Inleiding tot die Indus Valley Civilization - Geskiedenis Podcasts - 2021
Inleiding tot die Indusvallei -beskawing - wie was hulle? Waar was die Indusvallei? Waarom stel ons so belang in hulle? Al hierdie vrae en meer sal in hierdie video beantwoord word!
Die Indusvallei-beskawing- vernoem na die Indus-rivierkom wat dit ondersteun het- was geleë in die huidige Pakistan en Noordwes-Indië. Dit word dikwels vergelyk met die beskawings van Egipte en Mesopotamië as een van die oudste en belangrikste in die wêreld. Dit staan ​​ook bekend as die Harappan-beskawing, na die eerste stad wat in die hedendaagse Harappa ontdek is, en as die Indus-Saraswati-beskawing na die Saraswatirivier wat langs die Indus gevloei het.
Die twee belangrikste stede, Harappa en Mohenjo Daro, is goed georganiseerde stede met eenvormige modderstene en bewuste stadsbeplanning! Een van die interessantste geboue wat by Mohenjo Daro gevind word, is The Great Bath - maar tog het geen van die Indusvallei -stede iets soos 'n tempel nie! Die mense van die Indusvallei was goed vaardig, en hul robstene en beeldjies is ingewikkeld en goed gemaak.
Een van die eerste beskawings ter wêreld het ontwikkel in die vallei van die Indusrivier in Asië. Dit het beide kante van die huidige grens tussen Pakistan en Indië beset. Die Indusvallei beskawing het van ongeveer 2500 vC tot ongeveer 1700 vC geduur.
Die grootste stede van die Indusvallei beskawing was Harappa en Mohenjo-daro. Albei was in die huidige Pakistan. Harappa het moontlik tot 35 000 mense gehad. Mohenjo-daro was selfs groter. Daar was ook minstens 60 kleiner nedersettings langs die Indusrivier en die Arabiese See.
Boerdery was belangrik vir die Indusvallei -beskawing. Mense het waterkanale van riviere na die velde geloop. Die Indus -mense was een van die eerstes wat katoen verbou het en dit gebruik om lap te maak. Hulle was moontlik ook die eerste mense wat hoenders grootgemaak het.
Indus -handelaars gebruik gesnyde klippe wat robbe genoem word om hul goedere te merk. Baie seëls toon foto's van diere en 'n skryfvorm. Hierdie seëls is gevind in Mesopotamië (in wat nou Irak is). Dit beteken dat die twee streke moontlik met mekaar handel gedryf het.
Vanaf ongeveer 5000 v.C. het boere in die omgewing van wat tans Iran is, in dorpe begin bymekaarkom. In ongeveer 3500 v.C. het setlaars ooswaarts na die Indusvallei begin beweeg. Teen ongeveer 2500 v.C. het die Indusvallei -beskawing by Harappa en ander plekke ontwikkel.
Die Indusvallei -beskawing het waarskynlik in fases tussen 2000 v.C. en 1700 v.C. Sommige historici blameer indringers uit die weste, waarskynlik 'n groep wat as Ariërs bekend staan. Klimaatsverandering, vloede en siektes kan ook die beskawing benadeel.
Stede en konteks
Die Harappans het dieselfde grootte bakstene en gestandaardiseerde gewigte gebruik as in ander Indus -stede, soos Mohenjo Daro en Dholavira. Hierdie stede was goed beplan met breë strate, openbare en private putte, dreine, badplatforms en reservoirs. Een van sy bekendste strukture is die Groot Bad van Mohenjo Daro.
Daar was ander hoogs ontwikkelde kulture in aangrensende streke van Baluchistan, Sentraal -Asië en die skiereiland Indië. Die materiële kultuur en die geraamtes van die Harappa -begraafplaas en ander terreine getuig van 'n voortdurende vermenging van gemeenskappe van beide die weste en die ooste.
Die geografiese ligging van die Indus/Harappan -beskawing
Die Indus-beskawing is ontwikkel op die oewer van die Sindhu- en Saraswatirivierbekkens in die noordwestelike deel van Indië, wat ongeveer 12,5 lakhs vierkante km tussen Indië en Pakistan versprei is.
Die noordelike plek van hierdie beskawing was Manda (Jammu & Kashmir) en die suidelike was Daimabad (Maharashtra), wat ver van 1400 km van mekaar geleë was.
Die oostelike plek van die beskawing was Alamgirpur (Uttar Pradesh), terwyl die westelikste plek Sutkagendor was (Balochistan, Makran -kus van Pakistan), die afstand tussen die oostelike en westelike plekke was 1600 km.
