'The Feminine Mystique' deur Betty Friedan word gepubliseer - GESKIEDENIS - Inligting - 2021
Alhoewel dit miskien nie die tipiese huisvrou was nie-sy was van jongs af betrokke by radikale politiek en 'n graad in sielkunde aan die Smith College gehad het-word Betty Friedan dikwels as die eerste beskou om die lyding van miljoene oënskynlik inhoudelike Amerikaanse vroue te verwoord. . Haar boek, Die vroulike mistiek, gepubliseer op 19 Februarie 1963, het die grond geskud onder 'n Amerikaanse samelewing gewortel in 'n mite van aangename huislikheid en ondersteun deur die fisiese en emosionele arbeid van vroue.
Die boek ondersoek die vele maniere waarop vroue nog onderdruk is deur die Amerikaanse samelewing. Benewens wetenskaplike navorsing, het Friedan uit eerstehandse verslae van huisvroue geput om te verduidelik hoe vroue geleer is dat huismaak en kinders grootmaak hul enigste doel in die lewe is; hoe die onderwysstelsel en sielkunde veld vroue wat na vervulling elders gesoek het, "neuroties" lyk 'en die talle maniere waarop vrouetydskrifte, adverteerders en ander elemente van die samelewing die sekondêre status van vroue versterk het.
Nog voordat dit gepubliseer is, Die vroulike mistiek is genoem "oordrewe" en "te voor die hand liggend en vroulik" deur mense binne die onderneming wat dit gepubliseer het. Na die vrylating het die kritiek Friedan in wese 'n histeries genoem, terwyl baie vroue aanstoot geneem het aan haar voorstel dat hulle nie deur hul familie- en huishoudelike pligte vervul is nie. Ander kritici het daarop gewys dat Friedan byna uitsluitlik gefokus het op reguit, getroude, blanke vroue uit die middelklas, of dat sy medepligtig was aan die demonisering van tuis-moeders.
Sommige van hierdie kritiek het voortgeduur, maar net omdat Die vroulike mistiek het vanaf die oomblik van publikasie tot die hede relevant gebly. Een van die eerste tekens van die opkomende Tweede Golf -feminisme, Friedan se werk was van kardinale belang om taal te gee aan die frustrasies wat vroue in die 50's en 60's gevoel het. Die boek word toegeskryf aan die mobilisering van 'n generasie feministe wat 'n aantal kwessies wat deur First Wave Feminism opgelos is, sou aanpak. Friedan het die druk op die gelyke loonwet van 1963, die ontluikende pro-keuse-beweging en ander aktiviste beïnvloed, beide deur haar skryfwerk en deur haar mede-stigter van die National Organization for Women, wie se handves sy opgestel het in 'n taal soortgelyk aan dié van haar boek. Op die 50ste herdenking van sy publikasie, Die New York Times het geskryf dat "dit steeds 'n standhoudende snelskrif bly, want die versmorende visie van die huishoudelike godin-kap Friedan word erken dat hy die sloop help."
Heroorwegings: Betty Friedan 's The Feminine Mystique
"Aanbreek. " "A Landmerk. " "A Klassiek. " Dit is die woorde wat nou algemeen gebruik word om Betty Friedan 's "The Feminine Mystique, " die eerste keer in 1963 gepubliseer te beskryf. Friedan het die sneller in die geskiedenis getrek, en die futuristiese Alvin Toffler -feministiese bewonderaars het daarna verwys as "The Book. " "The Feminine Mystique " het meer as 2 miljoen eksemplare verkoop toe dit uitkom 'n stapelvoedsel in vrouestudieklasse vandag. Maar voldoen dit na byna 'n halfeeu aan sy reputasie? As ek dit herlees, vind ek dat dit beter en baie erger is as wat ek onthou het.
Opvallend is beslis die beroemde openingsgedeelte, waar Friedan die probleem stel wat geen naam het nie: 8221:
Die probleem lê jare lank begrawe, onuitgesproke, in die gedagtes van Amerikaanse vroue. Dit was 'n vreemde opwinding, 'n gevoel van ontevredenheid, 'n hunkering na vroue in die middel van die twintigste eeu in die Verenigde State. Elke voorstedelike vrou het alleen daarmee gesukkel. Terwyl sy die beddens opdoen, kruideniersware koop, strokiesmateriaal bymekaar pas, grondboontjiebotterbroodjies saam met haar kinders eet, Cub Scouts en Brownies bedien, lê sy saans langs haar man en sy was bang om selfs die stille vraag aan haarself te stel & is dit alles ?
