Was daar in die Bakumatsu -tydperk 'n manier om te identifiseer aan watter stam 'n persoon behoort? - Inligting
Was daar in die Bakumatsu -tydperk 'n manier om te identifiseer aan watter stam 'n persoon behoort?
Is daar 'n manier om te identifiseer aan watter clan iemand behoort (behalwe as hulle hul formele drag dra met hul mon/embleem op hul klere). Met ander woorde, het hulle iets op hul persoon gedra, soos 'n swaard met hul embleem of duidelike klere wat hulle onmiddellik van die stam herkenbaar sou maak?
Nee, daar was geen manier om dit te vertel nie.
As 'n konfrontasie plaasvind, was daar wette wat bepaal hoe die betrokke partye hulself aan mekaar moes bekendmaak.
Let daarop dat die ou samoeraistelsel in die betrokke tydperk begin breek het.
Daar was ook familiewapens wat op kimono gedra is, sodat die clan-/familie-/domeinverband kon onderskei word, maar nie almal het 'n helmteken nie. Die helmteken, 'mon' genoem, was dikwels rond en het gestileerde elemente daarin. Die handelsmerk van Mitsubishi kom uit die helmteken van die familie wat die onderneming gestig het.
Die feodale Japannese samelewing het 'n paar beroemde ninja's en word oorheers deur die samoerai -krygerklas. Alhoewel hulle slegs ongeveer 10 persent van die bevolking uitgemaak het, het samoerai en hul daimyo -here enorme mag gehad.
Toe 'n samoerai verby is, moes lede van die laer klasse buig en respek betoon. As 'n boer of vakman weier om te buig, was die samoerai wettig geregtig om die kop van die weerbarstige af te kap.
Samurai het slegs geantwoord op die daimyo vir wie hulle gewerk het. Die daimyo het op sy beurt slegs die shogun geantwoord. Teen die einde van die feodale era was daar ongeveer 260 daimyo. Elke daimyo het 'n wye gebied beheer en 'n leër van samoerai gehad.
Daar word gesê dat die naam afkomstig is van Macauselan (wat seun van Anselan beteken).  Die volgende twee name word gegee as die wortel van die territoriale naam Buchanan, Mac en Chanonaich (Die Seun van die Kanon)  en Buth Chanain (wat huis of sitplek van die kanon beteken). 
11de-13de eeu en oorsprong Redigeer
Tradisioneel kan Clan Buchanan sy hooflyn terugvoer na Anselan O Kyan, wat van die clan Ó Catháin was, provinsiale koning van Noord -Ulster (en sy sitplek gehad het in Limavady, Londonderry) wat in 1016 in Argyll geland het.  [  Volgens hierdie tradisie het hy vir sy dienste teen die Danes die grond van Buchanan, wat oos van Loch Lomond rondom die dorp Killearn lê, van koning Malcolm II ontvang.  
Gedurende die bewind van Malduin, Mormaer (graaf) van Lennox, 1217–1250, is Anselan (derde van die naam) in 1225 die eiland Clareinch toegestaan.  (Clár Inis). Daar word na hom verwys as 'clericus meus', wat 'my predikant' beteken. Hy word vervolgens opgeneem as Absalom de Buchanan en daar word veronderstel dat daar ander grondtoelaes in die gemeente Buchanan moes wees om hierdie titel te hê.  Tydens die bewind van koning Alexander II (1214–1249), ontvang Gilbert de Buchanan, ouderling van die graaf van Lennox, in 1231 'n handves wat Clareinch en ander lande in Buchanan bevestig.  Die naam van die stam is afgelei van die lande Buchanan.
Die tradisionele oorsig van oorsprong en grondafleiding, asook naamstigting, is egter nie in ooreenstemming met ander rekeninge vir die vorige tydperk in Ierland nie, sowel as 'n uitgebreide insameling van DNA -inligting, en word amptelik as 'n meer as 'n oorspronklike mite beskou.  Om hierdie weergawe as 'n enigste mite te bewys, is 'n spesiale vergadering gehou op 23 Januarie 2021 vir die Conveners of the Clan Buchanan Society, International, waarin Clan -president, David Byrne, alle huidige lede meegedeel het: ". in ons geskiedenisboeke en in ons tente vir ewig. Auchmar, in sy geskiedenis van die stam was dit die een wat dit regtig vorentoe gestoot het. en dit is die een waaraan almal vasgehou het. Dit is 'n wonderlike verhaal. Dit het nie gebeur nie. Die yDNA -projek, bestuur deur Ross Buchanan en. Alex Buchanan (in Tasmanië), met al die mense wat daaraan deelgeneem het (insluitend die MacAusleans en Buchanans), is daar nie 'n enkele persoon wie se DNA ooreenstem nie met enige yDNA in Ierland. Die manlike lyne toon alles aan dat die Clan Buchanan aan die oewer van Loch Lomond, in die Auld Kingdom van Alba, voor die jaar 1000 (CE) geleë was en moontlik verder gegaan het. Daar is geen geskiedenis bewys dat Anselan, die prins, ooit bestaan ​​het Ierland. Daar is geen geskiedenisboeke wat hom noem of ondersteun dat hy selfs bestaan ​​het nie. Hoe of waarom die mite, die oorsprong geskep is, weet ons nie. so, dit verander alles. Dit beteken dat die Clan Buchanan 'n ou Skotse stam is, nie 'n ou Ierse stam nie. Dit beteken dat ons mense in Skotland was, veral in Stirlingshire en aan die oewer van Loch Lomond, duisende van jare nie 1000 jaar nie. "
Volgens die amptelike publikasie wat aan die Clan Buchanan Society, International, verskaf is, "is daar 'n sterk DNA -skakel na die Clan Gregor wat blykbaar 'n gemeenskaplike voorouer dui omstreeks 400 C.E." Hierdie ontdekking wat gemaak is deur die uitgebreide genetiese toetsinligting wat versamel is, bied 'n verdere bewys van die bestaan ​​van Clan Buchanan, lank voordat enige mite van oorsprong gedink is.
14de eeu en Wars of Scottish Independence Edit
Onbenydenswaardige William Wallace Link. Sir Maurice Buchanan 10de van Buchanan trou met Margaret Menteith (ook gespel Menteith). Margaret was die dogter van sir Walter Menteith van Rusky, en kleindogter van sir John van Menteth, balju van Dunbarton Castle, en Helena dogter van Gartnait, graaf van Mr.Sir John het na bewering Sir William Wallace aan koning Edward I van Engeland verraai op 5 Augustus 1305. Sir John is deur die koning Robert I in die gevangenis gesit, maar in 1314 "deur die invloed van sy skoonseuns Malice, graaf van Strathern Sir Archibald Campbell, van Lochow en Maurice Buchanan, van Buchanan, is hy onmiddellik vrygelaat voor die Slag van Bannockburn, waar hy homself dapper van die kant van die Skotse koning gedeporteer het. "  Sir John was ook 'n ondertekenaar van die Arbroath -verklaring in 1320.
Tydens die oorloë van Skotse onafhanklikheid het die Clan Buchanan koning Robert the Bruce ondersteun deur te help met sy ontsnapping in 1306, die kaptein, Maurice 10de van Buchanan, het geweier om die Ragman Roll te onderteken, en die hoof en lairds van die clan (en vermoedelik hul clansmen) bedien onder Malcolm, die graaf van Lennox.  Dit is tradisie en waarskynlik gegewe die voormelde diens, maar ongedokumenteer, dat die stam tydens die Slag van Bannockburn geveg het. 
Tydens die bewind van koning David II (1324–1371) het ongedateerde, ten minste 'n deel van die lande van Buchanan aan sir Gilbert Carrick behoort. 
Tydens die bewind van Donald Mormaer (graaf) van Lennox (1333–1365), en bevestig deur koning David II in 1370/71, "is die bevestiging van 'n handves deur Donald, graaf van Lennox, ten gunste van Maurice Buchanan, seun en erfgenaam van wyle Maurice Buchanan, van die stukke grond genaamd Buchanan met Sallochy, met hierdie grense dws Akehin tot by Aldmarr [Auchmar] net soos dit daal onder die water van Hanerch [Endrick], en die land Sallochy, met hierdie grense, vanaf Sallochy die hele tyd na Kelg en dan daal dit af na die water van Lochlomon [Loch Lomond], om vergoeding in te hou en met die vryheid om soveel howe met jurisdiksie van lewe en ledemate te hou as wat hy wil. "  
15de eeu, honderdjarige oorlog en ander clan -konflikte Wysig
Sir Alexander Buchanan,  tweede seun van Walter Buchanan van Buchanan, het manne van die stam gelei ter ondersteuning van die Franse teen die Engelse in die Slag van Baugé in 1421. Daar word gesê dat sir Alexander Buchanan van aangesig tot aangesig met die hertog te staan ​​gekom het van Clarence en ontsnap aan sy strekking, steek die hertog deur die linkeroog en vermoor hom.  Sir Alexander Buchanan is egter later vermoor onder leiding van die stam teen die Engelse in die Slag van Verneuil in 1424. 
Die 15de eeu is 'n waterskeiding in die evolusie van die Buchanan -heraldiek. In die Armorial de Barry, c 1445  is die arms van Buchanan (Le sire de bouguenal) Or (goud/geel), chevron checky van Azure (blou) en Argent (silwer/wit), en die drie varke se koppe is uitgevee en regop van Gules (rooi). Daar word vermoed dat die volgende drie gebeurtenisse 'n totale transformasie in die opperhoof se arms tot gevolg gehad het:
1421 - Die Slag van Baugé waarin Sir Alexander Buchanan (seun van die Chief) die Hertog van Clarence (tweede seun van koning Henry IV van Engeland) doodgemaak het.
1425-Teregstelling deur James I van Skotland, van sy eerste neef, Murdoch Stewart, hertog van Albany, en Murdoch se twee ouer seuns weens verraad.
1443 - Huwelik van Isobel Stewart (dogter van Murdoch Stewart) met sir Walter Buchanan.
Die arms wat beskryf word in die Scots Roll, c1455, 'Of, 'n leeu wat heuwelagtige Sable goutty Of binne 'n dubbele tressure flory counter-flory Sable' bevat,  bevat baie van die elemente van die wapen wat deur John Buchanan in 1657 geregistreer is, die jas wapens wat ons vandag herken. Die aanneming van die dubbele vlier -teenvloer in die arms van die hoofman verwys na die nabyheid van die Buchanan -lyn, hoofsaaklik aan die van die Skotse koninklike lyn, deur die huwelik van Isobel Stewart. Die helmteken van die Chief van 1657 (wat ook die middelpunt van die kenteken van die stam is) is 'n hand wat by die pols vasgesteek is, met 'n hertoglike pet, wat Sir Alexander Buchanan se dood van die hertog van Clarence in die geveg vier. Die seël van George Buchanan c1557, 'Three (bear or beer) heads delete',  is egter soortgelyk aan die 1445 arms.
In die 15de eeu het 'n vete ontstaan ​​tussen die Buchanan's van Leny  en die Clan MacLaren wat 'n volskaalse geveg tot gevolg gehad het.  Op die dag van 'n kermis waar die Clan MacLaren besig was om te koop, verkoop en hulself te geniet, kom die boodskap dat die Clan Buchanan deur Strathyre na hulle toe marsjeer. Daar was geen tyd om te verloor nie en die Clan MacLaren het hom in die wiele gery. Die MacLarens het nie almal ingekom toe die Buchanans opgedaag het nie, maar hulle was nie bang nie en het die Buchanans aangeval. Aanvanklik het die Buchanans beter gevaar en die MacLarens teruggery. Die hoof van MacLarens het gesien hoe een van sy seuns afgekap word en skielik met 'n strydwaansin beslag gelê word en die beroemde MacLaren -gevegskreet "Creag An Tuirc" skree en sy Claymore -werveling storm woedend op die vyand af. Sy clansmen het hom gevolg en die Buchanans afgesny soos mielies. Slegs twee het ontsnap deur die Balvaigrivier te swem, maar selfs hulle is gevolg. Die een is in Gartnafuaran afgekap en die tweede is op 'n plek afgesny sedert dit onder die omstandighede Sron Laine bekend was.
In 1497 is Kenneth Mackenzie, 8ste van Kintail, hoof van Clan Mackenzie deur die Laird van Buchanan vermoor. 
16de eeu, Anglo-Skotse oorloë en die koning van Kippen Edit
Tydens die Anglo-Skotse oorloë het die Clan Buchanan teen die Engelse geveg tydens die Slag van Flodden in 1513, waar die oudste seun van die kaptein Patrick vermoor is. Patrick was egter reeds getroud met 'n dogter van die graaf van Argyll en het twee seuns en dogters gehad.  Later veg die Clan Buchanan teen die Engelse in die Slag van Pinkie Cleugh in 1547. 
John Buchanan, die tweede seun van Walter Buchanan die 14de van Buchanan en oom van George Buchanan die 15de van Buchanan, word eienaar van Arnprior, en daarna die bekende "King of Kippen", 'n frase wat ontstaan ​​het in 'n grillige episode tussen hom en James V. Die verhaal word in die volgende paragraaf goed deur Sir Walter Scott oorvertel.
Toe James V vermom reis, gebruik hy 'n naam wat slegs bekend was by sommige van sy vernaamste adel en dienaars. Hy is die Goodman (die huurder) van Ballengiech genoem. Ballengiech is 'n steil pas wat agter die kasteel van Stirling afloop. Eens toe hy in Stirling besig was om te smul, stuur die koning 'n bietjie wildsvleis uit die heuwels daar naby. Die hert is doodgemaak en op die perd se rug gesit om na Stirling vervoer te word. Ongelukkig moes hulle verby die kasteelhekke van Arnpryor, wat aan 'n hoof van die Buchanans behoort, wat 'n aansienlike aantal gaste by hom gehad het. Dit was laat, en die geselskap het redelik min eetgoed, alhoewel hulle meer as genoeg drank gehad het. Die kaptein, toe hy sien dat daar soveel vet wildsvleis by sy deur verbystap, gryp dit en tot die uitbarstings van die bewaarders, wat vir hom gesê het dat dit aan King James behoort, antwoord hy onverskrokke dat as Buchanan koning was, hy, Buchanan, King in Kippen, naamlik die distrik waarin die kasteel van Arnpryor lê. Toe hy hoor wat gebeur het, klim die koning te perd en ry onmiddellik van Stirling na die huis van Buchanan, waar hy 'n sterk, sterk Highlander met 'n byl op sy skouer sien staan ​​en 'n wag by die deur staan. Hierdie grimmige bewaarder weier die toelating van die koning en sê dat die Laird van Arnpryor by die ete was en nie versteur sou word nie. 'Gaan tog na die geselskap toe, my goeie vriend', het die koning gesê, 'en vertel hom dat die Goodman van Ballengiech saam met die koning van Kippen kom smul het.' Die portier het in die huis gegrom en vir sy meester gesê dat daar 'n man met 'n rooi baard was, wat homself die Goodman van Ballengiech noem, by die hek, wat sê dat hy by die koning van Kippen kom eet het. Toe Buchanan hierdie woorde hoor, het hy geweet dat die Koning persoonlik daar was, en hy het haastig neergekniel by James se voete en om vergifnis gevra vir sy brutale gedrag. Maar die koning, wat net bedoel het om hom bang te maak, het hom vryelik vergewe en die kasteel binnegegaan om te eet op sy eie wildsvleis wat Buchanan onderskep het. Buchanan van Arnpryor is ooit daarna die koning van Kippen genoem. 
17de eeu, Wars of the Three Kingdoms en verlies van die Buchanan Estate Edit
Tydens die oorloë van die drie koninkryke was sir George Buchanan bevelvoerder oor die Stirlingshire -regiment en het die stam gelei by die Slag van Dunbar (1650) aan die kant van die Skotse Covenanters.  Hy het later die stam gelei by die Slag van Inverkeithing, maar hier is hy gevange geneem en later dieselfde jaar in ballingskap gesterf.  Daar word beweer dat in Buchanan se Stirlingshire Regiment "die meeste van sy offisiere en baie van die soldate" die naam Buchanan gehad het, en dat daar tydens die Slag van Inverkeith 'n 'groot aantal van die name Buchanan' gesterf het.  Ander Buchanans wat by die Royalistiese saak betrokke was, sluit in:
David Buchanan, Royalistiese soldaat wat in Worchester gevange geneem is. Vervoer op die John en Sarah, van Gravesend 13 Mei 1652 na Boston. 
John Buchanan, Royalistiese soldaat gevange geneem in Worchester. Vervoer op die John en Sarah, van Gravesend 13 Mei 1652 na Boston. 
Sommige Buchanans het aan die kant van die Covenanters geveg tydens die Slag van Bothwell Brig in 1679. Een daarvan was George Buchanan (1657–1719) (later landdros, maltman (whiskydistilleerder) en suksesvolle Glasgow -handelaar), die seun van Andrew Buchanan van Gartacharne ('n klein boerdery (56 ° 03'27 ″ N 4 ° 25'03 ″ W / 56.057589 ° 4.41747 ° W / 56.057589 -4.41747) 2 km suidoos van Drymen). George was die vader van vier van Glasgow se mees vooraanstaande burgers: George Buchanan van Moss en Auchentoshan (maltman en stadstesourier en borgtog van Glasgow), Andrew Buchanan van Drumpellier (Tobacco Lord en Lord Provost van Glasgow), Archibald Buchanan van Silverbanks en Auchentortie (Tabak) Lord) en Neil Buchanan van Hillington (Tobacco Lord en parlementslid vir die distrik Glasgow in Burghs).   Hierdie vier seuns was een van die stigterslede van die liefdadigheidsorganisasie, The Buchanan Society of Glasgow.
Die volledige omvang van Buchanan Covenanters is egter onbekend,
Alexander Buchanan, Buchlivie, Covenanter, is vanaf Tollbooth, 12 Desember 1678, op St. Michael van Scarborough na Themes gestuur om te stuur na die Amerikaanse plantasies. 
Andrew Buchanan, Shirgarton, Covenanter, is vanaf Tollbooth, 12 Desember 1678, op St. Michael van Scarborough na Themes gestuur om te stuur na die Amerikaanse plantasies. 
Gilbert Buchanan, Glasgow, verban na Indië, 13 Junie 1678. 
Wat die Buchanan -landgoed betref (c1681),  volgens William Buchanan van Auchmar, "was die mees bloeiende toestand waarin dit was, vir verskillende eeue, by die toetrede van die laaste leër tot dit" (c1652) (deur 'die laaste lêer' Hy verwys na John Buchanan, seun van sir George Buchanan. wat tussen die gemeentes Killearn en Lennox is) "die hele landgoed Badindalloch" (in Stirlingshire) en "die landgoed Craigmillar in Midlothian". Saam met die erfenis van die boedel en die stamhoofskap, was daar aansienlike skuld. John Buchanan was onwillig om sy erfporsie te ontvang totdat sy swaer, David Erskine, 2de Lord Cardross, gereël het dat skuldeisers slegs 'n gedeelte van die skuld ('n komposisie) as betaling aanvaar. Skuld het John Buchanan geteister, en in ongeveer 1680 verkoop hy en sy genoemde opvolger, majoor George Grant (alias majoor George Buchanan van daardie Ilk), 'n paar van die Highland -gronde aan James Grahame, die Derde Markies van Montrose. Dit blyk dat daar ander aanspraakmakers op die Highland -lande was en as 'n waarborg dat die verkoop sou plaasvind, bied John Buchanan die Baronie Buchanan aan as sekuriteit ('n bron van werklike stryd). Dit blyk dat die verkoop nie plaasvind nie en dat die markies van Montrose die eienaar van die Baronie Buchanan word en dat dit die setel van Clan Graham word. Voor die verkoop was John Buchanan van Arnpryor die boedelbestuurder van John Buchanan. Na die verkoop het John Buchanan van Arnpryor 'n kwart van die boedel van die markies van Montrose ontvang vir sy dienste en hulp om die hele boedel uit te sit. (Presies wat sy dienste was en die betekenis van 'uitsetting van die hele boedel' is onduidelik.)
As 'n verenigde entiteit neem Clan Buchanan geen deel aan die Jacobitiese opstande van 1715 tot 1716 of die opstand van 1745 tot 1746 nie.  'n Waarskynlik bydraende faktor was die leiersuimte wat die gevolg was van die dood van die laaste opperhoof in 1681. Daar is duidelike bewyse dat sommige Buchanans die Jakobitiese saak ondersteun (insluitend die herinstelling van die absolute monargie van die Stuarts), terwyl ander die regeringsaak ondersteun (insluitend die voortbestaan ​​van die beperkte monargie van die Hanoveriërs: beperk deur wet en parlement).