Webwerwe van die Indus -beskawing
Tydens die ontdekking en grawe van die Indus-beskawing word daar baie plekke gevind, waarin ses dorpe Harappan, Mohenjo-Daro, Ganvariwala, Rakhigadhi, Kalibanga en Dholavira gemerk is as die belangrikste dorpe van die Indus-beskawing. Terwyl die Lothal en Sutkotda gemerk is as die hawedorpe van hierdie beskawing.
Belangrike webwerwe en hul ligging
Montgomery -distrik van Pakistan
Larkana -distrik in die staat Sindh in Pakistan
Khairpur van Sindh in Pakistan
Hanumangarh -distrik van Rajasthan in Indië
Kathiyawadi -distrik van Gujarat in Indië
Ropar -distrik Punjab in Indië
Ahmedabad van Gujarat in Indië
Balochistan Makran -kus van Pakistan
Meerut -distrik van Uttar Pradesh in Indië
Hisar -distrik Haryana in Indië
Vang distrik Gujarat in Indië
Ahmednagar -distrik Maharashtra in Indië
DIE INDUS VALLEY CIVILIZATION
Die eerste Indiese beskawing het ongeveer 2600 vC in die Indusvallei ontstaan. Dit lê eintlik noordwes van Indië en Pakistan. Teen 6 500 vC het die mense in die omgewing begin boer. Teen 5.500 vC het hulle aardewerk uitgevind. Teen ongeveer 2 600 v.C. het 'n welvarende boerdery ontstaan. Die boere het bronsgereedskap gebruik. Hulle het koring, gars en ertjies verbou. Later het die Indus -boere ook rys en gierst verbou. Hulle het ook beeste, waterbuffels, bokke en skape grootgemaak. Die mense het katoen vir klere gespin.
Die lewe was egter nie net harde werk nie. Die Indus -mense het bordspeletjies gespeel en kinders met speelgoeddiere.
Mohenjo-Daro n Sommige van die mense van die Indusvallei het in dorpe begin woon. Die twee grootste was in Mohenjo-Daro en Harappa. Alhoewel daar ook dorpe in Kalibangan, Kot Diji, Amri en ander plekke was.
Mohenjo-Daro het waarskynlik 'n bevolking van minstens 35 000 gehad. Die stad het uit twee dele bestaan. In die middelste deel was 'n vesting. Dit bevat 'n openbare bad en vergaderingsale. Dit het ook 'n graanhouer gehou waar graan gestoor is. Die onderste deel van die stad het strate in 'n roosterpatroon gelê. Die huise was 2 of selfs 3 verdiepings en was van baksteen, aangesien klip ongewoon in die omgewing was. Bakstene was van standaard grootte en die Indusvallei beskawing het standaard gewigte en maatreëls. Die strate het netwerke met dreine gehad.
Die lewe in Mohenjo-Daro was duidelik baie georganiseerd, hoewel die meeste mense in die Indusvallei boere was wat in klein valleie gewoon het. Die mense van die Indusvallei het 'n skryfvorm gehad, maar dit is ongelukkig nie ontsyfer nie, dus is niks bekend oor hul politieke stelsel of hul godsdiens nie. Daar is egter baie gegraveerde seëls en terracotta -beeldjies gevind.
Vir plaaslike vervoer het die Indus -mense bulkarre gebruik. Die vele riviere het dit egter maklik gemaak om goedere per water te vervoer.
Die Indus -mense het ook oor die see handel gedryf met die mense van wat nou Irak is. Hulle het lapis lazuli- en karneoolkrale uitgevoer. Hulle het ook hout en katoen uitgevoer. n Die agteruitgang van die Indusvallei beskawing n Die Indusvallei beskawing was op die hoogtepunt in die jare 2 300-1 700 vC. Na die datum het dit afgeneem.
Die redes hiervoor is nie duidelik nie. Miskien het die klimaat verander en die omgewing het koeler en droër geword. Daar word ook voorgestel dat riviere van rigting verander het. In daardie dae sou minder reënval of 'n verandering in die loop van 'n rivier ernstige gevolge vir die boerdery gehad het, en natuurlik, soos alle vroeë beskawings, was die Indusvallei van boerdery afhanklik. Beskawing was slegs moontlik as die boere 'n oorskot gemaak het. Hulle kon hul oorskot met vakmanne verruil vir vervaardigde goedere. Hulle kon ook goedere van ver af ruil.