Gedurende die volgende 450 bladsye het Friedan, wat in 2006 oorlede is, die vraag beantwoord: Nee, dit is nie alles nie. "Wat het met [vrouens se drome] gebeur? " het sy gevra. Wat het met hul aandeel in die hele menslike lot gebeur? Wat volgens Friedan gebeur het, is dat vrouetydskrifte, adverteerders en 'n leër van Freudiaanse sosiale wetenskaplikes saamgesweer het om Amerikaanse vroue te oortuig dat die vervulling van hul vroulikheid was hul ware en hoogste roeping.
Friedan was later spyt oor haar animus teenoor tuis-ma's, maar dit het vasgehou. Haal byna enige moderne vrouestudiehandboek op en u sal die lewe van 'n tuisteskepper bespot, selfs wreedaardig vind.
Friedan het haar saak gebou met statistieke, gruwelverhale, getuigskrifte van vroue en staaltjies uit haar eie lewe. Sy noem (soms goedkeurend en soms skerp) vooraanstaande denkers van haar tyd, onder wie Margaret Mead, Erich Fromm, Rollo May, Erik Erikson en Abraham Maslow. Die boek kan verouderd voel, en nie net vanweë die vele verwysings na meestal vergete skrywers nie. Dit lees baie soos een van die oorwerkte, sameswering-besete werke uit die 󈧬's en 󈧶s –Philip Wylie 's "Generation of Vipers " en Vance Packard 's "The Hidden Persuaders, " vir voorbeeld. In "The Feminine Mystique, ", deel Friedan hul voorliefde vir groot veralgemening: " [A] geleidelik swakker kern van die menslike self. . . word oorgedra aan [ons] seuns en dogters in 'n tyd waarin die ontmenslikende aspekte van die moderne massakultuur dit vir mans en vroue noodsaaklik maak om 'n sterk selfkern te hê. . . "
Maar haar essensiële punt was op die aarde en waar: die naoorlogse Amerika het die ideaal van vroulikheid tot absurde uiterstes geneem. Vroue in die 󈧶's is aangemoedig om kinderlik, passief, afhanklik en "fluffy " te wees (Friedan se woord). Gewilde tydskrifte bevat verhale met titels soos " Moet vroue so baie praat? ", " Vroulikheid begin tuis, " en " Waarom GI's die Duitse meisies verkies. " Adlai Stevenson, die liberaal politikus en diplomaat, het die Smith College -afstudeerklas van 1955 neerbuigend meegedeel dat dit hul lot was om aan die politiek en wêreldsake deel te neem deur hul rolle as vroue en moeders. " Vroue, " het hy gesê, " veral opgevoede vroue, het 'n unieke geleentheid om ons, seun en man, te beïnvloed. " Die Freudiaanse ontleder Marynia Farnham en haar mede-outeur Ferdinand Lundberg het vroue gewaarsku teen die gevare van loopbane en opvoeding: Hoe meer opgevoede die vrou is, hoe groter is die kans dat seksuele afwyking bestaan. intellektualiteit word in 'n groot mate betaal deur die verlies van waardevolle vroulike eienskappe. . . die intellektuele vrou word manlik gemaak: haar warm intuïtiewe kennis het tot koue onproduktiewe denke gelei. "
Friedan was 'n stewige, deurmekaar, onstuimige Joodse ikonoklas uit Peoria, Illinois, en het geen geduld gehad vir sulke nonsens nie. Sy spot met die aggressiewe pseudo-wetenskaplike protagoniste van 'n sinnelose totale vroulikheid in 'n tyd toe die res van die land met respek na hul woorde luister. Haar boek dryf die eeue-oue feministiese insig dat vroue moet leef, nie aan die genade van die wêreld nie, maar as bouer en ontwerper van daardie wêreld. "
Anders as sommige van haar volgelinge, was Friedan nie woedend teen mans nie. En haar politiek was matig. Alhoewel sy as arbeidsjoernalis vir 'n Marxisties-geïnspireerde beweging, die Popular Front, gewerk het, was daar niks Marxisties aan haar oplossing vir die probleem wat geen naam het nie. werkplek. 'N Vrou het 'n werk nodig, sy het gesê: 'n werk wat sy ernstig kan neem as deel van 'n lewensplan, 'n werk waarin sy kan groei as deel van die samelewing.' , een wat die toets van die tyd deurstaan ​​het.
Maar by die opbou van haar saak het Friedan 'n noodlottige fout begaan wat destyds haar aantrekkingskrag by die boek ondermyn het en die beweging wat dit gehelp het, permanent verswak het. Sy val nie net 'n naoorlogse kultuur aan wat vroue aggressief na die huishoudelike sfeer gestuur het nie, maar sy val die sfeer self aan, saam met al die vroue wat gekies het om daar te woon.