1) Alexander Buchanan, gebore 1728, seun van die Laird van Auchleishie, Callander, Perthshire, Stirlingshire, Jakobitiese kaptein in die hertog van Perth's Regiment, gevangene in Perth, Canongate, Carlisle, skip en Londen vervoer 22 April 1747 van Liverpool na die Kolonie Maryland op die skip "Johnson",   
2) John Buchanan, bediende van Alexander Buchanan, inwoner van Auchterarder, Perthshire, Jacobiet in die hertog van Perth se regiment, gevangene te Auchterarder, Stirling en Carlisle vervoer op 24 Februarie 1747 op die skip "Gildart" na die kolonie Maryland.  
3) John Buchanan, brouer van Kilmahog, Callander. Sluit by die Jakobiete aan en gaan saam met hulle na Crieff. Vrygestel.  
4) Francis Buchanan, van Arnpryor, Lenny House, Callander. In hegtenis geneem voor die slag van Culloden vir die opberging van wapens. Probeer om hoogverraad en tereggestel in Carlisle 18 Okt 1746. Op 9 September 1746 aan Philip Webb skryf Lord Milton, die Lord Justice Clerk, oor Francis Buchanan dat dit 'n groter gevolg sal wees vir die diens van sy majesteit ... om ontslae te raak van so 'n persoon as om 99 skuldig te bevind aan die laagste rang. "    Sien die gedeelte hieronder vir meer inligting oor of Francis Buchanan van Arnprior die hoof van die stam was.
5) Patrick Buchanan, broer van Francis Buchanan van Arnpryor, brouer van Kilmahog, Callander. Sluit by die Jacobiete aan by die Hertog van Perth se Regiment en gaan saam met hulle na Crieff. By Carlisle probeer en vrygespreek weens sy jeug.   
6) Thomas Buchanan, broer van Francis Buchanan van Arnpryor. Probeer en vrygespreek weens sy jeug. 
7) Robert Buchanan, Jakobitiese kaptein in die hertog van Perth's Regiment, seun van Baillie Buchanan in Boghastle, Callander. Gedood by Culloden.  
8) John Buchanan, in Stuart van Appin's Regiment, sterf in die tronk. 
9) John Buchanan, in Gordon van Glenbuckett's Regiment, van Inverness-shire, vermoed dat hy op Culloden gesterf het. 
10) John Buchanan, bediende van David Stewart van Ballachallan in Strathallan's Perthshire Horse. Daaropvolgende toestand onbekend. 
11) Duncan Buchanan, vooraanstaande Jacobitiese agent en klerk by Aeneas MacDonald, die bankier van Charles Edward Stuart in Parys. Hy was een van "The Seven Men of Moidart."  Daaropvolgende toestand onbekend. 
'N Lys van Buchanans wat in die Britse weermag, Royal Navy of ander regeringsfunksies gedien het ten tyde van die Jacobitiese opstande, moet nog opgestel word.
1) Andrew Buchanan van Drumpellier, Tobacco Lord en Lord Provost van Glasgow (1740–42). Na die oorwinning van die Jacobiete in die Slag van Prestonpans (21 September 1745), arriveer John Hay, kwartiermeester van prins Charles se Jakobitiese leër, op 25 September 1745 in Glasgow met 'n brief waarin hy 'n lening van £ 15 000 eis. Buchanan en vyf ander is gekies om met Hay te onderhandel en het daarin geslaag om 'n vermindering van £ 5.500 te verkry.  Weens Buchanan se ywer om nuwe heffings namens die regering te verhoog, eis die Jacobiete in Desember 1745 'n spesiale heffing van £ 500 van hom. Ten spyte van dreigemente van militêre teregstelling, het hy geantwoord "hulle sal sy huis plunder as hulle wil, want hy betaal nie een ding nie."  
2) Archibald Buchanan van Drummakill (alternatiewe spellings: Drumnakil, Drumakiln en Drumnakiln), openlike ondersteuner van die regering, landdros en milisiebeampte. Na die nederlaag by Culloden op 16 April 1746, het die ontsnapte William Murray, markies van Tullibardine, toevlug geneem in die Loch Lomond -huis van Archibald Buchanan van Drummakill (eggenoot van Tullibardine se neef). Afhangende van die bron, het Drummakill die oorgawe van die uitgeputte Tullibardine aanvaar, hom gevange geneem of, in weerwil van die gasvryheidsnorme van Highland, hom aan die garnisoen op Dumbarton Castle verraai. Die meeste bronne noem die 'verraad' -weergawe van gebeure en meen dat Drummakill vir ewig in Skotland ontslaan is. Tullibardine sterf 9 Julie 1746 as 'n gevangene in die Tower of London.  
Titel van die Hoof. Die twee belangrikste Clan -historici, Buchanan van Auchmar  wat in 1723 skryf, gebruik die term 'Laird of Buchanan', terwyl Guthrie Smith  in 1896 die term 'Laird of Buchanan' gebruik om die hoofmanne tot en met sir te beskryf Maurice die 10de van Buchanan en dan 'Buchanan van die Ilk' tot en met Sir George die 15de van Buchanan en daarna Buchanan van Buchanan. Daar kan na die hoof van 'n Highland -stam verwys word as die 'Laird of', wat die hoof van die stam beteken ('n erflike titel),  bv. Laird van Buchanan. Die titel 'van daardie Ilk' is histories deur sowel Highland- as Lowland -stamme gebruik om hoof of opperhoof aan te dui (weer 'n erflike titel), bv. Buchanan van daardie Ilk. In die vroeë 19de eeu het 'van daardie Ilk' egter in die onguns geval by Highland -kapteins  wat 'n duplisering van die patroniem aanvaar het, ongeag die eienaarskap van grondgebied of boedel, bv. Buchanan van Buchanan. Gegewe die huidige Highland -praktyk, is Buchanan van Buchanan waarskynlik die hedendaagse titel, maar vir leesgemak en duidelikheid word 'nde' van Buchanan in die volgende paragrawe gebruik. Beide die spelling Buchanan en Buchannan word uitruilbaar in historiese dokumente gebruik.
Die Chiefs Edit
Die eerste ses stamhoofde word swak verteenwoordig in historiese rekords en word deur sommige stamhistorici opgeneem en deur ander weggelaat. Buchanan van Auchmar en Guthrie Smith begin hul onderskeie nommering van Chiefs by 'n ander persoon en beskryf 'n ander volgorde en aantal Chiefs na Sir Walter 11th van Buchanan. Dit is deels te wyte aan die erfgenaam wat nie die hoofskap geslaag het voordat hy sterf nie en dat die hoofskap direk van oupa na kleinkind oorgaan. Die volgende afstammelinge versoen Guthrie Smith en Buchanan van Auchmar en hul onderskeie nommering is tussen hakies.
1ste - Anselan O'Kyan,  seun van 'n klein koning uit Ulster, Ierland, in diens van Malcolm II van Skotland van wie hy 'n toekenning van grond in Lennox ontvang het. Hy trou met 'n erfgenaam van Denniestoun en het 'n seun, John, by haar gehad.
2de - John,  wie se seun en opvolger Anselan was.
3de - Anselan,  wie se seun en opvolger Walter was.
4de - Walter,  wie se seun en opvolger Girald was.
5de - Girald het ook Bernard genoem , wie se seun en opvolger McBeath was.
6de –McBeath (MacBethe/McBeth) McCausland,  wie se seun en opvolger Anselan was.
7de - Anselan McCausland,   (Guthrie Smith identifiseer hom as die 7de Laird van Buchanan en begin sy nommering van Chiefs van hom.) Seneschal aan Earl of Lennox in ongeveer 1225  en verkry die handves vir die Loch Lomond -eiland Clareinch (die oproep van die Clan tot oorlog en afwisselend as Clairinch of Clar Innis), het drie seuns gehad (sy opvolger Gilbert, Methlin, die voorvader van die MacMillans, en Coleman, die voorouer van die MacColemans). 
8ste - Gilbert Buchanan,   (Guthrie Smith identifiseer hom as 2de hoof en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as 8ste hoof) wie se seun en opvolger Maurice was.
9de - Sir Maurice Buchanan,   (Guthrie Smith identifiseer hom as 3de hoof en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as 9de hoof) het drie seuns gehad (Maurice sy opvolger, Allan wat met die erfgenaam van Leny getroud is en John die eerste voorouer van die kadette van Auchneiven).
10de - Sir Maurice Buchanan,   (Guthrie Smith identifiseer hom as 4de hoof en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as 10de hoof) het tot 'n aansienlike ouderdom geleef, getroud met die dogter van sir William Menteith van Rusk en met haar 'n seun en opvolger (Walter).
11de - Sir Walter Buchanan,   (Guthrie Smith identifiseer hom as 5de hoof en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as 11de hoof) trou met Margaret en het drie seuns (Walter sy opvolger, Alexander wat na bewering die hertog van Clarence vermoor het by die Slag van Baugé op 21 Maart 1421 en wat later in die slag van Verneuil in 1424 gesterf het, en John [Buchanan van Auchmar identifiseer hom as 12de opperhoof] wat met Janet, die erfgenaam van Leny, getroud was en die eerste voorouer van die kadette van Leny was) en twee dogters (Elizabeth en Jean).
12de - Sir Walter Buchanan,   (Guthrie Smith identifiseer hom as die 6de hoof en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as die 13de hoof) trou eers met 'n ongeïdentifiseerde vrou en met haar drie seuns (Patrick sy opvolger en Walter  Drumikill en Carbeth) en een dogter. Hy trou tweedens met Isobel Stewart.
13de - Patrick Buchanan,   (Guthrie Smith identifiseer hom as 7de hoof en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as 14de hoof) trou met Jonet Cunningham van Galbraith en deur haar 'n seun (Walter sy opvolger) en 'n dogter (Anabella) . Hy het ook 'n buite -egtelike seun (Patrick) gehad.
14de - Walter Buchanan,   (Guthrie Smith identifiseer hom as 8ste hoof en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as 15de hoof) trou met Isobel Graham en met haar vier seuns (Patrick [Guthrie Smith identifiseer hom as 9de hoof, maar gaan dan verder om te adviseer dat die opperhoof oorgedra het van Patrick se pa na Patrick se seun  en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as die 16de hoof ] wat met die dogter van die graaf van Argyle getroud is en deur George sy opvolger John se eerste voorvader opgevolg het van kadette van Arnprior Maurice en Walter eerste voorouer van kadette van Spittal) en twee dogters (Margaret en Elizabeth).
15de - George Buchanan,   (Guthrie Smith identifiseer hom as die 10de hoof en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as die 17de hoof) volg sy grootvader, Walter 14de van Buchanan, in 1526 op en sterf in 1560. Hy trou eers met Margaret Edmonstone en deur haar 'n seun (John [Guthrie Smith identifiseer hom as 11de Chief, maar gee dan die advies dat die Chiefship oorgegaan het van John se vader na John se seun  en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as 18th Chief  wat met Elizabeth Livingston en deur haar het George  wat sy oupa opgevolg het) en twee dogters (Helen en Susanna) gehad. Tweedens trou hy met Janet Cunningham en kry sy 'n seun (William se voorouer van die kadette van Auchmar) en 'n dogter (Margaret).
16de - Sir George Buchanan,   (Guthrie Smith identifiseer hom as 12de hoof en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as 19de hoof) volg sy grootvader, George 15de van Buchanan, in 1561, getroud met Lady Mary Graham en met haar een seun (John sy opvolger) en twee dogters (Helen en Susanna).
17de - Sir John Buchanan,   (Guthrie Smith identifiseer hom as die 13de hoof en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as die 20ste hoof) bekend vir sy gereelde reise na vreemde lande en ander uitspattighede maak die boedel baie skuld, trou met Annabel Erskin en deur haar twee seuns (George sy opvolger en Walter).
18de - Sir George Buchanan,   (Guthrie Smith identifiseer hom as 14de hoof en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as 21ste hoof) trou met Elizabeth Preston en deur haar 'n seun (John sy opvolger) en drie dogters (Helen, Agnes en Jean). Sir George was bevelvoerder van die Stirlingshire -regiment in die burgeroorloë van Charles I, het in die slag van Dunbar geveg en is gevange geneem by Inverkeithing. Hy sterf in 1651 in die tronk.
19de - John Buchanan,    (Guthrie Smith identifiseer hom as 15de hoof en Buchanan van Auchmar identifiseer hom as 22ste hoof) trou in 1653 met Mary Erskine en deur haar 'n dogter (Elizabeth). Na die dood van Mary trou hy in 1677 met Jean Pringle en kry sy 'n dogter (Janet). Toe hy in 1682 sterf, het hy geen manlike erfgename nagelaat nie.  Hy het twee pogings aangewend om die hoofskap aan geskikte kandidate oor te dra deur hul huwelik met sy oudste dogter (Elizabeth) te reël. Eerstens aan Robert Buchanan, advokaat (die seun van John Buchanan van Arnprior), en tweedens aan majoor George Grant (besonderhede in 'n volgende afdeling). In beide gevalle het Elizabeth hierdie gereëlde huwelike geweier. Gevolglik is geen reëling getref waarmee hoofskap aan die afstammelinge van sy dogter oorgedra kon word nie.  Hy het aansienlike skuld geërf en tydens sy hoofskap is beduidende dele van die Buchanan -landgoed verkoop, en die laaste gedeeltes daarvan het verlore gegaan as gevolg van wanbetaling van skuldeisers. Met die gebrek aan manlike erfgename, eindig die direkte hooflyn in hierdie tyd.
Huidige Clan Chief Edit
'N Petisie om die oppergesag van Clan Buchanan te eis, is in Desember 2016 by die Hof van Lord Lyon ingedien, en in Augustus 2018 het Lord Lyon die petisie toegelaat om John Michael Baillie-Hamilton Buchanan as die hoof van Clan Buchanan te erken.   Na 'n gaping van 337 jaar het die stam nou 'n erkende hoof. Die Here Lyon was tevrede dat die eiser:
is die senior verteenwoordiger van die kadettak van die hooflyn wat bekend staan ​​as Buchanan van Leny, en dat die oorblywende kadetvertakkinge van die hooflyn, naamlik Buchanan van Auchmar en Buchanan van Spittall, in werklikheid uitsterf. (Afstammelinge van Thomas Buchanan van Gartencaber is uitgesluit van oorweging omdat bewys is dat die C15de dokumente wat beweer dat dit hom met die hooflyn verbind, vervalsings is.  )
het assosiasie met die hoofstede van Strathyre en dat dit aan hom toegeken is in 'n onafgebroke erfenis. In sulke omstandighede kan die 'Jeffery' -beginsel toegepas word.
Chiefs 'Begrafplaas Redigeer
Ander mense met 'n mate van erkenning as hoofredakteur
Die volgende vier mense word as hoof van Clan Buchanan aangehaal, maar dit lyk asof niemand formeel deur die Hof van Lord Lyon (die heraldiekhof van Skotland) erken is nie. Voordat die aansprake op hoofskap aangespreek word, is dit nodig om vas te stel hoe die amp en titel van die opperhoof oorgedra word aan die opvolgende geslagte in Skotland.
Patrilineale afkoms. Eerstens word die amp en titel gewoonlik patrilinaal oorgedra (van vader tot kind) in dalende volgorde van manlike geboorte, dan dalende volgorde van vroulike geboorte, daarom is die oudste oorlewende seun die erfgenaam. As die erfgenaam vermoedelik geen erfgename oplewer nie, gaan die amp en titel by die dood van die erfgenaam na die volgende jonger seun, ens., Dan die oudste dogter, ens. jonger seuns, dus die oudste oorlewende seun van elke generasie, behou die hoof- of hoofgesinslyn, en jonger seuns vestig kadetlyne. In die geval van die hooflyn van Buchanan, was die eerste erkende kadet Buchanan van Auchneiven en die laaste was Buchanan van Auchmar. Kadette kan hul eie kadette hê, bv. Buchanans van Drumpellier, Auchintorlie, Craigend en Hillington is kadette van Buchanan van Leny deur Gartacharne.  As hooflyn geblus word, word die mees onlangse kadetlyn wat die hooflyn aftakel, die nuwe hooflyn.
Onderhoud van van. Tweedens is die amp en titel implisiet aan die van verbind, dus kan 'n McKay, 'n Cairns, ens. Nie die hoof van Clan Buchanan wees nie. In sommige gevalle, waar die erfgenaam 'n dogter is, is reëlings getref sodat haar man en kinders haar van kan aanneem, sodat die amp en titel aan haar nageslag oorgedra kan word. Hierdie praktyk het aanleiding gegee tot die gebruik van saamgestelde (koppelteken of 'dubbele loop') name. Die saak van hoofname is deur die Here Lyon Innes van Learney vasgestel, toe hy in die geval van Monro-Lucas-Tooth 'n tand was eerder as 'n Monro of Lucas. Dit is nou duidelik vasgestel dat dit die van is wat die saak bepaal.  Deur die Hof van Lord Lyon word 'n Moodie-Buchanan dus as 'n Buchanan beskou, maar 'n Buchanan-Moodie word as 'n Moodie beskou. Verder, in die geval van 'n hoof as die verteenwoordiger van die familie, kan die van nie 'n saamgestelde van wees nie.  
Majoor George Buchanan (alias majoor George Grant) Redigeer
Nóg Guthrie Smith nóg Buchanan van Auchmar identifiseer hom as 'n opperhoof (daarom is John Buchanan die laaste erkende hoof), maar Buchanan van Auchmar adviseer dat John Buchanan "sy boedel oorgedra het aan 'n ou kameraad van hom, majoor George Grant, goewerneur van Dumbarton Castle, met hierdie bepaling, dat die majoor met sy oudste dogter moet trou en die naam en wapens moet aanneem van Buchanan wat sy eie lewenshuur en sy vrou se besitting voorbehou, en die landgoed vestig om terug te keer na die erfgenaam van Buchanan, en, erfgename van Grant se eie liggaam, hoegenaamd nie, na Buchanan se erfgename. "  Ondanks dat George Grant nooit met die dogter van John Buchanan getroud is nie, toon die National Archives of Scotland (NAS) -rekords dat die wettige papierwerk vir hierdie oordrag op 9 April 1679 plaasgevind het. NAS -rekords toon aan dat George Grant teen die einde van 1679 die naam George aangeneem het Buchanan en dat hy op 28 Augustus 1680 genoem word as majoor George Buchanan van die Ilk. (Die gebruik van die titel, Buchanan van die Ilk, impliseer dat George die hoofskap oorgeneem het, maar dit kan ook impliseer dat John Buchanan op 28 Augustus 1680 oorlede is.) Majoor George Buchanan het nooit getrou nie en met sy dood "alles opgegee" Buchanan -bewys, beide die regte en die fortuin. " 
Buchanan van Arnprior Edit
Sir Walter Scott noem in 1830 Francis Buchanan van Arnpryor (alternatiewe spelling: Arnprior), wat op 18 Oktober 1746 in Carlisle tereggestel is weens hoogverraad vir sy rol in die Jacobitiese opstand, as die hoof van die familie Buchanan.  Jesse (1846),  Fillan (1849),  The Scottish Antiquary (1890)  en 'n geskiedenis van Clan MacNab (1899)  noem Francis Buchanan van Arnprior die hoof van Clan Buchanan. Francis Buchanan van Arnprior was die kleinseun van die John Buchanan van Arnprior  wat die bestuurder was van die boedel van John Buchanan van Buchanan (die laaste erkende Clan Chief wat omstreeks 1681 gesterf het). Voor die Chief se tweede huwelik (1677), het hy gereël dat Elizabeth, die enigste kind van sy eerste huwelik, met Robert Buchanan, die seun van John Buchanan van Arnprior, trou en mettertyd die Buchanan -boedel en -hoofskap erf - 'n verband van Tailzie. Hierdie huwelik het nie plaasgevind nie en die reëling is gekanselleer.   Francis Buchanan van Arnprior trou met Elizabeth Buchanan, wat die dogter was van Janet Buchanan, wat die tweede dogter van John Buchanan van Buchanan was, dws Elizabeth was die kleindogter van John Buchanan van Buchanan (die enigste kind van die Chiefs tweede huwelik). Die Clan -historikus, William Buchanan van Auchmar, 'n tydgenoot van Francis Buchanan van Arnprior, merk op dat Francis Buchanan 'n deel van die ou Buchanan -gronde besit , maar verwys nie na die veronderstelde hoofskap nie en verwys in elk geval na verraad teen John Buchanan van Buchanan deur John Buchanan van Arnprior (Francis Buchanan se oupa).  William Buchanan van Auchmar maak ook geen melding van Francis Buchanan wat getroud was met die kleindogter van die laaste hoofman nie. Dit is moontlik dat Scott, 'n historiese romanskrywer, die feite eenvoudig vir literêre doeleindes versier het. Nietemin, as ons aanneem dat Scott, et al. reg is en die hoofskap oorgegaan het na Francis Buchanan (moontlik via die huwelik met die erfgenaam van die laaste hoof), dan het Buchanan van Auchmar die Buchanans van Arnprior moontlik verkeerd voorgestel om sy eie aanspraak op die hoofskap te versterk.
