LESING NOMMER 11 - KLEINTJIES - 2019
Die swangerskapstydperk is 18 weke - fetus, versteurings, uitskeidings, ultraklank, voeding, toetse
Die krisis van 3 maande by babas
Kontraindikasies vir spatare en sekere beperkings in die alledaagse lewe
LESING № 11. Nier siektes by kinders. klassifikasie
1. Klassifikasie van niersiekte by kinders
I. Oorerflike en aangebore nefropatie:
1) anatomiese anomalieë van die struktuur van die niere en urinêre organe:
a) niermisformasies: kwantitatiewe (agenese, aplasia, bykomende niere), posisionele (dystopia, nefroptose, rotasie), formele (hoefoervormige s- en l-vormige knoppe),
b) misvormings van die ureters,
c) abnormaliteite van die struktuur van die blaas en uretra,
d) afwykings van die struktuur en ligging van die niervate, insluitende die limfatiese stelsel,
e) anomalieë van die urinêre stelsel innervasie met neurogene blaas sindroom,
2) Verswakte nierstruktuur differensiasie:
3) oorerflike nefritis (sonder gehoorverlies, met gehoorverlies),
5) dismetaboliese nefropatie met kristalluri (oksalaturia, uraturia),
6) nefro- en uropatie met chromosomale siektes,
8) embrionale gewasse.
II. Verworwe siektes van die niere en urinêre organe:
2) interstitiële nefritis,
6) beserings van die niere en urinêre organe,
8) Sekondêre niersiekte by akute infeksies, diabetes, brand siekte.
Pyelonefritis is 'n nonspesifieke aansteeklike siekte van die nier wat die renale parenchiem beïnvloed, hoofsaaklik met skade aan die interstisiële weefsel. Oorsake: infeksie, oortreding van urodinamika, verswakte immuniteit.
Etiologie. Meestal word piëlonefritis veroorsaak deur Escherichia coli, Enterococcus, Proteus, Staphylococcus, Streptococcus. By sommige pasiënte met akute piëlonefritis en by 2/3 van die pasiënte met chroniese piëlonefritis, word die mikroflora gemeng. Tydens behandeling verander die mikroflora en die sensitiwiteit daarvan vir antibiotika, wat herhaalde urinekultuur vereis om voldoende anti-urinêre antiseptika te bepaal.
Patogenese. Die ontwikkeling van piëlonefritis hang grootliks af van die algemene toestand van die mikro-organisme, wat sy immunobiologiese reaktiwiteit verminder. Die infeksie penetreer die nier, die bekken, dan in die koppies deur hematogene of limfogeniese, vanaf die onderste urinêre kanaal langs die wand van die ureter, deur die lumen - in die teenwoordigheid van retrograde reflux. Van besondere belang in die ontwikkeling van piëlonefritis is stasis van urine, verswakte veneuse en limfatiese uitvloei van die nier. Die verloop van akute en chroniese piëlonefritis word onderskei deur die tydperk: die tydperk van verergering, die tydperk van gedeeltelike remissie, die tydperk van volledige kliniese en laboratoriumvergiftiging.
Kliniek. Die siekte begin akuut, met koors tot 40 ° C, kouekoors, sweet, vel van die vel en slymvliese, pyn in die lumbaalstreek, erge pyn in die kaakwervelhoek, algemene indisposisie, dors, dysuria of pollakiuria, pynlike urinering. Aangesien hoofpyn, naarheid, braking dui op vinniggroeiende dronkenskap. Simptome van Pasternack, as 'n reël, is positief. Met bilaterale akute piëlonefritis verskyn dikwels tekens van nierversaking. Akute piëlonefritis kan ingewikkeld wees deur paranephritis, nekrose van die nierpille.
Die diagnose op grond van die geskiedenis, wat 'n onlangse akute purulente proses of die teenwoordigheid van chroniese siektes, kliniese en laboratoriumdata aandui. In die bloedtoets word neutrofiele leukositose, anemie, aneosinofilie, verhoogde ESR waargeneem. In die analise van urine - leukocyturie, pirourie met matige proteïenurie en hematurie. In die monster volgens Zimnitsky - afname in urine digtheid gedurende die dag. In die Nechiporenko-toets is daar leukocytose. In die biochemiese studie van bloed - 'n toename in die inhoud van sialiese sure, kreatinien, ureum, die voorkoms van C-reaktiewe proteïene. Op 'n resensiële radiografie word 'n toename in een van die niere in die volume gevind, met uitskeidings urografie, 'n skerp beperking van die mobiliteit van die geaffekteerde nier tydens asemhaling, die afwesigheid of latere voorkoms van 'n skaduwee van die urienweg aan die betrokke kant. voorskryf 'n ultraklank van die niere, ekskretoriese piëlografie om veranderinge in die nierbokkersisteem op te spoor. Wanneer die speeksel uretrografie anatomiese en funksionele kenmerke openbaar, die teenwoordigheid van refluks.
Behandeling. Take van behandeling: eliminasie en vermindering van mikrobiese inflammatoriese proses in die nierweefsel en urineweg, normalisering van metaboliese afwykings en die funksionele toestand van die niere, stimulering van regeneratiewe prosesse, vermindering van sklerotiese prosesse in interstitiële weefsel. Stel in die akute periode tabel nommer 7a aan, die verbruik van tot 2 liter vloeistof per dag. Ken rasionele voeding toe om die las op die transportstelsel van die buise te verminder en die regstelling van metaboliese afwykings. Dan word die dieet uitgebrei, wat die inhoud van proteïene en vette verhoog. Doen die behoorlike organisasie van die algemene en motoriese regime, wat die funksionele las op die niere verminder en die uitskakeling van metaboliese produkte uit die liggaam verbeter. 'N Vroeë rehabilitasie van die fokus van infeksie, wat bydra tot die opkoms en progressie van die siekte. Herstel van urineverlies, bloed en limf sirkulasie in die nierweefsel. Om plaaslike bloedsomloop te verbeter en pyn te verminder, word hitteprosedures voorgeskryf (opwarming van kompressies, verwarmingskussings, lumbale diaterie). As die pyn nie daal nie, pas antispasmodika toe. Antibakteriese terapie word uitgevoer met nalidixiensuur (nevigramoon, negram), waarvan die behandelingsbaan minstens 7 dae (0,5-1 g 4 keer per dag), nitroxolien (5-NOK), voorgeskryf in 0.1-0.2 g 4 keer per dag vir 2 tot 3 weke, nitrofuran derivate (furadonien 0,15 g 3 tot 4 keer per dag, 'n verloop van behandeling 5 tot 8 dae). Die gebruik van hierdie middels moet afwisselend wees. Jy kan nie gelyktydig nalidixiensuur- en nitrofuranoviedderivate toedien nie, aangesien dit die antibakteriese effek verminder. Effektief gekombineerde behandeling met antibiotika en sulfonamiede. Seleksie van antibiotika word uitgevoer afhangende van die sensitiwiteit van mikroflora aan hulle. Penisilliengroepmedisyne word voorgeskryf (ampisillien-, aminoglikosied-reeksmiddels, langwerkende sulfonamiede), fitoterapie. Simptomatiese en vervangingsterapie word uitgevoer met die ontwikkeling van tekens van nierversaking.
3. Chroniese piëlonefritis
Chroniese piëlonefritis kan die gevolg wees van ongekende akute piëlonefritis, dit wil sê, dit kan sonder akute simptome voortgaan vanaf die aanvang van die siekte.
Kliniek. Unilaterale chroniese piëlonefritis word geopenbaar deur dowwe konstante pyn in die lumbaalstreek aan die kant van die aangetaste nier. Dysuriese effekte by meeste pasiënte is afwesig.
Die diagnose op grond van geskiedenis, kliniese en laboratoriumdata. Neutrofiele leukositose word in die bloedtoets aangeteken. In die analise van urine in die urine word die sediment bepaal deur die oorheersing van leukosiete oor ander gevormde elemente van urine. Die relatiewe digtheid van urine bly normaal, bakterieurie is een van die simptome van die siekte. As die aantal bakterieë in 1 ml urine 100 000 oorskry, dan is dit nodig om hul sensitiwiteit vir antibiotika en chemoterapeutiese middels te bepaal. Arteriële hipertensie is 'n gereelde simptoom van chroniese piëlonefritis, veral 'n bilaterale proses. Die funksionele toestand van die niere word ondersoek met behulp van chromosistoskopie, ekskretoriese urografie, klaringstegnieke.
By kroniese piëlonefritis word die nier se konsentrasievermoë vroeg versteur, terwyl die stikstofafskeidende funksie vir baie jare voortduur. In infusie urografie word 'n afname in die konsentrasiekapasiteit van die niere, 'n stadige vrystelling van die radiopakstof, plaaslike spasmas en misvormings van die koppies en die bekken, eers bepaal. Vervolgens word die spastiese fase vervang deur atony, die kelk en bekken word verwyd.
by differensiële diagnose met chroniese glomerulonefritis, is die aard van urinêre sindroom (die oorheersing van leukositurie oor hematurie, die teenwoordigheid van aktiewe leukosiete, beduidende bakteriurie in piëlonefritis), data van uitskeidings urografie van groot belang. Nefrotiese sindroom dui op die teenwoordigheid van glomerulonefritis. In die geval van arteriële hipertensie word differensiële diagnose tussen piëlonefritis, hipertensiewe siekte en renovaskulêre hipertensie uitgevoer.
behandeling moet vir 'n lang tyd gehou word. Behandeling moet begin met die aanstelling van nitrofurans (furadonien, furadantina, ens.), 5-NOK, nalidixiensuur (Negram, Nevigramone), sulfonamiede (Urosulfan, Atazole, ens.). Terselfdertyd is dit raadsaam om behandeling met bosbessie-uittreksel uit te voer.
Met die ondoeltreffendheid van hierdie middels, verergerings van die siekte, word breë spektrum antibiotika gebruik. Die aanstelling van 'n antibiotikum elke keer moet voorafgegaan word deur die sensitiwiteit van mikroflora daarvoor te bepaal.
Glomerulonefritis - 'n immuno-allergiese siekte met 'n primêre letsel van die glomerulêre vate - kom voor as 'n akute of chroniese proses met herhaalde verergering en remissies. Glomerulonefritis opsies:
1) nefrities - manifesteer deur hematurie, proteïnurie, hipertensie, oligurie, silindruria, leukosieturie, hipovolemie, hipokomplementemie, enkefalopatie,
2) nefrotiese - hoë proteïenie, edeem, hipoproteïenemie, arteriële hipertensie, eritrositie, azotemie,
3) gemengde uitgesproke nefrotiese sindroom, beduidende hematurie, hipertensie,
4) hematuriese - hematurie heers in urinêre sindroom,
5) geïsoleerde urinêre sindroom, wat extrarenale simptome manifesteer, wat effens uitgedruk word.
5. Akute glomerulonefritis
Akute glomerulonefritis is 'n siklies voorkomende aansteeklike allergiese niersiekte wat 1 tot 3 weke na 'n aansteeklike siekte ontwikkel (meestal streptokokse etiologie). Akute glomerulonefritis kan op enige ouderdom ontwikkel, maar die meerderheid van pasiënte is mense jonger as 40 jaar.
Etiologie, patogenese. Die siekte kom meestal voor nadat angina, tonsillitis, infeksies van die boonste respiratoriese kanaal, skarlakenkoors, ens. Ly. 'N Groot rol in die voorkoms van glomerulonefritis is 12-?- hemolitiese streptokokke-groep A, pneumokokke, respiratoriese virusse, parasitiese inval, hipotermie, trauma. Dit kan plaasvind onder die invloed van virusinfeksie na toediening van entstowwe en serums (serum, entstof nefritis). Koeling veroorsaak refleksversteurings van die bloedtoevoer na die niere en beïnvloed die verloop van immunologiese reaksies. Die konsep van glomerulonefritis as 'n immunokomplekse patologie word algemeen aanvaar. Die aanvang van simptome na infeksie word voorafgegaan deur 'n lang latente periode, waartydens die liggaam se reaktiwiteit verander, word teenliggaampies teen mikrobes of virusse gevorm.
Die "antigeen-antiliggaam" komplekse, wat met die komplement verband hou, word op die oppervlak van die keldermembraan van die kapillêres gedeponeer, hoofsaaklik die glomeruli.
Kliniek. Kliniese manifestasies van glomerulonefritis by kinders:
a) neuro-vegetatiewe sindroom (malaise, anorexia, lusteloosheid, naarheid, braking, swak aptyt, hoofpyn)
b) kardiovaskulêre sindroom (hipertensie, gedempte hartklanke, geraas en aksente van hartklanke, vergrote lewer),
c) edeem sindroom, gemanifesteer deur pastoznost, beperkte of algemene edeem,
2) nier manifestasies:
a) urinêre sindroom (oligurie, proteïnurie, hematurie, silindruria, oorgangs limfosiet-mononukleêre leukocyturie),
b) pynsindroom. Dit word gemanifesteer deur pyn in die laer rug of ongedifferensieerde abdominale pyn,
c) nierversaking sindroom (azotemie word gemanifesteer deur drie hoof simptome - edematous, hipertensiewe en urinêre).
Diagnose. In die urine is proteïene en rooibloedselle. Die hoeveelheid proteïen in die urine wissel gewoonlik van 1 tot 10 g / l, maar bereik dikwels 20 g / l en meer. 'N klein proteïenurie kan wees van die begin van die siekte, en in sommige tydperke mag dit selfs afwesig wees. Klein hoeveelhede proteïen in die urine by pasiënte met akute nefritis word lankal waargeneem en verdwyn eers na 3-6 en soms selfs 9-12 maande vanaf die aanvang van die siekte. Hematurie is 'n verpligte teken van akute gpomerulonfrit. Daar is growwe hematurie en mikrohematuria. Soms kan die aantal rooibloedselle nie meer as 10-15 in die siening wees nie. Cilindruria is nie 'n vereiste simptoom van gpomerulonefritis nie. Leukosieturie is onbeduidend, maar soms word 20-30 of meer leukosiete in sig gevind. Terselfdertyd word die kwantitatiewe oorheersing van eritrosiete oor leukosiete altyd aangetoon, wat beter geopenbaar word by die berekening van die uniforme elemente van uriensediment met behulp van Addis-Kakowski- en Nechiporenko-metodes. Oliguria (400 - 700 ml urine per dag) is die eerste simptoom van akute nefritis. In die analise van bloed, die inhoud van hemoglobien verminder en die aantal rooibloedselle, die toename in ESR word bepaal, is daar 'n ligte leukositose. Gedragstoets Reberg, McClura - Aldrich. Ondersoek die funksie van die proksimale kronkelbuisies, gee voorskrifte vir urinêre urografie, ultraklank van die niere, radio-isotoop-renografie.
Daar is twee vorme van akute glomerulonefritis. Sikliese vorm begin met geweld. Daar is swelling, kortasem, hoofpyn, pyn in die lumbale streek, die hoeveelheid urine verminder. In urine toetse - hoë getalle proteïenurie en hematurie. Bloeddruk styg. Oedeem duur 2 tot 3 weke. In die loop van die siekte vind 'n fraktuur plaas: poliurie ontwikkel en bloeddruk afneem. Die herstelperiode mag gepaard gaan met hypostenuria. Maar dikwels met die welsyn van pasiënte en byna volledige herstel van werkvermoë, kan daar 'n lang tyd, in maande, 'n ligte proteïenurie (0.03 - 0.1 g / l) wees en die residuele hematurie kan waargeneem word. Latente vorm is skaars, en sy diagnose is van groot belang, aangesien dit dikwels in hierdie vorm chronies word. Hierdie vorm van glomerulonefritis word gekenmerk deur 'n geleidelike aanvang, sonder enige uitgesproke subjektiewe simptome, en word slegs geopenbaar deur kortasem of swelling in die bene. In sulke gevalle is dit slegs moontlik om glomerulonefritis te diagnoseer slegs deur die uriene sistematies te ondersoek. Die duur van die relatief aktiewe tydperk in die latente vorm van die siekte kan beduidend wees (2 - 6 maande of meer).
Differensiële diagnose. Dit word uitgevoer tussen akute glomerulonefritis en verergering van chroniese glomerulonefritis. Dit is belangrik om die tydperk vanaf die aanvang van die aansteeklike siekte aan die akute manifestasies van nefritis te verduidelik. Met akute is hierdie tydperk 1 tot 3 weke, en met verergering van die chroniese proses - slegs 'n paar dae (1 - 2 dae). Urinêre sindroom kan dieselfde wees in die erns, maar 'n aanhoudende afname in die relatiewe digtheid van urine (onder 1.015) en 'n afname in die filtrasiefunksie van die niere is meer kenmerkend van die verergering van die chroniese proses.