Friedan beskryf haarself as "Diogenes met sy lamp, en gaan van voorstad na voorstad op soek na 'n geestelik gesonde huisvrou. (Geen kon gevind word nie, het sy tot die gevolgtrekking gekom.) Die werk van huisvrou was na haar mening intrinsiek onwaardig en onwaardig, 'n beroep wat die beste geskik is vir swaksinnige meisies. Sy noem die voorstedelike huis 'n gemaklike konsentrasie kamp waar vroue 'n stadige dood van gees en gees het
Daardie soort taal klink destyds nie minder belaglik as nou nie, en as ek terugkyk, lyk die lamp van Friedan minder verhelderend as aansteeklik. Toe die tydskrif McCall in 1963 uittreksels uit "The Feminine Mystique " gedruk het, ontvang dit honderde briewe – oorweldigend negatief. Briefskrywers vind Friedan snobisties en neerbuigend. Hou op om die tuisteskepper te klop, en#8221 skryf een. 'N Ander een: ek is 'n trotse en vervulde vrou, ma, dogter, suster, wat my doel om hier op aarde te wees, nie 'n klein of skandelike taak kan nakom nie, kan ek u verseker. "
Erma Bombeck, die humoris en rubriekskrywer wat oor die swakhede van voorstedelike moederskap geskryf het, sê in haar memoires uit 1993 "A Marriage Made in Heaven. . . Of Too Tired for an Affair " dat sy en haar vriende in Columbus, Ohio, in die middel van die sestigerjare aangetrokke was tot Friedan en haar boodskap, maar dit was te veel, humorloos en onvergewensgesind vir gewone vroue. In 'n onderhoud van 1984 het Bombeck van Friedan en haar bondgenote gesê: "Hierdie vroue het vir hulself 'n oorlog gevoer en het niemand van ons genooi nie. Dit was baie verkeerd van hulle. "
Vroue wat die huishoudelike sfeer verafsku, sou inderdaad 'n kragtige bondgenoot in Friedan vind en uiteindelik goed verteenwoordig word deur groepe soos die National Organization for Women, gestig deur Friedan in 1966. Maar die McCall-skrywers, saam met Bombeck en haar vriende, en sekerlik het minstens 'n paar 1955 Smith -gegradueerdes 'n vrouebeweging baie nodig gehad om hulle ook te verteenwoordig. Hulle is deur Friedan uitgelaat, en die moderne feministiese beweging wat sy geïnspireer het, het nooit 'n plek vir hulle gevind nie.
Friedan was later spyt oor haar animus teenoor tuis-moeders, maar dit het vasgehou. Haal byna enige moderne vrouestudiehandboek op en u sal die lewe van 'n tuisteskepper bespot, selfs wreedaardig vind. Dit is geen wonder dat die feministiese establishment so dikwels losgemaak is van die hoofstroom van Amerikaanse vroue nie.
Betty Friedan het inderdaad die sneller in die geskiedenis getrek, maar sy het ook gemik op die lewens van miljoene Amerikaanse vroue. Haar boek was 'n klassieke en 'n oriëntasiepunt vir goed en siek: Met die skryf van moderne feminisme se eerste handboek was sy ook die outeur van moderne feminisme se oorspronklike sonde.
The Feminine Mystique Witness History: Argief 2013
In 1963 publiseer 'n gefrustreerde Amerikaanse huisvrou, Betty Friedan, een van die belangrikste tekste in feministiese denke. Met 'n beroep op vroue om die huis te verlaat en die werkplek te betree, het The Feminine Mystique die weg gebaan vir die vroue se bevrydingsbeweging en 'n topverkoper geword. Dit het 'n opskorting van die arbeidsmark nodig met kraamvergoeding en gesubsidieerde kindersorg. Jo Fidgen praat met twee van Betty Friedan se kinders, Johnathan en Emily. Die program bevat ook argiefopnames van Friedan self.
In 1963 publiseer 'n gefrustreerde Amerikaanse huisvrou, Betty Friedan, een van die belangrikste tekste in feministiese denke. Met 'n beroep op vroue om die huis te verlaat en die werkplek te betree, het The Feminine Mystique die weg gebaan vir die vroue se bevrydingsbeweging en 'n topverkoper geword. Dit het 'n opskorting van die arbeidsmark nodig met kraamvergoeding en gesubsidieerde kinderopvang. Jo Fidgen praat met twee van Betty Friedan se kinders, Johnathan en Emily. Die program bevat ook argiefopnames van Friedan self.
Waarom Friedan die boek geskryf het
Friedan is geïnspireer om 'The Feminine Mystique' te skryf toe sy aan die einde van die vyftigerjare haar 15-jarige reünie van Smith College bygewoon het. Sy het haar klasmaats ondersoek en geleer dat niemand van hulle tevrede was met die geïdealiseerde huisvrourol nie. Toe sy die resultate van haar studie probeer publiseer, het vrouetydskrifte egter geweier. Sy werk voort met die probleem, die gevolg van haar uitgebreide navorsing was "The Feminine Mystique" in 1963.