As die boere egter nie meer 'n oorskot gemaak het nie, kon hulle nie meer die vakmanne wat in die dorpe woon, ondersteun nie. Die bevolkings van die dorpe sou wegdryf na die platteland. Handel en handel sal afneem.
Namate die samelewing gegroei het, sou minder welvarende mense terugkeer na 'n eenvoudiger lewenswyse en die uitvinding van skryf sou verdwyn. Die Indusvallei -beskawing het verdwyn en dit is vergeet. Dit is eers in die 1920's herontdek.
Geskiedenis van skoonheidsmiddels
Antieke Egipte was 'n vroeë sentrum van die ontwikkeling van skoonheidsmiddels. Die Egiptenare het inderdaad nog die meeste basiese kategorieë kosmetiese produkte gebruik, insluitend rooi pigmente vir die lippe en wange, oogomlyner (kohl), oogskaduwees en onderlaag. Hierdie items is vervaardig deur professionele skoonheidsmakers. Visuele bewyse van die gebruik van hierdie produkte bly in representatiewe portrette uit die tydperk, soos die ikoniese, geverfde kalksteenborsbeeld van koningin Nefertiti wat nou in die Egiptiese museum van Berlyn is.
Skoonheidsmiddels het egter nie slegs in 'n enkele beskawing ontwikkel nie. Daar is 5000 jaar gelede potte gekleurde verf vir die oë en rouges vir die lippe in Sumeriese grafte naby Ur in Mesopotamië gevind. 'N Vroeë sentrum van tegnologiese en kosmetiese ontwikkeling was die Indus Valley Civilization. By opgrawings by Harappa en Mohenjo is gevind dat potte en stokke vir die bekleding van die oë, sowel as rooi ysteroksiede en wit loodgebaseerde verbindings wat as rouge vir die lippe en wange as basis vir die verligting van die vel beskou word, gevind is. daro. Argeologiese bewyse vir antieke gebruike van skoonheidsmiddels in Oos -Asië is minder duidelik, hoewel daar 'n lang geskiedenis is oor die gebruik van wit gesigverf en rouge vir die lippe in China en Japan. Oor die algemeen is daar bewyse dat skoonheidsmiddels in verskeie sentrums van vroeë tegnologiese ontwikkeling ontwikkel het en dan na ander gebiede versprei het, soortgelyk aan die verspreiding van ander tegnologieë soos landbou en skryfwerk.
Kosmetiese praktyke is nie net wydverspreid nie, maar ook moeilik om uit te wis. Gedurende die Victoriaanse era in die Engelssprekende wêreld is die gebruik van skoonheidsmiddels sterk ontmoedig, aangesien dit as moreel ongesond beskou word. Vroue het nietemin maniere gevind om die skynbare kleur van hul gesig te verander, met behulp van tegnieke soos om hul wange te knyp en hul lippe te byt om 'n rooskleurige tint te skep, of om kleure in hul motorkap te dra om die optiese effek van hul vel ligter te maak. Meer onlangs was pogings in kommunistiese lande om skoonheidsmiddels te verbied nie suksesvol nie, omdat skoonheidsmiddels maklik op die swart mark gekoop kon word. In die mees geïndustrialiseerde samelewings van die huidige era word skoonheidsmiddels nie ontmoedig of verbied nie, en die gebruik daarvan is oral voorkom. In 2007 was die wêreldwye kleinhandelswaarde van 'kleurskoonheidsmiddels' alleen (dit wil sê produkte wat bedoel is om die gesig se voorkoms van die gebruiker te verander, maar nie velsorg, haarversorging, parfuum, ens nie) meer as $ 37 miljard.
Indus Valley Civilization Inleiding Die Indus Valley Civilization
Indus Valley Civilization Inleiding Die Indus Valley Civilization was een van die eerste groot stedelike beskawings ter wêreld. Dit floreer in die uitgestrekte riviervlaktes en aangrensende streke in die huidige Pakistan en Wes -Indië.
Tydlyn • • Indus Tradisie Vroeë voedselproduserende tydperk ca. 6500 - 5000 B. C. Regionalisering Era ca. 5000 - 2600 B. C. Indus Civilization - Harappan Culture Integration Era 2600 - 1900 B. C. Laat Harappan Periode 1900 - 1300 of 1000 B. C. Post -Indus Tradition Painted Grey Ware +1200 - 800 B. C. Northern Black Polished Ware + 700 - 300 B. C. Early Historic Period ca. 600 v.C.