Behandeling. Hospitalisasie in die hospitaal, bedrus en dieet word voorgeskryf. 'N Skerp beperking van sout in kos (nie meer as 1,5 - 2 g per dag nie) kan op sigself lei tot verhoogde uitskeiding van water en die uitskakeling van edematiese en hipertensiewe sindrome. In die toekoms, gee waatlemoene, pampoentjies, lemoene, aartappels, wat bykans heeltemal nie-natriumvoedsel verskaf. Vloeistowwe kan tot 600 - 1000 ml per dag verbruik. Langdurige beperking van proteïeninname is nie voldoende geregverdig nie, aangesien daar in die reël nie 'n vertraging in stikstofstowwe is nie en die soms verwagte toename in bloeddruk onder die invloed van proteïenvoeding nie bewys is nie. Uit proteïenprodukte is dit beter om maaskaas, asook eierwit te gebruik. Vette word toegelaat in die hoeveelheid van 50 - 80 g per dag. Om te verseker dat daaglikse kalorieë koolhidrate byvoeg. Antibakteriese terapie word aangedui wanneer daar 'n duidelike verband bestaan ​​tussen glomeriennefritis en 'n bestaande infeksie, byvoorbeeld by chroniese tonsillitis. By chroniese tonsillitis word tonsillektomie 2 tot 3 maande aangedui nadat die akute simptome van die siekte verdwyn het. Die gebruik van steroïedhormone - prednison, deksametason is moontlik nie vroeër as in 3-4 weke vanaf die aanvang van die siekte nie, wanneer die algemene simptome (veral arteriële hipertensie) minder uitgespreek word. Ook aangetoon word kortikosteroïedhormone met 'n nefrotiese vorm of 'n langdurige verloop van akute glomerulonefritis. Kortikosteroïedterapie beïnvloed beide edematiese en urinêre sindroom. Matige arteriële hipertensie is nie 'n kontraindikasie vir die gebruik van kortikosteroïede nie. Vitamienterapie.
Skatting. Volle herstel.
Voorkoming. Dit kom neer op die voorkoming en vroeë intensiewe behandeling van akute aansteeklike siektes, die uitskakeling van fokale infeksie, veral in die mandjies. Voorkomende belangrikheid en die voorkoming van skielike hipotermiese liggaam.
6. Subakute diffuse glomerulonefritis
Subakute diffuse glomerulonefritis het 'n kwaadaardige kursus.
Kliniek. Бурное начало заболевания, характерны отеки, выраженная альбуминурия (до 10 – 30 г/л), а также выраженные гипопротеинемия (45 – 35 г/л) и гиперхолестеринемия (до 6 – 10 г/л), т. е. признаки липоидно-нефротического синдрома. Одновременно наблюдается гематурия с олигурией. В анализе мочи относительная плотность высокая только вначале, а затем она становится низкой. Прогрессивно снижается фильтрационная функция почек. Уже с первых недель заболевания может нарастать азотемия, что приводит к развитию уремии. Arteriële hipertensie in hierdie vorm van jade is baie hoog en word vergesel deur ernstige veranderinge in die fundus (bloeding in die retina, swelling van die optiese senuweeskijven, die vorming van eksudatiewe wit retinale kolle).
Die diagnose. Gegewe die vinnige ontwikkeling van nierversaking, word erge hipertensie, dikwels kwaadaardig, gevestig. 'N Groot manifestasie van edematous-inflammatoriese en lipoïed-nefrotiese sindrome dui op subakute glomerulonefritis.
Behandeling. Behandeling met steroïedhormone van hierdie vorm van glomerulonefritis is minder effektief, en in sommige gevalle word dit nie aangedui nie as gevolg van hoë en progressiewe arteriële hipertensie (BP bo 200/140 mm Hg). Onlangs is dit aanbeveel om immunosuppressante te gebruik met sorgvuldige monitering van die morfologiese samestelling van die bloed. Behandeling met immunosuppressante is meer effektief in kombinasie met kortikosteroïedhormone, wat voorgeskryf word in kleiner dosisse (25-30 mg per dag). Hierdie kombinasie dra nie net by tot die doeltreffendheid van behandeling nie, maar verminder ook die risiko van komplikasies van beide kortikosteroïede en immunosuppressante (veral ernstige leukopenie).
Hipotensiewe middels, hipotiasied (50-100 mg / dag), ens. Word gebruik om oedeem en arteriële hipertensie te bestry. In geval van tekens van hartversaking, word diuretika en digitalispreparate voorgeskryf.
7. Chroniese diffuse glomerulonefritis
Chroniese diffuse glomerulonefritis - langdurige (minstens 'n jaar) vloeiende immunologiese bilaterale niersiekte, waar veranderinge in die urine behoue ​​bly vir meer as 'n jaar sonder beduidende veranderinge of oedeem en hipertensie, word gedurende langer as 3-5 maande bewaar. Hierdie siekte eindig (soms baie jare later) met krimp van die niere en die dood van pasiënte van chroniese nierversaking. Chroniese glomerulonefritis kan óf die uitkoms van akute glomerulonefritis of primêre chroniese wees, sonder voorafgaande akute aanval.
Etiologie, patogenese. Sien akute glomerulonefritis.
Kliniek. Soos met akute glomerulonefritis: oedeem, hipertensie, urinêre sindroom en benadeelde nierfunksie. Tydens chroniese glomerulonefritis is daar twee stadiums:
1) Niervergoeding, dws 'n voldoende stikstofverspreidende funksie van die niere (hierdie stadium kan vergesel word van 'n ernstige urinêre sindroom, maar soms duur dit lank, net deur klein albuminurie of hematurie manifesteer),
2) renale dekompensasie wat gekenmerk word deur tekort aan die stikstofafskeidende nierfunksie (urinêre simptome kan minder belangrik wees, hoë arteriële hipertensie word waargeneem, edeem is meer dikwels matig, in hierdie stadium word hipoisosturie en poliurie uitgedruk, wat eindig met die ontwikkeling van azotemiese uremie).
Die volgende kliniese vorme van chroniese glomerulonefritis word onderskei.
1. Nefrotiese vorm - Die mees algemene vorm van primêre nefrotiese sindroom. In teenstelling met suiwer lipoïede-nefrose, word hierdie vorm gekenmerk deur 'n kombinasie van nefrotiese sindroom met tekens van inflammatoriese nierskade. Die kliniese beeld van die siekte kan lankal deur nefrotiese sindroom bepaal word, en eers later vind die progressie van glomerulonefritis plaas, met verminderde stikstofnierfunksie en arteriële hipertensie.
2. Hipertensiewe vorm. Arteriële hipertensie heers onder die simptome, terwyl urinêre sindroom nie baie uitgespreek word nie. Soms word chroniese glomerulonefritis in die hipertensiewe tipe ontwikkel na die eerste gewelddadige aanval van glomerulonefritis, maar meer dikwels is dit die gevolg van die latente vorm van akute glomerulonefritis. HELL bereik 180/100 - 200/120 mm Hg. Art. en kan onderhewig wees aan groot skommelinge gedurende die dag onder die invloed van verskeie faktore. Die hipertrofie van die linker ventrikel van die hart is gebreek, die aksent van II toon oor die aorta word gehoor. Hipertensie verkry nie 'n kwaadaardige aard nie, bloeddruk, veral diastoliese, bereik nie hoë vlakke nie. Gewaardeerde veranderinge in die fundus in die vorm van neuroretinitis.
3. Gemengde vorm. In hierdie vorm is daar beide nefrotiese en hipertensiewe sindrome.
4. Latente vorm Dit is 'n redelik algemene vorm wat gewoonlik slegs in ligte urinêre sindroom manifesteer, sonder arteriële hipertensie en oedeem. Dit kan 'n baie lang kursus (10 - 20 jaar of meer) hê, later lei dit tot die ontwikkeling van uremie. Dit moet ook toegeken word en hematuriese vorm, soos in sommige gevalle kan chroniese glomerulonefritis hematurie manifesteer sonder betekenisvolle proteïenurie en algemene simptome (hipertensie, edeem). Alle vorme van chroniese glomerulonefritis kan mettertyd terugvalle gee wat lyk of die patroon van die eerste akute aanval van diffuse glomerulorefrit herhaal of heeltemal herhaal. Dikwels word verergerings in die herfs en lente waargeneem en kom 1 tot 2 dae na blootstelling aan 'n irriterende, meestal 'n streptokokke infeksie. In enige stadium van chroniese diffuse glomerulonefritis tree die finale stadium in - die sekondêre gekrinkel nier.
Die diagnose. Dit is gevestig op grond van die geskiedenis van akute glomerulonefritis en die kliniese prentjie. In die latente vorm, sowel as in hipertensiewe en hematuriese vorms van die siekte, kan sy erkenning egter moeilik wees. As daar geen duidelike aanduiding is in die geskiedenis van akute akute glomerulonefritis nie, dan vir matig ernstige urinêre sindroom, word differensiële diagnose uitgevoer met een van baie enkel- of bilaterale niersiektes.
Differensiële diagnose. Wanneer hipertensiewe en gemengde vorme van chroniese glomerulonefritis met hipertensie onderskei word, is dit belangrik om die tyd van voorkoms van die urinêre sindroom te bepaal in verhouding tot die voorkoms van arteriële hipertensie. In chroniese glomerulonefritis kom die urinêre sindroom lank voor by arteriële hipertensie of kom gelyktydig daarmee voor. Chroniese glomerulonefritis word gekenmerk deur minder uitgesproke harthipertrofie, minder geneig tot hipertensiewe krisisse (met uitsondering van eksacerbaties wat voorkom met eclampsie) en skaars of minder intensiewe ontwikkeling van aterosklerose, insluitend kransslagare.
Die teenwoordigheid van chroniese glomerulonefritis in differensiële diagnose met chroniese piëlonefritis word aangedui deur die voorkoms van eritrosiete in die uriensediment oor leukosiete, die afwesigheid van aktiewe en bleek leukosiete in Sternheimer -Mainbine-kleuring, dieselfde grootte en vorm van twee niere en die normale struktuur van die bekken en koppies, wat deur die binervoorsiekte en die normale struktuur van die bekken en koppies aangetref word. . Die nefrotiese vorm van chroniese glomerulonefritis moet onderskei word van lipoïede nefrose, amyloïdose en diabetiese glomerulosklerose. In die differensiële diagnose van renale amyloïdose is die teenwoordigheid in die liggaam van chroniese infeksie en amyloïede degenerasie van 'n ander terrein belangrik.
Behandeling. Dit is nodig om die fokus van infeksie uit te skakel (verwydering van die mandjies, sanitasie van die mondholte, ens.). Langtermyn dieetbeperkings (sout en proteïen). Pasiënte met chroniese nefritis moet verkoeling vermy, veral blootstelling aan nat verkoue, 'n droë en warm klimaat word aanbeveel. Met 'n bevredigende algemene toestand en geen komplikasies word sanatoriumbehandeling aangedui. Bedrus is slegs nodig in die tydperk van die voorkoms van beduidende edeem of die ontwikkeling van hartversaking, met uremie. Vir die behandeling van pasiënte met chroniese glomerulonefritis is dieet belangrik, wat voorgeskryf word afhangende van die vorm en stadium van die siekte. Wanneer nefrotiese en gemengde vorm (daar is swelling), moet die inname van natriumchloried uit voedsel nie 1,5 - 2,5 g per dag oorskry nie, en stop met die sout van voedsel. Met genoegsame uitskeidingsfunksie van die niere (geen edeem), moet die kos 'n voldoende hoeveelheid dierlike proteïene bevat, ryk aan hoë fosforbevattende aminosure, wat die stikstofbalans normaliseer en vergoed vir proteïenverlies. Met die hipertoniese vorm word aanbeveel om natriumchloriedinname op 'n normale vlak van proteïene en koolhidrate in die dieet te beperk tot 3-4 g per dag. Die latente vorm van die siekte vereis nie groot beperkings in die voeding van pasiënte nie, dit moet volledig, gevarieerd en ryk aan vitamiene wees. Vitamiene (C, kompleks B, A) moet in die dieet ingesluit word met ander vorme van chroniese glomerulonefritis. Die basis van patogenetiese terapie vir hierdie siekte is die aanstelling van kortikosteroïedmiddels. 1500 tot 2000 mg prednisoon word gebruik vir die verloop van behandeling, dan word die dosis geleidelik verminder. Daar word aanbeveel om herhaalde behandelingskursusse uit te voer vir verergering of ondersteuning van klein kursusse. Terwyl die kortikosteroïedhormone geneem word, is verergering van verborge fokusse van infeksie moontlik, en daarom word antibiotika voorgeskryf op dieselfde tyd of na verwydering van infeksiefokus (byvoorbeeld, tonsillektomie). Kontraindikasies vir die aanstelling van kortikosteroïede vir chroniese glomerulonefritis is progressiewe azotemie.
By matige hipertensie (BP 180/110 mmHg) word hipertensiewe middels by die behandeling gevoeg. Met hoë hipertensie is 'n voorlopige vermindering in bloeddruk nodig. Wanneer kontraindikasies vir kortikosteroïedterapie of indien dit ondoeltreffend is, word die gebruik van nie-hormonale immunosuppressante aanbeveel. Dit is die voorbereidings van die 4-aminokinolienreeks - hingamien (delagil, resoquine, chloroquine), hidroksiokloorchin (plaquenil). In die gemengde vorm van chroniese glomerulonefritis (edematiese en uitgesproke hipertensiewe sindrome) word die gebruik van natriuretika aangedui, aangesien hulle 'n diuretiese en hipotensiewe effek het. Hipotiasied word voorgeskryf 50-100 mg twee keer per dag, lasix 40-120 mg per dag, etakriensuur (uregit) 150-100 mg per dag. Saluretika word die beste gekombineer met 'n aldosteroon-antagonist aldactone (veroshpironom) - 50 mg 4 keer per dag, wat natriumafskeiding verhoog en kalium ekskresie verminder. Die diuretiese effek word vergesel deur die uitskeiding van kalium met urine, wat lei tot hipokalemie met die ontwikkeling van algemene swakheid, adynamie en verswakte kontraktiwiteit van die hart. Daarom, stel terselfdertyd 'n oplossing van kaliumchloried aan.
By die behandeling van hipertensiewe vorme van chroniese glomerulonefritis moet voorgeskrewe antihipertensiewe middels gebruik word vir die behandeling van hipertensie (reserpien, adelfan). Skerp skommelinge in bloeddruk en ortostatiese val, wat die nierbloedvloei en filtrasiefunksie van die niere kan benadeel, moet egter vermy word.
Etiologie en patogenese.
Onder die mikrobiese patogene van piëlonefritis word E. coli vaker aangetref, minder dikwels ander tipes bakterieë: Klebsiella, Proteus, Pus Pus, Enterococcus, Staphylococcus.
10-25% van pasiënte met chroniese piëlonefritis vind gemengde flora in die urine.
Infeksie van die nier en die versamelstelsel kom hoofsaaklik voor in die stygende (80% van pasiënte) en hematogene weë.
Die voorkoms en ontwikkeling van piëlonefritis is belangrik om die immuunverdediging van die makro-organisme te verminder, die teenwoordigheid van ekstra of intraterale obstruksie van die urienweg, wat bydra tot urine stasis, veranderinge in die reaktiwiteit van die renale parenchiem, wat lei tot 'n afname in die weerstand teen urinêre infeksie, patogeniteit van mikrobiese patogene, veral kleef- en ensiemagtige eienskappe , en hul weerstand teen antibakteriese middels, metaboliese siektes: diabetes mellitus, sistinurie, hipokalemie, ens., die teenwoordigheid van ekstrarenale fokus van infeksie en vulvovaginitis, dehidrasie, septisemie, gebreke in kateterisasie van die urienweg, ens. dermbakterieë met 'n toename in die aantal voorwaardelike patogene mikroflora en translokasie van mikroörganismes vanaf die dunderm na die urinêre organe. Elk van hierdie faktore kan onafhanklike betekenis hê in die voorkoms van piëlonefritis, maar meer dikwels ontwikkel die siekte met 'n kombinasie van die effekte van sommige van hulle.