Buchanan van Auchmar eis Edit
Alexander Nisbet in A System of Heraldry Vol 1, 1722, sê dat 'Buchannan van Lenie' nou die verteenwoordiger van 'Buchannan van die Ilk' is.  William Buchanan van Auchmar in sy geskiedenis van die clan, gepubliseer in 1723, beskryf 'n saak waarin alle kadetlyne, behalwe een, van George 15de van Buchanan tot John Buchanan 19de van Buchanan verstryk het en by die dood van laasgenoemde, die hoofskap wat oorgedra is na die kadetlyn wat die laaste tyd geskei is van die hooflyn, Buchanan van Auchmar, dus is hy, William Buchanan van Auchmar, die hoof van Clan Buchanan en dat Nisbet verkeerd is deur te beweer dat Buchanan van Leny verteenwoordig is van die hooflyn .  In Nisbet (postuum gepubliseer) A System of Heraldry Vol 2, 1742, erken hy Buchanan van Auchmar as die opvolger van die hooflyn.  In die 1826-eis vir dr. Francis Buchanan-Hamilton om die hoofskap, word die uitwissing van beide die hooflyn en die Auchmar-lyn geïdentifiseer as voorvereistes vir die eis.  Die latere Clan -historikus, John Guthrie Smith, laat geen verwysing na Buchanan van Auchmar se aanspraak weg nie, toe hy die Buchanans van Auchmar uiteensit. 
William Buchanan.  William Buchanan van Auchmar trou in 1696 met Jean Buchanan en met haar drie seuns (John en Bernard wat voor hul vader gesterf het, en Alexander sy opvolger) en drie dogters (Janet, Katherine en Helen) wat die babatyd oorleef het. William sterf in 1747.
Alexander Buchanan.  Alexander Buchanan van Auchmar trou met Christine Campbell en met haar twee seuns (William sy opvolger en James wat sy broer opgevolg het).
William Buchanan.  William Buchanan van Auchmar verkoop sy boedel, met die voorbehoud om 'n aflossingsreg, trou hy in 1796 met Sarah Bartlet. Hy sterf die volgende jaar op see buite Amerika.
James Buchanan.  James Buchanan het die aflosreg vir die boedel Auchmar verkoop. Hy sterf sonder 'n erfgenaam in 1816. Hierdie lyn word nou erken as geblus. 
Buchanan-Hamilton eis Edit
Met die verstryking van die Auchmar-kadetlyn en in die afwesigheid van ander aanspraakmakers, word beweer dat dr. Francis Buchanan-Hamilton van Spittal, Bardowie, en Leny in 1828 sy eis as hoof van Clan Buchanan bevestig het.    Francis was die seun van Thomas Buchanan van Spittal en Leny (die Leny -boedel en titel is geërf van Thomas se eerste vrou), en Elizabeth Hamilton van Bardowie. In 1815 erf Francis sy boedel van sy moeder en neem die bynaam van Hamilton aan. Sy aanspraak op die hoofskap van Clan Buchanan kom deur die Buchanan of Spittal -kadetlyn van die vierde seun van Walter 14th van Buchanan. Soortgelyk aan die Buchanan of Auchmar -bewering, impliseer dit dat enige kadetlyne van Walter 14th van Buchanan tot en met John 19th van Buchanan gedoof word.  Adams noem die opvolger van Buchanan van Auchmar as Buchanan van Leny, maar die term Leny hier moet gelees word as 'n territoriale benaming en nie 'n aanduiding van die kadetlyn nie. 
Dr Francis Buchanan-Hamilton.  Dr Francis Buchanan-Hamilton (1762–1829) trou met Anne Brock en by haar 'n seun (John).
John Buchanan-Hamilton.  John Buchanan-Hamilton (1822–1903) trou (1845) met Margaret Seton en het drie seuns (Francis (1853–1893) wat ongetroud en sonder erfgenaam gesterf het, George (1856–1886) wat ongetroud en sonder erfgenaam gesterf het, en John sy opvolger) en drie dogters (Margaret, Ann en Katherine).
John Hamilton Buchanan.  John Hamilton Buchanan (1861–1919) trou in 1884 met Phoebe Elizabeth Brock, maar dit lyk asof hy geen erfgenaam nagelaat het nie. Hierdie lyn word nou erken as geblus.  Dit is opmerklik dat John John Buchanan genoem is, en daarom word die Hamilton -naam wat sy oupa aangeneem het, John se middelnaam. Dit het sy naam in ooreenstemming gebring met die daaropvolgende uitspraak van Lord Lyon oor saamgestelde name.
Eksterne bewyse van historiese aansprake Redigeer
Edinburgh en London Gazettes. 'N On-line soektog in die historiese Edinburgh Gazette  en London Gazette  na kennisgewings rakende' laird of buchanan ',' buchanan van daardie soort 'of' buchanan of buchanan 'en die alternatiewe spelling van' Buchanan 'onthul geen bewyse vir die Buchanan van Auchmar of Buchanan-Hamilton eise nie.
Die Buchanan Society. Die Buchanan-genootskap hou en publiseer 'n lys van alle vorige en huidige lede op jaar van aansluiting en lidmaatskapnommer, en indien verstrek, die verhouding tussen sy lede, dws dogter van, agterkleinseun van, ens. Die Buchanan Society Handbook 2004 [114 ] lyste
Francis Buchanan van Arnprior as aansluiting (1727, #63). Daar word boedel genoem, maar daar is geen spesiale status in die stam nie.
William Buchanan van Auchmar het twee keer aangesluit (1726, #48 en 1730, #123), en sy kleinseun William Buchanan van Auchmar het een keer aangesluit (1794, #256). Albei het hul boedel aangehaal, maar nie een van die spesiale status in die stam nie.
Francis Hamilton-Buchanan van Spittal, Bardowie en Leny (1771, #213) sy seun, John Buchanan-Hamilton van Spittal, Leny en Bardowie (1852, #410) en sy kleinseun, John Hamilton Buchanan (Leny) Geoktrooieerde Rekenmeester (1882, #480) is eweneens lede van die Buchanan Society. Weer word boedel en of beroep gelys, maar niks dui op 'n spesiale status in die Clan nie.
Openbare register van die Lyon -hof. Die laaste rekord in die openbare register van die Lyon -hof vir ongedifferensieerde wapens van Buchanan (dit wil sê die Chief's Arms) is in 1675 aangeteken. Wapens is bedoel om binne 'n jaar en 'n dag na opvolging te her -gematrikuleer word. gedra word op deursigtigheid, dit wil sê sonder om die wapen te matrikuleer, vir twee of drie geslagte, verder kan dit moeilik of onmoontlik wees om erfgenaam aan te toon.  Alhoewel daar moontlik besprekings en bepalings in die Clan-hiërargie was oor die Clan Chief, blyk dit dat die bewerings van nóg Buchanan van Auchmar (1723-1816) nóg Buchanan-Hamilton (1828-1919) in 'n sin.
Ten spyte van 'n gebrek aan bewyse in die vorm van regskennisgewings of erkenning deur die Lyon-hof van die Buchanan of Auchmar- en Buchanan-Hamilton-eise, is beide bekend en aanvaar deur hedendaagse of naby hedendaagse owerhede en skrywers. ] aanspraak op die hoofskap van Clan Buchanan. As 'n toekomstige oorerflike eis gemaak word, is dit egter onwaarskynlik dat die eis een van die twee vroeëre eise kan voortbou (omdat dit nie deur die Lyon -hof erken is nie), en dit dan nodig is om die eis terug te 1675 en waarskynlik baie vroeër.
Die stamhoof van die 21ste eeu Edit
In teenstelling met die voorhoofde voor die 18de eeu, gaan 'n hoof van die 21ste eeu nie hul stam in die oorlog lei nie, of huurgeld en heffings eis. Die ervaring van ander stamme is dat hul hoof van die 21ste eeu:
dra by tot die gevoel van volledigheid van die stam
dra by tot die vermeende aansien van die stam
verrig en voeg waardigheid by seremoniële pligte
stel die stam in staat om met een stem te praat
help om die clan -inspanning te fokus op aangeleenthede van groot clan -belang
verteenwoordig clan-belange in multi-clan-forums
bevorder die regte gebruik van hoofsaaklik wapens en gepaardgaande heraldiek
bevorder 'n algemene bewustheid en verhoogde gebruik van heraldiek deur die stamvolk
interaksie met die clan -samelewing op dieselfde manier as hoe 'n konstitusionele monargie in wisselwerking tree met die verkose regerings van sy of haar onderdane
stel luitenante aan om hulle te verteenwoordig wanneer hulle nie teenwoordig kan wees nie en
gebruik moderne kommunikasie om effektiewe (soms sinchroniese) kommunikasie tussen hom of haarself, die luitenante en die stamvolk te bewerkstellig.
Vroeë geskrewe weergawes van die naam sluit in Balgquhannen, Balquhannan, Baquhanan, Bochannane, Bochannen, Bohannon, Boquehennan, Boquhannane, Boquhennane, Bowhanan, Bowhannan, Bucchanane, Buchanane, Buchanen, Buchannan, Buchannand, Buchannane, Buchannan, Buchannan , Buchunnuch, Bucquanane, Buquhannan, Buquhannane, Buquhannanne en Buquannane. Meer onlangse spellings sluit in Buckanon, Buchannon, Bocanan, Buchanan, ens.
Die huidige setel van Clan Buchanan is Cambusmore. Die historiese setel van die Clan is Buchanan Auld House in Stirlingshire. Buchanan -kasteel is in die 19de eeu gebou as 'n plaasvervanger vir Buchanan Auld -huis, nadat die omliggende gronde aan die einde van die 17de eeu aan die Grahams oorgedra is. Ander kastele en monumente van die Clan Buchanan het ingesluit: Craigend Castle en Dunglass Castle (Dunbartonshire) Northbar House (Renfrewshire) en die Buchanan Monument by Killearn.
Die kadet vertak in volgorde van skeiding van die hooflyn: Leny, Drummikill, Arnprior, Spittal en Auchmar.
Die Septs of Clan Buchanan kom van die eerste Auselan af om die van Buchanan te gebruik, Gilbert, wie se vader die Buchanan-lande verkry het, en sy broers Colman en Methlan, kleinseun Maurice en agterkleinseun Walter. 
Calman, Colman*, Cormack*, Cousland*, Dewar*, Dove*, Dow*, Gibb*, Gibbon*, Gibson*, Gilbert, Gilbertson*, Harper*, Harperson*, Leavy*, Lennie*, Lenny*, MacAldonich *, MacAlman*, MacAslan*, MacAslin*, MacAuselan*, MacAuslan*, MacAusland*, MacAuslane*, MacAlman*, MacAlmont*, MacAmmond*, MacAsland*, MacChruiter*, MacCalman, MacColman*, MacCormack*, MacCubin* *, MacCubin*, MacGeorge*, MacGibbon*, MacGreuisich*, MacGubbin*, MacInally*, MacIndeor*, MacIndoe*, MacKinlay*, MacKinley*, MacMaster*, MacMaurice*, MacMurchie*, MacMurchy*, MacNeur*, MacNuir*, MacNuyer*, MacQuattie*, MacWattie **, MacWherter, MacWhirter*, Masters*, Masterson*, MacCaslin*, Morrice*, Morris*, Morrison*, Murchie*, Murchison*, Richardson*, Risk*, Rush **, Rusk *, Ruskin*, Spittal*, Spittel*, Walter*, Walters*, Wason*, Waters*, Watson*, Watt*, Watters*, Weir*, Yuill*, Yool*, Yule*, Zuill*.
Asterisked (*) sept name are put from Skotte Kith & amp Kin. 1900. Edinburgh: Albyn Press, Ltd. vir Clan House, Lindsay & amp Co. Ltd., s.d. (c1960, herdruk van 1900 eerste uitgawe). 94 pp. + Uitvoubare kaart.
Asterisked (**) sept -name kom van: 
Daar is drie kontemporêre organisasies wat Clan Buchanan verteenwoordig.
Die Buchanan Society Edit
Die Buchanan Society is 'n suiwer liefdadigheidsorganisasie wat in 1725 in Glasgow, Skotland, gestig is vir die behoeftiges van die Clan vir vier 'goedgekeurde' Septs of the Clan: Buchanan, McAuslan, McWattie en Risk. Die stigting van die Genootskap bevat die groot handelshuise van die Clan, maar uit alle uithoeke van die wêreld ondersteun hedendaagse clan -mense en vriende van die Clan van alle beroepe en beroepe hierdie liefdadigheid. Die Genootskap word befonds deur 'n inskrywingsgeld wat elke lid van die Genootskap betaal, geskenke en rente uit beleggings. Die oorspronklike handves het liefdadigheid gespesifiseer aan diegene met die naam Buchanan en erkende septe deur seuns te help met ambagte en die van belowende genie tydens hul studies aan die universiteit. Behalwe dat meisies nou in aanmerking kom vir hulp, het die doelwitte grootliks onveranderd gebly. Die genootskap het baie erfstukke van die stam gekry. Die boeke, rekords en ander versamelings van die genootskap word in die Mitchell -biblioteek, Glasgow en die Strathclyde -universiteitsbiblioteek gehou.  Die Genootskap besit ook die Buchanan -monument in Killearn en die Loch Lomond -eiland Clairinch. 
Clan Buchanan Society International Edit
Die Clan Buchanan Society International (CBSI) is 'n gemeenskap van belang wat in 1970 gestig is tydens die Grandfather Mountain Games in Noord -Carolina om die viering van 'n Buchanan te bevorder.  Lidmaatskap is per jaarlikse inskrywing en is die grootste in die VSA, maar namate die organisasie volwasse word, word nuwe hoofstukke regoor die wêreld gevestig, veral in die Oseanië -streek.
Die CBSI Black Lion Banner.  CBSI gebruik die wapen wat deur die Lyon-hof in 2002 toegestaan ​​is op sy amptelike korrespondensie, maar dit gebruik 'n self-veronderstelde wapen wat voorafgegaan het aan die toegekende wapens op sy vlag, wat die Black Lion Banner genoem word. Die Black Lion Banner het 'n veld van goud/geel gelaai met 'n swart leeu wat rooi kloue en tong uitstort wat vyf silwer trane afgee, alles binne 'n swart dubbele driehoekige flory-counter-flory. (Dit kan in heraldiese taal beskryf word as: "Of, 'n leeu wat hewig is met swartwapens, gewapende en verwelkte Gules wat met vyf goutte Argentinus belas is, almal binne 'n dubbele tressure, teen-florie van die tweede.") Die leeu wat hoog op die veld is goud in die dubbele tressure flory-counter-flory verwys na die arms van die Clan-hoof en is die heffing en tressure van die meeste Buchanan-arms. Die silwer trane verwys na die hartseer  van die Clan omdat hy nie 'n hoofman het nie. 'N Variasie van die Black Lion Banner word op sommige CBSI -klere gebruik.
Chief's Council of Armigers Edit
'N Chief's Council of Armigers word oorweeg en sal waarskynlik by die inhuldiging van die Chief in 2022 gestig word. behoeftes en geleenthede. Die Raad sou die mening aanvaar dat die hoofbelang van die Clan nie mag, invloed, glorie, geskiedenis, heraldiek of selfs eer is nie, maar op sigself die aanmoediging van die stamme om hul unieke Buchanan te leer, te geniet en te vier. , Highland, Skotse erfenis. Dit is teen hierdie belang dat die Raad se pogings geëvalueer moet word.
Die Lord Lyon King of Arms het nou 'n nuwe hoof van die Clan Buchanan erken. 
In Augustus 2018 is Michael Buchanan bevestig deur Lord Lyon, King of Arms, hoof van die Lyon Court in Skotland as Chief of the Name and Arms of Buchanan. Hy is die eerste hoof van die stam in 337 jaar.
Die Buchanan, John Michael Buchanan van die Ilk en Arnprior, is gebore op 14 September 1958. Hy is die seun van John Neil Buchanan Baillie-Hamilton van Arnprior en Hon. Caroline Barbara Barrie. Michael trou op 22 Oktober 1994 met The Lady Buchanan, Paula Frances Hickman MD, dogter van John Hickman. Hy studeer aan die Universiteit van Oxford, Oxford, Oxfordshire, Engeland, met 'n Master of Arts (MA). Suidelike Hooglande naby Callander. 
Die sept Masterson was Iers, die Skotse sept van Buchanan word Masterton gespel. [ aanhaling nodig ]
Leonardo da Vinci: Vroeë loopbaan
Da Vinci het geen formele opleiding ontvang as basiese lees, skryf en wiskunde nie, maar sy pa waardeer sy artistieke talent en leer hom op ongeveer 15 -jarige ouderdom by die bekende beeldhouer en skilder Andrea del Verrocchio, van Florence. Vir ongeveer 'n dekade het da Vinci sy skilder- en beeldhoutegnieke verfyn en in meganiese kunste opgelei. Toe hy 20 was, in 1472, het die skildersvereniging van Florence da Vinci -lidmaatskap aangebied, maar hy het by Verrocchio gebly totdat hy in 1478 'n onafhanklike meester geword het. Magi, vir die San Donato van Florence, 'n Scopeto -klooster.
Da Vinci het die stuk egter nooit voltooi nie, want kort daarna verhuis hy na Milaan om by die heersende Sforza -stam te werk, wat as ingenieur, skilder, argitek, ontwerper van hoffeeste en veral beeldhouer dien. Die gesin het da Vinci gevra om 'n manjifieke ruiterstandbeeld van 16 voet lank in brons te maak om die stigter van die dinastie, Francesco Sforza, te vereer. Da Vinci het 12 jaar lank aan en aan die projek gewerk, en in 1493 was 'n kleimodel gereed om te vertoon. Die dreigende oorlog het egter beteken dat die brons wat vir die beeld bestem was, in kanonne moes hergebruik word, en die kleimodel is in die konflik vernietig nadat die heersende Sforza -hertog in 1499 van die mag geval het.
Hoe om die oorsprong van u van te vind
Hierdie artikel is 122,205 keer bekyk.
Van, wat ook vanne genoem word, bestaan ​​sedert die dertiende eeu. Hulle het hul oorsprong as 'n manier om mense te identifiseer volgens hul familie, land van herkoms en in sommige gevalle persoonlikheid of voorkoms. U kan die oorsprong van u van vind deur vas te stel of dit patroniem of matroniem is, afgelei van die naam van 'n vader of moeder. Dit kan ook beroepsmatig wees, gebaseer op wat u voorouers vir 'n bestaan ​​gedoen het, of geografies, gebaseer op waar u voorouers gewoon het. Sommige vanne is ook beskrywend, afkomstig van byname wat aan u voorouers gegee is. As u al hierdie navorsing wil oorslaan, kan u 'n genealogiediens gebruik of met ouer familielede praat om die oorsprong van u van te vind.
Grafitti bewaar die name van 'n aantal gladiators uit Pompeii en Herculaneum. Afgesien van die gladiator Celadus, wat ons ken van graffiti uit die House of the Gladiators in Pompeii, verskyn daar verskillende ander name in tekenprente wat die uitkomste van gevegte uitbeeld wat aanhangers van die wedstryde in die grafte krap wat die paaie in en uit Pompeii lei , veral rondom die Nucerian -hek. Daar is Princeps (die hoof) en Hilarius (Vrolik). Hierdie enkelname is die verhoogname van andersins anonieme slawe wat in die arena gedwing moet word. Die naam van een vegter val egter op.
Marcus Attilius was 'n gladiator, maar sy naam wys ons dat hy geen slaaf was nie. & acirc € ˜Marcus & rsquo was die praenomen van 'n vry man en Attilius sy gens of naam van die stam. Attilius & rsquos vrygebore status beteken dat hy uit eie vrye wil die arena betree het, in die woord & rsquos van Livy, & ldquoput sy lewe en rsquos bloed te koop. & rdquo Terwyl die af en toe Romeinse aristokraat moontlik sou deelneem aan 'n nuutstryd (veral die keiser Commodus, wou hy graag veg onder die naam Hercules the Hunter), en vrywillig om mee te ding om 'n ludus was nogal 'n ander saak.
Want hoewel gladiators die rotssterre van die Romeinse volk, hartklopte en helde van die massas was, was hulle ook besmet met die vlek van die dood. Om as vrywilliger te veg, het 'n vry man die vlek aangeneem. Toe hy 'n kontrak met die ludus, hy het nie net die volgende paar jaar van sy lewe prysgegee nie, maar ook sy eer permanent. Hy gee ook sy vryheid prys, want vir die tydperk van die kontrak het die ludus besit hom in wese. Vir 'n man om dit alles op te gee, moes hulle nie net roem nie, maar geld.