Indusvallei -beskawing • Die vroegste stede het ongeveer 4 600 jaar gelede in 'n uitgebreide stedelike kultuur geïntegreer en die streek vir ten minste 700 jaar, van 2600 tot 1900 v.C., oorheers. Dit was eers in die 1920's dat die begrawe stede en dorpe van die Indusvallei is deur argeoloë erken as 'n onontdekte beskawing.
Indus Valley Civilization ∙ Suid -Asië se eerste stede is omstreeks 2600 vC gestig in die huidige Pakistan en Wes -Indië. Die mense wat hierdie stede gebou en beheer het, behoort aan wat argeoloë na verwys as die Harappan -kultuur of die Indus -beskawing. Hierdie beskawing het ongeveer dieselfde tyd as die vroeë stadstate van Egipte en Mesopotamië ontwikkel.
Samelewing • Alhoewel daar ekonomiese en kulturele kontakte tussen hierdie vroeë stedelike samelewings was, word beduidende verskille in hul onderskeie artistieke style, simbole, tegnologieë en sosiale organisasie gesien. • Hierdie verskille kan toegeskryf word aan die feit dat elke beskawing ontstaan ​​het uit plaaslike kulture wat wortels het tot by die vroegste neolitiese boerdery- en pastorale gemeenskappe, wat in Pakistan en Indië tot ongeveer 6500 vC dateer. • Hierdie stedelike beskawing het oor 'n groot geografiese gebied versprei, van die hoë berge van Baluchistan en Afghanistan tot by die kusstreke Makran, Sindh en Gujarat.
Stede • Groot stede (Mohenjo-daro en Harappa) en kleiner dorpe het grootgeword langs die groot handelsroetes as administratiewe en rituele sentrums. ∙ Gedurende die volle stedelike fase van hierdie beskawing is daar bewyse vir handelskontak met die omliggende kulture in die Arabiese Golf, Wes- en Sentraal -Asië en die skiereiland Indië.
Die begin van kuns, simbool en tegnologie • • • Die Indusvallei -beskawing het ontstaan ​​uit vroeëre boerdery- en pastorale gemeenskappe wat die vlaktes en westelike bergagtige streke van Baluchistan en Afghanistan bewoon het. Daar word na hierdie gemeenskappe verwys as voor- of vroeë Indus-kulture en elkeen het sy eie kenmerkende artistieke styl. Hierdie streeksstyle word die duidelikste waargeneem in verskillende geverfde ontwerpe op erdewerk, verskillende soorte klei beeldjies, speelgoed, seëls en ornamente. Alhoewel die uitdrukkingsstyle anders is, verbind handels- en ruilnetwerke die verskillende streke en maak dit moontlik om grondstowwe, afgewerkte goedere, tegnologiese kennis en voedselitems te versprei. Hierdie items bevat edelgesteentes, koper, seeskulpe, klipgereedskap en waarskynlik baie ander goedere soos graan, wol en vee. Die geleidelike verspreiding van spesifieke artistieke style en motiewe, tesame met spesifieke soorte ornamente, dui aan dat daar 'n geleidelike integrasie van hierdie gemeenskappe plaasvind deur huweliksalliansies, rituele interaksie en uiteindelik politieke verdrae.
Neolitiese Mehrgarh • • • Aan die voet van 'n belangrike pas, bied die plek van Mehrgarh in Baluchistan, Pakistan, bewyse vir die vroegste landbou- en pastorale gemeenskappe in Suid -Asië. Die eerste inwoners van Mehrgarh, dateer uit ongeveer 6500 v.C., was boere wat koring en gars as hul belangrikste graangewasse verbou het en troppe beeste, skape en bokke gehad het. Alhoewel hulle in die vroegste tyd nog nie begin het om erdewerk te maak nie, woon hulle in modderstenehuise, waai mandjies en versier hulle met uitgebreide kralewerkversierings van skulp en gekleurde klippe. Dit lyk asof sommige van hierdie krale uit verre gebiede verhandel is of tydens pastorale migrasies versamel is. Omstreeks 5500 v.C. is die vroegste vorme van aardewerk ontdek, tesame met nuwe soorte ornamente en meer ontwikkelde argitektuur. Die vroegste vorms van erdewerk het vorms wat soortgelyk is aan mandjies, en baie van die ontwerpe op die vate kan geweefde motiewe op die vorige mandjies herhaal. Hierdie dekoratiewe motiewe was nie net vir versiering nie, maar het ongetwyfeld 'n rituele betekenis gehad en was simbole wat verskillende familiegroepe of gemeenskappe onderskei het.