Benewens gevallestudies van vroue uit die vyftigerjare, word in die boek opgemerk dat vroue in die dertigerjare dikwels opleiding en loopbane gehad het. Dit was nie asof dit oor die jare nooit by vroue opgekom het om persoonlike vervulling te soek nie. Die 1950's was egter 'n tyd van agteruitgang: die gemiddelde ouderdom waarop vroue getrou het, het gedaal en minder vroue het kollege toe gegaan.
Na-oorlogse verbruikerskultuur het die mite versprei dat vervulling vir vroue in die huis as vrou en ma gevind is. Friedan voer aan dat vroue hulself en hul intellektuele vermoëns moet ontwikkel en hul potensiaal moet vervul eerder as om 'n "keuse" te maak om net 'n huisvrou te wees.
'The Feminine Mystique' deur Betty Friedan word gepubliseer - GESKIEDENIS
Die beeld van 'n vrou wat uit hierdie groot, mooi tydskrif verskyn, is jonk en ligsinnig, amper kinderlik, sagte en vroulike passiewe, gesellige inhoud in 'n wêreld van slaapkamer en kombuis, seks, babas en huis. Die tydskrif laat sekerlik nie seks uit nie, die enigste passie, die enigste strewe, die enigste doel wat 'n vrou toegelaat word, is die najaag van 'n man. Dit is propvol kos, klere, skoonheidsmiddels, meubels en die liggaam van jong vroue, maar waar is die denkwêreld en idees, die lewe van die gees en die gees? In die tydskrifbeeld doen vroue geen werk behalwe huiswerk nie en werk hulle om hul lyf mooi te hou en om 'n man te kry en te behou.
Dit was die beeld van die Amerikaanse vrou in die jaar waarin Castro 'n rewolusie in Kuba gelei het en mans is opgelei om die ruimte in te gaan die jaar toe die Afrika -kontinent nuwe nasies voortbring, en 'n vliegtuig waarvan die spoed groter is as die klanksnelheid, het gebreek tydens 'n beraadskonferensie die jaar toe kunstenaars 'n groot museum gekies het uit protes teen die hegemonie van abstrakte kuns, het fisici die konsep van anti-materie-sterrekundiges ondersoek, vanweë nuwe radioteleskope, moes hulle konsepte verander van die groeiende heelal wat bioloë 'n deurbraak in die fundamentele lewenschemie en neger -jeug in Suidelike skole het die Verenigde State vir die eerste keer sedert die burgeroorlog gedwing om 'n oomblik van demokratiese waarheid die hoof te bied. Maar hierdie tydskrif, gepubliseer vir meer as 5.000.000 Amerikaanse vroue, byna almal wat op hoërskool was en byna die helfte op universiteit was, bevat byna geen melding van die wêreld buite die huis nie. In die tweede helfte van die twintigste eeu in Amerika was die vrouewêreld beperk tot haar eie liggaam en skoonheid, die sjarme van die mens, die geboorte van babas en die fisiese versorging en bediening van man, kinders en huis. En dit was geen afwyking van 'n enkele uitgawe van 'n enkele vrouetydskrif nie.
Op hierdie stadium het die skrywers en redakteurs 'n uur lank na Thurgood Marshall geluister na die binnekantverhaal van die desegregasiestryd en die moontlike uitwerking daarvan op die presidentsverkiesing. 'Jammer dat ek nie die storie kan uitvoer nie,' het een redakteur gesê. 'Maar u kan dit net nie aan die vrouewêreld koppel nie.'
Toe ek na hulle luister, weerklink 'n Duitse frase in my gedagtes — "Kinder, K üche, Kirche", die slagspreuk waarmee die Nazi's bepaal het dat vroue weer tot hul biologiese rol beperk moet word. Maar dit was nie Nazi -Duitsland nie. Dit was Amerika. Die hele wêreld lê oop vir Amerikaanse vroue. Waarom ontken die beeld dan die wêreld? Waarom beperk dit vroue tot "een posisie, een rol, een beroep"? Nie lank gelede nie, droom en veg vroue vir gelykheid, hul eie plek in die wêreld. Wat het met hul drome gebeur, toe besluit vroue om die wêreld prys te gee en huis toe te gaan?