In ooreenstemming met die duur van die vloei:
Akute piëlonefritis - duur ongeveer 2 maande in 'n kind, dikwels vergesel van komplikasies wat chirurgiese behandeling vereis. 'N klein inflammasie eindig gewoonlik in volledige herstel.
Chroniese piëlonefritis - duur 6 maande of langer. Dit gaan voort met periodes van exacerbations en remissions.
Daar is primêre en sekondêre piëlonefritis.
Primêre piëlonefritis - ontwikkel in 'n kind as gevolg van veranderinge in die dermflora. Die rede vir die verandering van die mikroflora is 'n derminfeksie. Met kokkie infeksie, griep en seer keel, is daar ook risiko's van die vorming van die primêre vorm van die siekte by 'n kind. Die skuldige van piëlonefritis kan bloeding op die ouderdom van 10 jaar wees.
Sekondêre piëlonefritis - ontwikkel as gevolg van aangebore afwykings: abnormaliteite in die struktuur van die niere, onbehoorlike ligging van die blaas en ureters. Sekondêre piëlonefritis kom as 'n reël tot 'n jaar voor. By babas is daar oortredings van die uitvloei van urinêre vloeistof. Saam met die urine, bakterieë wat die inflammatoriese proses veroorsaak, dring die onderste bane en die nier in. In die eerste jaar van die lewe kan gediagnoseer word onderontwikkeling van die niere. Hierdie patologie lei tot 'n toename in die vrag op die weefsel elke jaar van die lewe. Sekondêre piëlonefritis kan vir 1-2 jaar van 'n kind se lewe gediagnoseer word.
Kliniek van akute piëlonefritis
by akute piëlonefritis Die aanvang van die siekte is gewoonlik akuut, met koors tot 38-40 ° C, kouekoors, hoofpyn, en soms braking.
Pyn sindroom Ouer kinders kan unilaterale of bilaterale rugpyn hê met bestraling na die lies, dowwe of kolik, aanhoudende of intermitterende.
Dysuriese versteurings. Dikwels gemerk pynlike en gereelde urinering (pollakiuria), sowel as poliurie met 'n afname in die relatiewe digtheid van urine tot 1015-1012.
Intoksikasie sindroom. Die algemene toestand vererger, lusteloosheid, gebrek aan integrasies verhoog.
By sommige kinders kan jy die spanning van die buikwand, pyn in die iliacstreek en langs die ureters, in ander waarneem - 'n positiewe simptoom van Pasternack.
Urinêre sindroom. Neutrofiele leukosieturie en bakteriurie word bepaal, minder dikwels - klein mikrohematuria en proteïenieë,
In bloedtoetse - leukositose, verhoogde ESR, klein normochromiese anemie. Selde erge vorms van piëlonefritis voorkom, vergesel van sepsis, ligte plaaslike manifestasies, dikwels ingewikkeld deur akute nierversaking, asook die verwydering van vorms van akute piëlonefritis met ligte algemene en plaaslike simptome en ernstige urinêre simptome (leukocyturia, bacteriuria, macrohematuria en proteïnurie).
By pasgeborenes is die simptome van die siekte sag en laag spesifiek. Die siekte manifesteer hom hoofsaaklik in dyspeptiese versteurings (anoreksie, braking, diarree), 'n klein toename of afname in liggaamsgewig, koors. Minder algemeen is geelsug, sianose, meningale simptome, tekens van dehidrasie. Leukosieturie, bakteriurie, klein proteïenurie word in alle kinders waargeneem. In 50-60% van gevalle word hiperasotemie waargeneem.
Die meeste kinders onder 1 jaar oud ontwikkel akute piëlonefritis geleidelik. Die mees aanhoudende simptome is koors, anoksicia, opwekking en braking, lusteloosheid, pallor, urinering en urinering. Urinêre sindroom word uitgespreek. Hiperasotemie in kinderskoene word baie minder gereeld waargeneem as by pasgeborenes, hoofsaaklik by kinders, in wie piëlonefritis ontwikkel teen die agtergrond van aangebore patologie van die urinêre stelsel.
Kliniek van chroniese piëlonefritis
Chroniese piëlonefritis is 'n gevolg van 'n nadelige verloop van akute piëlonefritis, wat langer as 6 maande duur of gedurende hierdie tydperk is daar twee of meer verergerings. Afhangende van die erns van kliniese manifestasies, word herlewende en latente chroniese piëlonefritis onderskei. In 'n herhalende kursus word herhalende verergerings met meer of minder lang asimptomatiese periodes waargeneem. Die kliniese beeld van die terugval van chroniese piëlonefritis verskil baie van dié van akute piëlonefritis en word gekenmerk deur 'n ander kombinasie van algemene (koors, buik of rugpyn, ens.), Lokale (dysurie, pollakiuria, ens.) En laboratorium (leukocyturie, bakteriurie, hematurie, proteïenie en ander) simptome van die siekte. Die latente verloop van chroniese piëlonefritis word waargeneem in ongeveer 20% van die gevalle. Laboratoriummetodes van navorsing is uiters belangrik in die diagnose, aangesien pasiënte geen algemene en plaaslike tekens van die siekte het nie.
- Pyn in kroniese piëlonefritis (CP). Lumbale pyn is die mees algemene klagte van pasiënte met chroniese piëlonefritis (CP) en word in die meeste van hulle aangeteken. In die aktiewe fase van die siekte ontstaan ​​pyn as gevolg van strek van die veselagtige kapsule van die vergrote nier, soms as gevolg van inflammatoriese veranderinge in die kapsule self en perinephria. Нередко боль сохраняется и после стихания воспаления в связи с вовлечением капсулы в процесс рубцевания, происходящий в паренхиме. Выраженность боли различна: от ощущения тяжести, неловкости, дискомфорта до очень сильной боли при рецидивирующем течении. Характерна асимметрия болевых ощущений, иногда они распространяются на подвздошную область.
— Дизурический синдром при хроническом пиелонефрите (ХП). При обострении хронического пиелонефрита (ХП) часто наблюдается поллакиурия и странгурия.Die individuele frekwensie van urinering hang af van die water- en voedselregering en kan aansienlik verskil in gesonde individue. By pasiënte met piëlonefritis is dit dus nie die absolute aantal urinasies per dag wat saak maak nie, maar die beoordeling van hul frekwensie deur die pasiënt self, asook 'n toename in die nag. Gewoonlik urineer 'n pasiënt met piëlonefritis dikwels en in klein porsies, wat 'n gevolg kan wees van neuro-refleks urinêre afwykings en urinêre dyskinesie, veranderinge in die toestand van urothelia en die kwaliteit van urine. As pollakiuria gepaard gaan met 'n brandende sensasie, pyn in die uretra, pyn in die onderbuik, 'n gevoel van onvolledige urinering, dui dit op tekens van blaasskade. Dysurie is veral kenmerkend van sekondêre piëlonefritis op die agtergrond van siektes van die blaas, prostaatklier, soutdiatese, en die voorkoms daarvan word dikwels voorafgegaan deur ander kliniese tekens van verergering van sekondêre chroniese piëlonefritis (VCP). In die geval van primêre piëlonefritis is dysurie minder algemeen - by ongeveer 50% van pasiënte. Met sekondêre chroniese piëlonefritis (VCP) - dysurie kom vaker voor - tot 70% van pasiënte.
- Urinêre sindroom in kroniese piëlonefritis (CP).
Veranderinge in sommige van die eienskappe van urine (ongewone kleur, troebelheid, sterk reuk, 'n groot sediment wanneer dit staan) kan deur die pasiënt self gesien word en dien as rede om mediese aandag te soek. 'N behoorlik uitgevoer urine studie bied baie goeie inligting in die geval van nier siektes, insluitende chroniese piëlonefritis (CP).
Met chroniese piëlonefritis (CP) proteïenurie Die waarde van proteïenurie is gewoonlik nie meer as 1 g / l nie. Hyalien-silinders word uiters selde aangetref. Tydens periodes van verergering van chroniese piëlonefritis (CP) word proteïenie in 95% van pasiënte aangetref.
cylindruria atipiese vir piëlonefritis, hoewel in die aktiewe fase, soos reeds genoem, dikwels enkele hialiensilinders voorkom.
leucocyturia - 'n Direkte teken van 'n inflammatoriese proses in die urinêre stelsel. Die oorsaak by chroniese piëlonefritis (CP) is die penetrasie van leukosiete in die urine vanaf die fokus van inflammasie in die interstitium van die nier deur die beskadigde kanalikulis, asook inflammatoriese veranderinge in die epiteel van die buise en bekken.
Meer belangrik as die res is die bepaling en evaluering van urin digtheid. Ongelukkig ignoreer baie dokters hierdie figuur. Hiposturie is egter 'n baie ernstige simptoom. 'N afname in urine digtheid is 'n aanduiding van verswakte konsentrasie van urine deur die niere, en dit is byna altyd oedeem van die medulla, dus ontsteking. Daarom, wanneer piëlonefritis in die akute fase altyd te doen het met 'n afname in die digtheid van urine. Predikant word hierdie simptoom aangetref as die enigste teken van piëlonefritis. Oor die jare is daar geen patologiese sediment, hipertensie, daar mag geen ander simptome wees nie, en daar is net 'n lae digtheid van urine.
Hematurie in kroniese piëlonefritis (CP)
Nieroorsake hematurie is inflammatoriese prosesse in die glomeruli, stroma, vate, verhoogde druk in die nierare, verswakte veneuse uitvloei.
In chroniese piëlonefritis (CP) tree al hierdie faktore op, maar in die reël word bruto hematurie by pasiënte met kroniese piëlonefritis (CP) nie waargeneem nie, behalwe vir gevalle waar daar komplikasies van piëlonefritis (nekrose van die niervate, hipermie van die slymvlies van die urienweg tydens pylositis is, calculus skade).
Mikrohematurie in die aktiewe fase van chroniese piëlonefritis (CP) kan in 40% van pasiënte bepaal word, en in die helfte is dit klein - tot 3-8 eritrosiete in sig. In die latere fase van chroniese piëlonefritis (CP) in die algemene analise van urine word hematurie slegs in 8% van pasiënte aangetref, en in 8% in kwantitatiewe monsters.
So, hematurie kan nie toegeskryf word aan die hoofkenmerke van chroniese piëlonefritis (CP) nie.
bakteriurie beskou die tweede (na leukocyturia) vir die belangrikheid van diagnostiese teken van piëlonefritis. Vanuit mikrobiologiese oogpunt is dit moontlik om van infeksie van die urienweg te praat indien patogene mikroörganismes in die urine-, uretra-, nier- of prostaatklier opgespoor word. Colorimetriese toetse - TTX (trifenyltetrazoliumchloried) en die nitriet toets kan 'n idee gee van die teenwoordigheid van bakteriurie, maar die bakteriologiese metodes van urien toetsing is van diagnostiese waarde. Die teenwoordigheid van infeksie dui op die identifisering van groei van meer as 10 5 organismes in 1 ml urine.
Bakteriologiese ondersoek van urine is van groot belang in die herkenning van kroniese piëlonefritis (CP). Dit laat jou toe om die veroorsakende middel van chroniese piëlonefritis (CP) te identifiseer, voldoende antibiotiese terapie te onderneem en die effektiwiteit van die behandeling te monitor.
Die belangrikste metode vir die bepaling van bakteriurie is beslag op soliede voedingsmedium, wat dit moontlik maak om die tipe mikroörganismes, hul hoeveelheid in 1 ml urine, en dwelm sensitiwiteit te verduidelik.
- Intoksikasie sindroom in kroniese piëlonefritis (CP). Met 'n herlewingskursus van piëlonefritis, is die verergerings (soortgelyk aan akute piëlonefritis) vergesel van ernstige dronkenskap met naarheid, braking, uitdroging van die liggaam (die hoeveelheid urine is gewoonlik groter as in 'n gesonde persoon, omdat konsentrasie versteur word. En as meer urine vrygestel word, dan , en die behoefte aan vloeistof meer).
In die latente tydperk is pasiënte bekommerd oor algemene swakheid, kragverlies, moegheid, slaapstoornis, sweet, ongespesifiseerde abdominale pyn, naarheid, swak aptyt en soms gewigsverlies. Individuele simptome kom by bykans alle pasiënte voor. 'N Lang subfebriele toestand, hoofpyn, austenisasie, kouekoors word meer dikwels waargeneem in pasiënte met PCP.
Veranderinge in hemogram kan voorkom: ESR toeneem, leukositose verskyn, maar die liggaamstemperatuur styg nie. Daarom, as daar 'n hoë temperatuur (tot 40 C) is en daar 'n urinêre sindroom is, is dit nie nodig om hierdie koors te laat haas nie, met inagneming van piëlonefritis. 'N Mens moet 'n baie gewelddadige beeld van piëlonefritis waarneem om hierdie temperatuur aan hulle te verduidelik.
- Sindroom van arteriële hipertensie in kroniese piëlonefritis (CP),
- Sindroom van chroniese nierversaking in chroniese piëlonefritis (CP).
Lys van hoof diagnostiese maatreëls:
1. Voltooi bloedtelling
2. Algemene urine analise. Die hoof laboratorium teken van 'n jong kind is bakteriese leukocyturia. In die urine word bakterieë en leukosiete gevind. Proteinurie is weglaatbaar. Erythrocyturia kom nie in alle gevalle voor nie en het wisselende grade van erns.
3. Bacpowered urine.
Glomerulonefritis by kinders
Glomerulonefritis by kinders is 'n immuun-inflammatoriese letsel van die glomerulêre apparaat van die niere wat tot 'n afname in hul funksie lei. In kindergeneeskunde is glomerulonefritis een van die algemeenste verworwe renale patologieë by kinders, wat tweede na urienweginfeksies plaasvind. Die meeste gevalle van glomerulonefritis word by kinders van voorskoolse en laerskoolleer (3-9 jaar) aangeteken, skaars episodes (minder as 5%) - by kinders van die eerste 2 jaar van die lewe. By seuns kom glomerulonefritis 2 keer meer dikwels voor as by meisies.
Die basis vir die ontwikkeling van glomerulonefritis by kinders is aansteeklike allergieë (die vorming en fixering in die niere van sirkulerende immuun komplekse) of outo-allergie (produksie van auto-antiliggame), sowel as nie-immuun skade aan die orgaan as gevolg van die ontwikkeling van hemodinamiese en metaboliese afwykings. Benewens die renale glomeruli, kan die buis en die interstisiële (interstitiële) weefsel betrokke wees by die patologiese proses. Glomerulonefritis by kinders is gevaarlik om die chroniese nierversaking en vroeë gestremdheid te ontwikkel.
Oorsake van glomerulonefritis by kinders
Dit is moontlik om die etiologiese faktor in 80-90% van akute glomerulonefritis by kinders en in 5-10% van die chroniese gevalle te identifiseer. Die belangrikste oorsake van glomerulonefritis by kinders is aansteeklike middels - bakterieë (hoofsaaklik nefritogene stamme van β-hemolitiese streptokokke-groep A, asook stafilokokke, pneumokokke, enterokokke), virusse (hepatitis B, masels, rommelhond, hoenderpokke, parasiete (patogeen). , toksoplasma), fungi (candida) en nie-aansteeklike faktore (allergene - vreemde proteïene, entstowwe, serums, plant stuifmeel, gifstowwe, dwelms). Dikwels word die ontwikkeling van akute glomerulonefritis by kinders voorafgegaan deur 'n onlangse (2-3 weke voor) streptokok infeksie in die vorm van 'n seer keel, farinksis, skarlakenkoors, longontsteking, streptoderma, impetigo.
Chroniese glomerulonefritis by kinders het gewoonlik 'n primêre chroniese kursus, minder dikwels as gevolg van akute glomerulonefritis. Die hoofrol in die ontwikkeling daarvan word gespeel deur 'n geneties-vasgestelde immuunrespons op 'n antigeen-effek wat inherent is aan hierdie individu. Die gevolglike spesifieke immuun komplekse beskadig die kapillêre van die renale glomeruli, wat lei tot swak mikrosirkulasie, die ontwikkeling van inflammatoriese en distrofiese veranderinge in die niere.
Glomerulonefritis kan voorkom in verskeie siektes van die bindweefsel by kinders (sistemiese lupus eritematosus, hemorragiese vaskulitis, rumatiek, endokarditis). Die ontwikkeling van glomerulonefritis by kinders is moontlik met sommige oorerflike afwykings: T-sel disfunksie, oorerflike tekort aan C6 en C7 breuke van die komplement en antitrombien.