Die vuurhoutjie -tekenprente vertel ons baie van Marcus Attilius, die gladiator. Ons weet dat hy sy eerste geveg in die arena gewen het tydens wedstryde in Nola. A & acirc € ˜T & rsquo vir Tiro'n beginner -gladiator, nadat die naam van Attilius en rsquos dit aangedui het. Attilius veg teen 'n ervare veteraan van die arena, Hilarious, wat die syfers ná sy naam 14 wedstryde geveg het en 12 gewen het.By hierdie geleentheid het die V vir duidelik kom agter die naam Attilus & rsquos. Hilarius moes in plaas daarvan tevrede wees met 'n M vir Missus, wat beteken dat alhoewel hy die wedstryd verloor het, hy nie sy lewe verloor het nie.
Attilius & rsquos se volgende geveg was teen 'n ander veteraan Felix wat al sy vorige 12 wedstryde gewen het. Felix en rsquos se geluk raak egter op toe hy Attilius in die arena teëkom. Ook hy word gemerk as 'n verlore verloorder. So, hoe kan Attilius van 'n ongesoute beginner wees om twee veteraan -gladiators te klop? Gegewe sy duidelike vaardigheid met die swaard, was Attilius waarskynlik 'n voormalige soldaat wat in moeilike tye beland het. Vrywilligers was dikwels voormalige weermagmanne wat nie in die burgerlike lewe kon bestaan ​​nie. Hulle het niks anders as bloed gehad nie, en die dissipline en kameraadskap van gladiatorskole was baie soortgelyk aan dié van die militêre lewe.
Ons weet dat Attilius as 'n murmillo geveg het uit die pantser wat hy in tekenprente gedra het. Ons weet egter nie hoe hy gelyk het nie- anders as ons volgende Pompeiaanse burger.
Sosiale verhoudings in die paleolitiese tydperk
Die kennis van die paleolitiese sosiale organisasie, veral die boonste en middelste paleolitiese, is baie skaars en oppervlakkig. Daarom is stadiums waarin verskillende vorme van sosiale lewens ontwikkel is, baie moeiliker om te bepaal as die stadiums van menslike evolusie. Dit is onbetwisbaar dat die aanvanklike vorme van naasbestaan ​​en organisasie uit natuurlike dieregemeenskappe gekom het. Die eerste vorme van sosiale lewe, waarin die menslike bewussyn en intelligensie volwasse is, moes die eenvoudigste wees en dit moes meer gemeen hê met die gesin as met die uitgebreide menslike gemeenskap.
Die sosiale gemeenskap was, en is vandag nog steeds 'n noodsaaklikheid vir die voortbestaan ​​van die mens as individu.
Sonder dit sou die menslike geestelike kragte nooit volwasse word nie. Ter verduideliking van die begin van die sosiale lewe, kan dit gebruik word deur kennis waarna ons gekom het deur menslike gewoontes te vergelyk met die gewoontes van groot ape. Die Afrikaanse gorilla's en sjimpansees leef byvoorbeeld die hele jaar deur normaal in verwante groepe van 12 tot 20 ape. Een of meer volwasse mans is heersers van 'n groep. Daar bestaan ​​geen twyfel dat die tydperk van hulpeloosheid, onvolwassenheid van die jong afstammelinge van die mens baie lank is nie. Hierdie tydperk is van kardinale belang vir die ontwikkeling van die gemeenskap in die algemeen.
Nadat Homo sapiens se voorouers die digte woud verlaat het en op 'n meer oop terrein begin jag het, het 'n gewildheid van mensegroepe gevolg. Dit het gelei tot 'n groter sosiale samewerking. Elke individu deur in bome te woon, kon voedsel versamel, maar net vir hom.
Die jag van wilde diere, veral as 'n gesamentlike onderneming, was egter baie meer suksesvol en baie nuttiger vir die breër mensegemeenskap, veral wat betref die vestiging en bou van verhoudings.
Lewende toneel in die paleolitiese tydperk
Argeologiese materiaal toon aan dat aan die begin van die kwartaalperiode, op sommige plekke, 'n heeltemal geïsoleerde groep mense geleef het, en dat hulle alleen geleef het in spesiale lewens- en werksomstandighede. Die mees oortuigende bewys hiervoor is die wedersydse ooreenkoms van die oudste werkinstrumente wat in Frankryk, Afrika, China, Armenië, ens. Gevind word, wat ook die eenheid van die menslike oorsprong en die menslike samelewing verklaar.
Die vordering met die ontwikkeling van gereedskap tydens die laer en middelste paleolitiese was beskeie en nie so groot nie. As gevolg hiervan kon mense wat hulself net van die diereryk geskei het, nie afsonderlik lewe of werk nie, omdat hulle voortdurend die gevaar loop van wilde diere in wie se omgewing hulle woon. Om voedsel te voorsien, gereedskap te maak, om gereedskap te bewaar en om ervaring aan die jong generasie oor te dra, is ondenkbaar sonder menslike kollektief. Die bekwaamste was in elk geval senior lede van die mensegroepe wat gewoonlik as organiseerders van die werk opgetree het.
Gereedskap en wapentegniek in die ou steentydperk
Die eerste mensegroepe het 20 tot 40 mense getel. Hulle is geroep hordes. As mens in hordes geleef het, het die mens geërf van sy voorouers wat in 'n half dierlike toestand was, hulpeloos en hard teenoor natuurkragte, en hulle het nie sy eie vermoëns geken nie. As gevolg van dit alles was paleolitiese mense baie arm en was hulle soos diere, maar hulle was effens meer produktief as diere. Hierdie lewe was baie meer soortgelyk aan 'n dierelewe. Moeilike en nie gunstige lewensomstandighede nie, dan 'n lae produksiekragontwikkeling en 'n baie lae arbeidsproduktiwiteit het die opkoms van kannibalisme beïnvloed, sowel as die gereelde onderlinge bloedige gevegte wat plaasgevind het as gevolg van ongereguleerde seksuele verhoudings binne 'n horde. Daarom kan gesê word dat baie primitiewe bewussyn 'n basiese kenmerk is van elke menslike lid van die eerste menslike kollektief wat hordes genoem is.
Hordes van 'n paleolitiese volk het afsonderlik geleef, dit wil sê onafhanklik van mekaar en dwaal voortdurend op soek na kos. Van die begin af het hordes aansienlik verskil van ape, veral wat die kompaktheid betref. Om minstens twee redes was kompaktheid vir hulle nodig. Die eerste rede is die nodige kollektiewe beskerming van wilde diere, en die tweede rede was gesamentlike uitvoering van aktiwiteite.
'N Onmisbare voorwaarde vir die mens se lewe in die horde was 'n werk wat, ondanks al die tekortkominge, in die horde die eerste elemente van die georganiseerde ekonomie ingebring het. Gereelde werksaktiwiteite, afhangende van die kompleksiteit daarvan, het baie belangrike en groot veranderinge in die verhoudings tussen lede van die hordes meegebring.
Mettertyd het paleolitiese mense, benewens plantvoedsel, ook 'n toenemende behoefte aan vleisvoedsel begin toon, sodat hulle geleidelik die gewoontes van kollektiewe jag vervolmaak het. Die jag op die gebied van die versamelingsekonomie het baie meer mense betrek vir die ontwikkeling van nuwe gereedskap, vir die ontwikkeling van uithouvermoë en weerstand, vir 'n sterker verband tussen lede van die Hordes en 'n definitiewe skeiding van die mens van die diere.
Die belangrikste kenmerk van die tydperk, toe die eerste menslike gemeenskappe ontwikkel is, is 'n groter eenheid van hordes en 'n kragtige verbinding van hul lede, wat almal 'n gevolg is van werk. Hordes Neanderthalers het gewoonlik 50 tot 100 mense getel. Dit was 'n aparte omgewings- en produksie -eenheid, wat die begin van permanente verblyf op een plek kenmerk, 'n gemeenskaplike kaggel en gesamentlike woonkwartiere en uiteindelik 'n gesamentlike werk. Dit is hoe 'n volk in die ou steentydperk verenig het en daarom die horde meer geslote en geïsoleerd van ander mensegroepe gemaak het.
Handbyl van die Neanderthaler. Beeldbron: www.stoneagetools.co.uk/palaeolithic-tools.htm
Een van die faktore wat 'n groot invloed op die vorming en ontwikkeling van die menslike gemeenskap gehad het, hou verband met die seksdrang by mans en by vroue. In die paleolitiese tydperk was menslike seksuele verhoudings totaal chaoties en gemeng, of soos mense gewoonlik sê seksuele verhoudings was vir almal beskikbaar.
Destyds was seksuele omgang tussen man en vrou heeltemal ongereguleerd. Elke vrou behoort aan elke man en omgekeerd. Hierdie vorm van huweliksverhoudinge is promiskuïteit genoem (promiscuus – gemeng, beskikbaar vir almal) of 'n groepshuwelik. Paleolitiese mense het slegs met die lede van die horde in die huwelik getree.
Dit is sogenaamde endogamie of huwelik binne dieselfde groep. Huweliksverhoudinge is bestuur op grond van 'n biologiese instink wat van diere geërf is. Daar was geen huweliksbeperkings tussen ouers en kinders, broers en susters nie. Paleolitiese mense het bloedverhoudinge nie herken nie, en hulle het ook nie aandag gegee aan bloedverwantskap nie.
Met 'n latere evolusie van die menslike bewussyn, is 'n nuwe vorm van huweliksverhoudinge geskep, sogenaamde poligamie, dit wil sê huwelik tussen een man en verskeie vroue, en dan monogamie, wat 'n huwelik tussen een man en een vrou is. Die evolusie van die huweliksverhouding is langs mekaar ontwikkel met die praktyk van eksogamie of trou buite die groep van 'n individu of 'n ander sosiale groep. Die gewoonte om 'n huweliksmaat buite die hoofgroep te soek, het mettertyd 'n gewoonte geword, en later sosiale en morele wet. Diegene wat hulle nie by die wette gehou het nie, is bestempel as sondaars en skuldige mense, en hulle is op grond daarvan uit die gemeenskap verbied.
Matriargie en moederowerheid kenmerk die oudste tydperk in die ontwikkeling van die eerste mense -gemeenskap. Dit val saam met die tydperk van die sogenaamde versamelingsekonomie waarin vroue 'n sentrale rol gespeel het. Sy het kos bymekaargemaak en voorberei en gesorg en kinders grootgemaak. Sy het ook gesorg vir skuiling-huis, vuur, klere ensovoorts. Vrou was die middelpunt van die mensdom, die hoofpilaar van die gesin. Daarom het die verhouding tussen familielede sowel as die erfreg deur die vroulike lyn gegaan, want dit was groepshuwelike.
Voorbeeld van jagtoneel in die ou steentydperk.
Die term matriargie, in die wetenskaplike terminologie, is voorwaardelik aanvaar omdat vrou en moeder nooit hierdie soort mag in die gesin en die samelewing gehad het nie, wat later, in patriargie, die man bereik het. Dit is egter moontlik om te sê dat haar posisie, totdat patriargie op die toneel gekom het, dieselfde was, dws gelyk aan die posisie van die mens. Matriargie is gehou tot die oorgang na 'n nuwe tak van besigheid, landbou en veeteelt. Gedurende hierdie tydperk het mans 'n leidende rol gespeel om voedsel te verseker. Terselfdertyd is dit hoe 'n nuwe organisasievorm van die samelewing tot stand gekom het. Hierdie nuwe vorm van samelewingsorganisasie word patriargie genoem, waarin die man en vader die mag in die gesin of in die breër gemeenskap gehad het. Bloedverwantskap en die erfreg het slegs deur vader gegaan.
Gedurende die middel -paleolitiese tydperk was daar 'n merkbare toename in die produksiekragte, en produksieverhoudinge hieroor het eksogamie duidelik geword. Al hierdie positiewe ontwikkelings het 'n beduidende invloed op die transformasie van die horde in die sogenaamde hoër gesinsgroep gehad, waarvan die hoofeenheid geslag of geslag was.
Geslag is 'n georganiseerde sosiologie-ekonomiese groep mense. Alle afstammelinge van een voorouer het tot hierdie groep behoort. Die proses van transformasie van die eerste horde in gens het redelik stadig verloop. Die skepping van die geslag het naamlik voorafgegaan aan die skepping van stamme waarin die oorsprong van die moederlyn af waargeneem is. Een generasie het minstens 6 mense en ongeveer 60 mense gehad. Toenemende bewustheid van bloedverwantskap het gegroei, nie net op grond van fisiese, maar ook ekonomiese en sosiale eenheid van die gemeenskap of geslag. Alle skade en nadelige gevolge van die vermenging van bloed is uiteindelik oortref met die ontwikkeling van geslag. Byna sonder uitsondering is die geslagte en geslagte eksogaam, terwyl die huwelik binne hulle as bloedskande beskou is.
Soms was die keuse van 'n man of vrou beperk tot die jong man en vrou van 'n spesiale familielid binne die betrokke stam. Gesamentlike werk oorheers in elke genl. Nedersettings wat naby die jagvelde gebou is, wys onder meer op die gevolgtrekking dat daar 'n sogenaamde stamgebied was. Stamgebied was noodsaaklik vir ekonomiese aktiwiteite, soos jag en versameling van plantprodukte. Alle lede van die stamgemeenskap het toegang tot die resultate wat bereik is deur saam te werk.
Van die vroegste tye af was dit die gebruik van nasies, geslagte en gesinne om 'n simbool aan te neem wat, op standaard of skild, 'n maklike metode bied om verskillende eenhede of individue van mekaar te onderskei in die verwarring van die geveg. In die Middeleeue was die wetenskap van heraldiek op hierdie gebruik gebaseer. Solank mans met hul gesigte gesukkel het, was daar geen probleem om die een van die ander te onderskei nie. Toe die volledige wapenrusting aangeneem is en mans nie meer die gesigte van hul vriende en antagoniste kon sien nie, was hulle verplig om onderskeidingsmerke aan te neem waarmee hulle maklik in geveg en in vrede geïdentifiseer kon word. Hierdie merke of simbole is gewoonlik op helms, skilde en baniere gedra. Op die helm is dit 'n kuif op die skild genoem, dit is 'n lading op die vaandel genoem, dit was die simbool van die familie, of stam of nasie. Elke gesin, stam of individu het sy eie simbool gehad waarmee dit bekend was. In die ou tyd was 'n kenteken of simbool 'n heilige ding, en vir 'n stam of familie om die simbool van 'n ander aan te neem, was dit 'n daad van oneer. Van die Middeleeue tot die hede was die simbool van Clan Forsyth die Griffin, 'n mitologiese gevleuelde wese, met die kop van 'n arend en die liggaam van 'n leeu.
Die simbool van Clan Forsyth – the Griffin
In feodale tye, om herhaling en verwarring onder die wapenskildraers, soos die merke of simbole genoem is, te voorkom, het spesiale skole en kolleges wie se taak was om kennis te neem en rekord en orde te hou onder die ontelbare merke van die adel wat ontwikkel is. Die leeus van Engeland en Skotland, die lelies van Frankryk en die arende van Duitsland is afgelei van hierdie merke, en elke ridder en adellike familie het hul eie spesiale laers of simbole, wapenskild en helmteken wat hulle geken het.
In die begin word arms of simbole bloot as 'n onderskeidende kenmerk aanvaar. Toe hulle later ingewikkelder geword het, is hulle gegee vir 'n daad of as 'n eer wat veral verleen is. Streng gesproke is 'n wapen oorerflik en behoort aan die hoof van 'n gesin, of met sekere manifestasies, aan sy onmiddellike familie. Die helmteken of die kenteken kan deur die bloed van die gesin gedra word.
Die antieke geskiedenis van die Forsyth -familie kan opgespoor word, nie net deur die naam nie, waarvan daar verskeie variasies is, maar ook deur die simbool daarvan die Griffin.
Onder die grootste nasies wat afstam van die Ariese of blanke ras, wie se oorspronklike tuiste die groot sentrale plato van Asië was, waarvandaan dit suid en noord en wes afgedwaal het, was die Gotiese en Teutoniese stamme. Uit hierdie stamme kom die Franke, die Noormanne en ander, waaronder die Skotte. Die naam Skot is afgelei van die heilige genaamd Saint Skint, maar die naam Skot beteken ook man van die Noorde of Noordman. Goties kom van die woord Cat or Got, wat 'n man van oorlog beteken. Die Skotte was, net soos hul broers van die Noord -Ariese ras, lank met bruin, grys en blou oë, bruin en geel hare, baie mooi gelaat en van die suiwerste Gotiese Ariese bloed. Hulle behoort tot die Skandinawiese afdeling van die Duitse voorraad.
Onder die Skandinawiese mense was die belangrikste gebeurtenis uit die dowwe prehistoriese verlede die koms van Odin. Volgens historici was Odin die opperhoof van 'n Skithiese stam van krygers, wat uit die Ooste geëmigreer het en noordwaarts geveg het deur Duitsland na Skandinawië. Deur uitstekende intelligensie, vaardigheid en dapperheid het Odin die inboorlinge onderdanig gemaak en 'n koninkryk gevestig. Hy het 'n alliansie aangegaan met die koning van Swede, en die Romeine het nooit sy koninkryk verower nie. Daar word vermoed dat Odin ongeveer 70 vC regeer het. Waarskynlik was Odin 'n groot en wyse heerser, wat in so 'n tyd ook noodsaaklik was 'n groot kryger en staatsman wat sy volk georganiseer en wette gegee het en dit permanent ingestel het. Na sy dood het die tradisie, volgens die gewone gang, 'n massa eienskappe opgebou wat in die loop van jare goddelik geword het en uiteindelik veroorsaak het dat hy as 'n god aanbid is. Aan Odin word die uitvinding van Runiese skryfwerk en poësie toegeskryf en 'n kennis van sterrekunde en die kunste, wetenskappe en magie. Hy het die verpersoonliking geword van alles wat heldhaftig, wys en goed was, en volgens die ideale van sy mense, die oorheersende ideale figuur van sy ras, sy god. Dit was die normale gang van mitologie en tradisie onder rasse in hul kinderskoene voor die aanbreek van briewe in Griekeland en Rome.
Die simbool van Odin was die raaf. Dit was ook die simbool van die wilde, verwonderde Noormanne van antieke tye. Uit hierdie simbool kom die swart arend wat in die arms van Duitsland, Oostenryk en Rusland gebruik word.
OORSPRONG VAN FORSIE
Die naam Forsyth kom die eerste keer voor in die mitologie van Odin. Balder, genoem "The Beautiful and Good, " was die seun van Odin en sy vrou, Frigge. Hy is aanbid as 'n pragtige, jeugdige vegter, wie se wysheid en dapperheid net so bekend was as sy skoonheid en goedheid. Vir Balder en sy vrou Nannie is 'n seun gebore, Forsite, " The Just. " Hy was bekend as die eerbare en geëerde. Daar word beweer dat hy koning was van die deel van Noord -Europa, bekend as Friesland, waar sy paleis, Glyner, gevier is vanweë die glans en die feit dat geen versoeker sonder 'n verhoor en sonder geregtigheid afgewys is nie. Sy heerskappy was bekend vir vrede en harmonie.
FORSYTH THE MAN OF THE GRIFFIN RACE
Die simbool van Forsite, Forsate, Forsath, Forsyth, soos dit op verskillende maniere gespel word, die seun van Balder, was die griffioen, 'n wonderlike wese, gevleuel, met die kop van 'n arend en die liggaam van 'n leeu. Die simbool van die griffioen dui waaksaamheid en krag aan. Die wedloop waarvan die kenteken die griffioen was, beheer die gebiede wat later bekend was as Friesland en Denemarke.
In die Skotse geskiedenis het een van die koninklike rasse wat van Skandinawië na Skotland gekom het, die griffioen as simbool gedra. In 'n ou geskiedenis van Skotland was een van die verowerende Gotiese stamme uit Skandinawië wat hulle in die tweede eeu in Skotland gevestig het, bekend uit die standaard van hul hoofmanne wat die simbool van die griffioen dra. Hulle was bekend as die manne van die griffioenras.