In 1939 was die heldinne van vroue -tydskrifwinkels nie altyd jonk nie, maar in 'n sekere sin was hulle jonger as hul fiktiewe eweknieë vandag. Hulle was jonk op dieselfde manier as wat die Amerikaanse held nog altyd jonk was: hulle was New Women, wat met 'n homoseksuele vasberade gees 'n nuwe identiteit vir vroue geskep het en 'n toekoms binnegaan wat anders sou wees as die verlede. Die meerderheid heldinne in die vier groot vrouetydskrifte (destyds Ladies 'Home Journal, McCall's, Good Housekeeping, Woman's Home Companion) was loopbaanvroue wat deur mans liefgehad en geliefd was. En die gees, moed, onafhanklikheid, vasberadenheid en die sterkte van die karakter wat hulle in hul werk as verpleegsters, onderwysers, kunstenaars, aktrises, kopieskrywers, verkoopsdames getoon het, was deel van hul sjarme. Daar was 'n besliste aura dat hul individualiteit iets te bewonder is, nie onaantreklik vir mans nie, dat mans net so aangetrokke tot hulle was vir hul gees en karakter as vir hul voorkoms.
Dit was die massatydskrifte in hul bloeitydperk. Die verhale was konvensioneel: meisie-ontmoet-seuntjie of meisie-kry-seuntjie. Maar dit was baie keer nie die hooftema van die verhaal nie. Hierdie heldinne marsjeer gewoonlik na 'n eie doel of visie, en sukkel met 'n probleem of die wêreld toe hulle hul man kry. En hierdie New Woman, minder slap vroulik, so onafhanklik en vasberade om 'n nuwe lewe te vind, was die heldin van 'n ander liefdesverhaal. Sy was minder aggressief in die soeke na 'n man. Haar passievolle betrokkenheid by die wêreld, haar eie gevoel van haarself as individu, haar selfstandigheid, het haar verhouding met die man 'n ander geur gegee.
Hierdie verhale was moontlik nie groot letterkunde nie. Maar die identiteit van hul heldinne sê blykbaar iets oor die huisvroue wat toe, soos nou, die vrouetydskrifte gelees het. Hierdie tydskrifte is nie vir beroepsvroue geskryf nie. Die New Woman -heldinne was die ideaal van gister se huisvroue; hulle weerspieël die drome, weerspieël die hunkering na identiteit en die moontlikheidsgevoel wat destyds vir vroue bestaan ​​het. En as vroue nie hierdie drome vir hulself kon hê nie, wou hulle hê dat hul dogters dit moes hê. Hulle wou hê dat hul dogters meer as huisvroue moes wees, om uit te gaan in die wêreld wat hulle geweier is.
Wat betref dat sy geen geld verdien nie, lui die argument: laat die huisvrou die koste van haar dienste bereken. Vroue kan meer geld spaar deur hul bestuurstalente in die huis as wat hulle daarin kan bring deur werk van buite. Wat die vrou se gees betref deur die verveling van huishoudelike take, miskien is die genie van sommige vroue in die wiele gery, maar "'n wêreld vol vroulike genie, maar arm van kinders, sou vinnig tot 'n einde kom... wonderlike moeders. "
Die vroulike mistiek sê dat die hoogste waarde en die enigste toewyding vir vroue die vervulling van hul eie vroulikheid is. Dit sê dat die grootste fout van die Westerse kultuur gedurende die grootste deel van sy geskiedenis die onderwaardering van hierdie vroulikheid was. Dit sê dat hierdie vroulikheid so geheimsinnig en intuïtief is en naby die skepping en oorsprong van die lewe is dat mensgemaakte wetenskap dit moontlik nooit sal kan verstaan ​​nie. Maar hoe besonders en anders dit ook al is, dit is op geen manier minderwaardig as die aard van die mens nie, dit kan selfs in sekere opsigte beter wees. Die fout, sê die mistiek, die wortel van die probleme van vroue in die verlede, is dat vroue afgunstig was op mans, vroue probeer om soos mans te wees, in plaas van hul eie aard te aanvaar, wat slegs vervulling kan vind in seksuele passiwiteit, manlike oorheersing en die koestering van moeders liefde.
Maar die nuwe beeld wat hierdie mistiek aan Amerikaanse vroue gee, is die ou beeld: "Beroep: huisvrou." Die nuwe mistiek maak die huisvrou-moeders, wat nooit 'n kans gehad het om iets anders te wees nie, die model vir alle vroue. Dit veronderstel dat die geskiedenis 'n finale en glorieryke einde in die hier en nou bereik het, wat vroue betref. Onder die gesofistikeerde uitstraling maak dit eenvoudig sekere konkrete, eindige, huishoudelike aspekte van vroulike bestaan, soos dit geleef is deur vroue wie se lewens noodwendig beperk was tot kook, skoonmaak, was, kinders in 'n godsdiens, 'n patroon van wat alle vroue nou moet leef of hul vroulikheid moet ontken.