Stedelike karakter van die Indusvallei -beskawing • • Omstreeks 2600 v.C. was die verskillende streekskulture verenig in wat die Indusvallei -beskawing genoem word. Dit word ook algemeen na verwys as die Harappan -kultuur na die stad Harappa (waar dit die eerste keer ontdek is. Hierdie beskawing is georganiseer rondom stede en dorpe wat op groot kruispaaie en in ryk landbougebiede geleë was. Die heersende gemeenskappe van hierdie stede het ontwikkel Dit lyk asof hulle 'n uitgestrekte geografiese gebied van ongeveer 650 000 vierkante kilometer beheer het. Hierdie gebied is twee keer so groot as die wat deur Mesopotamiese of Egiptiese kulture beheer word op dieselfde tydstip in die geskiedenis. ontdek, en argeoloë kon verskillende soorte terreine in elk van die groot streke opgrawe. Die vroegste opgrawings het gefokus op groot stede langs die Indus-rivier en sy sytakke Mohenjo-daro aan die Indus ((Sindh, Suid-Pakistan) en Harappa aan die Ravi-rivier (Punjab, Noord-Pakistan). Ander ewe groot aanhalings is gevind langs die opgedroogde Hakra-Nara-rivier in die ooste, waaronder twee onopgegrawe terreine wat amper so groot is as Mohenjo-daro, Ganweriwala (Cholistan, Pakistan) en Rakhigarhi (Harayana, Indië). 'N Vyfde groot stad wat opgegrawe is, Dholavira, is op 'n klein eiland geleë wat die handel deur die Groter Rann van Kutch (Gujarat, Indië) beheer het. Verskeie kleiner dorpe, plattelandse dorpe, mynbou, handel en kus nedersettings is ook opgegrawe in beide Pakistan en Wes -Indië.
Omgewing en bestaan ​​• Hierdie nedersettings is versprei oor 'n uitgestrekte en uiteenlopende geografiese gebied (van die lapis -mynstreek in die bergagtige noordelike Afghanistan (tot die oorvloedige kus van die Arabier in die suide). , na die mineraalryke woestyne van Cholistan en Thar in die ooste ... Die kerngebied van hierdie beskawing was die uitgestrekte alluviale vlaktes van die Indusrivier en die nou opgedroogde Ghaggar - Hakra -rivier • besproei deur sneeusmelt en seisoenale reën, hierdie vlaktes het vrugbare landbougrond, weivelde, vis, oorvloedige wilde diere en boshulpbronne verskaf wat noodsaaklik was vir die voeding van die groot bevolkings in die stedelike sentra. Opgrawings by die antieke heuwels het goed beplande stede en dorpe aan die lig gebring op massiewe moddersteenplatforms wat beskerm het die inwoners teen seisoenale oorstromings.In die groter stede is die huise van baksteen gebou (terwyl die meeste huise by kleiner dorpe was gebou van songedroogde moddersteen. Die nedersettings het groot strate gehad wat Noord-Suid en Oos-Wes loop, met kleiner strate en stegies wat buurte met die hoofpaaie verbind. Die huise was dikwels twee verdiepings en het gewoonlik 'n badarea (voorsien van water uit 'n buurtput (. tenk wat moontlik as 'n openbare of rituele badgebied gedien het. Ander belangrike strukture sluit in moontlike graanskure en industriële komplekse) wat 'n mate van staatsbeheer van ekonomiese hulpbronne en produksie aandui.
Stadsorganisasie • Opgrawings by die antieke heuwels het goed beplande stede en dorpe aan die lig gebring op massiewe modderstene wat die inwoners teen seisoenale oorstromings beskerm het. • In die groter stede is die huise van gebakte baksteen gebou (terwyl die meeste huise in kleiner dorpe uit songedroogde modderstene gebou is.) Die nedersettings het groot strate gehad wat Noord-Suid en Oos-Wes loop, met kleiner strate en stegies wat buurte verbind. • Die huise was dikwels twee verdiepings en het gewoonlik 'n badarea (voorsien van water uit 'n buurtput (. -daro het 'n groot watertenk wat moontlik gedien het as 'n openbare of rituele badarea (. Ander belangrike strukture sluit moontlike graanskure () en industriële komplekse in) wat 'n mate van staatsbeheer oor ekonomiese hulpbronne en produksie voorstel.