In die vroeë geskiedenis van die Forsyths in Skotland was hulle bekend as die ras van die Griffin omdat hulle die griffioen as die simbool van hul ras gedra het. Volgens die antieke wet van heraldiek was die griffioen wat die voorblad versier uitsluitlik die kenteken of simbool van Forsite of Forsyth, wat dit die eerste keer aangeneem het, en sy nageslag. Die benaming deur hierdie kenteken of simbool van geslag tot geslag gedurende 'n tyd waarin een gesin 'n simbool gehou het, is 'n uitstekende bewys van afkoms as daar geen vanne was nie. In latere tye, in teenstelling met die ou gebruik, het ander die gebruik van die simbool van die griffioen aanvaar. Gedurende die bewind van Henry III is 'n wet egter uitgevaardig wat gesinne verbied om aan te neem, 'n simbool wat voorheen deur 'n ander gebruik is. Volgens hierdie wet kon niemand 'n kenteken of wapens aanneem sonder die toestemming van die koning nie. Hierdie wet het die ou wet van heraldiek herstel.
Die idee van die griffioen gaan terug na die klassieke tyd, en was goed bekend by die Grieke en Romeine. Die helmteken van die Forsyths is 'n demi-griffioen wat hoogty vier. Die demi -deel van diere alleen is op helmteken gedra, want dit is onmoontlik om die hele dier op 'n kuif te dra. Op die skild is die hele griffioen vertoon. Die arms van die gesin is drie griffins wat hewig op die veldveld lê, 'n chevron gegraveerde gules.
FORSIE VAN DIE KASTEEL VAN FRONSAC
Uit die wedloop wat die griffioen as hul embleem gedra het, kom Ethod, die broer van Eugenius, die koning van die Skotte. Sy seun was Ertus, wat met Rocha getrou het, dogter van Roderic, Lord en Prince of Denmark. Roderic het 'n seun Fergus gehad wat Alaric, die Koning van die Gote, bygestaan ​​het by die inhegtenisneming van Rome in 410 A. D. Fergus is later as Koning van die Skotte as Fergus II gekroon.'N Jonger seun, Roderic, is in Denemarke grootgemaak en aan die Royal Danish Court opgelei. Hy trou met 'n dogter van 'n Frankiese edelman van Austrasia. Hy dra die griffioen op sy skild, en sy kuif was 'n demi-griffioen. Sy kleinseun was Arnulf, gebore naby Nancy omstreeks 580. Hy trou met 'n dogter van die hertog van die Franken van Austrasia. Na haar dood word hy biskop van Metz in 614. Een van sy seuns was Ansighis, wat met Begga getroud is, dogter van Pepin de Landin, burgemeester van die paleis. Sy boedel of heerskappy was bekend as Heristal. Sy seun was Pepin de Heristal, vader van Charles de Heristal (Charles Martel), wat een van die grootste administrateurs en krygers van sy ouderdom was, van 732 tot 771. Sy krag, gebaseer op die swaard alleen, strek van die Ryn tot by die Loire. Hy trou met Chrutude en stig die groot dinastieë van die Carolings. Twee seuns, Pepyn en Carloman, het ewe die koninkryk ontvang.
Charles Martel trou met die tweede Sonahilda, die dogter van die hertog van Beiere. Een seun, Roderic, is gebore in 726. Hy is Grippo genoem en die bynaam die Griffin omdat hy die figuur van die griffioen op sy skild gedra het. Toe hy volwasse geword het, het hy as 'n kryger die demi-griffin-kuif gedra, terwyl sy twee halfbroers die helmteken van die konings en vorste van die Franke gedra het, wie se landgoed hulle geërf het.
Toe Mattel sterf, het Grippo slegs 'n klein deel van die boedel ontvang omdat die kerk nie die huwelik van sy moeder as kerklik beskou het nie, alhoewel dit binne die gebruike van die Frank was. Grippo het beswaar aangeteken en 'n gelyke deel geëis as 'n prins van die koninklike bloed. Sy halfbroers het hom in 'n kasteel in die Ardennen opgesluit om te verhoed dat sy eis gerealiseer word. Gelukkig ontsnap hy en gaan na Friesland, nou Noord -Holland, waar hy hartlik verwelkom is omdat die mense daar nog steeds sy voorouer, Forsite, hoog geag het. Daar het Grippo bondgenote gesoek om sy regte terug te kry, en die Frieslanders was die eerste wat hom hulp verleen het. Idile, 'n Deense stamhoof, en ook 'n hertog van die Beiere, was kwaad vir wat hy as 'n belediging vir sy familielid, die moeder van Grippo, beskou het, en hy was vasbeslote om dit te wreek. Tydens die twis was daar 'n paar gevegte, waarna 'n ooreenkoms aangegaan is waarin die halfbroers van Grippo hom die regering van twaalf graafskappe de Mansond, met die rang van Lordship de Mansond, gegee het. Spioene het hom egter omring en uit 751 uit vrees dat hy in die tronk sou sit, het hy na Aquitaine gegaan. Drie jaar later het hy probeer om by 'n leër van die Lombarde aan te sluit wat teen die Franken ontstaan ​​het.
Intussen het Carloman 'n klooster binnegegaan en sy hertoglike regte aan sy broer, Pepyn, oorgegee, wat die enigste hertog van die Franke geword het. Pepyn het sy leër gewerf uit groot krygers van die Noorde om die Saksers en Lombarde te beveg. Onder hierdie krygers was Fionnlock (Fion of the Lake), wie se naam bewaar word in Fionne, 'n eiland aan die kus van Denemarke. Fionnlock was 'n koninklike Skotse kaptein wat na Frankryk gegaan het om Martel te help. Hy was 'n familielid van koning Achaisus van Skotland en in hierdie tyd een van die Skotse hulpverleners onder die Franken. Hy was saam met die leër wat Pepyn onder twee generaals gestuur het om die leër van die Lombarde wat Grippo aangesluit het, te onderskep. Hy het ook die demi-griffin-kuif van sy ras gedra.
Die ontmoeting tussen die twee leërs het by Maurienne plaasgevind. Fionnlock was 'n vriend van Grippo, en in die konflik het hy die Griffo se griffinsimbool gesien en probeer om hom van sy vyande te red. Die getalle was teen Fionnlock en Grippo is dood. Ander bande het hierdie twee mans gebind. Die jong dogter van Fionnlock het met Grippo getrou, wie se dood die weduwee met twee klein kinders in armoede en nood laat het.
Toe Pepin in 768 sterf, het hy twee seuns, Charles en Carloman, agtergelaat. Carloman het sy pa met drie jaar oorleef. Na die dood van Carloman word Charles die enigste koning van die Franken. Die regering van Karel die Grote, die groot Frankiese heer, wat in werklikheid en legende die wêreld gevul het, begin nou. Een van sy eerste dade was om rade aan te stel om navraag te doen oor die toestand van sy mense, edeles, predikante, handelaars en kleinboere. Nuus kom van hom oor die prins se familie van Grippo. Hy het geleer van die moed en eer van Fionnlock, en van sy dogter, Grippo se weduwee, en van haar twee belowende seuns. Sy hart was aangeraak en hy het hulle onder sy sorg geneem en hulle as sy neefs aangeneem. Hulle word dikwels sy seuns genoem, maar dit sou sy eie seuns se aansprake op afdelings van die ryk benadeel as hy hulle as seuns aangeneem het. Dit was 'n beleid, aangesien dit hul aansprake op die ryk uitgesluit het wat moontlik afkomstig was van hul vader, prins Roderic (Grippo). Die oudste seun, Roland of Ronald, het die grootste van die keiser se paladins geword, en hertog van die moerasse van Bretagne. Hy het die demi-griffioen-kuif gedra. In die annale van ridderlikheid word hy die blom van antieke ridderlikheid genoem, en sy dade is deur die digters geskilder. Die tweede seun, wie se naam Forsyth was, is gebore in 753. Hy is vernoem na die Gotiese prins Forsite, van wie hy afstam. Forsyth het 'n graaf van die ryk geword, en hy en Roland het albei die griffioen gedra wat van hul vader, Grippo, geërf is, en as paladins en grawe van die ryk het hulle ook die dubbelsarende simbole van die keiserlike amp gedra. Roland trou met 'n niggie van Karel die Grote, terwyl Forsyth in 810 met 'n dogter van die hertog van Aquitanië trou.
Toe Karel die Grote omstreeks 780 teen die Sakse naby Padderburn veg, was Roland en Forsyth by hom en het hulle waardevolle diens gelewer. In 786 bou Karel die Grote 'n kasteel op die heuwel van Fronsac, twintig kilometer noordoos van Bordeaux. Hy noem dit Forsyth ter ere van sy aangenome neef en van hul gemeenskaplike voorouer, die ou koning Forsite. Hy het dit die hoofstad van die distrik gemaak en Forsyth as verdediger aangestel. Hy het Forsyth die heraldskap van die kasteel, die eerste Vicomte de Fronsac, gegee. Die afstammelinge van Forsyth het die heersers van die kasteel geword, die keiserlike Vicomtes van Fronsac. Die besit van die titel in die oudste manlike lyn het tot in die elfde eeu voortgeduur. Die kasteel was een van die kragtigste van Wes -Frankryk. Die keiser en die Franken het die Sakse verower, en die kasteel is as 'n beperkende invloed teen hulle gebou.
Fronsac was 'n ou distrik in Aquitaine. Dit grens aan die rivier Dordogne. Die geskiedenis dateer uit die Romeinse tydperk. Hagaman Forsyth de Fronsac, 'n kleinseun van die eerste Forsyth van die kasteel, was die stalletjiehoof van die keiser, Karel die Eenvoudige, en sy laaste regsadviseur. Hy verslaan al die vyande van die ryk toe Charles deur hulle verraai word, maar later in 924, toe hulle daarin slaag om Charles te verslaan, word Hagaman van sy rang ontneem, waarna hy terugtrek na die kasteel van Forsyth. Vanweë sy invloed het Aquitaine geweier om die verandering van die dinastie te erken.
Grimwald Forsyth, die agterkleinseun van Hagaman, was die laaste van die naam van Forsyth wat die kasteel gehou het. Hy trou omstreeks 1010 met Marie de Montenac, en hulle het vier dogters en een seun.
Voor die elfde eeu het die Forsyths van Fronsac en die Tailefer -families, wat grawe van Angoulene was, ondertrou. In 1030 trou Guillanone de Tailefer met die oudste dogter van Grimwald Forsyth en eis 'n derde van die boedels van Fronsac as die bruidskat van sy vrou. Partytjiegevegte om besit te kry, word gevolg tussen die dogters as eisers van die kasteel en boedels. Een van hulle het die kasteel beset teen die wense van die koning, wat die skeidsregter van hul geskille was. Die jong seun van Grimwald is van sy erfreg ontneem, en die kasteel het in die vroulike lyn oorgegaan. In die elfde eeu, tydens die stryd om besit tussen die eisers, is die kasteel gedeeltelik vernietig.
In die vyftiende eeu, toe die Engelse in oorlog was met die Franse onder bevel van die graaf van Derby, het hulle Aquitaine binnegeval en in hul loopbaan die kasteel verower. Kort daarna is dit heeltemal gesloop. 'N Ruk later is 'n nuwe kasteel deur een van die Richelieus onder die naam Chateau Fronsac gebou.
Die tweede dogter van Grimwald Forsyth trou met Comte de Albert, die derde Seig Caumont en die vierde Prince de Rohan. Die afstammelinge van hierdie gesinne het die kasteel en die Fronsac -titel etlike eeue lank gehou, en dit was van hierdie afstammelinge, na 1472, die volgende opvolging: Odet de Aydie, Vicomte de Fronsac van die prinshuis van Fix. Vicomte de Lantrac in 1472 deur die koning erken as Vicomte de Fronsac, Jehan de Rohan, Seig. de Gie Marshall van Frankryk en Vicomte de Fronsac in 1491. Sy neef, Jacques De Albret Marshall, van die prinshuis van Navarre, volg hom op. Die koning het hom in 1551 tot Comte de Fronsac gemaak. Sy neef, Antoine de Lustract, was Marquis de Fronsac in 1555. Gedurende hierdie tyd dra die familie van de Caumont Duc La Force die titel Comte de Fronsac, nadat hy die titel van Rohan geërf het of Albret.
Die titel gaan vervolgens oor aan die Royal Bourbons in die persoon van Francis de Orleans Longueville, Comte de St. Poi, 'n afstammeling uit 'n tak van die Valois -familie. Hy was 'n familielid van koning Hendrik van Navarra, wat in 1608 die titel tot 'n hertoglike eweknie, Duc de Fronsac, verhoog het. Armand Jean de Plessis Duc de Richelieu herleef 'n aanspraak op die titel na die dood in 1631 van Orleans St. Poi sonder direkte erfgename, en as kardinaal en premier van Frankryk 'n nuwe patent in 1634 behaal. Hy eis die hertogdom deur sy ouma, 'n Rochelrouart, 'n afstammeling van Forsyth. By Richelieus se dood het die titel oorgegaan aan Louis de Bourbon, Prince de Conde.
In 1646 word sy suster, die prinses de Conde, die volgende erfgenaam, hertogin de Fronsac, en by haar dood gaan die titel oor aan haar neef, Duc de Richelieu, by wie se afstammelinge dit oorgebly het tot die revolusie toe die kasteel van Chateau Fronsac uiteindelik vernietig is deur die revolusioniste.
Terwyl die kasteel en die titel in die vroulike lyn gehou word, was daar tye dat verskillende gesinne opeenvolgend die naam Fronsac op dieselfde tyd opeis, maar onder verskillende titels. Daar word geglo dat elke tak van die gesin, die Vicomte, Comte, Marquis en Hertogdom, 'n wettige reg gehad het om die titel terselfdertyd te dra. Die titel van Vicomte de Fronsac van die Forsyths is keiserlik van Karel die Grote, terwyl die van Comte de Fronsac afkomstig is van 'n toekenning van die koningshuis van Capet Marquis 'n toekenning was van die huis van Valois, en die hertogdom was van die koningshuis van Bourbon .
DIE OUDERLANDSE FORSIETE IN SKOTLAND
In die sewende geslag van Grimwald Forsyth en afstammeling van sy onterfde seun, kom Osbert de Forsyth. Destyds was hy die enigste afstammeling in die manlike geslag in die familie, aangesien die ander manlike lede in die burgeroorlog van Frankryk omgekom het. Die familielede van Osbert in die vroulike geslag, wat die kasteel en die landgoed Fronsac al etlike geslagte lank beklee het, het die landgoed verdeel sodat Osbert min geërf het. Dit het Osbert gelei om Frankryk te verlaat en na Skotland te gaan, die land van sy voorvaders. Destyds het Eleanor van Provence na Engeland gegaan om met Henry III te trou. Osbert, vergesel die prinses, en het die geleentheid gehad om Engeland te besoek. By sulke geleenthede was dit die gebruik om 'n konvooi skepe op te stel. Eleanor is op hierdie reis deur al die ridderlikheid van die suide van Frankryk bygewoon. Daar was 'n statige trein van edeles, dames en klopse. Eleanor is met eienaardige eer behandel terwyl sy onderweg was deur Thibaut, die digter, koning van Navarra, wat haar en haar geselskap vir vyf dae lank gesmul en persoonlik met sy ridders en edeles na die Franse grens bewaak het. Sy het daarna met haar geselskap begin en van Bordeaux af gevaar. Hulle het by Dover geland, en na 'n kort tydjie in Engeland het Osbert daarna na Armondale in Skotland oorgegaan. Hy het die skild gedra met die embleme van Fronsac en Angoulene onder die demi-griffin-kuif van die Forsyths.
Tussen 1246 en 1250 word Osbert gevestig in Armondale, Peebles County, Skotland, waar hy die familienaam en embleme van Forsyth in Skotland gedra het. Sy plek in Armondale is vernietig in die Bruce -oorlog na die slag van Bannockburn. Die gesin het ook 'n herehuis met die naam Polmaise Merischall in Salkilh County, Stirling, gehad.
Die reis van Osbert verdien spesiale klem, want dit was die keerpunt vir lewe of uitwissing vir die Forsyths. Dit sou moontlik uitsterwing gewees het as hy nie besluit het om die land te laat verskeur deur voortdurende oorlogvoering waar soveel van sy eie bloed doodgemaak is nie. Die Forsyths in elke nasie wat die naam geërf het, kom van Osbert af.
Osbert het 'n seun gehad met die naam Wilhelm, wat in die Chronicles of Scottish history erken word as 'n feodale heer van County Peebles, wat die Ragman Roll van Skotland in 1296 onderteken het. die aansprake van die dertien mededingers om die kroon van Skotland, sodat burgeroorlog tussen hulle vermy kan word.
Wilhelm se seun, Robert I, verhuis na Stirlingshire terwyl Robert Bruce om sy kroon teen koning Edward veg. Robert en sy seun, Osbert II, het vennote van Bruce geword. Hulle het prominent deelgeneem aan die slag van Bannockburn. Na die oorwinning van Bruce in hierdie stryd, word hy koning van Skotland. In dankbaarheid aan Osbert vir die waardevolle diens wat gelewer is in hierdie mees opvallende stryd in die hele Skotse geskiedenis, het Bruce hom 'n feodale toekenning van grond in County Stirling gegee.
Bannockburn is 'n stad in Stirlingshire, Skotland, ongeveer drie kilometer suidoos van Stirling Castle. Die slag van Bannockburn was die belangrikste slag in die geskiedenis van Skotland, en een waarin Osbert Forsyth 'n betroubare en dapper leier was.
Die Engelse koning, Edward II, verskyn op 24 Junie 1314 met 'n leër wat elke mag oortref het wat nog in getalle en toerusting teen Skotland gelei was en die grootste was wat 'n koning van Engeland ooit gelei het. Hy het honderdduisend man en veertigduisend ruiters gehad. Bruce was bewus van die ontsaglike meerderwaardigheid van die vyand en dat daar twee Engelsmanne by elke Skot was.
Bruce het sy veld van stryd met bewonderenswaardige vaardigheid gekies in die koninklike park tussen die Bannockburn -stroom en die Castle of Stirling. Om die geledere van die Engelse perd te breek, het hy bedekte putte gebou en staalpunte oor die grond gesit. Die Engelse het 'n maklike deurgang tot perde gehad net voor die Skotse posisie aan die oewer van die stroom. Daarom het die Engelse geen ander keuse gehad as om op daardie stadium die Skotte aan te val nie. Voordat die geveg begin, toe die son opkom, het die Skotte op hul knieë neergedaal om te bid. Toe koning Edward dit sien, het hy gesê: "Sien, hulle kniel om verskoning te vra." "Ja, " was die antwoord, Hulle vra vergifnis, maar van God, en nie van ons nie. Jy sal oorwin of sterf. "
Aan die begin van die geveg het die Engelse boogskutters hul boë gebuig en hulle pyle so dik soos sneeuvlokkies gestuur. Teëlmotiewe grond en staalspykers het die ruiters verhinder om vinnig te ry. Die Skotte staan ​​stewig en stoot met hul spiese na die perde wat, van gekke pyn, hul ruiters op die grond neergewerp en heen en weer in die rommel in verwarring geslinger het. Terwyl die geveg, van 'n heuwel daar naby, woed, lyk dit asof 'n ander Skotse leër lyk. Dit was slegs die bediendes wat Bruce bygewoon het. Die Engelse het egter gedink dat dit 'n ander leër is, en het moed verloor en is paniekbevange geraak.
Uit die oogpunt van heerlikheid en belangstelling beklee hierdie stryd die eerste plek onder die triomfantelike optrede van die Skotse bevolking. Dit het van Skotland 'n vrye land gemaak.
OSBERT SE AFKOMSTE
Osbert Forsyth II se seun, Robert de Forsyth II, was een van die grootste militêre leiers van Skotland. Hy word die goewerneur van Stirling Castle omstreeks 1360. Dit was die hoogste militêre bevel in die provinsie Stirling.
Osbert Forsyth II word die goewerneur van Stirling Castle in 1360
Stirling Castle is 'n edele argitektoniese stapel, en dit is op 'n groot hoë rots voor die uitgestrekte berge en die somber lug van die noorde geplaas. Dit speel 'n belangrike rol in die Skotse geskiedenis. In 1304 neem Edward I van Engeland die kasteel na 'n beleg van drie maande, maar Bruce neem dit tien jaar later terug na die slag van Bannockburn. James II en James V is in die kasteel gebore, en hier in 1452 het James II die graaf van Douglass gesteek. Die slag van Bannockburn waar Bruce Edward II verslaan het, is twee kilometer suidoos van Stirling Castle gevoer.