Vervulling as vrou het slegs een definisie vir Amerikaanse vroue na 1949 en die huisvrou-moeder. So vinnig soos in 'n droom, is die beeld van die Amerikaanse vrou as 'n veranderende, groeiende individu in 'n veranderende wêreld verpletter. Haar solo -vlug om haar eie identiteit te vind, is vergeet in die gejaag na die veiligheid van samesyn. Haar onbeperkte wêreld krimp tot by die gesellige mure van die huis.
Die einde van die pad, in amper letterlike sin, is die verdwyning van die heldin heeltemal, as 'n aparte self en die onderwerp van haar eie verhaal. Die einde van die pad is samesyn, waar die vrou geen selfstandige self kan wegsteek nie, selfs as sy skuldig is, bestaan ​​sy net vir en deur haar man en kinders.
Deur die uitgewers van McCall's in 1954, is die konsep "saamwees" ywerig aangegryp as 'n beweging van geestelike betekenis deur adverteerders, predikante, koerantredakteurs. Vir 'n tyd is dit tot feitlik 'n nasionale doel verhef. Maar baie vinnig was daar skerp sosiale kritiek en bittere grappe oor 'samesyn' as plaasvervanger vir groter menslike doelwitte en vir mans. Vroue het die taak gekry om hul mans huiswerk te laat doen, in plaas daarvan om hulle in die land en die wêreld te laat baanbreker. Waarom is daar gevra dat mans met die vermoë van staatsmanne, antropoloë, natuurkundiges, digters moet skottelgoed was en babas luier op weeksaande of Saterdae oggende as hulle die ekstra ure kan gebruik om groter verbintenisse tot hul samelewing na te kom?
Maar is dit verbode om by die man in die wêreld aan te sluit, kan vroue mense wees? Verbode onafhanklikheid, hulle word uiteindelik verswelg in 'n beeld van so 'n passiewe afhanklikheid dat hulle wil hê dat mans die besluite moet neem, selfs in die huis. Die woes illusie dat samesyn 'n geestelike inhoud kan verleen aan die dofheid van die huislike roetine, die behoefte aan 'n godsdienstige beweging om die gebrek aan identiteit te vergoed, verraai die maat van vroueverlies en die leegheid van die beeld. Kan die feit dat mans die huiswerk deel, vroue vergoed vir hul verlies aan die wêreld? Kan die huisvrou 'n geheimsinnige nuwe lewensdoel gee om die huisvloer saam te stofsuig?
In 1956, op die hoogtepunt van samesyn, het die verveelde redakteurs van McCall 'n artikel met die naam "The Mother Who Ran Away" gepubliseer. Tot hul verbasing het dit die hoogste leserspubliek gebring van enige artikel wat hulle ooit gelewer het. 'Dit was ons oomblik van waarheid', het 'n voormalige redakteur gesê. "Ons het skielik besef dat al die vroue tuis met hul drie en 'n half kinders ongelukkig ongelukkig was."
Maar toe het die nuwe beeld van die Amerikaanse vrou, "Beroep: huisvrou", tot 'n mistiek verhard, sonder twyfel en sonder vrae.
Teen die tyd dat ek in die vyftigerjare vir vrouetydskrifte begin skryf het, het redakteurs dit as vanselfsprekend aanvaar en deur skrywers as 'n onveranderlike lewensfeit aanvaar dat vroue nie belangstel in politiek, lewe buite die Verenigde State, nasionale kwessies nie. , kuns, wetenskap, idees, avontuur, opvoeding of selfs hul eie gemeenskappe, behalwe waar dit verkoop kan word deur hul emosies as vroue en moeders.
Politiek, vir vroue, het Mamie se klere geword en die huis van Nixons. Uit 'n gewete, 'n pligsbesef, kan die Ladies 'Home Journal 'n reeks soos' Political Pilgrim's Progress 'vertoon waarin vroue probeer om hul kinders se skole en speelgronde te verbeter. Maar selfs die benadering van die politiek deur moederliefde het vroue nie regtig interesseer nie, is in die handel gedink. Almal het daardie persentasie lesers geken. En redakteur van Redbook het op 'n vernuftige manier probeer om die bom op die vroulike vlak te bring deur die emosies van 'n vrou te wys wie se man in 'n besmette gebied ingevaar het.
'Vroue kan nie 'n idee, 'n kwessie, suiwer aanneem nie', stem mans saam wat die massatydskrifte uitgeoefen het. "Dit moes vertaal word in terme wat hulle as vroue kan verstaan." Dit was so goed begryp deur diegene wat vir vrouetydskrifte geskryf het dat 'n natuurlike bevallingskenner 'n artikel by 'n toonaangewende vrouetydskrif ingedien het met die naam "How to Have a Baby in a Atom Bomb Shelter". 'Die artikel is nie goed geskryf nie', het 'n redakteur vir my gesê, 'anders het ons dit moontlik gekoop.' Volgens die mistiek kan vroue in hul geheimsinnige vroulikheid belangstel in die konkrete biologiese besonderhede vir die geboorte van 'n baba in 'n bomskuiling, maar nooit in die abstrakte idee van die bom se mag om die mensdom te vernietig nie.