Voorspelende faktore vir die ontwikkeling van glomerulonefritis by kinders kan wees: belaste oorerflikheid, hipersensitiwiteit vir streptokok infeksie, vervoer van nefritiese stamme van streepstokokus van groep A of die teenwoordigheid van fokale chroniese infeksie in die nasofarynx en op die vel. Hiperkoeling van die liggaam (veral in 'n nat omgewing), oormatige insolasie, ARVI kan bydra tot die aktivering van latente streptokokke infeksie en die ontwikkeling van glomerulonefritis by kinders.
Die verloop van glomerulonefritis by jong kinders word beïnvloed deur die kenmerke van ouderdomsfisiologie (funksionele onvolwassenheid van die niere), die eienaardigheid van die reaktiwiteit van die kind se liggaam (sensitiwiteit met die ontwikkeling van immunopatologiese reaksies).
Klassifikasie van glomerulonefritis by kinders
Glomerulonefritis by kinders kan primêr wees (onafhanklike nosologiese vorm) en sekondêre (wat teen die agtergrond van 'n ander patologie voorkom), met gevestigde (bakteriese, virus-, parasitiese) en onidentifiseerde etiologie wat immunologies gekomponeer is (immunokompleks en teenliggaam) en immunologies onvoorsiene. Die kliniese verloop van glomerulonefritis by kinders word verdeel in akute, subakute en chroniese.
Die voorkoms van letsels is diffuse en fokale glomerulonefritis by kinders, deur die lokalisering van die patologiese proses - intrakapillêre (in die vaskulêre glomerulus) en ekstrakapillêre (in die holte van die glomerulus kapsule), deur die aard van inflammasie - ekssudatief, proliferatief en gemeng.
Chroniese glomerulonefritis by kinders sluit verskeie morfologiese vorme in: geringe glomerulêre afwykings, fokale segmentale, membraneuse, mesangioproliferatiewe en mesangiokapillêre glomerulonefritis, IgA nefritis (Berger-siekte). Die voorste manifestasies onderskei tussen latente, hematuriese, nefrotiese, hipertensiewe en gemengde kliniese vorme van glomerulonefritis by kinders.
Simptome van glomerulonefritis by kinders
Akute glomerulonefritis by kinders ontwikkel gewoonlik na 2-3 weke na die infeksie, dikwels streptokokale genese. In 'n tipiese variant het glomerulonefritis by kinders 'n sikliese aard, gekenmerk deur 'n vinnige aanvang en erge manifestasies: koors, kouekoors, ongesteldheid, hoofpyn, naarheid, braking, rugpyn.
In die eerste dae neem die volume uitgeskeide urine merkbaar af, betekenisvolle proteïenie, mikro- en makrohematurie ontwikkel. Urine verkry 'n rooskleurige kleur (die kleur van "vleisslappe"). Karakteristieke swelling, veral op die gesig en ooglede. As gevolg van die swelling, kan die gewig van die kind verskeie kilogram bo die norm wees. Daar is 'n toename in bloeddruk tot 140-160 mm Hg. artikel, in ernstige gevalle, verkry van 'n lang karakter. Met voldoende behandeling van akute glomerulonefritis by kinders, word nierfunksie vinnig herstel, volle herstel vind plaas na 4-6 weke (gemiddeld 2-3 maande). Seldsame (1-2% van die gevalle) word glomerulonefritis by kinders chronies, met 'n baie uiteenlopende kliniese prentjie.
Hematuriese chroniese glomerulonefritis is die algemeenste in die kinderjare. Dit het 'n herhalende of aanhoudende kursus met stadige vordering, word gekenmerk deur matige hematurie, met akute verergerings - growwe hematurie. Hipertensie word nie waargeneem nie, geen edeem of ligte nie.
Kinders het dikwels 'n neiging tot latere verloop van glomerulonefritis met skraal urinêre simptome, sonder arteriële hipertensie en edeem. In dié geval kan die siekte slegs opgespoor word deur versigtige ondersoek van die kind.
Vir nefrotiese glomerulonefritis by kinders, 'n tipiese golwende, voortdurend herhalende kursus. Urinêre simptome oorheers: oligurie, beduidende edeem, ascites, hydrothorax. Bloeddruk is normaal of effens verhef. Daar is massiewe proteïenie, klein eritrositie. Hiperasotemie en reduksie van glomerulêre filtrasie kom voor by die ontwikkeling van CRF of die verergering van die siekte.
Hipertensiewe chroniese glomerulonefritis by kinders is skaars. Die kind is bekommerd oor swakheid, hoofpyn, duiseligheid. Aanhoudende, progressiewe hipertensie is kenmerkend, urinêre sindroom is sag, oedeem is effens of afwesig.
Diagnose van glomerulonefritis by kinders
Die diagnose van akute glomerulonefritis in 'n kind word geverifieer op grond van anamnesis data oor 'n onlangse infeksie, die teenwoordigheid van oorerflike en aangebore nierpatologie in bloedverwante en 'n kenmerkende kliniese prent, bevestig deur laboratorium- en instrumentale studies. Ondersoek van 'n kind met vermoedelik glomerulonefritis word uitgevoer deur 'n pediater en pediatriese nefrolog (pediatriese uroloog).
As deel van die diagnose word 'n algemene en biochemiese analise van bloed en urine, die Reberg-toets, die urine-analise volgens Nechiporenko, die Zimnitsky-toets ondersoek. Wanneer glomerulonefritis by kinders 'n afname in diuresis, glomerulêre filtrasietempo, nocturia, mikro- en growwe hematurie, proteïenurie, silindruria toon. In die bloed is daar 'n klein leukositose en 'n toename in ESR, 'n afname in die N- en C5-komplementfrakties, 'n toename in CIC, ureum, kreatinien, hiperasotemie, 'n toename in streptokok-teenliggaam titer (ASH en ASL-O).
Ultraklank van die niere in akute glomerulonefritis by kinders toon 'n effense toename in hul volume en 'n toename in echogeniciteit. Pikselbiopsie van die niere word uitgevoer om die morfologiese variant van glomerulonefritis by kinders te bepaal, om voldoende terapie voor te skryf en om die prognose van die siekte te evalueer.
By kinders met glomerulonefritis word die konsultasie van 'n pediatriese oftalmoloog (met die ondersoek van die fundus van die oog om angiopatie van die retinale vate) uitgesluit, genetika (om 'n oorerflike patologie uitgesluit), pediatriese otolaryngoloog en 'n tandarts (om fokus van chroniese infeksie te identifiseer en rehabiliteer) getoon.
Behandeling van glomerulonefritis by kinders
In gevalle van uitgesproke manifestasies van glomerulonefritis by kinders (bruto hematurie, proteïenurie, edeem, hipertensie), binnepasiëntbehandeling met die aanstelling van bedrus en 'n spesiale dieet (met sout en proteïenbeperking), etiotropiese, simptomatiese en patogenetiese terapie word aangedui. 'N streng soutvrye dieet is nodig totdat die edeem verdwyn, en 'n streng proteïenvrye dieet is nodig om die normale volume uitgeskeide vloeistof te herstel.
In die akute tydperk van glomerulonefritis by kinders word antibiotika terapie voorgeskryf (penisillien, ampisillien, eritromisien). Korreksie van edeem sindroom word uitgevoer met furosemied, spironolaktoon. Van antihipertensiewe by kinders word ACE-remmers gebruik vir langdurige aksie (enalapril), stadige kalsiumkanaalblokkers (nifedipien), en in adolessensie-angiotensien II-receptorblokkers (losartan, valsartan). Glukokortikosteroïede (prednisolone) word gebruik in ernstige vorms van chroniese glomerulonefritis - immunosuppressiewe middels (chlorbutien, cyklofosfamid, levamisool). Vir die voorkoming van trombose by pasiënte met 'n ernstige nefrotiese sindroom, word antikoagulante (heparien) en antiplateletagente voorgeskryf. Met 'n beduidende toename in die vlakke van uriensuur, ureum en kreatinien in die bloed, vergesel van erge jeuk en ijzer van die vel, kan hemodialise gebruik word.
Na ontslag uit die hospitaal moet kinders vir 5 jaar by 'n resepterende rekening by 'n kinderarts en pediatriese nefrolog wees, en vir herhalende glomerulonefritis - vir die lewe. Sanatorium-oord behandeling word aanbeveel, profylactiese inenting is kontraindikasie.
Prognose en voorkoming van glomerulonefritis by kinders
Met voldoende behandeling eindig akute glomerulonefritis by kinders in meeste gevalle met herstel. В 1-2% случаев гломерулонефрит у детей переходит в хроническую форму, в редких случаях возможен летальный исход.
Teks van wetenskaplike werk oor die onderwerp "Pyelonefritis by kinders (lesing)"
UDC 616.61-002.8-053.2 PIELONEFRITIS IN KINDERS (lesing) Druzhinina T. V.
Smolensk State Medical University, Rusland, 214019 Smolensk, ul. Krupskaya, 28
[email protected] - Tatyana Druzhinina
Opsomming: Die lesing bied moderne inligting oor terminologie, epidemiologie, etiologie en patogenese, kliniese manifestasies, ondersoekvolume, diagnostiese tekens, behandeling en voorkoming van piëlonefritis by kinders. Sleutelwoorde, kinders, piëlonefritis, infeksie van die urinêre stelsel.
PYELONEPHRITIS IN KINDERS (LESING) Druzhinina T.
Smolensk Staats Mediese Universiteit, Rusland, 214019 Smolensk, st. Krupskaya, 28.
Opsomming: Epidemiologie, Epidemiologie, Epidemiologie en Patogenese; Sleutelwoorde: kinders, piëlonefritis, urienweginfeksie.
Pyelonefritis is 'n nie-spesifieke mikrobiese en inflammatoriese siekte van die nierbuik en tubulointerstitiale weefsel van die niere met 'n primêre letsel van die tubulointerstitium.
Terminologie van aansteeklike en inflammatoriese siektes van die urienstelsel,
• Infeksie van die urinêre stelsel (IC) - die groei van bakterieë in die urienweg sonder om die vlak van skade aan die organe van die urinêre stelsel (OMC) aan te dui, kombineer alle aansteeklike en inflammatoriese siektes van OMC en sluit piëlonefritis, uritis, uretritis, asimptomatiese bakteriurie, diagnose van IC in die eerste fase van die ondersoek in.
• Febrile IC (liggaamstemperatuur> 38 °) - gewoonlik 'n teken van piëlonefritis of sy komplikasies.
• Akute piëlonefritis is 'n inflammatoriese siekte van die renale parenchiem en pelvis wat veroorsaak word deur 'n bakteriese infeksie.
• Chroniese piëlonefritis - nierbeskadiging, wat deur letselsveranderinge (fibrose) en vervorming van CLS voorkom, as gevolg van herhaalde IK, gewoonlik teen die agtergrond van anatomiese anomalieë van die urienweg of obstruksie, wat bevestig word deur diagnostiese metodes te visualiseer.
• Asimptomatiese bakteriurie - bakteriurie> 105 kolonievormende eenhede (CFU) in 1 ml urine, sonder klagtes en kliniese simptome van die siekte van die urienstelsel.
• Blaas ureterale reflux (MRR) - retrograde urine vloei van die blaas na die ureter.
• Reflux nefropatie - fokale of diffuse sklerose van die renale parenchiem, waarvan die oorsaak PMR is, wat lei tot intrarenale terugvloei, herhaalde aanvalle van piëlonefritis en littekens (verharding) van die nierweefsel.
• Urosepsis is 'n veralgemeende nie-spesifieke aansteeklike siekte as gevolg van die penetrasie van verskeie mikroörganismes en hulle gifstowwe uit die OMC in die bloedstroom.
Volgens die klassifikasie van die Wêreldgesondheidsorganisasie behoort piëlonefritis tot die groep tubulointerstitiale nefritis, dit is in werklikheid tubulointerstitiale nefritis van aansteeklike oorsprong met die moontlike
fokale letsel. So 'n vereniging is gebaseer op 'n gemeenskaplikheid van morfologiese veranderinge met 'n primêre letsel van die buise en interstitium.
Fokus op nierbeskadiging in piëlonefritis, afwisseling van intakte sones en gebiede wat deur inflammasie met moontlike wisselende grade van nierskade verander word, is 'n kenmerkende kenmerk wat piëlonefritis van glomerulonefritis onderskei, met diffusie van glomerulonefritis van die parenchiem van beide niere.
ICD kodes X N10 - Akute tubulo-interstitiële nefritis. N11 - Chroniese tubulo-interstitiële nefritis N11.1 - Chroniese obstruktiewe piëlonefritis. N11.9 - Chroniese tubulo-interstitiële nefritis, ongespesifiseerde. N12 - Tubulo-interstitiële nefritis, nie as akuut of chronies gespesifiseer nie. N39.0 - Urinale infeksie sonder gevestigde lokalisering. R39.3 - Infeksie van die urienweg van die pasgeborene.
In die Russiese Federasie onder kinders is die voorkoms van IC 18-22: 1000 , piëlonefritis is van 0,3% tot 4,0% . Die probleme van differensiële diagnose van IC en piëlonefritis verwring die voorkomsskoerse. Op 'n jonger ouderdom, veral by 4-5 maande, word die frekwensie van akute respiratoriese infeksies verhoog, hierdie ouderdom val saam met die aanvang van profylactiese inentings en die oorgang na kunsmatige voeding, dit veroorsaak 'n verhoogde vatbaarheid van OMS vir mikrobiese middels.
In die meeste gevalle (50-70%) begin die siekte vroeg in die kinderjare, en daar kan in die toekoms volgehoue ​​remissie wees. Tydens die primêre diagnose van piëlonefritis in die neonatale tydperk, val die siekte in 25% van die gevalle terug. Voor die ouderdom van 3 maande word IC en piëlonefritis meer dikwels by seuns gediagnoseer, hulle is meer geneig om 'n OMS-abnormaliteit te hê, en ouer pasiënte - meer dikwels by meisies (2%). Op die ouderdom van 1 jaar is piëlonefritis 4 keer meer algemeen by meisies as by seuns, en by die 3de jaar by meisies 10 keer meer dikwels .
Onder die hospitaalkoors en die kinders van ICI in 10-15%, onder ernstige bakteriële infeksies in hierdie ouderdom, is ICI die mees algemene . Onder die oorsake van terminale chroniese nierversaking, is chroniese piëlonefritis 3de na misvormings van OMS en glomerulonefritis, in 3% van die volwasse bevolking aangetref. Volgens obduksie is die frekwensie van veranderinge wat kenmerkend is van piëlonefritis 15%.
Pyelonefritis word in die meeste gevalle veroorsaak deur een uropatogeen, maar met gereelde terugvalle en teen die agtergrond van misvormings van OMC word mikrobiese verenigings tot 62% van gevalle waargeneem.
In 2000-2001, in 8 mediese instellings van 7 stede van Rusland (insluitend Smolensk), is 'n multisenter studie van weerstand van die hoof uropatogene stamme ARMID-1 vir die eerste keer uitgevoer. Die struktuur van uropatogene het in verskillende streke van Rusland verskil. In Smolensk het Escherichia coli die oorhand gekry (83,3%), wat die optimale doeltreffendheid van empiriese antibiotiese terapie voorstel, waarvan die keuse gebaseer is op die resultate van die antibiotiese vatbaarheid van E.coli (Fig. 1).
Gram-negatiewe flora heers ook onder patogene by kinders, met ongeveer 90% in infeksie met die bakterieë Escherichia coli . Proteus mirabilis (ongeveer 30% in seuns), Klebsiella spp. (meestal in jong kinders), Enterobacter spp. en Pseudomonas spp. - In minder as 2% van die gevalle aangetref. Nosokomiale infeksies word onderskei deur die Klebsiella, Serratia en Pseudomonas spp. .
Gram-positiewe mikroörganismes is hoofsaaklik enterokokke en stafilokokke (5-7%). By pasgeborenes is streptokokke van groepe A en B 'n relatief algemene oorsaak van IC. Onlangs is daar 'n toename in die opsporing van Staphylococcus saprophyticus, hoewel die rol daarvan omstrede bly.
Tans het meer as die helfte van Escherichia coli-stamme by kinders met IC amoksisillienweerstand verkry, maar hulle bly vatbaar vir amoksisillien / klavulanaat .
