaiende gars, en maak 'n bottel Cornwall se beste om te geniet terwyl ons na die kleurryke ligskou kyk.
'N Verouderde maaidorser staan ​​in die middel van die veld, en stof vlieg nog steeds in die lug en demp die kleure. 'N Jong boer sit gesink in die geroeste sitplek met 'n blikvormige voorwerp in sy hand. Indien nodig, sal hy die hele nag hier wees, terwyl die weer redelik droog is, moet die oes gedoen word.
As die temperatuur elke jaar daal en die seisoen verander, word ek herinner aan die stil sjarme van die Fens. Dit word maklik oor die hoof gesien in ons nat somers. Die bome wat verander, is verrassend met oranje en rooi teen 'n grys agtergrond. Die gras is gestrooi met gepoleerde rooi takke terwyl die sypaadjie glinster met die dagbreekryp.
Terwyl ek in 'n slaperige vroeë oggend waas na die bushalte stap, kan ek die oorblyfsels van vreugdevure ruik en uitsien na glasie wyn en vuurwerke. Die oggende is nou wonderlik helder, maar vars koud, en die jas en serp wat so gewillig was om net 'n paar maande gelede te werp, is teruggevind.
Die laat bus loop langs die pad en word deur die semi-permanente padwerke afgelei. Die voormalige moerasveld is ongelukkig gelyk aan die voortdurende sinkende paaie en potgate wat groot genoeg is om 'n klein kindjie in te sluk.