So 'n oortuiging word natuurlik 'n selfvervullende profesie. In 1960 het 'n waarnemende sosiale sielkundige vir my 'n paar hartseer statistieke gewys wat blykbaar onmiskenbaar bewys het dat Amerikaanse vroue onder vyf en dertig nie in politiek belangstel nie. 'Hulle het dalk die stem, maar hulle droom nie daarvan om vir die amp te staan ​​nie,' het hy vir my gesê. "As jy 'n politieke stuk skryf, lees hulle dit nie. Jy moet dit vertaal in kwessies wat hulle kan verstaan; swangerskap, verpleegkunde, huisinrigting, klere. Skryf 'n artikel oor die ekonomie, of die rasvraag, burgerlik regte, en jy sou dink dat vroue nie daarvan gehoor het nie. "
Dit is die werklike raaisel: waarom het soveel Amerikaanse vroue, met die vermoë en opvoeding om te ontdek en te skep, weer huis toe gegaan om 'iets meer' te soek in huiswerk en kinders groot te maak? Want paradoksaal genoeg het die grense van die mensewêreld in dieselfde vyftien jaar waarin die geesdriftige Nuwe Vrou vervang is deur die Gelukkige Huisvrou vergroot, die tempo van wêreldverandering versnel en die aard van die menslike werklikheid word al hoe meer vry uit biologiese en materiële noodsaaklikheid.
Omstredenheid oor hierdie feministiese manifest is niks nuuts nie
T o feministe van die Leun in era, die revolusionêre uitgangspunt van Die vroulike mistiek & mdash dat vroue meer as voltydse tuisteskeppers kon en behoort te wees, en mdash lyk so gedateerd dat dit amper oulik is. Maar die blywende subversiwiteit daarvan blyk duidelik uit sy notering op 'n konserwatiewe tydskrif en die lys van die tien skadelikste boeke van die 19de en 20ste eeu. #7 (net agter Marx en rsquos Das Kapital) meer as vier dekades nadat hy 'n uiters omstrede topverkoper geword het.
Die tydskrif vind haar effens minder skadelik as Hitler, wie se Mein Kampf gemeet op nommer 2, maar het probleme ondervind met haar karakterisering van tuis-moeders as gevangenes van gemaklike konsentrasiekampe. & rdquo
Die vroulike mistiek het in sy tyd nog groter woede ontlok. Selfs voordat die boek uitgekom het, was daar diegene wat dit nie kon uithou in die uitgewery wat dit uiteindelik vervaardig het nie. Volgens die New York Tye, terwyl die president van W.W. Norton het die voorstel van die boek van Friedan en rsquos geprys en dit op byna elke punt genoem, maar heeltemal stimulerend en uitlokkend, en 'n ander personeellid het beswaar gemaak dat die argumente van Friedan en rsquos duidelik en vroulik was. & Rdquo
Ek het baie moeg geraak vir frases soos & lsquofeminine mystique, en rsquo & rdquo het die personeel gesê.
Die Tye het die boek 'n ambivalente resensie gegee en dit uitlokkend en hoogs leesbaar genoem, maar ook 'n uitdaging vir Friedan & rsquos se sentrale aansprake. Dit is oppervlakkig om die & lsquoculture & rsquo en sy diensmeisies, die vrouetydskrifte, te blameer, soos sy doen, en die resensie beweer. & ldquo Om 'n bekende reël te omskryf & lsquo Die fout, liewe mevrou Friedan, is nie in ons kultuur nie, maar in onsself. & rsquo & rdquo
TYD het intussen min aandag aan Friedan gegee en meer ink gegee aan 'n boek uit 1964 wat die tradisionele tuis-moederskap prys, deur die digter Phyllis McGinley wat die Pulitzer-prys gewen het. (Volgens TIME het McGinley daarop aangedring dat dit 'n ongeluk was om 'n Pulitzer-bekroonde digter te word, en dat haar rol as huisvrou meer bevredigend was. & Rdquo)
Weerlegging van die Smith College-opgevoede Friedan en haar geliefdes, wat die vroulike en ideale vroulike ideale van hul tyd verwerp het, het McGinley voorgestel dat vroue hul mans laat opvoed. Die hele plig van 'n vrou is om haar man se selfbeeld te versterk, en sy skryf, per TIME. & ldquo 'n Man se ego kneus maklik. Dit word nie soos 'n vrou gevoed deur die blote biologiese vermoë om kinders te baar nie. & Rdquo
En nadat sy gekritiseer is omdat sy die tradisionele gesinsstruktuur in sommige kringe ondermyn het, bevind sy haar elders gekritiseer omdat sy dit nie genoeg ondermyn het nie.