Hipotese, intraderinale virusinfeksies word beskou as 'n faktor wat bydra tot die toetreding van 'n bakteriële infeksie.
Die ontwikkeling van piëlonefritis kan veroorsaak word deur urogenitale chlamydia, ureaplasmose, mycoplasmose, veral by kinders met nie-spesifieke inflammatoriese siektes van die eksterne geslagsorgane. By kinders met immunodeficiteits toestande (voortydig, met hipotrofie, intrauteriene infeksie, ontwikkelingsgestremdhede, wat lank reeds immunosuppressiewe terapie ontvang het), is bakterieverenigings kenmerkend.
In die hematogene infeksieroete word Actinomyces-spesies, Brucella spp., Mycobacterium tuberculosis geregistreer. .
Die hoofpunte in die ontwikkeling van piëlonefritis by die makro-organisme is: anatomiese en fisiologiese eienskappe van die OMC en die toestand van immuniteit van die kind. Benewens bakteriese besoedeling vereis die ontwikkeling van inflammasie 'n verandering in die algemene toestand van die kind se liggaam, 'n verandering in die reaktiwiteit van die nierweefsel. Die biologiese eienskappe van mikroörganismes wat nierweefsel en urodinamiese versteurings in 'n kind koloniseer (obstruktiewe uropatie, PMR, neurogene blaas disfunksie) is van primêre belang.
Voorwaardes wat die ontwikkeling van piëlonefritis voorspel:
• piëlonefritis verwys na siektes met oorerflike predisposisie,
• nier disambiogenese, onvolwassenheid van nefrone wat ischemiese foci skep,
• Die rol van metaboliese afwykings (met primêre en sekondêre tubulopathies met veranderinge in urine pH en kristallurie, dikwels as gevolg van ensiepaties) is ongetwyfeld gunstig vir die fiksasie van mikroörganismes in
nierweefsel, mikrobes penetreer die kapillêre netwerk, van daar in die interstisiële weefsel, waar inflammatoriese foci voorkom.
Voorspoedigende toestande by jong kinders:
• aangebore afwykings van OMS,
• vroeë oorgang na gemengde of kunsmatige voeding,
• gereelde siektes van vroeë ouderdom: intrakraniale geboortebesering, distrofie, rickets, atopiese diatese,
Siektes van ander organe wat lei tot urodinamiese en hemodinamiese afwykings van die niere.
Leier risikofaktore vir piëlonefritis by kinders:
• kinders op die ouderdom van die eerste 2 jaar van die lewe,
• abnormaliteite van die OMC, die urogenitale area - organiese afwykings van die deurvoer van urine,
• neurogene blaas disfunksie (NDMP): skaars of gereelde urinering, urinêre inkontinensie - funksionele afwykings van urineweging,
• oortredings van die samestelling van die urine self (byvoorbeeld diabetes mellitus, tubulopatie),
• hardlywigheid, wurmbesmetting, inflammatoriese siektes van die eksterne geslagsorgane (vulvovaginitis, balanitis, balanopostitis), transurethrale mediese manipulasies (blaas kateterisasie), masturbasie, vroeë geslagslewe,
• Koufaktor is belangrik - daar is spierspasma en benadeelde hemodinamika van die nier.
Maniere van infeksie Stygend - die mees algemene. Anatomiese eienskappe veroorsaak 'n groter frekwensie van IC en piëlonefritis by meisies. Die reservoir van uropatogene bakterieë is die rektum, perineum, laer urienweg. Nadat die bakterieë die vesicoureterale versperring oorwin het, vind hul vinnige voortplanting plaas met die vrylating van endotoksiene. In reaksie hierop is die aktivering van die immuno-immunisme van die plaaslike makro-organismes (makrofage, limfosiete, endoteelselle) met die produksie van inflammatoriese sitokiene (IL 1, IL 2, IL 6, tumornekrosefaktor), lysosomale ensieme, inflammatoriese mediators, aktivering van lipiedperoksidasie, wat lei tot nierskade weefsel, hoofsaaklik, tubules.
Die hematogene weefsel van piëlonefritis kom hoofsaaklik voor tydens die ontwikkeling van septikemie in die neonatale periode en in die eerste maande van die lewe, veral in die teenwoordigheid van immuunafwykings, ook tydens die infeksie met Actinomyces-spesies, Brucella spp., Mycobacterium tuberculosis .
Die limfoogiese weg is minder belangrik, dit is moontlik as daar 'n beskadigde slymvlies van die urienweg is, word dit nie deur alle nefrologen herken nie. Daar is 'n hipotese oor die limfogene migrasie van mikroörganismes uit die dunderm. Kliniese manifestasies van piëlonefritis
Die piëlonefritis kliniek hang af van 1) die ouderdom van die kind, 2) die algemene vorige toestand, 3) die wyses van infeksie. Simptome word verdeel in: algemene tipiese simptome van 'n ernstige infeksieproses met ernstige dronkenskap, simptome van 'n plaaslike aard (met urinogenny-infeksie kan hierdie simptome eerste wees). Algemene simptome met dronkenskap:
• Oorwegend febrile temperatuur sonder katarre verskynsels of subfebriele, lusteloosheid, moegheid, hoofpyn, aptytverlies voor anoreksie,
• pyn in die buik, lumbale streek, patognomoniese simptome om aan een of albei kante te tik,
• bleek, aardse tint van die gesig,
• Veranderinge in die bloed (neutrofiele leukositose, verhoogde ESR),
• In teenstelling met nierfunksie, arteriële hipertensie, anemie, osteodiestrofie.
Simptome van 'n plaaslike aard:
• dikwels onbeduidende dysurie, insluitende enuresis (simptome van IC-variante, wat terselfdertyd kan wees as of voorafgaan tot piëlonefritis);
• in geval van nierfunksie, nocturia, polyuria en oliguria in die finale stadium,
• veranderinge in urine.
Die verloop van piëlonefritis by pasgeborenes en babas word gekenmerk deur 'n lae-spesifieke kliniese prentjie en algemene simptome van dronkenskap. Onder hulle is die volgende simptome:
• Koors of hipotermie (meer dikwels in preterm en hipotrofie) - mag die enigste simptoom van IK wees in pasgeborenes en jong kinders,
• bleek of marmering van die vel, lusteloosheid, braking en herhaling, verlies aan eetlus, onvoldoende gewigstoename of verlies aan liggaamsgewig,
• simptome kan vir 'n lang tyd voortduur, subfebriele toestande is moontlik in dinamika,
• Dysurie ekwivalent by kinders van die eerste jaar van die lewe kan angs of huil tydens en na urinering, gesigspoeling, grunting, urinering in klein porties, swakheid of intermitterende urinestroom, dysurie in die vorm van gereelde en pynlike urinering, is nie tipies vir kinders jonger as 1.5 nie. 2 jaar en gewoonlik afwesig in piëlonefritis,
• 'n Alternatief vir die afluister van simptome by jong kinders is om 'n vinger tussen die basis van die 12 rib en die ruggraat te druk.
Ongeveer 60% van die babas het nierfunksie. Hiperasotemie ontwikkel, wat gepaard gaan met hiper katabolisme van eie weefsels as gevolg van die dronkeningsproses, word bevestig deur 'n toename in bloed ureum en 'n toename in kreatinien met 'n afname in glomerulêre filtrasie is die hoofkriteria vir nierfunksie.
By ouer kinders word die hoof simptome van piëlonefritis as die volgende simptome aangebied:
• febriele koors, dikwels kortliks, dronkenskapsimptome, dan is 'n lang subfebriele toestand moontlik sonder katarre simptome,
• braking, diarree (selde), pyn in die buik en / of lumbale streek, positiewe simptome van afluistering (hierdie simptoom kan negatief wees as die nier nie in 'n tipiese plek voorkom nie [dystopia, nefroptose], dan kan die pyn meso of hipogastries wees)
• 'n sterk reuk van urine, dysurie - dit is simptome van ander opsies vir IC, soms dra hulle by tot die diagnose van piëlonefritis, byvoorbeeld, febriele koors met dysurie).
Dit is nodig om elke kind met 'n onbegryplike malaise in elkeen van die kinders te gebruik en die urine van alle kinders met koors te ondersoek. Op enige ouderdom met IK is kriteria vir die diagnose van piëlonefritis die teenwoordigheid van koortskoors, variante van die positiewe simptoom van afluistering en / of tekens van nierfunksie.
Kliniese variante van piëlonefritis
Opsie 1 - in die vorm van abdominale pyn, vind plaas onder die dekmantel van siektes van die spysverteringskanaal (gastritis, gastroduodenitis of wurmbesmetting), veral wanneer die pyn onnatuurlike lokalisering is.
Die 2de opsie is 'n periodieke temperatuurstyging sonder katarale verskynsels (miskien met TMR, gaan voort onder die masker van ORVI).
3de opsie - kan selde 'n latente kursus hê, wanneer daar geen simptome van simptome is nie, is daar simptome van chroniese dronkenskap, dit word gediagnoseer met 'n volledige kliniese ondersoek.
Die mees algemene klassifikasie van piëlonefritis_
Vorm Huidige Aktiewe Nierfunksies
1. Primêre (nie-obstruktiewe) 1. Akute 1. Aktiewe stadium 2. Omgekeerde ontwikkelingstydperk 3. Volle kliniese en laboratoriumvergiftiging. 1. Behoue ​​nierfunksie 2. Verswakte nierfunksie
2. Sekondêre (obstruktiewe) 2. Chroniese a) herhalende b) latente 1. Aktiewe stadium 2. Gedeeltelike kliniese en laboratoriumverlosing Z. Volle kliniese en laboratoriumvergiftiging 1. Behoue ​​nierfunksie 2. Nier disfunksie 3. CRF
Primêre piëlonefritis - as daar geen veranderinge is wat urinêre stase, sekondêr kan veroorsaak nie - teen die agtergrond van verskeie oorsake van verswakte urodinamika, kan mikroobstruksie ook waargeneem word met dismetaboliese nefropatiese middels. Chroniese kursus - bewaring van simptome van die siekte vir meer as 6 maande  of die teenwoordigheid gedurende hierdie periode van minstens 2 herhalings. Die basis vir die ontwikkeling van piëlonefritis komplikasies is 'n gebrekkige bloedsirkulasie in die omgewing van die nierpille, wat lei tot iskemie, die ontwikkeling van nekrose, akute nierversaking. Klinies is dit koors en pyn (apostematiese nefritis, nierkarbunkel, perinefritis) of growwe hematurie (nierpille-nekrose).
In die diagnose van piëlonefritis word assessering van nierfunksie vereis. Die biochemiese resultate van ureum en bloedkreatinien word bepaal, glomerulêre filtrasie word bereken deur Schwarz en / of die klaring van endogene kreatinien word gemeet, tubulêre nierfunksies word gemeet in die Zimnitsky-monster, die daaglikse uitskeiding van proteïen, glukose.
Doen 'n volledige fisiese ondersoek, beoordeel die fisiese ontwikkeling van die kind, let op liggaamstemperatuur, velvel en slymvliese, die teenwoordigheid / afwesigheid van edeem, die toestand van limfknope (veral inguinale), data oor pulmonale kardiale aktiwiteit, bloeddrukwaardes, palpasie van die buikholte, veral die niere, ureterale punte, bepaal die simptoom van klop aan beide kante, verduidelik daagliks inligting oor diuresis, fisiologiese funksies.
Keuring. By kinders tydens koors met die teenwoordigheid en afwesigheid van simptome van letsels van die boonste respiratoriese kanaal toon 'n algemene urinale oorsig (OAM). Alle kinders van 1 jaar oud word getoon dat hulle 'n ultraklank van die niere en blaas het.
Basiese laboratoriumkriteria vir piëlonefritis
• Leukositurie (in kliniese OAM en / of kwantitatiewe metodes)
• Bakterieurie (bakteriologiese ondersoek van urine)
• Hoë vlakke van KRP en procalcitonin (help met die diagnose in die afwesigheid van tipiese tekens van inflammasie).
Leucocyturia en bacteriuria is pathognomonic, hulle voer 'n kliniese analise van urine uit met 'n telling van die aantal leukosiete (Tabel 2).
Kwantitatiewe urinemonsters, steekproefevaluering 
Leukosiet abs. nommer Erythrocytes abs. nommer Silinders abs. die nommer
Toets Addis-Kakovsky. Urine word gedurende die dag versamel, uitskeiding per dag word beraam. Tot 2.000.000 Tot 1.000.000 Tot 50.000
Voorbeeld Amburzhe. Urine word binne 3 uur versamel, uitskeiding word vir 1 minuut geëvalueer. Tot 2.000 tot 1.000 tot 20
Nechiporenko toets. 'N Gedeelte van die oggend urine, verkry uit 'n mediumstraal, beraamde afskeiding in 1 ml. Meisies tot 4000 Boys tot 2000 Tot 1.000 -
Kriteria vir leukocyturie-toetsstrokies - meer as 25 in 1 μl met 'n positiewe toets vir nitriete, mikroskopies meer as 10 in die p / visie .
In OAM kan piëlonefritis 'n diagnostiese waarde hê:
- glukosurie ('n teken van tubulopatie, akute of chroniese inkorting van tubulêre funksies van die niere),
- kristallurie word as normaal beskou met onstabiele veranderinge tot (+ +),
- urine spesifieke swaartekrag is 'n teken van buisvormige nierfunksie, die norm is> 1018-1020 by ouer kinders,> 1015 by babas,> 1010 by pasgeborenes, 'n afname (iso-hypostoria) kan voorkom by nierfaling,
- Proteïen in die urine word normaalweg nie opgespoor nie, met piëlonefritis proteïenurie is onbeduidend, in die reël 5 rooibloedselle / μl, mikroskopies> 3 op die gebied van nie-sentrifugeerde urine  of die teenwoordigheid van> 5 rooibloedselle in die p / visie met x40-mikroskopie van sentrifugeerde urine ]
- Ascorbinezuur, veral in 'n beduidende hoeveelheid, verminder die kleuring van toetsvelde en verdraai die resultate van glukose, bloed, bilirubien, urobilienne, nitriete. Die toets kan nie vroeër as 10 uur na die laaste vitamien C-inname (dwelms, vrugte, groente) herhaal word nie [ 5].
As dit nie moontlik is om die urine binne die volgende uur te ondersoek nie, moet urine monsters in die yskas gestoor word!
Die urokitogram (leukocyturia-selektiwiteit) is belangrik: by piëlonefritis is neutrofiele leukositurie> 90%, en die skimmelmycelium word ook mikroskopies uitgesluit.
Uitskeiding van kultuur uit urine. Wanneer 'n mikro-organisme in 'n monokultuur geïsoleer word uit 'n medium gedeelte urine in 'n titer van> 105 CFU / ml, kan die patogeen as etiologies beduidend beskou word. Dit is bewys dat om 'n kultuur te isoleer, urine versamel kan word wanneer dit vry is om in 'n skoon houer te urineer nadat die perineum deeglik skoongemaak is.
Die nadeel van vrye urinering is die hoë risiko van besoedeling, veral by kinders gedurende die eerste maande van die lewe. Nie-vlugtige stafilokokke, groen streptokokke, mikrokokke, corynebakterieë en laktobakille word as tipiese kontaminante beskou.
Die patogene potensiaal van uropatogene word volgens die klassifikasie  beraam:
1. Primêre patogene van IC (groep I): E. coli is in die meeste gevalle geïsoleer.
2. Sekondêre patogene van UTI (groep II): patogene eienskappe hoofsaaklik teen ander infeksies, verswakte immuniteit, na indringende diagnostiese en terapeutiese prosedures: Enterobacter spp., Klebsiella spp., P. mirabilis, P. Aeruginosa tot 10%, groepe bakterieë selde voorkom, maar beïnvloed hoofsaaklik kinders: P. vulgaris, S. aureus, Citrobacter spp., Morganella spp., Serratia spp. 10 in monokultuur,> 103 in gemengde kultuur
II> 103 (manlik),> 104 (vroulik) in monokultuur> 105 in gemengde kultuur
Cystoskopie, kateterisasie +/-! -Sh> 102
- Biochemiese bloedtoets: CRP / procalitonien, ureum, kreatinien.
- Endogene kreatinienopruiming of GFR-berekening volgens Schwarz.
- Voorbeeld Zimnitsky (Reizelman by jong kinders) + daaglikse proteïurie.
- Kwantitatiewe urinemonsters (volgens Nechiporenko) met die uitvoering van urokitogram.