Dieselfde Robert Forsyth het feodale baron van Dykes geword, die eerste heer van Castle Dykes, wat in Lanark County, Skotland, was. Robert, wat 'n oorwinning behaal het oor die Engelse by die Dykes, het hierdie kasteel omstreeks 1350 gebou. Toe die Engelse Skotland binnedring en die mure van Dykes gaan vernietig, het die koning 'n beroep op iemand gedoen om die aanval te stop totdat hy tyd het om te massa. sy magte. Robert Forsyth het vrywillig hiervoor gewerk. Hoe Robert die Engelse met minder as vierhonderd man gestop het, is beskryf in die volgende gedig wat deur Frederic Gregory Forsyth van Kanada, die huidige Vicomte de Fronsac, geskryf is:
Van die heuwels af sien ons hulle kom
In hul stewige reeks
Insolent die Engelse
Dink die land hul prooi
Hulle het die Dykes afgebreek
Hierin hul sterk inval.
Wie sal die een wees wat so dapper is
As hul kursus om te bly?
Uit het iemand gesê wat nie wankel nie
In die raad of in die oorlog –
Hy wat 'n demi-griffin gedra het
Op sy kruin ver.
Deur die Dykes sou hy die Engelse met sy clansmen agtervolg,
En met die swaard steek Forsyth op, die pyl deur.
Toe die koning van Skotland sien
Die hoofman reguit en lank,
Wie het met al sy stam gestaan
'N muur waar die muur gestaan ​​het,
Gegroet Forsyth om die heer te wees,
Die baron van die Dykes.
Die leuse Instaurator Ruinae (Restorer of the Ruins) is goedgekeur en toegestaan ​​aan die Forsyths van Skotland vir hul waardevolle dienste tydens die slag van Dykes.
Dykes Castle grens aan Halhill, naby Strathavon. Halhill was 'n herehuis wat behoort aan die Forsyths of Dykes in County Lanark. Die Forsyths het in die vroeë deel van die sewentiende eeu van Dykes verhuis nadat hulle dit twee en driekwart eeue lank beset het. In 1628 was die kasteel in puin. 'N Gedeelte van die fondament het tot 1828 oorgebly toe dit heeltemal verwyder is.
Vir opeenvolgende geslagte beheer die Forsyths Stirling Castle. John, die seun van Robert II, beklee nie net die kroon in Stirling in 1379 nie, maar was ook baron van Dykes, en William, sy seun, het dieselfde amp in 1399 beklee.
In 1426 was die seun van William, wat Robert III was, getuie van 'n handves van Robert Keith, graafmarskalk van Skotland. Hy trou met 'n dogter van Leslie van Roths.
Die vyf seuns van Robert word veral onthou omdat hulle die Universiteit van Glasgow gestig het. Die oudste, John, was baron van Dykes en het die skild van Fronsac gedra. Daar is geen rekord dat hy 'n professoraat aan die Universiteit beklee het nie, maar sy seuns wel. Hy trou met die dogter van sir James Douglass.
Thomas, die tweede seun van Robert III, Canon van Glasgow, gebruik die Leslie seël van sy ma (drie gespe op 'n draai).Hy was 'n inkorporator en stigter van die Universiteit van Glasgow in 1473, en het 'n Master of Arts -graad daaruit ontvang. In 1496 word hy dekaan van die fakulteit as erkenning vir sy werk en diens. Sy seun het op sy beurt 'n instrukteur aan die Universiteit geword. Een van die jonger broers van Thomas onderteken die handves van die Kollege in 1483 en was een van die instrukteurs daarvan. Matthew, die vierde, was 'n kieser om in 1497 regente vir die kollege te kies, terwyl Robert, die jonger, 'n offisier was. David I en Alexander Forsyth van Aberdeen, seuns van John, is gekies om in 1508 regente vir die Universiteit te kies.
David Forsyth was 'n Burgess van die stad in 1478 en in 1487 het Dom Thomas de Forsyth, Prebendry van Glasgow, die kapel van Corpus Christie in die katedraal begiftig. Daar is deurlopende verslae van die familie as handelaars en Burgesses van die stad deur die 16de, 17de en 18de eeu. Dit was uit Glasgow dat lede van die gesin hulle in Argyllshire en Dunbartonshire gevestig het en na Ulster, Amerika, Suid -Afrika en Australië emigreer.
FORSIES VAN NYDIE
David was ook Lord of Dykes, en in 1492 verskyn sy wapen in Sir James Balfour se Heraldic Manuscript as Forsyth, http://i298.photobucket.com/albums/mm244/ladypjg/Heart%20of%20Glasgow/DavidDaiches0001 .jpg. Nydie was 'n kasteel in Fife wat deur die Forsyths gehou is. Dit is nie bekend wie dit gebou het of wat daarvan geword het nie. Die laaste van hierdie familie wat die kasteel gehou het, was sir Alexander Forsyth in 1604. (David word ook in die geskiedenis van Stirling genoem). Deur sy titel was hy ongetwyfeld 'n baronet. Die afstammelinge van diegene wat die baronie van Nydie verkry het, is die Forsyths van Nydie genoem.
David se seun, David II, het sy pa opgevolg as baron van Nydie en Lord of Dykes, en sy seun, John, het die titels in 1540 opgevolg. Sy arms as Forsyth van Nydie is in die Heraldiese manuskrip van Sir David Lindsay, die belangrikste herald van Skotland in 1542. In 1560 het John egter sy boedels Gilcairnstorm, graaf Aberdeen, oorgedra aan Lord Gordon van Pittwig, om een ​​van die militêre kompanie van Frankryk te betree. Toe hy die leër binnegaan, neem hy die titel van Comte Forsyth de Fronsac aan. Sy broer, James Forsyth, teken 'n feodale handves voor die kommissarisse van die here in 1560 as Lord of the Monastery of Dumblane. John se seun, David III, gebore in Frankryk, volg Dykes op in 1571. Op grond van die Skotse parlement is hy aangestel as 'n kommissaris van inkomste vir Glasgow. Die arms van Nydie is deur die families van Dykes en Failzerton deur die Heralds College of Scotland aan sy nageslag bevestig. Hy het vyf kinders, soos volg:
I. Margaret trou met kaptein Jean Denys van Honfleur en St. Vincent de Tours, Frankryk.
II. James, wat in 1602 kommissaris van Glasgow was.
III. William, sy opvolger as baron van Dykes, wat in 1621 kommissaris van die Skotse parlement geword het.
IV. Matthew was 'n advokaat (advokaat).
V. Robert van Failzerton was in die Franse leër. Hy was 'n aanspraakmaker op die titel Forsyth de Fronsac. Die arms van Nydie is bevestig aan die Forsyths of Failzerton deur sir George McKenzie, koning van die wapen van Skotland.
William, seun van David III, het drie seuns gehad:
I. William, sy opvolger, wie se dogter, Barbara, met Baron Rello getroud is.
II. John, wat in 1652 'n kommissaris van Skotland was, en 'n lid van die kommissie om die Engelse parlement te ontmoet om die plan te hoor om die kroon van Skotland en Engeland te verenig. Die Forsyths of Dykes was sterk gekant teen eenwording. John was ten gunste van die aanvaarding van die Franse taal as nasionale toespraak, as 'n versperring teen die Engelse vestiging in die laaglande van Skotland. Hy beskou Engelse nedersetting as 'n groeiende bedreiging vir die integriteit van die Skotse nasie en vir die onafhanklikheid van die Skotse koninkryk.
John se seun, James, het die lande Failzerton en Kilsyth geërf van sy ma, 'n dogter van sir William Livingston. James was 'n beroemde prediker, 'n predikant vir die kerk in Airth in 1661 en op Stirling in 1665. Sy preke is in 1666 in Londen gepubliseer. Hy is by Lyon Court geregistreer as opvolger van Dykes en Nydie. Hy is getroud met Marion Elphinson, 'n dogter van die bekende Bruce -familie, en die naaste afstamming van die koninklike familie van Bruce. Omdat hy geen kinders gehad het nie, het hy sy familielid, James Bruce, aangeneem, wat opgevolg is as James Forsyth van Failzerton, alias Bruce van Gavell. Hierdie James was 'n lid van die raad van Stirling saam met die hertog van Hamilton.
Die tweede seun van John en broer van James, die predikant, was Walter Forsyth, 'n regent van die Universiteit van Glasgow en die titelbaron van Dykes. Sy testament is nog in die dokumente van Skotland. Hy trou met sy neef, Margaret, dogter van kaptein James Forsyth, wat 'n seun was van Robert van Failzerton. James het 'n kaptein geword in land- en vlootondernemings. In Mei 1654 was hy 'n krygsgevangene onder die Engelse en ontsnap uit die kluis onder die parlementshuis waar hy opgesluit was. Hy trou met sy neef, Marguerite, dogter van Nicholas Denys, Vicomte de Fronsac en koninklike goewerneur van Acadia, Gaspesie en New Foundland.
VERLIES VAN CLAN FORSYTH ERKENNING
Teen die 16de eeu was Forsyth 'n erkende Clan met sy eie Chief. Ten tyde van Oliver Cromwell het baie van die Scottish Records egter verlore gegaan, en gevolglik was herregistrasie nodig. Dit het tussen 1672 en 1676 plaasgevind en ons Chief het nie geregistreer nie.
Vir meer as 300 jaar was die stam nie erken nie. Die Forsyths het omstreeks 1650 die historiese duisternis binnegegaan toe Cromwell se skepe met rekords van al die stamme as oorlogsbuit by Berwick op Tweed weggesink het. Die destydse hoof het nie daarin geslaag om sy aanspraak op die naam en sy wapenrusting te herstel toe Charles II in 1672 'n openbare register van stamme instel nie.
EMIGRASIE NA IERLAND ONDER DIE PLANTASIESKEMA
Die Skotte wat vanaf ongeveer 1605 na Noord-Ierland getrek het, word in die algemeen na verwys as 'Ulster-Scots ', hoewel dit soms in Noord-Amerika na verwys word as 'Scotch-Irish '. Beide terme verwys meestal na die Skotte wat die noordelike graafskappe van Ierland gevestig het tydens die plantasieplan. Daar was egter reeds in die 1400's Skotte in Ierland, soos die McDonalds van County Antrim. Daar was ook 'n bestendige stroom Skotte wat in die vroeë 1800's na Noord -Ierland migreer as gevolg van die opruimings in Hoogland in Skotland. Dit kan dus beskou word dat elkeen wie se voorouers vanaf 1400 van Skotland na Noord-Ierland getrek het, van Skotse afkoms van Ulster is, hoewel die term Ulster-Scot met die Plantation-skema gebore is.
Die meerderheid Skotte wat na Noord-Ierland getrek het, het deel uitgemaak van hierdie georganiseerde nedersettingskema van 1605-1697. Plantasie -nedersettings was beperk tot die provinsie Old Ulster, in die graafskappe Antrim, Down, Armagh, Tyrone, Donegal, Cavan, Fermanagh en Londonderry. Tot 200 000 Skotte het die Noordekanaal oorgesteek om hulle in hierdie tydperk van ongeveer 90 jaar in Ulster te vestig. Die Plantasie van Ulster het in twee fases plaasgevind. Die eerste fase was beperk tot die twee oostelike graafskappe Antrim en Down. Die inisiatief is geneem deur Skotse fortuinsoekers. Alhoewel die Britse kroon aangemoedig en saamgewerk het met die verantwoordelikes, was dit ten volle 'n private onderneming. In County Down was die twee leiers van die Skotse nedersetting Hugh Montgomery, 'n Skotse laird van Braidstone in Ayreshire, en James Hamilton, wat sy loopbaan in Ierland as skoolonderwyser in Dublin in 1587 begin het.
Die volgende is 'n lys van Skotse vanne, wat op Muster Rolls en Estate Maps van die agt Plantation Counties of Ulster verskyn het vir die periode 1607 – 1633, wat die aanvangsfase van die plantasieplan was.
HERSTEL VAN DIE KLAN
Op St. Andrew's Day 1978 erken Lord Lyon, King of Arms, weer die Clan Forsyth as een van die ou Clans van Skotland, en Alistair Forsyth van die Ilk as die Clan 's Chief. Vandag is Clan Forsyth 'n aktiewe Clan, met lede regoor die wêreld.
Hierdie webwerf bied inligting oor die Clan Forsyth Society of Queensland Inc.
Vertel ons u storie …
Ons wil u graag help om u eie verslag oor die mondelinge geskiedenis van die Clan te deel, vir beide huidige en toekomstige geslagte, om dit te waardeer en te geniet. Kontak ons ​​gerus vir volledige besonderhede oor hoe ons u kan help om dit te bereik:
Antieke Joodse geskiedenis: Wie was die Hebreërs?
Volgens die Bybelse tradisie is die Hebreërs afkomstig van Sem, een van Noag se seuns, deur Eber, die gelyknamige voorouer, en Abraham. Gen. 7:22 f., Berig dat die vloed alle lewe verwoes het behalwe dat die hele mensegesin in Noag se ark van Noag en sy seuns afstam: Jafet, Gam en Sem. Tot dusver kan nie al die name van gelyknamige voorouers in die gesinslyne geïdentifiseer word nie, maar sommige waarskynlikhede word in grafiek 6 gelys.
Uit Sem, deur Arpaksad en Sela, kom Eber, die gelyknamige voorvader van die Hebreërs, en van sy nageslag deur Peleg, Reu, Sereg en Nahor kom Tera, die vader van Abram en sy broers Nahor en Haran. Dit word duidelik dat as & quotHebrews & quot; afstammelinge van Eber is, ander as dié van Abraham se geslag ingesluit sou word (sien Gen. 10: 25-27).
Lees Gen. 12-25
By Abraham begin die verhaal van die Hebreërs, en dit word duidelik gestel dat Hebreeuse oorsprong buite Kanaän lê. Die dagvaarding om sy voorvaderlike huis en reis na Kanaän te verlaat, gaan gepaard met 'n belofte (Gen. 12: 2) wat 'n submotief word in patriargale verslae, wat telkens weer verskyn (vgl. Gen. 13:14 f., 15: 5 vlg., 18:10, 22:17, 26:24, 28:13 vlg., 32:12 vlg., 35: 9 vlg., 48:16), wat uiteindelik 'n verbondsvorm aanneem (Gen. 17:14 ev) .). Die belofte bestaan ​​uit twee dele: volkskap en goddelike seën of beskerming. Die presiese ligging van die toekomstige nasie is nie gespesifiseer nie, maar was natuurlik bekend aan diegene wat die verslag hoor of lees. Die belofte van seën dui op die unieke en partikularistiese band tussen Yahweh en sy volgelinge, sodat die vyande van Abraham of die nasie vyande van Yahweh was, en diegene wat met Abraham en/of die volk bevriend was, geseën sou word. Met hierdie versekering reis Abraham na Kanaän, Egipte, die Negeb, Hebron, Geser, Berseba en terug na Hebron waar hy en sy vrou Sarah gesterf het.
Die beskrywings van Abraham is nie eenvormig nie: soms verskyn hy as 'n eensame migrant, by ander as 'n kaptein, hoof van 'n groot gesin of as 'n kryger. Feitelike besonderhede oor die aartsvader is moeilik om vas te stel, want sy werklike betekenis lê in die wat dikwels 'geskiedenis' genoem word, waardeur diegene wat na Abraham as 'n voorvader gekyk het, hulself as 'mense van die belofte' verstaan ​​en 'n gevoel van bestemming verkry het en 'n waardering vir hul besondere verhouding tot hul godheid. Ons het vroeër opgemerk dat sommige Abrahamitiese tradisies saamval met inligting uit Nuzi, wat Abraham in die Middelbrons -era sou plaas.
Ons lees dat Abraham, in reaksie op 'n goddelike dagvaarding, Mesopotamië verlaat het en saam met sy vrou, Sarah, en neef, Lot, na Kanaän gereis het. Dit is duidelik dat die mense bedoel was om hulself te erken as 'n gemeenskap wat ontstaan ​​het uit 'n opdrag van God en uit die onwrikbare, onbetwisbare gehoorsaamheid van Abraham. Die reis self was meer as 'n pelgrimstog, want dit was die beginpunt van 'n volgehoue ​​avontuur in nasie. Die reisigers is ook nie sonder wisselvallighede nie, maar deur hongersnood, aardbewing, vuur en oorlog word hulle deur Yahweh beskerm.
Gen. 14, waarin Abraham vir die eerste keer 'Hebreeus' genoem word, teken 'n stryd op tussen die aartsvader en konings van lande of gebiede wat nog vir seker nog nie geïdentifiseer is nie en verbind hom met die Kanaänitiese koning van Jerusalem. Dit is moontlik dat betroubare historiese data hier bewaar word. 2 Die verslag oor die vernietiging van Sodom en Gomorra kan ook rus in 'n herinnering aan 'n verskuiwing in die aardkors wat die stede van die vlakte verwoes het. Tradisie verbind Abraham met Hebron, en as Jebel er-Rumeide die plek van hierdie ou stad is, is dit duidelik dat 'n kragtige stad hier in die middelbronsperiode geleë was. 3
Abraham se avonture in die Negeb, die probleme van weiding en waterregte, en die grawe van 'n put by Beer-sheba 4 weerspieël werklike probleme van die herder. Die episode met Sarah en koning Abimelech ('n dubbele van Gen. 12:10 e.v.) stel Sarah se verhouding met Abraham as vrou en suster bekend, 'n verhouding wat in die Hurriaanse samelewing aan die vrou 'n bevoorregte sosiale status gegee het. Dit kan ook geïnterpreteer word as 'n historiese skakel met die kulture van die boonste Eufraat. 5
Die noue verhouding tussen die Hebreërs en die mense van die woestyn en steppe word herken in die verhaal van Ismael, die nomadiese eerste seun van Abraham, maar dit is deur Isak, die tweede seun oor wie so min opgeteken is, dat die Hebreërs hul eie gesinslyn. Beide Isak en sy seun Jakob handhaaf 'n afsonderlikheid van die mense onder wie hulle woon en neem vroue uit hul eie familie in Haran (Gen. 24 28). Die verhaal van Jakob, wat Israel word, en sy tweelingbroer Esau, wat Edom word, is gekleur met wedywering, bedrog en bitter misverstand, maar bevat ook eggo's van die Hurriaanse gewoonte. In die Hurriaanse wet kan geboortereg gekoop word, en sommige van die terminologie wat verband hou met die seën van Isak deur sy seuns weerspieël Hurriaanse patrone. 6
Die verhale oor Jakob stem ook ooreen met die Nuzi (Hurriaanse) wet, want daar word opgeteken dat 'n man vir sy vrou kan arbei. 7 In die hantering van sy oom Laban het Jacob se bedrog gepaard gegaan met sy oom se bedrieglike dade. Daar is geen veroordeling van chicanery nie, maar eerder die houding dat 'n man in 'n sakekontrak die beste sal wees. Toe Jacob se hoop om sy oom se boedel te erf, deur die geboorte van manlike erfgename in die wiele gery is, het hy die kontrak verbreek en gevlug, en dit was eers toe 'n nuwe kontrak aangegaan is dat verhoudings genees is. Die verslag van Jakob se nagstoei met 'n engelbesoeker het ons waarskynlik deur verskillende herhalings aangekom, want dit bevat nou twee etiologiese verklarings: die een oor die naam & quot; Jakob-Israel & quot; . Ander tradisies verbind Jakob met Bet -el en Sigem.
Josef, die seun van Jakob, is deur jaloerse broers in slawerny verkoop en het tot hoë amp in Egipte gekom. Toe sy pa en broers na Egipte migreer om hongersnood te ontsnap, is hulle gereeld ontvang en aangemoedig om hulle te vestig. Dokumente wat getuig van die gewoonte om nomadiese groepe in hongersnood in die land toe te laat, is uit Egipte bekend, en die Josef -verhale weerspieël baie akkurate besonderhede oor die Egiptiese lewe en kan deels afgelei word van Egiptiese verhale, soos ons sal sien. Die farao waaronder Josef aan bewind gekom het, word nie geïdentifiseer nie.
Dit is heel moontlik, soos A. Alt aangevoer het, dat die aartsvaders stigters was van afsonderlike kultusse of stamme waarin kenmerkende name vir die godheid met patriargale name saamgestel is. 8 Daarom was die godheid bekend as "die skild van Abraham" (Gen. 15: 1), "die vrees vir Isak" (Gen. 31:42, 53) en "die magtige van Jakob" (Gen. 49:24). Individuele voorstellings is later saamgesmelt en gelykgestel aan Yahweh, en individuele stamhelde is in 'n historiese volgorde geplaas en deel uitgemaak van 'n enkele gesinslyn van Abraham tot Jakob (Israel).
