Die atmosfeer van 'n planeet reguleer ook die temperatuur. As 'n uiterse kweekhuiseffek plaasvind, kan dit te warm raak, soos op Venus. Die Aarde se atmosfeer word aangevul deur vulkane, die koolstofsiklus en biologiese prosesse. Ander prosesse is op ander planete waargeneem, soos die uitruil van atmosfeer tussen Saturnus en sy maan Enceladus deur geisers, asook tussen Io en die ander mane van Jupiter.
Volgens dié teorie moet sonnestelsels na genoeg aan die middel van die sterrestelsel lê waar voldoende vlakke van swaar elemente die vorming van rotsagtige planete moontlik maak. Dit sluit nie lewe op gasreuse of ander gasplanete uit nie, maar lewe op gasplanete soos Jupiter en Saturnus word tans beskou as minder waarskynlik. Aan die ander kant kan koolstofgebaseerde lewe veiliger wees ver weg van die middel van 'n sterrestelsel omdat skadelike hoëfrekwensiestraling daar minder sal wees.
Die begrip "bewoonbare sone" word deur Ian Stewart en Jack Cohen gekritiseer in hul boek Evolving the Alien. Die eerste rede is dat so 'n teorie van die veronderstelling uitgaan dat lewe in die ruimte dieselfde vereistes het as lewe op Aarde. Ander omstandighede kan volgens hulle daartoe lei dat daar lewe op planete buite die bewoonbare sone is. Die tweede rede is Sagan se oortuiging dat lewe ook moontlik is op gasreuse soos Jupiter. Lewe kan uiterste omstandighede weerstaan en dus hoef toestande nie "net reg" te wees nie.
↑ Borenstein, Seth (19 Februarie 2011). "Cosmic census finds crowd of planets in our galaxy". Associated Press. Besoek op 2011-04-24.