Alhoewel sy die eer ontvang het dat sy gehelp het om die feminisme van die tweede golf te stig, het sommige van die lede van die beweging haar te mak gevind om 'n rewolusie te lei. Friedan was immers geen bra-brander nie. Sy het haar bene geskeer, grimering gedra, stylvol aangetrek, en volgens TIME het sy gesê dat dit nie nodig was om vroulikheid prys te gee om gelykheid te bewerkstellig nie. & Rdquo
In haar memoires, soos hersien in TIME, onthou Friedan die New Yorkse kongresvrou Bella Abzug en rsquos se beswaar teen Friedan wat die National Women's Political Caucus stig: & ldquo & lsquoDit is my turf, en rsquo skree sy op my. & Rdquo
Lees die volledige resensie van TIME ' van die memoires hier in die argiewe: Die Friedan Mystique
Uiteindelik was die vyftien jaar tussen die 1950's en 1960's 'n afname in die sukses wat vroeër dekades behaal is met betrekking tot die emansipasie van vroue. Byvoorbeeld, minder vroue het universiteitsopleiding ontvang. Die rede hiervoor was dat vroulikheid 'n nuwe betekenis gekry het, waar opgeleide vroue net gelukkig was as tuisteskeppers en moeders. Ware vroulike vervulling het vereis dat vroue getroud was en verskeie kinders versorg het.
Friedan skryf oor 'n era toe vroue op universiteit was om net 'n man te vind. Die huweliksouderdom het ook aansienlik gedaal vanaf die middel van die twintigerjare tot die vroeë tienerjare. Vroue het egter besef dat om net 'n tuisteskepper te wees, net 'n hunkering na iets meer het. Was die samelewing die skuld? Kan vroue in die sestigerjare die skuld kry omdat hulle toegelaat het dat 'n onbekende probleem hul lewens beïnvloed? Friedan se werk verduidelik nie die bogenoemde kwessies nie. Die leser het dus meer vrae onbeantwoord nadat hy die boek gelees het. Andersins is die studie van die skrywer aanbeveel, aangesien dit lig werp op die situasie wat gedurende die gespesifiseerde era ontstaan ​​het.
Die vroulike mistiek begin met 'n inleiding wat beskryf wat Friedan 'die probleem sonder naam' noem - die wydverspreide ongelukkigheid van vroue in die 1950's en vroeë 1960's. Dit bespreek die lewens van verskeie huisvroue van regoor die Verenigde State wat ongelukkig was, ondanks die feit dat hulle gemaklik was en getroud was met kinders. 
Hoofstuk 1: Friedan points out that the average age of marriage was dropping and the birthrate was increasing for women throughout the 1950s, yet the widespread trend of unhappy women persisted, although American culture insisted that fulfillment for women could be found in marriage and housewifery this chapter concludes by declaring "We can no longer ignore that voice within women that says: 'I want something more than my husband and my children and my home.'" 
Friedan's book was originally published during a four-month newspaper strike in New York City and, as a result, made its way into the world without much advertising or book reviews. The editors of both McCall's en Ladies' Home Journal were fortunately willing to step away from their usual domestic fare and offer excerpts of the book to their combined readership of 36 million. The book's publisher, W.W. Norton, arranged for a book tour—which was unheard of then for an unknown author—and soon enough, the first paperback printing sold 1.4 million copies. Friedan immediately began receiving letters that read, "I feel, today, as though I had been filled with helium and turned loose," and "Like light bulbs going off again and again," and "I understood what I was feeling and felt validated!!" And a movement was born.
A survey she conducted of her Smith College classmates indicated that many felt depressed even though they supposedly enjoyed ideal lives with husbands, homes, and children. Enlarging her inquiry, Friedan found that what she called "the problem that has no name" was common among women far beyond the educated East Coast elite. In The Feminine Mystique, she showed how women's magazines, advertising, Freudian psychologists, and educators reflected and perpetuated a domestic ideal that left many women deeply unhappy. In suppressing women's personal growth, Friedan argued, society lost a vast reservoir of human potential.
Friedan went on to help found the National Organization for Women (NOW), the National Abortion Rights Action League (NARAL), and the National Women's Political Caucus. She taught at colleges and universities from coast to coast, and published in magazines from Die Nuwe Republiek aan Ladies' Home Journal. Her more recent work, including the 1993 book Fountain of Age, addresses what Friedan called the "age mystique." Friedan died at home in Washington, D.C. on February 4, 2006, her 85th birthday.