Utilitaristiese en dekoratiewe voorwerpe • Indus -ambagsmanne vervaardig 'n wye reeks utilitaristiese en dekoratiewe voorwerpe met behulp van gespesialiseerde tegnieke vir klipbewerking, keramiek en metallurgie. • Koper en brons is gebruik om gereedskap, spieëls, potte en panne te maak. • Been, dop en ivoor is omskep in gereedskap, juweliersware, speelstukke en veral meubels. • Silwer en goue gereedskap en ornamente is gemaak. Fyn keramiekvoorwerpe, soos armbande uit steengoed en versierings met geglasuurde faience, is ook gemaak. • Hierdie voorwerpe is moontlik vervaardig vir die welgestelde handelaars en heersende klasse, omdat identiese gereedskap en ornamente in terracotta gemaak is, waarskynlik vir gewone mense.
Die Indus -skrif: seëls en skrif • Die mees unieke voorwerpe was vierkantseëls van klip, gegraveer met simbole en dieremotiewe. • Die mees algemene dier op die seëls is 'n mitiese eenhoring, terwyl abstrakte of piktografiese simbole wat bo die diere gegraveer is, die Indus -vormskrif verteenwoordig. Die teenwoordigheid van skryf op seëls, sowel as op erdewerk en ander voorwerpe, dui aan dat die Indus -mense 'n stelsel ontwikkel het om die name van gode of mense of materiaal op te teken. • Die inskripsies is gemiddeld baie kort en bestaan ​​uit ongeveer sewe simbole. Geleerdes kon nog nie hierdie kort inskripsies ontsyfer nie en sal dit nie kan doen totdat 'n paar langer tekste of tweetalige inskripsies ontdek is nie.
Harappan godsdiens- en geloofstelsels • Sonder die hulp van geskrewe tekste is dit moeilik om die Indus -godsdiens te rekonstrueer. Hulle het klei beeldjies gemaak van diere en vroue wat waarskynlik in spesiale rituele gebruik is. • Sagte kalksteen is gebruik om klein beeldhouwerke van gode of belangrike mense te sny. Baie van die seëls het narratiewe tonele wat lyk asof hulle gode en seremonies verteenwoordig. was waarskynlik gevul met kos vir die hiernamaals. Die meeste individue, manlik en vroulik, is begrawe met 'n paar eenvoudige ornamente, soos dop- of koperarmbande en agaatkrale. Uitgebreide ornamente van goud, silwer en edelgesteentes is nooit by die begrafnisse ingesluit nie en moes deur die lewende familielede geërf gewees het. • Geen koninklike begrafnisse is gevind nie.
Navorsing en wanopvattings • • • Navorsing oor die Indusvallei -tradisie is aan die gang sedert die eerste ontdekking van ingeskrewe robbe aan die einde van die 1800's by Harappa, en geleerdes uit al die groot lande ter wêreld was betrokke by hierdie navorsing. Groot opgrawings is in die 1920's op die groter terreine begin en talle opgrawings op kleiner terreine het ons begrip van hierdie unieke kultuur verbreed. Daar is egter steeds baie wanopvattings oor hierdie kultuur wat voortspruit uit teoretiese en kulturele vooroordele van die vroegste graafmachines. Sommige van hierdie wanopvattings is dat die stedelike samelewing van die Indus die gevolg was van kolonisasie van Mesopotamië na die weste (in die moderne Irak) dat dit skielik uit onbekende oorsprong blyk te wees, dit is 'n streng eenvormige kultuur wat beheer word deur 'n priester-koning uit twee hoofstede en verdwyn daarna, en laat geen invloed op latere kulturele ontwikkelinge nie. Een van die grootste wanopvattings is dat invalle van die sogenaamde Ariërs die Indus-stede vernietig en 'n totaal nuwe kultuur en taal in die subkontinent gevestig het. Daar moet op gelet word dat die meeste geleerdes die invalshipotese vir die einde van die Indus -stede verwerp het omdat daar geen argeologiese, biologiese of literêre verwysing is om hierdie teorie te ondersteun nie. 'N Belangrike rede vir die voortbestaan ​​van hierdie wanopvattings is dat die algemene publiek en akademiese gemeenskap baie min blootstelling gehad het aan inligting oor hierdie antieke kultuur of die latere kulture wat Pakistan en Wes -Indië ontwikkel het.
