Mentha wou graag haar beskeie bydrae lewer “to flatten the curve”. Nou sit sy heeldag byrie huis in ’n jaart waar drie gesinne bly.
Sy sukkel om nie ’n voet buite die jaart te sit nie. Sy vrees nie meer oom Cyril se lockdown-regulasies nie; sy is tog versigtig vir antie Rona.
Ek is ook gatvol vir die lockdown, wat aanhou soos ’n storielyn uit die Turkse telenovela Bittersoet. Ek’s moerig oor ek van my be­weging beroof is vir redes so donker soos die negende plaag oor Egipte.
Nee, ek wil nie aan Covid-19 sterf nie, maar ek sweer as die lockdown nie tot op ’n leefbare level verslap word nie, sal ons ook nie survive nie.
Ek nooi oom Cyril om sonder ’n masker op die oë in my buurt te stap sodat hy die mense se hangskouers en skewe mondlyne kan sien.
Hy moet sien hoe hulle soos gemaskerde zombies met bakkies in die hand rondskarrel na ’n sopkombuis. Hy sal hom vergaap aan spelende kinders wat nie gepla is met antie Rona nie. Ek sal hom gaan wys waar die hand op die sinkplate by die rugbyveld geskryf het: “Ons sal nie in die huis bly nie. Ons is honger.”