Lees Exod. 1-6
Na 'n lang tydperk het die Hebreërs in getalle toegeneem en 'n groot menigte geword, en 'n farao wat onverskillig was vir die Josef -tradisies, het die troon geërf en die Hebreërs vervolg en hulle tot virtuele slawerny gedwing. Moses, 'n woestynvlugteling uit Egiptiese geregtigheid, het met die Kenitiese volk geassosieer. Op die hange van die berg Sinai in 'n dramatiese ontmoeting met Yahweh, het hy die opdrag gekry om op te tree as die verlosser van die Hebreërs. In die botsing met Farao is die mag van die god-koning deur Yahweh oorskadu deur 'n reeks verskriklike gebeurtenisse waarin die Nyl in bloed verander is en plae wat paddas, muggies, vlieë, beeste, swere, hael, sprinkane en duisternis insluit deur die dood van al die eersgebore kinders van Egipte (Lees Eks. 7-11). Hierdie laaste daad, wat tradisioneel verband hou met die Paasfees, het Farao oorreed om die Hebreërs vry te laat. Kort nadat die Hebreërs vertrek het, het Farao van plan verander en hulle agtervolg. By die Rietsee het Yahweh die Hebreërs toegelaat om ongedeerd deur die waters te gaan, maar het die Egiptenare oorweldig. Die Hebreërs het die woestyn ingedruk na die berg Sinai, waar die wet gegee is, en daar het hulle 'n verbond met Yahweh gesluit (Lees Num. 14: 39f.). Na 'n aborsiewe poging om Kanaän te gryp deur uit die suide te dring, het hulle ooswaarts beweeg en na baie terugslae 'n posisie ingeneem aan die oostelike kant van die Jordaan, net noord van die Soutsee. Hier sterf Moses, en onder sy opvolger, Josua, is die aanvalle op Kanaän geloods.
PROBLEME MET DATUMS EN PLEKKE
Pogings tot op hede oor die patriargale tydperk was nie besonder lonend nie, want Bybelse chronologie is kompleks. In die P -bron gaan daar 215 jaar verby tussen die tyd van Abraham se reis na Kanaän en die migrasie van Jakob na Egipte (sien Gen. 12: 4b, 21: 5, 25:26, 47: 9), en die tydperk wat in Egipte deurgebring word, word gegee as 430 jaar (Exod. 12:40 f.), wat 'n totaal van 645 jaar voor die uittog maak. Soos ons sal sien, dateer die meeste geleerdes die uittog naby die middel van die dertiende eeu, sodat Abraham aan die begin van die negentiende eeu Mesopotamië sou verlaat, en Jakob se reis na Egipte sou plaasvind omstreeks 1700 v.C. Ongelukkig kom datumvariasies in sommige manuskripte voor. In die LXX, Exod. 12:40 sluit die tyd in beide Egipte en Kanaän in die periode van 430 jaar in (sommige manuskripte lees 435 jaar). Volgens hierdie berekening sou Abraham se reis in die sewentiende eeu en Jakob s'n in die vyftiende eeu val.
Die datum van die vroeë negentiende eeu vir Abraham plaas sy vertrek uit Mesopotamië ten tyde van die inval van die Elamiete en Amoriete. Dit strook met die gevolgtrekkings van Nelson Glueck, wat bevind het dat tussen die een en twintigste en negentiende eeu v.C. die Negeb was besaai met gehuggies waar inwoners, nadat hulle geleer het hoe om water op te gaar, besig was met landbou en klein kuddes opgepas het. Sulke nedersettings sou vir Abraham en sy agtervolgers stopplekke bied. 9 Die datum van die sewentiende eeu vir die vestiging van Jakob in Egipte val saam met die inval van Hyksos in Egipte, wat Josephus se hipotese ondersteun het, want Hebreërs was moontlik deel van hierdie beweging.
Die tweede dateringspatroon sou Abraham in die tyd van Hammurabi van Babilon plaas en sou die argument versterk dat die vermelding van koning Amraphel van Shinar in Gen. 14: 1 'n Hebraiese verwysing na Hammurabi is. Abraham sou dus gedurende die Hyksos -periode in Kanaän wees, en Joseph sou in die Amarna -tyd aan bewind gekom het. Die einde van die Amarna -tydperk het leiers wat vyandig was teenoor Akhenaton en moontlik ook aan diegene wat hy bevoordeel het, aan bewind gebring.
Wat ook al die korrekte datum vir Abraham is, dit verteenwoordig die begin van die nasie vir die Hebreërs. Die belofte van Yahweh aan die aartsvader en sy opvolgers word beskou as die waarborg van die nasionale bestaan ​​(Num. 32:11). Daar is geen verwysings na Abraham in die geskrifte van die profete van die agtste eeu nie, want dan is die klem gelê op die uittog as die beginpunt van die nasie. In die sewende en sesde eeu, en in die post-ballingskap, het die Abrahamitiese tradisie weer na vore gekom.
Pogings om die datum en roete van die uittog te bepaal, was teleurstellend. Josephus het die uittog geplaas ten tyde van die omverwerping van die Hyksos deur Ahmose in die sestiende eeu, 'n datum wat te vroeg is. Bybelse bewyse is beperk. I Konings 6: 1 berig dat Salomo die tempel begin bou het in die vierde jaar van sy regering, 480 jaar na die uittog. Daar word vermoed dat Salomo se bewind naby die middel van die tiende eeu begin het, moontlik ongeveer 960 v.C. Die datum van die uittog sou dus wees: 960 minus 4 (4de regeringsjaar) plus 480, of 1436. In daardie geval sou Thutmose III die farao van die onderdrukking wees, en sy ma, Hatshepsut, sou geïdentifiseer kon word as die redder van die baba Moses. Die Hebreeuse inval in Kanaän, wat veertig jaar later of ongeveer 1400 v.C. plaasgevind het, kan geïdentifiseer word met die koms van die 'apiru'. 10
'N Ander teorie is gebaseer op die verwysing na die bou van Pithom en Raamses in Exod. 1:11. Daar is vroeër opgemerk dat beide Seti I en Rameses II gewerk het aan die heropbou van hierdie stede, en dat Rameses die beste kandidaat vir die farao van die uittog was (1290-1224 v.C.). As die uittog tussen 1265 en 1255 plaasgevind het, sou die inval in Kanaän in die regering van Mernefta plaasvind, en 'n ontmoeting tussen Egiptenare en Hebreërs sou die basis wees vir sy roem om Israel te vernietig.
Pogings om die koers van die vlugtende Hebreërs in kaart te bring, is ewe frustrerend. Niemand weet met sekerheid die ligging van die berg Sinai nie, en die plek wat vir die heilige berg gekies is, bepaal deels die voorgestelde roete. Daar is gepoog om stopplekke in Num. 33: 1-37, 11, maar die identifikasies kan nie meer as vermoedens wees nie, want Bybelse beskrywings is vaag sonder kenmerkende bakens. 12
Die tradisionele plek van Sinai, Jebel Musa, naby die suidpunt van die Sinai -skiereiland, word sedert die vierde en vyfde eeu nC algemeen aanvaar, alhoewel daar 'n mate van verwarring was oor watter berg Sinai in die pieke was. Die tradisionele roete na Jebel Musa begin in Egipte, kruis die See van die Riet (geïdentifiseer aan die punt van die Rooi See in die Golf van Heroonpolis [Golf van Suez] of as een van die papirus moerasse bokant die golf) en gaan suidwaarts langs die westelike rand van die Sinai -skiereiland voordat dit na die binneland draai na Jebel Musa. Vanaf Sinai sou die Hebreërs na die noorde beweeg langs die Golf van Aqabah na Ezion Geber en Kadesti Barnea.
Sinai is ook geïdentifiseer as Jebel Helal, geleë in die noordelike deel van die skiereiland. Die roete na hierdie berg gaan van Egipte oor die moerasagtige moerasgebied en volg die weg van Shur, een van die belangrikste handelsroetes van die antieke wêreld, na Jebel Helal en Kadesh Barnea. 'N Ander roete na dieselfde berg gaan oor die landstrook van die Sirbonismeer (wat die See van die Riet word), noordwaarts langs die Weg van die Filistyne, die kusroete, dan suidwaarts na Kadesh Barnea en Jebel Helal.
Sommige het daarop aangedring dat die beskrywings in Exod. 19:16 dui op vulkaniese versteurings en dat Sinai gesoek moet word tussen vulkaniese berge, waarskynlik dié in die Midianitiese gebiede aan die oostekant van die Golf van Aqabah. Een keuse tussen hierdie berge is El Khrob, wat die naam Horeb behou. Die Exodus -roete volg dan die Shur -weg na Kadesh Barnea en Ezion Geber en langs die kus na El Khrob. Sinai is ook in die Edomitiese gebied geleë, vir regter. 5: 4 en Deut. 33: 2 vind die berg in Seir. Jebel Faran aan die westekant van die Wadi Arabah is as 'n moontlike keuse voorgestel, en berge in die Petra -gebied is ook voorgestel. In hierdie geval sou die Hebreërs langs die weg van Shur, deur Ezion Geber, na die Edomitiese gebied gereis het. 13
Alhoewel daar vir die geleerde ontelbare probleme verband hou met die uittogtradisie, het hierdie onvergeetlike gebeurtenis 'n sentrale faktor geword in die interpretasie van die Hebreeuse geloof. Hier het Yahweh sy lojale, verlossende liefde bewys aan die mense wat hy as sy eie gekies het. In die donkerste dae van die ballingskap het die herinnering aan die uittoggebeurtenis 'n bron van hoop geword, want daar is geglo dat Yahweh sy volk uit slawerny in Babilon sou verlos, net soos hy hulle uit Egipte gered het.
'N Ietwat ander tradisie van Hebreeuse begin word weerspieël in Eseg. (16: 3 e.v.), waar gemengde afkoms — Amoriete, Hetiete en Kanaäniete — aan die Jerusalemiete toegeskryf word. Maar hier het ons 'n unieke situasie, want Jerusalem was 'n Jebusitiese vesting wat eers in die tyd van Dawid 'n Hebreeuse stad geword het (II Sam. 5). Die liturgie van die eerstelinge (Deut. 26: 5) spoor Hebreeuse afkoms na die Arameërs, maar die benaming blyk meer in 'n breë as in 'n spesifieke sin gebruik te word.
Etimologiese ontledings van die term "Hebreeus" ( 'ibri) het min hulp verleen aan die bestudering van oorsprong. Die term hou verband met 'n wortel, wat beteken dat & quotto gaan oor & quot of & quotto gaan oor & quot; daarom sou 'n & quot; Hebreeus & quot; iemand wees wat oorgesteek het of een wat van plek tot plek gegaan het, 'n nomade, 'n swerwer, 'n benaming wat by sommige aspekte van patriargale gedrag. 'N Soortgelyke term, habiru, word gevind in spykerskrifte van die twintigste tot die elfde eeu, wat dikwels uitruilbaar gebruik word met 'n ander woord, SA.GAZ. Soms lyk dit of die Habiru op spesifieke plekke gevestig is, soms dien hulle in die weermag as huursoldate of is hulle gebind aan meesters as dienaars. Die El Amarna -tablette verwys na indringers van Palestina as 'apiru, 'n woord wat nou verband hou met die terme habiru en & quotHebrew. & quot 14 Uitgebreide navorsing het baie geleerdes tot die gevolgtrekking gelei dat die term "Hebreeus" eers as 'n appèl gebruik is om buitelanders te beskryf wat na gevestigde gebiede oorgekom het en nie na 'n spesifieke groep verwys het nie, maar na 'n sosiale kaste. As die woord & quotHebrew & quot ooreenstem habiru of 'apiru, ons weet dat hierdie mense soms werksaam was, soms hul eie nedersettings geskep het en soms gevestigde gemeenskappe aangeval het. Die voorstel dat die terme 'apiru, habiru en & quotHebrew & quot het betrekking op diegene wat afstand gedoen het van 'n verhouding tot 'n bestaande samelewing, wat deur 'n doelbewuste optrede van die een of ander organisasie onttrek het of 'n gesag verwerp het, en wat deur hierdie aksie geword het, maar vrye bote, slawe, werknemers of huursoldate bied werklike moontlikhede. 15 In die Bybel word die woord Hebreeus 'n etniese term wat uitruilbaar gebruik word met & quotIsraelite. & Quot 16
Die beste wat gesê kan word, is dat die Hebreërs van die Bybel blykbaar een deel van die Noordwes-Semitiese groep is, wat taalkundig verband hou met Kanaäniete, Edomiete en Moabiete, wat van 'n semi-nomadiese bestaan ​​na 'n vaste lewe in die Bronstydperk oorgegaan het.
Dit is duidelik uit Bybelse tradisie dat die semi-nomadiese Hebreërs met skape en bokke aan die begin van hul geskiedenis op die punt was om na 'n vaste lewenswyse te gaan. Die aartsvaders is hoofmanne van groot gesinne of stamme wat meestal in vrede woon onder hul bure met wie hulle verbonde sluit. Van die begin van die familie en die stam af kom stamme wat deur voorvaderlike bloedbande met mekaar verbind is. Bande tussen stamme of stamme was so sterk dat die groep beskryf kan word as 'n eie bestaan, 'n persoonlikheid wat die korporatiewe lidmaatskap bevat. Hierdie verskynsel van psigiese eenheid, genaamd "gesamentlike persoonlikheid" deur H. Wheeler Robinson, 17 het spesiale verantwoordelikhede op elke lid van die groep gelê. Omdat groepslewe 'n eenheid was, was besering aan 'n enkele lid 'n besering aan alle eisende terugbetaling deur die naasbestaandes, die go'el. 18 Bloedstorting was stambloed wat deur die naasbestaandes verlos moes word. Sou 'n man sonder nageslag sterf, moes sy naasbestaandes die weduwee tot stand bring, en die kind wat vir haar gebore is, word die kind van die dooie, die een wat sy naam dra (Rut 4: 4-10). Aangesien die vader aan die hoof van die gesin was, het die stamhoof en ouderlinge die groter groep gelei om die welstand, vrede en sielkundige gesondheid van die lede te soek. Die korporatiewe aard van die groep het groot beskerming gebied, want waar 'n lid ook al was, word hy ondersteun deur die sterkte van die stam waartoe hy behoort. Vrees vir vergelding was geneig om#151 te wees, maar was nie altyd 'n beperkende faktor in stryd met sosiale sedes nie (Rigt. 19-20). Toe die hoof van die huishouding sterf, is die weduwee en wees versorg deur die naasbestaandes en uiteindelik deur die totale groep.
Stam- en gesinsgodsdiens was gesentreer op heilige plekke waar 'n plaaslike priesterdom heiligdomme versorg, altaarvure laat brand het en gedeel het in offers (I Sam. 2: 12-17). Dit lyk asof die vader namens die gesin as minister opgetree het (I Sam. 1). Daar is offers gebring en 'n maaltyd gedeel waardeur die deelnemers stewiger saamgebind was. Daar is geen bewyse dat die god aan die maaltyd deelgeneem het nie. Ooreenkomste wat op heilige plekke gemaak is, was getuig van die godheid wat die nakoming van die voorwaardes gewaarborg het (Gen. 31:51 e.v.). Die heiligdom van Ba'al-berith (Rig. 9: 4) of El-berith (Rig. 9:46), die & quot-verbondsgod & quot in Sigem, was moontlik 'n heilige plek waar verbonde gesluit is in die teenwoordigheid van die god.
'N Belangrike gebruik in die Hebreeuse samelewing was die praktyk van gasvryheid. 'N Gas is vereer en vermaak, selfs ten koste van die gasheer (Gen. 18: 1-8, 24: 28-32). As die gas eenmaal onder die dak van die gasheer was, of as hy kos gedeel het, is die beskerming gewaarborg (Gen. 19, Rigt. 19). Sou 'n vreemdeling hom in die gemeenskap vestig, het hy die meeste regte en verantwoordelikhede geniet.
Af en toe is nuwe groepe in die stamboom van Hebreeuse stamme ingeënt, en die erfenis van die groter groep het dié van die aangenome geword, soos toe die Kalebiete met die stam van Juda verenig het (Jos. 14: 6-15, 15 : 13). Stamfederasies is gevorm deur algemene probleme of vyande (sien Rig. 4-5). Aan die ander kant, as 'n hongersnood of voedseltekort plaasvind, kan een groep vertrek om nuwe gebied te soek (Gen. 13). Stamaktiwiteite in Kanaän word uitgebeeld as 'n twaalfstamfederasie 19, wat dikwels 'n amfiktonie genoem word, na Griekse stamfederasies. 20 Daar moet egter duidelike onderskeid tussen Griekse en Hebreeuse patrone erken word. Griekse stede verenig in 'n amfiksie wat gesentreer was oor 'n heiligdom waar mense uit die omliggende stede aanbid het en waar besluite geneem is oor die deelnemende lede. Die Hebreeuse amfiksie was gesentreer in die ark van Yahweh, 'n beweegbare heiligdom. Sommige geleerdes het aangevoer dat 'n primitiewe amfiktioniese ritueel by die heiligdom by Sliechem waargeneem is, 21 maar die hipotese berus slegs op waarskynlikhede. 'N Federasie van ses stamme, wat die groep van twaalf stamme voorafgegaan het, is ook gepostuleer met betrekking tot die Lea-stamme: Ruben, Simeon, Levi, udah, Sebulon en Issaskar. 22
KARTEL VII. Soms word die stamme genealogies gelys (Gen. 35:23 I Kron. 2: 1-2) soms in kultiese vorming (Num. 2-3 Deut. 27:12) en soms geografies (Num. 34: 14-28 I Kron. . 6:54 e.v. Eseg. 48: 1 e.v.). Gewoonlik word twaalf stamme genoem, maar die identifikasie van die stamme wissel: in een word Dina in die plek van Benjamin gelys (Gen. 29-30), en in Kronieke word beide helftes van die stam Manasse getel (I Kron. 2-3 6: 54-80). Sommige lyste noem slegs tien stamme (Deut. 33: 6 e.v. II Sam. 19:43) een gee elf stamme (I Kon 11:31) en in Gen. 46:48 e.v. daar is dertien.
Bronne: Ou -Testamentiese lewe en letterkunde is kopiereg © 1968, 1997 deur Gerald A. Larue. Alle regte voorbehou.
Die elektroniese weergawe is kopiereg © 1997 deur Internet Infidels met die skriftelike toestemming van Gerald A. Larue.
Hierdie lêers, en nog vele meer, is beskikbaar op die sekulêre web: http://www.infidels.org/. Vir meer inligting, stuur e -pos na [email protected].
1. G. von Rad, Genesis, trans. deur John H. Marks (Philadelphia: Westrninster Press, 1961), bl. 142 f.
2. E. A. Speiser, Genesis, The Anchor Bible (Garden City, New York: Doubleday & amp., Inc., 1964), pp. 105 ev.
3. Gerald A. Larue, & quotThe American Expedition to Hebron, 1965, & quot Die Journal of Bible and Religion, XXXIII (1965), 337 e.v.
4. Moontlik geleë in Tell Sheba, 'n nie -opgegrawe heuwel net oos van die moderne stad.
5. Speiser, Genesis, bl. 91 ev.
6. Ibid., bl. 212 f.
7. Vgl. G. Cornfeld (red.), Adam vir Daniel (New York: The Macmillan Company, 1961), p. 85.
8. A. Alt, Kleine Schriften zur Geschichte des Volkes Israel (München: C. H. Beck'sche Verlagsbuchhandlung, 1953), I. Sien ook J. Bright, op. cit., bl. 88 ev.
9. Nelson Gltieck, Riviere in die woestyn, bl. 68 ev.
10. Jack Finegan, Lig uit die antieke verlede, bl. 118 e.v.
11. G. E. Wright, Bybelse argeologie, bl. 64 C. Kraeling, Bybel Atlas, bl. 107 ev.
12 .J. Aharoni, & quot; Kadesh Bamea en die berg Sinai, & quot God se wildernis (New York: Thomas Nelson and Sons, 1962), p. 118.
13. Vir 'n gedetailleerde verklaring van vermoedens oor Sinai en die uittogroete, vgl. Kraeling, op. cit., hfst. 6.
14. Vgl. T. J. Meek, Hebreeuse oorsprong, hfst. 1. Vir die suggestie dat die term 'apiru' beteken & quotdonkey driver, caravaneer & quot cf. Wm. F. Albright, & quot Abram the Hebrew: A New Archaeological Interpretation, & quot Bulletin van die American Schools of Oriental Research (voortaan BASOR), Nr. 163 (1961) 36-54.
15. E. F. Campbell, & quotThe Amarna Letters and the Amarna Period, & quot BA XXIII (1960), 15 G. E. Mendenhall, & quotThe Hebrew Conquest of Palestine, & quot BA XXV (1962), 71 f.
16. Vir 'n uitgebreide bespreking van die 'Apiru-Habiru-Hebreeuse probleem, vgl. Mary F. Gray, & quot; Die Habiru-Hebreeuse probleem in die lig van die bronmateriaal wat tans beskikbaar is, & quot Hebrew Union College Jaarliks, XXIX (1958), pp. 135-202 Moshe Greenberg, Die Hab/piru, American Oriental Series, XXXIX (New Haven: American Oriental Society, 1955).
