Daar is, ten eerste, ŉ romantiserende siening, waarin die digter beskou word as “leier”, as “voorloper” of “voorligter”, “profeet” van sy volk. (Dit is meestal digters sel wat hulle self só beskou!) altyd nog n kindjie, nog n lumens. almal verdien om veilig in jou huis, by jou huis, naby jou huis te wees. Die hotel is onder restourasie en die vensters is uitgeslaan. ŉ Besoek was die vorige keer moontlik; nou bestaar ons net die hotel van ver. Daar is trouens baie prosatekste wat eintlik so sterk poëties is dat hulle, hoewel primêr verhalend van soort, eerder as liries of poëties beskryf kan word. ‘n Mens kan dink aan tekste soos 18-44 van Leroux, Fugitive pieces van Anne Michaels, Breyten Breytenbach se prosatekste Season of dust and snow, Dog heart en Woordwerk, asook die werk van Ingrid Winterbach. Daar was ook skrywers wat na verskillende belangepunte uitgeplaas is, soos die "Comp:s slaven [logie]", "int hospitaal", "op de Weeskamer", "int slagthuijs" of as "quarnisoens schrijver", "houtschrijvef'/"schrijver houtmagasijn". 'n Groot aantal amptenare is gewoon "schrijvers" genoem.19