- Twee-glas urine monster.
- Met inagneming van die ritme en die volume van spontane urinering - om die kollektiewe konsep van urodinamiese steurnisse, neurogene blaas "uit te sluit met verpligte ondersoeke van die uroloog, neuroloog, interpretasie van residuele urine (herhaaldelik uitgevoer): by kinders van enige ouderdom is die norm 0-5 ml, grenswaardes is 5-20 ml , met herhaalde metings van 20 ml of meer - patologie, met hiporeflex blaas die hoof simptoom is minder as 3 urinering per dag, 'n toename in residuele urine, met 'n ooraktiewe blaas - noodsaaklik begeer om urine te leeg huil borrel wat nie sonder bevestig IC of ander organiese patologie van die blaas kan uitgestel word.
- Ultraklank is die mees toeganklike metode; ultraklank van die niere word uitgevoer met 'n gevulde blaas en na miccation, insluitend om residuele urine te verduidelik.
- Miktsionny tsistouroterografiya - om die PMR en sy graad te bepaal, om die urologiese oorsake van sekondêre piëlonefritis te identifiseer. Aanwysings vir die uitvoering: 1). Alle kinders onder 2 jaar na febriele IC in die teenwoordigheid van 'n ultraklankpatologie is in vergifnis, 2). herhalende kursus van IC.
- Dinamiese nefroscintigrafie (moontlik met 'n mikrolayer-toets) - word uitgevoer deur 'n 99mTs-Technemag-radiofarmaseutiese middel om MTCT op te spoor. Die mock-up studie word uitgevoer by kinders wat urinering kan beheer.
- Statiese nefroscintigrafie - word uitgevoer deur radiofarmaceutische DMSK om foci van nefrosclerose te identifiseer, 6 maande na 'n akute episode van IC.
- Urtêre urografie is 'n hulpmiddel vir die opsporing van obstruksie, abnormale ontwikkeling van die organe van die urinêre stelsel (na uitsluiting van MTCT) . Tans is indikasies vir urografie beperk. Vir lang tyd was urografie die enigste metode vir die diagnose van MVS-anomalieë, maar ultraklank toon baie anomalieë minder indringend en goedkoper. In die geval van piëlonefritis, is dit volgens urografie moontlik om te identifiseer: verlaging van die toon van CLS en ureters, pielpilêre refluks, gladheid van die yskas, onverskrokke sameswering van die patroon, erosie van die papille, vervorming
(vernouing) van die nekke van die koppies, en in die latere stadiums van piëlonefritis - bruto vervorming van CLS, wat die grootte van die geaffekteerde nier of sy individuele segmente verminder (prentjie van gekrulde nier).
- Raadpleging van 'n pediatriese ginekoloog of 'n androloog is nodig, aangesien by sommige kinders die oorsaak van dysurie en leukositurie lokale inflammasie van die geslagsdele is - vulvitis of balanitis. Die ontwikkeling van IC kan predisponeren vir die teenwoordigheid van phimosis.
Die basiese beginsels van die behandeling van piëlonefritis by kinders: verligting van akute inflammatoriese proses, voorkoming van herhalende infeksie.
Die kenmerke van die aanstelling van antibakteriese middels (Tabel 4) is:
• fokus op die sensitiwiteit van mikroörganismes,
• die dosis van 'n antibakteriese middel verminder, afhangende van kreatinienopruiming,
• tydige opsporing en regstelling van urodinamiese afwykings,
• langtermyn antimikrobiese profylaxis met PMR en herhalende IK,
• beheer van die funksionele vermoë van die dunderm
Antibakteriese middels wat gebruik word om piëlonefritis te behandel
Dwelm (INN) Daaglikse dosis ** Ontvangsfrekwensie (per os)
Amoksisillien + klavulansuur 50 mg / kg / dag (vir amoksisillien) 3 keer per dag
Cefixime 8 mg / kg / dag 1 keer per dag
Cefuroxime-asetil 50-75 mg / kg / dag, 2 keer per dag
Ceftibuten 9 mg / kg / dag 1 keer per dag
Ko-trimoksasool Schmg / kg / dag (vir sulfametaksosol 2-4 keer per dag
Furasidien 3-5 mg / kg / dag 3-4 keer per dag
** Met 'n afname in kreatinienopruiming van minder as 50 ml / min, word die dosis van die geneesmiddel met die helfte verminder!
In hospitaal pasiënte, veral babas, wanneer dit moeilik is om die geneesmiddel mondelings te gee, word antibakteriese terapie in die eerste drie dae parenteraal begin, gevolg deur 'n oorskakeling na orale toediening. In die afwesigheid van ernstige dronkenskap en die inherente vermoë van die kind om die geneesmiddel deur die mond te ontvang, is orale toediening moontlik vanaf die eerste dag.
Antibakteriese middels vir parenterale gebruik.
Dwelm Daaglikse dosis ** Ontvangsfrekwensie
Amoksisillien + Klavulansuur 90 mg / kg / dag 3 keer per dag
Ceftriaxoon 50-80 mg / kg / dag een keer per dag
Cefotaxime 150 mg / kg / dag 4 keer per dag
Cefazolin 50 mg / kg / dag 3 keer per dag
** Wanneer glomerulêre filtrasie minder as 50 ml / min is, word die dosis van die geneesmiddel met die helfte verminder!
As die reserwe dwelms, aminoglikosiede (amikacien 20 mg / kg / dag 1 keer per dag, tobramisien 5 mg / kg / dag 3 keer per dag, gentamicien 5-7.5 mg / kg / dag 3 keer per dag), karbapenems kan gebruik word . Vir pseudomonadale infeksies, tikarcillien / klavulanaat (250 mg / kg / dag) of keftazidim (100 mg / kg / dag) + tobramisien (6 mg / kg / dag), in veral vuurvaste gevalle - fluorokinolone, met die toestemming van die plaaslike etiese komitee van die mediese organisasie, met die ingeligte toestemming van die ouers / regsverteenwoordigers en die kind bo die ouderdom van 14 .
Die effektiwiteit van behandeling word na 24-48 uur geassesseer volgens die kliniese tekens en resultate van die urinetoets. As behandeling ondoeltreffend is, moet anatomiese afwykings of nier abses vermoed word.
Antibakteriese terapie vir 7-10 dae elimineer gewoonlik die infeksie, ongeag die ligging, met langer kursusse, weerstand van die flora word ontwikkel.
Voorkoming (primêr): gereelde leegmaak van die blaas en ingewande, voldoende vloeistofinname, higiëne van die eksterne genitalieë.
Aanwysings vir profylactiese behandeling: die teenwoordigheid van TMR 2-5 Art., Erge afwykings van die ontwikkeling van AIM voor chirurgiese regstelling. Die duur van profylaxis is individueel, gewoonlik nie minder nie as 6 maande (Tabel 6).
Voorbereidings vir langtermyn antimikrobiese profylaxis._
Dwelm Daaglikse dosis Ontvangsfrekwensie
Furasidin 1 mg / kg een keer per nag
Co-trimoksasool 2 mg / kg (vir sulfametoksasool) Een keer per nag
Amoksisillien + klavulansuur 10 mg / kg Een keer vir die nag
Daarbenewens kan in sommige gevalle fytoterapie met 'n bakteriedodende effek gebruik word.
Kliniese monitering van pasiënte en rehabilitasie 
• In die eerste 3 maande. waarnemings in akute piëlonefritis en na verergering van chroniese OAM - 1 keer in 10 dae, vir 1-3 maande - maandeliks, dan - 1 keer in 3 maande.
• Urine kultuur word uitgevoer met die voorkoms van leukositurie meer as 10 p / zr en / of met ongemotiveerde temperatuurstygings sonder katarale verskynsels.
• Urinemonster volgens Zimnitsky, bloedkreatinienvlak word een keer per jaar bepaal.
• Ultraklankondersoek van die niere en blaas - een keer per jaar.
• Herhaalde instrumentale ondersoek word 1 keer in 1-2 jaar uitgevoer vir chroniese piëlonefritis met gereelde verergerings en gevestigde MRR.
• Inenting as deel van die nasionale immuniserings skedule tydens piëlonefritis remissie.
Fokale rimpeling van die niere word aangetref in 10-20% van pasiënte wat piëlonefritis ondergaan het, veral met die herhaling van infeksie en die teenwoordigheid van MRI. Meer aktiewe diagnose en behandeling op 'n vroeë ouderdom verminder die risiko van progressie tot die stadium van chroniese nierversaking, arteriële hipertensie ontwikkel in 10% kinders met piëlonefritis en refluxnefropatie .
1. Polikliniese nefrologie. Geredigeer deur A.A. Baranova, T.V. Sergeeva. Moskou, Unie van Kindergeneeskundiges van Rusland, 2009, 156 p.
2. Pediatriese Nefrologie: 'n Praktiese Gids / Ed. E. Loimann, A.N. Tsygien, A.A. Sargsyan. M.: Literra, 2010. 400 p.
3. Infeksie van die urinêre stelsel by kinders: 'n gids vir dokters / ed. V.V.Dlina, I.M. Osmanova, O.L. Chugunova, A.A. Korsunsky, (saamgestel deur S.L. Morozov), 1ste uitgawe, Moskou: M-Art LLC, 2011, 384 p.
4. Nefrologie van kinderjare: 'n gids vir dokters / M.V. Erman, 2de ed., Pererab. en voeg by. Spb.: Spetslit, 2010, 683 p.
5. Algemene kliniese studies: urine, ontlasting, serebrospinale vloeistof, sputum: Opvoedkundige en Praktiese Gids, 3de uitgawe, hersien en opgedateer. Mironova I.I., Romanova L.A., Dolgov V.V. M.-Tver: Triada Publishing House LLC, 2012, 420 p.
6. Pediatrie. Nasionale leierskap. Kort uitgawe / ed. A. A. Baranova. M.: GEOTAR-Media, 2014. 768 p.
Lys van bykomende diagnostiese maatreëls:
Vir analise, neem die middelste gedeelte van die oggend urine in 'n skoon, droë bottel (die eerste gedeelte van urine is gewoonlik uit die urienweg, dus vir die studie word urine uit die middelgedeelte geneem). Uit hierdie volume vir die analise neem 1 ml. Hierdie volume word in 'n telkamer geplaas en tel die aantal gevormde elemente. Gewoonlik is die inhoud van gevormde elemente in hierdie analise 2000 leukosiete en 1000 rooibloedselle. Hialiensilinders word tot 20 aangetref.
Die behoefte aan hierdie groep ontledings ontstaan ​​wanneer daar twyfelagtige resultate verkry word in die algemene analise van urine. Om die data te verduidelik, kwantifiseer die gevormde elemente van die urinêre sediment en voer urinetoetse volgens Nechiporenko en Addis-Kakovsky.
Erythrocyten, soos leukocyten, wat in die urine voorkom, kan van nier oorsprong wees, kan uit die urienweg voorkom. Die oorsake van die verskyning van eritrosiete van renale oorsprong kan 'n toename in die deurlaatbaarheid van die glomerulêre membraan vir eritrosiete in glomerulonefritis wees (sulke hematurie word gekombineer met proteïenurie). Daarbenewens kan rooibloedselle in tumore van die niere, blaas, urienweg voorkom. Bloed in die urine kan voorkom wanneer dit beskadig word deur ureterale mukosa en blaasberekeninge. Hematurie kan slegs deur laboratoriummetodes (mikro-hematurie) opgespoor word, en kan visueel bepaal word (vir bruto hematurie is die urine die kleur van vleisslaap). Die teenwoordigheid van leukosiete dui op inflammasie op die vlak van die niere (akute of chroniese ontsteking - piëlonefritis), blaas (uritis) of uretra (uretritis). Soms kan die vlak van witbloedselle met glomerulonefritis toeneem. Die silinders is 'n "gooi" van die buisies, wat gevorm word uit die ontwaakte epiteelselle van die buise. Hul voorkoms is 'n teken van chroniese niersiekte.
Een van die belangrikste metodes van funksionele ondersoek van die niere is die Zimnitsky-toets. Die doel van hierdie toets is om die vermoë van die niere om te teling en konsentrasie van urine te assesseer. Vir hierdie monster moet urine per dag ingesamel word. Eetgerei vir die versameling van urine moet skoon en droog wees.
Vir analise is dit nodig om urine in afsonderlike gedeeltes te versamel met 'n aanduiding van tyd elke 3 uur, dit wil sê net 8 porsies. Die monster laat die daaglikse diuresis en die hoeveelheid urine wat gedurende die dag en gedurende die nag uitgeskei word, skat. Daarbenewens bepaal in elke gedeelte die verhouding urine. Dit is nodig om die funksionele vermoë van die niere te bepaal.
Daaglikse diuresis is normaalweg 800-1600 ml. In 'n gesonde persoon is die hoeveelheid urine uitgeskei gedurende die dag heers oor die hoeveelheid wat oornag uitgeskei word.
Gemiddeld is elke urine gedeelte 100-200 ml. Die relatiewe digtheid van urine wissel van 1,009-1,028. By nierinsufficiëntie (dws die onvermoë van die niere vir verdunning en urienkonsentrasie), word die volgende veranderinge aangetref: nocturia - verhoogde uriene uitset in die nag in vergelyking met dagtydse, hipoisoenurie urine-uitset met 'n verminderde relatiewe digtheid, poliurie - die hoeveelheid urine vrygestel per dag oorskry 2000 ml.
Glomerulêre filtrasietempo (vir bloedkreatinien). Daal.
Oorsake en simptome van glomerulonefritis
Glomerulonefritis word 'n immuno-inflammatoriese proses genoem wat voorkom in die glomerulêre apparaat van die niere.
Die siekte kom meestal voor nadat 'n streptokok infeksie ly. Dit is te wyte aan die ooreenkoms van streptokokke antigene en nierweefsel.
Teenliggame wat deur die immuunstelsel vervaardig word, word nie net teen mikroörganismes gerig nie. Die antigeen-antiliggaam kompleks word op die keldermembraan van die renale glomeruli gedeponeer, wat lei tot 'n gebrekkige mikrosirkulasie en orgaanfunksie.
Om die ontwikkeling van glomerulonefritis te ontlok, kan ook:
allergene (kos, huishouding),
dwelms (antibakteriese, sulfonamiede),
sera en entstowwe.
Die kliniese prentjie ontwikkel twee tot vier weke na streptokokale tonsillitis of 'n ander uitdagende faktor. So 'n tydperk word geassosieer met die vorming en ophoping van immuun komplekse.
Die siekte kan weggesteek word, en per ongeluk tydens die verloop van roetine-ondersoeke voorkom of 'n vinnige begin het.
Simptome van glomerulonefritis sluit in:
verandering in urine kleur (word roesig)
swelling, mees uitgesproke in die oggend hoofsaaklik op die gesig,
klein hoeveelheid urine uitgeskei.
Tipes en klassifikasie
Daar is akute, subakute (ekstrakapillêre, vinnig progressiewe, kwaadaardige) en chroniese (blywende meer as een jaar) glomerulonefritis.
Wat die omvang van nierbeskadiging betref, word die siekte onderverdeel in fokale en diffuse.
Laasgenoemde is 'n nadelige diagnostiese tekens, aangesien dit lei tot 'n kwaadaardige vorm van die kursus en patologie en bydra tot die vinnige ontwikkeling van nierversaking.
Die aard van die kursus kan siklies wees, geopenbaar deur 'n gewelddadige kliniese prentjie met die ontwikkeling van renale edeem, hipertensie, verkleuring van urine of latent.
Met 'n latente kursus word veranderinge slegs waargeneem in die algemene analise van urine, dus pasiënte soek nie mediese hulp nie, en akute glomerulonefritis word chronies.
Etiologie en kliniese beeld van piëlonefritis
Пиелонефрит является воспалительным заболеванием чашечно-лоханочных структур почек с участием микроорганизмов. Die siekte kan die regter-, linker- of albei niere beïnvloed. Die provokerende faktore van piëlonefritis sluit in:
teenwoordigheid in die liggaam van chroniese inflammasie,
anatomiese kenmerke van die niere,
prostaat adenoom by mans.
Patogene mikroörganismes kan op 'n stygende manier in die niere ingaan, sowel as met die vloei van bloed en limf. Die opgaande pad word aangetref in die teenwoordigheid van inflammasie in die ureters, blaas, uretra.
By vroue is die uretra korter en wyer as by mans, so uretritis en sistitis is meer algemeen in hulle.