17. H. Wheeler Robinson, & quotThe Hebrew Conception of Corporate Personality, & quot Werden und Wesen des Alten -testamente, J. Hempel (red.), B.Z.A.W. LXVI, 1936, bl. 49ev. Sien ook J. Pedersen, Israel: sy lewe en kultuur (Kopenhagen: Povl Branner, 1926), Vols. I-II Aubrey R. 18. Johnson, Die een en die vele in die Israelitiese opvatting van God, 2de uitg. (Cardiff: University of Wales Press, 1961) en Aubrey R. 19. Johnson, Die lewenskragtigheid van die individu in die denke van eertydse Israel, 2de uitg. (Cardiff: University of Wales Press, 1964).
20. Go'el kom uit 'n wortelbetekenis & quotto herstel & quot of & quot terug te koop & quot of & quotredeem, & quot en beteken dus & quotverlosser, & quot & quotrestorer & quot en in 'n sekere sin & quotprotector. & quot 21. Vir 'n kort bespreking, vgl. Roland de Vaux, Antieke Israel, sy lewe en instellings, John McHugh, vert. (New York: McGraw-Hill Book Co., 1961), bl. 21 f.
22. Die skema ontwikkel uit die twaalf seuns van Jakob en#151 ses uit Lea: Ruben, Simeon, Levi, Juda, Issaskar, Sebulon twee uit Zilpa: Gad en Aser twee uit Rachel: Josef en Benjamin en twee uit Bilha: Dan en Naftali (vgl. Gen. 29: 16-30: 24 35: 16-20). Die finale groepering vir die verdeling van die land sluit in: Aser, Benjamin, Dan, Efraim, Gad, Issaskar, Juda, Manasse, Naftali, Ruben, Simeon en SebuIun. Meer as twintig variantlyste kom in die Bybel voor.
23. Martin Noth, Die geskiedenis van Israel, bl. 87 ev. John Bright, 'N Geskiedenis van Israel, bl. 142 f. Murray Newman, Die mense van die verbond (New York: Abingdon Press, 1962), pp. 102 ev.
24. Vgl. Niks, op. cit., bl. 92 f. Nuwe man, op. cit., bl. 108 ev.
25. Vgl. Niks, op. cit., bl. 88 f. Nuwe man, op. cit., bl. 102.
Die stelsel van clans en oorerflike titels (氏 姓 制度)
Shisei Seido (die stelsel van clans en oorerflike titels) is 'n stelsel wat in antieke Japan vervaardig is, waarin die keiserlike hof die edeles in die hoofstad en die magtige plaaslike clans 'n stamnaam en 'n erflike titel gegee het volgens die mate van bydrae van elke persoon tot die staat (Yamato -soewereiniteit) en die posisie wat die persoon beklee in die regering van die keiserlike hof en hulle die spesiale voorreg van die erflike stelsel laat behou. Dit word ook 'Uji Kabane no Sei' (stelsel van Uji en Kabane) genoem 'Shisei' is die Chinese styl lees van dieselfde kanji ('on' lees).
Toe Japan 'n nasie gevorm het onder die ritsuryo -kodes na die Taika -hervormings, is die stamname en die erflike titels aan Bemin (mense wat aan die Yamato -dinastie behoort) gegee, met ander woorde, die stelsel van stamme en oorerflike stelsel is uitgebrei na die algemene publiek en Uji en Kabane het tot 'n manier gekom om die sosiale posisie in die hiërargie van die staat te openbaar. Mense wat nie die stam (familienaam) en oorerflike titels gehad het nie, het slegs lede van die keiserlike familie geword, waaronder keiser en slawe.
Die stelsel van clans en oorerflike titels as 'n politieke stelsel
In die primitiewe gemeenskap het 'n stam en 'n stam 'n sosiale eenheid geword. Die basis van die stelsel van stamme en oorerflike titels was 'n uitgebreide familie as 'n familielid, maar dit is herorganiseer as 'n politieke staatstelsel. Die vormingsperiode was tussen die vyfde en die sesde eeu. Die kenmerk van hierdie stelsel van clans en oorerflike titels is dat 'n spesifieke persoon in dieselfde uitgebreide familie 'n pos gekry het, waaronder Omi, Muraji, Tomo no miyatsuko, Kuni no miyatsuko, Momo amari yaso no tomo en Agata-nushi, en die Die keiserlike hof het die naam van die stam en die erflike titel toegestaan ​​wat ooreenstem met elke posisie.
Die volgende is 'n lys van elke kabane (elke erflike titel) en die belangrikste stamme wat hierdie erflike titel gegee het:
Die stamme wat die titel Omi gekry het, was kragtige stamme wat eens op 'n tydstip gelyk was aan die koninklike familie en die hoogste posisie in die Yamato -soewerein beklee het, insluitend geslagte soos die Katsuragi -stam, die Heguri -stam, die Kose stam, die Kasuga -stam en die Soga -stam (hierdie stamname was die plekname in Yamato (rondom Nara -bekken).)
Die stamme wat die posisie van Muraji gekry het, was geslagte uit magtige gesinne en was ondergeskiktes van Yamato Sovereign as regeringsamptenare, en die plig wat hulle in die hof gehad het, is uitgevoer met hul stamname en hulle het 'n belangrike rol gespeel in die vestiging van die Yamato -soewereiniteit van hierdie stamme ingesluit die Otomo -stam, die Mononobe -stam, die Nakatomi -stam, die Inbe -stam en die Haji -stam.
Die stamme wat die posisie van Tomo no miyatsuko gekry het, oorvleuel met dié van die stamme wat die posisie van Muraji gekry het, veral hierdie geslagte was magtige gesinne wat die pligte van die afdelings van die Yamato -soewereiniteit gedeel het. Die stamme wat die posisie van Tomo no Miyatsuko gekry het, sluit in die verteenwoordigende genaturaliseerde stamme soos die Hata -clan, die Yamato no Aya -clan, die Kawachi no Aya -clan sowel as die clans soos die Yuge -clan, die Yazume -clan, die Hatori stam, die Inukai -stam, die Tsukishine -stam en die Shitori -stam. Die stamme wat die posisie van Tomo no Miyatsuko ontvang het, het die oorerflike titels gehad, soos Muraji, Miyatsuko, Atai en Kimi.
Momo Amari Yaso nee Tomo
Die stamme wat die posisie van Momo Amari Yaso no Tomo ontvang het, was onder die Tomo no Miyatsuko in sy rang, baie stamme wat hierdie titel ontvang het, het direk beheer oor gewone mense geneem. Die stamme wat die posisie van Momo Amari Yaso no Tomo ontvang het, het die oorerflike titels gehad, soos Obito, Fuhito Sukuri en Sukuri.
Die stamme wat die posisie van Kuni no Miyatsuko ontvang het, was in 'n sekere opsig verteenwoordigende plaaslike stamme; hulle is geïntegreer in die plaaslike kantore van die Yamato -soewereiniteit, sodat daar 'n paar stamme was wat Tomo no Miyatsuko in plaaslike sin was en beheer geneem het van die gewone mense in die streek. Die meeste van die erflike titels van Kuni no Miyatsuko was Kimi, en Atai was daar 'n paar stamme wat die titel Omi gehad het.
Die titel Agata-nushi het bestaan ​​voordat die Yamato-regime die ritsuryo-stelsel gebruik het, dit lyk asof Agata-nushi die hoof is van 'n klein gebied. Elke Agata-nushi se stamnaam was 'n pleknaam.
Soos hierbo beskryf, is die stelsel van clans en oorerflike titels gebore deur die mense met hierdie titels 'Naoi no Uji' (naamgewing van die titel wat onthul wat die persoon doen) te maak, die Yamato -soewerein en het verantwoordelikheid geneem deur te werk in die verskillende funksies wat is oorerflik en hierdie oorerflike titels sluit in Muraji, Tomo no Miyatsuko, Momo Amari Yaso no Tomo in die volgorde in die rang. Later is hierdie toekenning van die erflike titel uitgebrei tot die magtige stamme wat oorspronklik in dieselfde rang as die koning was.
Mense wat privaat aangehou is as Bemin wat aan die Yamato -dinastie behoort het
Die naam van die stam en oorerflike titel is oorspronklik deur mense van die beheerklasse gehou, en hierdie titels was soos Omi, Muraji, Tomo no Miyatsuko, Kuni no Miyatsuko wat die Yamato -soewereiniteit saamgestel het (die koning en sy gesin was uitgesluit). In die sesde eeu is die stamnaam (familienaam) en die erflike titels egter ook aan die gewone mense gegee. Hierdie gewone mense is beheer en beheer deur die keiserlike hof, naamlik keiser, keiserin, keiserlike vorste en magtige gesinne soos Omi en Muraji, ensovoorts. Om hierdie rede kom daar natuurlik 'n groep mense wat vir verskillende funksies vir die Yamato -regime gewerk het, insluitend Shinabe wat by die keiserlike hof gewerk het, Nashiro en Koshiro wat vir koning en prins gewerk het, en Tabe wat as boer vir die demesne gewerk het . Hulle is so georganiseer dat elke huis een eenheid is in 'n gevorderde gemeenskap van mense wat in die sesde eeu tot die Yamato -regime behoort het; .
In teenstelling met mense wat direk aan die Yamato -regime behoort, moes Kakibe, wat onder beheer was van kragtige plaaslike stamme, deur die hoof van die plaaslike stam gaan en by Be opgeneem word ('n groep gewone mense om vir die Yamato -regime te werk in verskillende funksies), terwyl die oorspronklike gemeenskapsvorm en die diens wat aan die Yamato -regime aangebied is, behou word, word dikwels deur die hoof van die stam gedoen. Daarom is dit nie seker dat die gee van stamname (familiename) en oorerflike titels uitgebrei is na die gewone mense onder die beheer van magtige plaaslike stamme in die sesde eeu nie.
Die herorganisasieproses van clans deur die Japannese nasie onder die ritsuryo -kodes
Die Yamato -regime het posisies soos Omi, Muraji, Tomo no Miyatsuko en Kuni no Miyatsuko onder die stelsel van clans en oorerflike titels herorganiseer in burokrate van die land onder die ritsuryo -kodes en het Bemin in 'n burger verander en hulle eenvormig aan die land laat behoort deur Taika hervormings.
In 664 is die keiserlike edik 'Kasshi no Sen' uitgereik. Hierdie bevel het probeer om die amptelike rang wat sedert die Taika -hervormings bestaan ​​het, te hersien deurdat dit probeer het om die Ouji -stam, Kouji -stam en Tomo no Miyatsuko -stam te vestig en om die stamhoof van elke stam en die omvang van die stamlede wat aan elke stam behoort, duidelik te maak. Met ander woorde, in hierdie edik is Daikini (Ouji) en Shokini (Kouji), naamlik stamme wat die stamhoof gehad het waarvan die rang meer as die vierde rang en die vyfde rang in die ritsuryo -stelsel kan vasgestel word, vasgestel deur hierdie voorskrif wat die keiser probeer het sluit die amptelike rangstelsel in die keiserlike hof en die stelsel van stamme en oorerflike titels in. Verder het die bevel die stamlede wat tot die stamhoof behoort, beperk tot die direkte bloedverwantskap deur die vaderslyn en die vae definisie van die omvang van elke stam wat tot dusver óf volgens die beginsel van vaderlike of moederlyn was, verduidelik . As gevolg hiervan sou die saamgestelde vanne soos Mononobe Yuge, Abe no Fuse en Soga no Ishikawa na hierdie edik verdwyn.
In 684 word 'Yakusa no Kabane' (agt amptelike titels wat deur keiser Tenmu aan adellikes toegeken sal word) gestig. Die doel was om vier oorerflike titels van hoër rang te vestig, naamlik Mahito, Ason, Sukune en Imiki. Daar word gesê dat die rang van Mahito gegee word aan geslagte wat binne die vyfde geslag van die keiser Keitai is, en op hierdie manier geslagte naby die keiserlike familie wat langs prinses is, prinse wat geen verklaring ontvang het om 'n keiserlike prins te wees nie gespesifiseer, is hierdie metode algemeen in die Asuka Kiyomihara -kode ('n versameling bestuursreëls wat in 689 [laat Asuka -tydperk] opgestel en afgekondig is) waarin die kode die amptelike rangorde onderskei het tussen prinse, prinse wat geen aankondiging as keiser ontvang het nie prins en edeles wat die keiser gedien het. Daarom was die erflike titels vir adellikes Ason, Sukune en Imiki. Diegene wat hierbo beskryf is, is 'n ontwikkelde vorm van Ouji, Kouji en Tomo no Miyatsuko in 'Kasshi no Sen' en die stamstelsel is verder georganiseer om 52 stamme van Ason, 50 geslagte van Sukune en 11 stamme van Imiki in te sluit.
In 701, met die Taiho -kode, is 'n spesiale voorreg vir edeles bo die derde en vir burokrate bo die vierde en vyfde ampslede duidelik gemaak. Die stamname en oorerflike titels wat ooreenstem met die bogenoemde voorreg, is ook voltooi. Daar word gesê dat in 702 dieselfde behandeling met die magtige stamme in die hoofstad vir die magtige plaaslike stamme gedoen is deur die magtige plaaslike stamme die stamnaam en oorerflike titel van Kuni no Miyatsuko in die verskillende provinsies by die regering te laat registreer.
By die algemene publiek sou almal in die familieregister geregistreer word deur die ou familie registrasiestelsel van 670 en die ou familie registrasiestelsel van 690, dus met die stelsel van clans en oorerflike titels waarvan die oorerflike titel Be oorheersend was voltooi is. Die bestaande register van Taiho 2 (die jaar 702) bevat egter die dele waarin die familienaam en oorerflike titel nie neergeskryf is nie, ook was daar 'n groot aantal gevalle waarin die naam van 'n groep soos Kuni no Miyatsuko -groep, Agatanushi -groep As gevolg hiervan neergeskryf is, kan ons aanvaar dat daar baie was wat nie hul eie individuele titel gehad het nie en mense wat die groepnaam gebruik het, waarna hulle hulself as sy oorerflike titel geïdentifiseer het.
In 757 het die keiserlike regering besluit om nie mense sonder oorerflike titel en mense met groepstitel neer te skryf soos dit in die familieregister staan ​​nie.
Dit toon die volgende oor boere onder kragtige plaaslike stamme.
Sommige boere het nie kabane (oorerflike titel) gehad nie, omdat hulle nie onder 'n magtige plaaslike stam was nie. Daar was mense wat hulself voorlopig moes identifiseer deur hul groepname te gebruik deur aan te toon dat hulle aan die gemeenskap van Kuni no Miyatsuko of die gemeenskap van Agatanushi behoort. Daar was pas genaturaliseerde mense aan wie 'n oorerflike titel nie gegee is nie. Dit toon aan dat hierdie dinge bestaan ​​het. Die stamnaam en oorerflike titel is hierna amptelik aan sulke mense gegee.
Gedurende die tydperk tussen die agtste eeu en die negende eeu is daar baie veranderinge aangebring in die oorerflike titels. Hierdie verandering was ook gerig op die mense met 'n laer sosiale posisie wat ook uitgesluit was van die rang van 'n hoër oorerflike posisie in die Yakusa no Kabane Reform as hierdie boere. Die volgorde van Kabane (die oorerflike titel) is 1. geen Kabane, 2. Miyatsuko, Kimi, Fuhito, Sukuri, Suguri, Hito, 3. Muraji.
Dit is dieselfde behandeling met die veranderinge wat aangebring is in die keiserlike hof van keiser Tenmu, waarin die Kabane van die stam wat ooreenstem met die hoof van die clan in Muraji verander is as die voorlopige stap om na Yakusa no Kabane te kom (agt amptelike titels toegeken edeles deur keiser Tenmu in 684) Keiser Tenmu het hierdie Muraji (bo die rang van Shokini) 'n basispunt gemaak en verander in vier oorerflike titels van bogenoemde Imiki.
Met betrekking tot die bogenoemde Imiki, wat die hoof van 'n stam is, is die stamnaam en oorerflike titel aanvullend verander. Onder die stamnaam is die veranderings van Kasuga na Okasuga en Nakatomi in Onakatomi aangebring, en Sukune is verander na Osukune, gevolglik het die stelsel van clans en oorerflike titels in die algemeen meer deurdringend binnegedring.
Die algemene kenmerk hiervan lê in die punt dat aan die begin die hoogste rang verhoog word, en dan word 'n invloedryke persoon onttrek vir die direkte lyn wat verband hou met die verhoogde rang veranderings van stamnaam en oorerflike titel. . Die reg om toestemming te gee om te verander en oorerflike titels toe te staan, was in die hande van keiser.
Verandering in die kwaliteit van die stelsel van stamname en oorerflike titels
Deur die regentspolitiek het die Noordelike Huis van die FUJIWARA -stam (een van die vier Fujiwara -gesinslyne) die invloedrykste geword in die negende eeu. Daarbenewens het die bekendstelling van stamname en oorerflike titels aan vorste deur hulle van die adel tot onderwerp te verlaag, dikwels voorkom: voorbeelde sluit in TAIRA no Ason van keiser Kammu en MINAMOTO no Ason van keiser Seiwa. Om hierdie redes het die Shisei Seido (die stelsel van stamme en oorerflike titels) wat verband hou met die ritsuryo -stelsel amper nie as 'n stelsel funksioneer om talentvolle mense effektief aan te stel nie.
Aan die ander kant is die stelsel vir familie -registrasie wat gebaseer is op die ritsuryo -stelsel geleidelik in die tiende eeu uitgefaseer, mense wat sterk geword het onder magtige plaaslike stamme, het die bewaarders van die invloedryke adellikes geword en stamname en erflike titels binnegedring, in wese die verskynsel van sogenaamde Bomei Kain (wanvoorstelling van die naam van 'n mens se stam en oorerflike titel) het redelik algemeen geword. Daarom het die stamnaam en oorerflike titel in Japan konsentreer op name soos Minamoto, Taira, Fuji, Tachibana, Ki, Sugawara, Oe, Nakahara, Sakagami, Kamo, Ono, Koremune, Kiyohara en dies meer. Dit is ook omdat die spesifieke geslagslyn afgestig is van die stigting van 'n familieonderneming.
Byvoorbeeld, die Tsuruga-stam van die Echizen-provinsie, die Atsuta-Daiguji-gesin het 'n seun uit die Fujiwara-stam aangeneem en hulself Fujiwara Ason genoem, ook het hulle die dogter van die Fujiwara-stam in die huwelik geneem en 'Fujiwara Ason' genoem deur die moederlyn voorbeelde van ander stamname en oorerflike titels bestaan ​​ook. Warriors het ook die stamname en oorerflike titels van die hooffamilie of eienaars van landgoed binnegedring, aangesien die landbestuurder hulself dieselfde stamnaam genoem het en die erflike titel wat hulle binnegedring het. In hierdie situasie, selfs onder die mense wat dieselfde oorerflike titel deel, het die behoefte ontstaan ​​om die naam van die stam te verdeel, en in die geval van adellike familiename en in die geval van die krygers, word die naam gebore.
Benewens die stamnaam en oorerflike titels, het Azana terselfdertyd ook ontwikkel. Azana is ook Kemyo of Yobina genoem, dit was 'n soort nie -amptelike naam. Daar is reeds 'n voorbeeld in 'Nihon Genho Zen-aku Ryoik' i (stel van drie boeke met Boeddhistiese verhale, geskryf aan die einde van die agtste en vroeë 9de eeu) in hierdie boek FUMI no Imiki in die Ito-provinsie, Kii-provinsie heet Saburo KAMITA. Kamita is 'n pleknaam van Kamita no Mura, Ito County Saburo beteken die derde seun.
'N Van wat die stamnaam en oorerflike titel vervang het, het op hierdie manier as deel van Azana voorgekom, en dit blyk dat dit later van Azana geskei is en onafhanklik geword het. Omdat die vroeë familienaam die woonplek en die grondgebied was, het pa, seun en broers baie keer die verskillende familiename. Die familienaam beteken egter geleidelik die naam van die familie en die stam met hierdie betekenisverskuiwing, die familienaam word vas en die naam moet behou word, selfs as die gesin na 'n ander provinsie verhuis word.
As gevolg hiervan is 'n familienaam op dieselfde manier as 'n stamnaam en erflike titel na die 12de eeu gebruik. Die kenmerk van 'n familienaam in die huidige sin kom van hierdie familienaam wat basies van Azana afkomstig is.
Kyk die video: UNBOXING Arcana Heart 3 Love Max ps vita
Copyright © salvadoryoscar.com | Was daar in die Bakumatsu -tydperk 'n manier om te identifiseer aan watter stam 'n persoon behoort?...