Handel en ruil • Die Indus -stede was deur middel van sterk handelsstelsels verbind met landelike landbougemeenskappe en verre hulpbron- en myngebiede. Hulle het pakdiere, rivierbote en bulkarre vir vervoer gebruik. • Hierdie handel word weerspieël in die wydverspreide verspreiding van pragtige krale en ornamente, metaalgereedskap en erdewerk wat deur gespesialiseerde vakmanne in die groot dorpe en stede vervaardig is. • Katoen, hout, graan, vee en ander voedselprodukte was waarskynlik die belangrikste goedere van hierdie interne handel. 'N hoogs gestandaardiseerde gewigstelsel is gebruik om handel te beheer en waarskynlik ook vir die invordering van belasting. Daar was ook buitelandse handel met Sentraal -Asië, die Arabiese Golf en die verre Mesopotamiese stede, soos Susa en Ur.
Nalatenskap van die Indus-stede in die moderne Pakistan en Indië • • Hoewel vroeëre geleerdes gedink het dat die Indus-beskawing omstreeks 1700 vC verdwyn het, dui onlangse opgrawings in Pakistan en Wes-Indië daarop dat die beskawing geleidelik gefragmenteer word in kleiner streekskulture waarna verwys word as laat of na- Harappaanse kulture. Die heersende klasse en handelaars van die groot stedelike sentra kon nie meer die handelsnetwerke beheer wat so 'n groot geografiese gebied geïntegreer het nie. Die gebruik van gestandaardiseerde gewigte, skrif en seëls het onnodig geword namate hul sosiale en politieke beheer geleidelik verdwyn het. Die agteruitgang van die groot stedelike sentra en die versplintering van die Indus -kultuur kan deels toegeskryf word aan veranderende rivierstelsels wat die landbou- en ekonomiese stelsel ontwrig het. Omstreeks 1700 v.C. het die sytakke van die Hakra-Nara-rivier na die Indus-stelsel in die weste en die Jamunarivier in die ooste herlei. Namate die rivier opgedroog het, migreer mense na die sentrale Indus-vallei, die Ganga-Yamuna-vallei of die vrugbare vlaktes van Gujarat in die weste van Indië. Die Indusrivier self het sy koers begin verander, wat lei tot vernietigende vloede. Sekere kenmerkende kenmerke van die Indus -beskawing het verdwyn. Ander, soos skryfwerk en gewigte, of aspekte van Indus-handwerktegnologie, kuns, landbou en moontlik sosiale organisasie, het onder die laat- en na-Harappaanse kulture voortgegaan. Hierdie kulturele tradisies het uiteindelik opgeneem in die nuwe stedelike beskawing wat gedurende die vroeë historiese tydperk, ongeveer 600 v.C.
Die vyf belangrikste redes waarom die Indus River Valley -beskawing die coolste ooit was
Ek weet nie van die meeste van julle nie, maar ek onthou nie dat ek iets geleer het oor die Indus Valley Civilization terwyl ek op hoërskool was nie. Dit is waarskynlik omdat Amerikaanse studente tipies geskiedenis leer uit 'n Western Civ -oogpunt, maar dit is 'n ander probleem vir 'n ander blogpos. Ek het gekies om oor die IVC te skryf, want ek dink dit is die ontsaglike beskawing, ironies genoeg die een waarvan ons die minste weet. En hier is hoekom.
5. Ons het eers in die eerste deel van die 20ste eeu geweet dat die IVC bestaan
Oké, die IVC is in 1831 per ongeluk tegnies "ontdek" deur Charles Masson, wat doelloos rondgrawe omdat hy 'n deserteerder van die Britse leër van Bengale was. Hy het egter nie besef dat hy na 'n kyk nie nuut ontdekte beskawing. In plaas daarvan het hy gedink dat hy Sangala, die hoofstad van koning Porrus, gevind het. Daar is kleiner opgrawings gemaak na sy 'ontdekking', maar eers in 1920 het die argeoloog sir John Marshall tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie oorblyfsels uit 2500 v.C. voor Alexander se tyd. Vandag kom argeoloë tot die gevolgtrekking dat die IVC die grootste beskawing gedurende sy tyd was. Alhoewel dit slegs twee stede gehad het: Harrapa en Mohenjo-daro, is meer as 1500 aanhalings sedert die ontdekking daarvan onthul.