Mikroörganismes word deur die liggaam versprei vanaf 'n ander bron van infeksie met bloed en limf.
Simptome van piëlonefritis sluit in:
dronkenskap van die liggaam (liggaamstemperatuur 38-40 C, gevoel van swakheid, moegheid, kouekoors),
rug pyn, kan gelokaliseer word aan die regterkant of links, dit hang af van die kant van die letsel, pyn sindroom kan skuif na die lies,
troebel urine met 'n skerp geurige geur.
Studies van glomerulonefritis
Onlangs oorgedra mangelontsteking, inenting, allergiese siektes, getuig die teenwoordigheid van siektes in nabye familielede ten gunste van glomerulonefritis.
In glomerulonefritis word albei niere getref, dus word die pynsindroom eweredig aan beide kante uitgedruk. Aangesien die vaskulêre glomerulus aangetas word, neem die pasiënt kennis van 'n verandering in die kleur van die urine van pienk tot roesig.
In die algemene analise van urine word die volgende veranderinge waargeneem:
Hematurie (eritrosiete in die urine, gewoonlik afwesig),
proteïenurie (proteïen in die urine),
afname in urine digtheid (verminderde konsentrasie vermoë van die niere).
Op ultraklank het rekenaar en magnetiese resonantietomografie veranderings in die renale parenchiem geopenbaar.
'N betroubare diagnose kan slegs gemaak word na 'n morfologiese studie. Terselfdertyd word 'n nierbiopsie geneem ('n orgaanweefselfragment) en sy kortikale en medulla word bestudeer. Op grond van hierdie studie kan jy 'n prognose van die siekte maak.
Studie van piëlonefritis
Aangesien piëlonefritis dikwels een nier affekteer, is die pynsindroom duidelik aan die regterkant of aan die linkerkant. Die siekte word vergesel deur massiewe dronkenskap van die liggaam (koors).
Urine word troebel, het 'n vetterige reuk as gevolg van die teenwoordigheid van bakterieë daarin.
In die algemene analise van urine is daar leukosiete, bakteriurie ('n groot aantal mikroörganismes).
Ultraklank van die niere toon die uitbreiding van die renale pelvisstelsel.
By chroniese piëlonefritis met gereelde verergerings, ontwikkel nierfaling geleidelik.
Pyelonefritis en glomerulonefritis: die belangrikste verskille
Glomerulonefritis: simptome en diagnose
Simptome en diagnose van piëlonefritis
Kenmerke van nierpatologieë
Alle niersiektes word as uiters gevaarlik beskou. Om negatiewe gevolge te voorkom, is 'n akkurate diagnose en tydige behandeling nodig. Nefritis is die mees algemene niersiekte wat gekenmerk word deur inflammatoriese prosesse.
Die mees algemene van hulle is piëlonefritis en glomerulonefritis. Soms moet pasiënte baie toetse neem om een ​​siekte van die ander te onderskei.
Hierdie siekte raak jong mense tussen die ouderdomme van 25 en 35. Dikwels ly hulle aan kinders, veral seuns tussen 5 en 10 jaar. Glomerulonefritis of geglasuurde nefritis word vergesel deur skade aan die nierbloedvate. Mense wat geneig is tot gereelde verkoues, chroniese tonsillitis, seer keel en skarlakenkoors, ly baie meer dikwels aan hierdie siekte as ander. Dikwels, mediese spesialiste noem streptokokkus en staphylococcus belangrike patogene van glomerulonefritis. Hierdie inflammasie van die renale glomeruli kan die gevolg wees van 'n aansteeklike infeksie.
Veranderinge in die vate kan ook voorkom met 'n skerp oorkoeling. Die ontwikkeling van glomerulonefritis kan beïnvloed word deur aanhoudende allergiese reaksies en verminderde immuniteit. Die siekte kan gediagnoseer word deur die volgende simptome:
kortasem en hoofpyn
pynlike sensasie in die area van die niere (tinteling is moontlik),
afname in die frekwensie van urinering,
voorkoms van sterk edeem op die gesig.
As u nie betyds begin met behandeling nie, kan ernstige komplikasies begin. In latere tydperke word akute pynsindroom op hierdie gebied manifesteer. 'N skerp afname in urienuitskeiding is een van die hoof simptome waarmee glomerulonefritis onderskei kan word van piëlonefritis.
In 20% van die gevalle word skade aan die bloedsomloop van die niere chronies. Vir so 'n ontwikkeling van die siekte word gekenmerk deur trae simptome. As behandeling nie betyds begin is nie, kan die gevolge erg wees. Die nier krimp, die verwoesting van die glomeruli vorder, wat tot sy gebrek lei. As gevolg hiervan kan 'n nieroorplanting benodig word. Die grootste gevaar van glomerulonefritis is dat die diagnose foutief is. Sy vroeë simptome is te sag.
By die uitvoer van diagnostiek betaal dokters spesiale aandag aan urine toetse. Reeds in 'n vroeë stadium van die ontwikkeling van die siekte in die urine word 'n groot aantal rooibloedselle en proteïene bespeur.
Perifere bloed veranderinge vind ook plaas, wat deur mediese spesialiste opgespoor word. Dit is 'n uitgesproke bloedarmoede en 'n afname in rooibloedselle in die pasiënt se bloed.
Pyelonefritis word inflammasie van die intermediêre weefsel, die buisstelsel en die niervate genoem. Soos dit ontwikkel, versprei dit na die weefsels van die niere, kelk en bekken. Die inflammatoriese proses van een of twee niere kan chronies of akuut wees. Pyelonefritis word veroorsaak deur mikroörganismes wat die niere binnedring met die filtraat van die bloed of penetrasie van 'n infeksie in die urinêre stelsel van die liggaam. Die siekte kan van primêre of sekondêre oorsprong wees.
Die verspreiding van die inflammatoriese proses op die kelk en bekken is 'n ander verskil van glomerulonefritis. Die ontwikkeling van die siekte word bevorder deur die vorming van nierstene, verswakte urienuitvloei en spasmas. Pyelonefritis gaan altyd vinnig voort. Reeds in die eerste fase van die manifestasie is dit baie aktief. Die hoof simptome sluit in:
'n skerp styging in temperatuur en kouekoors,
ongemak in die buik en akute pyn in die niere,
hoofpyn en verlies van eetlus,
skending van urinering (sistitis),
naarheid en af ​​en toe braking.
In die mediese praktyk is akute piëlonefritis meer algemeen. wat vinnig vorder en moet betyds gediagnoseer word. Chroniese vorm is 'n seldsame voorkoms. In teenstelling met glomerulonefritis, loop hierdie patologie met uitgesproke en gereelde urinering, maar word nie vergesel deur die voorkoms van sterk edeem nie. Daarom kan slegs 'n bevoegde spesialis onderskei tussen siektes in die diagnose.
Tydens die studie word 'n groot aantal witbloedselle in die pasiënt se urine bespeur. Deur bakteriese sedimentanalise te gebruik, is dit moontlik om die veroorsakende middel van infeksie op te spoor. Komplikasies van piëlonefritis kan onvermydelik tot vernederde niere en algemene mislukking van hierdie orgaan lei.
Onder die bakterieë wat die ontwikkeling van piëlonefritis veroorsaak, kan E. coli onderskei word. Op risiko is mans wat komplikasies het na behandeling vir prostaat adenoom, urolithiasis of prostatitis. By vroue kan piëlonefritis die gevolg wees van langdurige blaasartrose.
Dit is moontlik om 'n siekte te diagnoseer deur bloed en urine te analiseer. Urografie en ultraklankdiagnose is addisionele tegnieke om die diagnose te verduidelik.
Oorsake van piëlonefritis by kinders
Die algemeenste etiologiese middel wat piëlonefritis by kinders veroorsaak, is Escherichia coli, ook in bakteriologiese urinkultuur, word 'n proteus, 'n pyo-purulente bacillus, S. aureus, enterokokke, intrasellulêre mikroörganismes (mycoplasmas, chlamydia), ens. Gevind.
Aansteeklike middels kan die niere binnedring deur die hematogene, limfogeniese, urinogene (opgaande) weë. Hematogene dwelms van patogene is die algemeenste by kinders van die eerste jaar van die lewe (met purulente omfalitis by pasgeborenes, longontsteking. Tonsillitis. Pustulêre velsiektes, ens.). By ouer kinders kom die stygende infeksie voor (met dysbakteriose, kolitis, intestinale infeksies, vulvitis, vulvovaginitis, balanopostitis, sistitis, ens.). 'N Groot rol in die ontwikkeling van piëlonefritis by kinders word gespeel deur onbehoorlike of onvoldoende higiëniese versorging van 'n kind.
Voorwaardes wat die voorkoms van piëlonefritis by kinders weerspieël, kan strukturele of funksionele abnormaliteite wees wat die urinale versteuring versteur: aangebore afwykings van die niere, vesikoureterale refluks, neurogene blaas. Urolithiasis. Kinders met hipotrofie loop meer risiko om piëlonefritis te ontwikkel. rickets, hypervitaminosis D, fermentopathies, dysmetaboliese nefropatie. helminthiese invalle, ens. Die manifestasie of verergering van piëlonefritis by kinders kom gewoonlik voor na aaneenlopende infeksies (SARS, hoenderpokke, masels, skarlakenkoors, pampoentjies, ens.), wat 'n afname in die algehele weerstand van die organisme veroorsaak.
Klassifikasie van piëlonefritis by kinders
In pediatrie is daar 2 hoofvorme van piëlonefritis by kinders - die primêre (mikrobiese inflammatoriese proses ontwikkel aanvanklik in die niere) en sekondêre (weens ander faktore). Sekondêre piëlonefritis by kinders kan op sy beurt obstruktief en nie-obstruktief wees (dismetabolies).
Afhangende van die ouderdom en kenmerke van die manifestasies van die patologiese proses, word akute en chroniese piëlonefritis by kinders geïsoleer. 'N teken van chroniese piëlonefritis by kinders is die aanhoudendheid van simptome van urienweginfeksie vir meer as 6 maande of die voorkoms van minstens 2 verergerings gedurende hierdie tydperk. Die aard van chroniese piëlonefritis by kinders is herhalend (met periodes van exacerbations en remissions) en latent (slegs met urinêre sindroom).
Tydens akute piëlonefritis by kinders, is daar 'n aktiewe periode, 'n periode van omkering van simptome en 'n volledige kliniese en laboratoriumvergiftiging tydens kroniese piëlonefritis - 'n aktiewe tydperk, gedeeltelike en volle kliniese en laboratoriumvergiftiging. Die piëlonefritiese proses het twee stadiums - infiltratiewe en sklerotiese.
Simptome van piëlonefritis by kinders
Die voorste manifestasies van die akute en aktiewe tydperk van chroniese piëlonefritis by kinders is pyn, dysuriese en dronkenskapsindroom.
Pyelonefritis by kinders manifesteer gewoonlik met 'n remerende soort koors, kouekoors, sweet. swakheid, hoofpyn, anorexia. adinamii. Babas kan aanhoudende opwekking, braking, los stoelgang, gewigsverlies hê.
Dysuriese sindroom ontwikkel met die betrokkenheid van die laer urienweg in die mikrobiese inflammatoriese proses. Dit word gekenmerk deur die angs van die kind voor of tydens urinering, gereelde drang om die blaas te spuit, pyn, brandende sensasie wanneer u urineer, nie die urine hou nie.
Pyn by kinders met piëlonefritis kan ook met abdominale pyne voorkom sonder duidelike lokalisering, of met pyn in die lumbaalstreek, wat toeneem met spierpunte (positiewe Smiternskiy) en fisiese inspanning.
Buite verergering is die simptome van chroniese piëlonefritis by kinders skaars, moegheid, bleekheid van die vel, asthenie word opgemerk. In die latente vorm van chroniese piëlonefritis is kliniese manifestasies heeltemal afwesig, maar kenmerkende veranderinge in die algemene urienanalise (leukocyturia, bacteriuria, matige proteïenie) laat die siekte by kinders vermoed.
Die verloop van akute piëlonefritis by kinders kan ingewikkeld wees deur apostematiese (interstitiële) nefritis, paranfritis, nierkarbool. piëonephrose, sepsis. Chroniese piëlonefritis, wat in die kinderjare ontwikkel het, kan oor die jare lei tot nefroklerose, hidronephrose. hipertensie en chroniese nierversaking.
Diagnose van piëlonefritis by kinders
As piëlonefritis in 'n kind eers deur 'n pediater geïdentifiseer word. Verpligte konsultasie van 'n pediatriese nefrolog of pediatriese uroloog is nodig. Die kompleks van laboratoriumdiagnostiek vir piëlonefritis by kinders sluit in 'n studie van 'n kliniese bloedtoets, 'n biochemiese bloedtoets (ureum, totale proteïen, proteïenfrakties, fibrinogeen, CRP) en urinale analise. urine pH kwantitatiewe monsters (volgens Nechiporenko, Addis - Kakovsky, Amburzhe, Zimnitsky), urinekultuur op die flora met antibiogram, biochemiese analise van urine. Indien nodig, word die opsporing van aansteeklike middels deur PCR uitgevoer. ELISA. Noodsaaklik in piëlonefritis by kinders is die assessering van die ritme en die volume van spontane urinering, beheer van diuresis.
Verpligte instrumentale ondersoek van kinders wat aan piëlonefritis ly, maak voorsiening vir 'n ultraklank van die niere (indien nodig ultraklank van die blaas), ultraklank van die bloedvloei van die nier. Om obstruktiewe uropatieë uit te sluit, wat dikwels die oorsaak van piëlonefritis by kinders veroorsaak, kan ekskresie urografie vereis word. urodinamiese navorsing. dinamiese renale scintigrafie. renale angiografie. CT-skandering van die niere en ander addisionele navorsing.
Differensiële diagnose van piëlonefritis by kinders moet uitgevoer word met glomerulonefritis. blindedermontsteking. sistitis, adnexitis. In hierdie verband kan kinders die advies van 'n pediatriese chirurg benodig. pediatriese ginekoloog, rektale ondersoek, ultraklank van die pelviese organe.
Behandeling van piëlonefritis by kinders
Gekombineerde terapie van piëlonefritis behels die gedrag van dwelmterapie, die organisasie van behoorlike drinkregime en voeding van kinders.
In die akute tydperk word bedrus, groente-proteïen dieet, 'n toename in waterlading met 50% in vergelyking met die ouderdomsnorm voorgeskryf. Die basis van die behandeling van piëlonefritis by kinders is antibiotika terapie, waarvoor kefalosporiene (cefuroksiem, cefotaxime, cefpyr ens.), -Laktams (amoksisillien), aminoglikosiede (gentamicien, amikasien) gebruik word. Na voltooiing van die antibakteriese kursus word uroantiseptici voorgeskryf: nitrofuran-derivate (nitrofurantoïen) en kinolien (nalidixiensuur).
Om die nierbloedvloei te verbeter, word eliminasie van inflammasieprodukte en mikroörganismes, snelwerkende diuretika (furosemied, spironolaktoon) aangedui. By piëlonefritis word kinders aanbeveel om NSAIDs, antihistamiene, antioksidante, immunomodulators te neem.
Die duur van behandeling van akute piëlonefritis by kinders (of verergering van die chroniese proses) is 1-3 maande. Die kriterium vir die uitskakeling van inflammasie is die normalisering van kliniese en laboratorium parameters. Buite-piëlonefritis-verergering by kinders, fytoterapie met antiseptiese en diuretiese middels, alkaliese mineraalwater en massering is nodig. Oefeningsterapie. spa behandeling.
Prognose en voorkoming van piëlonefritis by kinders
Akute piëlonefritis by kinders eindig in volle herstel in 80% van die gevalle. Komplikasies en sterftes is moontlik in seldsame gevalle, hoofsaaklik in verswakte kinders met comorbiditeite. Die uitkoms van chroniese piëlonefritis in 67-75% van kinders is die progressie van die patologiese proses in die niere, die toename in nefroklerotiese veranderinge, die ontwikkeling van chroniese nierversaking. Kinders wat akute piëlonefritis ondergaan, word gedurende 3 jaar deur 'n nefrolog nagekom met maandelikse monitering van die algemene urinale ondersoek. Eksamens van die kinders se otolaryngoloog en die tandarts word 1 keer in 6 maande benodig.
Voorkoming van piëlonefritis by kinders word geassosieer met die nakoming van higiënemaatreëls, die voorkoming van dysbakterieë en akute derminfeksies, die uitskakeling van chroniese inflammatoriese foci en die versterking van liggaamsweerstand. Datums van voorkomende inenting word op individuele basis bepaal. Na enige infeksie by kinders moet 'n urinale ondersoek ondersoek word. Om die ontwikkeling van chroniese piëlonefritis by kinders te voorkom, moet akute urinêre infeksies voldoende behandel word.
Daar kan probleme wees, aangesien hierdie siektes baie ooreenstem met mekaar in simptome. Nietemin, hulle het 'n ander aard, so die benadering tot die behandeling van patologieë sal ook verskil. Wat is hierdie verskille? Dit is nodig om te verstaan.
Elke siekte van bakteriële oorsprong moet sy patogeen hê. Vir piëlonefritis kan hulle enterokokke, stafilokokke, derm en pyo-purulente bacille wees. Hulle kan die liggaam binnedring deur middel van 'n bloedfiltraat of van die onderste urienweg.
Die siekte kan akuut of chronies wees. Die eerste ontstaan ​​onverwags, maar met behoorlike behandeling van die siekte sal dit nie 'n spoor bly nie.
Die kroniese vorm word gekenmerk deur 'n trae kursus, met af en toe verergerings. In hierdie geval het die pasiënt dieselfde simptome as by akute piëlonefritis.
Die kenmerkende tekens van hierdie siekte is:
Onkarakteristiese simptome sluit in gereelde urinering, wat gepaard gaan met vas en brand, onkarakteristiese kleur van urine, die teenwoordigheid van bloed daarin.
Die analise van urine help om piëlonefritis te onderskei: aktiewe witbloedselle word in die monster waargeneem, wat nie met glomerulonefritis kan wees nie. As hulp tegnieke kan gebruik word: urografie en ultraklank.
Die siekte kan op mediese of chirurgiese wyse genees word. In die eerste vorm van terapie word penisillien antibiotika aan die pasiënt voorgeskryf, asook ontgiftings- en anti-inflammatoriese maatreëls.
Nefritis: Glomerulonefritis en piëlonefritis
Glomerulonefritis, of meer spesifiek diffuse glomerulonefritis, is een van die mees algemene siektes van die niere, wat gekenmerk word deur 'n primêre letsel van die renale glomerulêre vate. Hoofsaaklik jongmense is siek met hierdie siekte tot 40, wat dikwels aan angina, tonsillitis ly, inflammasie van die boonste lugweg, skarlakenkoors, ens., Waar die hoof veroorsakende middel streptokokke is, minder algemeen staphylokokke. Dikwels is daar glomerulonefritis wat veroorsaak word deur die afkoeling van die liggaam, wat te danke is aan 'n refleksversteuring van die bloedtoevoer en 'n afname in immunologiese reaksies. Tans word die immuno-allergiese teorie van glomerulonefritis algemeen aanvaar.
Tekens van glomerulonefritis
Liggaamstemperatuur - gewoonlik normaal, sonder die teenwoordigheid van leukositose in die perifere bloed. 80-90% van die pasiënte het oedeem, wat 'n vroeë teken van die siekte is. Eemasse is hoofsaaklik op die gesig, wat die pasiënt 'n spesifieke voorkoms "nefritiese gesig" gee. Arteriële hipertensie word waargeneem in 70-90% van pasiënte, wat in die meeste gevalle nie hoë getalle bereik nie. Dikwels word 'n funksionele sistoliese murmur by die punt van die hart gehoor, in die longe droë en klam rale.
Vir akute glomerulonefritis is twee vorme van vloei die mees kenmerkende: sikliese en latente. Die sikliese vorm van akute glomerulonefritis word geopenbaar deur die voorkoms van edeem, hoofpyn, kortasem, pyn in die lumbale gebied, 'n afname in die hoeveelheid urine en 'n toename in bloeddruk. Die akute vorm van glomerulonefritis word binne 2-3 weke aangeteken, en dan word 'n fraktuur in die loop van die siekte voorgekom. Die latente vorm van die siekte word meestal chronies. Hierdie vorm van die siekte begin, soos dit was, geleidelik, en word slegs geopenbaar deur kortasem en swelling in die bene. Sulke glomerulonefritis kan slegs gediagnoseer word in die studie van urine, en dit duur 2 tot 6 maande of langer.
In 10-15% van die gevalle word pasiënte wat ly aan akute glomerulonefritis genees, maar dikwels word die siekte chronies.
Chroniese diffuse glomerulonefritis word gekenmerk deur dieselfde basiese simptome soos akute: edeem, arteriële hipertensie, urinêre sindroom en renale disfunksie. Die langdurige immuno-allergiese siekte van die niere eindig met hul plooie en die dood van pasiënte weens chroniese nierversaking.
Pyelonefritis, in teenstelling met glomerulonefritis, word gekenmerk deur inflammatoriese skade aan die nierparenkiem, hoofsaaklik aan die bekken en kelk. Pyelonefritis kan óf eenzijdig of bilateraal, primêr of sekondêr, akuut, kronies of herhalend wees. Die oorsaak van skade aan die renale parenchiem is gewoonlik die penetrasie van die infeksie in die nier, die bekken en sy kelk deur hematogene of limfatiese. Belangrik in die ontwikkeling van piëlonefritis is stagnante urine, verswakte veneuse en limfatiese uitvloei van die nier. Dikwels word piëlonefritis veroorsaak deur intestinale Escherichia, Enterococcus, Proteus, Staphylococcus, Streptococcus, ens.
Behandeling van glomerulonefritis en piëlonefritis
Behandeling van akute glomerulonefritis behels bedrus, 'n dieet met beperking van tafelsout, antibiotika en ander medisyne vir die beoogde doel. Aangesien baie pasiënte met nefritis nie sintetiese, semi-sintetiese en hormonale preparate duld nie, moet fitoterapie vanaf die eerste dag gebruik word. Die gebruik van infusies van medisinale plante help om die niere skoon te maak van infeksie, verbeter plaaslike bloedsirkulasie, verminder die pynfaktor, verlig spasmas. Die doeltreffendheid is baie hoër as dit gebruik word in die komplekse behandeling van terapeutiese badte, fittoepassing en vars voorbereide sappe van wilde plante. Selfs as antibakteriese en sulfonamiedterapie behandel word, help die bekendstelling van medisinale plante in die terapeutiese kompleks om hul doeltreffendheid te verbeter en newe-effekte te verminder.
So 'n geïntegreerde benadering laat inflammasie in die niere in die vroegste stadiums van die patologiese proses stop en sodoende die aanvanklike veranderinge in die glomeruli stabiliseer. Dit is baie belangrik omdat die ontwikkeling van chroniese nierversaking dodelik is weens skaarsklerotiese veranderinge in die renale glomeruli en gevolglik laasgenoemde se onvermoë om sy funksie uit te voer.
Akute piëlonefritis by kinders. Simptome. Diagnose. Behandeling.
Akute piëlonefritis - Akute nie-spesifieke eksudatiewe ontsteking van die nierweefsel en die nierbeen met 'n koors, pyn, piurie en nier disfunksie.
Verhoogde liggaamstemperatuur (soms tot febriele getalle) met kouekoors, hoofpyn, swakheid, anorexia, vel van die vel
Kenmerke van die kliniese beeld van akute piëlonefritis by jong kinders, in die besonder die oorheersing van ekstrarenale simptome, word veroorsaak deur die morfologiese onvolwassenheid van die urinêre stelsel en 'n neiging om die inflammatoriese proses te veralgemeen. Die siekte begin met hipertermie, toenemende tekens van toksisose en ekssikose. Vinnige aanvang is veral kenmerkend van kinders met posthypoksiese enkefalopatie. Opwinding, kenmerkend van die eerste dae van die siekte, word vinnig vervang deur adynamie. Moontlike verskynsels van meningisme. Die kind se liggaamsgewig word verminder weens ernstige anoreksie, aanhoudende opwinding en braking, en los stoelgang. Die dispeptiese verskynsels kan oor dysuries heers. Soms met sorgvuldige waarneming van die kind, kan angs voor of tydens urinering aangeteken word. Oor die algemeen lyk die kliniese prentjie van akute urinêre infeksie by jong kinders soos sepsis en word gepaard met veranderinge, nie net in die niere nie, maar ook in die lewer, bynierkliere en die sentrale senuweestelsel.
Koors van die remitting tipe, soms met kouekoors en sweet, duur ongeveer 'n week. Oor die volgende 1-2 weke verdwyn alle manifestasies geleidelik. As die siekte langer as 3 maande vertraag of herhaal word, moet die diagnose van akute piëlonefritis heroorweeg word om die verergering van die chroniese proses uit te sluit.
Komplikasies. Onder die komplikasies moet sepsis, apostematiese nefritis (interstitiale nefritis, onderskei word deur die vorming van meervoudige purulente foci, veral in die kortikale laag van die nier), nierkarbunkel, perinefritis, piëonephrose en nekrose van die nierpille. Komplikasies is meer algemeen by jong kinders.
Patologiese insluite in urine is mees kenmerkend van piëlonefritis. Dit word dikwels troebel, kan klein hoeveelhede proteïen bevat. Baie leukosiete word in die sediment aangetref, soms leukosiet-silinders, 'n groot aantal epiteelselle, rooibloedselle kan teenwoordig wees, hematurie (met papillêre nekrose) of vars bloedklonte is moontlik, wat 'n akute inflammatoriese proses in die blaas aandui. Leukosiete word gewoonlik deur neutrofiele voorgestel. Byna altyd word 'n groot aantal mikroörganismes waargeneem (50,000-100,000 mikrobiese selle in 1 ml geneem uit die middelste gedeelte van die urine wat afgeskei word, 'n betroubare teken van 'n bakteriese inflammatoriese proses by ouer kinders, 10,000 mikrobiese selle in 1 ml in die jonger ouderdomsgroep).
In die studie van bloed, gematigde anemie, leukositose met 'n leukosiet skuif na links, verhoogde ESR, C-reaktiewe proteïen konsentrasie, word dysproteïenemie gevind. Aanwysers van die immuunstelsel verander: die aantal T- en B-limfosiete, die inhoud van Ig. Bepaal die verhoogde titer van serum teenliggaampies teen bakterieë wat uit urine geïsoleer word.
Die diagnose van akute piëlonefritis is veral moeilik by jong kinders. Akute piëlonefritis moet uitgesluit word van enige kind van die eerste lewensjare met ongemotiveerde koors, dronkenskap en dyspeptiese verskynsels. By ouer kinders word hulle in tipiese gevalle gelei deur 'n kombinasie van sulke tekens soos koors, dysurie en rugpyn of abdominale pyn. Die belangrikste simptome is veranderinge in die urine (leukocyturia en bacteriuria). Die diagnose moet die volgende inligting bevat.
Bepaling van die patogenetiese essensie van die proses (primêre of sekondêre piëlonefritis) wat die faktore wat aan die ontwikkeling daarvan voordoen (ontwikkelingsafwykings, refluks, stene, metaboliese afwykings, ens.).
Die tydperk van die siekte (aktiewe, omgekeerde ontwikkeling van simptome, volledige kliniese en laboratorium-remissie).
Die toestand van die funksies van die niere.
Die teenwoordigheid of afwesigheid van komplikasies.
As piëlonefritis vermoed word, moet ultraklank van die urinêre organe voorgeskryf word om die grootte, posisie, eienaardighede van die anatomiese struktuur van die niere (verdubbeling, hipoplasie, ens.) En die toestand van die versamelstelsel, moontlike opsporing van nierstene of blaas, evaluering van nierbloedvloei te verduidelik.
Akute piëlonefritis word hoofsaaklik gedifferensieer van akute glomerulonefritis, wat nie in die akute tydperk van 'n bakteriese of virussiekte voorkom nie, maar 2-3 weke na 'n streptokok infeksie. Glomerulonefritis ontwikkel byna altyd teen die agtergrond van algehele liggaamstemperatuur en word selde gepaard met dysuriese afwykings. Oedeem of weefselweefsel, arteriële hipertensie, waargeneem by meeste pasiënte met glomerulonefritis, is ook nie kenmerkend van piëlonefritis nie. Oliguria van die aanvanklike tydperk van glomerulonefritis kontrasteer met poliurie, wat dikwels in die eerste dae van akute piëlonefritis opgespoor word. Hematurie oorheers in glomerulonefritis, silinders word altyd in die uriensediment aangetref, maar die aantal leukosiete is onbeduidend, waarvan sommige lymfosiete is. Bakterieurie is afwesig. Verminderde nierkonsentrasie (in die Zimnitsky-monster, die maksimum uriedigtheid is onder 1.020 met 'n diurese van minder as 1000 ml / dag), ammoniogenese en suurogenese gekombineer met piëlonefritis met normale kreatinienopruiming (met laasgenoemde verminder).
Daarbenewens is dit nodig om 'n differensiële diagnose van akute piëlonefritis met sepsis te doen (indien piëlonefritis nie 'n gevolg van sepsis is nie), asook akute appendisitis, wat met 'n atipiese plek van die aanhangsel gepaard gaan met dysuriese verskynsels in die afwesigheid van peritoneale irritasie simptome. In laasgenoemde geval is navorsing van groot belang vir die vasstelling van die korrekte diagnose. per rektum sodat pynlike infiltrasie in die regte iliac streek opgespoor word, en herhaalde urinetoetse. Met 'n aanhoudende afwesigheid van bakteriële flora in die urine word 'n studie van mykobakterieë getoon.
In elke geval van akute urinêre infeksie is dit uiters belangrik om te besluit of die patologiese proses beperk is tot die laer urienweg of na die nier- en tubulointerstitiale weefsel van die niere, d.w.z. Definieer die siekte as piëlonefritis, sistopielonefritis of sistitis. Pyelonefritis is baie erger as blaasartrose. Daarbenewens is daar in die uritis geen veranderings in die urine wat aan die absolute tekens van piëlonefritis toegeskryf kan word nie: leukosiet-silinders, hoë ensiemaktiwiteit wat kenmerkend is van die epiteel van die buise en 'n hoë konsentrasie van ß2 -mikroglobuliene, die teenwoordigheid van bakterieë bedek met teenliggaampies (bespeur met behulp van fluoresserende mikroskopie). In teenstelling met sistitis, word piëlonefritis vergesel van 'n toename in die titer van antibakteriese teenliggaampies in die bloed serum, 'n afname in die konsentrasiekapasiteit van die niere, ammoniogenese en suurogenese.
Die behandeling is daarop gemik om die aansteeklike proses, dronkenskap, herstel van urodinamika en nierfunksies te bekamp, ​​wat die liggaam se reaktiwiteit verhoog.
In die akute tydperk is bedrus nodig, veral by hoë liggaamstemperatuur, kouekoors, ernstige dronkenskap, disuurversteurings en pynsindroom. Ken 'n dieet toe met die beperking van ekstraktiewe stowwe wat deur die epiteel van die buise uitgeskei word en het 'n irriterende effek (peper, ui, knoffel, versadigde sous, gerookte vleis, koffie, ens.). Ten einde diuresis te dwing, is dit raadsaam om vars vrugte en groente met diuretiese eienskappe (waatlemoene, spanspekke, courgette, komkommers) in die dieet in te sluit. Beveel die vloeistofinname met 50% te vergroot in vergelyking met die ouderdomsnorm. Transfusie, rehidrasie en ontgiftingsterapie word getoon aan jong kinders, sowel as ouer kinders met ernstige siektes.
Alle pasiënte met akute piëlonefritis is voorgeskrewe antibiotika. In ernstige gevalle begin die behandeling met die parenterale toediening van antibakteriese middels (verkieslik bakteriedodende). Die meeste pasiënte begin empiries met antibiotika terapie, want die resultate van bakteriologiese ondersoek en bepaling van die sensitiwiteit van die mikrobiese flora kan eers na 48-72 uur verkry word en die behandeling moet dadelik begin. In die afwesigheid van die effek van behandeling na 3 dae word die empiriese terapie uitgevoer om dit met die verandering van die antibiotika ooreenkomstig die antibiogram te verbeter. Vir empiriese (begin) antibakteriese terapie tydens die akute tydperk van die siekte met ernstige en matig ernstige kursus, kan u die volgende middels gebruik.
Kyk na die video: cure Kidney Diseases with natural methods by Baba Ramdev Yoga (September 2019).
Copyright 2019 \ af.dzvranje.org \ Pyelonefritis by kinders