4. Dit was die volopste plek om te woon
Ek weet dat dit 'n vreemde punt kan lyk, maar dit is belangrik om beskawings te bespreek, want geografie was die sleutel tot sukses. Die IVC was geleë op die Indus -vloedvlakte in die huidige Pakistan. Riviere aan weerskante van die stede het twee keer per jaar oorstroom, wat beduidend was omdat dit gehelp het om baie meer voedsel te produseer as enige ander beskawing gedurende sy tydperk. In werklikheid het burgers in die IVC die meeste beskikbare kalorieë per hektaar gehad in vergelyking met enige ander plek ter wêreld, daarom was dit die grootste. As u 'n beskawing het met 'n betroubare en groot voedselvoorraad, gee dit die burgers tyd om nog koeler dinge te doen, soos …
3. Hulle het 'n belaglike span vir stedelike beplanning gehad
Ons weet nie wie in die IVC verantwoordelik was nie, maar ons kan tot die gevolgtrekking kom dat daar stedelike beplanning was voordat die hoofvak bestaan ​​het. Eerstens was die geboue self natuurlik beplan met ingenieursvaardighede. Elke gebou het een of twee verdiepings, waarskynlik afhangende van die klas. Hulle het ook 'n spesifieke vensteruitleg, wat ooreenstem met die windpatrone. Dit het 'n natuurlike vorm van lugversorging, Om die lewe soveel meer ontsagwekkend te maak, aangesien jy weet, is dit nogal warm in Pakistan. Tweedens, beide Mohenjo-daro en Harrapa is in 'n roosterpatroon gebou. Dit beteken dat daar 'n groot hoeveelheid beplanning was voordat dit gebou is, alhoewel ons nie 'n idee het wie die baas was nie. Derdens weet ons almal dat die Romeine beroemd is om hul ingenieursvernuf omdat hulle die akwaduk geskep het, maar ek kantel my hoed vir die IVC vir dreineer oor rillige akwadukte. Hul dreineringstelsel het op swaartekrag staatgemaak om die afval uit die stad te haal, in plaas daarvan om hul eie agterstewe onder die stad te maak. Aangesien menslike afval uit die stad geneem is, het dit dit reggekry baie skoon, en verminder dus die kanse op siektes en algehele ongemak. Dit is waarskynlik nog 'n rede waarom die bevolking so groot en welvarend was.
2. Ons het nog steeds nie hul taal gekraak nie, maar ons het beslis eenhoorns gevind
Die titel is redelik vanselfsprekend, aangesien ons nog steeds nie hul taal gekraak het nie. Moenie my verkeerd verstaan ​​nie, ons het baie voorbeelde van hul geskrewe taal. Argeoloë het honderde klein seëls gevind met skrif en 'n prentjie wat moontlik as seëls gebruik is. Hier is 'n voorbeeld:
O MY GOD DIT IS 'N F *** ING UNICORN!
Ek maak nie 'n grap nie, dit is 'n wettige seël wat uit Harrapa opgegrawe is, en daar is ander soos dit. Soos 𔅽,159 het ander robbe 'n eenhoorn op. Nou is die vraag: Is dit regtig 'n bul vanuit 'n kant -oogpunt, of regtig 'n eenhoorn? Sommige robbe lyk asof daar 'n tweede horing agter is, maar aangesien die seëls so klein en oud is, is dit baie moeilik om te sien. Aan die ander kant kan dit regtig 'n eenhoorn wees, aangesien daar beeldjies met een horing uit die middel van die voorkop uit Harrapa en Mohenjo-daro kom. Ons kan egter nie regtig sê wat dit is voordat ons die kode so te sê kraak nie. Daar is nie 'n Rosetta Stone om ons te help nie, so ons het 'n wonderwerk nodig. Verwysingsnota: daar is 'n baie goeie Ted Talks oor die krake van die kode wat hier gevind word:
1. Hierdie ontdekking maak Hindoeïsme die oudste godsdiens in die geskiedenis
Draai u gedagtes net 'n oomblik om die sin. Dit sou merkwaardig wees as 'n godsdiens bestaan ​​so lank as wat mense in 'n beskawing saamgekom het. Ek moet daarop wys dat hierdie gevolgtrekking 'n argument is, en dit is nie presies bewys nie, as gevolg van #2. Ek glo egter dat die IVC 'n voorouer was van Hindoeïsme, wat dit die oudste godsdiens maak. Die argument is ingewikkeld sonder agtergrondkennis oor Hindoeïsme, maar ek sal my bes doen om dit te vereenvoudig.
1. Daar is geen bewyse van oorlogvoering in die IVC nie: dit is 'n baie unieke aspek van die IVC. Archeologists agree that the IVC was a peaceful civilization, because few weapons or evidence of warfare have been found. That peacefulness could have transferred to Hinduism, which values ahisma, nonviolence. This is often found in the Bhavagad Gita, but more of you may associate Gandhi with this aspect.